COLLECTANEA S. CONGREGATIDNIS DE PRDPAGANDA FIDE SEU DECRETA INSTRUCTIONES RESCRIPTA PRO APOSTOLICIS MISSIONIBUS VOL. L Ann. 1622-1866. NN. 1-1299. ROMAE EX TYPOGRAPHIA POLYGLOTTA S. C. DE PROPAGANDA FIDE MCMVII. © Sacra Congregatio DE PROPAGANDA FIDE 1907 AH rights reserved. No part of this publication maybe reproduced, stored ina retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying,recording or otherwise, without the prior permission of Gregg International Publishers Limited Complete set of 10 volumes Collectanea/DE MARTINIS. Ius pontificium ISBN 0 576 99172 4 Set of 2 volumes Collectanea This volume ISBN 0 576 ISBN 0 576 99756 0 99757 9 Republished in 1971 by Gregg International Publishers Limited Westmead, Farnborough, Hants., England Printed in offset by Franz. Wolf, Heppenheim/Bergstrasse Western Germany DEIPARAE VIRGINI IMMACULATAE APOSTOLORUM REGINAE QUAE SEDEM APOSTOLICAM IN MAGNIS TEMPESTATIBUS BENIGNA RESPICIT QUAE SEDENTIBUS IN TENEBRIS ET UMBRA MORTIS MATUTINA STELLA REFULGET QUAE CUNCTAS HAERESES IN UNIVERSO MUNDO SOLA INTEREMIT ATQUE EVANGELIZANTIBUS PACEM EVANGELIZANTIBUS BONA BLANDO ARRIDENS VULTU VIRES ADDIT DONA LARGITUR OBSEQUII PIETATIS MONUMENTUM ET PIGNUS PRAEFATIO Euntct docete omne» gente». — Matt*. xxvtii. 19. Enntet in mundam universum praedicite Evaûgelium omni creaturae — Ma»c. xvi. 15. « \7uod Apostolis omnibus a Christo Domino mandabatur ut praedicarent « Evangelium omni creaturae, id principaliter Petro incumbebat, qui omnibus « praestabat praerogativa principatus, et cui soli iniunctum fuerat a Domino « ut pasceret oves suas » (1). Idcirco, prout temporum ac locorum adiuncta postulabant et permittebant, idoneos viros ad praedicandum Evangelium mittere Romani Pontifices sategerunt, Apostolicis facultatibus et instructionibus munitos. Etsi autem ab Apostolica Sede pastorali vigilantia, ope, studio, et industria ela­ boratum semper fuisset « ne tam multae messi deessent operarii, et negotiatio « haec sancta non negligeretur, nihilominus ut maiori cum vigilantia, cura et « fervore opus prosequi posset » (2), tanti momenti negotium peculiari sollici­ tudini nonnullorum S. R. E. Cardinalium Gregorius XV sa: me: anno 1622 committendum censuit, qui in Congregationem convenirent, cui propagandae in universo mundo catholicae fidei et onus et potestas tributa est. Quae quidem Sacra Congregatio Apostolicarum Constitutionum vestigiis inhaerens, et Regu­ larium praesertim Ordinum, qui opus Apostolicarum Missionum alacriter susce­ perunt, subsidio usa, evangelicorum operariorum labores iuvare numquam de­ stitit sive facultatum Formulis, sive decretis et instructionibus, sive responsis ad quaestiones quae a missionariis sunt propositae. Huiusmodi vero decreta et rescripta, quae semper haud exiguae utilitatis in recta Missionum administratione fuerunt, in unum colligere atque evulgare valde opportunum visum est, uti prudentissimo consilio factum fuit anno 1880 a Presbyteris Parisiensis So­ cietatis Missionum Exterarum quoad ea quae ad ipsos pertinent. Siquidem, ut scite aiebat cl. me. Verricellius, innumerae animi angustiae « apostolicos viros « peracerbe vellicant, torquent, discruciant ; dubia siquidem ac difficillimae supra « gordianos nodos quaestiones passim oboriuntur, quas nullibi apud auctores (1) Gregorius PP. XV in Constit. Ineffabilis, 22 lunii 1622. (2) Loc, cit. < « « « reperies, sed neque ibi codices, neque, quos consulas, viri docti. Quid hac, in rebus gravissimis, animi ac mentis haesitatione molestius ac tristius? Pendere animo magnum, maior profecto metus ne quid pecces si uni parti inconsulto adhaereas > (t). Hinc clarissimus Sacrae Congregationis de Propaganda Fide Praefectus loannes Card. Simeoni fel. rec., percupiens ut eiusmodi concinnaretur Collectio, iussit eam in Tabulario eiusdem Sacrae Congregationis ita elaborari, ut non solum ea referrentur quae ab eodem Sacro Consessu in usum et normam Missionum prodierunt, sed etiam quae hanc in rem a Romanis Pontificibus, vel ab aliis Sacris Congregationibus, praesertim S. Romanae et Universalis Inquisitionis, decreta vel declarata fuere. Opus confectum est, et typis mandatum post obitum laudati eminentissimi viri anno i8g3. Nunc vero eiusdem Operis altera prodit editio pluribus aliis et recentioribus locupletata documentis. Haec versantur quidem, ut in prima editione, circa res morales, canonicas aut liturgicas, sed ita sunt disposita ut chronologicus ordo integre servetur ab anno 1662, quo erecta fuit Sacra Con­ gregatio de Propaganda Fide, usque ad annum 1906 inclusive. Nonnulla autem antiquioris aevi documenta, ad pleniorem rerum intelligentiam, visum est in adnotationibus referre, illa praecipue quae in recentioribus decretis vel instructio­ nibus memorantur, luverit denique animadvertere non omnia quae ad res mo­ rales, canonicas, aut liturgicas spectant, in hoc Opere contineri, sed ea quorum notitia potissimum opportuna evangelicis operariis, in sacri ministerii exercitio, futura esse visa sunt. Quod ad Dei gloriam, et ad Missionum utilitatem peractum est, propitius respiciat omnipotens et misericors Pater caelestis, ac favore et precibus Beatis­ simae semper Virginis Mariae. Apostolorum Reginae, faxit ut catholicae fidei propagatio nova semper incrementa suscipiat, ita ut omnes qui in Domini vinea cum labore et lacrymis seminant, in gaudio et exultatione metant. (1) Verricelli, Tractatus de Apottolicis Missionibus (in Praefat.). ABBREVIATIONS QUAE IN HOC OPERE OCCURRUNT - ----- Ampl. Ap. Archiep. Art. A. T. Aud. b. m. Card. C. G. cl. mcm. Cone. Congr. Const. C. P. pro Sin. D., DD. Deer. D. N. Dorn, d. p. D. T. Dub. EE. DD. EE. PP. EE. VV. Erhus Encycl. Ep. fcl. rec. vel f. r. Fer. Foeder. Stat. Form. nd. ndulg. Instr. Litt. loc. cit. vel I. c. Merid. Miss. N. n. Amplitudo Apostolicus Archiepiscopus Articulus Amplitudo Tua Audientia bonae memoriae Cardinalis Congregatio Generalis clarae memoriae Concilium Congregatio Constitutio Congregatio Particularis pro Si­ nis Dominus, Domini Decretum Dominus Noster Dominatio divina providentia Dominatio Tua Dubium Emincntissimi Domini Eminentissimi Patres Eminentiae Vestrae Emincntissimus Encyclica Episcopus felicis recordationis Fcria Foederati Status Formula Indiae, Indiarum Indulgentia Instructio Litterae loco citato Meridionalis Missio vel Missionarius Numerus Ο»---------- Occid. Orient. Poenitent. PP. P. V. Quaes. R. R. D. rec. mcm., r. c. R. P. R. P. D. sa. me. S. C. S. C. C. vel Cone. S. C. Ep. et Reg. vel EE. et RR. S. C. SS. Rit. Secret Stat. Scm. Sept. Sess. Sin. S. R. E. s. m. S. Off. S. R. C. ss. s. s. * ss. Stat. Foeder. S. V. Syn. Tit. U. Univ. V. Ven. Fr. Vic. Ap. V. S. VV. AA. W. FF. NN. Occidentalis Orientalis Poenitentiaria Papa, Patres Paternitas Vestra Quaesitum vel quaestio Responsio, Responsum Reverendus Dominus recolendae memoriae Reverendus Pater Reverendus Pater Dominus sanctae memoriae Sacra Congregatio Sacra Congregatio Concilii Sacra Congregatio Episcoporun et Regularium S. C. Sacrorum Rituum Secretaria Status Seminarium Septentrionalis Sessio Sinae vel Sinarum Sanctae Romanae Ecclesiae sanctae memoriae Sanctum Officinm Sacra Rituum Congregatio Sanctissimus vel Sancti Sanctitas Sua sacri, sancti Status Foederati Sanctitas Vestra Synodus Titulus Universalis Vid£ Venerabilis Frater Vicarius Apostolicus Vostra Santità vel Signoria Vicarii Apostolici Venerabiles Fratres Nostri COLLECTANEA SACRAE CONGR. DE PROPAGANDA FIDE ERRATA Pag. > » » » » > » > » » » > > » > » » > » » » > > > > > > » 54> 169 *"* nc cogantur mulcta 64, 189 — Pro Missa Sinis 69. 201 — /9 Sept. 1871 9Î, 286 — ή funii 96, 296 — 4 -Sept 212, 369 — contractis 215, 37θ — Ex Const, Anno vertente 266, 42X — 5 Aug. 294, ·|56, — in quibus Missae prohibentur 320, 2 linea 8 — esse 321 · lin. 26 — 13 Martii 359, 568 — 6 Martii 369, 593 — 27 lanuarii 39α. 643 — quos,., comitantur 407, 683 — martulam 465· lin. 19 — dum illis Joi* in nota (3) — (5 Febr. 1522) 520, 922 — 23 Maii 554, 1022 — pro laponis conversione 568, io5| — Candwic 6o5, 1132 — 19 Martii 635· lin. to — redimendi 635· lin. 21 — repartitiones 635· prope finem — censurai 636 lin. 39 — His supponitur 636* lin. 5 — senetur aequitas 636* lin. 8 — S. Sedem olim 636· lin. 11 — 177Q 655, 1198 — 3 Aug. CORRIGE ne cogantur mulctam pro Missa in Missionibus Sinensibus rp Sept. 1671 27 lunii 3 Sept. De contractibus Ex Const. Benedicti XIV Anno vertente i Aug. in quibus Missae defunctorum prohibentur sese l5 Martii 18 Martii 21 lanuarii quae ... comitantur chartulam dum illi (5 Febr. 1622) 29 Maii pro laponiae conversione Sandwic 18 Martii rcemendi reparationes censorat Hic supponitur senetur aequalitas S. Sedem alias 1778 i Aug. I SQtiiitur eredto Sicr.Congr. j. Prop. Fide. Ex Actis S. C. de Prop. F. an. 1622. — . . r . rx · Sanctissimus in Christo Pater et I). Dominus Gregorius Div. Providentia PP. XV. animad­ vertens praecipuum Pastoralis officii caput esse propagationem fidei Christianae, per quam ho­ mines ad agnitionem et cultum veri Dei per­ ducuntur, et sobrie ac pie et iuste vivunt in hoc sacculo; erexit Congregationem 13 Cardi­ nalium et duorum Praelatorum cum suo Secre­ tario, quibus negotium propagationis fidei com­ misit et commendavit. In dic S. Ililarii 14 lanuarii 1622 fuit prima Congregatio de Propaganda Fide in qua Car­ dinales et Praelati commendarunt SSrhi zelum et pietatem in huiusmodi magnifica et digna Pontifice actione; deinde habito diligenti tra­ ctatu super modo tenendo, decreverunt ut infra sequitur: i. Quod scribatur Nunciis Apostolicae Sedis ut referant statum religionis in provinciis et regnis eis demandatis; et captis informationibus ab huius rei peritis, S. Congregationi signifi­ carent media quibus posset in illis provinciis et regnis fides propagari. — 2. Quod compo­ natur Bulla erectionis huius Congregationis cum suis facultatibus et privilegiis, prout per alios Pontifices in aliarum Congregationum erectione factum fuit. 2 ■hTs.nÎ'urdc Litterae Encyclicae S. C. de Prop, ιτορ. I de? Fide /5 lanuarii 1622 (ad omnrs Nus nos Apostolicos). — Abbraccia il sommo officio del Papa tutto qucllo che alla salute délie anime puô appartcncre, ma niuna cosa maggiormente che la cura della fede cattolica, essendo intorno ad essa due opere necessarie, Tuna di conscrvarla ne’ fedeli constringcndoli ctiandio con pêne a ritcncrla fermamcnlc, Γ altra di spargcrla c propagarla negl’ infedeli ; pcrciô due manière di procedere sono ancora state tcnuic nclla Chiesa Santa, Punit giudiciale, onde Γ officio della San­ ta Inquisizionc si trova istituito, Γ altra morale o piuttosto aposlolicd, onde le Missioni degli Coltcitanca S. C. de Prop, l'idc. operaii fra i popoli, che più n’hanno bisogno, s’indirizzano dei continuo; e quindi si son fatti vari seminari, c collegi, per ammaestrare co­ loro , che si hanno da mandare, e per andar sostenendo li nuovi convertit!. E comechê li Pontefici abbiano sempre alla sovrana cura di ambeduc quest’operc atteso, corne conveniva: non si e perô giammai potuto stabilire in Roma un perpetuo governo per la seconda di esse al qualc tutto ciô che si opera nclla Christianity, si habbia da riferire, corne si fc fatto per la prima: perche da Clemente Octavo, c forsc an­ che da Pio Quarto, e Pio Quinto, di felice memoria, ben si ordino alcuna congregatione per taie effetto, ma non hebbono, che che se nc fosse la cagionc, troppo felici avvenimenti. Hora che per divina misericordia pare, che si aprano per tutta la Christianity di ampie porte alla conversione degli heretici, et infedeli, N. S. che senza quiete veglia alla conservatione e propagamento della S. Fede, ha deliberate non solo di rinnovarc, corne à fatto, una congrega­ tione di Cardinali con alcuni Prclati sopra di ciô: ma di allocarla sopra un sicuro fondamento, col quale sia per mantenersi perpetuamente, assignandolc alcuna ferma entra­ ta , oltr’a qucllo che da persone pie giA le si otferiscc di présente, c se le promette di lasciarc ncll* avvenirc ; acciocchè un’opera di tanta importanza alla gloria di Dio, et alla salute dell’ anime, si avanzi ad un sublime c sicurissimo stato, perche senza possedere renditc certc, onde si possano far le Missioni, e mantenere li poveri convertit! c gli allievi per l’istcsse missioni, c sovvenire egualmente ai vicfni, e lontani, non ê da sperarne ne durevolezza, nc troppo frutto. Hieri dunque a laude di Dio, c della Beata Verginc, e de’Santi Apo­ stoli Pietro c Paolo si die felice principio alla Congregatione, c si ordinô, conforme anche a qucllo. che S. S. ha comandato, che se nc desse conto a tutti i Nuntii c ministri princi­ pali della Sedia Ap., et ctiandio a quelli dei paesi, ne’quali, la Dio mcrcê, non è mestieri di opera talc, perche potranno ben venir loro dclle opportunity da giovarlc molto. E si vuolc che eglino per destro modo ne facciano parte 1 Aq C 1612 2 COLLECTANEA An. C. 1623 ai Principi, o aile Republichc, o ai Superiori ■ habbiano ad esser cooperatori con S. S., c con de’popoli, appresso a’quali st truovano, ac- la Congregatione a porgcrci non solamcntc l’occiocchè conosccndo Γ utiJilà, anri la nccessità casione, e consiglio, ma l’aiuto c l’opcra, pro­ di s) grande officio, 1’ habbiano sempre a fa- ponendo all’istcsso Nuntio, ovvero a not qucllo vorirc, poichc egli non c altro, chc il vero of­ che al mcdcsimo fine parerà lor meglio, chc ficio dell· Apostolato. Et avvcgnache dei favor si faccia. E né più ne meno si dovr.l farne de’ cattolici non si habbia da dubitare, tuttavia parte a i superiori dcgli Ordini religiosi di per toglierc anche i Icggieri sospetti, sarà con- ciascuna provincia, c massimamente a quelli, vencvolc di dichiarare acconciamcnte questa chc per proprio instituto attendono ad una tanta santa intentione, la quale non e di rizzar tri­ impresa; non pretermettendo in somma niuna bunali, 0 di cscrcitare giurisdizione temporale via, ne diligenza, ne ufficio, per corrispondere in luogo niuno, ne di tenere manière violenti, al santo zelo di S. S., c della Congregatione, o insolite; ma c di attendere per le vie soavi, c rimettere la nostra santa fede 1Λ dove c pere piene di carità, chc son proprie dello Spirito duta, poichê altrimenti pare, che per li pec­ Santo, alla conversione dcgl’infcdeli, hora predi- cati nostri da i regni, e dalle provincic, gil cando, insegnando, e disputando, et hora am· tanto cattolichc, con gran pericolo degli altri, monendo, esortando c pregando, et anche di sia per andarsi sempre più allontanando. Tutto lirarli dolcenientc con I’orationc, co’digiuni, c ciô io (Secretario) scrivo a V. S., perch’ cll’ acolle limosinc, e fin con le discipline, e le la­ dempia quclla parte dei presenti ordini, che grime sparse per lorb, alia luce della verita, alia conditione de’ popoli al suo carico sottoalla via della salute, ct amministrar loro i posti, o in qualunque modo al suo officio puô Santissimi Sagramcnti, senza fare niun romore appartenez; anzi si allarghi anche oltr* aile noc per dir cos) con un soavc silentio, poiche stre commissioni, perche la carità non aspetta piü la delicatissima unlione della misericordia di csscrc pregata, ne il zelo richiede commandivina, che l’opcra humana e quella, chc fa damenti in cose tali: ma, mentre habbia l’aui’cffctto. E ciô si dice particolarmcntc per levar toriu , trapassa sempre 1 confini di quel che Γ ombre a gli stessi Principi hcretici, a’quali altri possa persuaderai. Et anche ncllc provin­ alcuna volta c stato dato a credere, che in talc I cic cattolichc trovansi dcgli hebrei, c vi capiCongregatione, 0 nell’ altrc adunanze chc da tano nc’porti, e nellc piazze, o sono ne’con­ cssa dipendono, si tratti di congiurare contro fini dcgli hcretici, c scismatici, e dcgl’infedeli, le persone, c li stati loro, o di sollcvar li po- co* quali non è chiuso il camino di fare guapoli, 0 di altrc materie politichc , onde par I dagno. E di più si scuoprono di quegli, che necessario di lasciarsi a pieno intendere perché vogliono dedicare le persone e le facoltà loro non habbiano a sospcttarnc. Vuole oltrc a ciô a questa gloria di Dio, li quali si potranno N. S. chc riguardando diligentemente 1c pro­ confortare e accendere maggiormente, ct indivince, c popoli, alia sua Nuntiatura sottopo- rizzarli a questa volta, sc farà di mesticri. E sti, s’informi ciascuno, sc vi si facciano mis­ bcnchê io habbia per hora preso a scriverc a sioni c quali, c cc ne dia conto minuto; o sc V. S. nondimeno ncU’avvenire la Congregatione vi si sicno fatte altre volte, e poi tralasciatc; istessa con leitcre sottoscrittc dal Capo di Essa c perche; c sc vi sarebbe bisogno di destinar- Sig. Card. Sauli, usera di seri verne a V. S., nc Belle nuovc, c dove, c in quai maniera; c ■ ct agli altri, c S. S. vuole, che si ubbidisca similmentc d’instituircongregationi, compagnie, agli ordini della medesima, come a i suoi propri. collegi, c seminari ; ct chc in generale consider! I Ma sc V. S. nondimeno darà conto anche a attentamente tutto qucllo, chc potesse utilmcntc me (Secretario della S. C.) in sostanza di quanto farsi, cos) per la conversione degli hcretici, o le accadera, bench’ io intervenga nclla Congrega­ scismatici, o di altri infedeli, come per ritc- tione, potrô con tutto ciô piu speditamente rifcrirlo a N. S. per consolatione di S. S., e per nere i popoli, chc maggiormente non s’infettestimonio del merito di V. S. la qualc perô Ussero, ct insicmc per impedire i progressi ai ministri c predicatori hcrctici ; cercando più crcdiamo, chc si proporrà in ciô per oggetto la gloria di Dio sopra ogni cosa, c la salute tosto con ogni studio di guadagnarc loro stessi; cterna. Et S. 1). M. ne le accresca perô lo spi­ poichê Γ acquisto di pochi tracrcbbc con scco rito, c la sua santa gratia. la salvezza d’innumerabili. E oltr’ a questo dovrà ciischeduno invesligar diligentemente, quali altri rimedii potrebbono porsi per la conver­ 3 sione sopradetta, c mcttcrccli in consideratione. Constitutio Gregorii PP. XV. (Dk bE perché i Vcscovi c i Prclati devono avere grandissina parte in opéra cos) apostolica, cs- RBcnosR S. C. dk Propaganda Fîdr), 22 hisenlo eglino propiamente socccduti in luogo nii 1622. — Inscrutabili divinae providentiae Exordium· degli Apostoli, estima N. S. convenirsi, che arcano, ad Christi Ecclesiae regenda guberna­ ogni Nuntio debba dar conto distintamente di cula, nullis nostris meritis a Spiritu Sancto vo­ tutto cio a quclli della tua Nuntiatura; perché cati, praecipuas nostri pastoralis muneris par- An. C. 1622 S. C. DE PROP. FIDE 3 An. C. 1622 tes esse intclligimus, sedulo invigilandi, ct quan­ etiam membra Christi redderet, invisibilis Ec­ tum nobis cx alto conceditur, intentis studiis clesiae capitis, atque ita adipiscerentur partici­ adnitendi, ut oves miserabiliter errantes, ad pationem generationis Christi, eamque adepti, Christi ovile adducantur, ac Dominum gregis quae Christi sunt sapèrent, quae Christi sunt agnoscant, ct pastorem. Quo scilicet, divina operarentur , ac demum per gratiam Spiritus adspirante gratia, desinant per infclicia pascua Sancti eius in aeterna pascua transferrentur, po­ infidelitatis, ct hacrcsum vagari, ct aqua mor­ tandi torrente inexhausto voluptatis Dei. Quan­ tifera pestilentiae potari, sed in loco pascuae tum vero his calamitosis temporibus excreve­ verae Fidei, ac salutaris doctrinae collocentur, rit errantium, ct dispersarum ovium numerus, ct adducantur ad vitae fontes aquarum. Et vero qui Ecclesiam Sanctam eius Catholicam, Chri­ quis non intclligit, omnem nostram sollicitu­ sti ovile, vel nunquam cognoverunt, vel cogni­ dinem desiderare, omnemque conatum a nobis tam satanae dolis deseruerunt, sine lacrymis exigere, opus adductionis animarum ad Eccle­ commemorari non potest. Si enim mentis no­ siam Christi? quippe quod tanti fecerit Deus strae aciem convertimus ad innumerabilem po­ pulorum multitudinem, iam tot saeculis Agaremundi'salutem,ut ipsum Unigenitum suum daret, Unigenitum illum, qui cum esset splendor gloriae norum impurissima dementia captam, insaniet figura substantiae eius, portans omnia verbo que erroris, ac mendacii tenebris obcaccatam, miseratione commoventur viscera nostra, cer­ virtutis suae, exinanivit semetipsum, formam ser­ vi accipiens, factus obediens usque ad mortem, nentes tam multis, ac variis caelestibus donis mortem autem Crucis, ut sua nimia charitate ser­ olim celebres nationes, per ignorantiae, et pe­ vos, ct malos servos, Dominus redimeret pretio stilentis persuasionis stuporem, humanitatem in Sanguinis sui. Inaestimabilis huius charitatis imi­ bestiarum naturam fere mutasse, atque ad ae­ tatores esse profecto omnes debent, qui Chri­ terna incendia diabolo ct angelis eius parata, stiano nomine fideliter gloriantur, ct membra ali ac propagari. Et licet inter eas aliquae sint Christi effecti sunt, ut eius verbis factores sint gentes in iustitia detentae, quae Christi nomen invocant; tamen ita antiquarum hacrcsum ve­ non auditores tantum : nam ct per sanctum Apostolum suum monet: Estote imitatores .$i- neno sunt infectae, ut sinceram veritatem pau­ cut filii charissimi, ct ambulate in dilectione cissimae agnoscant, ac fere omnes, in multis sicut Christus dilexit nos, et tradidit semetipsum nedum in uno peccantes, factae sint omnium pro nobis. Quod si haec ad unumquemque reae. Ubi vero peccatis nostris facientibus, ini­ Christianorum scripta sunt, quanto magis ad micus homo super bonum semen in Septen­ trionalibus partibus seminavit haeresum zizania eos, qui in sortem, ct militiam Christi vocati, positi sunt Episcopi regere Ecclesiam suam? ita dira contagia grassata sunt, ut animas in­ quibus saepe per Prophetas suos gravibus ver­ numerabiles iamdiu perdiderit, ac Provincias, bis comminatur, si pascentes semetipsos, gre­ ct Regna Christo per summam iniuriam erepta, Pontifex crinit gem non pascunt, ct quod crassum est occi­ suae tyrannidi mancipaverit. Quamobrem, etsi Con^r. nonnullo­ a fek rcc. Romanis Pontif. praedecessoribus rum CirdJ. dentes, infirmum non consolidant, aegrotum nostris, pastorali vigilantia, ope, studio, et in­ non sanant, confractum non alligant, abiectum non reducunt, perditum non quaerunt. Quae dustria elaboratum fuerit, ne tam multae messi profecto voces ut omnes Ecclesiarum Rectores deessent operarii, et negotiatio haec sancta non valde sollicitos habere debent, licet in partem i ncgligcrctur, nihilominus Nos, ut maiori cum sollicitudinis sint vocati, ita multo vehemen­ vigilantia, cura, ct fervore, opus prosequi pos­ tius nos urgent, qui in plenitudinem electi, simus, ct in posterum successores nostri pos­ non solum universo gregi, sed etiam Pastori­ sint, nonnullorum Vcn. fratrum nostrorum S. bus praepositi sumus. Quocirca quod Aposto­ R. E. Cardinalium peculiari sollicitudini ne­ lis omnibus a Domino mandabatur, ut praedi­ gotium committendum duximus, prout tenore carent Evangelium omni creaturae, principali­ praesentium committimus ct demandamus. Vo­ Quolibet men­ te tcinel coram lentes, ut in unum congregati, adhibitis etiam Pontilicc, bia au­ ter Petro incumbebat, qui omnibus praestabat inter ipsos aliquot Rom. Curiae Praelatis, ct religiosis vi­ tem praerogativa Principatus, ct cui soli iniunctum praecipit congrefuerat a Domino, ut pasceret oves suas. Qua­ ris, ac Secretario prout Nos hac prima vice gtri. cos adhiberi voluimus, et nominavimus , in propter et uni Petro vas illud quasi linteum commune consulant , tantaeque rei nobiscum ostenditur quatuor initiis de caelo submitti in invigilent, ac tam sancto, ct divinae Maiestati terram, in quo erant omnia quadrupedia, et maxime grato operi, quanto melius fieri po­ serpentia terrae, ct volatilia caeli, quodque illa vox sequuta est : Surge, Petre, occide, et man­ terit, incumbant ; quod, ut commodius prae­ duca, ut praefiguraretur Petri, et Successorum stari possit, semel coram Nobis, ac bis saltem cius munus ex quatuor mundi partibus horni- [ in domo antiquioris eorum, quolibet mense nes varia impietate insipientes congregandi, quo congregentur, omniaque ct singula negotia ad cos quasi occidendo, hoc est, veteri vita exuen­ Fidem in universo mundo propagandam perti­ do, ct exutos manducando, idest in sua membra nentia cognoscant, ct tractent, ct graviora quae qui visibile erat caput Ecclesiae convertendo, I in praedicta domo congregati tractaverint, ad 4 A· C. 1 ? • k“ ’ r ' J: · ** * .! n 5- \ V® COLLECTANEA Not referant: alia veto per sc ipsos decidant, et expediant pro eorum prudentia. Missionibus omnibus ad praedicandum et docendum Evangclium, et Catholicam doctrinam superintendant, ministros necessarios constituant, et mu­ tent. Nos enim eis, tam praemissa, quam omnia et singula alia desuper necessaria et opportuna etiam si talia fuerint, quae specialem, specifi­ cam, et expressam requirant mentionem, fa­ ciendi, gerendi, tractandi, agendi et excqucndi plenam, liberam, et amplam facultatem, au­ ctoritatem, et potestatem, Apostolica auctori­ tate, eaaindcm tenore praesentium concedimus et impanimur. Ut vero res tanti momenti, in quam magnos sumptus fieri neccsse est, per temporalium cum spiritualibus felicem commu­ tationem, nullo retardato impedimento, facilius et clarius procedat, ultra ea, quae ex arca no­ stra privata suppeditari iam mandavimus et pio­ rum fidelium libcralitate collata sunt, et in po­ sterum non defutura subsidia in Domino con­ fidimus, cum nostrum, et huius Sanctae Sedis proprium sit negotium, certos huic operi re­ ditus ex Camera nostra Apostolica in perpe­ tuum attribuemus, corumquc administrationem iisdem Cardinalibus committemus, prout in aliis nostris expedientes literis plenius contine­ bitur. Cardinales autem, quos sancto huic ne­ gotio praefecimus, sunt qui sequuntur: Anto­ nius Ostiensis Saulius, Odoardus Sabinensis Famesius, Octavius Praenestinus, Episcopi; Ihndinus Franciscus S. Praxedis de Surdis, Maphacus S. Honuphrii Barberinus, loannes Garzias SS. Quatuor Coronatorum Millinus, Gaspar Sanctae Crucis in Hierusalem Borgia, Robertus S. Alexii Ubaldimis, Scipio S. Susannae, Petrus S. Salvatoris in Lauro Valerius, Relitis Fridericus S. Laurentii in Pane et Perna de Zollercn, Ludovicus S. Mariae Transpontinac Ludovisius, et Franciscus S. Matthaei, Titulo­ rum Presbyteri Cardinales, Sacratus, nuncupati. Praelati vero, dilecti filii Io. Baptista Vives in utraque Signatura nostra Referendarius, et Io. Baptista Angucchius Secrctarius noster, ac Se­ dis Apostolicac Notarius, et Dominicus a lesu Maria Ordinis Carmclitarum Discalceatorum Professor, et Vicarius Generalis. Sccretarius ve­ ro a Nobis pariter deputatus dilectus filius Fran­ ciscus Ingolus Presbyter Ravennas U. I. I). Decernentes praesentes litteras, ac omnia et sin­ gula in cis contenta, semper et perpetuo vali­ da, firma et efficacia esse, ac ab omnibus et singulis, ad quos spectat, et in futurum quo­ modolibet spectabit, firmiter et inviolabiliter perpetuo observari debere. Sicquc et non aliter per quoscunque Judices, ordinario* et delega­ tos, etiam Causarum Palatii Apostolici Audi­ tores, ac S. R. E. Cardinales, ubique iudicari et diffiniri debere, ac irritum et inane quid­ quid secus super his a quoquam quavis aucto­ ritate, scienter vel ignoranter contigerit atten­ An. C. 1622 tari. Non obstantibus quibusvis Constitutioni­ bus et ordinationibus Apostolicis , privilegiis quoque, induitis, et literis Apostolicis, quibus­ vis Ordinibus, Congregationibus, Societatibus et Institutis, sub quibuscunque tenoribus et for­ mis, ac cum quibusvis, etiam derogatoriarum derogatoriis, aliisque efficacioribus, et insolitis clausulis ac irritantibus, et aliis decretis, in ge­ nere vel in specie, ac alias in contrarium prae­ missorum quomodolibet concessis, confirmatis, et innovatis. Quibus omnibus et singulis, eo­ rum omnium tenores praesentibus pro plene et sullicienter expressis, et ad verbum insertis habentes, illis alias in suo robore permansuris hac vice dumtaxat specialiter, et expresse de­ rogamus caetcrisque contrariis quibuscunque. Nulli ergo omnino hominum liceat, hanc pa­ ginam nostrorum commissionis, demandationis voluntatum, decretorum, concessionis, impartitionis, et derogationis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc atten­ tare praesumpserit, indignationem Omnipoten­ tis Dei, ac Beatorum Petri et Pauli Apostolo­ rum cius, se noverit incursurum. Dat. Romae apud S. Mariam Maiorem, Anno Incarnationis Dominicae millesimo sexcentesimo vigesimo se­ cundo, decimo Καί. Iulii, Pontificatus Nostri Anno secundo. Clautulac de· rogatoriac. CldllkUUc poc. nalca. An. C. 1623 5 S. C. DE PROP. FIDE menta, testamenta, et aliae quaecumque scri­ pturae, quocumque nomine censeantur, nec non quaecumque Litterae Apostolicac tam sub plum­ bo, quam in simili forma Brevis, carumdemque Litterarum Apostolicarum supplicationes super quibuscumque negotiis, rebusque et bo­ nis tam mobilibus quam immobilibus ad ipsam Congregationem quomodolibet spectantibus et pertinentibus, ac demum quodeumque intéresse camdcm Congregationem quovis modo et ex quavis causa concernentes, pro tempore con­ ficiendae et registrandae ; nec non similiter quaecumque litterae, quas ex omnibus mundi partibus eidem Congregationi scribuntur, ac illae quae eiusdem Congregationis nomine extra al­ mam Urbem nostram mittentur, gratis omnino et absque ulla mcrcedc, aut alicuius rei, etiam quantumvis minimae, solutione expediri, con­ fici, registrar!, relaxari, tradi et mitti debeant tenore praesentium concedimus et indulgemus. 6 s c- de Prop Fide C G 24 /unii 162 3. Occasione petitionis per Generalem Minorum de Observantia factae, S. C. decrevit ut in om­ nibus Missionibus infrascriptus ordo perpetuo observetur : 1. Quod Generales et alii Superiores Re­ gularium religiosos sibi subditos quos ad pro­ pagandam fidem in quascumque mundi partes mittere continget, Sacrae Congni prius nomi­ nent, ad hoc ut priusquam mittantur ab eadem examinentur et approbentur. 2. Quod pro approbatis Patentes iuxta for­ mulam alias a Conghc approbatam cum sub­ scriptione Cardinalis Praefecti et Secretarii ac sigillo Congregationis expediantur. 7 Decr. S. C. de Prop. Fide. /4 Octobria 162^. Quoniam a Concilii Viennensis cele­ bratione (i) usque ad praesens experientia com­ probavit, Regulares, etiam si multoties fuerint commoniti, linguarum studia aut non institu­ isse, sicut illis praeceptum fuerat, aut instituta deseruisse, et novissime hoc idem compertum est ex iis quae contigerunt post Constitutionem f. r. Pauli Papae V (2) et decreta S. Congnis de Propaganda Fide promulgata et Gftalibus Ordi­ num intimata, eadem S. C. dolens opus ad animarum salutem simpliciter necessarium tam facile negligi ab iis qui ad illam procurandam praecipue a sanctis Regularium Ordinum fun­ datoribus a primaeva eorum institutione man- 4 Ex Const. Romanum Greg. PP. XV. 22 lunii 1622. — Emolumenta annutorum cardinalitiorum... cum omnibus et singulis iuribus et actionibus exinde dependentibus, praedictae Congregationi de Prop. Fide (ita quod liceat S. R. E. Cardinalibus nunc et pro tempore existentibus Congregationis huiusmodi, seu ab illis deputatis, vel eorum ministris emolumenta ab haeredibus Cardinalium, quos de cetero perpe­ tui* futuris temporibus ab hac vita migrare con­ tigerit, cuiusvis licentia desuper minime requi­ sita, sed propria auctoritate, etiam per manda­ torum ab antiquiore Congregationis huiusmodi Cardinali simpliciter et de plano ac sine ullo strepitu et figura iudicii ac manu regia decer­ nendorum et relaxandorum vim, recipere, exi­ gere, levare, ac illa penes Montem pietatis de­ ponere, seu in tot locis Montium non vacabilium, aut alias quovis modo, arbitrio dictae Congregationis, ad effectum illa in pios usus et necessitates ipsius Congregationis, similiter cius arbitrio et prout ipsis melius videbitur, exponenda et eroganda investire) etiam per­ petuo donamus, concedimus et assignamus. Annutorum cardina! emola* menu S C. de Prop. l’idc iddi· cuntur. 5 Ex Const. Cum inter Gregorii XV. r4 Dee. 1622. — ... Perpetuis futuris tempo­ ribus quaecumque patentes, seu alio quovis no­ mine nuncupentur litterae, chirographa, instru- Document· de rebut ad S. C de PropJg. fide apcctantibuagTW tia tradendi. (1) In Concilio Oecumenico Viennensi, nuod an­ certa scientia, maturaque deliberatione nostris, deque apostolicac nobis attributae potestatis plenitudine, hac no xjll, Clemente V. Pontifice Maximo, celebratum nostra perpetuo valitura constitutione sancimus, sta­ fuit, statutum est ut in scholis et Universitatibus Ro­ tuimus et ordinamus, ut in cuiuscumque Ordinis et mae, Parisiis, Oxonii, Salmanticac et Bononiae con­ Instituti Regularium, tam mendicantium quam non stituerentur catholici magistri, qui publice docerent mendicantium, etiam quomodolibet exemptorum et linguam hebraicam, Chaldaicam et arabicam. Apostolicac Sedi immediate subiectorum, studiis omni­ (2) En Const. Pauli PP. V. p Iulii 1610: « Apo­ bus trium linguarum huiusmodi, hebraicae videlicet, stolicac servitutis onere infirmitati nostrae a Domino, graccac et latinae, in maioribus vero ac celebrioribus inscrutabili consilio eius, imposito assidue admone­ etiam arabicae, doctorcs, Regulares quidem et eiusdem mur, sapientibus et insipientibus constitutos nos esse Ordinis, si in illo harum linguarum sufficientem no­ debitores, ut scilicet per ministerium nostri apostolatitiam habentes sint, sin minus, saeculares, aut alterius tus, qui sapiunt, quod sanctus docet Bernardus, non Ordinis Regulares, qui illas actu et diligenter doceant, desipiant, qui non sapiunt, sapiant ; et qui desipuerunt, habeantur, si studia in urbibus et locis existunt, ubi resipiscant: quibus verbis instrui nos satis perspicimus, linguarum praedicatu peritos conducendi facultas est: ut fideles in fide et charitatc conservare, infideles ab studiis vero locorum, ubi huiusmodi doctores desunt, infidelitatis tenebris educere; et haereticos ac peccato­ cum primum in aliis studiis, ubi linçuac huiusmodi res a perversitate erroris, ac servitute peccati liberare, docebuntur, scholares tantum profecerint, ut docendis adspirante gratia Dei, a quo omnis sapientia, pastorali aliis idonei sint, de iisdem scholanbus provideatur. sollicitudine procuremus. 3. Quod ut citius et facilius fieri possit, et sperati 1. Cum vero praeceptum Domini lucidum illumi­ fructus ex linguarum huiusmodi studio appareant, omni­ net oculos, ac testimonium cius fidele sapientiam prae­ bus et singulis regularium superioribus, sub indigna­ stet narvulis, omni vigilantia procurare debemus, ut tionis nostrae poena, eadem auctoritate, tenore prae­ praedicatores et doctorcs verbi Dei ad opus Dei ope­ sentium, praecipimus et mandamus, et, si ipsi négli­ randum instructi reddantur in dies magis, et partes gentes fuerint, eorumdem Ordinum regularium apud suas, quantum cum Domino fieri potest, ad gloriam nos et Sedem Apostolicam protectoribus iniungimus, eius et utilitatem animarum quotidie melius et felicius adimpleant. Cui rei plurimum conducere satis constat eorum conscientias desuper onerantes, ut omni cura linguarum cognitionem, hcbraicac praesertim, graccac, et sollicitudine quanto citius provideant, ut scholae latmae et arabicac: haec enim conversioni infidelium linguarum huiusmodi quamprimum instituantur, ac do­ opportunissima esse dignoscitur, quando magna eorum ctorcs praedicti deputentur, earumdemuuc linguarum lectionibus scholares assignentur, qui illis sedulam et pars aut arabicc loquitur, aut intelligit : ac si unquam reliquarum trium linguarum notitia in Ecclesia Dei utilis assiduam operam navent. fuit, diebus nostris profecto utilissima est: hostis enim 4. Hi vero scholares, ut alacrius huic studio incum­ humani generis linguarum scientia, singulari dono Dei bant, volumus et decernimus ut in promotione ad dohominibus tradita, ad ipsius largitoris contumeliam et ctoratus gradus et ad alios sui Ordinis h on ores , illi fidei suae catholicae detrimentum nunc maxime abutitur. caeleris paribus praeferantur, qui in cognitione trium 2. Quamobrem felicis recordationis Clementis Pa­ saltem linguarum praedictarum profecerint, ita ut ad pae V. praedecessoris nostri, quintum conditio tem­ illas docendas apti sint. poris patitur, vestigiis insistentes, motu proprio, et ex Non obstantibus etc. An. C. 1623 A*·.. C 1634 6 COLLECTANEA ci pat i sunt, cupicnsquc Concilium, Constitutio­ nem ac decreta praefata omnino execution! de­ mandari, ut cvangelicos operarios linguis in­ structos habeat, quos cum nccesse fuerit ad messem Domini amplissimam, Dei verbum si­ tientem mittere possit, praesenti decreto, Smo D. N. Urbano VII! annuente, iterum Regula­ rium, et cuiusvis Instituti, Societatum et Congre­ gationum GAalibus, aliisque eorum superioribus praecipit ut linguarum studia, iuxta Concilii, Constitutionis et decretorum praefatorum prae­ scriptum omnino instituant, institutaque con­ servent, et ubi fieri possit, ampliora efficiant.... ce Ceterum quii non satis est Superiores Rcgulat.oKtrn »ru. . ‘ . 1 . , < «r .run. num suum in nae re praestare officium, si qui linguis studere debent, opus hoc vere pium de­ trectent et negligant, eadem S. Congregatio eodem Sanctissimo similiter annuente prae­ cipit , ne deinceps Regulares ad magisteria vel alios gradus suarum Religionum, seu, ubi non sunt magisteria et gradus, ad dignitates a Superioribus eorum admittantur, nisi cum Theo­ logia per biennium etiam uni saltem ex lin­ guis, quae in dictis Concilio, Constitutione et de­ cretis praescribuntur, operam dederint camque |>erfccte calluerint; super quo a locorum Ordi­ nariis praesentibus, quorum conscientiam Sacra Congregatio onerat, examinari debeant priushcwisirv.» quam ad ea, cos, cusvc assumantur; quod si M ,f contra praesentis decreti dispositionem, ad ma­ gisteria, seu gradus, vel dignitates praedictas admissi fuerint, magisteriorum, seu graduum vel dignitatum praedictarum collatio nulla sit, et Superiores, qui transgressi fuerint, passiva PnifioM rro voce perpetua privati existant. Quoniam autem multi praemio magis ad virtutes incitantur, quam poenis, eadem Sacra Congregatio man­ davit cos quos praeter theologiam uni etiam ex dictis linguis per biennium operam dedisse, camque perfecte callere, experimento ut supra facto, constiterit, ad magisteria suarum Reli­ gionum, seu alios gradus, ad quamlibet ipso­ rum petitionem statim promoveri, et in ele­ ctionibus ad officia et dignitates regulares, coctcris paribus, iuxta dictam Pauli V Constitu­ tionem, aliis omnino praeferri, alioquin electio aliter facta nulla sit et invalida. Non obstan­ tibus etc. 8 S. C de Prop F. - C. G. (coram SSrho) •»4 C* · Ftbr. 16 j/ - Petente Archicpiscopo Chio/ . * viemi, an praxis, qua Episcopi rutheni cum suis subditis latinis dominis inservit 1 ■ • • ■ (t) S. C S. O/fcii !3 Octob. x6oo: « An filii iuuerum chrirhmrum et patris tureae.... sint baptirxndi, nrtinte patre vel matre, cum pater progressu aetati» illot instruat in lects mahumelana , et filii timent profiteri te esse Christianos ·. R Bapdaentur. - Moneatur Episcopus ut diligenter An. C. 1625 dispensant ut, dum in eo servitio permanent, possint festa celebrare iuxta calendarium gregorianum, et, si propriam culinam non habeant, iciunia latinorum servare, esset legitima: SSmus de consilio, et assensu S. Congregationis de Prop. Fide respondit praxim praefatam, quoad causam dispensationis esss legitimam, et ideo Archiepiscopis et Episcopis ruthenis unitis hanc dispensandi cum suis subditis facultatem prae­ dicta ex causa concessit. 9 S. C. S. Officii tolica de­ neantur iterum contrahere, saltem secreto, prae­ inceps alienari contigerit, eorumdem pretium, sertim cum difficillimum sit illa matrimonia sub eadem poena ut supra, deponi, atque in fere innumerabilia eo modo revalidarc, durante aliis bonis stabilius itidem fructiferis, cum eius­ praesertim persecutione. dem oneris repetitione atque annexione, con­ R. S. Congregatio consuit per SS. D. N. verti debeat. Ad haec S. C. quibusvis Capitulis, in casibus praedictis esse declarandum, Conci­ Collegiis, Societatibus et Congregationibus, nec- lium, etiam publicatum, non obligasse in la­ non omnibus ct singulis ecclesiarum ac piorum ponia, et propterea matrimonia ibi contracta Locorum, tam saccularium quam Regularium, sine parocho fuisse et esse valida, dummodo Superioribus, vel aliis ad quos pertinet, districte tamen saltem coram duobus testibus celebrata prohibet ne in posterum onera perpetua susci­ fuerint. - Die 2 lulii i6i5. SS. D. N. Urba­ piant Missarum celebrandarum, sacculares qui­ nus VIII approbans sententiam S. Congr. de­ dem sine Episcopi vel eius generalis Vicarii, claravit praedicta matrimonia in laponia sine Regulares vero sine Generalis vel Provincialis parocho, ut praefertur, contracta, fuisse et esse consensu ct licentia in scriptis ct gratis conce­ valida , iuxta declarationem Cardd. Concilii denda ; alioquin saccularis, qui huius prohibi­ Trid. Interpretum pro Hollandis, Zelandis et tionis transgressor extiterit, ab ingressu ecclesiae I Frisiis editam. interdictus bit eo ipso; Regularis vero poenam privationis omnium officiorum quae tunc obti­ 18 nebit, ac perpetuae inhabilitatis ad alia de caetcro obtinenda, vocisque activae ac passivae S. C. de Prop. Fide, tq Sept. 1G25 — Collegiorum re < .·.·♦ .. -abs|Uc alia declaratione incurrat. Eleemosynas Cum ex visitationibus Collegiorum pontificio- nkexhlbcndU \ * vero manuales ct quotidianas pro Missis cclc- rum per Nuntios Apostolicos dc mandato SSmi *' · brandis ita demum iidem accipere possint, si D. N. Urbani VIII factis, Sacrae dc Prop. oneribus ante impositis ita satisfecerint, ut nova Fide Congregationi innotuerit rectores praedi­ quoqueoncia suscipere valeant; alioquin omni­ ctorum Collegiorum reprehensibilem commi­ no abstineant ab huiusmodi eleemosynis, etiam sisse negligentiam tum in reddendis, temporibus spunte oblatis, in futurum recipiendis, ct ca­ debilis, dati ct accepti rationibus, tum in signi­ psulas auferant ab ecclesiis cum inscriptione ficandis Romano Pontifici alumnorum nomini­ tlh; eleemosyna pro Missis, vel alia simili, bus, corumquc post completa studia occupa­ *ub iisdem poenis ipso facto incurrendis, ne tionibus ; eadem S. C. dc speciali eiusdem SS. D. N. mandato districte praecepit et prae­ fideles hac ratione frustrentur. <·» ’ ,um et accepti reddant Apostolicis Nuntiis in quo- I 20 rum Nuntiaturis praefata cxistunl Collegia, Cli­ S. C. de Prop. Fide - Cong. Gen. rum „^,*2· que nomina alumnorum qui in dicta (x>llc. r 9 ° 9 1 ΐΎΟΓΟΠΟgia recepti ct admissi fuerint, ac illorum, post­ 6 Fcbr. /626. — Quoniam frequenter in Ec- uno Apoiiohœ quam ab eisdem Collegiis exierint, occupatio­ elesia Dei, ct potissimum hac nostra aetate pro- *cr 'cn a pter diversas haereses pessimorum hominum nes ct praecipuas actiones significent; alioquin malitia exortas, catholici diris infidelium, vel si per negligentiam aut alia causa praesenti haereticorum persecutionibus, exilia, carceres, decreto non obtemperaverint, provisiones quas Sedes Apostolica eorum Collegiis solvere con­ aliasquc poenas, ct denique mortem ipsam for­ suevit, suspendentur, ipsique rectores arbitrio titer sustinent pro Catholica Fide, ct multoties Suae Sanctitatis, ct Romani pro tempore Pon­ contingit, ut in Sacra Congregatione dc illorum tificis punientur. confessionibus, gestis, ac martyrio fiat relatio, Patres, veterum Pontificum permoti exemplo, unanimi consensu ccnsuerunt unum ex Proto19 notariis Apostolicis in ipsa Congregatione adscribcndum esse, qui Confessorum et Martyrum S* C· de Prop. Fide - Cong. Gen. 2/ Nov. 1625 — S. Congregatio dc mandato gesta, quae in ca referentur, scribat, ut ct tan­ speciali SS.’ D. N. Urbani VIII Rectoribus Col­ torum virorum prac^tantissima virtus ad Dei legiorum Pontificiorum nunc ct pro tempore gloriam, ipsorumque laudem, immortalitati con­ existentibus districte praecipit, ut ab alumnis, secretur, et posteris exempla verae fortitudinis qui maiores quatuordccim annis in praefatis ad imitandum relinquantur. Collegiis in posterum recipientur, tempore ad­ missionis eorum, vel, si minores fuerint, post 21 quartum decimum annum complçtum, iuramentum iuxta subicctam formulam (i) omnino S. C. de Prop. Fide - Cong. Gen. exigant; illudque, ut praefertur, exactum ac 1 Martii 1626. — Licentia induendi saecula- ai habitum se­ manu eorum subscriptum in Archivais Colle­ rein habitum intelligitur concessa eo ipso quod <,uircfa· giorum praedictorum diligenter asservent. In­ Missionarii destinantur ad loca in quibus, sine super eadem S. Congregatio declarat, quod per evidenti periculo, religiosi in habitu religioso huiusmodi iuramentum praefatos alumnos ab incedere non possunt. aliis obligationibus, ct iuramentis, quae forsi­ tan ex Collegiorum praedictorum constitutio­ 22 nibus praestare consueverunt, eximere non in­ tendit, nisi quatenus infrapositac formulae con­ S. C. de Prop. Fide - Cong. Gen. „ traria extiterint, sed ea omnia firma ct illaesa 4 Man 102b. — S. Congregatio mandavit per relatio tnineada. manere vult, ac in eodem robore persistere, Procuratorem Generalem Capuccinorum Prae­ ac si praesens decretum non cmanassct. Prae­ fectis Missionum suorum religiosorum praecipi terea dc mandato similiter speciali eiusdem ut, singulis annis ad minus, dc eorum gestis, S. D. N. statuit, et decernit neminem dein­ ceps praedictorum alumnorum contra infra- ct in conversione haereticorum vel infidelium progressibus relationem ad Urbem mittant. scriptam iuramenti formulam in aliqua Reli­ gione, Societate ct Congregatione Regulari a superioribus recipi, nec ad professionem ad­ 23 mitti posse vel debere; alioquin receptio, ct Decr. S. C. de Prop. Fide 24 lulii 1626. professio nullae sint , ac nullius roboris, ct firmitatis, ct qui ex antedictis superioribus — Quoniam Sacra Congregatio non sine animi none haud immolcstia certissime cognovit Superiores Rcgu- pcd,cndu alumnos huiusmodi contra subicctam iuramenti formulam receperit, vel ad professionem ad­ larium, partes orientales incolentium, diversis praetextibus, ct praesertim ordinariae iurisdimiserit , activa ct passiva voce praesentis de­ creti auctoritate carcat. Non obstantibus Colle­ ctionis sed Apostolico privilegio illis conces­ giorum fundationibus, ac decreto, dic 9 Au­ sae, plurima impedimenta Missionariis, a se gusti 1624, dc hac materia edito, et Rectori­ vel ab aliis auctoritate sua ad praedictas partes bus praedictis intimato (2), nec non Constitu­ destinatis, procurare, quibus perterriti, non tionibus Apostolicis, consuetudinibus, etiam solum a munere suo cessare, sed etiam loca immemorabilibus, privilegiis, ct aliis quibus­ cis assignata deserere coguntur; simulquc con­ cumque in contrarium quomodolibct facien­ siderans quod frustra missiones ad orientis re­ giones tot expensis laboribus, ac periculis fictibus. (1) V. Const. Alex. PP. VII 20 lulii 1660, ubi Ju­ ramenti formula cum additamentis praescribitur. CoUcctanea 5. C. dc Prop. Hdc. Vol. 1 (2) In decreto cit. iuramenti ab alumnis praestandi formula aliquantum diversa praescripta fuerat. 2 A·. G î6j6 COLLECTANEA to rent, si Missionarii in corum officii cxccutionc tmj-cdircntur, aut c locis, ad quae destinati sunt, deturbarentur; ad relationem lllrîii D. Card. Marcomontii, censuit Missionariis quibuscum­ que tam saecularibus quam regularibus cuius­ cumque Ordinis et Instituti, seu Congregatio­ nis et Societatis a se, vel ab aliis auctoritate sua ad praefatas regiones destinatis seu desti­ nandis sufficere quod Literas Patentes suae mis­ sionis praedictis Superioribus, vel eorum Vica­ riis, aut Ministris, etiam ordinariam potesta­ tem ex privilegio Sedis Apostolicac habenti­ bus, ostendant, ut illis ostensis, sive obtenta sive non obtenta ab cis vel eorum quolibet licentia, possint libere ac licite suum officium et munus cxcqui. Denique praecipiendum esse censuit, prout praesenti decreto districte prae­ cipit superioribus praefatis corumquc vicariis ac ministris, ne post illis ostensas Patentes praedictas, ullo modo impedire praedictos missionarios audeant quominus officium suum exercere possint ac valeant, alioquin pro modo culpae severe a SSmo D. N. punientur. 24 l»inl!an pro y». ·4«*ΐιοη· Si. £> miRkm ptr pro* cvi!en·». S. C. de Prop. Fide - C. G. 28 Iulii 1626. —SSrîius D. N, in Congregatione de Propag. Fide iustis de causis animum suum moventibus, et de consilio Ven. Fratrum suo­ rum eiusdem S. Congreg. Cardinalium, Episco­ pis in partibus infidelium constitutis qui ab eadem Congregatione stipendia habent, vel ab ipsa in negotiis occurrentibus diriguntur, in­ duisit. ut non obstante Constitutione fcl. ree. Sini V praedecessoris sui de Liminibus Apo­ stolorum visitandis, Limina praedicta, tempo­ ribus in ea constitutis, per procuratorem etiam in Curia Romana existentem, specialiter sin­ gulis vicibus visitationis faciendae constituendum visitare possint ac valeant, mnndavitquc Con­ gregationis Concilii Tridentini Secretariis pro tempore ut visitationes Liminum a praedictis Episcopis, ut praefertur, faciendas admittant, non obstante dicta Constitutione, et aliis qui­ buscumque in contrarium quomodolibct facien­ tibus. ti) In Actis Coogregationis Generalis (de Propag. Fide) diei 14 lolii 1626 haec habentur: « S. C. cen• iu missae, an potius comprehendantur in Con> stitutione fcl. ree. Pii IV prohibente illius > interpretationes et glossas S. C. Cardina­ lium Cone. Tridentini interpretum censuit trans­ lationes eiusdem S. C. Concilii Trid. de lingua latina in gallicam, vel alias linguas esse prohi­ bitas, ideoque significandum S. Congregationi Indicis, ut omnino prohibeat translationes hu­ iusmodi factas, quae absque speciali auctoritate huius S. Sedis Apostolicac impressae sint. 52 S. Rit. C. t8 Aug. 162Ç). — i. Non poase celebrari festum Consecrationis illius ec­ clesiae quam certum est non fuisse consecra­ tam, imo neque si est dubium. 2. Posse Episcopum constituere diem ce­ lebrationis festi Consecrationis ecclesiarum, quando certa dies ignoratur, dummodo constet fuisse consecratas; sed festum Consecrationis ecclesiarum, praeterquam cathedralis, celebrari debere in ea tantum ecclesia cuius dies festus consecrationis peragitur. De celebratione ft 111 Con Men­ tions EeckxtcruoL 53 S. C. Epp. et Reg. 50 Novembr. 162g.— Circa sepulturas in Macariensi dioecesi sub al­ taribus existantes, S. Congregatio censuit nulla­ 49 tenus esse permittendum ut defunctorum corpora S. C. de Prop. Fide 22 lunii 162^. — I deinceps sub altari sepeliantur, et siqua hacte­ S. C. decrevit ut pro Missionaries qui in mu­ nus ibidem reperiantur sepulta, alio transferri nere Missionis aut in itinere ad eam interfi­ oportere, saltem extra aram; alioquin non esse cientur, aut alias morientur, singulis annis in interea super huiusmodi altari celebrandum , perpetuum, Anniversarium u S. C. de Prop. et Episcopum pro pastorali eius sollicitudine Fide celebretur. ac prudentia invigilare debere ne quid hac in re fiat aut permittatur contra sacros canones 50 et Conciliorum decreta, et universalis Ecclesiae usum. S. C. de Prop. Fide - C. G. 70 lu­ nii 162Ç). — Quaerente Episcopo Alessii in 54 Albania an liceret catholicis suae dioecesis tem­ pore nundinarum et festi Patroni cathedralis Decr. S. Rit. C. 2? Martii 1630. — ecclesiae, schismaticos consanguineos affines et amicos suscipere in domibus suis, et cum cis Sacra Rituum Congregatio, annuente SSffio (Urbano VIII) quoad Patronos locorum in po­ convivia facere, S. C. respondit Oratorem osterum eligendos, hunc ordinem servari man­ mnibus modis huiusmodi commercia debere prohibere catholicis; quod si id fieri non pos­ davit: 1. Quod eligi possint in Patronos ii so­ lum qui ab Ecclesia universali titulo Sancto­ set ob scandala et tumultus, qui verisimiliter rum coluntur, non autem beatificari dumtaxat. ex huiusmodi prohibitione sequerentur, cum2. Quod de Patrono civitatis electio fieri debeat dem pOsje connivcrc, attento quod in dicta dioecesi schisma impune grassatur, et agitur a populo, mediante consilio generali illius ci­ vitatis vel loci, non autem ab officialibus so­ de actibus civilibus et politicis, non autem de lum ; et quod accedere debeat consensus ex­ ecclesiasticis aut spiritualibus. pressus Episcopi et cleri illius civitatis. Idemque servari debeat in Patrono Regni qui pariter SI eligi debeat a populo singularum civitatum pro­ S. C. Concilii 2 lulii 1620. — Proposito vinciae, non autem a repraesentantibus Regnum articulo de ordine SSihi D. N. a Congregatio­ nisi ad hoc habeant speciale mandatum, et pa­ ne de Prop. Fide remisso: < An translationes riter cum consensu Episcopi et cleri dictarum » S. Cone. Tridentini in alias linguas sint percivitatum. 3. Quod causae electionis novorum Sepulturae sub altaribus haud penuittend u. Quid requira­ tur pro electione Patronorum. Ab. C r6fo COLLECTANEA ’4 Patronorum debeant in S. R. C. deduci ac exa­ minari ; ac demum, causa cognita, ab eadem Congregatione approbari cl confirmari. 55 S. C. de Prop. Fide rj Aprilis 1630. — - ■'< S. C. mandavit scribi... Praefecto Missionum ·-4Orientalium saepius a Sede Apostolica fuisse declaratum sacerdotes Missionarios, quibus ab eadem Sede concessa est facultas consecrandi calices et patenas, illa uti non posse ubi sunt Episcopi, et proinde illum praecipere debere suis Missionariis Capuccinis insularum Maris Aegaei, et aliorum locorum Orientis ubi Epi­ scopi existunt, ut ab usu praedictae facultatis abstineant. 56 S C S. Officii / ur»* Tcxrrt - An apostatae a ndc chnstiana ad poenitentiam redeuntes cogendi sint ad retra­ ctandum explicite et publice coram infideli­ bus cum periculo vitae, sicut negarunt fidem; an vero sufficiat coram fidelibus publice et ex­ plicite abiurare apostasiam in propriis balneis (quae sunt captivorum carceres) et implicite apud infideles abstinendo ab actibus infideli­ tatis et deponendo habitum. R. SSfhus censuit apostatas a fide redeuntes ad poenitentiam non teneri ad abiurandum apo­ stasiam publice coram infidelibus, sed sufficere ut eam abiurent in balneo coram fidelibus, absti­ nendo ab actibus infidelitatis, et deponendo ha­ bitum infidelium, quatenus sit protestativus fal­ sae religionis; si vero sit acquivocus, posse il­ lum deferre. Quod si ex illa delatione, ratione personae, aliqua oriretur suspicio, teneri aufu­ gere cum primum poterunt. -t ' ;; · - -it·· 1 An. C. 1630 neri apostatam poenitentem tunc in periculo vitae constitutum, etiam suadentibus tureis, cum periculo vitae, fidem catholicam, quam tunc abiurata infidelitate amplexus est, confiteri, sed eorum suasiones eludere vel non respondendo, vel aequivocis verbis utendo. 58 S. C. de Prop. Fide - C. G. 5 Augu·«*’; sti 1630 — Missionariis in itinere per aquam que tui» faculisvel per terram occurrit saepius ut ob defectum ,,bu>’ aliorum sacerdotum cogantur audire confessio­ nes vel comitum itineris, vel etiam habitato­ rum illarum regionum per quas transire necesse est, ut ad loca suarum missionum se trans­ ferant, propterea cupiunt declarari per S. C. an facultatibus illis concessis pro missionis locis possint uti in praedictis casibus in itinere occurrentibus. S. C. declaravit non licere missionariis uti facultatibus illis concessis extra regna vel provincias aut loca ad quae destinati fuerint. ( V. S. C. de Prop. Fide 22 Martii 1669). 59 S. C. de Prop. Fide - Cong. Gen. 5 Au%. 1620. — S. C. declaravit, stante for- nfici· mula luramenti aiumnis pontificiis praescripta, adolescentes qui voto Religionis adstricti sunt, non posse nec debere in Collegia Pontificia recipi vel admitti sine expressa licentia et spe­ ciali dispensatione SS. D. N., exceptis alumnis Collegii Graeci, si votum emiserint Religionis S. Basilii, quia illi iuxta formulam pro Col­ legio praefato editam iurant statum ecclesiasti­ cum amplecti, et praesertim monachale S. Ba­ silii. rdi- 60 57 '7/ ·* . - S. Rit. C. 24 Aug. et 6 Sept. 1630. S. C S. Officii 25 fulti 1630. — Mus. | Scardonbs. - Episcopus Scardoncn. narrans rurn nomlna im’ sibi ex Urbe transmissas nonnullas Reliquias r Tüxtn — Quomodo se gerere debeat confessanus erga apostatas pocnitcntcs in articulo mortis Sanctorum sine nominibus, supplicavit pro li­ constitutos, cum ab illis secreto arcessitur ut centia imponendi illi nomina bene visa. secretu absolvat. Ratio difficultatis est quia in R. Si Reliquiae sunt authenticae, posse dio articulo solent ab infideli familia vel sacer­ concedi, facto verbo cum SSfiio. — SSihus di­ dotibus falsis induci ad actus falsae religionis, xit: Episcopus illis posse uti, si sint authenticae nec possunt abnuere sine periculo mortis. in consecratione altarium sine alia denomina­ R. SSrfius censuit confessarium debere ab­ tione. solvere apostatam poenitentem in articulo mor­ tis constitutum, abiurata prius apostasia in ' 61 furo conscientiae; et si per aliquod temporis ! S. C. de Prop. Fide - C. G. 6 Sept. 1630 t>«confe»»ionc spatium supervixerit, et si poterit, abiurct in 1 (coram SSmo).— S. C. approbavit et confirma- rcr ' Ufprctcin· balneo coram fidelibus ; quod si non poterit, relinquat chirographum suae abiurationis, sal- 1 vit decretum theologorum ab ipsa deputato­ rum ad examinandum dubium a Vic. Patriar­ tem signo crucis subscriptum ; quod si neque hoc possit, committat confessario ut suam ab- j chal! Constantinopolitano propositum de Con­ » nan nv i fidelibus manifestet. Non tamen te- fessione per interpretem, nempe : * Quamvis S. C. DE PROP. FIDE An. C. i6jo » » » > » > » » » » » » docente Sac. Trid. Synodo nullo sit divino praecepto mandatum, nec satis consulto lege aliqua humana praecipi possit ut delicta, praesertim secreta, publica confessione ape· riantur, tamen visum est Patribus deputatis, eidem SS. Synodo inhaerentibus, eos qui volent sponte per interpretem confiteri, nec aliter possunt, non debere per Vicarium Patriarchalem prohiberi ; cui sufficiet praecavere abusus et scandala , et curare ut interpretes admoneantur de obligatione ad observantiam secreti ». 62 1 » indu habi· Ordines promo- s. C. de Prop. F. 28 NOV. l6'JO. --Omnino providendum esse ut qui ex Indis fucrint magis habiles, post diligentem et exactam eorum instructionem, morumque eorumdem per aliquot annos probationem, et in pietate christianaeque Religionis functionibus exercita­ tionem, ad sacros Ordines usque ad Sacerdo­ tium inclusive promoveantur. Huius rationes sententiae sunt: — i. quia id factum fuisse ubi­ que per Apostolos et in primitiva Ecclesia per Episcopos, salis ex Scriptura Sacra et histo­ riis ecclesiasticis constat; — 2. quia indige­ nae maiorem habent apud suos fidem ; — 3. linguas civium suorum, corumque mores et inclinationes magis norunt. 63 De addendis aut S. Rit. C. mutandis in cabis. — Decreta Icndani». De celebratione festi alicuius Sancti cuius ad­ est ecclesia vel rdiquia. Quaenam sint reliquiae insign. Quid de festis Sanctorum quae non sunt in Bre* viario. t$ An. C. î6ji uti etiam de Beatis nondum canonizatis, nihil propria auctoritate constituatur, sed consulatur omnino, ut par est S. R. C. ». < Missas etiam quae circumferuntur a S. R. ÿ 1’™ «tornua . . haud approbata C. non approbatas S. Gregom pro vivis et pro damnantur, defunctis, quindecim Auxiliatorum, et de Pa­ tre Aeterno, et quascumque alias: exceptis iis quae sunt permissae quibusdam regularibus tan­ tum , vcluti Rosarii, Sanctae Mariae de Car­ melo et alias ; sicut etiam Officia ab eadem non approbata, prohibuit, reiccit omnino, et damnavit respective, et pro prohibitis, reiectis et damnatis haberi voluit ». < Decretum nuper editum super electione lr<^,Sancti*P1’ Sanctorum in Patronos, (V. n. 5q) omnino ser­ vetur ». « Quae omnia decrevit, statuit et mandavit sub poenis contentis in Indice librorum pro­ hibitorum ex decreto S. Concilii Tridentini edito ». < Et ne praemissorum ignorantia possit ab aliquo allegari, neque oblivio ullo unquam tempore possit irrepere, eadem S. R. C. vo­ luit et ordinavit decretum huiusmodi affigi in sacristiis omnium ecclesiarum tam saccularium quam regularium, etiam patriarchalium , me­ tropolitanarum, cathedralium, collegia tarum, et aliarum quarumcumque, in cisquc perpetuo asservari ». Facta demum relatione horum decretorum SS. D. N. Urbano Papae VIII, ea laudavit, ap­ probavit, atque ab omnibus ubique sub prae­ dictis poenis servari praecepit, nec non in no­ vis Breviariis, de ordine Sanctitatis Suae impri­ mendis, apponi mandavit. rj /an. 1631. — Urbis ηγ Or­ S. R. C. ad tollendos abusus qui variis in locis irrepserunt : « Non potuisse nec posse locorum Ordinarios tam saeculares 64 quam regulares addere calendariis, etiam pro­ S. C. de Prop. F. - C. G. ? Febr. /6jr. priis, Sanctorum Officia, nisi ea dumtaxat quae — S. C. iussit admoneri P. Generalem Socie­ Breviarii Romani rubricis, vel S. R. C. seu Sedis Apostolicac licentia conceduntur: neque tatis Icsu ut Patribus suis in conversione gen­ propria auctoritate quovis praetextu mulare ri­ tilium laborantibus praecipiat ne in ecclesiis tum, qui habetur in calendario romano seu I aut oratoriis quovis praetextu sine Cruce aut rubricis Breviarii, in altiorem ritum : neque Crucifixi imagine sacrosanctum Missae sacrifi­ extendere concessa Officia de loco ad locum ». cium celebrent. « Insuper vetuit et prohibuit celebrari per 65 totam civitatem vel dioecesi m, etiam de cuius­ cumque Ordinarii auctoritate, Missam vel fe­ Decr. S. C. de Prop. F. 3 Febr. 1631.— stum cum Officio de Sancto, eo quod in loco adsit ecclesia parochialis, vel regularis, vel ab- Ad obviandum erroribus, et praecipue circa fi­ batialis, aut aliqua Reliquia ; sed tantum in dem vel dogmata catholicae religionis qui in ipsa Sancti ecclesia titulari, seu ubi asservatur translationibus librorum latinae aut italicae lin­ guae in exteras, et praesertim orientalium lin­ corpus aut insignis Reliquia ». < Insignes autem Reliquias declaravit esse guas, ob incuriam aut inscitiam vel etiam ma­ caput, brachium, crus, aut illam partem cor­ litiam interpretum occurrere solent, Erhi Pa­ poris in qua passus est martyr, modo sil inte­ tres praecipiendum esse ccnsucrunt, prout prae­ gra et non parva, et legitime ab Ordinariis ap­ senti decreto districte praecipiunt, modernis et pro tempore S. Congregationis thypographis eoprobata ». « De sanctis Episcopis locorum , martyri­ rumque ministris, et denique ipsius typograbus, civibus, et aliis de quibus in calendario phiae superintendenti, ne de celero libros ex italico vel latino sermone in exteras linguas romano seu rubricis Breviarii nihil habetur: Ne celebretur .Missa sine cruce seu Crucifixi inuginc. Quid icnran* dum m typogra­ phie S. C aret fibro· exteris lin­ guis conscripto». Λα C COLLECTANEA 16 trimhcos in dicta typographia imprimant, aut imprimi faciant, nisi cum latino aut italico tex­ tu ex quo facta fuerit translatio. Idcmque ob­ servetur si cxrcrarum linguarum libri impri­ mendi erunt, ut videlicet non aliter typis den­ tur, nisi cum sua interpretatione latina vel iulica, ct praedicta sub poenis eiusdem S. C. arbitrio huiuscc decreti transgressoribus pro modo culpae indigendis. 66 ( · S. Rit. C. « Litt. encycl. S. R. C. (An omvrs Patrîarcitas, Akckiep. kt Epp.) tz Martii tG^t. Cum quotidie magis notum fiat quanta sin­ ceritate mentis, et maturitate cognitionis in­ cipere, et prosequi deceat eorum causas, qui diem ultimum obiere, non sine aliqua populis relicta opinione sanctitatis, et quam accurate, fidelitcrquc in re tanti momenti adhiberi testes ct in examen vocari conveniat, Sacra Rituum Congregatio (ficto prius verbo cum Sanctissimo) nc aliquis subrepat abusus, iussit Amplitudinem Tuam hac peculiari epistola fieri certiorem de iis, quae adiuncto decreto continentur, nempe ut curet, nc imposterum ulla ex parte adversus illud a quopiam in tua dioecesi nliquid com­ mittatur, sed ab omnibus omnino in violabiliter observetur, ct quando apud Amplitudinem Tuam ab aliquo petitum fuerit, ut velit inquirere in sanctitatem vitae, ct miracula alicuius, qui cum praedicta fama obiisse dicatur, quoniam nimia plerumque proclivitas, atque celeritas occasio­ nem errori praebet, non prius generaliter su­ per vitae sanctitate in juiri permittat, quam par­ ticulariter dc alicuius virtutis eminenti gradu, aut peculiari aliquo miraculo, praecedat famae comprobatio, prout prudentiae tuae magis ex­ pedire videbitur. Quod per te ipsum excqui Sacra Congregatio summopere exoptat; sed si ob invaletudinem, sive ob legitimum aliud ct grave impedimentum id conticere non valebis, super quo conscientiam tuam onerat eadem Con­ gregatio, poterit Amplitudo fua delegare Vica­ rium tuum generalem, vel altum in dignitate ec­ clesiastica constitutum, qui delegatus, sive ille »it Vicarius, sive cuiuscumque dignitatis cum aliis ad minus duobus doctis viris, altero sci­ licet magistro in theologia, altero vero graduate vel licentiate in iure canonico, rem totarn ita i*.r agere debeant, ut omnes sua nomina sub­ notent post subscriptionem cuiuscumquc te­ st ♦, ante juam discedant a loco ipsius examinis. C’irabit insuper Amplitudo hia, ut testes omnes h utcumque habent, explanate, ct per extensum deponant, nec se referant ad attestationes reddi­ tas neque ab cis recitentur quae alias ipsi depo­ suerunt. Postquam vero fuerint per Amplitu­ dinem Tuam, vel per alios a Te e.x causis supra narratis subrogatos, acta completa, secreto reti­ neantur, praestito etiam iuramento a notariis ct tentibus se nemini promulgaturos quicquid ipsi scripserint, et respective deposuerint, vel dc quibus interrogati fuerint. De his autem actis per tc, aut iussu tuo confectis, certiorem statim reddere debebit Amplitudo Tua Summum Pon­ tificem, caque quanto citius poterit authentice transcripta ac sigillo obsignata ad S. Rituum Congregationem transmittere. Originalia vero eodem modo consignata, ct in capsa clausa pluribus clavibus, quae diversis ad arbitrium tuum custodiendae tradantur, in Archivio epi­ scopali conserventur. Notum tamen sit /\mplitudini Tuae, neque per hanc epistolam, ne­ que per aliquid in eo propositum voluisse Sum­ mum Pontificem, neque Sacram Rituum Con­ gregationem tribuere, aut augere iurisdictionem seu facultatem, quae alias Episcopis competere posset. Atque ut hac litterae nulla in posterum oblivione deleantur, sed semper in recordatione vigeant et tua et tuorum deinceps successorum, dabit operam Amplitudo Tua, ut illae quanto citius tam in Curia tua episcopali, quam in Xrchivio Capitulari ad perpetuam rei memo­ riam asserventur. Deurbtun - Cum in tota Ecclesiae guberna­ tione nihil maius, nihil sit augustius Bcatificationc ct Canonuatione Sanctorum, utpotc ho­ mines iam demortuos, etiam cum fama sancti­ tatis ac miraculorum, declarare pro Sanctis, eosque uti tales colendos ct venerandos decernere. Sacra Rituum Congregatio, ut res haec pla­ ne amplissima atque gravissima rite sanctequc conficiatur, prohibet omnibus ct singulis per­ sonis ecclesiasticis, tam saccularibus, quam regularibus, etiam Sancti loannis Hierosolymi­ tani, Societatis Icsu, vel aliorum quantumvis speciali nota dignorum, nc audeant ipsi per se aut per alios capere informationes super san­ ctitate, aut miraculis alicuius defuncti, neque ullo modo exquirere, aut obtinere ad hunc effe­ ctum cxtraiudicialcs testificationes, aut subscri­ ptiones sub poenis arbitrio S. Congregationis in­ fligendis. Quod si superiori, sacristae, seu alteri officiali illius ecclesiae, in qua requiescit cor­ pus ipsiusmet defuncti, vel alterius etiam eccle­ siae, fuerint revelata aliqua miracula, seu pro­ phetiae dona, possint ea recipere sub sigillo se­ creti ab ipsis tantum relatoribus , in quorum gratiam contigisse narrabitur; teneantur tamen quam primum commode poterunt, eadem de­ ferre, vel obsignata transmittere Episcopo loci cum expressa declaratione, quod revelationes sic, ut supra, receptae, non faciant aliquem pro­ bationis gradum, etiam cuiusvis longissimi tem­ poris cursu. An. C. i6j i S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1631 î7 An. C. 163 T Quod Decretum cum fuerit ad notitiam San- 1 praesentis indicativi aut saltem imperativi ; vel ctissimi D. N. URBANI Papac VIII deductum, j si velint uti verbo indifferenti ad praeteritum Sanctitas Sua illud approbavit, ac imprimi, ct ct praesens, accipiant illud in significatione ubique publicari mandavit. praesentis. 68 XX™ bum praetenti p r‘ S. C. de Prop. F.- C. P. 27 Martii tbV. — An Baptismus qui a chaldaeis sacerdotibus administratur maribus cum verbo eemdat in eorum Rituali posito, quod significationem ha­ bet praesentis imperativi, vidcl. baptizare talis, et significationem praeteriti vidcl. bapti^atus est talis, sustineri possit, piacsupposita in ba­ ptizante intclligenlia dicti verbi in praeterito. R. i. Baptismus collatus per verbum prae­ teriti temporis ad significandam actionem prae­ teritam, et non etiam quae per ministrum ex­ ercetur tunc quando baptizat cum invocatione SSmae Trinitatis ct aquae naturalis ablutione immersione vel aspersione, non est verus Ba­ ptismus. 2. Esset tamen verus Baptismus collatus per verbum indifferens ad praeteritum indica­ tivi et praesens imperativi, si baptizans utere­ tur illo pro praesenti imperativi, si cetera ad­ sint recta, nempe intentio, in aquam natura­ lem immersio, ablutio, vel aspersio cum San­ ctissimae Trinitatis expressa invocatione. 3. Idem dicendum quando minister utens verbo indifferenti, ut supra, nihil cogitans de praeterito vel de praesenti, virtualem autem in­ tentionem haberet utendi illo verbo eo meliori modo quo potest, etiam si crederet vocem si­ gnificantem vel exprimentem actum qui per mi­ nistrum exercetur, esse praeteriti temporis, re­ tenta tamen incentione faciendi quod Christus instituit vel observat Ecclesia christianusque populus, ct non alligandi formae significatio­ nem suae privatae credulitati. 4. Si baptizans uteretur verbo praeteriti temporis ad significandum actum qui per ipsum ministrum exercetur quando baptizat, cctcraquc requisita adessent, esset Baptismus, si apud na­ tionem illam vel clerum esset usus accipiendi vocem illam praeteriti ad significandam actio­ nem praesentem. 5. Esc etiam Baptismus si quis ex igno­ rantia linguae infringendo verba absque ani­ mo introducendi errorem aut haeresim, profe­ rat vocem praeteriti pro praesenti, si tanta sil inter vocem praeteriti ct praesentis similitudo ut facilis sit lapsus ex una voce in aliam, prudentesque viri iudicent communiter baptizantem vocem praeteriti pro praesenti corrupte prola­ tam supposuisse, ct prolata voce concipiant actionem praesentem sufficienter significari. 6. Ad tollendam tamen in huius tam ne­ cessarii Sacramenti administratione omnem am­ biguitatem vel erroris occasionem admoneantur in posterum chaldaci dum baptizant uti verbo I Collectanea S. C. de Prop. Hde. Vol. 1. 69 S. C. de Prop. Fide - C. P. 7 Maii ,*·& r6?t — 1. An a missionariis (in oriente) pro utu» LP‘; usu suarum facultatum petenda sit licentia ab ideuadi. Episcopis quos missionarii arbitrantur esse ca­ tholicos. 2. An missionarii celebrare possint in ccclesiis schismaticorum, corumvc sacerdotalibus ‘pud Adcbnn; vestibus Ct calicibus Uti. nararnenu adblR. Ad i. Affirmative, si tanta sit certitudo eorum rectae fidei, ut omnem schismatis ac erroris in illis partibus vigentis suspicionem excludat. Ad 2. Negative, quia datur missionaries usus altaris portatilis ct facultas benedicendi paramenta, et propterea non est ncccsse ut ipsi in praefatis ecclesiis celebrent vel praedictis vestibus utantur. S. C. de Prop. F. - C. P. 7 Maii 163t. Ad quintum (dubium) dc diebus testis, ut sci­ licet in oriente a latinis uniformiter celebrentur Congregatio respondit: Festa ex generali prae­ cepto Sanctae Rom. Ecclesiae indicta observari debere a latinis in oriente uniformiter. In festis vero ex devotione, consuetudinibus regionum ex quibus latini sunt oriundi deferendum esse, dum­ modo sancti quorum festa huiusmodi celebran­ tur, sint canonizati, vel a Sancta Romana Ec­ clesia recepti. De fotorum ce­ lebratione <« lalinu in oriente. 71 s. C. de Prop. Fide - C. G. (coram SSmo) s Dec. i6?l — Reterente Eminentis- uimoom poiysimo D. Cardinali Pamphylio, quae circa ma­ trimonia gentilium polygamorum fuerunt con­ siderata et resoluta in Congregatione particu­ lari habita dic 8 Octobris i63i, S. Congre­ gatio : 1. Dixit missiunariis ludiarum illa commu­ nicanda esse non ut Decretum huius S. C., sed ut sententiam theologorum et canonista­ rum. 2. Dixit corrigendum esse modum loquendi per negationem potestatis dispensandi in Sum­ mo Pontifice in conclusione ct responsione adhi­ bitum; ct simpliciter, loco verborum non posse concedi, dicendo < non esse concedendam facul­ tatem petitam » ; ct ita fuit correcta infradictu praefatorum theologorum sententia quae sic ha­ bet : — Λ Octobris 1631 — Fuit Congregatio particularis super facultate dispensandi cum Aa. C. ι6μ jS An. C. t6j5 COLLECTANEA Indis gentilibus polygamis cui interfuerunt etc. In ca relita missionariorum ad Indos gentiles petitione facultatis dispensandi cum gentilibus polygamis conversis et convertendis ad fidem chhstianam, ut ex pluribus uxoribus in genti­ litate assumptis illam post suam conversionem eligere possit quam, caeteris reicctis , maluis­ sent, Congregatio dixit ut sequitur : Sententia theologorum circa facultatem dis­ pensandi cum Indis polygamis pro missiona­ riis Indiarum. Indi polygami qui cum omnibus uxoribus suis convertuntur ad fidem et baptizantur, te­ nentur dimittere omnes uxores praeter primam, quae sola est vera uxor, si illius in matrimo­ nio nullum intervenit impedimentum iuris na­ turalis vel positivi conditi «b eorum Principe. Verum si matrimonium cum prima uxore non fuerit unquam consummatum, poterit Pon­ tifex in eo dispensare , secundum probabilem opinionem quae in praxi servatur, et docet Pontificem posse dispensare in matrimonio rato fidelium, ergo multo magis in non consum­ mato infidelium. Si vero idem matrimonium fuerit consum­ matum post Baptismum, sive illud sit Sacra­ mentum, sive non; in quo diversi diversa sen­ tiunt (apud Petrum de Ledesma in Summa, cap. 24. De Sacramento Matrimonii), omnino non poterit Pontifex dispensare. Communis est doctrina omnium theologorum et canonistarum, et ratio est quia iam illud est matrimonium fidelium consummatum, in quo non potest Pontifex dispensare. Denique idem matrimonium si fuerit con­ summatum ante Baptismum, et nullo modo post, an possit Pontifex dispensare, dissident doctores. Affirmavit primus omnium Navarrus (I. 3 Consil. De conversion. Infidel, consil. 3 a num. i3), quem secuti sunt Thomas Sanchez (lib. 2 De matrimon. disp. 17) Valerius Reginaldus (in Praxi fori poenitent. lib. 31, cap. 4, n. 34) Paulus Layman (De matrimon. part. 2, c. 2 n. 6) Filiuccius (De matrimon. cap. 2 n. 38) qui testatur Pontifices aliquando dispensasse. Contra , in eo matrimonio non secus ac in consummato post Baptismum non posse Pon­ tificem dispensare sentiunt Aegiudius Conench (disp. 26 De matrimonio, dub. 5, n. 66), Basilius Ponce (lib. 9 De matrimon. cap. 2), post Gabrielem Vasquez (disp. 2 De matrimonio cap. 6, n. 58) qui etiam testatur anno 1588 quosdam magnis studiis laborasse ut a Sixto V huiusmodi dispensationem obtinerent et repul­ sam passos esse, et dicit se pro ca dispensa­ tione nunquam subscribere voluisse; sed quid­ quid sit de doctorum opinionibus, nemo, sive theologus , sive canonists , docuit Pontificem posse sine causa dispensare, aut legem univer­ salem condere, qua omnia ea matrimonia irri­ tet, aut in iis omnibus dispenset, sed ad sum­ mum dicunt tantum in hisce posse, Quantum in ratis fidelium, in quibus sicut oportet subesse causam gravem ut rite Pontifex dispenset, ita et in istis. An vero sufficiens causa dispensationis in matrimonio sit conversio polygami , qui alias aegre, aut nullo modo sit convertendus, Basi· lius Ponce ubi supra dicit, quod etiam si se­ quamur opinionem illorum qui dicunt Pontifi­ cem posse dispensare, non est tamen dicendum quod haec causa praecise sit sufficiens ad id faciendum, quia quantum facilitatis additur conversioni viri per hanc dispensationem, tan­ tum difficultatis ct odii adversus fidem augetur uxori; ct quia religio Christiana, quae est san­ cta et immaculata, fieret praetextus libidini ; ct quia qui non vult converti sine hac dispensa­ tione, aut qui in conversione eam petit, non eo quo Christianum decet animo convertitur. Denique sicut Pontifex non dispensat cum clericis haereticis Germaniae ut ducant uxores licet ex ea dispensatione sperari possit eorum conversio, ita neque ob solam polygami con­ versionem est cum eo dispensandum, ut di­ missa prima atque adeo vera uxore aliam ducat. Ex quibus concludo non esse concedendam missionariis hanc facultatem ut dispenset cum quolibet polygamo converso ad fidem ut, reli­ cta prima uxore pariter conversa, ducat aliam. Placeret insuper ut in extendendo Decreto prae­ scinderetur a quaestione an Papa in casibus particularibus ex iusta causa possit dispensare necne, sed scriberetur missionariis, ut in qui­ buscumque casibus matrimonialibus dubiis con­ sulant S. Congregationem. Itaque sic concipe­ rem Decretum: — « In Cong. habita ut supra, responsum fuit petitam facultatem non esse missionariis concedendam; scribendum etiam esse iis ut, in singulis dubiis matrimoniorum particularium, in quibus nihil est hactenus a iure provisum, nihil proprio iudicio definiant, sed consulant Sedem Apostolicam ». 72 Ex Const. Ex debito Urbani PP. VIII. 22 Febr. 1633 — Religiosos... mittendos, ac etiam missos, ct in praedictis locis (Indiarum Orient.) degentes, plurimum in Domino hor­ tamur, ut in docendo populos, et praesertim de recenti ad fidem Christianam conversos, uni­ formes sint, ne ob doctrinae diversitatem, prae­ sertim in materiis moralibus, neophyti illi ali­ quod scandalum patiantur. Et, quia in hac re Generalium praefatorum curam et vigilantiam plurimum profuturam arbitramur, eisdem in­ jungimus, ut praedictos suos religiosos ad ser­ vandam praedictam conformitatem saepius adhortentur. Ut autem id facilius succedat, prae­ fati religiosi in instruendis populis praedicto- Religioi! mi»· iionani utantur catcchismo ro­ mance! doctrinâ cbriitianâ Cardi­ nalia Bcllarminii in inttruendis populis. An. C. ιίΒ 19 S. C. DE PROP. FIDE rum locorum Indiae Orientalis catechismum Romanum ct doctrinam Christianam parvam ct magnam bonae memoriae Robert! Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalis Bellarmini nuncupati, in linguas praedictorum populorum translata ct impressa, si fieri poterit, omnino adhibeant. Chnuimi* in Quoniam autem, sicut non sine animi no^crimen· stri dolore intelleximus, in lapone a pluribus annis contra Christianos, et praesertim religiocumquc aacer- sos acerrima persecutio fuit commota, caquc dote, in penecu· r . . none, concedi- usque ad praesens perdurat et viget, omnibus ,uf* ct singulis Christianis nunc in lapone existentibus, ct pro tempore futuris, ut a quibusvis sacerdotibus, ut supra a generalibus eorum il­ luc missis ac mittendis, quorum copiam ha­ bere poterunt, sacramenta (ordinem tamen epi­ scopalem non requirentia) etiam parochialia, durante praesenti rerum statu, suscipere libere ct licite valeant, concedimus pariter et indulgemus. tioRnaru°încn:îCoeterum quia a sacris canonibus, Concilio,urnTrccrc rum decretis, ac Apostolicis Constitutionibus, n cnur omnibus Religiosis, ac etiam aliis ecclesiasticis, praesertim in Sacris Ordinibus constitutis, mer­ catura, et negotiationes saeculares districte pro­ hibentur, ac valde damnosum, indecorum, et indecens existit, huiusmodi personas divino cultui mancipatas, ac praecipue illas, quae ad praedicandum sacrosanctum Christi Domini Evangelium destinatae sunt, praefatis merca­ turis, ct negotiationibus se immiscere, aut operam dare; praedictorum Sacrorum Cano­ num , ac Decretorum , Constitutionumque Apostolicarum dispositioni inhaerentes, aucto­ ritate Apostolicu, earumdem tenore praesen­ tium, Religiosis omnibus cuiuscumquc Ordi­ nis, ct Instituti tam non Mendicantium, quam I Mendicantium, etiam Societatis lesu, corumque singulis tam in praedictis locis nuneexistentibus, quam in futurum ad illa mittendis, omnem et quamcumquc mercaturam, seu negotiationem quocumque modo ab cis fieri contingat, sive per se, sive per alios, sive proprio, sive Communi­ tatis nomine, directe sive indirecte, aut quovis alio praetextu, causa, aut colore, interdicimus et prohibemus sub excommunicationis latae sen­ tentiae poena ipso facto incurrenda, ac priva­ tione vocis activae, ct passivae, officiorum, ac graduum, et dignatum quorumcumque, etiam inhabilitatis ad ca, et insuper amissionis mer­ cium, ct lucrorum ex cis factorum, quae om­ nia a Superioribus Religionum, ex quibus de­ linquentes existent, reservanda erunt ad usum Missionum, quae eaedem Religiones habent, et habiturae sunt in futurum in praedictis Indiis, et non in alios usus; eisdem Superioribus di­ stricte praecipientes sub eisdem poenis, ut in hoc invigilent, et contra delinquentes ad prae­ dictas poenas procedant, sublata eisdem facul­ tate huiusmodi delinquentibus aliquid ex dictis » An. C. i6j4 mercibus ct lucris, quantumvis minimum, re­ mittendi aut condonandi. 73 S. C. de Prop. Fide - C. G r ? /unii 1633 — Referente Effio D. Cardin. S. Honufrii de impedimentis quae missionariis capuccinis Huilandiac fiunt a parochis circa administrationem Sacramentorum parochialium, S. C. dixit iusta esse impedimenta, nam huiusmodi Sacramenta a missionariis non sunt administranda nisi de consensu parochorum. Sacrameni» piruchuha. 74 S. C. S. Officii Sept. t6jj— Relata forma Baptismi armenorum schismaticorum, quae in eorum Ritualibus habetur ut infra, vi­ delicet: Baptizat nunc minus mea in nomine Patris et filii et Spiritus Sancti; vel: Baptizet nunc manus mea in nomine Patris, baptizet nunc manus mea in nomine Filii, baptizet nunc manus mea in nomine Spiritus Sancti; S. C. declaravit dictam formam Baptismi esse veram ac legitimam. üe formi Ba· pîlitni irnunor. «chitmaticorum. 75 S. C. S. Officii 13 /unii 1634 — In ecclesiis catholicorum Rhetiae ab haereticis occu- Ucil occupoi·. pacis missionarii possunt sua exercitia conti­ nuare. 76 S. C. Concilii 3 /ulii 1634. Κπ-morbv. — i. Utrum Metropolitanus, Episcopo suffraganeo ct parocho renitentibus, possit alteri sa­ cerdoti nullum ius verum aut coloratum in parochia habenti, et ab Episcopo prohibito ne ullos e parochianis ad suas Missas admitteret, concedere licentiam celebrandi Missam in dicta parochia, - 2. Utrum, Sede Metropolitana v®cante, aliquod ius vel auctoritas in suffraganeas cettni »cdes. sedes repletas vel vacantes seniori suffraganeo ”clntZ°hf>ni competat praeter en quae in Sacro Tridentino Concilio sunt expressa ; aut quis tunc, nullo in Sedibus illis existente canonicorum capitulo, Vicarium Generalem constituere debet. R. Ad 1. Metropolitanum non posse. — Ad 2. Sutfraganeum seniorem posse supplere, sed esse casum extra dispositionem expressam S. Concilii. 77 Const. Urbani PP. VIII. 5 Iulii 16^4. Caelestis Hierusalem cives, quorum gloriosis natalitiis sancta laetatur mater Ecclesia, sicut huius sanctae Sedis Apostolicae ministerio a Prooemium Ab. G téh 30 COLLECTANEA piis utriusque sexus christifidclibus venerantur in terris, ita Romanum decet Pontificem, miJiunt» Ecclesiae regimini divina providentia praepositum, pro suo praecipuo honoris domus Dei zelo, invigilare ne quid in personarum cum unctitatis aut martyrii fama vel opinione de­ functarum memoriam sive cultum, inconsulta Sancta Sede praedicta, innovetur. £ I. Alias siquidem nos, sollicite animad­ vertentes abusus, qui irrepserant et irrepere non cessabant in colendis quibusdam cum sanctitatis aut martyrii fama vel opinione defunctis, qui, etsi neque canonisation!* neque beatificationis honore insigniti essent ab eadem Sede, eorum tamen imagines in oratoriis atque in ecclesiis, aliisque locis publicis, atque etiam privatis, cum laureolis aut radiis seu splendoribus propone­ bantur, miracula et revelationes aliaque bene­ ficia n Deo per eorum intercessiones*accepta in libris rerum ab ipsis gestarum enarrabantur, et ad illorum sepulchra tabellae, imagines et res aliae ad beneficia accepta testificanda, et lam­ pades et alia lumina apponebantur; volcntesquc proinde huiusmodi abusibus pro debito officii pastoralia occurrere, re etiam cum venerabilibus fratribus nostris sanctae Ecclesiae Romanae Cardinalibus contra haereticam pravitatem in universa rcpublica Christiana generalibus inqui­ sitoribus ab eadem Sede specialiter deputatis communicata et mature considerata ac discussa, de corumdcm Cardinalium consilio sub die XIII Martii MDCXXV declaravimus, statuimus et decrevimus, ne quorumvis hominum cum san­ ctitatis seu martyrii fama, (quantacumquc illa esset) defunctorum imagines aliaque praefata, ct quodeumque aliud venerationem et cultum pracscfcrcns et indicans, in oratoriis aut locis publici* seu privatis, vel ecclesiis, tam saeculari­ bus quam regularibus, cuiuscumque Religionis, Ordinis, instituti, congregationis aut societatis, apponerentur, antequam ab Apostolica Sede ca­ nonizarentur, aut Beati declararentur, ct (si quae appositae essent) amoverentur, prout eas statim amoveri mandavimus; ac pariter imprimi de cetero inhibuimus libros corumdem homi­ num, qui sanctitati·» sive martyrii fama vel opi­ nione, ut praefertur, celebres c vita migravissent, gesta miracula vel revelationes, seu quaecumque beneficia, tamquam eorum intercessionibus a Deo accepta, continentes, sine recognitione aut approbatione Ordinarii, qui in iis recognoscendis theologos, aliosque pios ac doctos viros in con­ silium adhiberet, et, ne deinde fraus aut error aut aliquid novum et inordinatum in re tam gravi committeretur, negotium instructum ad Se­ dem Apottolicam transmitteret eiusque respon­ sum cipccurct ; revelationes vero ct miracula aliaque beneficia supradicta, quae in libris ho­ rum hominum vitam gestaque continentibus eattniB sine recognitione atque approbatione buiusmudi impressa erant, nullo modo appru- An. C. 1634 bala censeri voluimus, mandavimusque. Ad horum hominum sepulchra vetuimus etiam ac inhibuimus tabellas atque imagines cx cera aut argento, seu cx alia quacumque materia, tam pictas quam fictas atque exculptas, appendi seu adigi, et lampades, sive alia quaccumque lumina accendi, sine recognitione ab Ordinario omnino, prout, supra, facienda, Sedique Apostolicae re­ ferenda ac probanda ; declarantes, quod per supradicta praeiudicare in aliquo noluimus neque intendimus iis, qui, aut per communem Ec­ clesiae consensum, vel immemorabilem tem­ poris cuisum, aut per patrum virorumque san­ ctorum scripta, vel longissimi temporis scientia ac tolerantia praefatae Sedis Apostolicae vel Ordinarii, celebrantur. Cumque postea die se­ cunda Octobris eiusdem anni MDCXXV α qui­ busdam revocari in dubium accepimus, an ta­ bellas et imagines, quas impostorum offerri con­ tingeret, recipere, ct antea oblatas conservate liceret: nos (qui tantummodo voluimus, occur­ rendo abusibus qui irrepere videbantur, certio­ rem parare viam ad eorum in terris gloriam, quorum sanctimoniam divinae clementiae pla­ cuerit admirandis operibus illustrare), re prius cum eisdem Cardinalibus communicata, de si­ mili eorum consilio, declaravimus, quod, sicut numquam prohibuimus, nec intentionis nostrae fuit prohibere oblationem, receptionemque ta­ bellarum et imaginum huiusinodi, ita, ut de­ inceps nulli dubitationi locus relinqueretur, sta­ tuimus ct decrevimus, ut quoties ad aliquam ecclesiam, aut oratorium, locumvc alium pu­ blicum, saccularem seu regularem, tabellas et imagines, aliudvc simile quispiam deferret, ac intercessione hominum inter Sanctos vel Beatos non adseriptorum, quamvis cum martyrii aut sanctitatis fama demortuorum, optata se im­ petravisse diceret, liceret ecclesiasticis personis, ecclesiarum locorum ve praedictorum curae prae­ positis, tabellas ct imagines, sive pictas sive cx quavis materia fictas, atque alia quaecumque collatae gratiae fidem facientia, simul cum de­ ferentis, aliorumque, qui conscii fuissent, atte­ stationibus recipere, atque, approbantibus Or­ dinariis, ad quos referre statim omnia teneren­ tur, in secreto aliquo seorsim ab ecclesia luco custodire, ibidemque iam amota collocare ct asservare, ut, si quando Dominus talium viro­ rum merita beatificationis seu canonizationis honore in terris decorare voluisset, extarent huiusmodi sanctitatis qualescumque probationes I>c InMitucnJo Apostolicae Sedis iudicio tunc examinandae. proceftiu »nr*' defundi Demum vero, ut ciusmodi decreta observarentur alicuius lanciinte. indubie, ac omnimodam sortirentur excquutionem, cum eisdem Cardinalibus re pariter com­ municata. deque eorumdem consilio, praemissis addidimus, statuimus, decrevimus, atque decla­ ravimus,ne ex tunc deinceps quispiam Ordina­ riorum aut ab Apostolica Sede ad huc specialiter delegatorum super alicuius utriusque sexus cum i An. C. S. C. DE PROP. FIDE 2\ An. C. t6).| sanctitatis aut martyrii fama vel opinione de­ censuit: Episcopum constituere debere ex nunc functi miraculis, revelationibus, aliisve eiusmodi certum diem qui deserviat quotannis pro an­ sanctitatem redolentibus, cx integro informatio­ niversario consecrationis ecclesiae. nes quoquo modo reciperet, aut processum in­ strueret, vel hucusque receptas informationes, 79 instructumve processum ulterius prosequeretur, nisi postulator prius per legitimas iuridice su­ S. C. de Prop. F. - C. G. ro Sept. 1634. sceptas probationes circa personam cius, dc An missionarii possint dispensare in voto sim­ cuius miraculis, revelationibus, aliisve rebus ge­ plici castitatis, ex co quia in eorum facultatibus stis sanctitatem praesefercnlibus ageretur, prae­ excipiantur tantum vota ultramarina et Composcriptam praefato in nostro decreto formam stcllac ac Liminum Apostolorum? omnino servatam extitisse docuerit; et nisi po­ R. Cum in facultatibus concedendis regu- hcuh^diipen! stea successive idem Ordinarius, aut ab Apo­ laritcr excipiantur vota simplicia castitatis et undt m votoca ». · * . c Ί u i« stolica Sede ad hoc specialiter delegatus, dili­ religionis, non posse missionarios, cum facul­ genti prachabita disquisitione circa eamdem per­ tatibus eis concessis, in simplici voto castitatis sonam, supracitato decreto nullatenus contradispensare, nisi expresse hoc fuerit in eisdem ventum esse rite pronunciaverit ; utique id in­ concessum. violabiliter observetur, statuimus insuper ac decrevimus, ne transmissi ad Urbem undecum­ 80 que huiusmodi processus a Congregationis sa­ Concilium Tncrorum rituum secretario, minusvc sanctae fidei Const. Urbani PP. VIII. /2 Dec. 1G34. denhnum circa cpipromotore quomodolibet aperiantur, nisi prius (Super KRsiDEsriA Episcoporum). - Sancta Sy­ rctidcnnam tcopal keu.vi , in ipsa sacrorum rituum Congregatione, alio nodus Tridentina sub recolendae memoriae cip. 1 Dc kcf. uatut&ie seiunctim oblato authentico processu, ex eo Paulo Papa III. praedecessore nostro, ad di­ mulu numeratur Ordinarium, aut ab Apostolica Sede specialiter sciplinam ecclesiasticam restaurandam, provide delegatum, rite ac recte, ut praemittitur, co­ statuit, ut omnes, quacumque dignitate, gradu et praeeminentia fulgentes, patriarchalibus, prignovisse ac pronuntiasse praelibato decreto ne­ matialibus, mctropolitanis et cathedralibus ec­ quaquam contraitum esse, plene constiterit, ac clesiis quibuscumque, quovis nomine, titulo, deinde a nobis iudicialiter aperiendi eos proces­ praefecti, apud eas personaliter residere debe­ sus facultas indulta fuisset; insuper longissimum rent ; alias, si per sex menses continuos ab­ tempus, illiusve immemorabilem cursum, de essent, amissionis quartae partis fructuum uquo in praedicto decreto, intclligi declaravi­ nius anni poenam ipso iurc incurrerent; quod mus esse tempus centum annorum metam exce­ si per alios sex menses in absentia persevera­ dens : deque his atque infrascriptis omnibus, rent , tunc aliam quartam partem fructuum quae in his decretis disposita et ordinata sunt, huiusmodi co ipso amitterent ; crcsccntc vero aliqua suboriente difficultate, Ordinariis loco­ contumacia, Romanus Pontifex suprema cius rum ct delegatis Apostolicis quibuslibet omnem auctoritate in ipso absentes animadvertere, ct omnino interpretandi facultatem ademimus, utecclesiis ipsis dc pastoribus utilioribus provi­ que Sedem Apostolicam desuper consulerent, ab dere posset. eaque responsum expcctarcnt, mandavimus eis­ Et *x ni., Deinde sub felicis recordationis Pio IV. cap. dem ; et alias, prout in decretis desuper editis 1 , ct xc»t. praedecessore nostro eadem synodus declaravit, xxiv., cap xii., plenius continetur etc. Dc Rcf. »ub Pio omnes eisdem patriachalibus, primatialibus, IV . qui etiam addidit Contlimctropolitanis ct cathedralibus ecclesiis prae­ tutioncin 78 hic in­ fectos, etiam si S. R. E. Cardinales forent, dicatam. De ecclesia­ obligari ad personalem residentium in suu ec­ S. R. C. i() Aug. 1634. — Oppidrn·. rum consecratio· ne probanda et clesia vel dioecesi faciendam; nec abesse posse, 1. (Quomodo probatur ecclesiam esse con­ reconciliatione nisi ob legitimas causas, in scriptis approban­ secratam). peragenda. das. Et in corumdcm concilii decretorum cxc2. An per celebrationem Missae in ecclesia quutionem idem Pius IV. praedecessor per suas polluta, (haec) dicatur reconciliata. sub plumbo sub datum vu. kalendas decem­ 3. An ecclesia reconciliata ab Episcopo non bris MDLXtv. expeditas litteras monuit eosdem habente jurisdictionem in loco, dicatur bene praefatis ecclesiis praefectos, in virtute sanctae reconciliata vel non. obedientiae, ac, ultra poenas in eodem conci­ R. Ad i. Consecrationem probari conclu­ lio contentas, sub privationis eorum a regi­ denter cx signis deductis, et signa probari per mine et administrationc ipsarum ecclesiarum testes deponentes dc visu. Ad 2. Negative ; ct ideo debere reconci­ ac amissionis facultatum testandi ct disponen­ liari iuxta formam praescriptam in Pontificali. di aliisque poenis suo et Romani Pontificis arbitrio imponendis, mandavit eisdem , ut in Ad 3. Affirmative. De die conse­ Quo vero ad diem consecrationis cum ignoecclesiis praefatis omnino personaliter residere crationi· annlyniru Matucn- rctur (|ics ccrtus ipsius consecrationis, S. C. R. deberent. Denique, certior factus quod multi Αα C. Ιίμ ai XIII 4ecMn*u «r*m S» F. !·. Câf4-M>e* Od mafere· d/i< Γcal·ki cJkcti pubHtari uni Λ® poc-» .» •cf »t coetra non m dcnlci.d to· tbonocrai ml ad rM^asPim per. I crtci. 21 COLLECTANEA eorum de m praefectorum crant inobedientes, motu suo proprio commisit camerae apostolicic auditori generali, ut contra illos usque ad sententiam procederet, et sibi deinde referret, ad eiectum in cos privationis et depositionis sententiam in suo consistorio secreto pronun­ tiandi. Successive alii etiam Romani Pontifices con­ tra non residentes diversa edicta publicari fe­ cerunt; ac piae memoriae Gregorius Kill, etiam praedecessor noster per suum decretum consi­ storiale declaravit, decreta eiusdem Concilii de personali residentia in ecclesiis praedictis fa­ cienda etiam in S. R. E. Cardinalibus locum habere, quocumque titulo illis praeessent, ita ut a reatu et poenis in dicto concilio statutis non excusarentur, nisi absentiae causa in scri­ ptis approbata fuerit; scientiaque vel toleran­ tia non excusaret eosdem Cardinales nec alios Episcopos. Similis quoque memoriae Clemens Pa­ pa VIII. etiam praedecessor noster per simile consistoriale decretum pro observantiâ residen­ dae personalis ab eodem concilio ordinatae addidit poenam inhabilitatis ad maiores digni­ tates et ecclesias obtinendas, prout in praefa­ tis conciliis ac litteris apostolicis, consistorialibusque decretis latius continetur. Cumque etiam nos edicta contra non iesidentes saepius publicari fecerimus, et tamen praeteritis mensibus aliqui, etiam S. R. E. Cardinales, metropolitanis seu cathedralibus ec­ clesiis ex concessione apostolica praefecti, suae obligationis ad personalem residentiam in eis faciendam immemores, in grave animarum suarum detrimentum ac ovium sibi creditarum praeiudicium, ab eisdem ecclesiis abesse con­ tinuarent (etiam sub praetextu suorum titulo­ rum cardinalatus, praesertim episcopalium pro­ pe Urbem seu in Urbis districtu respective con­ sistentium, et quod in eidem Urbe in conspe­ ctu et praesentia nostri moram traherent), nos, pro nostro pastorali debito, nedum animarum praefaturum, sed etiam ecclesiarum indemnitati providere volentes, in consistorio nostro secreto dccloravimus, eosdem Sanctae Romanae Eccle­ siae Cardinales, qui illis ecclesiis, metropoli­ tanis et cathcdralibus praeerant, et apud eas non resederant nec residebant, non fecisse nec facere illarum fructus suos, etiam sub praete­ xtu, quod alicui ex dictis ecclesiis episcopali­ bus, quibus Cardinales in ordine priores esse solent, praesideant, et ibi vel in Urbe commo­ rentur, aut cuiusvis tolerantiae vel facultatis, praeterquam per Breve speciale nostrum , vel Romani Pontificis pro tempore existentis, sibi concessae : ideoque eosdem Cardinales monui­ mus pro primâ vice, ut ud residentiam huius­ modi itatim se conferrent, sub amissionis fru­ ctuum eo ipso incurrenda et aliis canonicis poenis, animo etiam procedendi ad ulteriora, si non paruissent, et prout in decreto nostro consistoriali plenius habetur. Quia vero ab inde citra non omnes, prout tenebantur, paruerunt, sed aliqui adhuc con­ tumaces existunt; nos, ut omnino debitum suum agnoscant, et animabus subiectis, quan­ tum nobis ex alto conceditur, magis consul­ tum sit, ulterius providere volentes, Concilii Tridcntini decretis et litteris apostolicis, motuique proprio ac consistorialibus decretis prae­ fatis inhaerentes, iliorumque tenores, ac si de verbo ad verbum insererentur, pro plene in­ sertis et expressis habentes, motu simili et ex ccrtâ scientia ac maturâ deliberatione nostris, deque apostolicae potestatis plenitudine, prae­ fata concilii decreta, literasque apostolicas, ac primodictum motumproprium, decretaque consistorialia praefata, et in eis contenta quaccumque, hac nostrâ constitutione perpetuû con­ firmamus et approbamus, et, quatenus foret opus, adversus quemcumque praetensum non usum vel contrarium usum innovamus et ple­ nissime restituimus. Insupcrque omnes ct singulos ecclesiis patriarchalibus, primatialibus, metropolitanis, archiepiscopalibus et episcopalibus quocumque nomine seu titulo praefectos, etiam S. R. E. Cardinales, a praefatis suis ecclesiis absentes, in virtute sanctae obedientiac , ac sub interdi­ cti ingressus ecclesiae, amissionisque tam fru­ ctuum carumdem ecclesiarum pro tempore, quo absentia duraverit, quam facultatum te­ standi et disponendi de bonis suis a Sede Apostolicû sibi alias concessurum, eo ipso absque alia declaratione incurrendis, necnon privatio­ nis a regimine et administrationc suarum ec­ clesiarum huiusmodi, aliisque poenis, nostro ct Romani Pontificis pro tempore existentis arbitrio infligendis, districte praecipiendo mo­ nemus, ut omnibus postpositis, quantocitius, in Romana curiâ videlicet moram trahentes, intra unum, extra eum vero in Italiû intra duos, extra vero Italiam existentes, intra qua­ tuor menses, a dic publicationis praesentium in locis infrascriptis faciendae computandos, quos pro tribus canonicis monitionibus peremptoriisque dilationibus ct terminis respective cis assignamus ct assignatos esse volumus, sc itineri committere, et legitimis itineribus ad ecclesias seu dioeceses suas proficisci, ct sc per­ sonaliter conferre, ac ibidem, ut tenentur, re­ sidere debeant. Eisdcmque praefectis, postquam personali­ ter ad residendum se contulerint, nccnon qui­ buscumque aliis, apud suas ecclesias quandocumque personaliter residentibus, sub eisdem poenis etiam eo ipso respective incurrendis, iniungimus, nc ab coram ecclesiis discedant, nisi prius obtentâ nostra ct Romani Pontificis pro tempore existentis per Breve seu litteras missives liccntiâ. An. C. ιόμ An. C. 1634 Illos etiam, qui impostcrum per nos seu vendi»* e1 *' nunc Romanos Pontifices successores nostros alicui dedarat. praelatarum ecclesiarum patriarchalium, primatialium, inctropolitanarum, archicpiscopalium ct episcopalium quovis nomine vel titulo prae­ fecti fuerint etiam si S. R. E. Cardinales quandocumquc fuerint vel sint, sub eisdem poenis, etiam co ipso respective incurrendis, debeant, ct quilibet ipsorum debeat, infra praefatum tempus, a die eorum promotionis a I aliquam ecclesiarum praefatarum inchoandum, quod eis pro tribus monitionibus ct dilationibus ut prae­ fertur ex nunc assignamus, pariter sc itineri committere, et ad ecclesias sive dioeceses sibi commissas ad personaliter in cis residendum conferre ; ct respective, postquam residere in­ ceperint, ab illis non discedere, nisi obtentâ prius a nobis ct Romano Pontifice pro tem­ pore existence liccntiâ praefata. Quodque non A quarum poenarum incursu nolumus posse po»Mnt ic c tionis salvos facere credentes ». luit concedere, cum sit actus protestativus religionis, sed mandavit ei rescribi ut curet eumdern Ginacium bene instrui in rebus tidci 88 catholicae ab aliqua persona pia, quae illi sua­ deat ut sc quamprimum liberet ab occasione S. C. de Prop. F. /657 - (Ρκαβτλπο Emi perversionis. 1). Carih.wjs dr Ckhmoxa is Fokmulas Fauijlγλτομ). — Operosum semper, atque arduum fuit inter severitatem reservandi casus, et beni­ 84 gnitatem concedendi facultates, eum tenere cur­ sum, qui neque conscientiis hominum laqueos ®· θ· de Prop. F. 2ummo omnium applausu exceptum, atque ipsius Christi Vicarii sententia approbatum fuit. Quae Cardinalis Cremonensis narratio cum exactissi­ mam totius rei comprehensionem, sive illa ad doctrinam, sive ad prudentiam in facultatibus concedendis spectat, sensumque Cardinalium, qui tot annis Congregationi particulari inter­ fuerunt, contineat, illud solum reliquum vide­ tur, ut quae universim ab iisdem Cardinalibus constituta, atque a SSrho D. N. comprobata fuerunt, ad particulares Provinciarum necessita­ tes diligenti consideratione accommodentur. Sic enim liet, ut singulares Formulae ex regulis ac normis stabilitis deductae, maiorem ct au­ ctoritatis vim, ct diuturnitatis firmitatem ac­ quirant. 89 d ·■ <*«*41 S. C de Prop Fide rtf 77 - (Ρηλεελπο IL D. Fkaxusu Inqoli S. C. db Pkupauanda Ftun Shk-keî um in Formulas Facultatum). — Cum ex multiplicatis opera ct diligentia Sae. Congregationis de Prop. Fide in diversas or­ bis terrarum provincias Episcoporum ct Reli­ giosorum Musionibus innotuisset, formulas fa­ cultatum, quae a Sede Apostolica concedeban­ tur, nua sufficere, ac inspectis pio populorum diversitate necessitatibus, mancas et diminutas exiatere. Sanctissimus D. N. Urbanus Papa VIII pro tuo pastorali munere, ct catholicae rcli- An. C. 16J7 fratrum saccularium communi teneatur petere licentiam publicandi et affigendi ea in eadem Ecclesia a Superiore Regularium. 3. Utrum tempore lubilaci possint confessarii absolvere interdictum solemniter ab Or­ dinario, cique sac. Communionem praebere antequam iurcl de non contrafaciendo in po­ sterum et solvat poenam incursam. R. S. Congregatio examinatis diligenter prae­ dictis casibus, ct praesupposito quod ecclesia, in qua habent Regulares exercitia catholica, fuerit cuiusdam Confratemitatis, a qua illi eiusdem ec­ clesiae usum obtinuerint, Ad 1. respondet af­ firmative; Ad 2. negative; Ad 3. similiter ne­ gative. gionis propagationis zelo providere volens, pe­ culiarem ex Cardinalibus S. Officii ct eiusdem S. C. de Prop. Fide, additis illius Assessore, ct huius Secretario, Congregationem instituit, in qua cum per tres fere annos Formulae Facul­ tatum veteres, quae a Romanis Pontificibus per litteras Apostolicas olim concessae fuerunt, ct a S. Officio tam ante praefatae S. C. de Prop, institutionem, quam post expediebantur, accu­ ratissime, ut gravissimum communicandae in­ ferioribus supremae potestatis Pontificiae nego­ tium postulabat, examinatae fuissent, tandem reicctis veteribus Formulis, quae, si pro di­ versitate regionum fuissent accommodandae, in infinitum propemodum multiplicari, et saepius pro mutatione religionum in populis immutari debuissent, Patribus praedictis visum fuit alia via in praefatarum Formularum compositione esse incedendum. In primis itaque illis placuit, ut regulae quaedam generales constituerentur, quibus, inspecta regionum diversitate ac quali­ tate, illarum a Sede Apostolica distantia , ct prohibito vel permisso in cis catholicae religio­ nis exercitio, ac ipsarum facultatum specie, et denique personarum dignitate ac ollicio, illarumque scientia ac morum praestantia, esset in concessione facultatum utendum. Dcin eis­ dem Patribus visum fuit Formulas quasdam ge­ nerales componere, quae cum regulis praefatis ad singulas orbis terrarum provincias modico labore accommodari possent. I I 27 An. C. t6j9 habere copiam fidelis syndici ; ct simul rescri­ ptum f. r. Honorii III ad Franciscanos in regno Marochii missionaries; S. C. ccnsuit, si SSrho placuerit, dispensandum esse in casu defectus fidelis syndici cum Praefectis Missionum circa pecuniae usum iuxta petita, additis memorati rescripti conditionibus, videlicet quando urget necessitas ac invitat utilitas, doloquc ac fraude cessante, eorum sinceritatem cupiditas non sedu­ cit ; cisdcmquc Praefectis concedendam esse fa­ cultatem eodem modo et cum iisdem conditio­ nibus dispensandi cum sociis Missionum cis bene visis. Non obstantibus etc. — Eodem dic SSrîius D. N. decretum S. Congnis probavit. 95 92 Quomodo Mi»nonam uti possint sais (acuiia* ubui m umere. 90 S. C. S. Officii 2 cularium communi, petere benedictionem ab Episcopo dioecesano, qui in vestibus sacris as­ sistit in Missa solemni ibidem per canonicum saccularem celebranda. 2. Utrum Ordinarius publicaturus sua edi­ cta ct decreta in Ecclesia Regularium ct Con- 94 he pecuniae usu Mimonanis Ordmit S 1 ranciici concetto Decr. S. C. de Prop. F. 20 Sept. t6ft (C. G.). — Referente Erîio D. Card. Spada in­ stantiam missionariorum ex Religionibus San­ cti Francisci et Capueeinorum. ut declararetur quod eo ipso quod sunt facti missionarii, intclligatur cis concessus pecuniae usus tam in itinere quam in locis missionum quando non possunt S. C. de Prop. Fide 2t Martii (C. G.). — S. C. declaravit: 1. luramentum alumnis collegiorum pontificiorum praescriptum ab eisdem alumnis non esse praestandum ante completum decimumquartum aetatis annum. 2. Si ab aliquibus ex praedictis alumnis ante annum decimum quartum completum praesti­ tum fuerit, iterum esse ab cis praestandum anno dcciinoquarto completo. Jnnmentnm ib alumnit colkgior. qua tat· praemo­ dum. 96 S. C. S. Officii 7 Aug. — Se possono (i missionari deli’ Arcipelago grcco) assolvcrc quelli di rito latino chc sono passati al rito grcco, c vivono in qucllo mangiando carne il sabato, c faccndo tutti gli altri cscrcizî come gli altri grcci. E quid dicendum di quelli di loro che, per essere accasati con ^Itri di rito grcco, o per altra cagionc, hanno difficoltï di ritornarc al rito latino ? R. Quoad primum, posse absolvi si non intendant perseverare sine dispensatione. Quoad secundum, petendam dispensationem; interim abstinendum nisi iusta causa excuset. Quid agendum cum ns qui a la­ tino id graecum ritum illicite tranMerunt. 97 S. C. S. Officii ? Augusti (Mission’. De clericorum . x σ . privikpK qtioid ARCiPKLAor). — u Sc i sacerdoti greet, massime grarco*. cattolici, godano i privilegi che si godono dai liuini e particolarmente dei canone Si quis sua­ dente etc. 2. Sc i latini che li pcrcuotono, o li tirano al foro laicale turchcse si abbiano a schivarc come scomunicati. 3. Come si abbiano (i missionari) a gover- Q’»’d wndum nare con 1 preli grcci chc sono incorsi m irre- tbyte7n hregugolarita ex delicto, et maxime ex homicidio bnbu'· voluntario, c con quclli che hanno procurato Γ aborto ad evitandam infamiam. R. Ad 1. Quoad privilegium Canonis, affir­ mative. hiem de similibus, sed posse excusari ex aliquo capite v. g. ignorantiae. Au. Q !&c illicita dm· mimci supplicavit declarari, non licere contra nitatom eiusdem dispositionem Bullae Clementis VIII erigere duas ,unl’crccl,onc· confraternitates in eodem loco sub eadem in­ vocatione; et S. C. respondit : Duas confrater­ nitates in eodem loco sub eadem invocatione erigi non posse, et ideo tam in civitate M... quam ubique locorum id esse prohibendum. IOS S. R. C. 7 Dec. 164^· — Cum superio- De vetita trium ribus diebus consulta hac Sacra Rituum Con- braUoncin iocu gregatione : .b: esset permittendum celebrari in ^ol‘vil· nomini media nocte Natalis Domini, post Missam de· 101 cantatam, successive duas alias Missas, et in eis Sacram Communionem exhibere fidelibus w\; L ? x r S. C. de Prop. Fide 5 Dec. 1640 (C. P.). * h r. — Licet Generales omnes (Regularium Ordiillam deposcentibus, respondisset non esse per­ ’ num) habeant, vel peculiariter vel per com­ mittendum, sed omnino utrumque prohiben­ dum ; nihilominus nonnulli Regulares asseren­ mutationem , potestatem faciendi missiones ct tes hoc licere, supplicarunt audiri; et S. C. concedendi facultates diversas suis Religiosis , ipsis auditis cum procuratoribus ct advocatis, nihilominus Ertli PP. ccnsucrunt missiones iam facta*, et in futurum ab eisdem Generalibus ad relationem Emi Paleotti, stetit in decretis et respondit iterum prohibendum tam sacerdo­ faciendas, esse S. Congregationi de Prop. Fide tibus celebrare volentibus, quam confluentibus subiectas. vigore Constitution’^ fcl. ree. Gremedia nocte ad ecclesiam ct Communionem gorii XV de erectione S. Congregationis prae­ dictae, quia per cam negotium propagatio- deposcentibus. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1642 106 Quid Condi. TriJcni Malue­ rit circi tacraa Iioigwe·, Constit. Urbani PP. VIII. Martii 1642. (Dk sacris Ima'HvibUs). — Sacrosan­ cta Tridentina Synodus optime agnoscens non leve scandalum afferre posse, si quid inordi­ natum aut praepostere accommodatum, vel profanum in ecclesiis appareat; statuit, ne­ mini licere ullo in loco, vel ecclesia etiam quomodolibet exempta, ullam insolitam Ima­ ginem ponere, vel ponendam curare, nisi ab Episcopo adprobata fuerit. Cum autem, sicut accepimus, ex praedicti Decreti inobservantia varii abusus irrepserint ; idcirco Nos abusus huiusmodi tollere, pro de­ bito pastoralis Officii Nostri, volentes; re etiam cum Venerabilibus Fratribus Nostris S. R. E. Cardinalibus Sacris Ritibus praepositis commu­ nicata, ct mature considerata ct discussa; in­ haerendo dictae dispositioni Sacrosanctae Tridentinae Synodi, motu proprio, et ex certa scientia nostra, deque Apostolicae potestatis ple­ nitudine, ne quis cuiuscumquc gradus, quali­ tatis, ordinis, status vel conditionis, ac digniQuld stricte tatis et praeeminendae etiam ecclesiasticae, cMcrai°b tiam individua ct speciali expressione dignae nugmc5. existât, Imagines D. N. I.C., et Deiparae Vir­ ginis Mariae, ac Angelorum, Apostolorum, Evangelistarum, aliorumque Sanctorum ct San­ ctarum quorumcumque sculpere, aut pingere, vel sculpi, aut pingi facere, aut antehac scul­ ptas, pictas ct alias quomodolibet effictas te­ nere, seu publico aspectui exponere, aut vestire cum alio habitu ct forma, quam in Catholica et Apostolica Ecclesia ab antiquo tempore con­ suevit, nec etiam cum habitu peculiari alicuius Ordinis Regularis, tenore praesentium prohibe­ mus ; ac ut Imagines aliter pictae vel sculptae ab Ecclesiis et aliis locis quibuslibet amovean­ tur et deleantur, vel reducantur et reformentur ad habitum et formam in Ecclesia Catholica ct Apostolica ab antiquo tempore consuetam : ut veneratio ct cultus sic dictis Imaginibus au­ geatur, ct quae oculis Fidelium subiiciuntur, non inordinata nec insolita appareant, sed de­ votionem pariant et pietatem; ct ne exponan­ tur in Ecclesiis, quibuslibet ac quomodolibet qualiticatis, ac eurum frontispiciis ct atriis , imagines profanae, vel alias indecentiam et in­ honestatem piacscfcrcntcs, cum Domum Dei deceat sanctitudo, praecipimus. Quocirca qui­ buscumquc Venerabilibus Fratribus Patriarchis, Primatibus, Archiepiscopis, Episcopis, ct aliis locorum Ordinariis, ac Nostris ct Apostolicae Sedis Nunciis, Legatis, etiam de Latere, sub obtestatione divini indicii mandamus, ut prae­ dicta inviolabiliter ct exacte observent. Mandantes insuper omnibus Capitulis Ecclesiarum etiam Cathedralium ct maiorum, Universitati­ bus etiam studiorum, Monasteriis, ac Collegiis, ct personis quibuscumquc etiam Ecclesiasticis, 29 An. C. 1641 Saecularibus et Regularibus cuiuscumque Or­ dinis etiam Cisterciensis Instituti, Congregatio­ nis ct Societatis etiam Icsu, etiam Militaribus, etiam Hospitalis S. loannis Hierosolymitani, aliorumque Militarium, et ceteris quibuscum­ quc, quomodolibet qualiticatis, ac eadem in­ dividua expressione ct speciali nota dignis, ac Monialibus, etiam Regularium gubernio suble­ ctis, ac etiam Sedi Apostolicae immediate sup­ positis, ut in eorum Ecclesiis et locis omnia ct singula praemissa observent, ct observari faciant. in Quatenus vero ipsi, praesertim Regulares Pnenic growrc* ac Moniales, praesentibus Literis ac omnibus in cis contentis parere neglexerint, possint ct debeant Episcopi ct locorum Ordinarii ct Me­ tropolitani, Primates ct Patriarchae, Nuncii et Legati Apostolici dc Latere missi, tamquam in hoc a Sede Apostolica specialiter delegati, contra omnes et singulos praedictos, et quos­ cumque alios quomodolibet inobedientes ct transgressores procedere, ct quacumque appel­ latione, recursu, reclamatione, aliisque iuris et facti remediis ordinariis ct extraordinariis pe­ nitus et omnino remotis, ad omnimodam obser­ vantiam illos, praevia unica monitione, cen­ suris ecclesiasticis et aliis eorum arbitrio, ct praesertim quoad loci Superiores, etiam priva­ tionis Officii et vocis activae et passivae poenis compellere. (rant- 107 S. R. C. 2î Feb. 1642. — luxta anti- Abu*unnmuquum morem huius b. C. relati luerunt per mandi. me Secretarium duo abusus qui reformatione indigere videbantur: 1. Quod in multis ecclesiis, ad inservien­ dum lepori musices, alteratur notabiliter textus Sacrarum Scripturarum mutilando, anteponen­ do, postponendo et alterando verba et sensum illarum, ct adoptando eas modulationi, ita ut non musica Sacrae Scripturae, sed haec illi in­ servire videatur. 2. Quod in Missis solemnibus concentus musicales, qui ad rem non pertinent, miscean­ tur, et in tantum spatium protrahantur, ut sa­ cerdotes otiosi diutius ad altare distracti hae­ reant, ct caeremoniarum ordo inflectatur, ita ut non musica Missae, sed Missa musicae fa­ muletur. Et S. R. C. censuit : Indigere reformatio­ ne, ct quousque ratio congrua ineatur, injun­ gendum Emo Card. Vicario ut praedicta pro­ hibeat, prout magis expedire cognoverit. 108 S. C. de Prop. F. jo funii 1643 (C. G.). Quando Regu— De praescribendo tempore quo possint Missionarii (Regulares) obtinere a suis superioribus «ibu» recedere. An. C. i *44 S. C. de Prop. F. 19 Ian. 1644 (C. G.). Praefectos teneri ad residentium in locis Missionum, ut missionarii in occurrentibus du­ biis, difficultatibus, controversiis ac aliis eorum necessitatibus facilem ad cos habeant recursum. recensentur, ut patet ex iis disputationibus quas habuit S. Augustinus contra Donatistas ac alios haereticos. 2. Sanctam Sedem Apostolicam et Romanos Pontifices, quod huiusmodi colloquia, disputa­ tiones et collationes plerumque sine bono, aut etiam cum malo exitu peracta fuerint, illa fre­ quenter prohibuisse, ac suis ministris scripsisse ut illa impedirent; si vero non possent impe­ diri, curarent ne fierent sine auctoritate Apostolica, insisterentque ut per viros doctos, qui possent et valerent defendere veritates catholi­ cas id perageretur; et saepissime id ipsum S. C. de Prop. Fide rescripsit ad suos missio­ narios, cosquc monuit ut a publicis disputatio­ nibus cum haereticis abstinerent. IIO 113 localibus obedientiam recedendi a Missionibus et ad suos conventus recta via se transferendi, S. Congregatio censuit missionariis in Europa post quinquennale servitium, et extra Europam post decennale, licentiam recedendi a suis Mis­ sionibus, et ad suos conventus recta via rever­ tendi, si eam petierint n Superioribus Missio­ num, concedi posse, 109 μ - μ·. r <·■·/* fS* θ* S· Officii lanuar. 1644. — (Ad - Archiduciss. Claudiam de fnspruch).- Dominia suprema non posse vendi haereticis ob evidens periculum subversionis animarum. III ’7 ba» S. C. Concilii 14 /644. — Cui debeatur praecedentia in funeralibus : an proprio parocho defuncti, an vero Capitulo Collcgiatac. R. In associatione funerum, salva legitima loci consuetudine, deberi Capitulo Collcgiatac supra parochum etiam proprium defuncti, sine praeiudicio tamen in reliquis iurium et pracemincnliarum eidem parocho de iurc vel de consuetudine competentium. 113 f An. C. 1645 COLLECTANEA 3o S. C. de Prop. F. 7 Febr. 1645 (C. P.). r nmhjfc. — i. Colloquia tholicorum cum tas, cum scilicet concurrunt aliae et disputationes publicas ca­ haereticis aliquando esse lici­ spes habetur maioris boni, ct conditiones, quae a theologis (1) En Const- Pauli PP. III, anno ijjj. ·- * Alti» ludo divini COflStlB, quod humani nequit ratio com· ■ prehendar, ex suae immutat bonitati! CSScnth, ili• qo d semper ad salutem humani generis pullulans, » tempore congruo et solo suo secreto ministerio, quod • pie Deu* novit, opportune producit et manifestat : • ut cognoscant mo rules, ex suis meritis , tamquam > ab ipsis, nihil proficere posse ; sed eorum salutem ■ et omne donum gratiae ab ipso Summo DeO, et Pa • tre lomfautn provenire » Sane cum sicut, non sine grandi ct sp rituali men» us nottrac laetitia, accepimus. quamplures incolae » occidentalis et meridionalis Indiae, licet divinae sint • kr» expertes, S Spiritu tamen coopérante, illustrati, » cfrores, quot hactenus observarunt, penitus ab co• rjm mentibus, et cordibus abieccrint, ac fidei ca· • iho car venutern et S. Ecclesiae unitatem amplecti, • ct secundum ritum eiusdem Romanic Ecclesiae vl• vrft desiderent ct proponant ; Nos, quibus omnes • o»n d n ortus sunt commissae, cupiente*, eas, quae S. C. de Prop. F. 7 Aug. 1645 (C. G.). — An iuramentum quod praestant alumni Col­ legii de Propaganda Fide et aliorum Collegio­ rum Pontificiorum ad titulum Missionis pro­ moti eos ad Missionem in perpetuum obliget. R. Praedictum iuramentum ex vi huius for­ mulae alumnos ad titulum Missionis promo­ tos in perpetuum obligare. 1. Quoad te­ lonis. Quoad Con­ fessionem. 3. Quoad Com­ munionem. Iuramentum alumnorum Coi· legior in perpe­ tuum obligat S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1645 μ S. C. de Prop. Fide. /2 Sept. 1645. — Sisaiulm — Infrascriptac propositiones a Sa­ cra Congregatione de Propaganda Fide ad San­ ctum Officium transmissae, fuerunt a Patribus Qualificatoribus eiusdem Sancti Officii qualificatac ut infra : Primo. Utrum Christiani chinenscs sint obligati ad observantiam iuris positivi, quan­ tum ad iciunia, confiteri semel in anno, et Communicare, Festa servare, eo modo quo obligantur Indi in nova Hispania, ct Insulis Philippines, iuxta dispositionem Papae Pauli III pro Indiis Occidentalibus ct Meridionalibus (i). extra verum ovile, quod est Christus, sunt, ad ipsum ovile, ut fut ex illis unus Pastor ct unum ovile, perducere, ac sanctissimorum Apostolorum , qui nobis verbo ct exemplo pastoralis officii formam tradentes, nascentis Ecclesiae infantiam lacte, provectam vero eius aetatem solido cibo nutrierunt, vestigiis inline· rendo, novellas plantationes ipsius Ecclesiae, quas in b dicta occidentali ct meridionali India Altissimus » plantare dignatus est, sic donec coalescant, ut non » omnia, quae per orbem Ecclesia iam firmata cusio» dit, illis custodienda mandemus, sed tamquam par­ ti vulis in Christo, aliqua paterno affectu indulgcamus « confovere. Ac circa eorum regenerationes, nonnulla, n ut etiam accepimus, suborta dubia primitus submo· ■ vere volentes, matura sub hoc deliberatione nraeha* bita, auctoritate Apostolica nobis ab ipso Domino * Nostro lesu Christo, per Beatum Petrum cui, et Sue· w ccssoribus sui apostolatus ministerii dispensationem » commisit, tradita, tenore praesentium decernimus et n declaramus : illos, qui Indos ad fidem Christi venien- • » n s • » » An Ius positi­ vum obliget si­ nenses quoad feiunU. confessio· nem etc. An, C. Ccnsuerunt, Ius positivum ecclesiasticum I ximos , quatenus sine discrimine fieri possit, de iciuniis absolute obligare chinenscs Chri­ sin minus alio quovis tempore infra decursum stianos, et a Missionariis hoc esse illis cnun- 1 unius anni a Paschatc inchoandi omnino com­ ciandum. Attenta vero Regionum ct Persona­ municent. rum qualitate, locum esse, si Sanctissimo pla­ Demum ccnsuerunt chinenscs ad fidem con­ 4 Quoad cuerit, dispensationi, quae fuit alias a fcl. rcc. versos teneri omnino Festa servare, Missio­ Paulo ill. Indis concessa, qua obtenta sata­ narios etiam teneri hoc eis notificare: locum gant Missionarii Sanctae Matris Ecclesiae pie­ tamen esse, si Sanctissimus annuat, limitandi tatem illis patefacere, quibus ca, quae in u- cis numerum dierum festorum iuxta formam niversum indixit, magna cx parte benigne re­ privilegii a Paulo III Indis concessi. !>c ccfcmoniK Secundo, Utrum in praedicto Regno mi­ lUpiK mittit ct indulget. ct Extr. Unctione quoad Ccnsuerunt etiam praefatos chinenscs obli­ nistri evangelici, pro nunc saltem, in Sacra­ mulieres unem. mento Baptismi possint abstinere ab imponen­ gari ad Sacramcntalein Confessionem scrncl in do mulieribus Oleum Sanctum catcchumcnoanno, ct Missionarios huiusmodi obligationem rum, sputum in auribus, cl sal in ore. In­ debere cis notificare. super, et non administrare eisdem mulieribus Idem prorsus ccnsuerunt quoad Sacram Communionem semel in anno sumendam. Quo Sacramentum Extrcmae Unctionis. Et ratio dubitandi est, quia chinenscs, magno zelo du­ vero ad execucioncm tempore statuto, hoc est, in Paschatc, id esse intelligcndum, nisi legiti­ cuntur erga uxores, filias, ct alias mulieres, ct scandalum sument cx huiusmodi actionibus. mum adsit impedimentum, aut grave pericu­ Ccnsuerunt, ct Sacramcntalia in Baptismo lum immineat. Curandum tamen ut infra duos, mulierum esse adhibenda, et Extremam Uqvel tres menses, ante, vel post, Paschali pro- » » » « II4 3r » u » b » b « »» » » « » » n » w » » » » » » » » n » » n » n » » n » n b » ii b b n tes, non adhibitis ceremoniis, ct solcmnhatibus ab Ecclesia observatis, in nomine tantum SS. Trinitatis baptisaverunt, non peccasse, cum consideratis tunc causis occurrentibus, sic illis bona cx causa pu· tantus visum fuisse expedire. Et ut huiusmodi no· vellae plantationes, quantae dignitatis sit lavacrum regenerationis, quantumque ab illis lavacris, qui· bus antea in sua infidelitate utebantur, differat, non ignorent ; statuimus, ut qu; in posterum extra urgentem necessitatem Sacrum Baptisma ministrabunt, ca observent, uuac a dicta Ecclesia observantur, onera· tis super tali necessitate conscientiis eorum , extra quam quidem necessitatem, saltem haec quatuor observentur. Primum, aqua sacris actionibus sanctificetur. Secundum, Catechismus ct Exorcismus fiat sin· gulis. Tertium, sal, saliva, capella , ct candela po· natur duobus vel tribus pro omnibus utriusque sexus tunc baptizandis. Quartum, Chrisma ponatur singulis in vertice capitis, ct oleum Cathecumcnorum ponatur super cor viri adulti, puerorum ct puellarum; adultis vero mulieribus ponatur in illa parte, quam ratio pudicitiae demonstrabit. Super eorum vero matrimoniis hoc observandum decernimus, ut qui ante conversionem plurcs iuxta eorum mores habebant uxores, ct non recordantur, quam primo acceperint, conversi ad Eidem, unam cx illis accipiant, quam voluerint, ut cum ea Matrimonium contrahant per verba de praesenti, ut moris est; qui vero rccordan· tur, quam primo acceperint, aliis dimissis, eam retineant. Ac cis concedimus, ut coniuncti etiam in tertio gradu tam consanguinitatis, quam affinitatis , non excludantur a Matrimoniis contrahendis donec huic S. Sedi super hoc aliud visum fuerit statuendum. Et circa abstinentiam ab illis suscipiendam etiam statuimus, quod in Vigilia Nativitatis, ct Resurrectionis Domini Nostri lesu Christi, ct omnibus sextis Ecriis Quadragesimae ieiunarc teneantur, ce teros vero ieiuniorum dies eorum beneplacito propter novam ad Fidem eorum conversionem, ct ipsius gentis infirmitatem permittimus. Ita quod ieiuniutn repugnans sanitati, vel non bene quadrans officio vel exercitio alicuius non censeatur illi ab Ecclesia prae­ ceptum. Eisuue etiam concedimus, quod quadragesi· malibus ct aliis prohibitis anni temporibus lacticiniis, ovis, et carnibus tunc temporis dumtaxat vesci possint, cum ceteris Christianis ob aliquod sanctum opus » obeundum similibus cibis vesci posse a Sede Apo b stolica pro tempore fuerit concessum. Dies autem b in quibus cos volumus a servilibus operibus cessare. b declaramus esse omnes dies Dominicos, ac Nativin tatis, Circumcisionis ct Epiphaniae, Resurrectionis ct b Ascensionis, ac Corporis eiusdem Domini Nostri lesu » Christi ct Pentecostes; nec non Nativitatis, Annun• dationis, Purificationis, Assumptionis gloriosae Dei e Genitricis Virginis Mariae, ac Beatorum Petri, ct > Pauli eius Coapostoli. Ceteros vero dies festos cx b causis supradictis illis indulgcmus. E: insuper consi· b dorantes maximam ipsius Indiae occidentalis et mcλ ridionalis a Sede Apostolica distantiam, um vobis, b qui in partem Apostolicac sollicitudinis assumpti estis, b quam iis, quibus super hoc vices vestras, auctoritate » per nos super hoc concessa, specialiter duxeritis com» mittendas, omnes noviter conversos pracdxtos in qui» buscumque Sedi Apostolicac reservatis casibus etiam b in Litteris in die Cocnae Domini legi consuetis, ni• hil nobis de illorum absolutionibus reservantes , auB ctoritatc Apostolica iniuncta cis poenitentia salutari » in forma Ecclesiae consueta, prout prudentiae Vestrae » videbitur expedire, absolvendi plenam ct liberam ad b dictae Sedis beneplacitum facultatem concedimus. Et b postremo ne isti in Christo Parvuli malis exemplis » corrumpantur, quod aliquis Apostata in illas panes e sc conferre non praesumat, sub Excommunicationis b latae sententiae poena, .1 qua nisi post suum istinc b recessum absolvi nequeat, decernimus; vobis nihilo· y minus iniungentes, ut ipsos apostatas, cx vestris diceb ccsibus, omnino expellatis, ct expellere satagatis, ne b teneras in fide animas corrumpere ct seducere posb sint. Et quia difficile foret, praesentes litteras Nostras» » ad singula loca ubi opus fuerit, deferre, volumus, ct b eadem auctoritate Apostolica decernimus, quod ipsaB rum litterarum transumptis, manu alicuius notarii b publici subscriptis, ct sigillo alicuius Episcopi munitis υ eadem fides prorsus in iudicio, ct extra iudicium adhin beatur, sicut? adhiberetur originalibus litteris, si forent b adhibitae, vel ostensae. Non obstantibus constitutio» nibus ei ordinationibus Apostolicis, caetcrisquc con« trariis quibuscumque. > Datum Romae apud Sanctum Petrum anno Incar1» nationis Dominicae 1537. Kalcndis lunii Pontificatus n Nostri anno tertio ». Ar C ι<Λ 3a COLLECTANEA ctioncm esse mulieribus conferendam; ncc suf­ ficere motivum in dubitatione expressum, ut Missionarii (quantum in se c*t) ab his absti­ neant. Curandum ergo ut tam salubres ritus, ct coeremoniae introducantur, ct observentur; ac Missionarii tali circumspectione illa admi­ nistrent, hominesque talibus instruant docu­ mentis, ut ab omni suspicione inhonestatis li­ berentur. cmt*· ··Tertio. In praefato Regno lege stabilitum est, ut in mutuo triginta pro centum accipiatur absque respectu lucri cessantis, aut damni emergentis. Quaeritur utrum chinensibus sit licitum pro pecuniarum suarum mutuo, licet non interveniat lucrum cessans, aut damnum emergens, praedictam triginta pro centum quan­ titatem, Regni lege taxatam, accipere; Et causa dubitationis est, quia in recuperanda pecunia est aliquod periculum, scilicet, quod qui accipit mutuatum fugiat, vel quod tardet in solvendo, vel quod necessarium sit coram iudicc repetere, vel propter alia huiusmodi. Censuerunt ratione mutui immediate, et praecise nihil esse accipiendum ultra sortem principalem: si vero aliquid accipiant ratione periculi probabiliter imminentis, prout in casu, non esse inquietandos, dummodo habeatur ra­ tio qualitatis periculi, ct probabilitatis eiusdem, ac servata proportione inter periculum , ct id quod accipitur. r»r nQuarto. In universo Chinarum Regno domus publicas usuris deputatas reperiri res est usitata, in quibus usurarii publici, facta sub pignorum cautione, pecuniam suam, sumpto lucro, ad usuram dare solent; ea tamen con­ ditione, ut pro uno ducatu singulis mensibus tantum quid accipiant; et si tantis elapsis an­ nis pignorum dominus pro iisdem recuperan­ dis pignoribus, soluta principali pecunia cum lucro non redierit, actionem et dominium, quod habebat in suis pignoribus illico amit­ tat. Istae autem domus, reipublicac necessa­ riae sunt, ct quamvis usurarii vitam usura­ riam dimittere velint, a non desistendo a prae­ dictis usuris, indicis auctoritate compelluntur. Quaeritur utrum, si huiusmodi usurarii converti velint ad Iidem, possint baptizari manendo in suo statu usurario propter causam supradictam; vel quidnam in tali casu agendum sit. Censuerunt, chincnses, in statu usurario permanentes, baptizari non posse: si vero in­ dicis auctoritate compellantur ad proprias pe­ cunias mutuan Iis, posse aliquid accipere, etiam recepto pignore ultra sortem principalem, tum ratione uneris, quod subire coguntur, tum ra­ tione curae in custodia pignorum, lucri quo­ que cessantis, et damni emergentis: tempore autem praestituto, si ex venditione pignorum aliquid supersit sorti principali, ct lucro ex causis praedictis iuste acquisito, domino pignoris esse restituendum. Quinto. Utrum praedictorum usurariorum lilii, si quando in hacreditatibus eorum succedunt, iam christiani existant, teneantur ad re­ stitutionem eorum, quae pater ex usuris acce­ pit, in toto vel in parce, iuxta male accepto­ rum excessum; et si huiusmodi usurariorum filii haeredes, iam christiani, a republics, vel a iudicc compellimur ad publicas usurarum do­ mus patrum aperiendas, et substentandas, quid in hoc casu ministri Evangelii pro sanandis istorum conscientiis facere debent? Censuerunt, filios haeredes usurariorum teneri, a patribus ex usuris illicite acquisita restituere, certis quidem dominis, si certi sunt; sin minus, iuxta regulas a doctoribus traditus: actualem vero restitutionem a doctis, piis, ct prudentibus viris esse dirigendam. Quoad se­ candam partem huius dubitationis, iam re­ sponsum est in proxime superiori resolutione. Sexto. In populis, ct civitatibus illius Regni mos est imponendi quasdam distributiones, quae a populis vicinis exiguntur, ut in Pascha .«ovi anni, in sacrificiis, ct daemoniorum suo­ rum idolatriis, ct invitationibus, ac conviviis in corumdem templis praeparatis, simulque in festivitatibus, aliisque indifferentibus pro po­ puli laetitia demonstrationibus expendantur. Quaeritur utrum Christianis, ac ministris eo­ rum (a quibus etiam tamquam a populis vi­ cinis postulant) licitum sit, pro nunc saltem, pro huiusmodi rebus contribuere ; nam si chri­ stiani ad hoc non contribuerint, tumultus ali­ quis contra Christianos inter gentiles fiet. Censuerunt posse Christianos chinenscs pecu­ nias contribuere dummodo per huiusmodi con­ tributiones non intendant ad actus idololatricos, ct superstitiosos concurrere , supposita causa quae narratur in dubio ; praesertim praemissa, si commode fieri potest, protestatione, quod imposita tributa praestant in ordine tantum ad populi laetitiam, ct ad actus indifferentes, vel saltem cultui religionis Christianae non repu­ gnantes. Septimo. In omnibus illius Regni civitatibus ct villis, templa cuidam idolo Chim-hoàni dicto erecta, ac dicata reperiuntur, quod fingunt chinenscs esse protectorem, regentem, et custodem civitatis, stabilitaque Regni lege or­ dinatur, ut omnes gubernatores civitatum, ct. villarum, (quos mandarinos vocant) quando regiminis possessionem assumunt, ct anni de­ cursu bis in mense, sub poena privationis ab officio, templa adeant praefata, ibique ante dicti i loli altare prostrati, genibus flexis, capiteque ad terram usque inclinato idolum illud adorent ac venerentur, eidem candelas , odoramenta , dores, cames, vinumque in sacrificium offerant; et cum sui regiminis possessionem accipiunt, ante praedictum idolum iurent dc recte ad­ 1 ministrando, et si contra fecerint, se submit­ tant supplicio ab idolo infligendo, simulque Λη. C. 1645 An. C. 1645 bDc «Miiutioec ab illo petant modum ct normam bene gu­ bernandi ct alia huiusmodi. Quaeritur, utrum attenta istius gentis fragilitate, tolerari possit pro nunc, quod tales gubernatores christiani de­ ferant quamdam crucem, quam occulte inter altaris idoli flores, vel in manibus propriis re­ ponant, ct facere (intentione, non ad idolum, sed ad crucem directa) omnes illas gcnutlcxiones, reverentias ct adorationes ante altare illud, exterius tantum ct ficte; omnem cultum inte­ rius ct in corde, ad crucem dirigendo. Quia si huiusmodi gubernatores cogantur ad hoc non faciendum, prius apostatabunt a fide, quam re­ linquant officium regiminis. Censuerunt, nullatenus licere Christianis, hu­ iusmodi actus publicos cultus, aut reverentiae 1 tribuere idolo, praetextu vel intentione crucis, quam vel manu gestant vel in altari inter flo­ res abscondunt. De iiiidio ConOctavo. In praedicto Regno habent chinenBdi cultu. r .° . . ses quemdam magistrum in philosophia mo­ rali litteratum, qui olim discessit a vita , vo­ catum Kùm-fû-ciù, qui ob doctrinam, regulas ct documenta, adeo in toto Regno acceptus est, ut tam reges, quam omnes alii cuiuscumque conditionis ct gradus sint, sibi proponant imi­ tandum ct sequendum, saltem quoad specula­ tivum ; tamquam sanctum venerantur et lau­ dant, in omnique civitate et villa, praefato magistro templa sunt erecta: gubernatores vero bis in anno tenentur in cius templo solemne sacrificium offerre, sacerdotis ipsimet gerentes officium; et sine solemnitate, in anni decursu, bis in mense, concurruntquc cum illo aliqui ex litteratis pro administrationc eorum, quae in tali sacrificio orferunt, quae quidem sunt : sus unus integer mortuus, capra una integra, can­ delae, vinum, flores, odores, etc. Item omnes litterati quando accipiunt gradum, debent in­ gredi templum istius magistri, et facere genuflexiones, et offerre ante cius altare ex candelis, ct odoribus. Totus iste cultus, sacrificium et reverentia secundum omnium illarum gentium formalem intentionem, dirigitur in gratiarum actionem pro bonae ipsius relictis doctrinae do­ cumentis, atque ut ab eo impetrent ex ipsius me­ ritis, optimi ingenii felicitatem sapientiae et intellectus. Quaeritur, utrum gubernatores, qui christiani sunt vel fuerint ct litterati, vocati ct coacti possint ingredi praefatum templum, fa­ cere tale sacrificium, vel assistere huiusmodi sacrificio, vel facere gcnuflcxiones ante altare illud, vel accipere aliqui 1 dc idolothytis ct oblationibus illis, maxime, quia putant illi in­ fideles, quod quicumque manducaverit ex tali­ bus idolothytis, habebit progressum magnum in suis litteris ct gradibus; et si, portantes cru- 1 ccm in manibus, possint licite hoc facere eo modo, quo dubitatione superiori dictum est, quia si hoc illis prohibetur, erit tumultus in populo, ministri Evangelii in exilium mitten- I Dc coointaiorum ÇSiîvh!· l,bus ni?u»dami· do,h S. C. DE PROP. FIDE Collectanea S, C. de Prop. Fide. Vol. /. 33 Λη. C. tur, ct conversio animarum impedietur ct cxtinguetur. Censuerunt, non licere, ncc posse aliquo praetextu contento in dubio Christianis permitti. Nono. Inviolabilis observantiae mos est apud 11 "p«o»iun.n . . , . * progenitorum chincnses tamquam doctrina a supradicto ma- calm. gistro Kiun-fû-ciü tradita, quod in omnibus Chinac populis, templa constructa babeant, avis ct progenitoribus suis defunctis dicata ; ct in unoquoque eorum, omnes qui ciusmodi fa­ miliae sunt, bis in anno congregantur, ut prae­ fatis suis progenitoribus solemnia sacrificia fa­ ciant magno coeremoniarum apparatu, ct in altari multis candelis, floribus ct odoribus ador­ nato, imaginem, sive effigiem parentis, vel avi defuncti collocant, in quo sacrificio invenitur et qui facit sacerdotis officium ct ministri il­ lius, offeruntque carnes, vinum, candelas, odo­ ramenta, capita caprarum etc. Hoc autem sa­ crificium ex communi illarum gentium inten­ tione, dirigitur, ut praefatis eorum progenito­ ribus gratias reddant, honorem ct reverentiam exhibeant ob beneficia ab cis accepta ct ob illa, quae ab cis accipere sperant: unde ante altare prostrati deprecationes multas faciunt, postu­ lantes sanitatem, longam vitam, abundantiam fructuum, filiorum multiplicationem, prosperi­ tatem magnam, ct ut ab omnibus adversitatibus liberentur : quod quidem sacrificium in domi­ bus suis ct in sepulchris mortuorum etiam fit, minore tamen solemnitate. Quaeritur, utrum christiani ficte et exterius tantum, ut supra di­ ctum est, possint assistere huiusmodi sacrifi­ cio, vel exercere aliquod ministerium in illo cum infidelibus commixti, sive in templo, sive in domo, vel scpulchro, publice, vel privatim, vel quonam modo hoc poterit permitti Chri­ stianis illis ; ne si omnino prohibeantur hoc facere, fidem perdant, vel ut melius dicam , avertant se ab actionibus exterioribus Christia­ norum. Censuerunt, Christianis chinensibus nullate­ nus licere, ficte, vel exterius assistere sacrifi­ ciis, in honorem progenitorum, neque eorum deprecationibus, aut quibuscumque ritibus su­ perstitiosis gentilium erga ipsos; multo minus licere circa praefata ministerium aliquod exer­ cere. Decimo. Chincnses christiani asseverant, quod in oblationibus supradictis solummodo intendunt, progenitoribus suis defunctis illam exhibere reverentiam et ilia offerre ac si iisdem viventibus exhiberentur, ct in memoriam tan­ tum ac reverentiam progeniturae ct generatio­ nis; et si illi vivi extitissent, eadem illis prae­ sentarent, ut illis oblatis vescerentur, vel sus­ tentarentur, ct ea offerunt absque alia intentio­ ne, vel rogativarum spe, cum sciant illos mor­ tuos esse, eorumque animas in inferno sepultas. Quaeritur, utrum, si haec inter Christianos tantummodo fierent absque alio gentilium con- An. C. De îeNclii» »u* perMuioii* lk q«ibutd4tn rocreftiwc g|. <«j· erjfa ddoa- Γ'λ 34 COLLECTANEA sortio, in templis, domibus, vel scpulchns, po­ nendo et collocando aliquam crucem in akari praefatorum defunctorum, dirigendo ad illam suam intentionem, ita tamen, quod progeni­ torum imagini nihil tribuant, nisi honorem et reverentiam filialem, quam (si vivi extitissent) illis comestibilibus et odoriferis rebus exhi­ berent, ut sic populo satisfaciant. Unde quae­ ritur, utrum hoc pro nunc, ut inconvenientia evitentur, tolerari possit. Censuerunt, consequenter nd ea quae supe­ rius dicta fuerunt, praemissa non posse sal­ vari sive per appositionem crucis, sive propter absentiam gentilium , sive per intentionem, actus de se illicitos et superstitiosos ad cultum veri Dei, dirigentem. Undecimo. Ad memoriam progenitorum suorum conservandam utuntur chineuses qui­ busdam tabellis, in quibus nomina suorum de­ functorum scripta sunt, quas vocant esse ani­ marum sedes, existimantes animas defuncto­ rum venisse et assistere in illis tabellis ad re­ cipiendum sacrificia et oblatione*, et praefatae tabellae sunt collocatae in propriis altaribus cum rosis, candelis, lampadibus et odoramen­ tis, et coram ipsis tabellis, gcnutlcxiones, ora­ tiones et deprecationes faciunt, expectancque auxilium ab illis defunctis concedendum in suis necessitatibus et laboribus. Quaeritur, an Chri­ stianis licitum sit, omnibus gentilitiis super­ stitionibus et erroribus postpositis, uti pro nunc praefatis tabellis, illasquc inter Domini, San­ ctorumque imagines, et in eodem altari collo­ catas habere, vel in alio separato cum ornatu supradicto ad hoc, ut gentilibus satisfaciant ; vel possint facere supradictas deprecationes et sacrificia cum intentione supradicta. Censuerunt, omnino non licere habere illas tabellas in vero et proprio akari maioribus di­ cato, multo minus deprecationes et sacrificia eis offerre, licet occulta et ficta intentione. Duodecimo. Quando in illo Regno aliquis mori contingat, sive Christianus sit, sive gen­ tilis, pro inviolabili more habetur, in domo defuncti quoddam altare praeparare, in eodemque imaginem defuncti, seu tabellam supradictam collocare cum ornatu odorum, florum et candelarum, retroque cadaver feretro inclusum ponere: omnes autem, qui ad condolendum domus illas ingrediuntur, coram praeparato akari et defuncti imagine, ter, vel quater genufleaont, humi sese prostrantes, capitibus usque ad terram demissis, aliquas sccum candelas asportantes et odoramenta, ut in praeparato illo alturi, coram defuncti imagine consum­ mentur et comburantur. Quaeritur, utrum lici­ tum ait Christianis et praecipue ministris sancti Evangelii, attento mutuo benevolentiae signo et amoris, supradicta facere, maxime quando defuncti sunt ex nobilioribus populi. Censuerunt, posito quod mensa parata sit An. C. r 6 f $ quaedam tabula, non autem verum et pro­ prium akare, si coctcra continentur intra limi­ tes obsequii civilis et politici, esse toleranda. De illlccitilc Terliodccimo. Quaeritur, utrum catechu­ cultu» »u periti* menis paratis iam ad baptismum suscipiendum, tio»i cjtccniime* nt» dee lire π da. debeamus ministri declarare, et aperte, et in singulari docere, esse illicita sacrificia et omnia supradicta, quamvis ex hoc sequantur incon­ venientia, scilicet, desistere a susceptione ba­ ptismatis, persequutiones, mors, vel exilium ministrorum evangelicorum. Censuerunt, ministros cvangclicos teneri docere, sacrificia omnia, praeterquam soli Deo, esse illicita, cultum daemonum et idolorum esse relinquendum, et quaecumque huiusmodi cultum concernunt esse falsa et Christianae lidci repugnantia. Ad singularia vero descenden­ dum prout in catechumenis ingenii promptitudo aut ruditas exiget, aliisque circumstantiis, consuetudinibus, ac periculis perspectis. De usu voci» Quartodecimo. Chinarum sermone haec KiHc ad nomi­ nandos Confuvox (King) idem est quod Sanctus, Sancta, ciuni et reges. Sanctum; et in libris doctrinae Christianae a quibusdam sancti Evangelii ministris praelo mandatis reperitur ista vox (King) ad nomi­ nandam Sanctissimam Trinitatem , Christum Dominum, Beatam Mariam et coetcros Sanctos. Quaeritur, utrum quando in praefatis libris sesc offert occasio, ut nominetur magister Chinarum Kiun-fiï-çu vocatus, vel mandatum Regis Chinarum, vel coetcri Reges, qui communiter in illo Regno ut sancti reputantur, cum sint in­ fideles et idololatrae, possimus ne, et sit licitum nobis Christi ministris nominare suprudictos hoc nomine (King). Censuerunt, non posse aliquid firmari circa vocem hanc, eiusvc usum, nisi praehabita co­ gnitione idiomatis, ciusque verae et propriae significationis: coeterum si eadem vox in Re­ gno Chinarum habet latitudinem, posse mini­ stros ea uti ; si vero restringatur ad signifi­ candam veram et perfectam sanctitatem, nul­ latenus posse. Quali» cultui Quintodecimo. In multis templis idolorum erga Regem per­ illius Regni invenitur una tabula deaurata et mutatur. collocata super unam mensam , vel altare, Ct omnibus ornamentis candelarum, rosarum, odoramentorum inunita et ornata, qua in tdbula scriptae sunt litterae, vel characteres scquentes : Hoàm ly vdn sii y van van sû hoc est: vivat Rex Chinarum ad multa anno­ rum millia ; et ante praefatam tabulam mos est inter illos idololatras sacrificare bis, vel ter in anno et facere gcnutlcxiones in honorem et reverentiam illius. Quaeritur si ministri Chri­ sti Domini possimus in nostris ecclesiis collo­ care huiusmodi altare cum tabula et circum­ stantiis praedictis, et hoc ante altare, ubi sa­ cerdotes Dei sacrificant oblationem immacu­ latam. Censuerunt, exclusis sacrificiis et altari vere An. Oie.!; De prccibui pro defuncti» Infide· libui De Chri»ll Cm· citi*» praedica· lione ct cultu. S. C. DE PROP. FIDE et proprie dicto, codera, quae redolent tan­ tummodo cultum civilem, aut possunt ad il­ lum reduci, permitti posse. Sextodecimo quaeritur, si in illo Regno li­ cebit Christianis orare ct sacrificium facere Do­ mino Deo nostro pro suis defunctis, qui in sua infidelitate ab hac vita discedunt. Censuerunt, si vere in sua infidelitate de­ cedunt, omnino non licere. Decimoseptimo. Si tenemur praedicatores Evangelii praedicare in illo Regno Christum Crucifixum et ostendere cius sanctissimam ima­ ginem, maxime in ecclesiis nostris. Causa hu­ ius dubitationis est, quod gentiles scandali­ zantur ex tali praedicatione ct ostensione, ei indicant maximam esse stultitiam, Censuerunt, nulla prudentia, aut praetextu differendam esse doctrinam Passionis Christi post Baptismum, sed omnino praemittendam: ad actualem vero praedicationem Christi Cru­ cifixi licet non teneantur ministri evangelici in singulis concionibus, sed ad proponendum Verbum Dei, ac divina mysteria prudenter ct opportune, et ad illa pro catechumenorum ca­ ptu explicanda, non tamen a sermonibus Pas­ sionis Domini nostri abstinere tenentur ea ra­ tione, quod gentiles inde scandalum sumant, aut stultitiam putent. Censuerunt etiam conveniens esse ut in ec­ clesiis imagines habeantur Christi Crucifixi ct ideo curandum, ut quoad opportune fieri pot­ est exponantur. 35 An. C. i6p Π5 S. C. de Prop. F. /2 April, tbab. — ’n Pcf‘ecur °’ An cum periculo vituc, persequentibus hae- r»» diuUant. rcticis, missionarii in Missionibus suis perma­ nere debeant. R. Tempore persecutionis esse magis ne­ cessariam pastorum praesentia nc fideles per­ vertantur. 116 S. C. de Prop. Fide 26 Aprilis 1647 (C. G.). — Missionaries in eorum facultati­ bus habere clausulam quod sine licentia Epi­ scoporum vel parochorum, in quorum districtibus habent Missiones, parochialia Sacramenta administrare non possunt, cetera vero, post os­ tensas praedictis Praelans vel parochis suas fa­ cultates, quod facere debent quamprimum ad loca Missionum pervenerint, administrare pos­ sunt, nec a dictis Praelatis vel parochis irfipediri debent. Ad Sacrimenr. non pjrocfujkj adminitirind* non egent mheloturn paro· chorum heentis II? S. C. de Prop. F. 22 lunii 164S (C. P.). — S. Congregatio probavit sententiam Procura­ toris generalis Capuccinorum ut Provinciales qui habent Praefecturas Missionum sub nomine proprio, post triennium, missionaries ad suos conventus pro eis in spiritu Religionis et di­ sciplina regulari facilius conservandis revocare possint, substitutis tamen eorum loco aliis re­ DKCRBTÜM ligiosis idoneis, S. Congregationi prius propo­ Sacrae Congregationis de Propaganda Fide * nendis, ab eaque Missionariis declarandis. habitae die XII Septemb. MDCXLV. Dc misMonini» regularibus po»c tncoo.um revocaodl» 118 Supra relata re* »pon»a ct rc»olutionct appro* bintur. Referente Eminentissimo D. Cardinali Ginetto, suprascripta quaesita una cum respon­ sis et resolutionibus congregationis theologorum ad eorumdem quaesitorum examen specialiter institutae, Sacra Congregatio Eminentissimorum DD. Cardinalium de Propaganda Fide, prae­ fata responsa et resolutiones approbavit: et eadem Congregatione supplicante, Sanctissimus Dominus Noster ad conservandam uniformita­ tem in praedicatione, ciusque praxi, omnibus et singulis missionariis cuiuscumque Ordinis, Religionis et Instituti, etiam Societatis Icsu, in Regnis Sinarum, aut Chinac pro tempore existentibus , vel extituris, sub poena excommu­ nicationis latae sententiae, Sanctitati Suae ct Sanctae Sedi Apostolicae specialiter reservatae, districte praecipiendo mandavit, quatenus prae­ fata responsa et resolutiones diligenter obser­ vent, iliisque in praxi utantur, ac ab aliis, ad quos pertinebit, observari ct practicari faciant, donec Sanctitas Sua, vel Sancta Sedes Apostolica aliud ordinaverit ( lr. n. 126). S. C. S. Officii ii Aug. iG/g. — Enii PP. mandarunt intimari Superioribus Religionum quod mandent suis subditis monasteriorum et conventuum Superioribus nc admittant ad ce­ lebrandum in eorum ecclesiis, eorum vel alte­ rius Religionis ceteros, vagos, seu peregrinos, nisi examinatis diligenter litteris obedientiae seu assignationis eorum Superiorum, et testi­ monialibus promotionis ad sacerdotium ; quo vero ad sacerdotes saeculares, nisi visis litteris testimonialibus subscriptis a Vicario generali, seu foraneo Episcopi loci. De admit’cnd»* ad celebrandum in Regularium cedes»»». 119 S. C. de Propag·. Fide ,-o Iulii 1652 (Congr. Gcn. coram SSmo). — Referente Enio dc Prop. 1 Uc D. Card. Cesio litteras Fr. Antonii a S» Ma­ ria Ord. strictioris observ. S. Francisci, et Prae­ fecti Missionis Sinarum Ordinis eiusdem scri­ bentis ab insulis Philippines esse ibi aliquos religiosos qui parvipendentes decreta S. Con- a gregationis de Prop. Fide cum maximo ani­ marum praeiudicio, spargunt per illas partes re­ solutiones et d rii /650*. — De SPIRITUALI REGIMINE CHRIS TIFI- GoaE ΗΓ IXSULARUM ADtACRNTIUM.----- Sacrosancti upostolatus officii, quo divina dispo­ nente clcmentifi, catholicae Ecclesiae regimini, meritis licet imparibus, praesidemus, sollicitu­ do nos monet, ut noxia quaccumque a do­ minico grege quantum nobis cx alto concedi­ tur removere studeamus. Cum itaque ad aures nostras devenerint querimoniae christifidelium Goae atque in ad­ jacentibus insulis degentium de nonnullis ab­ usibus ecclesiasticorum, eorum praecipue pe­ nes quos ipsorum christifidelium spirituale re­ gimen ac cura residet, nos, praedictis abusi­ | bus, quatenus irrepserint, quantocitius occurri, DKLIUM Abusu· ccclc•iailfcorum tol­ lendi. 4° QsnJ •ea uStn4i i· Mi COLLECTANEA aut saltem praecaveri ne illi in posterum con­ tingant, volentes, dc nonnullorum venerabilium fratrum nostrorum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalium ex Congregatione negotio Propa­ gandae Fidei praeposita, quibus querimonias hiusmodi discutiendas remisimus, consilio, apostolicA auctoritate, tenore praesentium, sta­ tuimus praecipimus et mandamus sedulo, in­ violabiliter et exacte servari ab omnibus et sin­ gulis, ad quos spectat et in posterum specta­ bit, decreta infrascripta, videlicet: I. Caveant parochi, aut ecclesiastici quicumque, sive sacculares, sive regulares, nc in po­ sterum ullo pacto cogant pauperes ad operas seu laborem impendendum pro suis ecclesiis, non persoluta iustâ mcrccdc, nisi id sponte et ex pietate praestare voluerint, multoque minus audeant eos mulctare qui renuerint. II. Cum iis qui Sacro aut catechesi doctri­ nae Christianae non interfuerint (si mos sit cos, ut supponitur, aliquâ poena mulctare), eâ mo­ deratione se gerant, ut nonnisi vere contuma­ cibus ct contemnentibus, caque modica nec cre­ bro irrogetur. III. Instruant populum omni qua decet lenitate, abstinentes omnino a ferulâ et a ver­ bis indecentibus, maxime si cum mulieribus, viris nobilibus, seu aetate provectis agatur. IV. Ad Seminarium (nisi cius institutio, seu fundatio obstet) locus etiam iis , qui ex nobili sunt genere et congrua (ni pauperes sint) persolverint alimenta, concedatur, nc a rectae educationis beneficio prorsus excludantur, ha­ biti tamen prudenti distinctione a reliquis, ut quieti consulatur. V. Ad scientias addiscendas ct scholas qui­ libet admittatur nullo habito nobilitatis seu ge­ neris discrimine, nisi ex aliquâ propriâ culpâ quis indignus censeatur. VI. Neophytos Deo sub religionis iugo ser­ vire volentes sine rationabili causa Regulares non respuant, sed pari charitate omnes, qui spiritu Dei aguntur ct ad perfectionem anhe­ lant, amplectantur. VII. Presbyteri saeculares doctrina ct mo­ ribus idonei 1 beneficiis curatis, ct a quolibet alio ecclesiastico munere, sive praedicationis, sive administrandi Sacramentum Poenitentiae minime arceantur, attenta praesertim indigen­ tia tot animarum millium, quibus longe im­ pares sunt pauci Regulares illuc ex Europa ad­ ventantes. VIII. Caveant itidem parochi sacculares ct regulares ullo modo sese ingerere in rebus spe­ ctantibus ad politiam saecularem, nec ullum ad officia publica proponant, quamvis aptior ceteris videatur, nec unquam intersint comitiis aut conventibus, ubi dc rebus publicis agitur. IX. Ut maiori cum gaudio verbum Dei su­ scipiatur, altiusque radices agat et fructum af­ ferat, condonentur omnino regulares pluries in anno idiomate vernaculo ct patrio populorum; utque id ipsum facilius ct frequentius praeste­ tur, curet omnino Vicarius capitularis aut su­ perior qui fuerit, ut etiam clerus saccularis cius regionis in verbi Dei praedicatione exer­ ceatur. X. Deputet Vicarius plures ex sacerdotibus saccularibus indigenis, quos idoneos repererit, ad confessiones excipiendas, quo facilius ct li­ bentius fideles Sacramentum Poenitentiae va­ leant frequentare, nec cogantur solis regulari­ bus aut exteris sese subiiccre. XI. Ut autem radicitus evellatur abusus, qui in praefatis regionibus, ut praefertur, irre­ psit, excipiendi confessiones per interpretem, aut lecto pocnitcnti catalogo peccatorum, ut nu­ tibus innuat, si quae fuerint ab eo commissa, districte praecipitur Vicariis capitularibus (gra­ viter etiam onerando conscientiam ipsorum re­ gularium, ct quorumcumque ad quos pertinet), ut in posterum id nullo modo permittant, sed ab iis tantum audiantur confessiones, qui illius idiomatis sensum sufficienter percipiunt, et ad ipsorum numerum pro rei exigentia augendum promoveantur omnino sacerdotes sacculares cius regionis ad confessiones fidelium patrio idio­ mate excipiendas. XII. Cumque audiatur maximum catholi­ corum numerum, contra praeceptum Domini qui voluit debiles ct claudos admitti, sub prae­ textu ignobilitatis ct rudioris ingenii reiici a sacra Synaxi, id eadem Sacra Congregatio omni­ no vetat ac prohibet, nisi prorsus eius myste­ rii sint incapaces. XIII. Aegrotis morti proximis, cuiuscumque sint conditionis, quamvis in sordido ac vili degant loco aut tugurio, sacrum Euchari­ stiae Viaticum deferatur, cum apud Deum nulla sit exceptio personarum, ac pro nostra salute nec stabulum nec crucis ignominiam exhor­ ruerit. XIV. Nc ob instructionis defectum, qui sa­ cro Baptismate initiantur, immaculatam Chri­ sti legem profanis ac gentilitiis institutis ex ignorantiâ foedent, ac idololatriam cum ortho­ doxa fide confundant, ut saepe inibi evenire enunciatum est, caveant ii, qui iisdem instruen­ dis incumbunt, nc in posterum ullus ad Ba­ ptisma admittatur, qui, veterem hominem ac gentilitios mores prorsus exutus, Christum plene non induerit, ct in fide sit sufficienter instructus. XV. Quoniam vero (ut veritas ipsa docet) nemo potest venire ad Christum, nisi Pater caelestis eum traxerit, monentur ecclesiastici, tum sacculares, tum regulares, ccterique qui ethnicorum conversionibus dant operam, ut il­ los non vexationibus, pollicitationibus, aut vi, sed verbi Dei praedicatione ct bonorum ope­ rum exemplo ad Baptismum inducant, perscru­ tantes praecipue diligenter quo fine ct spiritu ducantur qui baptizari postulant. An. C. t6j8 An. C. 1658 S. C. DE PROP. FIDE Ab ecclesiasti­ cis aviditatis suirkïô abîit’o’ni· 1 nmo. Oc confessariia indigenis. Abusu» evel­ lendi in etcipicn* Ji» Confessionibus. A *acra Synaii rude» ct ignobi­ les fund reliden­ di. Moribundis cu* niscumquc con­ ditionis Viati­ cum deferen­ dum. Λ baptizandi» gentilitii moret omnino absint. XVI. Nihil prorsus, nc quidem sub praetextu pietatis, parochi tam saeculares quam regulares a suis parochianis quaestuent, et, si quid pro festorum celebratione sponte ab iis tribuatur, integre in eam causam insumant, ct quidquid superest, pauperibus eiusdem paro­ chiae dispensetur; ita ut quantumvis minima aviditatis suspicio a viris ecclesiasticis absit. In re temporali XVII. Pro temporali regimine confraterniconfraternité· tum ne sc inge· tatum existentium in ecclesiis regularium de­ rant Regulares. putentur in posterum officiales saeculares, qui redituum administration! incumbant, nullatenus regularibus eâ in re sese ingerentibus. Ecclesiastici ca­ XVIII. Cum Goae ct in adiaccntibus insudaverum com· bûsùonï obsi-lis vetitum sit ethnicis ritus gentilitios publice I »tanl. exercere, districte prohibetur ecclesiasticis ne eisdem permittant, ct maxime (quod nefas est) turpis lucri gratiû, cadavera ethnicorum inde asportari, ut iuxta profanum corumdem ritum comburantur. Pauperum ca­ XIX. Cadavera pauperum fidelium gratis das era grati» se­ pelienda. omnino posthac a parochis sepulturae tradan­ tur, nec ad extorquendam aut emendicandam a vicinis vel affinibus eleemosynam publice ex­ ponantur. Ethnicos in XX. Districte prohibetur, nc ethnicis ullo ecclesiis sacrifi­ care nullatenus pacto permittatur in ecclesiis sacrificare, serio permittendum. vicariis capitularibus iniungendo ut in contrave­ nientes, ct maxime ob lucrum, graviter anim­ advertant, curcntquc in posterum ne ecclesiis praeficiantur neophyti parum instructi. Recolaret pa* XXI. Similiter regularium superiores sedulo rochi reputari observantiae itu·- curent, ut parochi extra conventus in praedi­ deant. ctis regionibus commorantes regularis obser­ vantiae specimen cunctis ubique praebeant, cos­ que idcirco ad claustra ct regularem discipli­ nam revocent, nc, regulari instituto paulatim exsolescente, dum aliis incumbunt, se ipsos amittant ac demum in destructionem potius quam in aedificationem populorum missi vi­ deantur. Decernentes ita in praemissis per quoscumque indices ordinarios ct delegatos, etiam cau­ sarum palatii apostolici auditores, iudicari et definiri debere, ac irritum et inane, si secus super his a quoquam, quavis auctoritate, scien­ ter vel ignoranter contigerit attentari. Non ob­ stantibus etc. I3O Ethnici ad Ba­ ptismum anavitcr inducendi. De Mmm Or­ dinationi» Qua­ tuor Temp. S. R. C. 26 lanuarii t(iyÿ. — In Ordi­ nationibus quae fiunt Sabbato quatuor Tem­ porum, tametsi occurrat aliquod festum du­ plex, .Missam celebrari debere dc feria cum ora­ tione pro Ordinandis, ct reliquis suffragiis, sine commemoratione Sancti currentis. — In Missa Ordinationum praedicta, etiamsi occurrat fe­ stum duplex, facienda consueta suffragia, ac Missam prout iacct, ac si non esset festum du­ plex, celebrandam. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. /. 4' An. C. :6$8 »3i S. C. de Prop. F. / ? Febr. 16^8 (C. G.). Relatio Secretarii: — Ncllc relationi portate da un fraie laico carmclit 1110 scalzo dcllc missioni di quclla Religione in Persia cd in Soria si dice che usano quei popoli, quando sono infermi, chiamare i Pa iri perche li benedicano c gli leggano 1’cvangelo dei quale sono molto di voti; c perche di questi buona parte sono fanciulli c fuor di speranza di vita, hanno intro lotto di battczzarli segretamente senza che i Padri se ne accorgano, c mandarli in paradiso ; c Γ istesso fanno anche quando vanno in giro per i villaggi, asserendo essersenc in questa ma­ niera battezzati parccchie migliaia. Ilo avuto qualchc dubbio se convenga di farsi, c particolarmeute per quelli che talora guariscono c si fanno poi adulti, R. Responderunt aliqui cx Erilis cx S. C. S. Officii hoc dubium fuisse alias examinatum, ct pro pute affirmativa resolutum, quod pos­ set permitti. De bapthmo In· (antium liliorum mhdclium. IS» S. C. de Prop. F. nV l'ebr. t6ÿS (C. G.). — Non eligantur deinceps missionarii, nisi praevia informatione dc eorum vita ct moribus non modo a suis superioribus aliisque eiusdem Ordinis, verum etiam ab Ordinariis locorum, in quibus per aliquod temporis spatium mo­ ram traxerint. MiMionaru nte eligendi. 133 S. C. de Prop. Fide ly Augusti ifiÿ\ (C. G.). — S. Congregatio iussic celebrari in posterum per alumnos sacerdotes Collegii dc Prop. Fide duas Missas qualibet hebdomada pro suffragio defunctorum missionariorum Sa­ crae Congregationis, et, nc huius decreti ob­ servantia negligatur, mandavit affigi in Sacristia Collegii. Mi»>ac celebran­ dae pro dciunctiaMi»»ionarii>. 134 s. C. S. Officii 27 Augusti rOyV. Cum in praedictarum (Belgii) Provinciarum aliquibus politica iubeant statuta, ut catholici omnes qui matrimonia inire volent, in templis haereticis coram praedicante ct populo calvinistis contrahant sub hac formula sponsorum reciproca ; accipio .V. ;V. iu coniugcm uieam coram hac sancta communitate quaeritur: 1. An id possit permitti. - 2. An possint a parocho catholico coniungi in matrimonium immediate postquam contraxerint coram praedicante et po­ pulo calvinistis cum illa verborum formula co­ ram hac sancta communitate antequam de tali synagoga haeretica pro sancta agnita poeniteant. fl hc matrimonii celebrat, coram ministro ct po­ pulo acatholici». A·· r6$t COLLECTANEA 42 R. Ad i. Negative. - Ad a. Qui contraxe­ runt coram tali communitate pro sancta cogni­ ta, ac denuo petunt coniungi coram parocho catholico, posse ct debere coniungi antequam poeniteant. Ex charitate tamen esse monendos ut interius poeniteant, ct, si fieri potest, prius confiteantur, ct imponatur illis aliqua suavis poenitentia salutaris. Qui vero prius contraxe­ runt coram parocho catholico, monendos esse ne comparcant ad contrahendum coram prae­ dicante ct populo haeretico cum illa formula coram hac sancta communitate. 135 Instr. S. C. de Propag. Fide /£59 r r 1 (au Vicahios App. Souktahs Mission. ad kxmos). — Hoc in primis curandum vobis est ut inter plui imos, magno studio perquiratis ac secernatis viros aetate ac corporis valetudine sustinendis laboribus idoneos; tum vero, quod pluris est, non mediocri charitate ac pruden­ tia insignitos; quas virtutes, non aliorum in­ dicium ct conicctura, sed diuturnus rerum usus et experientia aliis in muneribus cum laude peractis probaverit; qui secretorum sint capa­ ces tenacesque custodes, qui gravitate morum, comitate, mansuetudine, humilitate, patientia ct omni virtutum exemplo, christianae fidei, quam ore profitentur, opere adstipulcntur; qui denique ad Evangelicae duritatis normam cfformati, aliorum sesc ingenio ac moribus ac­ commodantes, nec sociis qnibuscum vixerint graves, nec exteris invisi ingratique reddantur, sed cum Apostolo fiant omnia omnibus. rvcla »c ςr — Nolite ullo pacto molesti esse populo pfrfwtot «vto > ob temporalia, numoresque estote paupertatis Apostolorum, quorum manus subministraverunt necessaria sibi et iis qui secum erant. Ut multo magis vos illorum aemuli et imitatores, victu ct vestito contenti, abstineatis ab omni turpi quaestu, exigendis eleemosynis, corradendis pe­ cuniis, donis atque muneribus; et si quid etiam renuentibus obtrudant, ipsis qui dedere inspe­ ctantibus, dispergite pauperibus, scientes nihil magis populis admirandum videri, eorumque oculos convertere, quam rerum temporalium despicientiam ct Evangclicam paupertatem quae supra humana ct terrena omnia sese extollens, thesauri ut in cado...... Nullum studium po­ nite, nullaque ratione suadete illis pupulis ut ritu» suus, consuetudines ct mares mutent, modo non sint apertissime Religioni et bonis moribus contraria. Quid enim absurdius quam Gelliam, Hispaniam , aut Italiam, aut aliam Europae partem in Sinas invehere ? Non haec, *cd lidcm importate, quae nullius gentis ritus ct consuetu dines, modo prava non sint, aut re­ spuit aut laedit, irno vero sarta tecta esse vult. Et quoniam ea pene est hominum natura, ut tua, ct maxime ipsas suas nationes, caetc|»« Million*- An. C. ιό$9 An. C. 1659 ris ct existimatione ct amore praeferant, nulla odii ct alienationis causa potentior existit, quam patriarum consuetudinum immutatio, carum maxime quibus homines ab omni patrum me­ moria assuevere, praesertim si, abrogatarum loco, inores tuae nationis substituas et inferas. Itaque nunquam usus illarum gentium cum usibus curopaeorum conferte, quinimo vos illis magna diligentia assuescite. Admiramini et laudate ca quae laudem me­ rentur; quae vero laudis expertia sunt, ut non sunt praeconiis, assentatorum more, extollenda ita prudentiae vestrae erit de his aut indicium non ferre, aut certe non temere ct ultro damna­ rc; quae vero prava extiterint, nutibus magis et silentio quam verbis proscindenda , opportunitute nimirum captata qua, dispositis ani­ mis ad veritatem capessendam, sensim sine sensu evellantur.... Si quis regum, principum magistratuum, potentiumque, inspirante Deo, benevolam in vos mentem ostendat aut bénignam erga Christianam Religionem propensio­ nem exhibeat, grati estote; sed ad cavendam invidiam, nolite poscere privilegia, exemptiones, insueta tribunalia ; eorum vero iurisdictionem nullo modo imminuite. Si quod obtinue­ ritis quod nec odiosum sit, ct in augmentum Religionis cedat, id non iure suo impetratum esse iactitate, sed cx mera Principum benignitare profectum; et hoc omnino fugite ut sibi, rcbusque suis, vel minimum a vobis timeant; quare suspicionum omnium vel ipsas umbras evitandas esse arbitrandum est. Tam longe semper abeste a rebus politicis negotiisque Status, ut civilium rerum administrutionem, nequidem rogati et enixis precibus fatigati, suscipiatis: quam semper rem Sacra haec Congregatio, ct serio, ut districte prohibuit ct porro prohibebit. Quare vobis et vestris idipsum est diligentissime cavendum ; et hoc vobis certissime persuasum sit rem S. C. molestissimam facturum eum quicumque se rebus huiusmodi ingesserit, aut etiam immisccri se siverit ; neque id modo, cum res cedit in detrimentum Religionis ct in distractionem Missionariorum, verum etiam tum quoque cum certissima spes atfulgct inde Religionem augendi, ct fidem longe latcque propagandi. Neque vobis, hac in parte, quidquam suffragabitur aliorum licet religiosorum hominum exemplar, quod fortasse in excusationem ve­ stram adduxeritis: vos e contra illis exemplo praeite, ut ex vobis ct illi ct populi S. Sedis mentem ediscant. Verbum enim Dei non his artibus, sed caritate, rerum humanarum contcrnptu, modestia, frugalitate victus, patientia ct oratione, aliisque virorum apostolicorum virturibus disseminandum est. Imo vero data opera curate ut intelligant omnes, quam longe ab­ sint a S. Congregationis mente similia, ct quam districte ct serio suis Missionariis prohibeat, | 1 1 I I I | I I ! | ! I I I f I I I I fl I I I ] | I I I I I I I I q.3 S. C. DE PROP. FIDE quove stomacho excipiantur, si quae huiusmodi ex missionariorum relationibus advenerint. Itaque noverint atque depraediccnt vos ac vestros a similibus plurimum abhorrere nihilque praeter spiritualia animarumque sdutem intendere; vestrosque labores, desideria ct men­ tem, ad cclcstia dumtaxat , omnibus aliis ex­ clusis, directam esse. Quod si quem cx vestris in absurditatem ciusmodi prolabi senseritis, nulla interposita mora, cx missionibus dimittite atque expellite; nihil enim in vestram perniciem aptius, ct ad Dei causam, quam prae manibus habetis, do­ ctrina excogitari potest. Si tamen Principes consilia quandoque ve­ stra exquisierint, nonnisi multoties rogali, et prohibitionem hanc nostram causati, dabitis ca quae fidelia sunt ct iusta, aeternitatemque sa­ pientia ; mox vero curiam aulamque relinquite ct in dioeceses vestras discedite, functionibus sacris vacaturi; ct potius quam illic remaneatis fingite omnimodam rerum politicarum insi­ pientiam ct civilis administrationis ineptitudinem, ut, bona ipsorum venia, quam ocissime egrediamini cx loco periculis pleno. Populis vero praedicate obedientiam erga Principes, etiam discolos, pro quorum prospe­ ritate ct salute, tam privatim quam palam, Deum ex animo orate, iliorumque actiones, etiam persequentium, nolite carpere, nec se­ veritatem arguite, nec quidquam in eis repre­ hendite; sed in patientia et in silentio tempus consolationis a Domino praestolamini. Factiones ullas in eorum regionibus, sive Hispanorum, sive Gallorum, sive 'Furcarum, sive Persarum similiumvc, nolite ullo pacto seminare; imo vero omnes huiusmodi conten­ tiones, quantum in vobis est, radicitus tollite. Quod si quis vestrorum missionariorum haec monitus, non tamen a similibus abstinuerit, nullu interposita mora, in Europam dimittite, ne sua imprudentia negotia Religionis tanti momenti in periculum adducat...... In praedi­ catione verbi Dei et in administrationc Sacra­ mentorum, nolite ullam tumultus et rebellionis suspicionem crcarc cx concionis et coetuum frequentia; sed hoc curate diligenter ut Chri­ stiani, ad sacra vobiscum facienda, conveniant magna cum modestia, nec in eorum conven­ tibus quidquam nisi sacrum pertractari sinitote ct omnino prohibete ne dc rebus ad publicam rem spectanctibus illa occasione agatur.... Nec vos, nec vestri, ullius lateri continenter adhae­ reatis, aut ira obnoxii sitis cuiquam, maxime ex potentioribus, ut illi uni, non toti provin­ ciae, subservire videamini; quare, nolite vos sinere nimiis, sed insidiosis beneficiis devinciri quae non modo communi bono officiant, sed etiam libertatem loquendi ct vitia ipsius bene­ factoris reprehendi impediant. Scholas ubique summa cura ct diligentia c- An. C. 1659 rigite, ct iuventutem illarum regionum gratis docete linguam latinam ct doctrinam Christia­ nam vernaculo idiomate, ct concmini quoque ut nullus catholicus tradat filios infidelibus erudiendos, sed vobis vestrisque. Clerum missionariosqoc optimos ct semper habetote, ct tales conservate omni cura et sol- regimine, licitudinc; eorum vero cuique suum munus in provincia adsignate, ct vineam suis limitibus distinctam in qua laborandum est. Extra hanc nequaquam licitum sit cuiquam egredi absque vestra in scriptis obtenta facultate quae qui­ dem haud facile concedenda est, nisi legitima et urgentissima causa impellat ; tunc vero prae­ scripto brevissimo tempore, alteroque subroga­ to qui absentis defectum suppleat. lam vero si missionarius quispiam in alienam provin­ ciam ingressus nolit legitimum ordinem ser­ vare, primo quidem corripite hominem, ut, si resipuerit, fratrem lucremini; si vero in sua stultitia perseveraverit, tunc fugiant ii quorum ius laeditur cum huiusmodi contendere, sed cedentes iure suo, certiores vos reddant eorum quae acciderint omnium. In Europam nolite quemquam amandare nisi pura puta necessitas et urgentissimae causae non modo id suaserint sed pene invitos coegerint. Causae porro esse possunt ; mala hominis vita, scandalosi mores, perversa doctrina, ingenium turbidum, rixosum et aliorum impatiens, ct maxime negotiis sac­ cularibus politicis ct temporalibus sese immi­ scens, aut demum, si necessitas poscat, S. Cong. fieri certiorem de summa rerum, ct totius Mis­ sionis omniumque provinciarum statu. 136 S. C. de Prop. Fide 5 Aprilis 1659. ~ S. Congregatio declaravit subsidia quae Missio- tur «>oq sunt nariis Îargiuntur non esse stipendia sed clee- pcnJ,>· mosynas, subsidia vero pro subventione neces­ sitatum Missionariorum, ac proinde pro prae­ teritis nullum remanere debitum in Sacra Con­ gregatione. nu 137 Decr. S. Rit. C. 27 Septembr. ib$g. — Ad aures EE. PP. S. R. C. plurcs devenerunt qui patrantur indultorum excessus in materia praestationis cultus Beatis adhuc non canonisatis. Quamobrcm eos eliminare, ac ne in fu­ turum inducantur providere studentes, ad infrascripta devenerunt decreta: i. Quod Beatorum imagines, etiam non principaliter, et uti supplices appositae, simu­ lacra, picturae, tabellae, aut scripturae eorum praeclara gesta repraesentantes aut referentes, in ecclesiis, sacrariis et oratoriis quibuscumque, et praesertim in quibus Missae Sacrifi­ cium vel alia divina officia peraguntur, incon­ sulta Sede Ap. nullo pacto exponantur. De cul lu Bea­ torum uon C3DO* rnxatorum A*. C. îé$o 44 An. C. î66o COLLECTANEA 2. LJbî indultum fuerit per Sedem Ap. ima­ gines, simulacra, pictasque tabellas, in eccle­ siis poni et coli posse, in pariete tantum, non autem super .litari collocandi facultas cen­ seatur. 3. Si concessa fuerit per eamdem Sedem Ap. altarium erectio, non tamen ob id Missam et Officium de praedictis Beatis celebrandi, vel recitandi facultas tradita praesumatur; etenim specifica et expressa concessio super his prae­ cedere debet. 4. Ubi in uno loco cultus fuerit concessus, non extendatur, inconsulto Pontifice, ad alium locum, quavis alia occurrente auctoritate. 5. In locis ubi Beatos praedictos ab omni­ bus coli permissum fuit, non inde publica Of­ ficii recitatio permissa censeatur, sed tantum­ modo privata, nec satisfactoria praecepto re­ citationis, nisi quoad illos, quibus Sedes Ap. de hoc induisent. 6. Missae pariter quae fuerunt indultae cer­ tis personis, nempe presbyteris regularibus, vel saccularibus alicuius loci vel monasterii, seu presbyteris alicuius ecclesiae servitio praecipue addictis, a confluentibus sacerdotibus, quavis dignitate, etiam Cardinalatus, insignitis mini­ me celebrentur. 7. Dies festi in Beatorum eorumdern me­ moriam non celebrentur, nisi speciali induito Ap. pfovisum fuerit. 8. Eorumdern nomina in calendariis non apponantur, nisi illius tantum loci, eorumque I personarum, in quo, et a quibus cultus cum Officio ct Missa celebretur. 9. In quibusvis ecclesiasticis precibus etiam in oratoriis privatis, recitandis, particularia eorumdern suffragia non apponantur, vel reci­ tentur. to. Publicis in precibus, praeter induiras et a Sede Ap. approbatas, iidem Beati non invocentur. tt. Eorumdern Reliquiae in processionibus minime circumferantur. Sacra Rituum Congr. praesentibus declara­ tione et iussione removere non intendit cultum Beatis per communem Ecclesiae consensum vel per immemorabilem temporis cursum, aut per Patrum virorumque sanctorum scripta, vel tem­ poris centum annorum metam excedentis scien­ tiam, ac tolerantiam Sedis Ap. aut Ordinario­ rum hactenus praestitum, ac certis modo et forma ab eu tempore cis exhibitum. Verum si a centum annis citra cultus huiusmodi aliqua ex parte constiterit auctus et extensus, co casu Sacra eadem Cong. cumdcm in pristinum re­ duci iubet; prout quemvis cultum extra casus ' praedictos ad expressa tantum vcrbalitcr in Apoatolkis Induitis omnino revocari mandat sub poenis etc. Firmis quoque remanentibus decre­ tis, nempe ne Beati in Patronos eligantur; nc eorum natalia cum Octavis celebrentur, et I aliis quibuscumque a S. C. hactenus emanatis, quae praesenti decreto renovantur. — SSifius (Alexander VII.) approbavit. 138 S. C. de Prop. Fide 22 Februar. 1660 (C. G.). — Iniungatur Archicpiscopo (Sophiae) ali·, ut in ecclesiis amplioribus omnino faciat con­ struere confessionalia stabilia et non amovibilia pro confessionibus excipiendis: ubi vero ecclesiae sunt angustiores, sive in ipsis, sive extra, cum frequentior est populus, excipiantur, prohibeat omnino sub gravioribus poenis ne fiat absque aliqua tabula amovibili, saltem in­ termedia, cum parva crate inter confessariuin ct poenitentem, praesertim pro mulieribus. 139 S. C. de Prop. Fide 25 Februar. 1660 (C. G.). — In Sofia (Bulgaria) non si ticnc ptiamai^s ubi fonte battcsimale, ma battezzano coli’ acqua mittitur.0” pcr benedetta comune: c perche non puô praticarsi di tenervi il Fonte per non esservi chicsa, ma celcbrarsi in una casa privata, donde bisogna lalora pcr cagione dei turchi levar via in fretta i quadri c Γ altare, perche non sia riconosciuta per chicsa, si potria ordinare che conservasscro almeno in un vaso amovibile Γ acqua del Battesimo benedetta nel Sabato Santo. R. Ubi Fons non permittitur, asservetur in aliquo vase detention et amovibili aqua Ba­ ptismatis rite benedicta. S. Rit. C. 17 April. iGtio. — 1. An ubi ''WJ; indultum fuerit ut Missa de aliquo Beato cclehonorem tki. .· ... 1 . . torum, bretur, liceat eius imaginem et simulacrum, nec non votivas tabellas super altari exponere. 2. An §. Dies festi in Beatorum honorem non celebrentur (V. n. 137. § 7) extendatur festa devotionis. 3. An indulta recitandi Officium cum octa­ va vel sine octava, et celebrandi Missam de Beads fuerint revocata pcr dictum decretum S. C. (27 Sept, tiisg). 4. An in ecclesiis in quibus Officium et Missa de Beatis recitari ac respective celebrari possunt, liceat eorum Reliquias exponere. 5. An Episcopi Regulares, qui ex induito Sedis Ap. gaudent privilegiis suae Religionis, de quibus sunt capaces pro eorum conditione, possint de Beatis suae Religionis recitare Offi­ cium, ct in propriis cathedralibus Missam ce­ lebrare et altare Beatis praedictis erigere. R. Ad i. Affirmative. Ad 2 et 3. Negative. Ad 4. Affirmative. Ad 5. Negative. An. C. 1660 S. C. DE PROP. FIDE 141 Cur Beatis non idem cultu» praeMinJu» ac San­ cti». S. Rit. C. /2 [unit 1660. — S. Congre­ gatio..·· cultum publicum ubique Sanctis ca­ nonizatis praestandum, Beatis fieri communem vetat ; alias nulla daretur distinctio inter san­ ctos et beatos, et frustra (quod absit opinari) Ecclesia ad solemnia canoni/.ationis procedere quodammodo videretur, si causa huiusmodi elfectus novos minime produceret. 142 Declarationes circa iuramcnturn ab alumni* Collcgior 1‘ontificior. praestan­ dum. Constitutio Alexandri PP. VII. 20 Iulii 1660. — Cum circa iuramenti vinculum, quo Pontificiorum Collegiorum alumni Sedis .Apo­ stolicae (a qua maximis sumptibus educantur) servitio reperiuntur adstricti, variae fuerint huc­ usque a nonnullis excogitatae interpretationes, quibus eiusdem Sedis in hoc eludatur intentio, et Dei gloriae, ac servitio, cui huiusmodi in­ stitutum dirigitur, non niminum detrahatur: Nos opportune hac in re providere cupientes, de nonnullorum Venerabilium Fratrum nostro­ rum S. R. E. Cardinalium negotiis Propagan­ dae Fidei praepositorum super hoc a nobis specialiter deputatorum, qui rem diligenter ac mature discusserunt, consiuo, ac inhaerendo decretis alias circa praedicti iuramenti formu­ lam emanatis, caque, quatenus opus sit, in­ novando, auctoritate Apostolica, tenore prae­ sentium declaramus praedictos alumnos non ad triennium tantum, ut gratis aliqui interpretan­ tur, sed perpetuo quoad vixerint, in quocum­ que statu permanserint, Sedis praedictae servi­ tio fuisse hactenus et futuros in posterum adstrictos, ut alias, et signanter die VII /Augu­ sti MDCXLV. a fcl. ree. Innoccntio PP. X. Praedecessore nostro fuit declaratum; huiusmodi autem servitio minime satisfacturos, etiamsi in salutem animarum operam suam quoquo modo impendant, nisi illud ad praescriptum Sedis Apostolicae expleverint. Praeterea si contingat aliquem ipsorum incorrigibilitatis, vel nfalae valetudinis, aut alia qualibet ex causa Collegiis eiici, aut sponte sua quandocumquc discedere, etiamsi nondum completis studiis: aut sacris Ordinibus fuerit initiatus, non idcirco censen­ dum a iuramento ulla ex parte solutum tam circa servitium praestandum in Missionibus, quam circa prohibitionem ingrediendi Religio­ nem; imo nc hoc, vel alio quovis praetextu dictae Sedis mens forsan eludatur, prohibemus, nc etiam elapso triennio quovis tempore possit quilibet alumnus ad Religionem admitti, nisi de expressa nostra, seu Romani Pontificis pro tempore existentis, vel Congregationis Venera­ bilium Fratrum nostrorum eiusdem S. R. E. Cardinalium negotiis Propagandae Fidei Prae­ positorum in scriptis habenda licentia, sub poena nui litatis professionis ipso iure, si aliter 4$ fuerint ingressi ; ct quod ab eadem Cardinalium Congregatione, non obstante professione, ad pri­ maevum statum revocari possint. Insuper de­ claramus, quod concessa alumnis, ut supra, li­ centia ingrediendi Religionem, non idcirco cen­ sendi sunt a iuramento absolvi ex praesumpto tacito consensu, eo quod praedicta Congrega­ tio illorum opera forsan non uteretur. Ad haec nullo pacto licere alumnis contra formam iu­ ramenti vel Religionem ingredi, vel alteri sta­ tui perpetuo sc addicere eo sub praetextu, quod quilibet teneatur sibi ipsi ratione aliqua sta­ bili consulere, eo quod haec Sancta Sedes alu­ mnis, postquam fuerint dimissi, non provi­ deat ; cum memorata Congregatio neminem ex iis, qui ad Missionis titulum ordinati sunt, quique suo instituto pro viribus incumbunt, consueverit unquam destituere. Quod si secus aliquando forsan contingat, hoc eorum culpae adseribendum est, qui postquam fuerunt di­ missi, eiusdem Sanctae Sedis, a qua enutriti fuerunt, ac eius, quod professi sunt, instituti prorsus obliti, de se suoque statu camdcm mo­ nere negligunt omnino. Quia vero, ut praefer­ tur, non desunt aliqui, qui non intelligentes gravitatem muneris sacerdotum saccularium ad Missiones Apostolicas admissorum, quidve san­ ctae fidei propagationi, ct universalis Ecclesiae bono, attenta praesertim temporum ac rerum circumstantia magis conducat, audeant adhuc asserere huiusmodi iuramentum in ea parte, qua cuiuslibet Religionis ingressum prohibet, inva­ lidum omnino esse, tamquam impeditivum maioris boni, coque praetextu excusationem suae contumaciae obtendentes, iuramentum quoad hanc partem negligerc praesumant : Nos volentes deinceps huiusmodi ausui op­ portune occurrere , cosque qui contraire prae­ sumpserint, ad statum, cui ex praedicto iura­ mento reperiuntur obstricti, revocare; praeci­ pimus omnibus alumnis, ut postquam c suis Collegiis vel sponte egressi, vel dimissi fuerint, sive in statu et habitu sacculari permanserint, etiamsi in sacris non fuerint, sive etiam post­ quam alicui Religioni fuerint adscript!, donec vixerint, quolibet anno, si intra fines Europae fuerint, vel si extra, quolibet biennio, de se, suoque statu, ct loco ubi maneant, et quibus studiis, ct exercitiis operam navent per litteras praedictam Congregationem certiorent; litte­ ras autem huiusmodi viciniori Sedis Apostolicac Nuncio transmittere, atque etiam eo usque iterate teneantur, donec pet eiusdem epistolam certi fiant» quod ad ipsum pervenerint. Utque id omnino observetur, praecipimus, ut iura­ mento ab eisdem alumnis praestando addatur infrascripta clausula: item voveo et iuro, quod sive Religionem ingressus fuero sive in statu sacculari permansero, si intra fines Eu­ ropae fuero, quolibet anno; si vero extra, quolibet biennio, mei ipsius meique status et An. C. 1660 Aliae clausu­ lae iuramento ad- Aa. C. lééo he rthfîooc Ç|rct ahiœoo* · ^Mpenonb. Col •eC»or. ŒitTcfldA. 46 COLLECTANEA exercitii et loci ubi moram traxero, Sacram Congregationem de Propaganda Fide certio­ rabo. Praecipimus itidem, quod id ipsum praestent eorum Superiores Regulares quoad cos, qui Religionem fuerint ingressi. Praefectis vero Missionum sacerdotum saecularium iniungimus sub poena suspensionis a divinis ipso facto incurrendae, ut quolibet anno diligenter perquirant de statu singulorum , qui fuerunt alumni, et ad eam Missionem vel ratione ori­ ginis. vel nationis, aut alio quovis modo per­ tinent, sive Religionem fuerint ingressi, sive non: deque ipsis, eorumque statu, exercitiis, ac locis camdem Congregationem omnino mo­ neant. Praeterea praecipimus praesentes literas ad singula Collegia transmitti, eorum Superio­ ribus iniungentes, ut adamussim illas observari curent, c^positasque habeant in loco patenti singulisque obvio, ne ullo tempore illarum ignorantia a quopiam praetendi possit: ct ut quovis anno in publico refectorio bis legantur, nimirum prima Dominica Ianuarii, et prima lunii, nec non etiam immediate ance praesta­ tionem iuramenti clara voce alumnis mox iuraturis legantur. Ac nc quis ab earum cxequutionc excusari valeat, ipsius iuramenti formu- j lac eam, quae sequitur, clausulam superaddi mandamus : Denique voveo, et iuro, me prae­ dictum iuramentum, ciusque obligationem in- j telligere, ct observaturum iuxta declarationes factas a Sacra Congregatione de Propaganda Fide et Brevi Apostolico roboratas sub die AiV. Iulii MDCLX. Quia vero in tanto alu­ mnorum numero, quos haec Sancta Sedes ad fidei ministerium maximis sumptibus enutrit, ac instruit, quotidiana experientia comperitur cx defectu huiusmodi ministrorum opus Dei multoties praetermitti, ct quod maxime dolendum est, plurimas regiones, quae albae sunt ad messem, ca dc cau^a misere deperire, di­ stricte praecipimus Superioribus Collegiorum sub poena suspensionis ipso facto incurrendae, ut qualibet vice nomina singulorum, qui ad Collegium admittuntur, necnon eorum qui di­ mittuntur, vel sua sponte recedunt, statim ipsimet Congregationi praedictae, vel ipsius Se­ cretario transmittant, expressis singulorum ae­ tate, patria, studiis, ordinibus, habilitate, ac lo­ cis ad quae diriguntur, quove dic iuramentum praestiterint, ut in actis eiusdem Congregatio­ nis redigi possit. Iniungentes alumnis sub poe­ na cicctionis a Collegio, ne iuramenti prae­ stationem ultra aetatem in decreto rcc. me. Urbani PP. VIII praedecessoris Nostri dic xxiv Novembris MDCXXV. (V. n. 19) praescri­ ptam differant, Superioribus vero sub eadem poena suspensionis, nc ullam hac in re dila­ tionem permittant, nisi cx gravi causa pci ipsarnmet Congregationem su prad ictum Romae, (t) V. infra n, 144. I ; ■ I ! An. C, 1660 extra vero per Nuncios Apostolicos in scriptis approbanda. Demum districte prohibemus, ut nullus omnino cuiusvis dignitatis, ct conditio­ nis extiterir, audeat praedictum iuramentum, ac praesentes literas, seu declarationes tam in totum, quam secundum singulas sui panes de­ clarare, aut interpretari ; sed si quid forsan dubitari contigerit, tenentur camdem S. Sedem consulere, ab eaque responsum in scriptis expectare, sub poena violationis iuramenti, si se­ cus facere praesumpserit. Decernentes easdem praesentes litteras etc. M3 Formula HJRAMRNTr AD PRARSCRtPrtJM SUPRRtORfS „ DRRVIS PRAESTANDI AB ALUMNIS. Formula ittfimetui pro i’umm* Collate· rum Pontificio· r i. Ego iV. filius Λ’, dioecesis N. plenam ha- rum' » bens Instituti huius Collegii notitiam, legibus > et constitutionibus ipsius, quas iuxta Supc> riorum explicationem amplector, me sponte > subiicio, easque pro posse observari pro» mitto. > 2. Insuper spondeo, et iuro, quod dum > in hoc Collegio permanebo, ct postquam ab > eo quocumque modo, sive completis, sive » non completis studiis exiero, nullam Reli» gionem, Societatem, aut Congregationem Re» gularem sine speciali Sedis Apostolicac licen> tia, vel Sacrae Congregationis Je Propaganda » Fide, ingrediar, neque in earum aliqua pro» fessionem emittam (1). » 3. Spondeo pariter et iuro, quod, volente > Sacra Congregatione de Propaganda Fide, » statum ecclesiasticum amplectar, et ad omnes > sacros, etiam Presbyteratus, Ordines, cum > Superioribus visum fuerit, promovebor. ♦ 4. Item voveo et iuro, quod sive Religio> nem ingressus fuero, sive in statu saeculari » permansero, si intra fines Europae fuero, > quolibet anno ; si vero extra, quolibet bien» nio, mei ipsius, meique status, exercitii, et » loci, ubi moram traxero, Sacram Congrega> tionem dc Propaganda Fide certiorabo (2). » 5. Voveo praeterea, ct iuro, quod iussu » praedictae Congregationis dc Propaganda Fide > sine mora in Provinciam meam revertar, ut > ibi perpetuo, in divinis administrandis, labo» rem meum ac operam pro salute animarum > impendam: quod etiam praestabo, si cum > praedictae Sedis licentia Religionem, Socicta» tem, aut Congregationem Regularem ingres> sus fuero, ct in carum aliqua professionem > emisero. > 6. Denique voveo, et iuro, me praedi» ctum iuramentum, ciusque obligationem in» telligere ct observaturum iuxta declarationes > factas a Sacra Congregatione de Propaganda » Fide, ct Brevi /Vpostolico roboratas sub dic (2) V. n. Î44. i I l | I I I An. C. 166r S. C. DE PROP. FIDE > 20 lulii 1660. Sic me Deus adiuvet, ct haec » Sancta Dei Evangelia ». 144 S. C. de Prop. Fide s servitium adstricti censeantur, licet ipsis ab eadem certum, ct stabile non decernatur sti­ pendium ad suimet substentationem. R. S. Sedis servitium quantum ad alumnos pertinet, non ad ipsius Sedis commodum, sed ad Nationum, quibus sponte suam operam de­ voverunt, salutem dirigitur, ciquc ex vi insti­ tuti, quod professi sunt, educationis, atque in­ structionis, ac demum iuramenti, non iurc sti­ pendii, tenentur quoad vixerint; nec cis ullo pacto licet alteri statui ab huiusmodi Instituto alieno sesc addicere, quotiescumque intra pro­ prii Instituti latitudinem, sive cx proprio, sive cx alieno congrue vivere poterunt; si vero sta­ tus licet perpetuus ab Instituto alienus non sit, cum amplecti minime prohibentur, salva ta­ men quoad statum Regularem modificatione superius expressa. Quod si necessitate vivendi ad statum aliquem, S. Sede inconsulta, capes­ sendum adigantur, in quo vel ratione Natio­ nis, cui sesc addixerunt, vel ratione ipsius mu­ neris , propriae obligationi satisfacere non va­ luerint ; vel, etiamsi id concedatur, illi tamen absque S. Sedis licentia sese addicere nequibant, declarat S. Congregatio illi statui nequaquam addici potuisse, nisi rcvocabilitcr : sibique fa­ cultatem reservat eosdem (si status id patiatur) ab eo quandocumque revocandi, necessario ta­ men illis assignato stipendio pro eorum con­ grua substentatione, si alia ratione eorum ne­ cessitati consultum non esset, iniungens idcirco iisdem sub poena periurii, ut illico S. Con­ gregationem de statu suscepto edocere non prae­ termittant. XIV. An censeantur a iuramento absoluti nosQ“aimusoi, ?ad *lura’ An. C. 1661 S. C. DE PROP. FIDE alumni, qui c Collegio dimissi fuerint tam­ quam discoli, vel inhabiles, vel ex mala vale­ tudine, cum ex iisdem rationibus illud explere non valeant. R. Consulant singuli S. Congregationem, quae perpensis causis inhabilitatis uniuscuius­ que, ac mardis, quibus aliquo modo vacare possunt, vel cos diriget, vel dispensabit. Nul­ lus autem in posterum c Collegiis, quae in Italia sunt, quovis titulo aut colore ciiciatur absque licentia in scriptis Emincntissimi Pro­ tectoris, extra Italiam vero Sedis Apostolicae Nuncii. Ù )tc?.n,c d uCw XV. An § Praeterea si contingat ubi de­ claratur, dimissos, vel sua sponte disceden­ tes ante completa studia, aut Ordines susce­ ptos , a iuramento absolutos non censeri, ct § insuper declaramus, in quo excluditur ta­ citus consensus circa eos qui ad Religionem legitime admittuntur, respiciant tantummodo alumnos futuros, an vero extendantur etiam ad praeteritos. R. Respiciunt utrosque, perpetuitas tamen intelligitur iuxta dicti in praecedentibus. f>c alumni· qui XVI. Cum plurcs cx alumnis non tam ex guoscunt. proprio defectu, quam ex carentia institutionis sese inhabiles ad salutem animarum promo­ vendam agnoscant, eo quod in Collegiis7, in quibus enutriti fuerunt, vel linguarum peritiam vel controversias, aut concionandi artem mi­ nime fuerint edocti, nec demum in iis, quae ad praxim spectant curae animarum exerciti fuerint, supplicatur pro aliqua declaratione. R. Cum in salute animaram procuranda plura sint munia, ac officia pro diversis ope­ rariorum talentis, ac habilitate, ad Sacram Congregationem pertinet singulorum expmderc capacitatem, et de eorum obligatione indicium ferre. Circa relatio­ XVII. An Praefecti Missionum teneantur nem de alumnis *d S. C. monere S. Congregationem, nedum de alumnis praesentibus, verum etiam dc praeteritis, et de ;is qui erunt deinceps. R. Tenentur dc omnibus. Λη ad eamd. rcXVIII. An obligatio imposita Praefectis di­ talionem tcncanhir Mi-sionum ligenter perquirendi nomina, ac status eorum, Procuratore· qui ad cam Missionem pertinent, eorumque notulam S. Congregationi transmittendi, exten­ datur ad Procuratores Missionum. R. Sanctitas Sua Procuratoribus id non prae­ cipit, sed ad ipsum praestandum hortatur. Dc notula alu­ XIX. Cum in Brevi iniungatur Rectoribus mnorum 3 rec­ toribus exhiben­ ut exhibeant nomina eorum, qui c Collegiis da. discedunt, quaeritur quando eam exhibere te­ neantur. R. Eam omnino exhibeant antequam alu­ mni discedant, ct, si Collegia fuerint in Urbe, ultra notulam, eosdem alumnos ad Secreta­ rium dc Propaganda Fide transmittant, vel ad Sedis Apostolicae Nuncios, si ibi Collegia fue­ rint ubi Nuncii degunt; eorum vero qui ad Collectanea S. C. de Prop, i'ide. Vol. 1. 49 An. C. 1662 Collegia admittuntur, transmittant notulam statim ac pervenerint. XX. Cum in De:rcto iussu Urbani Vili. , onre. 2« edito praescribatur actas 14 annorum ad iu- pr>c»undum ramentum praestandum, quaeritur, an si quis earn aetatem expleverit antequam effluxerint sex menses a dic ingressus in pluribus funda­ tionibus concessi ante iuramentum, sit expectandum donec sex menses expleantur. R. Servetur Decretum Urbani. XXL Utrum prohibitio interpretandi Breve et iuramentum, extendatur etiam ad interpre- ««««««. tationes privatas, ct ut dici solet, inter dome­ sticos parietes. R. Interdicitur quaelibet interpretatio, quae tradatur aut usurpetur tamquam sufficiens ad securitatem conscientiae, cum ad hanc conse­ quendam, debeat unusquisque in dubiis emer­ gentibus S. Sedem consulere, ab eaque, ut in Brevi cautum est, responsum in scriptis cxpectarc, adeo ut quantumvis circumferantur responsa S. Sedis nomine, aut per quemlibet, cuiusvis dignitatis extiterit, asseratur interpre­ tationem aliquam a S. Sede promanasse, eidem acquiescere non liceat, nisi de eadem legitimis documentis constiterit. Quamobrem ubi in ipsamet iuramenti formula, aut alibi dicitur illud ab alumnis iuxta superiorum explicationem recipi, ac observatum iri, non aliter quam in praesenti decreto, ac declaratione disponitur, est intclligendum ; quod si casus necessitatis urgeat, ita ut S. Sedis responsio expectari nul­ latenus possit, caveant ab aliquo actu irretra­ ctabili, eamdemque S. Sedis mentem quampri­ mum exquirere teneantur. Quae praedictorum Eminentissimorum re­ sponsa ad se relata Sanctissimus D. N. in omnibus approbavit, ac sua auctoritate firmata esse voluit, ct in eodem loco ubi Breve expo­ situm habetur, affigi mandavit. 145 S. C. de Prop. F. 22 Aug. ι66ι (C. G.). — Rigorose prohibeatur missionaries ne pucllab ac pueros in domibus particularibus do­ ceant. 146 Decr. Alexandri PP. VII. 26 Julii 1662 (Süprr RgsiDexriA Episcoporum Rkoularium) — Quia Ecclesia N. N. inter schismaticos con­ stituta non sine magna rei catholicae iactura a pluribus annis Pastoris solatio destituta reperitur, co quod illius Episcopi, licet saepissime, ac serio monili, canonicisque remediis pluries ac diversimode excitati in ea minime resederint adeoque illius status deplorabitis evaserit, ut nisi extremis et ctficacioribus remediis huius­ modi malo succurratur, quod reliquum est ibi Dc residentia Episcoporum. A®. C. So COLLECTANEA An. C. 166: An. C. 1663 catholici nominis vestigium prorsus abolitum iri pertimesci posset, Sanctissimus Dominus Noster volens cx debito Pastoralis officii, ac sibi impositae universalis omnium Ecclesiarum sollicitudinis, sui muneris in tanta necessitate partes omnes explere, matura desuper habita deliberatione censuit, ubi ordinaria remedia nequaquam profecisse compertum est, etiam extraordinaria adhibere, malumque magis prae­ cavere, quam expcctare curandum; quamobrem praesenti decreto ultra poenas a sacris cano­ nibus contra non residentes constitutas, pocmm quoque suspensionis ab ecccutionc Ordinis Episcopalis, etiam in propria dioecesi ipso fa­ cto, ct absque alia declaratione incurrendae vi­ gore praesentium futuris pro tempore eiusdem Ecclesiae Episcopis imposuit, atque imponit, a , qua nullius etiam rationabilis atque legitimae causae, vel impedimenti allegatio eosdem prae­ servare, ac excusare valeat, nisi a Sede Apo­ stolica, vel eiusdem in regno Nuncio residente rrioctr» fuerit in scriptis approbata. Decernit insuper, ' ' ac declarat, Sanctitatis Suae mentem nequa- I quam esse, eosdem Episcopos, si Regulares ’ fuerint, ab obligationibus professioni regulari quam emiserunt annexis, per adeptionem di­ gnitatis, ac muneris episcopalis nullatenus ab- ' solvere, ac eximere, nisi quatenus eiusdem mu- ; neris, ac curae pastoralis exercitio impedimenti sint, ideoque quotiescumque ex ipsorum culpa (quoi absit), sive cx alia qualibet causa, aut impedimento, quantumvis iusto ac legitimo in praedicta Ecclesia, aut saltem dioecesi residere, excepto tempore a Sac. Concilio Tridentino praefinito, aut noluerint, aut nequiverint, mi­ nime absolutos esse ac censeri ab Obligatione, quam per professionem regularem contraxe- I runt de vivendo intra claustra, et sub obe- I dientia superiorum eiusdem Religionis, observandoque omnia, ct singula, quae a Regulari- I bus intra claustra degentibus sive cx voto sive cx praescripto Regulae, ct Constitutionum suae | Religionis quomodolibet, ct qualitercumque ob­ servari debent ac solent, adeo ut quandocumque hac in pane defecerint, nec a Sancta Sede | licentiam, seu dispensationem in scriptis ob­ tinuerint, nec statim ad claustra suae Religio­ nis sese contulerint, ad omnes illas poenas, quae contra Regulares extra claustra degentes a sacris canonibus, atque Apostolicis Consti­ tutionibus prolatae sunt, adstricti censeantur; superioribus Ordinis , ad quos spectat iniungeo do, ut ad claustra cos revocent ad prae­ scriptum Apostolicarum Constitutionum con­ tra Regulares extra Claustra degentes emana­ tarum...... Pro eo vero tempore, quo, ut prae­ fatum est, ultra tempus Concilii non resederint, nullatenus eisdem liceat proventus ullos, aut fructui Ecclesiae, tametsi alioquin beneficia le­ git» ne ipsis fuerint collata, percipere, aut illis uti, et rrui, etiam sub spe dispensationis obti- « nendae, ad quos fructus et proventus Sanctitas Sua ex nunc eosdem pro eo tempore incapa­ ces declarat, atque inhabilitat, nec non ad poe­ nam restitutionis, aliasquc contra usurpatores ct iniustos detentores bonorum ecclesiastico­ rum latas teneri declarat. Quod si demum ex aliquo ingruente bellorum, aut alterius cuius­ libet gravis causae impedimento, et per Sedem Apostoiicam, ut praefatum est, in scriptis apI probando, alicui ipsorum minime residere per­ missum fuerit, saltem in loco aliquo proxi­ miori, et per earndern Sanctam Sedem in scri­ ptis designando residere omnino teneantur sub eisdem prorsus poenis, quae superius de resi­ dentia in dioecesi dictae sunt. Piaescns autem decretum idem Sanctissimus cuilibet ex prae­ fatis Episcopis pro tempore, ante propositio­ nem in Consistorio ad Ecclesiam notificari man­ davit, ut ad omnium in eo contentorum ob­ servationem per iuramentum in manibus Re­ verendissimi Cardinalis praefatam Ecclesiam in Consistorio proposituri, et sub rogitu Notarii Sac. Congregationis de Propaganda Fide prae­ standum sese adstringant, eiusdemque decreti, ac iuramenti tenorem in decreto Consistoriali, ct in Bullis inseri mandavit. Μ? S. Rit. C. 5 Aug. 1662. — S. Congregatio, ut Missalis Rubricae inviolatae serventur, districte praecipit omnibus ct singulis sacerdoti­ bus, tam saecularibus quam regularibus, cu­ iusvis Ordinis, Congregationis, Societatis et In­ stituti etiam necessario exprimendi, ut in po­ sterum omnino dictam Rubricam servent, ita ut Missas privatas pro defunctis seu de Requiem in duplicibus nullatenus celebrare audeant vel praesumant. Quod si, ex benefactorum praescri­ pto, Missae huiusmodi celebrandae incidant in festum duplex, tunc minime transferantur in aliam diem non impeditam, ne dilatio animabus suffragia cxpectantibus detrimento sit, sed dican­ tur de festo currenti cum applicatione Sacrificii iuxta mentem eorum benefactorum, curcntque ecclesiarum rectores, sacristac, aliique ad quos pertinet, ut huiusmodi decretum inviolate ser­ vetur, ct in sacristia affixum retineatur, ubi commode ab omnibus celebrare volentibus con­ spici ac legi possit. In cos autem qui contra face­ re ausi fuerint, vel praemissa adimplere negle­ xerint, locorum Ordinarii, tum saeculares, tum regulares, pro modo culpae animadvertant. — Et facta de praedictis SSmo relatione, Sanctitas Sua annuit, ct cum applicatione sacrificii sa­ tisfieri, ac benefactorum mentem impleri voluit. De Missis de­ funct. non edebrandi· in dopecibus. S. C. de Prop. F. /dmini>uiin locis ubi non adest ecclesia parochialis ne- ubi Fon» non que fons baptismalis conferri possit Baptisma cum omnibus solemnitatibus ct caeremoniis Ec­ clesiae consuetis. R. Posse, imo teneri uti illis caeremoniis quibus possint uti. 153 S. C. de Prop. F. — Notiones ac quak- r promovendorum STIONBS CIRCA QUALITATIS QÜAR NECBSSARlAl SUNT qiuiititibu· Epjicopitum. IN PROMOVENDIS AD EPISCOPALE MUNUS AC DIGNI­ TATEM. — i. Nomen, cognomen, aetas, patria candidati. 2. Cuius Dioecesis sit ac Provinciae eccle­ siasticae. 3. Ubinam studiis theologicis vacaverit, et quo profectu. 4. An gradus assecutus fuerit et quos. 5. An professor cxticerit, et cuius facultatis. 6. An ct ubi missiones sacras obiverit, ct quam in cis experientiam obtinuerit. 7. Quot linguas celleat, ct quas. 8. Quibus officiis sit perfunctus et quo suc­ cessu. 9. Quam prudentiam exhibuerit in delibe­ rationibus et agendi ratione. 10. An sit corpore sanus, frugi, patiens, atque in administrationc rerum temporalium versatus. 11. Utrum sit propositi tenax, an ingenio mutabilis. 12. Num gaudeat fama honestatis, et an fuerit unquam in co quid contra mores. 1 3. An in exercendis sacerdotalibus muniis sit attentus, compositus cum aedificatione, ru­ bricarum studiosus observator. 14. An habitu , gestu , incessu , sermone aliisque omnibus gravitatem ac religionem prae­ scierat. 153 S. Rit. C. 17 lunii 1663. - RoSSANBN. De Cruce I. An parva crux cum imagine Crucifixi po-bratur mim«. sita super tabernaculum ligneum in quo in­ clusum servatur SS. Sacramentum in altari, sit sufficiens in adimplementum rubricae vo­ lentis quod in altari dum celebratur Missa, debeat apponi crux in medio candelabrorum. 2. Similiter si in altari in quo adest ma­ gna statua SS. Crucifixi sit ponenda alia crux in medio candelabrorum. R. Ad i. Non est sufficiens, sed poni de­ bet alia crux in medio candelabrorum. Ad 2. Est sufficiens , et non indiget alia cruce. in Ab C. «66J COLLECTANEA 5j 154 D. laMtnibu· te*pce< hu*' • K »tçced-i. S. Rit C, 4 Aug. r66j. - Dalmatiarum An in primis Vesperis Dominicae Passionis non solum cruces ct imagines Salvatoris, sed etiam omnes imagines Sanctorum, quae super altari reperiuntur, tegi debeant. R. Debent tegi omnes imagines in primis Vesperis. An. C. t«} das confessiones gniecoruin minus sufficere si profiteantur sc credere quod eorum Sancti Pa­ tres crediderunt, nisi exprimatur fides rotnana; et ne fiat error in nomine Romae, quo nomine etiam Constantinopolim appellant, explicandum est de Roma antiqua ct de Summo Pontifice. Ad 3. De observatione festorum iuxta ri­ tum graccum videtur tolerandum , dummodo non celebrent festa virorum damnatorum. Ad 4. Quoad abusum de consensu in ma­ trimoniis (de quo agitur), videtur tolerandum cum non valeat inde inferri defectus consensus. ISS l>< («ctiliba crS. C. de Prop. Fide 4 Sept. r66j (C. G.). torinoac Mini — Costumandosi (nel Tonkino e nclla Cocinwvt tuoL cina) di solcnnizzare i primi tre giorni dell'anno nuovo lunare, si domanda che si possa man­ gier carne quando cadranno in Venerdl o Sa­ bato, o nclla Quaresima; e che in tali giorni si possa concedere indulgenza a chi visilcrà la chiesa, farà limosina o altra opera pia. R. Cum asserta solemnitas nihil habeat Ec­ clesiae, nec aliquod Christianae fidei mysterium repraesentet, nullatenus expedire aut conceden­ dum esse. 156 S. C. de Prop. Fide 4 Febr. 1664 (C. G.). - Costantinop. - 1. I missionari pretendono di non soggiaccre ali’ Ordinario circa i casi riservati sotto pretesto di avere la facoltà da Roma. QqU cxi f€5»«OC· ct· □ per altro fine, a confcssarsi dai missionari laaptamur. lini, stimano alcuni di questi che basti 1’ indurli a dire che crcdono quello che crcdevano i loro SS. Padri, senza specificate la fede della Chiesa Romana o il primato del Pontefice, il che par che meriti riflessione rispetto alia ignoranza crassa dei penitenti. !h .ttio3. Le donne latine santificano non solo le nostre feste, c nel proprio giorno , ma anche I le feste dei rito greto, e le communi ne’ gior­ ni dei greci. Per contrario i grcci non osscrv. An. C. <668 COLLECTANEA 54 apparet) non sublata, ad Ordines etiam sacros promoti fuerunt ct promoventur, num rite ct canonice promoti fuerint ct promoveantur; an vero indiguerint et indigeant dispensatione ab irregularitate iam dicta. R. Alumnos praedictos indiguisse ct in po­ sterum indigere dispensatione quoad praedictam irregularitatem. Petentibus vero relaxandam dis­ pensationem. 167 S. C. de Prop. Fide 16 Mart. r668 (C.G.) · S. Congregatio providere cupiens damnis spiritualibus quae ex missionariorum remotione a locis Missionum catholicae fidei graviter in­ feruntur, cum, eadem S. Congregatione incon­ sulta, ab eisdem Missionibus per Praefectos ct Superiores removeantur, vel ipsimet missionarii ad proprias provincias vel conventus redeant cum maximo catholicorum praeiudicio qui ope­ rariorum auxilio hac dc causa saepius privati remanent ; districte praecepit Praefectis .Mis­ sionum qui a S. Congregatione expediuntur, ut a Missionibus ipsis assignatis, absque licentia S. Congregationis missionaries eorum Praefe­ cturis subiectos nulla causa removeant vel di­ mittant; ipsis vero iniunxit ne a Missione dis­ cedant nisi prius a S. C. obtenta licentia re­ deundi, quamvis tempus residendi in Missione iuxta eorum decreta integre compleverint, quod etiam per lapsum facultatum expirare non cen­ seatur, ct in hoc tempus itineris non compre­ hendatur. Si vero Praefectis aliquis remotione dignus visus fuerit, teneantur prius consulere S. C. dc caus.i ob quam removendus erit, res­ ponsumque cxpcctarc antequam missionarium removeant, aut a Missione suspendant vel di­ mittant, excepta causa publici scandali , quo casu liceat eisdem, adhibito consilio duorum missionariorum seniorum , removere ; debeant tamen S. Congregationem statim certiorare ut alios operarios quampiimum subdclcgare pos­ sit, sub poena inhabilitatis ct incapacitates ad munia et gradus per S. C. vel eiusdem intui­ tu, missionariis dari solitos, aliaque arbitraria; et ita servari mandavit. I If An. C. 1666 c ·· .TX.e S. C. S. Officii 28 Nov. 1668. — An alumni collegiorum pontificiorum qui vel ab >1 haeresi sunt conversi, vel sunt haereticorum filii, et ideo irregulares, qua irregularitate (quod I «t» S. C. DE PROP. FIDE cariis Ap. (Tunkini) publica significatione ma­ nifestandi Regularibus eiusdem S. Conghis mentem, iisdemque Regularibus intimandi ut abstineant ab usu, seu verius abusu catcchistas voto obedientiae erga se ipsos privative quoad Vicarios Ap. a S. Congregatione deputatos ob­ stringendi. 175 171 S. C. Concilii 9 1'ebr. t669. — Tunkis·. modo Hchum u Utrum missionarius ad conservandam vitam BisiioniriK. «... S. C. S. Officii 5 Dec. ,668. Epialicuius patientis posset aliquam corporis par­ scopus Tribuniensis mandet catholicis sibi sub- malleorum m· tem incidere. iectis ne accedant ad Missas ct alia officia di- Cl u> 2. Cum ad praeservandum brachium te­ vina in ecclesiis schismaticorum cosdemque mo­ neretur digitum amputare, an incurrerit irre­ neat, in casu carcntiae Missae catholicorum gularitatem. non teneri praeceptum Missam audiendi. 172 S. C. de Prop. F. r/ Dec. r668. —Cum £ sacrosanctum Eucharistiae Sacramentum a enn- mibui infirmostianis infirmis expetitur, quaeritur: i. An mis- π,,η· sionariis, in praedictorum infirmorum domi­ bus, sacrificium Missae celebrare liceat. 2. An hoc procedat etiam cum mortis pe­ riculum urget, sed Viaticum, saltem occulte, deferri potest. 3. An licitum saltem sit, quando neque publice neque occulte deferri potest. R. Ad t. Non licere. Ad 2. Non licere. Ad 3. Tali casu licere, vel in domo infir­ mi, vel saltem in viciniori domo, si locus de­ cens sit, ne infirmus Viatico privetur. 173 Litt. S. C. de Prop. F. 29 Decem. 1668 (ad RkCTORBS CoLLRQ. GhRNAN. Anol. GrAKC. mnonim Colley Μαηονιγ. Illyrîc.)— Fu risoluto nella Congre- 1 on,,e orum· i S. θ' Prop· F· (1) Constit. Clementis VIII Ji Aug. 1595 ita se ha­ bet ; « Presbyteri graeci baptizatos Chrismate in fronte μ non consignent; et ideo ab ipsis in ordine Baptismi » apud eorum Euchologium, praetermittantur quae se» quuntur post illa verba xit αχτά την <ύχην etc. usque » ioi ιιτα ποκϊ ό Ιιριυς /ξρχ χύχλοο, hoc est: ct por/ » orationem etc. (ubi habetur forma huius consigna» tionis) usuue ad verba, Postea facit Sacerdos » ram circuli etc. » Episcopi latini infantes, seu alios baptizatos a pre* sbyteris grace is de facto chrismate in fronte consi» gnatos confirment: ct tutius videtur, ut cum cautela » ct sub conditione id faciant (videlicet N. si non es » confirmatus, ego conafno te signo Crucis et conn firmo te Chrismate salutis m nomine Patris et Fi» Hi et Spiritus Sancti) praesertim vero cum verisimi» liter dubitari potest, quod ab Episcopis graccis fucn rint baptizati. n Sanctissimum Eucharistiae Sacramentum, quod » pro infirmis asservatur, singulis octo diebus, aut sal» tem quindecim renovetur. » Non asservetur idem Sacramentum toto anno ; si » tamen asservatum fuerit, saltem in fine anni 3U» matur. n Tollatur abusus tundendi, vel miscendi sacro oleo, » ac iterum coquendi, vel alias exsiccandi species Sa» cramenti S.Eucharistiae feria quinta Coenae Domini, » ut deinde illud asservent. » Si Graeci velint accipere altaria portatilia ab EpiM scopis latinis consecrata, bene erit; sin minus, tolc» rentur eorum thioni, sive throni, super altaria lapi» dea ponendi, cum celebrant. » Corporalia, uti latini, habeant, nisi thionis etiam » pro corporalibus utantur. » In casu necessitatis presbyteri graeci catholici pos» sint latinos absolvere. » Utantur forma absolutionis in generali Concilio * Florentino praescripta cl postea, si voluerint dicant * orationem illam dcprccativam, quam pro forma hu» iusmodi absolutionis dicere tantum consueverunt. » Tollendus abusus, ubi est, ut vir atque uxor sin mul ct eodem tempore eidem presbytero confiteantur. » Aqua ex ritu graeco in dic Epiphaniae, vel pri» mo dic mensis benedicta, conservetur in ecclesia, ut » illa fideles aspergantur. » Non sunt cogendi presbyteri graeci Olea sancta, » praeter Chrisma, ab Episcopis latinis diocccsanis ac» cipcrc, cum huiusmodi Olea ab cis in ipsa Oleorum n et Sacramentorum exhibitione cx veteri rilu confi» ciantur seu benedicantur. Chrisma autem, quod non» nisi ab Episcopo, etiam iuxta eorum ritum, benedici » potest, cogantur accipere. Prohibeamur vero ab Epi» scopis graccis externis schismaticis, scu Sanctae Ro- 55 An. G 1669 R. Ad i. Posse devenire ad incisionem in casu necessitatis. Ad 2. Non incurrisse. 176 S. C. S. Officii r 7 1'ebr. 1660. — An Sa. . . , \ .... moHerum ad ncramcnta ministrari debeant mulieribus, quae mm gradum, occasione matrimonii, ad ritum graccum trans­ ierunt, et in eo persistere volunt aut ob gra­ vem metum sibi a maritis incussum , aut ob alias causas quae facile superari possunt. Et quid si sint constitutae in articulo mortis? R. Satagendum esse ut servetur Constitu­ tio 3q Clem. VIII (1) qua sancitur ut maritus latinus uxoris graecac ritum non sequatur, et latina uxor non sequatur ritum mariti graeci ; > manae Ecclesiae communionem non habentibus illud > accipere, vel eo uti. » Ordinali ab Episcopis schismaticis, alias rite or» dinati servata debita forma, recipiunt quidem Ordi• nem, sed non exeeutionem. » Proinde ipsi ordinati ab Episcopis schismaticis, » correcti, vel emendati, reconciliandi sunt ct absol> vendi cum poenitentiis salutaribus, dummodo erro» res, vel saltem schisma ordinatoris abiurent in iudi** • cio, vel publice, vel secreto pro qualitate facti. In » Ordinibus autem per cos, alias rite susceptis, mini• strare non permittantur, nisi cum ipsis, super irre» gularitatc huiusmodi occasione contracta, aucto• ritate Sanctae Sedis Apostolicae fuerit dispensatum. » Non sunt admittendi Episcopi schismatici, sive » pro Ordinibus, sive pro aliis Sacramentis confercn> dis, sed detinendi quoad Sancta Sedes Apostolica » desuper consulatur, ct responsum habeatur. » Graeci sine literis dimissoriis Episcopi latini dioe» ccsani, ad sacros Ordines promoti, suspensi sunt ct y si suspensi in suis Ordinibus ministraverint, cfliv ciuntur irregulares, sicut et latini. » Super huiusmodi autem et simdibus irrcgularitati0 bus dispensandi facultatem a Sancta Sede Apostolica μ oblincri oportet. n Si Episcopus latinus graecum aliquem ordinare » voluerit, qui a presbytero graeco in baptismo Chri» smate in fronte dc facto fuerit consignatus, debet illum • antea confirmare, saltem sub conditione, videlicet N. » Si es ordinatus etc. ut supra. » Presbyteri vidui, seu uxoribus orbati, habitum dcd ferant diversum ab aliis. a Curent Ordinarii locorum, ut decretum sacri gc» ncralis Concilii Tridentini dc reformatione matnmoB nil vertaiur in linguam graccam vulgarem ct in lo» cis ct parochiis graccorum ct albanensium cvulgc» tur ct publicetur. » Matrimonia imer coniugcs graccos dirimi, scu di» vortia, quoad vinculum, fieri nullo modo permittant, » aut patiantur : ct si qua dc facto processerunt, nulla b ct irrita declarent. e Maritus latinus uxoris graecac ritum non sequatur. b Latina uxor non sequatur ritum mariti graeci. b Graeca vero uxor sequatur ritum mariti latini. b Quod si id fieri non possit, quisque coniugum in b suo ritu, catholico tamen, manere permittatur. b Proles sequatur patris ritum, nisi praevaluerit ma» 1er latina. b Presbyter graecus coniugatus ante sacrum sacrifib cium , scu sanctam Missam celebrandam, vel per » hebdomadam, vel per triduum abstineat ab uxore. b Graeci credere tenentur etiam a Filio Spiritum b Sanctum procedere, sed non tenentur pronunciarc ; An. C 1660 COLLECTANEA 56 gracc.i vero uxor sequatur ritum mariti latini: quod si fieri non possit, quisque coniugum in suo ritu catholico tantum permaneat. S· C· de Pr0.P· Fide -2 Sfart‘ t6ti9 (C. P.). — Quesiti chc si propongono da Mons. Vcscovo d’ Eliopoli Vic. Ap. del Ton· chino tanto a nome suo quanto di Mons. Vc­ scovo di Berito Vie. Apost. di Cocincina : 1. Sc alit Vicari Apostolici sia permesso di celebrare senza rocchetto, anello, e senza la croce episcopale. 2. Se possano amministrarc il Sagramento della Cresima senza mitra c pivialc. 3. Se i detti Vcscovi simpliciter come Vi­ cari Apostolici cd Amministratori nelle Pro­ vince alla loro cura commcssc, abbiano la medesima autorité e giurisdizionc che hanno, in conformité dei sacri Canoni, i Vcscovi nelle proprie dioccsi, c se in esse possono farvi tutto quello che ponno fare i Vcscovi nelle proprie dioccsi. 4. Se abbiano non solo la facolcé ordina­ ria, ma quella anche dei decreti de’ Concilii conccduca ai Vescovi come delegati della Sede Apostolica. 5. Se i Vicari Apostolici possano, anzi sian tenuti di richiederc i Regolari che dimoreranno nci loro Vicariati ad esibire le proprie pa­ tenti con privar dell’ uso dellc facolté quelli chc ricuseranno di mostrarlc. 6. Se i Regolari e particolarmentc quelli chc senza partecipazionc della S. C. sono coli dai ■ nisi subesset scandalum, praesertim si degant inter ■ Utmos, aut necessitas postularet confitendi fidem ■ catholicam : quia tunc oporteret etiam pronunciare. ■ Nunquam monach-s graecis, seu calogeris ani· • marum cura committatur, nisi cx necessitate, vel alia • iusta causa. > Presbyteri saeculares graeci, abiuratis schismate b ct erroribus, atque in fide catholica bene instructi, • m parochialibus seu curans ecclesiis graccorum in· • stitui possunt. • Tolerandus est apud graccos usus carnium dic b Sabbati, ubi sine scandalo ficti potest: in locis tab men ipsorum ct inter cos tantum. » Item tolerandum est, ut ad iciunium eodem dic b Sabbati in quadragesima, excepto uno Sabbato San· b cto, ex antiqua traditione non teneantur, sed dum· b taxat ad abstinentiam. » In iciuniis biduanis, vel triduanis, vel alus a diocce· » sanis, vel in lubilaeis α Summo Romano Pontifice in· » dictis, dies Sabbati In cis comprehensus, vel pracscrib pius, in alium diem, pro plebibus graecis, ab ipsis dioc• ccsams, Apostolica auctoritate SS. D.N.D. Clementis » divitu providentia Papac VIII permittitur commutari. • Si ips« graeci ad observationem ieiuniorum ct vi» gd’urum latinae Ecclesiae induci possent, optimum b esset, sed non cogantur, cum ipsi qualibet hebdomada • cx fena quarta et feria sexta ieiunent. b Graeci existences inter latinos, dies festos de pracb cepto eiusdem latinae Ecclesiae servare teneantur. • Insuper idem Sanctissimus Dominus Koster con» nituit Romae habendum esse Episcopum graecum • catholicum, qui graccos Episcopis latinis Italiae ct » Imularum adiacentium sublectos, ab Episcopo graeco • ordinari volentes, cum illorum dimissoriis, ad id • tantum concedendis ritu graeco ordinet ». (1) In aileg. Ikcvt ita legitur : « His pani arum rex ca· b üm4Icus nob * nuper c«pom fecit quod in Oricntali• bat Indus novoqae Hispaniae Reg· o, propter rcccn· • urn Mus popu orum ad fidem orthodoxam couver» s'.onem, rarae Sedes episcopales in tanta terrarum » amplitudine adhuc institutae reperiuntur : unde fit ut » post electionem Praelatorum ad illas vacantes fa» ctam, sufficiens Episcoporum numerus ad munus con» secrationis illis exhibendum infra tempus de conse» sccrandis Episcopis a iurc statutum coadunari nc» queant. Quare praefatus Philippps rex nobis humili» ter supplicari fecit quatenus in praemissis opportune » providere de benignitat·: Apostolica dignaremur. Nos ■ igitur sacrorum canonum aequitatem a nemine ultra » quam praestari possit exigere perpendentes, ac omnes » et singulos Venerabiles Fratres Archicpiscopos et » Episcopos in Indiis praefatis constitutos, qui hacteB nus munus praedictum, numero Praelatorum compc» tenti ad id non adhibito, alias tamen rite susccpc» runt, ab huiusmodi excessu, ct suspensionis aliisque a ecclesiasticis poenis, auctoritate Apostolica, tenore » praesentium absolventes, secumque super irrcgulariB tate, si quam inde contraxerint, ct quod munere praeB fato sic per cos suscepto, suisque etiam presbytera■ tus Ordinibus ac officio pontificali uti, et in illis » etiam in altaris ministerio ministrare, ac suis etiam • Metropolitanis ct Cathcdralibus ecclesiis praeesse Ii· b berc ct licite valeant, de specialis dono gratiae dis» pensantes, huiusmodi supplicationibus inclinati, unib versis et singulis quos ad Cathédrales et Metropoli» tanas Ecclesias in Indiis praefatis nunc ct pro temB porc institutos, illarum vacatione occurrente , cano· » nice eligi ct assumi contigerit, ut deinceps perpetuis » futuris temporibus post eorum electionem ct assumn ptionem huiusmodi, nullo alio sibi obstante canonico » impedimento, a quocumque maluerint catholico An» tistite gratiam ct communionem Apostolicac Sedis » habente : accitis, ct in hoc sibi assistentibus duobus μ vel tribus in dignitate ecclesiastica constitutis seu » Cathcdralis, aut Cathedrahum aut Metropolitanarum b ecclesiarum canonicis, praefatum consecrationis mu· » nus recipere valeant; ac eidem Antistiti ut idem a munus, illius auctoritate praefata, impendere libere b possit plenam ct liberam auctoritatem ct facultatem > concedimus et indulgemus. Non obstantibus etc. ». 177 rw 1^1» <·«·<< r>i‘» *0 g q g. Officii r? ΛΛκ/ιϊ r66o. — 1. An . ut-·· Episcopus ritus grace 1 consecratus ab Episcopo sc^* srnat’co et haeretico simul, sit valide con­ secratus. 2. An ab uno tantum Episcopo consecratus sit valide consecratus. 3. An in utroque casu denuo consecrari debeat sine conditione, vel debeat sub condi­ tione consecrari. R. Ad i. Esse valide sed illicite consecra­ tum, ct ideo indigere relaxatione quoad sus­ pensionem, et dispensatione quoad irregulari­ tatem. Ad 2. ct 3. Non esse iterum sub conditione consecrandum, sed sequendum praescriptum Brevis sa: me: Pii IV dat. 1 i Augusti 1262 (1). 178 £(' , V/otioc App An-C. tfcj An. C. 1669 S. C. DE PROP. FIDE 5y loro Generali mandati a predicate o ad ammini- nati da infcdeli possano farlo ad istanza o con strare i Sacramenti, ovvcro che nci luoghi dclle licenza dc’parrochi, senz’aver ottenuta Γ apmissioni riccvono dai Prcfctti la comunicazionc provazione c la giurisdizionc dai Vcscovi per dei privilegi c facoltl respettivamente debbono esser troppo distanti. 2. Sc nel caso c luoghi comc sopra, pos­ csserc per tal officio approvati dai Vicarî o loro Provicarî. sano farlo senza la licenza de* medesimi par­ Occorrcndo aile volte chc i Vicarî Aposto­ rochi, concorrendovi grave cd urgente necessity. 3. Sc nell* uno e Γ altro caso possano serlici non hanno sacerdoti sccolari ai quali pos­ Î sano commettere la cura délie anime, cd al- virsi delle facoltà concedutc loro dalla S. C. Γ incontro i Regolari per mantenersi csenti dalla chc conccrnono il foro interno. R. Ad i. Posse ca tantum administrare giurisdizionc dei Vicarî ricusano di acccttarc Γ officio di parrochi, si domanda: quae parochus potest. Ad 2. Non posse, sed concedendam esse 7. Sc i suddetti Regolari siano in tal caso facultatem in casu gravis et urgentis necessi­ obbligati ad esercitarc la cura delle anime non solo a titolo di carità ma di giustizia, mentre tatis, ct in partibus infidelium. Ad 3. Ut ad proximum (praecedens). sono mandati in quci luoghi per questo fine. 8. Se questi Regolari li quali csercitano la cura dell’ anime con solo titolo di missionarî 180 siano sotloposti quanto aile funzioni parrocchiali alla visita e corrczione dei Vicarî o dei S. C. de Prop. Fide 7 Maii 1669 (C. P.). loro Provicarî. — Quoniam in litteris patentibus pro missio­ 9. Se i Vicarî possono richiedcre i Regolari nariis qui Vicarios Apostolicos comitati sunt c dar conto della eseeuzione delle pic volontâ, expeditis, unicuique eorum missionariorum spe­ delle quali sono aile volte deputati esecutori. cialiter iniuctum est cui ex Vicariis pareant, to. Se sia permesso ai Regolari senza li- ct quoniam in Vicariatu inservire debeant ; ct quoniam Episcopus Heliopolitanus asserit huius cenza de’ Vicarî, anzi contro la loro volontà, fabbricarc ed aprirc chiese ed oratorî: mandati praxim difficillimam esse, attento quod a) In quei luoghi dove già Γ hanno. ct acris temperies aliacque rationes efficere pos­ ά) Dove si trovano missionarî d’altr* Ordine sunt ut missionarius in provincia sibi destinata o preti secolari parimenti missionarî. commode residere nequeat; et demum quoniam c) In tutti gli altri luoghi nei quali niun prudentia ct Dei obsequium nonnunquam po­ stulare possunt ut Vicarii quempiam ex mis­ missionario risiede. R. Ad i. Posse cum gravi ct urgenti causa. sionariis dimittant qui in alio Vicariatu cum fructu operam collocet, idcirco Episcopus He­ Ad 2. Posse gravi ct urgente causa. liopolitanus (Vic. Ap. Tunkini) supplicat pro fa­ Ad 3. ct 4. Negative. Ad 5. Affirmative, sed intra limites facul­ cultate eisdem Vicariis concedenda opera mis­ tatum Vicariis Ap. concedendarum in Regu­ sionariorum indifferenter in suis Vicariatibus lares. utendi. Ad 6. Non posse Regulares uti suis facul­ R. Sacra Congregatio, attenta locorum di­ tatibus nisi prius obtinuerint licentiam a Vi­ stantia, et ne missionarii aut otiose, aut sine fructu in Vicariatibus bibi assignatis degant, ut cariis Apostolicis. iidem Vicarii dictos missionarios in Europam Ad 7. In defectu sacerdotum saecularium conceditur Vicariis facultas deputandi Regula­ remittere cogantur, aliosquc exinde evocare ma­ res ad exercendam curam animarum, ipsosque gnis cum expensis, facultatem petitam conce­ dendam censuit, hac tamen adiuncta conditione cogendi ad hoc munus explendum. ut similes mutationes non fiant absque causa Ad 8. Affirmative. et ut, quotiescumque accidunt, certioretur dc Ad 9. Concedatur facultas. Ad io. Non posse nisi de licentia Vicarii eisdem S. Congregatio. Apostolici. t8l 179 ü« Sacramen• oruni admini•tritione extra propria» Miuione». S. C. de Propag. Fide 22 Martii 1669 (Congr. Part.). — Ritrovandosi i missionarî in viaggio verso le loro Missioni, c ritornando in Europa per servizio dclle medesime, essendo alie volte necessitati a fermarsi in alcuni luo­ ghi ne’ quali sono i parrochi. vien loro fatta istanza d' amministrarc i Sagramenti a quei cristiani che vi dimorano ; pcrciô domandano: i. Sc nel caso suddetto c nci luoghi domiCollcctanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I. Const. Clementis PP. IX 17 lunii 1669. Sollicitudo pastoralis officii, quo Ecclesiae ca­ tholicae per universum Orbem diffusae regimini per ineffabilem divinae sapientiae atque clemen­ tiae abundantiam praesidemus, Nos stimulat, ut ca, quae Christianae religionis, catholicacque fidei propagationi remoram vel impedimentum iniicere, ac in virorum in sortem Domini voca­ torum, et praesertim Religiosorum, qui semetipsos abnegarunt, et mundana omnia contem8 An. C. 1669 Ficui u» Vici, rii» App utendi open alienorum miuionanoruxD. Exordium. An C ι^9 58 COLLECTANEA pserunt, ut Christum lucrifacerent, eiusque ob­ sequiis mundo cordc ct mente tranquilla unice intenderent, honestatis gloria maculam ponere possent, salubri sanctione c medio tollere, at­ que radicitus evellere studeamus. Dudum sii rtir ·νΐΠ quidem feL record. Urbanus Papa VIII praedeΓ' . ccisor noster, considerans per sacros canones, Conciliorum decreta, et Constitutiones Apostolicas omnibus Religiosis, ac etiam aliis eccle­ siasticis , praesertim in sacris Ordinibus con­ stitutis, mercaturam, et negotiationes sacculares districte prohiberi, ac valde damnosum, inde­ corum, ac indecens existere huiusmodi personas divino cultui mancipatas, ac praecipue illas, quae ad praedicandum sacrosanctum Christi Domini Evangelium destinatae sunt, mercaturae, ct negotiationibus huiusmodi sc immiscere, aut operam dare, per quandam suam in simili for­ ma Brevis dic 22 Februarii i633 emanatam Constitutionem, inter alia, Religiosis omnibus cuiuscumquc Ordinis ct Instituti tam non Men­ dicantium, quam Mendicantium, etiam Socie­ tatis Icsu, corumque singulis tam tunc in in­ sulis, provinciis, regionibus, ct Regnis Indiae orientalis, ac Chinae, ct laponum existentibus, quam in futurum ad illa mittendis, omnem ct quamcumquc mercaturam, seu negotiationem quocumque modo ab cis fieri contingeret, sive per se, sive per alios, sive proprio, sive com­ munitatis nomine directe, sive indirecte, aut quovis alio praetextu, causa, vel colore, inter­ dixit, ct prohibuit sub excommunicationis latae sententiae poena ipso facto incurrenda, ac pri­ vationis vocis activae ct passivae, officiorum, ac graduum, ct dignitatum quarumcumque, ct inhabilitatis ad ea, ac insuper amissionis mer­ cium, ct lucrorum cx cis factorum, quae omnia a Superioribus Religionum, cx quibus delinquentes existèrent, reservanda essent ad usum Missio­ num, quas eaedem Religiones habebant, ct in futurum habiturae erant in Indiis praedictis, ct non in alios usus; ac eisdem Superioribus districte praecepit sub eisdem poenis, ut in hoc invigilarent, et contra delinquentes ad prae­ dictas poenas procederent, sublata eisdem fa­ cultate huiusmodi delinquentibus aliquid cx di­ ctis mercibus, ct lucris quamtumvis minimum, remittendi, aut condonandi, ct alias prout in dicta Urbani praedecessoris Constitutione, cuius tenorem praesentibus pro plene ct sufficienter expresso ac dc verbo ad verbum inserto haberi vni volumus, uberius continetur. Cum autem (sicut non B*uc gnvissimo animi nostri dolore accc» r···· pitnus) multi cx iisdem Religiosis, ct personis ecclesiasticis, propriae professionis, iniunctiquc sibi gravissimi ministerii immemores, ab eiusmodi mercatura, et negotiationibus saccularibus non abstineant, sed sese a debita praedictae Con­ stitutionis Urbani praedecessoris observatione sub variis praetextibus, coloribus, ct subterfugiis eximere conati fuerint, ct satagant dc praesenti, An. C. in deplorandam animarum suarum perditionem, perniciosum quoque exemplum, ct scandalum plurimorum: Nos salutaribus Doctoris Gentium praeceptis edocti, quod nemo militans Deo implicat sc negotiis saecularibus, ut ci placeat cui se probavit, tam grande, tamque exitiosum ab Ecclesia Dei malum Apostolici zeli vigore propellere, scandalorumquc inde nascentium occasiones recidere, ac saluti animarum, et christianac religionis, catholicaeque fidei pro­ pagationi quantum Nobis cx alto conceditur, salubriter consulere, omnemque lucrorum mun­ danorum spem personis coelesti militiae adscriptis, praesertim a I infidelium conversionem, ct Evangclii praedicationem destinatis, ct in futurum destinandis, quas sicut bonos Christi milites laborare, ct ministerium suum honori­ ficare oportet, ut eo studiosius, ac impensius adspirante superni favoris auxilio horrea Domini novis semper frugibus locupletare satagant, omnino adimere decrevimus. Itaque sacris cano- . Pooiita nibus, ac decretis, et Constitutionibus praedictis Urbim vmr·, inhaerentes, iliaque, ct praesertim memoratam h‘b,nonc®· Urbani praedecessoris Constitutionem in iis, quae praesentibus literis non adversantur, ap­ probantes, ct innovantes, et circa praemissa de novo disponentes, ct statuentes; Motu proprio, ac cx certa scientia, ct matura deliberatione No­ stris, deque Apostolicae potestatis plenitudine, | omnibus ct singulis personis ecclesiasticis tam I saecularibus, quam Regularibus cuiuscumquc status, gradus, conditionis, et qualitatis, ac cuiusvis Ordinis, Congregationis, ct Instituti 1 tam Mendicantium, quam non Mendicantium, etiam Societatis Icsu, ct carum cuilibet, quae I ad Insulas, Provincias, ct Regna Indiarum Orientalium, et praesertim in Provinciam So­ cietatis Icsu dc laponc nuncupatam, ac in partes Amcricac tam Australes, quam Septentrionales a Sede Apostolica, vel Congregatione VeneraI bilium Fratrum nostrorum S. R. E. Cardina­ lium negotiis propagandae fidei praepositorum, I aut ab carum Superioribus sub nomine missioI nariorum, aut quovis alio titulo pro tempore | missae fuerint, aut in illis partibus quomodo­ libet morabuntur, sub excommunicationis latae * sententiae, ac privationis vocis activae, et pasI sivac, ct officiorum, dignitatum, ct graduum quorumcumque per eas obtentorum; ct inha­ bilitatis ad illa, et alia quaccumquc in poste­ rum obtinenda, nec non amissionis mercium et lucrorum omnium ipso facto incurrendis, ac aliis Nostro, ct Romani Pontificis pro tem­ pore existentis vel praedictae Cardinalium Con­ gregationis arbitrio imponendis poenis, tenore praesentium districte prohibemus pariter et I interdicimus, ne mercaturis, ct negotiationibus I saecularibus huiusmodi quovis praetextu, titulo, I colore, ingenio, causa, occasione, ct forma, etiam semel, per se, aut mediantibus ministris, I seu aliis personis subsidiariis, directe, vel in- S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1669 directe, tarn nomine proprio, quam suarum respective Religionum, scu Congregationum, aut Societatum, etiam Icsu, vel aliorum quo­ rumlibet, et alias quovis modo, ct qualitcr1 ucri cx hu- cumque se ingerant, vel immisceant. Ac ex lutinodi merex· 1 lurh provcnkiv nunc prout cx tunc, ct c contra postquam casus ρί.-xnjl plilipe evenerit, merces, ct lucra quaccumquc, quae ex huiusmodi mercaturis, ct negotiationibus provenerint, ct provenient, in usus ct commo­ dum pauperum, Hospitalium, Seminariorum ecclesiasticorum, ac Operariorum, (non tamen Religionum, Congregationum, ct Societatum, etiam Icsu, scu Instituti eorum, qui in prae­ missis, vel circa ca deliquerint) sed aliorum non delinquentium harum serie applicamus, qui teneantur consignare merces, et lucra hu­ iusmodi locorum Ordinariis, scu eorum Vica­ riis, in spiritualibus, generalibus, aut Officiali­ bus, vel Apostolicis Vicariis, scu Provicariis. Hi vero tamquam dictae Sedis Delegati illa ut praefertur, ct non in alios usus distribuere, ct erogare debeant; super quibus eorum conscien­ tiam districte oneramus. Et quia in praemissis, ct circa ca delinquentes, ut plurimum , prae­ textu necessitatis pro eorum Missionibus se ex­ cusare praesumunt; excusatione huiusmodi cis, corumve cuilibet nullo modo suffragari posse, Poenae in Su- vel debere decernimus ct declaramus. Insuper periorca inobicruulum non pu·• eisdemmet censuris et poenis innodamus, et nicntci. innodatos fore declaramus Superiores imme­ diatos, ac Provinciales, ct Generales praedi­ ctorum Ordinum, Congregationum, et Socie­ tatum, etiam lesu, qui corum respective sub­ ditos in praemissis, vel circa ca, etiam pro unica vice quomodolibet delinquentes, saltem per amotionem illorum a locis commissi per cos delicti non puniverint; a sententia vero excommunicationis huiusmodi per Superiores, vel alium, scu alios quoscumque, etiam qua­ vis facultate suffultos, nemo cx praedictis delin­ quentibus absolvi possit, praeterquam in mor­ tis articulo constitutus, nisi lucris huiusmodi prius restitutis. Decernentes etc. 59 An. C. 1669 c provvedcrc a quelle chc giudichcranno ne­ cessario per servizio di Dio, con darne poi parte a questa S. C. 4. Che a loro appartenga il determinare cib chc giudichcranno a gloria di Dio circa Tosservanza dellc feste, digiuni, c riti ecclesia­ stici, sccondo perb i decreti de’Sommi Pontctici, la qualita dc' luoghi c la circostanza dei tempi. 5. Supplica délia facoltà di creare notari apostolici per autenticare le scritturc chc fosse loro necessario di fare stendere. 6. Chc abbiano tutte quelle facoltà chc si conccdono dal Concilio di Trento agli Ordi­ nari sopra i Regolari circa Tascoltarc Ic con­ fessioni, prcdicarc la parola di Dio cd esercitare Γ officio di parroco. 7. Che si attribuisca loro quella facolQ conceduta agli Ordinari dalla s. m. di Papa Urbano nella sua Costituzionc sopra le Mis­ sioni dei Religiosi al Giapponc e ad altre parti dclle Indie Orientali (Const. debito 22 Fe­ bruarii i633) cioè: Chc nascendo controversée tra Religiosi, gli Ordinari comc Delegati dclla Sede Apostolica le dccidano c determinino, ma quando fossero di materie gravi, nc debbano dar parte a questa S. Sede, cd attendere da quella i necessarî provvedimenti. R. Ad 1. Non licere Vicariis Apostolicis sub quovis praetextu intra suorum Vicariatuum fines uti aliis facultatibus quam quae ipsis specialiter a Summo Pontifice et a S. C. con­ cessae fuerunt. Ad 2. Annuerunt (Erili PP.). Ad 3. Posse, sed respectu missions riorum Regularium tantum in iis quae concernunt cu­ ram animarum ct Sacramentorum administrationem. Ad 4. Concesserunt. Ad 5. Possint creare sex notarios. Ad 6. Negative. Ad 7. Concesserunt. 183 182 νκϊηοΓηηθΛ. potlolkorum. S. C. de Prop. Fide tj August. i66(j (Congr. P. pro Sts.). — Relatio: Fu rimesso S. θ· de Prop. Fide r 7 August. i66q (C. P. PRO SfS.)« ----- PkTITIOVKS VtCARII Ap. dall’EE. VV. al P. Maestro del S. Palazzo ct al P. Lcuria Γ appresso dubbio: Tuxkini: i. Che tanto esso chc gli altri Vicari Apostolici nellc provincic alia loro cura com1. Sc li Vescovi siano obligati di rinnovarc messe siano dichiarati primi direttori c supe­ [ ogni anno gli Oli Sacri, c ad abbrugiare quclli riori dclle cose spirituali sotto la Santità di chc sono consecrati, quando Γ olio che hanno per nuovamente consecrare è ugualmente vccN. S. e di questa S. C. senza perô minimo pregiudizio o Icsionc dei privilegi c dellc grachio chc quello chc si ha da abbrugiare. — zie conccdutc dalla Sede Apostolica ai RcgoEt in caso chc si risponda per Γ affirmativa : Jari. 2. Sc siano tenuti d’abbrugiarli anche in quel caso che la penuria dell’ olio e la diffi2. Chc a loro appartenga di vcrificarc c pubblicare tutte le Bollc, Costituzioni ed altri man­ coltà d’avcrlo fa moralmcntc dubitare, che, sc dati Apostolici, c tutti gli ordini di questa S. C. I abbrugiuno il consecrato, resteranno privi dcl3. Chc giudizialmentc possano visitarc tutti 1’olio sulficente per il tempo avvenire. gli oratori, cappellc, chicsc, cd altri luoghi pii, Quanto al 1. hanno li detti Padri risposto Olei* «acri» consecrandi*. C· 1669 affermativamcnte, fondati nel Can. Litteris de Consecrat, dist. 4 dove per ragione si asscgna che siccome annualmente devc cclebrarsi la solennité del Giovcdi Santo, cosï deve ogni anno, c ncl medesimo giorno consecrarsi folio et abbrugiarsi il vecchio; ne ciô farsi perche questo sia nuovo o vecchio, ma per la rinnovazione del Sacramento, o del mistcrio ; il quai precctto vien confermato nclla Costitut. i3 § 5 d* Innoc. IV. Quanto al 2. hanno risposto chc, sc in caso di nécessita o di pericolo non puô con­ secrarsi il nuovo Crisma, non devc abbrugiarsi il vecchio, perche la rinnovazionc del Crisma per la validité del Sacramento della Confermazione non est de necessitate Sacramenti sed ministri; che pcrciô tanto è valida la Confcrmazionc col Crisma vecchio chc coi nuovo, bcnchc illecita, se ve ne potesse havere dei nuo­ vo. 11 chc cavano dal suddetto Can. Litteris. Sono pero di patere chc per uso del Cri­ sma e dcgli altri olii e espediente di conce­ dere ai missionarii il privilegio altrc volte conceduto dai seguenti Som mi Pontcfici, riferito dal Verricelli quest. 98, § 3q, cioe: - Leone X. Che si possano usure gli olii vecchi, il Crisma c lOlio Santo insino al tcrzo anno, quando con grave didicolta puO aversi folio, o il balsamo. — Gregorio XIII. — Che si possano adoprare gli olii antichi sino a quattr’anni; e Cle­ mente VIII concede il medesimo privilegio in caso chc il Crisma c gli altri olii non si possino havere dell* istesso anno. Anzi il Verricelli riene che senza il privi­ legio, in caso di nécessita, se fatta ia diligenza non si trova folio novo consacrato, ρυύ adoprarsi il vecchio, essendo più decente di conferirc il Sacramento coll’ olio antico, che lasciarc morire i fcdcli senza Sacramento. R. Concedatur Vicariis Apostolicis, ad for­ mam privilegiorum alias a Summis Pontifi­ cibus concessorum, facultas utendi oleis vete­ ribus; ct pro ca iusscrunt adiri S. Officium. 184 5' · ;^ A * An. C.i6f- COLLECTANEA 6o S C. de Prop. Fide rj Augusti 1669 (C. P. ΡΚΟ Sin.). — Relata instantia R. I). Epi­ scopi Heliopolitani , ut missionariis qui tam ipsum quam alios Vicarios Apostolicos, ad Regna Sinarum ab hac S. Sede missos, secuti sunt, ct in futurum sequentur, concedatur fa­ cultas celebrandi sacrosanctum Missae sacrifi­ cium super altari portati!i in itinere tarn eundo ad suas Missiones quam ab eis redeundo, et in locis infidelium, ac ubi ecclesiae apertae non inveniuntur, ne diutius beneficio et solano spiri­ tuali huius sacrificii destituti remaneant, et ad hoc ut, tali medio, christifidclibus qui in prae­ dictis locis infidelium reperiuntur, adjutorio esse possint t An. C. 1669 R. Censuerunt (Emi PP.) supplicandum SSrîio ut gratiam petitam concedere sua beni­ gnitate dignetur. — Quo decreto relato per Se­ cretarium SS1Ï10 D. N. , Sanctitas Sua (Cle­ mens IX), precibus supradictis annuendo, fa­ cultatem petitam concessit. 185 S. C. S. Officii 28 Aug. t66n. — Mk- <. p<,‘ sopotamiak. — i. Se possa permettersi o tolle- ouhoiia· rarsi ai sacerdoti nestoriani che si fanno cattolici di confessare colf autorité del loro Ordi­ nario i loro nazionali ed in specie quelli che sono erctici o scismatici, ponendo in conside| razione chc, quando facesscro il contrario, oltre chc verrebbero a manifestarii per cattolici, sarebbero sottoposti ad avanie, e perdercbbcro tutte le contribuzioni che sono il loro soscenta mento. 2. Se possa permettersi ai diaconi di pro- ErcihrchiM ferire ad alta voce nelf Officio divino in chiesa 2!η"π7· « i nomi di Dioscoro, Nestorio, Barsuma ed alaltri cresiarchi con intenzione d’invocare i santi dei medesimo nome, o pronunciandoli come nomi indifferenti, detestandoli perà nelf interno assicurando non esser possibile che fucciano di vantaggio. In caso che si rispondesse per la negativa, assolutamente ne seguirebbero de­ gi’ inconvenienti. R. Negative, facto verbo cum SSitio. Et Sanctitas Sua approbavit. Const. Clement. PP. IX. f3 Sept. 1663. Exordium. (De dkpesdrnha missionariohum regularium a Vicariis App.). — Speculatores domus Israel, quae est sancta Dei Ecclesia, in terris a Do­ mino constituti, ad illa praecipue caritatis at­ que vigilantiae Nostrae pastoralis studia con­ venimus, quae christianac religionis, catholicaequc fidei propagationem concernunt; ut illis certam atque prudentem, cx solita huius S. Sedis prudentia et rectitudine, normam tradamus, ct sublatis dubiis atque controversiis, quae inter opérai ios in vincam Domini missos, in eaque sedulo laborantes, enasci, illorumque labores et laborum fructus turbare vel impedire possent, omnia pie sanctequc (quantum Dominus donare dignatur) disponere satagamus, quo optati surgant, benedicente Domino, fructus, ac ad maturitatem perducantur, sanctaque mater Ecclesia uberioribus atque laetioribus in dies gaudeat incrementis. Cum itaque, sicut Venerabilis Frater Fran- Expoiltio. ciscus Episcopus Hcliopolitanus, Vicarius Ap. in regno Tunchini cum administrationc pro­ vinciarum Sinae huic regno adiacentium, videlicet Januam, Qucicken, Hauquang, Succncn, Qucngsii ct Laos, a tel. rcc. Alexandro Papa j 1 I I | | I I | | S. C. DE PROP. FIDE VII., praedecessore nostro constitutus ac depu­ tatus, tam suo quam Venerabilis pariter Fratris Petri Episcopi Berytensis, Vicarii Apostolici Cochinchinae cum administrationc infrascriptarum provinciarum Sinae, videlicet Cechiang, Forchicn, Quantimg, Chicmsii, insulae Haynaum, ct aliarum insularum, atque etiam Epi­ scopi Mctellopolitani consecrati aut mox con­ secrandi, Vicarii Apostolici Nanchini in Sina cum administrationc provinciarum Pechuin, Kiansii, Kantingz, Honan, Kensii, Coreac ct Tartariae ab eodem Alexandro praedecessore pariter constitutorum, cum extensione administrationis dicti Episcopi Mctellopolitani ad ci­ vitatem Juthiac totumque Siaini regnum a No­ bis nuper factii, nominibus, Nobis exponi fecit, in dictis regnis et provinciis reperiuntur diver­ sorum Ordinum Religiosi, tam a suis respective Superioribus generalibus, quam a Congrega­ tione Vencrab. Fratr. Nostrorum S. R. E. Cardi­ nalium negotiis Prop. Fidei praepositorum, de­ stinati, qui missionibus ibidem sub directione suorum respective Praepositorum aut Praefecto­ rum operam navant; eorumque nonnulli, ut necessarios operarios multiplicarent, aliquos cx fervenlioribus neophytis cutechistas cifecerint, illosquc sibi suaeque directioni quibusdam vo­ lis adstrinxerint ; praedicti vero Episcopi, Vi­ carii Apostolici, humiliter a Nobis postulaverint ut auctoritate Nobis a Domino tradita decer­ nere atque declarare dignaremur: - 1. An ali­ qua sit inter Vicarios Apostolicos ct Regulares praedictos subordinatio, ct in quibus hi ab illis dependere debeant. — 2. An catcchistae per vota Regularibus facta eximantur a iurisdictionc corumdem Vicariorum Apostolicorum. Nos attendentes eo potissimum fine in Si­ nam, Tunchinum, Cochinchinam, Siamum ct alia vicina regna missos, ibique constitutos esse Episcopos Vicarios Apostolicos, ut cx Christia­ nis indigenis scu incolis illarum partium in­ stituerentur clerici ct sacerdotes, ac crescente fide fideliumque numero, disciplinae ecclesia­ sticae usus paulatim introduceretur ; considerantesque cx independentia plurimorum opera­ riorum in iisdem locis, praecipue cum ab hac Sancta Sede valde sint remota, oriri facile posse dissensiones, rixas, divisiones et schismata, in Christianae religionis detrimentum atque per­ niciem eruptura, nisi illis mature occurratur: de memoratorum Cardinalium consilio, aucto­ ritate apostolica, tenore praesentium, decerni­ mus, statuimus ct ordinamus quod praedicti Episcopi Vicarii Apostolici, ab omnibus et sin­ gulis Religiosis cuiuslibet Ordinis, Congregatio­ nis ct Instituti, etiam Societatis Icsu, in prae­ dicta regna ct provincias, sive a suis Superiori­ bus missi sint, sive a Nobis, aut Congregatione corumdem Cardinalium specialiter deputati, exigere possint ct debeant ut suas patentes, seu alias quascumque eorum missionis , de- 61 stinationis, constitutionis ct deputation!* litte­ ras, exhibeant ; iisque qui illas exhibere recu­ saverint, tanquam Sedis /Xpostolicac delegati, prohibere ne facultates sibi per litteras huius­ modi concessas exerceant; ipsique Regulares li­ centiam exercendi suas facultates petere tenean­ tur ab iisdem Episcopis Vicariis Apostolicis, quam ipsi denegare non debeant, nisi in casu gravis causae dictae Congregationi communi­ candae. Porro dicti Regulares, in defectu sacerdotum saecularium , non solum titulo caritatis, sed etiam iustitiae, curam animarum teneantur exercere, ct quatenus id facere recusent, a Vi­ cariis Apostolicis ad la.e munus obeundum co­ gi possint. Quotiescumque vero Regulares sub titulo missionariorum, curam animarum exer­ cebunt, subditi sint quoad functiones parochialcs visitationi et correctioni Vicariorum Apostolico­ rum, autProvicariorum eorumdem iuxta Consti­ tutionem recolendae mem. Gregorii Papac XV, praedecessoris pariter nostri, quae incipit : In­ scrutabili Dei Providentia, etc., anno Incarna­ tionis Dominicae 1622 nonis Februarii editam nec sine licentia corumdem Vicariorum Apo­ stolicorum, ct multo minus contra eorum vo­ luntatem, liceat Regularibus aedificare et ape­ rire ecclesias, in locis ubi ipsi, vel alii missio­ narii alterius Ordinis, scu presbyteri saeculares similiter missionarii, ecclesias habent; ubi vero apertae non sint, possint ad formam privile­ giorum et facultatum ipsis concessarum. Cum autem prae multitudine neophytorum in una provincia aut civitate, vel prae nimia earum amplitudine, unus aut alter qui eis prae­ sunt missionarii non sufficiunt, aliique suppe­ tunt sacerdotes saeculares aut Religiosi, licet alterius Ordinis, quorum tamen subsidium nec illi quaerunt, nec oblatum recipiunt; tunc ha­ bito dumtaxat respectu ad Christianorum neces­ sitatem, possint et debeant Vicarii Apostolici praedicti operarios multiplicare, parochias di­ videre, aliique eiusmodi facere iuxta praescri­ pta a sacris canonibus et Concilii Tridcntini decretis; possint quoque iidem Vicarii Aposto­ lici exigere a Regularibus rationem exeeutionis piarum voluntatum, quatenus ad illas exequendas illis deputentur. Praeterea, iuxta Constitutionem rec. mem. Urbani PP. VIII, praedecessoris pariter Nostri quae incipit: Ex debito pastoralis officii, etc., si forte aliquae controversiae inter Religiosos dictarum partium (quod Deus avertat) oriantur, memorati Vicarii Apostolici, tanquam Sedis Apostolicae delegati, illas decidere et terminare possint ct debeant. Si vero graviora quaedam negotia occurrerint, ca ad Nos ct Romanos Pontifices successores Nostros quanto citius ab iisdem Vicariis Apostolicis referantur, ut quod in illis statuendum fuerit, matura consultatione adhibita, decernatur. An. C. 1669 De alifo iuriiu dictionem Vica­ riorum Ap. apectantibue. Ao. C 1669 62 COLLECTANEA AJ hacc, quoad vota catcch istarum, sta­ tuimus pariter ct ordinamus votum obedientiae, quo nonnulli Regulares cos obstringunt, eisdem non impedire sui officii exercitium, sub dire­ ctione dictorum Vicariorum Apostolicorum corumque Provica riorum, nec istud impediri posse a Regularibus, Unquam cis vigore dicti voti catechistae omnimode subditi sint; quinimo votum huiusmodi in hac circumstantia nullum esse declaramus. Volentes ab iisdem Vicariis Apostolicis posse dictos catechistas compelli ut sub eorum directione ct dependentia sua munia exerceant ; ct quatenus Regulares de facto adstringerent catechistas ad similia vota ct alias obligationes, quibus a Vicariis Apostolicis in­ dépendantes remanerent, posse eosdem Vicarios Apostolicos, publica significatione, manifestare Regularibus atque iis intimare ut abstineant ab usu, seu verius abusu, catechistas voto obedientiae erga se ipsos, privative quoad Vicarios 4 Sede Apostolica deputatos, obstringendi. λ ac v.cjr oInsuper volumus ut ad Vicarios Apostolicos ζΛ vpp tKM* ’ntra ^ncs suorum Vicarintuum, praecipue spe­ ctet, maxime in cursu visitationis, ca inspi­ cere quae spectant ad fidem, bonos mores et administrationem Sacramentorum Biptismi, Matrimonii, ct aliorum ad cultum divinum, ad preces publicas, ad imaginum, reliquiarum­ que cultum competat quoque dictis Vicariis Apostolicis facultas super novis miraculis et Martyribus processum instituendi, ct ad me­ moratam Cardinalium Congregationem trans­ mittendi ; necnun circa observationem festorum, rituumque ecclesiasticorum, statuendi quaecumque opportuniora videbuntur secundum decreta Romanorum Pontificum, locorumque circum­ stantias. Ac ad eosdem Vicarios Apostolicos etiam spectet verificare et publicare quascumque Litteras Apostolicas, Constitutiones et Re­ scripta Romanorum Pontificum quae locorum Ordinariis dirigi solent, iubilaca quoque, in­ dulgentias, Sacrarumquc Congregationum ordi­ nationes. Porro unicuique memoratorum Vica­ riorum Apostolicorum sex Notarios Apostoli­ cos creandi ct instituendi facultatem, dicta au­ ctoritate, harum serie tribuimus ct impertimur. Caetcrum has omnes facultates dictis Vica­ riis Apostolicis ita elargimur ct concedimus, ut extra eorum limites excurrere ipsis nullo modo liceat, quod quidem omnino vetamus et prohibemus: salva semper in praemissis au­ ctoritate praefatae Congregationis Cardinalium negotiis Propagandae Eidei praepositorum. 1 xroetr» Mandantes propterea in virtute sanctae obe· dientiuc, ac sub indignationis Nostrae, aliisque Nostro seu dictae Cardinalium Congregationis arbitrio, imponendis poenis, omnibus ct sin­ gulis Regularibus praedictis, aliisve quibuslibet ad quos spectat ct pro tempore quovis modo spectabit, ut omnia ct singula praemissa exa­ cte, inviolabiliter et inconcusse observent ct ore· w<»«» aud ·ι>· n··. An, C. 1669 adimpleant. Ac decernentes easdem praesentes Litteras firmas, validas et efficaces etc. 187 Const Clementis PP. IX. 13 Sept. t66g prooemium (Contra nonnullos abusus kcclksî asticorum in Inuus Ok(kntalibus)·— In excelsa Sedis Apo­ stolicae specula, meritis licet imparibus, per ineffabilem divinae sapientiae atque bonitatis abundantiam constituti, vigilantiae nostrae oculos per universas Christiani orbis partes iugiter circumferimus, et sollicitis studiis provi­ dere satagimus ut divinus cultus ubique flo­ reat, populorum devotio excitetur ct foveatur, ac omnium christilidelium, praesertim in re­ motissimis partibus degentium , quieti ct ani­ marum saluti opportune consulatur. Hoc con­ silio ea, quae pro salubri illorum directione a Romanis Pontificibus praedecessoribus nostris, eorumque iussu, pie prudenterque decreta atque constituta fuisse compcrimus, ut firmius sub­ sistant ct serventur exactius, Apostolici muni­ minis nostri patrocinio corroboramus, ac op­ portune extendimus, sicut ad omnipotentis Dei gloriam, Ecclesiae honorem, spiritualemque eorumdem christilidelium aedificationem et con­ solationem salubriter expedire in Domino arbi­ tramur. Dudum siquidem emanarunt a felicis recor­ Li Herae ApoMolicae Akian· dationis Alexandro Papa VII praedecessore no­ Jn VII stro litterae in simili forma Brevis tenoris qui sequitur, videlicet: < Alexander Papa VII, ad futuram rei memoriam. — Sacrosancti apo­ stulatus officii, quo divina disponente clemen­ tia etc. (V. n. 129). Et subinde Congregatio tunc existentium S. R. E. Cardinalium, negotiis Propagandae Eidei praeposita, alia nonnulla decreta die 22 iulii i658 edidit tenoris sequentis, videlicet: « Ad melius ct facilius occurrendum neces­ sitatibus spiritualibus christilidelium in Indiis Orientalibus degentium Sacra Congregatio dc Propaganda Fide decrevit: Ut parochi non naturales illarum partium, Decr. S. C de sive regulares sive saeculares sint, teneantur Prop. Fide. omnino habere apud se capcllanum natali­ bus ct origine indum pro confessionibus au­ diendis ct diebus festis hortationibus ad popu­ lum lingua vernacula habendis, ne, tali auxi­ lio destituti, in ea qua initiati sunt orlhodoxâ fide langueant ac paulatim deficiant, iisque pro sustentatione ct labore, ubi populus ipse id sponte non praestiterit, congruum suppeditent stipendium. Praecepit iisdem parochis, cetcrisquc qua­ rumcumque ecclesiarum superioribus, ut nedum sacerdotes indigenas in eorum ecclesiis cclebrare volentes non arceant, verum etiam perurbaniter excipiant, quo frequentius illuc re­ deant ad omnipotenti Deo immolandum, sen- An. C. 1669 63 S. C. DE PROP. FIDE tiantquc christianam charitatcm omnes aequis offici!s amplexari. Ut vero tides adhuc in iis regionibus pu­ bescens litterarum alimento coalescat, ct pueri reddantur idonei ad res ecclesiasticas perci­ piendas, iisdem parochis ct maxime pagorum ct villarum iniungit, ut cos vel per se vel per capellanos naturales, si tales ipsi non sunt, ultra fidei Christianae rudimenta, grammatices etiam institutionem, cetcrasque artes liberales, quoad fieri poterii, edoceant. Decrevit, quoniam, ut auditum est, in pro­ cessionibus solemnibus, etiam SS. Corporis Christi, ex gentilium moribus ritus aliqui sive actus irrepserunt, qui, licet honoris et maioris cultus gratia exhibeantur, maiestatem nihilo­ minus christianac religionis non minimum de­ decent , Sacra Congregatio vetuit ne in poste­ rum permittantur, ct arceatur omnino quid­ quid ludicri aut minus gravis speciem aliquam habuerit: nullo modo autem liceat ecclesiasti­ cis ct praecipue regularibus, praetextu digni­ tatis, gradus aut officii, umbellam in iis ge­ stare: sed, quo maiori praefulgent dignitate, eo demissius divinae maiestatis obsequium praestare, aliosquc Christianos humilitatis ex­ emplo praeire nitantur. Datum Romae die 22 Iulii 1658 >. Nunc autem nos, spiritualibus christifidelium non solum Goac ct in insulis adiacentibus sed etiam in universis Indiarum Orientalium regnis, provinciis et regionibus degentium ne­ cessitatibus prosperisque in via Domini pro­ gressibus pastorali sollicitudine atque charitate salubriter consulere cupientes, de Venerabilium Fratrum Nostrorum eiusdem S. R. E. Cardi­ nalium negotiis Propagandae Fidei praeposito­ rum consilio, litteras Alexandri praedecessoris, ct subinde emanata decreta pracinserta, omniaque ct singula in cis respective contenta ct expressa, auctoritate Apostolica, tenore prae­ sentium, perpetuo approbamus, confirmamus et innovamus, illisque inviolabilis Apostolicae firmitatis robur adiicimus, ac illa omnia ct singula ad omnia Indiarum Orientalium regna, provincias ct regiones extendimus ct amplia­ mus, ibique locum habere decernimus, ac per quascumquc personas etiam regulares, cuiusvis Ordinis, Congregationis ct Instituti, tam Men­ dicantium quam non Mendicantium, etiam So­ cietatis lesu, Gone ct in insulis adiacentibus ac in universis Indiarum Orientalium regnis, provinciis ct regionibus huiusmodi nunc ct pro tempore degentes, cuiuscumque status, gradus, conditionis, qualitatis ct praeeminendae exi­ stant, ad unguem inviolabiliter ct exacte ob­ servari, eadem auctoritate, harum serie, itidem perpetuo praecipimus, volumus ct mandamus. An. C. 1669 188 Const. Clementis PP. IX 23 Sept. 166g. (De Ar. tardius PKiviLKOiATis). — Cum fel. rcc. Alexander PP. VII praedecessor noster dubia in diversis mundi partibus occasione decreti Congregationis nunc existentium S. R. E. Car­ dinalium Sacris Ritibus praepositorum dic 5 Augusti 1662 emanati, ct ab ipso Alexandro praedecessore approbati, dc non celebrandis .Missis defunctorum in festis ritus duplicis, ex­ orta dirimere cupiens, aliud eiusdem Congrega­ tionis decretum in una Novaricn. dic 22 Novem­ bris 1664 editum approbaverit, quo declara­ tum fuerat Anniversaria ct Missas defunctorum cantu , cx dispositione testatorum , quotannis recurrente ipsorum obitus die, celebrandis, ta­ metsi dies obitus huiusmodi in festum ritus duplicis maioris incideret, non comprehendi in primo dccrcto ; ac ulterius quod altaria privi­ legio Apostolico pro animabus fidelium de­ functorum in perpetuum decorata, et in qui­ bus proinde quotidie etiam in festis ritus du­ plicis celebrandae essent Missae defunctorum ex obligatione, declaraverit per celebrationem Missarum dc festo currenti satisfieri iniunctis obligationibus, et indulgentias per ciusmodi privilegia Apostolica concessas, animabus fide­ lium defunctorum in Purgatorio existentibus suffragari proinde ac si celebratae fuissent Missae defunctorum ad formam dictorum privilegio­ rum, et alias, prout in eiusdem Alexandri prae­ decessoris Literis desuper in simili forma Brevis dic 21 lanuarii 1667 expeditis, quarum tenorem praesentibus pro plene et sufficienter expresso et inserto haberi volumus, uberius continetur; cumque, sicut ad aures nostras pervenit, etiam dubitetur utrum dictarum Literarum dispositio quoad altaria pariter quidem priv il egi ata, sed non in perpetuum, nec pro omnibus hebdo­ madae diebus, et ad quae Missae non cx obli­ gatione, sed ex sola fidelium devotione cele­ brantur, locum habeat; hinc est quod Nos du­ bitationes huiusmodi ex iniunctac Nobis caelitus pastoralis sollicitudinis munere dirimere pariter atque decidere cupientes, de Venerabilium Fra­ trum Nostrorum eiusdem S. R. E. Cardinalium Sacris Ritibus praepositorum, qui rem mature perpenderunt, consilio, declarationem a memo­ rato Alexandro praedecessore, sicut praemittitur editam, ad altaria, ut praefertur, non in per­ petuum, sed ad septennium, seu aliud brevius vel longius tempus, ac non omnibus, sed ali­ quo vel aliquibus tantum hebdomadae diebus, nunc ct in futurum quandocumque privilegiata, auctoritate Apostolica tenore praesentium ex­ tendimus. Et proinde ut Missae quae ibidem dc festo currenti, in quo Missae defunctorum celebrari non possunt, sive ex obligatione, sive ex sola fidelium devotione celebrabuntur, suf­ fragentur, ita ut animae christifidelium pro Decreta S.R.C. dc celebratione Mutarum defun­ ctorum. Declaratio circa allana pri vilcgUta. Extentio prae­ fatae declaratio­ nis. An. C. 1669 COLLECTANEA 64 quibus celebratae fuerint, indulgentias et pri­ vilegia huiusmodi concessas consequantur in omnibus ct per omnia perinde ac si Missae de­ functorum ad formam corumdcm privilegiorum celebratae fuissent, auctoritate ct tenore prae­ dictis concedimus ct indulgemus. Decernentes pariter easdem praesentes literas etc. 189 KJe S· C· ®· 0®cii l3 Nov. — An in 1 itMSproMKM suo robore permaneat praeceptum et manda^r'ûeSifîum turn... de observantia responsorum ct rcsulutioS O<‘ num fac*arum » die 12 Septembris 1645, in S. C. de Prop. F. ct a s. m. Innoccntio X ’approbatarum, ct an iuxta exposita in iisdem dubiis, ab omnibus et singulis missionaries cuiuscumquc Ordinis, Religionis ct Instituti, etiam Soc. Icsu, in Regnis Sinarum aut Chinac pro tempore existentibus, seu extituris, in praxi di­ ligenter observandae sint donec Sanctitas Sua, vel S. Sedes Apostolica aliud ordinaverit ; non obstante alio decreto a S. C. emanato sub die a3 Martii i656, super aliquibus quaesitis pro­ positis a PP. Societatis Icsu apud Sinas mis­ sionaries diversimode ct cum aliis circumstan­ tiis conceptis. R. Decretum S. C. de Prop. F. datum sub dic 12 Septembris 164$ ( F'. n. rij) secundum tunc exposita in dubiis, esse in suo robure, ne­ que per decretum S. C. S. Off. latum sub die 23 Martii 1656 ( V. n. 126) fuisse circumscri­ ptum, sed omnino, secundum quaesita circum­ stantias ct omnia in dictis dubiis expressa, esse servandum ut iacet; quemadmodum servandum declaravit decretum S. C. S. Officii latum, ut supra, dic 13 Martii i656 iuxta quaesita, cir­ cumstantias et omnia in cis expressa. 190 S. C. de Prop. Fide 7 Iulii 1670 (C. G.). /«•η i tona. — Puskis. - i. An publicatio Tridentini circa '» rntatiai Λ . . Λ, . . , . . . , matrimonium dittern debeat in locis ubi dc novo conversio est facta , donec magis sint in tide firmati, et in locis ad quos Patres (missionarios) pervenire difficile est, aut ob loci distan­ tiam , aut quia ab illius loci domino gentili Patres sunt in exilium missi. 2. In locis in quibus Decretum Tridentinum circa matrimonium publicatum esc, an ]X)ssint fideles vicissim matrimonium contra­ here sine parochi praesentia, cum aut ob ma­ ximam distantiam aut ob exilium, illis locis adesse nequeat, ce an coniugia illa vera sint, et sine peccato fiant. 3. An qui in propria parochia Concilii Deexetum circa matrimonium audivit, possit m aliis locis , in quibus non est publicatum Decretum, sine parocho matrimonium contra­ here. i An. C. 1670 4. An, ut vere Concilii Decretum dicatur publicatum, necesse sit ut in omnibus ecclesiis vicorum quae inter se valde proximae sint pu­ blicetur, cum et aliqui vici ob incolarum com­ moditatem duas ecclesias habeant. 5. Cum in aliquo dominio perpaucae ecclesiae sint, cum tamen in posterum multae sint erigendae, an, publicato Decreto Concilii in illis paucis ecclesiis, in toto dominio cen­ seatur publicatum, vel potius in quolibet vico in quo deinceps ecclesia erigenda est, congre­ gatis Christianis in aliqua domo decenti, ut solet fieri in Missae celebrationibus, ibi fieri debeat publicatio, ita quod inierim, cum in singulis vicis non fit publicatio, possint sine parocho et testibus matrimonium contrahere. R. Ad 1. Posse concedi dilationem publi­ cationis Decreti Concilii Tridentini. Ad 2. Missionarii excquantur Decretum S. C. Concilii ad Episcopum Tricaricnsem circa matrimonia Batavorum, ut infra (V. n. 148). Ad 3. Licere iuxta Decretum eiusdem S. C. Concilii, modo non fiat in fraudem. /Xd 4. Esse necessariam publicationem in singulis ct solis parochiis iuxta Decretum S. Con­ cilii Tridentini, sess. 24, c. 1, De reform, ma­ trimonii. Ad 5. Sufficere publicationem iam factam, nisi novi accedant populi ct incolae, ct pro eis novae erigantur paroeciae. 191 S. C. de Prop. Fide r 7 Aug. 1670. — Facultates missionariorum currere a dic quo perveniunt ad locum Missionis. quo dic in­ cipiant currere miuuonariorura facultates. 192 Instr. S. C. S. Officii 21 Augusti 1670. (Db statu LtBBRO comprobando). — Cum alias per S. C. S. Otf. iteraris Instructionibus ab ea­ dem emanatis de anno 1658 ct i665 locorum­ que Ordinariis transmissis, provisum fuerit ut praescriptis interrogatoriis faciendis testi­ bus, qui ad probandum statum liberum con­ trahentium matrimonium inducuntur, omnis prorsus secludatur aditus iis qui, adhuc vivente altero coniuge, aut alias impediti, ad secunda illicita vota transire satagebant ; videns nihilo­ minus SSrtlus D. N. quamplures locorum Or­ dinarios, vel eorum vicarios ct deputatos ad excipiendas testium depositiones, nccnon pa­ rochos ct notarios in casibus expressis, aut omittere, aut non observare earumdem Instru­ ctionum tenorem, ct, licet aliquando plene ob­ servent, non tamen interrogare testes super aliis impedimentis dirimentibus: ideo volens San­ ctitas Sua praedictis malis occurrere, re mature considerata cum Emis et RnMs DD. Cardinali­ bus Generalibus Inquisitoribus, praesenti dc- Dc testium éli­ mine ad statum liberum proban­ dum in ordine ad matrimonium. An. C. **7° S. C. DE PROP. FIDE 65 creto perpetuis futuris temporibus duraturo ite­ vel habere aliud impedimentum, cx quo non rum iniungit omnibus vicariis seu deputatis pro possit contrahi matrimonium. Si vero testis re­ examinandis testibus ad probandum statum li­ sponderit non habuisse uxorem vel maritum, berum contrahentium matrimonium, menon neque aliud impedimentum ut supra: parochis, notariis ct quibuscumque aliis respe­ 9. Interrogetur dc causa scientiae, et an sit ctive, sub poenis etiam gravibus corporalibus possibile quod aliquis cx illis habuerit uxorem arbitrio S. C., ut Instructionem infrascriptam I vel maritum vel aliud impedimentum etc., et ad unguem observent.... quod ipse testis nesciat. Si responderit affir­ Instkuctio. i. Imprimis testis moneatur de mative, supersedeatur, nisi ex aliis testibus pro­ gravitate iuramcnli, in hoc praesertim negotio betur concludenter non habuisse uxorem vel pertimescendi, in quo divina simul et humana maritum, neque ullum aliud impedimentum etc. maiestas laeditur ob rei de qua tractatur im­ Si vero responderit negative : portandam ct gravitatem, ct quod imminet poe- [ 10. Interrogetur de causa scientiae, cx qua na triremium ct fustigationis deponenti falsum. deinde iudex colligere poterit an testi sit danda 2. Interrogetur dc nomine, cognomine, pa­ fides. Si responderit contrahere volentes habu­ tria, aetate, exercitio ct habitatione. isse uxorem vel maritum, sed esse mortuos: 3. An sit civis vel exterus, ct, quatenus , 11. Interrogetur de loco ct tempore quo sit exterus, a quanto tempore est in loco in sunt mortui, et quomodo ipse testis sciat fuisse quo testis ipse deponit. coniugcs, ct nunc esse mortuos. Et si respon­ 4. An ad examen accesserit sponte, vel re­ deat mortuos fuisse in aliquo hospitali, vel vi­ quisitus: si dixerit accessisse sponte, a nemine disse sepeliri in certa ecclesia, vel occasione requisitum, dimittatur, quia praesumitur men­ militiae sepultos fuisse a militibus, non detur dax: si vero dixerit accessisse requisitum, in­ licentia contrahendi nisi prius recepto testimo­ terrogetur a quo vel a quibus, ubi, quando, nio authentico a rectore hospitalis in quo prae­ quomodo, coram quibus ct quoties fuerit re­ dicti decesserunt, vel a rectore ecclesiae in qua quisitus, et an sciat adesse aliquod impedimen­ humata fuerunt eorum cadavera , vel, si fieri tum inter contrahere volentes. potest, a duce illius cohortis in qua descriptus 5. Interrogetur, an sibi pro hoc testimonio erat miles. Si tamen huiusmodi testimonia ha­ ferendo fuerit aliquid datum, promissum, re­ beri non possunt, Sacra Congregatio non inten­ missum vel ablatum a contrahere volentibus, dit excludere alias probationes, quae dc i ure vel ab alio ipsorum nomine. communi possunt admitti, dummodo sint le­ gitimae ct sufficientes. 6. Interrogetur, an cognoscat ipsos contra­ here volentes, et a quanto tempore, in quo loco, 12. Interrogetur, an, post mortem dicti con­ qua occasione, et cuius qualitatis vel conditio­ jugis defuncti, aliquis ex praedictis contrahere volentibus transierit ad secunda vota. Si re­ nis existant. Si responderit negative, testis di­ mittatur; si vero affirmative : sponderit negative: 7. Interrogetur, an contrahere volentes sint 13. Interrogetur, an esse possit quod ali­ cives vel exteri. Si responderit esse exteros, quis cx illis transierit ad secunda vota absque supersedeatur in licentia contrahendi , donec eo quod ipse testis sciat. Si responderit affir­ per litteras Ordinarii ipsorum contrahere vo­ mative, supersedeatur in licentia donec pro­ lentium doceatur dc eorum libero statu, de eo ducantur testes, per quos negativa coarctctur tempore quo permanserunt in sua civitate vel concludenter. Si vero negative : dioecesi. Ad probandum vero corumdem con­ 14. Interrogetur dc causa scientiae, qua per­ trahere volentium statum liberum pro reliquo pensa, iudex poterit indicare, an sit concedenda temporis spatio, scilicet usque ad tempus quo licentia vel non. Si contrahentes sunt vagi non procedatur ad licentiam contrahendi, nisi do­ volunt contrahere, admittantur testes idonei qui ceant per fides Ordinariorum suorum se esse legitime ct concludenter deponant statum libe­ rum contrahere volentium, ct reddant sufficien­ liberos; ct in aliis servata forma Concilii Tri­ tem rationem causae eorum scientiae, absque dentini in cap. Multi Sess. 24. eo quod teneantur deferre attestationes Ordina­ Fides, aliaque documenta quae producun­ riorum locorum in quibus contrahere volentes tur de partibus, non admittantur nisi sint moram traxerunt. Si vero responderit contra­ munita sigillo et legalitate Episcopi Ordina­ here volentes esse cives : rii, ct recognita saltem per testes qui habeant 8. Interrogetur sub qua parochia hactenus notam manum et sigillum, ct attente conside­ contrahere volentes habitarunt, vel habitent de retur quod fides seu testimonia bene ct con­ praesenti. Item an ipse testis sciat aliquem cx cludenter identificcnt personas de quibus agitur. praedictis contrahere volentibus quandoque ha­ Pro testibus in hac materia recipiantur ma­ buisse uxorem vel maritum, aut professum gis consanguinei quam extranei, quia praesu­ fuisse in aliqua Religione approbata, vel su­ muntur melius informati, et cives magis quam scepisse aliquem cx Ordinibus sacris, Subdia- exteri; nec admittantur vagi et milites, nisi data conalum scilicet, Diaconatum vel Presbyteratum causa et maturo consilio: et notarius exacte Collectanea S. C. de Prop, Fide. Vol. /. 9 An. C. 1670 Au. G 1670 Serplicet lib·!· h rrtccti baud fr pfofoecndu 66 solummodo vetitos cibos apponi sinunt, iisque describat personam testis, quem si cognoscit, utatur clausula mihi bene cognitus ; sin minus * operarii catholici in defectu aliorum vescuntur. Quaeritur an licite. examen non recipiat, nisi, una cum persona 2. Qui officio aliquo funguntur saepe ne­ testis, aliqua alia comparcat cognita notario, et qui attestetur de nomine ct cognomine ipsius queunt sua stipendia obtinere nisi probent a testis, neenon de idoneitate eiusdem ad testi­ sc subinde frequentatas conciones haereticas; monium ferendum. Ex huiusmodi examinibus ct ideo iis aliquando intersunt sine scandalo, debet intéressé in Urbe, ultra notarium, offi­ ut aiunt, cum satis superque constet tam or­ thodoxis quam heterodoxis sc esse catholicos, cialis specialiter deputandus ab ErTio Vicario; si extra Urbem, vel Vicarius Episcopi vel ali­ et solummodo pro forma sese in concionibus qua alia persona insignis ct idonea ab Episco­ ostendant ; ac insuper sine erroris aut haercpo specialiter deputanda : alias puniatur nota­ sis periculo, cum non attendant ad verba con­ rius arbitrio Sacrae Congregationis, ct Ordina­ donantis, vel aures gossypio obturent. Quae­ ritur an tales dum ad Sacram. Poenitentiae ac­ rius non permittat fieri publicationes. Ordinarii praecipiant omnibus ct singulis cedunt, ct conciones evitare non proponunt, parochis in eorum dioecesibus existentibus ut sacramentaliter valeant absolvi. pro matrimoniis cum exteris contrahendis non R. Ad 1. Si domini seu heri cibos illos parant servis catholicis cosque adigunt ad il­ faciant publicationes in eorum ecclesiis nisi certiorato Ordinario, a quo, vel cius Generali los comedendos in contemptum Catholicism!, neque cum protestatione est licitum de illis Vicario prius teneantur authenticam reportare, quod pro tali matrimonio fuerunt examinati comedere. Si vero non in contemptum Catho­ testes in eorum tribunali, qui probant statum licism!, sed ratione oeconomiae domini id fa­ liberum contrahere volentium etc. Contrave­ ciant, ct alii cibi non suppetant, in ea neces­ nientes autem severe punientur. sitate possunt servi de vetitis cum protestatione comedere; ct hoc dummodo non inveniant aI lios dominos qui sinant illos servare Ecclesiae 193 praecepta. S. C. de Prop. Fide to Nov, tôjo. — Ad 2. Non licere, neque testimonium fre­ S. C. mandavit ut in posterum non propo­ quentationis concionum haereticalium exhibere, nantur supplicationes alias a S. C. rcicctac ' neque ritus illos observare: et nisi ab iis abs­ nisi contineant nova motiva vel novas causas tineant, non sunt dispositi ad Sacram. Poeni­ validas pro obtinenda gratia. tentiae. 194 A* ffbtptitândi toptuati ab ba»· rctxru. An. C. 1671 COLLECTANEA 196 S. C. S. Officii 27 Maii t6jr. — Ministri S. C. S. Officii 27 lanii 1671. — Vica­ haeretici, prolem fasciis suis involutam bapti- rius Apostolicus Transylvaniae scribit quod cum zaturi, aquam a suggestu ita communiter ef­ mulli coniugati fuerint in captivitatem ab ho­ fundunt, ut fascias, raro autem ullum infantis stibus abducti, coniugcs qui remanserunt, non membrum contingat: quo casu Baptismus est habentes a captivis responsum, transierunt ad nullus. Quaeritur proinde, an non monendi secundas nuptias, qua de causa haec contige­ sint catholici ministri ut sub conditione sem- 1 runt : per rebaptizent ab haereticis baptizntos. 1. Quod fuit indicatum a clero permitti R. Si sit certum quod quis sic fuerit ba- debere, ut tales, si nullum responsum habue­ ptizatus ut aqua nullo modo partem corporis runt de vita aut morte coniugum captivorum, principalem, sed vestes tantum tetigerit, is est transeant ad secundas nuptias, potius quam per absolute baptizandus; si vero sit dubium pro­ ministros haereticos copulentur, ac pervertan­ babile quod tetigerit, est sub conditione iterum tur, quod plcriquc facere lentarunt. At cum baptizandus. hac conditione clerus id permisit, ut si isti se­ cundo copulati aliquid resciant de priorum con1 iugum vita, recedant a secundis coniugibus sub 195 poena ducentorum tlorcnorum. A· 'amah b» 3. Se delle suddette elemosine indifferenti procurate ex industria sia lecito al missiona­ rio, senz*altra dichiarazione del dante, servirsenc in far pagare medicine, chirurgi, operai, pedon i, vestir poveri, massime cattolicizzati, e soccorrerli nc’ loro cstremi bisogni, impiegandolc anche in simili opere pic, essendo questa una predica etficacissima in faccia degli eretici restandone sommamente cdificati. » 4. Occorrendo che i benefattori rimettano crediti sopra la Comunitl,o persone particolari, esistenti in grano, per li bisogni della Missione in genere, sia Iccito al missionario riccvere tui grano nella propria specie, o in altra, eziandio di pecunia, o di altre robbe, che ricscono di minor scommodo ai debitori e viccndcvolmcntc esistendo tali crediti rimessi in pecunia, se sia lecito al missionario riscuoterli in quclla specie oppure in robbe, confor­ me riuscirà pin commodo alla Missione, ed alii debitori. » 5. Sc delle medesime elemosine, stante la penuria dc* luoghi, sia Iccito al missionario far comprare talora robbe commestibili per far la caritA a foresticri tanto Rcgolari, che secolari, c mandar anco di quando in quando a monasteri, a conventi circonvicini, da’ quali ricevono non ordinarii aiuti, c benefici, qualchc cosarella conforme alia condizionc dei paesc, come anco ad altre persone eziandio secolari, Ao, C. r6;i 68 COLLECTANEA che s’impiegano caritativamcntc nei vantaggi cd intenetsi della .Missione, c poveri cattolici. » 6. Se sia lecito al missionario far com­ prar libri, imagini, coronc, e simili cosc di dcvozione a nome della Sacra Congrcgazione per distribuite a quelli che frequentano la doc- , trina cristiana delle scuole. > 7. Occorrendo, chc quegli chc a nome della S. Congregazionc spende il danaro, non possa per qualchc causa legittima cener tal da­ naro sicuro in casa propria, sc ad tempus possa tenerlo, cd assicurarlo in qualchc Cassa, o Banchino della Missione, purchc il medesi- | mo ricenga appresso di sc la chiavc; e sc sia lecico al missionario di rivedere i conci delle spese faccc dall’ iscesso, c, quando non si trovasse cal persona fidata, si per tenere chc per spenderc le limosine, sia lecilo al missiona­ rio tenerli socco chiavc comc sopra; c, dovendosi pagare qualchc crcdicore, se sia lecico di assistere a Cal pagamenco per sc scesso, senza perô concreture il danaro, ma in volto in carta, o in straccio, o qualunqnc altra cosa, possa prescntarlo al medesimo, acciô si pigli da sc la dovuta soddisfazione ». Ex eadem S. C. una cum his dubiis trans­ missa fuit doctrina, et responsiones Procura­ toris Generalis Capuccinorum tenoris sequen­ tis: « Uc morem geram Erhis Dftis meis, vo­ tumque meum circa dubia exposita sincere ex­ ponam, suppono Religiosos, qui c Regularium claustris ad diversas Orbis partes propagan­ dae fidei ac religionis causa mittuntur, non esse omnino a propriae Regulae observantia ! exemptos, quin potius ciusmodi observantiae semper obstrictos manere, haud secus ac ii, qui cx iisdem Regularibus ad munus parochiale, aut etiam episcopale assumuntur, ut est dc mente omnium. Suppono nihilominus cius­ modi missionarios quantum ad paupertatis vo­ tum spectat, eo ipso censeri dispensatores bo­ norum, quorum dispensatio ad munus missionariorum exequendum necessaria, aut simpli­ citer, aut secundum quid existit, prout etiam assumpti ad munus parochialc, sive episco­ pale dispensatores bonorum ecclesiasticorum sive ad Episcopatum attinentium secundum omnium intclligentiam existunt : quibus sup­ positis, possem utique uno verbo omnibus du­ biis satisfacere dicendo, missionarios qui dc novo ad ca loca, in quibus Missiones iamdtu viguerunt, divertunt, optime facturos si sc con­ forment modo vivendi antiquorum missionariorum, a quibus facile omnem vivendi rationem intelligerc possunt; sic enim ct ipsi tuti in conscientia erunt quoad se, et quoad alios, omnis amputabitur perturbationis occasio quae non raro inter missionarios inde oriri solet, quia accedentes dc novo reformationem introdu­ cere praetendunt. Quod si missionarii ipsi in Missione ab antiquo tempore iam commorati sunt, optimum pariter erit si a priori, ct an­ tiqua vivendi ratione minime recedant; hoc, in­ quam, unico responso posset, ac fortasse ex­ pediens foret huic missionario satisfacere, ut nimirum tam ipse, quam alii eam in omni­ bus vivendi rationem teneant, quam alii ante ipsos, aut ipsimet a principio Missionis per aliquot annos sequentes tenuerunt. Veniendo tamen etiam ad dubia particularia: » Ad i. respondeo licere missionario in casu, de quo in dubio proposito, intervenire cum ipsa persona, quae debet necessaria ad victum, ct gubernationem domesticam expen­ dere, suumque simpliciter proponere, sive ex­ ponere indicium, quia ii non sunt actus do­ minii proprii, sed simplicis dispensationis quam non esse prohibitam missionaries ex praesuppositis liquet. » Ad 2. respondeo pariter licitum esse mis­ sionario sibi aliunde providere necessaria non solum pro se, ct socio, sed etiam pro catho­ licis, quorum saluti etiam corporali, in quan­ tum conferre potest saluti spirituali, sive fidei, ac religionis propagationi consulere optimum est, ita tamen ut, ad cavendam omnem per­ turbationem, non sc extendant extra districtum suae Missionis absque licentia alterius missionarii, aut etiam Superiorum Religionis eius districtus, in quo talia procurare intendit. » Ad 3. similiter respondeo licitum esse, talibus uti eleemosynis absque dantis alia de­ claratione, quia dantes, co ipso, quo non de­ terminant, in quibus eleemosynae ab ipsis da­ tae impendi debeant, dare censentur cum plena libertate, ut scilicet impendantur in iis, in qui­ bus Missionarii expendi debere iudicaverint. » Ad 4. similiter respondeo licitum esse dummodo missionarii nullum dominii actum circa praecedentia exerceant. » Ad 5. item affirmative respondeo, quia haec omnia censentur facere tanquam dispen­ satores eleemosynarum, ct in commodum sive utilitatem Missionis. > Ad 6. eodem modo, nam eo ipso quod talia emuntur nomine Congregationis, nullum exercetur dominium, sed simplex actus dispen­ sationis, ct iuxta intentionem Sacrae Congre­ gationis. » Ad 7. respondeo missionarios, quantum fieri potest, omnino abstinere debere a reci­ piendis pecuniis per sc ipsos, aut etiam ab iisdem intra proprias domos sive hospitia re­ tinendis, vel conservandis, sive etiam ab exci­ piendis pecuniis, sive quomodolibct contrectan­ dis per sc ipsos; si tamen vere casus venerit, prout supponitur in dubio, existimo non esse illicitum missionario facere, ut pecunia intus propriam domum reservetur; ita tamen ut in. terventu alicuius personae reponatur, ac inde 1 quoties opus fuerit ad necessaria procuranda An. C. 1671 An. C. 1671 extrahatur in casu in quo nullo modo inve- ' nirc posset personam, cui talin committantur, · quod vix unquam accidere posse existimo; quia tamen res est facti potius, quam iuris , ideo prudenti missionarii arbitrio sive iudicio totum 1 quod in hoc ultimo dubio proponitur relin· I quendum censeo, quem socii saltem super his ; consilium, aut etiam consensum requirere opti­ mum erit; ac ulterius suo tempore Praefectum · Missionum consulere posset, cuius consilium, 1 si possit haberi, longe tutius, ct consultius I foret ». I Ut possit igitur Sacrae Congregationi dc Propaganda Fide huius Sacrae Congregationis sententia referri, dignabuntur Effli PP. ad du­ bia superius proposita respondere. Die S Augusti /671. Sacra Congregatio Eminentissimorum S. R. E. Cardinalium Con­ cilii Trident. Interpretum in omnibus iuxta responsiones praedictas respondendum censuit, prout respondit. , 198 An catholicorum filii, aLeente parocho.a ichii· quant*.b,pnitn S. C. S. Officii 20 Aug. 167t. — Se, as.. sente n parroco, possano i monaci scismatici hattezzare i figli de’cattolici. R. Non permittat (Episcopus) schismaticis administrare Sacram. Baptismatis nisi in casu necessitatis, et deliciente quacumque alia per­ sona catholica. 199 ,nn‘X1,!0 K: culare». S. C. S. Officii 3 Sept. 1671. — Juste per Episcopum Beryti (Vicarium Ap. Concincinae) damnatam fuisse propositionem: « Omnes rcli* giosos et sanctimoniales posse sine causa, sine > Superiorum suorum aut Ordinariorum licentia » esse in Confirmatione patrinos ». 200 De biptiimo parvuli· idmir.iitnto, id pjrentibu» infidelifine petentibus, Λη. C. 1672 uno scopo diverso da quello di farli cristiani, si domanda se, nel caso che questi figliuoli cresciuti in eU chiedessero il Battesimo, debbasi loro novellamente confcrirc, ovvero basti il primo battesimo ricevuto. 2. Il Battesimo ricevuto con fine superstizioso c vero Battesimo ? Fa d’uopo conferirlo di nuovo sub conditione? Ecco il caso: Una donna trovandosi di avere piü figliuole, per non averne altre ebbe ricorso ad una persona dedita aile superstizioni la quale dissele di far battezzare Γ ultima figlia ; il che venne eseguito dalla donna non intuitu Baptismi ma per superstizione. R. Ad t. Non esse iterum baptizandos. Ad 2. Iuxta primum. 202 S. C. S. Officii 19 Sept. i67t. — Albaxiab - i. Comugcs christiani cum infidelibus christiani» conconiuncti, et cum iisdem permaneie volentes, i^bù.^omuSnon sunt admittendi ad Sacramenta si matri- ctil· monium contractum sit in statu impedimenti disparitatis cultus, et lex huiusmodi impedi­ mentum inducens non fuit invincibiliter igno­ rata. Si vero agatur de matrimonio contracto ante conversionem alterius coniugis, possunt absolvi, nec cogendus est Christianus deserere infidelem, nisi adsit periculum perversionis. 2. Coniuges catholici possunt permanere cum infideli apostata, vel se ab ipso separare, prout periculum perversionis ct contumelia Creatoris, iudicio prudentis confessarii, exege­ rint ; ct his possunt Sacramenta administrari. 203 S. C. Concilii 12 Martii 1672. — Nella provincia Armacana (in Hibernia) in diverse diocesi nclle quali vi è un solo membro di Capitolo v. g. il decano o arcidiacono, que­ sto solo membro dei Capitolo pretende sede vacante d’aver l’autorità o potestà di eleggere il Vie. Generale (Capitolare); hinc dubium: An redacto Capitulo ad unum tantum membrum possit, sede vacante, per se solum eligere Vica­ rium, de quo in Cap. 16. sess. 24. Cone. Trid. R. Affirmative dummodo non eligat seipsum. Λη unum Ca­ pituli membrum ponit. »ede va­ cante, Vicarium eligere. S. C. S. Officii /7 Sept. 1671.— 1. Si · , dare il Battesimo ai figliuoli dei turchi a|jorchj i[ pac|re rinnegato c la madré cristiana domandano il Battesimo per il loro figliuolo, ma si dubita che il padre non voglia educarlo nella religione turca? 2. Si pub dare il Battesimo ai figliuoli di padre tureo e di madré cristiana, qualora que­ sta voglia chc il suo figlio sia battezzato, ben2O4 chè non vi consenta il genitore? · R. ?\d 1. In casu proposito debere bapti- 1 zari. I S. C. S. Officii 277- —, HiSPALKM. - impertiri etc. η*μ· ϋίΪ·*^* Quac ratio vc‘ forma servanda sic in funera· 2. Ut dictis Episcopis naturalibus non com­ libas nlLuius defuncti, tam adulti quam par­ municentur quatuor facultates concessae Vica­ vuli in feriis V. VI. et Sabbato Maioris He­ riis Apostolicis in Bulla Speculatores etc. prae­ bdomadae; hoc enim in Rituali Rom. nulla­ dicta, sed eisdem Vicariis Apostolicis reserven­ tenus expressum invenitur. tur, quae sunt: R. Non debet alterari usus communis; alias Processus fabricandi pro miraculis ct Mar­ enim omissa non fuisset regula. In psalmis ta­ tyribus. men qui dicuntur pro parvulis posset omitti Disponendi circa observantiam festivitatum v. g. Gloria Patri etc., pro conformitatc tem­ ct Sacrorum Rituum. poris. Publicandi Literas Apostolicas, Jubilaeum, Indulgentias, ct Decreta Sacrarum Congrega­ 214 tionum etc. Creandi Notarios Apostolicos. taSiiuuaihl! §· C. de Prop. Fide 2/ Martii 167# (C. P. 3. Ut Vicariorum Apostolicorum arbitrio re­ •odaiitii cr.· pro Sis.). — Non libere religiosis cuiusque Orlinquatur potestas communicandi Episcopis na­ ** * dinis ct Instituti, etiam Societatis Icsu, soda­ turalibus omnes facultates a S. Congregatione litia seu con fraternitates sub quovis praetextu Sanctae Inquisitionis ipsis impartiras, ut lacilius erigere absque permissione Vicariorum Aposto- eorum amorem, ct aestimationem sibi captare licorum. possint reservando tamen illas solum Vicariis Apostolicis Synarum elargitas, nempe deputandi duodecim sacerdotes cum facultate consecrandi 215 altaria, calices ct patenas cum oleo ab Epi­ .;id S. C. de Prop. Fide i9 iulii 1678. scopo benedicto; dispensandi in secundo gradu iat ·. S. C. iustis dc causis decrevit quod in posterum etiam quoad matrimonia futura, ct in impedi­ nullus missionarius possit apud magnates seu mento disparitatis cultus. alios moram facere absque expressa licentia in 4. Ut dicti Episcopi naturales nominentur administratores, et non Vicarii Apostolici, coscriptis eiusdem S. Congregationis ; sed cum debita diligentia ad missionis officium conti­ rumque deputatio fiat a Vicario Apostolico curopaeo illius regni cum multis clausulis expri­ nuo ct assidue semper incumbere, oncravitque non solum Superiores Religionum respective, mendis in litteris deputationis. sed etiam Episcopos Ordinarios, aliosque mi­ 5. Ut dicti Episcopi naturales teneantur in nistros S. Sedis ut praesens decretum ab omni­ dubiis tam circa interpretationem literarum bus ad unguem observari faciant. quam in aliis casibus recurrere ad Vicarios Apostolicos, corumque decisiones observare, 216 omnibusque aliis praeferre. 6. Utrum dicti Episcopi naturales possint in privatis congressibus concedere decreta et S. C. de Prop. Fide 7 Aug. 1678 (C. P. froSis.). PrriTiosKs Via. Ap. Tunkk. — i. Ut leges pro suis Provinciis, casque publicare sine Episcopis naturalibus (i. c. indigenis) eligendis approbatione Vicarii Apostolici. concedatur usus Pontificalium pro celebratione 7. Utrum Vicarii Apostolici cogere possint eos Episcopos naturales ad personaliter intedivinorum officiorum pro administrationc Sacra­ mentorum, pro consecratione Olei Sancti, al­ ressendum eorum Synodis, vel saltem per pro­ tarium, ct sacrorum Vasorum, ordinationes vero curatorem. exercere non possint nisi de consilio Vicarii Apo8. Utrum in certis ct gravibus casibus iistulici europaei illius Regni ita ut non possint dem Vicarii Apostolici possint mutare de una quemquam ad sacros Ordines promovere nisi ap­ in aliam Provinciam dictos naturales Episcopos. probationem habeat in scriptis eiusdem Vicarii. 9. Ut permittatur Vicariis Apostolicis quod Concedatur etiam eiusdem Episcopis naturalibus promovere possint ad omnes Ordines sacros ad iurisdictio episcopalis in utroque foro, ct in titulum Missionis ct absque dimissoriis Ordi­ constitutione eorum deputation*!* declaretur o- nariorum omnes instructos ab iisdem Vicariis mnes missionarius tam saeculares quam regu­ vel eorum ministris in eorum seminariis ct qui solitum iuramentum emiserunt. lares cathechistas, ct alios operarios ipsis *ub10. Ut declaretur ad Vicarios Apostolicos esse non secus ac disponit pro Vicariis Apo­ dumtaxat spectare eligere administratores etiam stolicis curopaeis Bulla Speculatores etc. cum hac tamen restrictiva ut litcrac Patentales di­ laicos pro ecclesiis etiam privatis, ludimagt­ stros constituere atque approbare, aliaque fa­ ctorum omnium operariorum etiam Regularium recognoscendae sint u Vicario Apostolico curo- cere gubernium tam ecclesiarum quam christifidclium concernentia, ct hoc ad tollendas dupaco ita ut ante recognitionem praedictam non 213 Ora potestaAetolicorum. Facultitc» V cani· Appiae Episcopo· iil gena», Facultate· V cani» App.cir» ordimlionen. Aha circa * ntdictionem ' cariorum Af? fcnim Crum, An. C. 1679 S. C. DE PROP. FIDE bitationes, cum in Bulla Speculatores nulla de cario Ap. declarando, ct in articulo mortis, iis fiat mentio. I aiiaeque Indulgentiae particulares pro festivita­ R. Ad i. Affirmative iuxta petita, cum clau­ tibus Epiphaniae, Annunciation*!*, SS. Petri et sula donec a S, Sede aliter fuerit determi­ Pauli, Angeli Custodis, ac etiam pro cunctis natum, quam quidem clausulam E th i Patre» officiis et operibus pietatis, quae a confratribus intelligendam esse voluerunt semper, et in omni­ dictarum Confraternitatum exerceri solent. bus facultatibus concessis etiam in praecedent R. Dentur Indulgentiae petitae, et ad Selibus Congregationibus, et in futuris conceden­ • cretariam cum Secretario S. C. Indulgentiarum. dis tam duobus delegatis quam aliis Episcopis ct Vicariis Apostolicis. 219 Ad 2. Affirmative. Decr. S. C. Concilii /2 Febr. r6jg. — ïti* Ad 3. Facultates concedantur solis Vicariis ] Apostolicis europaeis cum solita facultate illas Cum ad aures SSrïii D. N. fide dignorum testi- ciari*n>m perci, vel in totum vel in parte Episcopis naturalibus rnonio pervenerit, in quibusdam dioecesibus vi- Pu’nj4mcommunicandi in locis tantum eorum Missio­ gere usum quotidianae Communionis etiam in nis seu Vicariatus. feria sexta Parascevc, ct simul affirmari ean­ Ad 4. Episcopus Hcliopolitanus extendat dem quotidianam Communionem praeceptam formulam per extensum, ct mittatur per manus Cise a iurc divino, quin etiam in illius admiEmorum. nistratione aliquos abusus inolevisse; videlicet, Ad 5. Episcopi naturales in difficultatibus, quod aliqui non in ecclesia , sed in privatis quae occurrant circa interpretationem Literarum oratoriis, domi, imo cubantes in lecto, et non Apostolicarum seu Constitutionum consulant laborantes ulla gravis infirmitatis nota, sumant Vicarios Apostolicos europaeos, quorum opi­ sacrosanctam Eucharistiam, quam argentea the­ nionem sequi teneantur donec a S. Sede Apo­ ca inclusam in crumena, aut secreto illis de­ stolica de eisdem certiorata responsum acce­ ferunt sacerdotes saeculares aut regulares, alii­ perint. que in Communione accipiant plures formas Ad 6. Non posse nisi praevia approbatione ac particulas grandiores solito, ac tandem quis Vicariorum europaeorum. confiteatur peccata venialia simplici sacerdoti Ad 7. Posse concedi. non approbato ab Episcopo, aut Ordinario. Ad 8. Posse concedi tantum, duobus dele­ Dum autem haec Sanctissimus consideranda gatis Apostolicis Heliopolitano scilicet ct Beri- commiserit sacrae Congregationi Cardinalium tensi. Cone. Trid. interpretum, eadem sacra Congre­ Ad 9. Affirmative. gatio praevia matura discussione super prae­ dictis, unanimi sententia ita ccnsuit: Etsi fre­ Ad 10. Affirmative. quens quotidianusve SS. Eucharistiae usus a SS. PP. fuerit semper in Ecclesia probatus, 217 nunquam tamen, aut saepius illam percipiendi, S. C. de Prop. Fide 2r»'iO"c S. Rit. C, 2 Aprilis 1688. — Cum alias bs» rnni ...... e s. C. de Prop. Fide .·/ Nov. rbS8. — Λί7ο·Γ ίΐπΤ· Mîssionarios teneri exhibere Litteras Patentes m pa*cniu Vicarii* App. ct, ipsis absentibus, eorum Provkariis, et ab cis licentiam pro suis facultatibus exercendis postulare, quae negari non debet nisi in casu gravis causae S. Sedi communi­ candae. 235 ΙΧη/Λ wonantt C. de Prop. F. 4 Sept, tfitjo (C. G·). — Munus missionarii non esse concedendum iis (Regularibus) qui in Secretaria S. Congre­ gationis non producant authenticum documen­ tum, praevio rigo roso examine more Religionis fsdendo, fuisse idoneos declaratos pio ingre­ diendo aliquo ex collegiis Religionis, in quibus |x>st moram aliquot annorum adsit privilegium ubtincnli lauream doctoratus; ct quatenus talia documenta non producant, sciant privilegium An. C. ifc laurcandi post sexennium non esse consecu­ turos. 236 S> Rit. C. tQ Oct. i6qi. — Cum in dies hcobur»» nonnulla Sanctorum offici i sub praetextu quod orfidSïïÎ a S. Rit. C. concessa fuerint cum lectionibus handi·· ct orationibus propriis, ct aliquando etiam cum hymnis, responsoriis et anriphonis, ct passim sub maiori forsan ritu per universalem Ecclesiam aut loca particularia recitanda, im­ pressa conspiciantur, quamvis S. C. antea non concesserit, aut in aliquibus tantum peculiari­ bus locis, non autem in universa Ecclesia ea recitari posse induisent: eadem S. Rît. C. hu­ iusmodi attentatis provida sollicitudine consu­ lere volens, mandavit: Ut dictae Officiorum concessiones, lectiones, orationes, antiphonae ct responsoria respective aliaquc huiusmodi imposterum a typographo camerati dumtaxat imprimantur; inhibendo omnibus impressoribus scu typographic tam in Urbe quam extra, ubique locorum, dicta Officia imprimi sub quovis prae­ textu , causa ct quaesito colore, nisi facultate in scriptis accepta ab Inquisitoribus haereticae pravitatis, si inibi fuerint, sin minus a loco­ rum Ordinariis, qui quidem facultatem huius­ modi non prius concedant quam Originale Sacrae eiusdem Congregationis, vel exemplar typography cameratis authenticum manu Secre­ tarii ipsius Sacrae Congregationis firmatum ct sigillo obsignatum ipsis exhibeatur ; quod exem­ plar in nihilo prorsus immutatum, nihilque ci additum sive detractum in eo imprimi de­ beat. Et si quae ausu temerario contra prae­ sentis decreti tenorem extra Urbem impressa fuerint, ultra poenas ab eadem S. C. infligen­ das, omni prorsus fide carere voluit ct decla­ ravit, mandans proptcrca omnibus et singulis praedictis haereticae pravitatis Inquisitoribus, Patriarchis, Episcopis aliisque locorum Ordi­ nariis, ut in sua quisque dioecesi vel provincia sedulo pervigilent ne quidquam contra superius disposita fiat vel attentetur. — SSinus appro­ bavit. 237 S. Rit. C. /9 Octobris i6gt. — Cum cirr» induiua S. Rit. C. innotuerit quamplures abusus irre- sinuorumrSï psisse circa recitationem Oilicii sub praetextu πβ *<· decreti ab eadem Congregatione evulgati an­ no i63o ct in Breviario Romano impressi, in quo pcimittitur posse in Ecclesia recitari Of­ ficia ct Missas celebrari dc illis Sanctis, quo­ rum Corpora aut Reliquiae insignes in ca as­ servantur; Eihi PP. S. Rit. C. praepositi, eis­ dem abusibus evellendis praecipue intenti, in­ haerendo decretis alias in similibus editis, de­ clararunt: Praedicta Officia Sanctorum, ratione An. C. 1694 S. C. DE PROP. FIDE Corporis seu insignis Reliquiae recitanda, intclligi debere de Sanctis dumtaxat in Martyrologio Romano descriptis, ct dummodo constet dc identitate Corporis scu Reliquiae insignis illius Sancti qui repentur in Manyrologio Ro­ mano descriptus ; dc ceteris autem Sanctis in praedicto Martyrologio non descriptis, aut pro quibus a S. Sede non fuerit specialiter conces­ sum, Officia recitari ct Missas celebrari vetue­ runt, non obstante quod ipsorum Corpora vel insignes Reliquiae in ecclesiis asserventur: qui­ bus tamen ab Ordinariis locorum approbatis, debitam fidelium venerationem (prout hactenus servatum est) exhibendam esse censuerunt, sed absque Officio et Missa, sub poenis de non satisfaciendo praecepto recitandi Officium, aliis­ que in Constitutione B. Pii V contentis, - SSmus approbavit. 238 De litteris ie- Ex Const. Speculatores Innoc. PP. XII orKidh cMhl· 4- Nov. 1694. — Decernimus ct declaramus bend»·. nulli Episcopo seu cuiusvis loci Ordinario, tametsi Cardinalatus honore fulgeat, licere ex­ terum quemdam , ac si ratione originis , seu domicilii, iuxta modum inferius declarandum, legitime contracti, non subditum, ad clericalem tonsuram promovere, cuiusvis beneficii eccle­ siastici ei statim ac tonsura huiusmodi insi­ gnitus fuerit conferendi, seu ad quod is a pa­ tronis iam praesentatur seu nominatus fuerit, praetextu, etiamsi beneficium praedictum dc novo ea expresse adiecta lege fundatum fuisse constiterit ut quis immediate post clericalem characterem susceptum ad illud instituatur; praeterea clericum qui iam legitime a proprio Episcopo ad camdem clericalem tonsuram, seu etiam ad minores Ordines promotus fuerit, non posse ab alio Episcopo, ratione ac titulo cu­ iuscumque beneficii in illius dioecesi obtenti, ad ulteriores Ordines promoveri, nisi ante eo­ rum susceptionem testimoniales litteras proprii Episcopi tam originis quam domicilii super suis natalibus, aetate, moribus ct vita sibi con­ cedi obtinuerit, cosque Episcopo ordinanti in actis illius curiae conservandis exhibuerit. Licet vero clericus ratione cuiusvis beneficii in aliena dioecesi obtenti subiici dicatur jurisdictioni illius Episcopi in cuius dioecesi beneficium hu­ iusmodi situm est, eam tamen de cetero hac in re inconcusse servari volumus regulam, ut nemo eiusdem subiectioncm ad clfcctum susci­ piendi Ordines acquirere censeatur, nisi bene­ ficium praedictum cius sit reditus ut ad con­ gruam vitae sustentationem , sive iuxta taxam synodalcm , sive, ea deficiente, iuxta morem regionis pro promovendis ad sacros Ordines, detractis oneribus, per se sufficiat, illudquc ab ordinando pacifice possideatur, sublata quacum­ que facultate supplendi quod deficeret fructibus ~q An. C. 1694 eiusdem beneficii cum adicctionc patrimonii etiam pinguis quod ipse ordinandus in eadem seu alia quavis dioecesi obtineret: ac Episcopus sic ordinans tam de prae lictis testimonialibus litteris.quam de reditu beneficii huiusmodi in consueta collatorum Ordinum attestatione men­ tionem facere debebit. Quii iiibdilut Ceterum subditus ratione originis is tantum ratione onginli· sit ac esse intelligatur, qui naturaliter ortus est in ea dioecesi, in qua ad Ordines promoveri desiderat, dummodo tamen ibi natus non fuerit ex accidenti, occasione nimirum itineris, officii, legationis, mercaturae, vel cuiusvis alterius tem­ poralis morae seu permanendae eius patris in illo loco; quo casu nullatenus eiusmodi for­ tuita nativitas, sed vera tantum ct naturalis patris origo erit attendenda. Quod si quis tanto temporis spatio in eo loco, in quo ex accidenti, sicut praemittitur, natus est, moram traxerit, ut potuerit ibidem canonico aliquo impedimento irretiri, tunc etiam ab Ordinario eius loci lit­ teras testimoniales, ut supra, obtinere, illasque Episcopo ordinanti, per eum in collatorum Or­ dinum testimonio similiter recensendas, prae­ sentari teneatur. At si pater in alieno loco, ubi eius filius natus est, tamdiu ac eo animo permanserit, ut inibi vere domicilium de iurc contraxerit, tunc non origo patris, sed domi­ cilium per patrem legitime ut praefertur con­ tractum pro ordinatione eiusdem filii attendi debet. Quit subditus Subditus autem ratione domicilii ad effe­ ratione domici­ ctum suscipiendi Ordines is dumtaxat censea­ lii. tur, qui, licet alibi natus fuerit, illud tamen adeo stabiliter constituerit in aliquo loco, ut vel per decennium saltem in eo habitando, vel maiorem rerum ac bonorum suorum partem cum instructis aedibus in locum huiusmodi transferendo, ibique insuper per aliquod considerabile tempus commorando, satis superque suum perpetuo ibidem permanendi animum demonstraverit; ct nihilominus ulterius utroque casu se vere et realiter animum huiusmodi ha­ bere iurciurando affirmet. Si quis autem a pro­ priae originis loco in ea aetate discesserit, qua potuerit alicui canonico impedimento obnoxius effici, etiam Ordinarii suae originis testimonia­ les litteras, ut supra, afferre debebit, ac de illis expressa similiter mentio in susceptorum Or­ dinum litteris facienda erit. Ad haec nullus Episcopus alienae dioecesis Dc subditis ra­ iimtliiriusubditum familiarem suum ad aliquos sacros tione IH. scu minores Ordines vel etiam primam tonsu­ ram promovere seu ordinare praesumat absque cius proprii, originis scilicet scu domicilii, Prae­ lati testimonialibus litteris, ut supra, ct nisi, ad praescriptum Concilii Tridentini praefati, sess. xxiii, cap. ix de Reform., familiarem praedictum per integrum ct completum trien­ nium in suo actuali servitio secum retinuerit, ac suis sumptibus aluerit; beneficium insuper, Ao. C. 1695 COLLECTANEA 8o quod ci ad vîtam sustentandam, iuxta modum superius praefinitum, sufficiat, quacumque fraude cessante, statim, hoc est saltem intra termi­ num unius mensis a dic factae ordinationis, re ipsa illi conferat, ac in Ordinationis-huiusmodi testimonio expressam itidem familiaritatis ac litterarum praedictarum mentionem facere teneatur, Porro, ut quicumquc corttili mi not> * , * fraudibus aditus omni· ••ban · λ « - no praecludatur, volumus et Apostolica auctoritate statuimus atque decernimus, ut Episco’■· pus quilibet suos ratione originis sive domicilii subditos clericos quoscumquc ab alienis Epi­ scopis quavis auctoritate, etiam cum suis com­ mendaticiis litteris, promotos, nedum ad for­ mam Cone. Trid. supradicti, sess. xiv, cap. nr De Reform., quoad scientiam examinare va­ leat, verum etiam Ordinum cis collatorum te­ stimoniales litteras, gratis tamen recognoscere, ac diligenter perquirere an quoad illos prae­ sentis Constitutionis forma ct dispositio adim­ pleta fuerit, assignato sic promotis termino competenti ei magis beneviso ad docendum de ciusmodi adimplemento, ita ut, quos eo termino elapso id minime praestitisse competent, a su­ sceptorum Ordinum exercitio, si ita ct quamdiu ei expedire videbitur, suspendere, iliisque, ne in altari aut in aliquo Ordine ministrent, in­ terdicere possit. vcro PrdCmissa omnia ct singula perpe­ tuo ct inviolabiliter observari atque adimpleri volumus, ut, s’ quid in iisdem praemissis seu eorum aliquo secus fiat, ordinans quidem a collatione Ordinum per annum, ordinatus vero a susceptorum Ordinum cxccutionc, quamdiu proprio Ordinario videbitur expedire, eo ipso suspensus sit, aliisque insuper gravioribus poe­ nis, pro modo culpae, nostro et pro tempore existentis Romani Pontificis arbitrio infligendis, uterque subinccat. 239 ΪΓ» » Γ·T”'’ ", S· θ· c’e Pr°P- p· θ·)· - Illicitam sed non invalidam efficere Ordinationem (Episcopi) deficientiam duorum Episco­ porum cum consecratore (t). 240 J (. .. s c de prop F 9 ApriK (C.G.). («hna — Referente Erfio Card, be Abdua instan­ ( 1) Bcncd. XIV. De Svn. dioec. Lib. XIII, cap. 13. n. 7 lucc habet: « .... Animadvertimus sicuti valida est sed illicita Episcopi consecratio, quam unus per­ egerit Episcopus duobus assistentibus sacerdotibus, dum AnostOHcmn non praecessit indultum, quo ita fieri pertnhsiim fuerit, non absimili ratione validam haberi de* bere, et tantummodo illicitam episcopalem consecratio­ nem, quam peregerit unus Antistes, uno assistente pre­ sbytero, quamvis in obtenta dispensatione seu induito An. C. 1697 tiam... Plebani ecclesiae catlicdralis Sylvaeducensis, petentis confirmationem decreti provisionalis R. P. D. Basseri, olim Vicarii Ap. Sylvaeducensis, emanati sub dic 28 Febr. 1686, quo reservatur parochis cleri saecularis, priva­ tive quoad omnes missionaries regulares, Com­ munio paschalis, ac benedictio puerperarum; S. Congregatio, re mature discussa ct auditis partibus, censuit Communionem paschalem spe­ ctare privative ad parochos sive saeculares sive regulares. 24I Const. Innoc. PP. XII. 27 Dec. 1G97. — hccrcta S. C Concilii auctonlate Urbani VIII. dic si lumi ια 1625 edita *upcr Mistarum edebratione. Nuper a Cpngr. Vener. Fratrum nostrorum S. R. E. Cardd. Concilii Trid. interpretum pro­ dierunt decreta tenoris infrascripti, videlicet : < Alias super celebratione Missarum ac pro­ hibitione illas moderandi seu reducendi absque Sedis Ap. licentia, nec non super earumdem oneribus perpetuis suscipiendis, ct religiosorum numero ulna redditus et consuetas eleemosynas locorum regularium non habendo, emanarunt ab hac S. C. S. R. E. Cardd. Concilii Trid. interpretum, auctoritate per felicis recordatio­ nis Urbanum PP. VIII. illis specialiter attri­ buta, quamplura decreta tenoris sequentis : — < Cum saepe contingat etc. (V. n. 16). < Excitatis autem super praemissorum dccretorum intelligent ia seu interpretatione infrascri- ciin proposui ptis dubiis, prodierunt a memorata Congrega- cfC|3. tionc, simili auctoritate illi a praefato Urba­ no PP. VIII specialiter attributa, responsiones seu declarationes inferius apponendae : < 1. Super primo S. C. decreto dc celebra- «,’7 none Missarum , quo prohibetur ne Episcopi in diocccsana Synodo aut Generales in Capi­ tulis generalibus, vel alias quoquomodo, re­ ducant onera ulla Missarum celebrandarum, aut post idem Concilium imposita aut in li­ mine fundationis, quaeritur : quid, si legatum sit ita tenue, ut non sit qui velit onus illi iniunctum subire, et, si recurrendum sit ad Sedem Apostolicam pro moderatione oneris, totum aut fere totum insumendum sit pro ex­ pensis ad id necessariis? Et quid, si permit­ tatur Episcopo in fundatione ut possit huius­ modi onera moderari? 2. Sup:r secundo eiusdem Cong. decreto, quo cavetur ut celebrentur tot Missae quot ad mm pro diu «· rationem tributae eleemosynae praescriptae fue- ICvm,nMU· ca lex adscripts fuisset ut duo adstarent presbyteri; utroque enim casu omnia concurrunt ad actus validi­ tatem necessaria , ct utroque casu aliquid desideratur quod ad eiusdem actus solemnititem ct praescripto­ rum rituum observantiam pertinet : quandoquidem in prima facti specie deest Antistitum praesentia a sacris canonibus statuta, in altera vero desideratur praesentia duorum sacerdotum quos Pontifex adhibendos voluit ». An. C. 1697 S. C. DE PROP. FIDE rint, quaeritur: an verba illa: praescriptae fuerint, intclligcnda sint dc praescriptione facta ab offerente vel ab Ordinario? 3. An, cum Ordinarius praescripserit elee­ mosynam congruam, iuxta qualitatem loci, per­ sonarum ac temporum, sacerdotes accipientes stipendium minus congruo, teneantur Missas illis ab offerente praescriptas celebrare? 4. An sacerdotes, qui tenentur Missas ce­ lebrare ratione beneficii seu cappellac, legati aut salarii, possint etiam manualem eleemosy­ nam pro Missis votivis aut defunctorum re­ cipere, et unico Missae Sacrificio utrique oneri satisfacere ? 5. Posito quod testator relinquat ut cele­ brentur pro eius anima centum Missae, absque ulla praescriptione eleemosynae, quaeritur: an liberum sit haeredibus eleemosynam sibi benevisam praescribere, an vero eadem eleemosyna praescribenda sit ab Ordinario ? Ifc privUcgHs 6. Super tertio Congregationis decreto, in tctocaiit. quo eadem Congregatio revocat privilegia, qui­ bus indulgetur ut certarum Missarum vel An­ niversariorum celebratione, aut aliquibus col­ lectis seu orationibus, plurium Missarum one­ ribus in futurum suscipiendis satisfiat, quaeri­ tur: an verba in futurum suscipiendis, intelligenda sint de oneribus suscipiendis post pri­ vilegium ? Pc ditnlnutionc 7. Super quarto eiusdem Congregationis dtcnosynac. decreto, quo prohibetur sacerdoti qui suscepit Missam celebrandam cum certa eleemosyna ne camdcm Missam alteri, parte eiusdem eleemo­ synae sibi retenta, celebrandam committat, quaeritur: an permittendum sit administrato­ ribus ecclesiarum, ut retineant aliquam eleemo­ synarum portionem, pro expensis manutentionis ecclesiae, altarium, inservientium, paramentorum, luminum, vini, hostiae et similium? 8. An hoc decretum habeat locum in be­ neficiis quae conferuntur in titulum, id est, an rector beneficii, qui potest per alium celebrare, teneatur sacerdoti celebranti dare stipendium ad rationem reddituum beneficii? 9. An sacerdotes, quibus aliquando offertur eleemosyna maior solita pro celebratione Missae, debeant dare camdcm integram eleemosynam iis quibus Missas celebrandas committunt: an vero satis sit ut dent celebrantibus eleemosynam consuetam? Ik M t»i» nu10. Super quinto eiusdem Congregationis niWibui ct quo l/iiais. decreto, quo inter caetera statuitur in haec verba: Eleemosynas vero manuales et quoti­ dianas pro Missis celebrandis ita demum Udem accipere possint, si oneribus antea impositis ita satisfecerint, ut nova quoque onera susci­ pere valeant; alioquin omnino abstineant ab huiusmodi eleemosynis, etiam sponte oblatis, in futurum recipiendis, et capsulas auferant, etc., quaeritur: an hoc decretum prohibeat absolute quominus accipiant novas eleemosynas ii qui Collectanea S. C. de Prop, Fide. Vol. I. 81 An. C. 1697 acceptis non satisfecerunt, ct quid, si congruo tempore possint omnibus satisfacere? 11. Quid, si offerens eleemosynas, audito impedimento, consentiat ut sacerdos Missam celebret cum primum poterit? 12. An poena interdicti et aliae appositae in eodem decreto, afficiant tam eos qui acci­ piunt eleemosynas contra formam ibi praescri­ ptam, quam cos qui non auferunt capsulas ab ecclesiis, ut ibidem praecipitur. 13. An in hoc decreto comprehendantur illae capsulae, quae apponi solent in ecclesiis in dic Commemorationis omnium defunctorum ct vulgo dicuntur Casse de* Morti. 14. An administratores ecclesiae magnae devotionis ct concursus possint eleemosynas pro Missis celebrandis accipere, si iisdem Missis nonnisi post longum tempus satisfacere valeant, ne alias cultus ecclesiae, et devotio ac concursus fidelium, ut aiunt, minuantur. 15. Quia prohibitio dicti decreti videtur aliquibus directa solis Capitulis, Collegiis, So­ cietatibus, Congregationibus, necnon omnibus et singulis ecclesiarum, piorum locorum, tam saecularium quam regularium, superioribus, de quibus fit expressa mentio, non autem privatis sacerdotibus, qui tamen comprehendi videntur sub clausula generali: et aliis ad quos pertinet; supplicatur pro opportuna declara­ tione. Sacra Congr. Cardd. Concilii Trid. interDeciirationei pretum, auctoritate sibi a SS. D. λ. attributa, id »upndkta do ad singula dubia superius proposita ad hunc bu' modum respondit, videlicet: Ad 1. Etsi lega­ tum sit adeo tenue, nihilominus pro reductione oneris, ut supra impositi, ab iis, ad quos per­ tinet, Sedem Apostolicam esse adeundam, quae absque ulla impensa id statuet quod magis in Domino c re esse iudicavcrit; verumtamen, si in ipsa beneficii erectione expresse cautum luerit, ut liceat Episcopo iniunctum onus re­ ducere, ac moderari legem hanc fundationis, quam decreta hac de re edita non sustulerunt, esse validam ct observandam. Ad 2. Esse intelligenda de praescriptione facta ab eo qui eleemosynam tribuit, non autem ab Ordinario; quod si tribuens eleemosynam numerum Missarum celebrandarum non prae­ scripserit, tunc tot Missas celebrari debere quot praescripserit Ordinarius, secundum morem civitatis vel provinciae. Ad 3. Teneri. Ad 4. Sacerdotes, quibus diebus tenentur Missas celebrare ratione beneficii seu capellae, legati aut salarii, si eleemosynas pro aliis etiam Missis celebrandis susceperint, non posse eadem Missa utrique obligationi satisfacere. Ad 5. Censuit (S. C.), ubi nullam certam eleemosynam testator reliquit, esse ab Episcopo praescribendam eleemosynam congruam, quae n An. C. 1697 82 COLLECTANEA respondeat oneribus Missarum celebrandarum, secundum morem civitatis vel provinciae. Ad 6. Ita esse intclligcnda. Ad 7. Permittendum non esse ut ecclesiae ac pia loca, seu illorum administratores, ex eleemosynis Missarum celebrandarum, ullam utcumque minimam portionem retineant, ra­ tione expensarum quas subeunt in Missarum celebratione, nisi cum ecclesiae ct loca pia alios non habent reditus, quos in usum carum· dem expensarum erogare licite possint ; ct tunc quam portionem retinebunt, nullatenus debere excedere valorem expensarum, quae pro ipsomet tantum Missae Sacrificio necessario sunt subeundae; et nihilominus, eo etiam casu, cu­ randum esse ut cx pecuniis quae supersunt, expensis ut supra deductis, absolute tot Missae celebrentur quot praescriptae fuerint ab offeren­ tibus eleemosynas. Ad 8. Non habere locum, sed satis esse ut rector beneficii, qui potest Missam per alium celebrare, tribuat sacerdoti celebranti eleemosy­ nam congruam secundum morem civitatis vel provinciae, nisi in fundatione ipsius beneficii aliud cautum fuerit. Ad 9. Debere absolute integram eleemosy­ nam tribuere sacerdoti celebranti, nec ullam illius partem sibi retinere posse. Ad 10. Non prohibere absolute; ac proptcica, etsi oneribus iam susceptis non satisfe­ cerint, posse tamen nova etiam onera susci­ pere Missarum celebrandarum, dummodo infra modicum tempus possint omnibus satisfa­ cere (t). Ad ii. Quamvis onera suscepta infra mo­ dicum tempus adimpleri nequeant, si tamen tribuens eleemosynam pro aliarum Missarum celebratione id sciat et consentiat ut illae tunc demum celebrentur, cum susceptis oneribus satisfactum fuerit: decretum non prohibere quo­ minus eo casu eleemosyna accipiatur pro iis­ dem Missis iuxta benefactoris consensum cele­ brandis. Ad 12· Has poena* non habere locum nisi in suscepturis onera perpetua Missarum cele­ brandarum sine licentia Episcopi vel eius Vi­ carii generalis, aut Generalis vel Provincialis. Ad 13. Comprehendi. Ad 14. Non posse, nisi de consensu eorum qui eleemosynas tribuunt, ut supra in respon­ sione ad undecimum. Ad l5. Comprehendi etiam privatos sacer­ dotes. nnMb Cum autem super praemissis diversi irre­ r-· 4«trvtarwfli • -e’er ·*«· pserint abusus, iliorumque occasione quamXII 4*c V*»·. «· Μ»φ7 t- plurcs querelae ct recursus ad Apostolicam Se­ dem pervenerint, cupiens eadem Congregatio Cardinalium Cone. Trid. interpretum huiusmodi detestabile» abusu* c Christiana republic* pro An. C. ify viribus evellere, ac opportune providere, ut, sublatis fraudibus, ac emendata negligent!*, piae disponentium seu benefactorum voluntati fides illibata servetur, defunctorum unimabus integra ct prompta praestentur suffragia itidemque Deo maior gloria ct ecclesiis praestantior cultus reddatur, praevia auctoritate per SSmum Dominum Nostrum Innocentium divina provi­ dentia Papam XII ei specialiter attributa, infrascripta decreta, prius in particulari nonnul­ lorum cx praefatis Cardinalibus per Sanctitatem Suam deputata, ct postea in generali huiusmodi Cardinalium Congregatione mature ct accurate discussa, recognita, examinata edidit. 1. In primis praeinserta decreta cum prae­ missis illorum declarationibus plenissime et amplissime approbat, confirmat et innovat , omniaque ct singula ibidem contenta et expressa iterum omni meliori modo decernit, statuit, ac ab omnibus ct singulis etiam speciali ct indi­ vidual! nota seu expressione dignis penitus ob­ servari , ct omnimodae exccutioni demandari decernit, sancit ct praecipit. Dc condoaitla· 2. Insuper ut in re tanti momenti consul­ ne, reductione, tius, ac maiori, ut par est, circumspectione compo»itiooe & nerum Mint* procedatur, si qui forsan fuerint vel sint, suis mm. pravis ct erroneis intentionibus seu opinionibus blandiri volentes, Missarum celebrationem omit­ tunt sub malitiosa vel irrationabili spe carumdem condonationem vel reductionem a Sede Apostolica, vel compositionem a reverenda fa­ brica S. Petri de Urbe obtinendi ; Congregatio praefata tum eosdem, tum quoscumque alios, qui posthac in adeo detestabiles abusus ausi fuerint offendere, certiotcs fieri ct monitos esse voluit, praefatas condonationes ct reductiones ab eadem Ssde nonnisi cx rationabili causa seu aequa commiseratione, compositiones vero a dicta fabrica, utente suis facultatibus ct privi­ legiis, nonnisi cx causa pariter rationabili , ct cum clausulis opportunis, ct praesertim cum illa: Dummodo malitiose non omiserint animo habendi compositionem, alias gratia nullo modo suffragetur, admitti consuevisse ct solere. Qua­ propter, ut locus omnis in posterum hisce prae­ textibus praecludatur, memorata Congregatio tales intentiones, opiniones seu spes, ac elee­ mosynarum sive in toto sive in parte versiones in alium quam praefatarum Missarum usum seu satisfactionem, ct quascumque alias, dire­ ctas vel indirectas, immediatas vel mediatas contraventiones seu circumventiones, declarat prorsus irrationabiles, iniustas ct illicitas, illasquc omnino reprobat, clamat ct interdicit. receptione 3. Cumque huiusmodi absurda ex eo ple­ ct De tabula on emo rumque proveniam, quod onera Missarum supra Mutarum. vires suscipiantur, caveant omnes ct singuli rectores, superiores ct ministri quarumcumque tum saccularium tum regularium ecclesiarum, (1) InJr4 mtdicum Itmput intclligi infra mcnitm declaravit eadem S. C. Concilii (17 lulii 1755). An. C. 1697 S. C. DE PROP. FIDE seu carum capitula, ne onera, seu Missas, tum perpetuas, tum temporales, tum etiam manua­ les, quarum satisfactioni impares fuerint, quo­ quomodo suscipiant. Ut que id ipsum , quoad fieri poterit, pateat, teneantur iidem conficere, semperque in loco magis patenti ct obvio re­ tinere tabellam onerum perpetuorum ct tempo­ ralium, litteris perspicuis ct intclligibilibus de­ scriptorum ; quorum implemento si moralitcr ct intra praescriptum seu breve tempus satis­ facere non posse, seu illa dumtaxat et non ul­ teriora adimplere posse crediderint, seu credere debuerint; alias Missas, sive perpetuas, sive temporales, sive manuales per se vel per in­ terpositas personas, quoquomodo recipere seu acceptare omnino desistant seu abstineant ; ct ulterius tali casu in eadem tabella similiter exprimant sese propterea aliis Missis acceptan­ dis et celebrandis impares esse. lx duobu* ii4. lidcmque teneantur pariter in sacrario duos libros retinere, ac in eorum altero singula onera perpetua et temporalia, in altero autem Missas manuales, ct tam illorum quam istarum adimplemcntum ct eleemosynas distincte ct di­ ligenter annotare et annotandas seu annotanda curare, singulisque annis de supradictis adimplcmentis, eleemosynis ct oneribus pariter ex­ actam rationem suis superioribus reddere, ac omnes ct singulas rationes huiusmodi in prae­ fatis respective libris, simili distinctione et di­ ligentia, tam praefati a quibus rationes debent reddi, quam superiores quibus reddendae erunt, describere seu annotare sive describendas vel annotandas respective curare. ' Ik apia dee5. Quibus semper salvis, debeant ulterius M Regulares praedicti omnes ct quascumque elee­ mosynas tum manualium tum perpetuarum et temporalium Missarum reponere in capsa par­ ticulari sub duabus clavibus, quarum una penes superiorem localem , altera vero penes alium a capitulo conventual! deputandum retineatur, ac de iisdem eleemosynis ct celebratione Missarum coram putribus discretis seu consiliariis, vel alio simili modo nuncupatis, singulis mensibus di­ strictam rationem exigere et respective reddere. po:niein con6. Quod si praedicti, ad quos iura tabeln!ci cir· . ..i z. 1 cjp.cdicîa. lae, capsae ct librorum pracfatoium respective pertinet seu pertinere debet, suam operam prae­ missis, ut praefertur, minime navaverint, ct superiores tum saccularium tum regularium ecclesiarum rationem praedictam non exegerint, seu non invigilaverint quod praefati, qui in curam tabellarum ct librorum incumbunt, suo muneri, ut praefertur, satisfaciant, in singulis respective casibus saeculares poenam suspen­ sionis incurrant, regulares vero voce activa ct passiva ac gradibus ct officiis, quae obtinent, ipso facto ct absque alia declaratione privati sint ct intclligantur, necnon ad huiusmodi gra­ dus et officia obtinenda similiter inhabilitentur, ct inhabilitati sint et intclligantur. 83 An. C. 1697 De publica ex­ 7. Porro, ne ullo unquam tempore omnia politione et le­ ct singula decreta praedicta in oblivionem seu ctione praelato­ rum decretorum desuetudinem abeant, rectores, superiores, seu et dccltratiocapitula ecclesiarum saccularium illa retineant num. publice exposita in eorum sacrario; superiores vero locales cuiuscumque monasterii, conventus ac domus regularis curare et efficere teneantur, sub poena privationis officiorum quae obtinent vocisque activae ct passivae, ipso facto incur­ renda, ut in perpetuum sexto quoque mense, idest feria secunda post primam Dominicam Adventus, ct feria sexta post octavam Corporis Christi, omnes ct singulae praemissae tum in­ sertae seu confirmatae tum in praebens factae ordinationes, una cum dictis declarationibus , in publica mensa perlegantur. 8. Meminerint igitur ct satagant Ordinarii, De enn Ordi­ 1 nariorum circa eut a personis ct in ecclesiis quoquomodo etiam xcculionemprxc* in vim decretorum Cone. Trid. sibi subiectis mwwnim. Missae ca qua par est fide et diligentia cele­ brentur, ct cuncta ct singula decreta huiusmodi omnimodae execution! demandentur, nedum iustitiam recurrentibus seu instantibus redden­ tes, sed cx officio, tum m visitationibus, tum in aliis actibus ct modis quos expedire et con­ venire toties quoties indicaverint, inquirentes, ne aliquid committatur, pervertatur, differatur vel omittatur, quod his omnibus ct singulis decretis adversetur. De câdem cun 9. Caveant etiam respective omnes regu­ Suncnoruiu re­ gularium. lares tum subditi tum superiores quicumque, nedum locales, sed etiam provinciales ce genelales, ne Missarum celebratio et omnium de­ cretorum praemissorum exeeutio, cum pernicie propriarum animarum, cum praeiudicio illarum quibus Missae sunt applicandae, ct cum magno christitidelium scandalo, quoquomodo omittan­ tur, differantur, negligantur seu pervertantur, alioquin ultra propriae conscientiae onerationem, poenam privationis vocis activae ct passivae, ac graduum ct officiorum quae obtinent, nec non inhabilitationis ad huiusmodi gradus et officia obtinenda prorsus incurrant. De tide celebra­ 10. Curent propterea praefati superiores tioni· Minarum regulares in omnes ct singulos contravenientes aSupcnonbu» in exhi­ debitis poenis diligenter ct prompte etiam per Capituli* benda. inquisitionem animadvertere; ct insuper tenean­ tur omnes ct singuli superiores locales in pro­ vincialibus capitulis seu congrcgationibns exhi­ bere attestationem seu fidem ab omnibus sa­ cerdotibus conventus, monasterii, seu cuius­ ' cumque domus regularis subscriptam ct iuratam, i quod omnibus ct singulis tum perpetuis tum manualibus Missarum oneribus seu obligatio­ nibus, ad limites ct tenorem praesentium de­ cretorum, tempora eorum regiminis fuerit omnino et intcgraliter satisfactum, vel, deficiente aliqua modica satisfactione, possit etiam hu­ iusmodi residuali implemento Missarum distin­ ete referendarum intra breve tempus moralitcr satisfieri, ca adiecta ct omnino adimplenda con- λβ. G 1697 84 COLLECTANEA An. G 1698 ditione, quod ante praefatae attestationis exhi­ circa praemissa dispensandi, omnis ct quae­ bitionem quicumquc superiores locales praedicti cumque facultas sit penitus interdictu. Quocirca, cum dilectus filius noster loseph friedicudea» vocem activam seu passivam in memoratis con rrow,r capitulis seu congregationibus omnino habere titulo S. Mariae Transpontinac S. R. E. presbyter Cardinalis Sacripantcs, memoratae Con­ non valeant. 11. Praeterea provinciales, vicarii et visi· gregationis Praefectus, praefata decreta nobis pe» 4cith«n, . · · . . ; fr ' tatores provinciarum seu congregationum dc· retulerit, nos considerantes eadem ct singula bebtint, in fine eorum regiminis, superioribus omnia decreta, ea qua decet maturitate digesta •c«riRt «n- generalibus in forma probante ostendere quod et examinata , ac in vim apostolicae auctori­ execution! praesentium decretorum sedulo invi­ tatis, eidem Congregationi specialiter ut prae­ gilaverint, et ad eorum tenorem in omnibus fertur attributae, peracta, perutilia fore censen­ ct singulis conventibus seu monasteriis vel do­ tes, iliaque propterea perpetuo et inviolabiliter mibus regularibus provinciae seu congregationis observari, nec non Constitutionis nostrae mu­ dc omnibus ct singulis oneribus ct obligatio­ nimine roborare volentes, motu proprio, non nibus ac insimul satisfactionibus Missarum ex­ ad cuiusquam nobis super hoc oblatae petitionis actam ct diligentem rationem exegerint, ac instantiam, sed cx certa scientia et matura de­ contra delinquentes ad declarationem ct cxccu- liberatione, deque Apostolicae potestatis pleni­ tionem respective poenarum in decretis conten­ tudine, inserta decreta, omniaque ct singula in tarum processerint, ct de adimplemcnto, circa eis contenta, tenore praesentium, auctoritate ea quae in praemissis ad ipsos spectant, legi­ aposlolica, confirmamus ct approbamus, iliis­ time docuerint; alias ad vocem activam ct que inviolabilis et irrefragabilis apostolicae fir­ passivam in capitulis generalibus nullatenus ad­ mitatis robur ct efficaciam adiicimus ; quin imo, motu, scientia, deliberatione ac potestatis mittuntur. ne cvecatitmc ia. Ceterum, quia etiam ad quamplures plenitudine similibus, omnia et singula, in supradictis decretis contenta, de novo statuimus, ςfi>T'!T archiconfraternitates, cunfratcrnitatcs, societates, • ’ congregationes, hospitia, altaria, cappcllas, ora­ decernimus et ordinamus, ac ab omnibus et toria ct ecclesias, ac alia loca ct opera pia quo- quibuscumque, etiam speciali ct individua nota modolibct nuncupata (quae cuicumque curae dignis, omnino exacte et perpetuo servari vo­ seu regimini aut administration! vel directioni lumus, sancimus ct mandamus. Clausulae. Decernentes, praesentes litteras etc. laicorum cuiuslibet gradus, status, conditionis ct praeeminendae etiam speciali ct individual! Non obstantibus etc. nota dignorum dumtaxat, vel quorumcumque ecclesiasticorum ct laicorum huiusmodi inixtim 242 commendata, annexa seu quomodocumque com­ Miaiionahl noa missa vel attributa sunt) onus seu cura cele­ S. C. de Prop. Fide 28 Apr. i6y8. — sunt veri paro­ brationis Missarum, sive manualium, bive ad i. An in Missionibus qui sunt magis antiqui chi. tempus, vel in perpetuum pertinent ; hinc, salvis missionarii, parochi in tali Missione censeantur, semper iis, quae in praeinscrlis decretis conti­ maxime si capellam scu sacellum, aut ecclesiam nentur, omnes ct quicumque huiusmodi archi- ct sepulturam habent publicam. De Mhiionarioconfraternitatum, societatum, congregationum, 2. /\n ubi sic missionarii parochi censentur, rum,qui parochi hospitalium, altarium, cappdlarum, oratorio­ novis missionariis advenientibus, Vicarius Apo- censentur, remo­ tione. rum ct ecclesiarum, ac aliorum locorum ct ope­ stolicus vel Episcopus loci possit ad libitum rum piorum rectores seu administratores vel parochiam ab iis amovere, ut novis missionariis directores, ct alii huiusmodi officiales, necnon concedar. ii, ad quos cura tabellae ct librorum in prae­ R. Ad 1. Non esse veros parochos. missis spectat, tabellarum libros, ct haec de­ Ad 2. Non posse nisi ex gravi causa ct creta respective, iuxta modos superius expres­ consulta prius S. Congregatione. sos, similiter retinere, necnon dc oneribus ac celebrationibus et elccmosvnis dictarum Missa243 rum singulis annis rationem exigere, ct respematrimonio clive iis, ad quos pertinet, reddere sub poenis S. C. S. Officii 27 Iulii i6g8 - Mission. Ca- abDeapostatis ini­ arbitrio, et, in subsidium, excommunicationis, puccw. — 1. An matrimonium inter apostatas to post apostsa fide, et antea rite baptizatos, post apostasiam, slam 1 fide. teneantur. b* '.· »' oi3. Postremo omnibus ct quibuscumque publice more gentilium vel mahumetanorum !, X tam ecclesiasticis personis, cuiuscumque ordinis, initum, sit vere matrimonium ct sacramentum. 2. An post matrimonium sic initum, si status, gradus, rcgulic, congregationis, socie- t tales duo coniuges iterum ad fidem conver­ tatis, conditioni·» ct dignitatis existant, quam tantur ct disiungi postulent, possint cum olio laids quocumque honore ct potestate praeditis, omnia et singula praemissa decreta interpre­ vel alia nubere, maxime si contendant quod tandi, necnon ecclesiasticis praedictis poenas in hoc matrimonium fuerit nullum. 3. An post su prodictum matrimonium , si huiusmodi decretis relaxandi, seu quoquomodo An. C- 169R Oc auctoritate Vicinorum Ann. ία Regulares. De quantitate tleeraotynacMi»urutn. S. C. DE PROP. FIDE 85 An.C. jÿoo repudium ante conversionem fecerint, et alter­ quatenus adsit ; sin minus statuendam esse per Episcopum eleemosynam competentem eius ar­ uter coniugum secundum matrim., sicut in usu est. cum alio item baptizato vel baptizata in­ bitrio. ierit, ct si ambo in secundo matrimonio rever­ tantur ad fidem, altero in infidelitate perma­ 246 nente: an, inquam, primum vel secupdum De occultatione matrimonium valeat, et separari debeant qui S. C. S. Officii 29 iulii — Vir pri­ fidei catholicae. mae nobilitatis in Anglia ab infantia educatus convertuntur. in hacrcsi calviniana, agnito nuper errore, ca­ 4. An, supposito quod matrimonium, ut supra, post apostasiam initum sit, si tamen tholicam fidem amplecti decrevit. Gravissimis vero de causis etiam religionem ct statum in coniugum alter convertatur, possimus cum illo isto Regno vere ct summopere concernentibus dispensare, sicut possumus cum infidelibus vellet conversionem suam manere secretam. In conversis. 5. An si duo coniugcs non baptizati con­ his autem circumstantiis versatur : numerosam habet familiam, totam haereticam; ministrum vertantur, ct simul habitare renuant, possit cum quoque haereticum, de more magnatum istius illis dispensari ut simul nubant. gentis, domi alit, ct, cum sit viduus, liberos R. Ad i. Si adsit pactum dissolubilitatis, non esse matrimonium neque sacramentum ; ; habet sub haereticis tutoribus constitutos. Igi­ si vero non adsit, esse matrimonium ct sacra­ tur ne prodatur eius conversio, quousque sal­ tem occasio affulgeat secure disponendi res mentum. Ad 2. Hoc pendet a resolutione et distin­ suas, quaeritur: 1. An familia sua haeretica conveniente ad ctione primi dubii, scilicet negative, si in con­ tractu matrimonii pactum dissolubilitatis non preces domesticas haereticas, quas pracelegit di­ fuerit. ; ctus minister, possit nobilis ille hacrus in cumAd 3. Ut ad proximum, nempe si est va­ dem locum convenire, legendo privatim preces lidum primum matrimonium iuxta distinctio­ catholicas. 2. An possit tuta conscientia liberos suos nem praedictam, separandum esse secundum relinquere sub tutoribus haereticis, dum cos matrimonium. Ad 4. Negative, supposita validitate primi retrahendo proderet fidem suam. R. Ad 1 et 2. Non posse. matrimonii iuxta distinctionem ut supra. Ad 5. Si dictio simul nubant intclligitur quod possint ambo novum matrimonium inire 247 cum aliis, respondendum negative, supposita validitate, ut supra. Si vero intclligitur quod ' S. C. S. Officii lanuar. [700. — Iuxta De tempore im­ pertiendae indul­ possint continuare in matrimonio, affirmative indultum a S. Sede concessum, missionarii gentiae plcmnac in etiam sine novo consensu, neque indigere dis­ omnes habent, per communicationem, faculta­ constituti· morti» articulo. tem elargiendi indulgentiam plenariam in ar­ pensatione. ticulo mortis constitutis. Verum cum raro in­ veniant fideles praecise in articulo mortis con­ 244 stitutos , inde fit ut alii dictam Indulgentiam S. C. de Prop. F. 8 Aug. 1698 (C. P. pro elargiantur ubi tantum est mortis periculum, SinQ. — Non licere Vicariis App. eripere ec­ licet proxime admodum non videatur imminere; clesias Regularibus; posse tamen cx legitima alii vero iuxta rigorem verborum non applicant causa aliquem regularem removere, dummodo nisi quo tempore agonia videtur proxima; ct alius restituatur eiusdem Ordinis deputandus tunc, quando non observant tam proximum a Superiore regulari, et a Vicariis App. appro­ mortis periculum, sive ope mcdalliorum qui­ bandus; neque hac in ic adversari Breve Cle­ bus. auctoritate S. Sedis, huiusmodi Indulgen­ mentis IX ( /. n. tS6) iuxta quod licet iisdem tiae adnexae sunt, quaeque fidelibus dant, sive Vicariis parochias dividere ct multiplicari ope­ invocatione SS. Nominis Icsu, prout concessum rarios tum saeculares tum regulares iuxta sacros est a pluribus Summis Pontificibus, monent canones. fideles ut conditiones apponant, quibus tantum beneficium consequi mercantur. Si S. C. deter­ minare censeat cui pacto potius adhaerendum, 245 omnes quotquot sumus praesto erimus S. Sedis S. C. Concilii /9 Nov. i(ig8 -Aprütîha. - iudicio. R. Ad id quod inter missionaries contre)· r. Quanta debeat esse eleemosyna Missarum manualium. vertitur de tempore impertiendae Indulgentiae 2. Quanta esse debeat pro perpetuis non plenariae constitutis in mortis articulo, S. C. taxatis a fundatoribus. ccnsuit eam temporis circumstantiam satis esse R. Ad ! et 2. Censuit (S. C.) attendendam ut rite conferatur, quae sufficit Extremae ipsi esse consuetudinem loci, vel legem synodalcm, Unctioni conferendae, cum nempe infirmus vi An. C. 1700 COLLECTANEA 86 morbi cernitur ad interitum vergere. Neque proximius agoni tempus expectandum esse, quo aegrotus vix sui compos, ad cos plane animi motus edendos impar est, quos Rituale Roma­ num ciflagirat, ut tanti beneficii, sicut Extre­ mae Unctionis, fructus uberius percipiatur. Quamobrtm e missionariorum debito fore, post adhibitam infirmo sacramcnfalem unctionem , cumdem excitare nd ea animo concipienda quae in eodem Rituali libro leguntur, mox vero tnm insigni beneficio plenariae remissionis cumdem communire; idque tunc potissimum praestare cum se haud reversuros praevident. An. C. 170J tem ardeant duo lumina; alias Reliquiae non exponantur. Ad 5. Negative ; posse tamen in humiliori et dcccntiori loco. 251 S. C. de Prop. F. 27 /unii ryor. — Se, attesa la restrittiva circa adustionem et incisio· nem posta nel rescrilto di facolU di escrcitare la medicina, sia anchc proibito di usare adu­ stioni leggere, e cose simili. R. Non prohibetur, nisi adsit periculum vi­ tae aut mutilationis membrorum. Circi (iculutem mediciMn exercendi. 248 252 > .1 n* * C' S· Officii 2: xpiut.i- te ptlU m M »· M D« oa simul et unico actu acceperit in uxores, vel — Conquerentibus huius Collegii Ùrbani alu­ admittendi ri. mnis, externorum ad scholas admissione, prae­ omnes habeat ut concubinas, non licere nisi ceptores ab ipsorum diligenti institutione non cicctis omnibus ante susceptionem Baptismi. parum distrahi indeque eorum profectum plu­ Ad 7. Stante certitudine quod caeremoniae illae ad minimum sint vanae ct inutiles, ct sub rimum impediri, Efti PP. huic incommodo dubio an sint contra religionem catholicam, non occurrere, simulque exactiori alumnorum di­ sciplinae, quae saccularium consuetudine detri­ licere. menti aliquid capere facile posset, providere Ad 8. Non esse administrandum Viaticum neophyto moribundo nisi saltem discernat cibum volentes, decreverunt arcendos omnino esse ex­ spiritualem a corporali, cognoscendo ct credendo teros a scholis praedicti Collegii. in sacra hostia praesentiam Christi Domini. Non esse pariter conferendum Sacramentum 261 Extremae Unctionis neophyto moribundo quem Dc dcpeudtf. S. Rit. C. Ï2 Ian. 1704- Urbis kt Orbis tit Confritenj. missionarius capacem Baptismi credidit, nisi saltem idem habeat aliquam intentionem reci­ (lURtUM PAROGHIAIJUM, FINCTIOWM ΚΓ PRABKMI- Ulumaptrocbi piendi Sacram Unctionem in beneficium animae NRNTIARÜM ISTRR PAROCHOS ΒΓ GONER ATERNI ΓΑΓΚ3 LAICORUM HARb’MQUK CAPPELLANOS ΕΓ OFFI­ pro mortis tempore ordinatam. CIATES)· — Ad debitum imponendum finem controversiis, quae inter Parochos et Confrater257 nitates saeculares earumque cappellanos ct of­ Dr main m. S. C. S. Officii 14 lunii 1703 - Qukbrc. - ficiates super iuribus parochialibus ct functio­ \-7d VaVb.rc' Utrum barbaris danda sit dispensatio generalis nibus ecclesiasticis, nonnullisquc praeeminendis a proclamalionibus matrimonii. seu praerogativis frequenter exoriri solent, in R. Negative. S. R. C. âb EtTio et Rifto D. Card. Colloredo propositis infrascriptis dubiis, videlicet: 258 1. An Confraternitatcs laicorum legitime ht ie»iS C. de Prop. F. 20 funii tjoj — Quk- erectae in ecclesiis parochialibus habeant de­ — Licere Vicariis App. degere ubi volue­ pendentiam a Parocho in explendis functionibus ecclesiasticis non parochialibus? rint in suo districtu (1). (1) In Lht. S. C. de Prop. F. S Oct. /7J5 ad Vic. Ap Tunkin. declaratur: Ltecre Vicarib App. pro tem­ pore degerc in suo Vicariatu ubi maluerint cum facul­ tate constituendi sibi peculiarem districtum in ambitu Sedis in qua suum ipsi figent domicilium. Quod si ibi alius fuerit missionarius, Vicarius Ap. alium illi distri­ ctum assignet. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1704 2. An dictae Confraternitatcs erectae in cappellis vel oratoriis tarn publicis quam privatis, adnexis parochialibus ecclesiis et ab eis depen­ dentibus, habeant dictam dependentiam a pa­ rocho quoad dictas functiones ? 3. An Confraternicatcs erectae in aliis ec­ clesiis publicis habeant quoad easdem functiones aliquam dependentiam a Parocho, intra cuius parochiae limites sicae sunc ecclesiae? 4. An Confracernicatcs erectae in Oratoriis cum publicis tum privatis sciunctis ab eccle­ siis parochialibus, quoad dictas functiones ecclesiasticas habeant dictam dependentiam a parocho? 5. An benedictiones ct distributiones cande­ larum , cinerum ct palmarum sint de iuribus mere parochialibus? 6. An benedictiones mulierum post partum, Fontis Baptismatis, ignis, seminis, ovorum ct similium sint dc iuribus mere parochialibus ? 7. An functiones omnes Hebdomadae San­ ctae sint dc iuribus mere parochialibus? 8. An celebratio Missae solemnis Fcria V in Coena Domini sit de dictis iuribus paro­ chialibus? 9. An prima pulsatio campanarum in Sab­ bato Sancio sit dc dictis iuribus parochialibus? 10. An celebratio Missarum solemnium pcr annum, sive pro vivis sive pro defunctis , sit dc dictis iuribus parochialibus ? 11. An expositio quadraginta horarum ct benedictio, quae fit super populo, sit de dictis iuribus mere parochialibus? 12. An expositio, quae iit cum Reliquiis ct Sacris Imaginibus, ct benedictio quae cum eis fit super populo, sit dc dictis iuribus pa­ rochialibus? 13. An functiones in praecedentibus octo dubiis, videlicet a dubio 5 ad 12 expressae, peragi possint in oratoriis privatis, contradicente parocho ? 14. An in dictis oratoriis privatis Confra­ tcrnitatum per confratres statis horis recitari possint horae canonicae cum cantu vel sine cantu, absque alia licentia parochi? i 5. An in dictis oratoriis privatis sit licita celebratio Missae privatae, assentiente Ordinario loci, ct contradicente parocho? 16. An cappcllani Confratcrnitatum pos­ sint populo dcnunciare festivitates et vigilias occurrentes in hebdomada, absque licentia pa­ rochi ? 17. An parochus, invitis confratribus, do­ cere possit doctrinam Christianam in praedictis ecclesiis et oratoriis publicis vel privatis, a parochiali divisis ct separatis ? 18. An in dictis ecclesiis publicis Confiaternitaturn possint haberi publicae conciones, etiam pcr totum cursum Quadragesimae vel : Adventus, cum licentia Ordinarii ct absque li­ centia parochi ? I Collectanea S. C. de Prop, Fide, Vol. 1, 89 19. An in eisdem ecclesiis possit celebrari Missa sive lecta sive cantata, ante Missam parochialem sive lectam sive cantatam ? 20. An ad parochum spectet facere offi­ cium funebre super cadaveribus sepeliendis in dictis ecclesiis ct oratoriis publicis Confraternitatum ? 21. An intra ambitum carumdcm ecclesia­ rum fieri possint processiones, iuxta cuiusque Confraternitatis institutum absque interventu vel licentia parochi? 22. An caedem processiones fieri possint extra ambitum dictarum ecclesiarum, absque licentia illorum parochorum, pcr quorum ter­ ritorium transcunlum est? 2 3. An in dictis processionibus cappellani Confratcrnitatum possint deferre stolam? 24. An Episcopo accedenti ad ecclesias publicas Confratcrnitatum quae non sint Re­ gularium, neque proprium rectorem beneficiatum habeant, porrigendum sit aspersorium a Parocho, in cuius territorio sunt sitae dictae ecclesiae ? □ 5. An carumdcm ecclesiarum ct Confra­ tcrnitatum rectores ct cappellanos possit pa­ rochus, cessante speciali ac legitimo titulo ct ex bolo iurc parochiali, compellere invitos ad assistendum functionibus ecclesiae parochialis ? 26. An in dictis ccclcsiis Confratcrnitatum, neque parochialibus neque regularibus, retineri possit SS. Eucharistiae Sacramentum sine spe­ ciali induito Sedis Apostolicae? 27. Praesupposita facultate retinendi, an possit infra annum publice exponi sine licentia Ordinarii ? 28. An possit parochus se ingerere in administratione oblationum, eleemosynarum in dictis ccclcsiis collectarum, vel capsulae pro illis recipiendis expositae elavem retinere? 29. An in ecclesia parochiali confratres vel eorum cappcllani immiscere sc valeant, invito parocho, in eiusdem ecclesiae functio­ nibus, sive parochialibus sive non parochialibus? 30. An Confraternitatcs, sive sint erectae in ecclesia parochiali sive extra illam, possint pro libitu et iuxta uniuscuiusque peculiaria statutu congregationes suas facere , absque interventu vel licentia parochi ? 31. An possint propria bona administrare ac de illis disponere, absque ulla dependentia a parocho ? 32. Quando parochus eisdem congregatio­ nibus intersit dc mandato Ordinarii, et tamquam cius delegatus, an possit suffragium decisivum ferre? ct quatenus affirmative, 33. An etiam suffragium duplex ? S. R. C., re mature discussa, respondendum esse ccnsuit: Ad i. Affirmative. Ad 2. Affirmative. An. C. Χ7θ4 Aq c. 17°4 COLLECTANEA 90 Ad 3. Negative. Ad 4. Negative. Ad 5. Negative. Ad 6. Negative; sed benedictionem Fontis Baptismatis fieri debere a Parochis. Ad 7. Negative, prout iacet. Ad 8. Negative, prout iacet; sed spectare ad parochos. Ad 9. Negative, prout iacet, sed spectare ad ecclesiam digniorem ad formam Constitu­ tionis Leonis X n. 22, § 14. Ad 10. Negative, prout iacet; sed licere confratribus dumtaxat in festivitatibus solcmnioribus eiusdem ecclesiae vel oratorii. Ad ii. Negative. Ad 12. Negative; ct quoad benedictiones cum Reliquiis et imaginibus serventur decreta. Ad i3. Satis provisum in superioribus. Ad 14. Affirmative; nisi aliter Ordinarius statuat cx rationabili causa. Ad 15. Affirmative. .Ad 16. Affirmative. Ad 17. Negative. Ad 18. Affirmative. Ad 19. Negative, nisi aliter Episcopus dis­ ponat. Ad 20. Affirmative, quando tumulandus est subicctus parocho, intra cuius fines est ec­ clesia vel oratorium. Ad 21. Affirmative. Ad 22· Negative, nisi adesset licentia Epi­ scopi. Ad 23. Negative extra propriam ecclesiam. Ad 24. 25. 26. 27. 28. 29. Negative. Ad 3o. Affirmative, dummodo non impe­ diant functiones et divina Officia. Ad 3i. Affirmative. Ad 32. ct 33. Negative. Et ita, salvis tamen conventionibus ct pa­ ctis in erectione Confraternitatum forsan factis, concordiis inter partes initis et a S. Sede ap­ probatis, Induitis, Constitutionibus synodalibus ct provincialibus, consuetudinibus immemora­ bilibus vel saltem centenariis, declaravit ac de­ crevit (Die 10 Dee. 1703), Si SSnto 1). N. vi­ debitur. — SSrflus laudavit benigneque appro­ bavit, ct publicari et, non obstantibus quibus­ cumque aliis in contrarium facientibus, servari mandavit. 262 IW CBOotHl («. mnuonarior. ·.« tJ a Mit «•tat. S. C. de Prop. F. /2 Mr. 1704. — Cum alias sub die 16 Martii 1668 ( F. n. l6?.) S. C. misiionariis apostolicis iniunxcrit ne a Missione discedant nisi prius ab eadem S. C. obtenta licentia redeundi, quantumvis tempus residendi in Missione iuxta eorum decreta integre com­ pleverint, quod etiam per lapsum facultatum expirare non censeatur, ct in hoc tempus iti­ neris non comprehendatur; eadem S. C. decla­ An. C. 1704 ravit missionarios praedictos donec confirma­ tionem missionis, seu licentiam ut supra disce­ dendi a Missione obtinuerint, facultates suas exercere posse ut antea, etiamsi tempus carum lapsum fuerit. 263 S. C. S. Officii 14 Febr. 1704 — ΑκτιποpiAK. — Sc il missionario, non avendo coni- cii· «tcnbei, modità dei nuovi oli santi , possa usarc li vccchi c per quanto tempo. R. Factis debitis diligentiis, si nova olea non suppetant, posse missionarium cx privilegio Clementis VII! uti veteribus oleis per quatuor annos ct ultra. 164 S. C. _S. Officii 10 11April. 1704AI·rthio , 1· z · · 1 I CCdcMM ριλκ. — Sc almeno ncllc feste principali del- maticoram. 1’ anno possano i convertit!, per evitare le persecuzioni alie quali soccombercbbe, come altrc volte, la religione cattolica, comparirc nelle chiese dcgli scismatici, c trattenersi poco tempo, quando specialmcntc gli scismatici celebrano, c rccitano i divini offici, senza veruna coopcrazionc c consenso al rito cretico ma solamcntc baciarc la porta della chicsa, fare tre adorazioni alla SS. Trinità, venerare le sacre imagini, c recitare privatamente qualche salmo, Pater, Ave 0 altre simili orazioni. R. SSrfius decrevit: Negative. 265 S. C. S. Officii 12 Apr. i704. - SSrtius Dominus.... ad facibus promovendam schisma- 4i in tcmpimticorurn ct infidelium conversionem illosque alliciendos ad fidem catholicam amplectendam sacrarum caeremoniarum intuitu, benigne in­ duisit P. Praefecto seu Vice-Pracfecto missionariorum pro tempore in Aethiopia existentibus ut pro eorum arbitrio ct conscientia dispensare possint cum eisdem missionariis, cisque facul­ tatem concedere celebrandi sacrosanctum Missae sacrificium catholico romano ritu super alta­ ribus in templis haereticorum seu schismaticorum in Aethiopia , ita ut eadem altaria non inserviant nisi pro nudis tabulis, ct more ca­ tholicorum disponantur cum sacrato lapide, mappis, SSmi Crucifixi imagine, candelabris, ct aliis necessariis supellcctilibus ad usum ssiîii Missae sacrificii ritu praedicto; numquam tamen generaliter, sed in casibus particulari­ bus, in quibus alia loca commodiora non sup­ petant, ct urgens sit necessitas ad facilius di­ ctam conversionem promovendam, ct insuper ad catholicorum consolationem, aliisque iustis ct urgentissimis dc causis indicandis ab iisdem P. Praefecto seu Vice Praefecto missionariorum, super quibus eorum conscientiam oneravit. 366 S. RiL C. /3 lulii 1704. - Uhbis. - «. An imum na proCtMlOQUBL cruces altarium seu processionum sint bencdi. . 1 cendae de praecepto. 2. An, si non de praecepto, possit simplex sacerdos eas benedicere private et non solemnitcr. R. Ad 1. Negative. Ad 2. Affirmative. 267 SŒLT S. C. S. Officii 7 Aug. 1704.— 1. An Mm * et precibai «catholico- decretum quo prohibetur catholicis schismati. >· · · ·. eorum Missis et eorum orationibus intéresse, intelligatur etiam pro locis in quibus non reperiuntur sacerdotes catholici, et de orationibus in quibus nihil contra fidem et ritum catholi­ cum habetur. 2. An sacerdos armenus schismaticus factus catholicus aliquo modo possit in celebratione Missae dispensari ab aqua in calicem publice effundenda, dummodo in sacristia eam secreto infundat. R. Ad i. SSftus censuit: Affirmative. Ad 2. Negative. rta. 268 «SM" S. C. de Prop. F. 4 Maii r7o5 (C. G.). - awtum quoid EtTii PP. censuerunt expedire ut alumni (Collegii urbani) qui admittuntur completo aetatis anno decimoquarto, antequam iuramentum praestent, cxpectent sex menses a die admis­ sionis; qui vero admittuntur ante completum annum decimumquartum, expectent adhuc sex menses postquam compleverint eumdem annum decimumquartum. 2. Pariter expedire ut Sanctitas Sua digne­ tur remittere arbitrio S. Congregationis pro­ rogationem termini ad iuramentum praestan­ dum in casibus particularibus, ubi fuerit ne­ cessarium. Quibus omnibus per R. P. D. Secretarium Sanctissimo D. N. relatis, Sanctitas Sua beni­ gne annuit, et ita in posterum servari man­ davit, quibuscumque non obstantibus. Urtani. 269 Limitatio con· ■·» ool» Officiorom votivorum — annex 91 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1704 S. R. C. 20 Martii ryo6. - Urbis Orbis. i. An cum multis Congregationibus vel Religionibus, sive Ecclesiis vel nationibus con­ cessum sit a S. Sede Ap. ut semel vel pluries in singulis hebdomadis vel mensibus celebren­ tur varia Officia per annum, ex. gr. de SSiîïo Sacramento, vel de Sanctis in diebus non im­ peditis aliquo festo duplici vel semiduplici, li­ ceat eiusdem Olficia facere etiam diebus Qua­ dragesimae, Adventus, Vigiliarum, et Quatuor Temporum, etiamsi de iis diebus nulla sit fa­ βγ An. C. 1707 cta specialis mentio in aliquibus Officiorum concessionibus. 2. An Regulares absque speciali privilegio, area additio, sed sola communicatione privilegiorum alia- sX10n?m rum Religionum possint addere nomen S. Funmiiudatoris in litaniis e: Confiteor, ttemque recitare Officia et Missas concessas aliis Religionibus. R. Ad i. Negative; ct huiusmodi indulta non habere locum in feriis Adventus, Quadra­ gesimae, Quatuor Temporum, ct Vigiliarum, sive cum ieiunio sive absque ieiunio, nec in feria II Rogationum, nec in illa feria, in qua secundum rubricas sit reponendum Officium Dominicae. Ad 2. Negative in omnibus. 270 S. C. ..S. Officii .. Iui. 1706--- ArriUOz . piar. — Utrum liceat celebrare cum vmo facto ex uvis passis. R. Licere, dummodo liquor ex colore et gusto dignoscatur esse vere vinum. 22 . . Ûerinoexurl» paiil» in Mima, 271 S. C. de Prop. Fide. — 22 Febr. t7o7. — Decretum quo rigorose prohibetur missionariis ne puellas et pueros in domibus parti­ cularibus doceant (V. n, 145), esse extenden­ dum ad omnes Religiosos. 272 S. C. Ep. et Reg. 4 lun. 1707. — Potest Episcopus per seipsum vel per suum delegatum tum »b Epi»cointervenire et assistere congregationibus Confratrum, etiamsi fiant in ecclesiis et oratoriis Regularium, in quibus reperiuntur societates erectae, absque eo quod possit excludi; votum tamen dare non debet. 373 S. C. de Prop. F. 4 Oct. tjoy (C. G. coram SSiho). — Cum actum sit an expediat eos qui a S. C. in varias mundi regiones mis­ sionarii designandi sunt, postquam de eorum vitae morumque integritate constiterit, examini subiicere quoad doctrinam antequam ipsis Lit­ terae Patentes et facultates solitae concedan­ tur..., statutum fuit tres ex Ethis S. Congrega­ tionis Cardinalibus esse deputandos, inter quos Eiftus Praefectus, qui, una cum D. Secretario pro tempore, eiusmodi missionariorum examen ut supra, coram se instituant, adhibitis ad hoc lectoribus S. Theologiae controversiarum Colle­ gii Urbani, qui examinandos interrogent super materiis, quae locis Missionum ad quas trans­ mittendi erunt, congruant, praecise vero super usu ac praxi facultatum quae ipsis missionariis communicari solent, relicta tamen Etftis Depu- De mistiontriorum examine. collectanea Ab. G» tatis plcha facultate pro eorum arbitrio omit­ tendi aliquando cum aliquo notae virtutis viro hoc examen, aut illud in forma minus solemni instituendi, prout ipsi melius indicaverint, eorUm in hoc conscientia onerata, non sine tamen spe fore, ut ipsi serio reputent quanti referat eos qui missionarii designantur, praeter vitaeexcmplaritatem morumque sanctimoniam, ea doctrina praeditos esse oportere quae iis necessaria est qui Christi praeceptum illud im­ plere debent: Euntes ergo docete omnes gen­ tes etc. Ea autem facultas, atque arbitrium ElBis Deputatis vigore huius decreti concessum quoad missionarios qui ex Romana Curia in Missiones mittendi sunt, conceditur etiam Nunciis Apostolicis et Episcopis dioecesanis quoad eos qui e locis extra Curiam mittentur. ah. c. quod ambo sint ad fidem catholicem conversi; at in secundo satis esse quod unus tantum sit conversus. 278 S. C. S. Officii 2/ Nov. r7o9. - Bhognando qualche ministro per servigio delle ihoUd·. chiese degli armeni cattolici^ tanto In Aspaan quanto in Giulfa, per non esservf vescoVi ar­ meni cattolici, si mandano ad ordinare cd a prender gli ordini sacri da qualcuno dei vcscovi scismatici ed eretici. R. Nullo modo licere Î ct ordinati ab huiusmodi Episcopis sunt irregulares, ac suspensi ab exercitio Ordinum. 279 *74 D< iacehatc or* dinandi cura tempora. S. C. S. Officii yr A/uii 1708.— Quomodo intclligi debeat § i 3 in facultatibus Form. Ilf contentus sunans: ordinandi extra tempora; utrum Episcopus ordinare possit quoscumque etiam alterius dioecesis absque expresso induito Apostolico; utrum in hac subdelcgare possit alium Episcopum. R. Negative. *75 L»· absolutio­ ne defunctorom post MilHffl S. Rit. C. 7 Augusti 1708. - Picb^a. - An diebus quibus Iit de fe>to duplici, cum non possit dici Missa de Requiem nisi in die obitus, anniversarii etc., possit, cantata Missa de San­ cto, fieri in fine huius Missae absolutio circa lecticam collocatam in plano ecclesiae, canente choro: Libera me Domine etc. R. Negative. □76 D< communi* calionc ia divi* • it Cum acafhuUda. S. C. S. Officii /5 Mail 1709. — Non licere catholicis communicare cum haereticis ct schismaticis, et eorum confessiones audire, nec curam iliis emittere, nec iis sacram. Euchari­ stiam conferre. 277 Oa fa cultat«i A»p<«*andi AjtreTscta Ctwvrrtiv S. C. S. Officii 26 Sept. t^oq. — Circa facultatem dispensandi in 2. gradu cum hae­ reticis conversis quaeritur: An hoc liceat in casu quod una pars contrahentium sit talis, et instet pro gratia, an vero ambo debeant esse conversi. R. Vel res est de duobus haereticis quorum unus tantum conversus sit ad fidem catholicam, altero remanente in statu haeresis, vel dc duo* bis quorum unus tantum sit haereticus, alter vero catholicus natus. In pruno casu requiri S. C. S. Officii r y [unii [710. — Lc Costituzioni pontificie emanate contra sollicitantes comprendono tutte le nazioni, cd in conseguenza cost obbligano i greci come gli armeni. De pontificii Conilitotiooibci contra lottid· laniet. 280 S. C. S. Officii 5 Mart. tjt2. — El- Œ PHtNKX. — An Episcopus in Hibernia, cogente conferendi, temporum necessitate, possit omnes sacros Or­ dines conferre die Dominica, et duobus festis duplicibus in eadem vel sequenti hebdomada occurrentibus, cum collatio Ordinum sacrorum tali modo facta possit fieri sine periculo, ac maiori cum securitate. R. Affirmative in iribus festis de praecepto non continuis sed interpolatis, iuxta formam Constitutionis S. m. Innocentii XII* 281 S. C. S. Officii 19 Octobr. 1712» - Miss. Tibkt. — An facultas dispensandi in y et 4 consang. et affinit. simplici ct mixto tantum^ et in 2, j. et 4 mixtis, non tamen in 2 solo quoad futura matrimonia etc. quaeritur an ista facultas dispensandi in gradibus affinitatis in­ cludat affinitatem illicite contractam , nec ne. Et si responsio affirmative se habeat, quomodo a dictis missionaries dispensari possit si semper attingit primum gradum ; et si est negativa, supplicatur pro ista facultate licet dttingal pri­ mum gradum; et: An ista facultas dispensandi in gradibus consanguinitatis et affinitatis intelligatur etiam pro catholicis, cum dicat privi­ legium : cum iis qui ab haeresi vel infidelitate convertuntur ad fidem catholicam» R. Quoad primum dubium, in quo quae­ ritur an facultas dispensandi in gradibus af­ finitatis includat affinitatem illicite contractam, nec ne; respondendum esse: Affirmative. In reliquis vero respondendum esse: Negative. Circa faculta­ tem dttpcniandi in affinitate ei consanguinitate An. C. nt} S. C. DE PROP. FIDE 28* Qrti bipti»· □•o ioctu» e· bortiti. S, C. S. Officii 5 Aprilis 1713. — In ca­ sibus propositis (nempe...... dc baptismo foetus . . ,, , abortivi) si Suppetat rationabile fundamentum dubitandi an foetus ilic sit animatus anima rationali, tunc potest ct debet baptizari sub conditione; si vero non suppetat rationabile fundamentum nullatenus potest baptizari. Ad videndum autem an sit rationabile fundamen­ tum talis dubii, consulendi sunt medici et theo­ logi in facti contingentia, sive in casibus par­ ticularibus. 283 in bimiundi» S. C. S. Officii 22 Maii 1713. — Sc i missionari vtaggiando possano conterite il santo Battcsiino agli adulti, se si presentano per domandarlo, senza precedente istruzione, sc non quanto in qucll’angustia di tempo si puô loro suggerite, dei miste! i di nostra fede, e dell'essenza di quel Sagramento, essendovi persone chc si obblighino di pienamente istruirli secondo la loro capacité* R. Negative. 284 ri\FK’anî pue" S. Rit. C. 27 Aug. 1713. — NaXIVA*. ---Per lo più e quasi sempre ncl battesimo fanno 1'officio di patrini piccoli figliuoli di note 0 dicci anni, poco più poco meno; e sinora non ho veduto uoffid di perfetta et! a far simile officio: pare chc se nc Vcrgognino. Non so st possa tollerarsi. R. Ad mentem ; et mens est quod Archiepiscopus, attentis locorum ct personarum cir­ cumstantiis, moneat, dispenset ct licentiam concedat, prout suae prildentiae visum fuerit. 185 De confirmatio* r« d etten«ione dccrcti dc Epi­ coporum rest Jcotia. Decr. 9. C. de Prop. F. /7 turi. 1713. — S. C< censuit supplicandum SStTio pro confir­ matione ct renovatione decreti S. m. Alexan­ dri VII 26 lulii 1662 (K n. r/6) ct eiusdem extensione ad omnes Regulares a S. Sede Ap. etiam ad nominationem seu supplicationem S. Congr. Prop. Fidei ad officia Vicarii Ap. seu Ecclesiae alicuius Administratoris seu Visitato­ ris promovendos cum charactere episcopali...» Censuit etiam S. C. iuramentum de huiusmodi decreto observando, quod alias praestari deberet in inanibus Erfii Cardinalis Ecclesiam in Con­ sistorio proposituri, posse praestari coram Emo Praefecto seu Secretario eiusdem S. Congr. ante consecrationem eiusdem Episcopi seu Arcoicpiscopi; transmittendum vero decretum s. m. Alexandri VII cum extensione, ut supra, ad Se­ 93 An. C. <7*5 cretarium Brevium, ad D. Auditorem SSffii, et ad magistros caeremoniarum qui Effio Episcopo consecranti, ante ipsam consecrationem affir­ ment eiusdem iuramentum fuisse praestitum caque de re in suis registris faciant mentionem. — SSffius approbavit. 286 S. C. S. Officii t7 run. t7r5. - An plena tides sit adhibenda Carolo Wipperman dc Ro- adulto· sub con· stoch in ducatu Muxlembourg praedicanti, ct ^onct,apTU*n' lectori theologiae lutheranae quietisticae < su­ perintendenti, et docton primario sectie lutheranorum quietistarum, S. Fidei Catholicae re­ conciliato in S. O. Parmae, et circa nonnullos errores detectos in eius Baptismo: an ipsi cre­ dendum sit circa ea quae enarrat. Et quatenus affirmative: tum ut ipsius saluti, tum etiam ut cacterorum illius sectae seu religionis, praeser­ tim si fuerint ignorantes, saluti pariter consu­ latur, quaeritur: an dictus Wipperman sit re­ baptizandus ; et quatenus affirmative: an abso­ lute vel sub conditione ; et quatenus affirma­ tive: an teneatur confiteri omnia peccata prae­ teritae vitae; ct quatenus affirmative: an con­ fessio praeponenda sit vel postponenda Baptismo conferendo sub conditione. R. Carolum Ferdinandum esse rebaptizan­ dum sub conditione, et collate Baptismo, eius praeteritae vitae peccata confiteatur, et ab iis sub conditione absolvatur. 287 S. C. S. Officii 25 lunii t7tÿ. — Ejfisco- tem pus Constantien. obtinuit ab hac Sacra Congr. atretico». S. O. facultatem absolvendi haereticos poenitentes, id est: r. Recipiendi haereticos illosque absolvendi dummodo sincere coram notario et testibus abiuraverint, ct iuramentum praestiterint α si­ milibus in posterum abstinere: ct haec facultas in solidum conceditur Episcopo ct eius Vicario in spiritualibus generali: et quidem absolvendi in utroque foro. 2. Pariter in utroque foro absolvendi le­ gentes libros prohibitos haereticorum. 3. Dispensandi super irregularitate cum hae­ reticis pocnitentibus in utroque foro. 4. Ùt, cum singulares casus occurrerint, vel expedire videbitur, possit Episcopiis i8 sacer­ dotes subdelegare, qui haereticos, abiuratis prius verbo in ipso Sacramento Poenitentiae haeresibus, praestiteque iuramento in illas amplius non incidendi, in foro dumtaxat conscientiae, citra ullam habilitatem ct dispensationem, va­ leant absolvere. 5. Deputandi alios r8 sacerdotes, qui va­ leant absolved poenitentes (in foro dumtaxat Αβ· C. 1716 COLLECTANEA conscientiae) ab omnibus casibus reservatis etiam in bulla Coenae, de praeterito ct usque in diem datae praesentium tantum incursis. Ultimo, quod talis facultas valeat ad quin­ quennium, ab infra data proxime futurum. Circa talem facultatem proponit Episcopus quaedam quaesita, et petit: 1. An haeretici poenitentes de necessitate coram notario et testibus abiurare debeant. 2. Utrum ubi impune grassatur haeresis, non sufficiat eos abiurare coram Poenitentiario in foro interiori. 3. An iurare debeant de necessitate, quod a simiLbus abstinere velint. 4. Utrum propter periculum periurii non expediat remittere tale iuramentum. 5. Quomodo intelligendus sil numerus 18 sacerdotum delegandorum. 6. Utrum propter frequentes casus, maxime in dissitis dioeceseos locis, possit alios delegare, in casu quo 18 fuissent delegati. 7. An Episcopi ultramontani, et maxime in Germania, expleto quovis quinquennio, de­ beant pro confirmatione talis facultatis instare. 8. Utrum tamquam perpetui Inquisitores haereticae pravitatis gaudeant dicta facultate perpetuo, iuxta Cone. Tridcntinum. 9· An saltem ad annos regiminis cuilibet intranti Episcopo concedenda sit ista facultas. R. Ad t. Affirmative. Ad 2. Non sufficere, si velint absolvi in foro externo: sufficere autem, si tamen in foro in­ terno absolvant, dummodo Pocnitcntiarius sit delegatus ab Episcopo iuxta formulam facultatis. Ad 3. Affirmative. Ad 4. Non expedire, nec licere. Ad 5. Debere intelligi ut vel omnes simul in diversis dioeceseos locis deputentur, ut prae­ sto sint poenitentiam indigentiae; vel secundum casuum contingentias singillatim deputentur, ita ut, uno vel altero casu expleto, subdelegati cesset facultas. Ad 6. Negative. Ad 7. Affirmative. Ad 8. et ο. Negative. 288 F*r*> dupcoM· ηχιΛ. mitreo ntbilrtci· S. C.de Prop. F. /an. 17/6* (C. G.). - Naxivan. - Se per le dispense matrimoniali che concede (l’Arcivcscovo), e per le quali gli vien proibito di esigere cosa alcuna, sia anco proibito il ricevere sponte oblata. R. Transmittatur Decretum S. C. Concilii 3 Iulii 1634 (1)· « • • ft (t) S. C. Concilii j /ul. 16)4: «Utrum Episcopi Hiberniae, aut alii dioecesium superiores, qui hoc tempore nullam alum habent sustentationem, quam qjaedam subsidia quae a sui e dioecesis parochis re­ cipunt, possint mulct am pecuniariam, quam impo- An. C. 17η 289 S. C. de Prop. Fide 28 Febr. rirfi (C P D< m,H,0QVK o 1 »r· · · /w Λ v-*· r· πιω rcaoittu PRO Sin.). — Missionanos S. C. non posse re­ moveri nec alio transmitti sine licentia S. Con­ gregationis. 290 S. C. de Prop. F. 4 Mart. r?r6 (C. G.). .Dcspoiiim». — Quatenus praetendant (Superiores Regulares ”0ηαΠ0Γυσ in Tunkino) spolia missionariorum S. Congrega­ tionis, ad eamdem recurrent; et interim Prae­ fectus seu Superior Missionis retineat spolia consignanda cui S. Congr. mandabit. 29X S. C. de Prop. F. to Nov. r7t6 (C. G.), — Spolia rerum omnium tempore missionis acquisitarum non modo a missionariis, sed etiam ab Episcopis Regularibus, aere et sum­ ptibus eiusdem S. Congr. in Missione degen­ tibus, post eorum obitum ad S. C. spectare, et in utilitatem Missionis eroganda. 292 S. C. de Prop. F. 22 Dec. 1716 (C. G.). — i. Sc i predetti decreti (V.nn. 2po. 2QI.) si devono anche estendere alii spogli dei Vescovi Regolari mantenuti dalla S. Congregazione. 2. Se i spogli dei Vescovi dipendenti dalla S. C. spettino alia medesima, che a tali Ve­ scovi ha somministrato i sussidi, o siano provvisioni annue, ad ctfetto perô di erogarli in beneficio delle Missioni, c specialmente della Chiesa nclla quale il Vescovo è morto. R. Ad i. et 2. Affirmative. □93 S. C. S. Off. 2 !un. r 7^-Grakco-Mklch. wT — Non esse admittendos bigamos ad sacros m,im· Ordines, praeterquam in casu dispensationis concessae a S. Sede Apostolica, seu ab eius delegatis ad id specialem facultatem haben­ tibus. 294 S. C. Indulg. 23 Febr. — An ra­ tione aliqua fieri possit quod rustici quibus • • • • nant ob concessis dispensationes, Iuxta SSrhi pote· statem ad id ficum, in impedimentis canonicis, in suum usum convertere. — R. Non posse quid minimum recipere ». Indulgentiae nu· miamatum. co­ ronarum etc. non transeunt ab una ad aliam perso­ nam. An. C. 1721 S. C. DE PROP. FIDE q5 ab oratoribus numismata traduntur (r), eadem suis aut consanguineis nut amicis absque in­ dulgentiae detrimento deferre valeant. — Verba formulae quibus statuitur ut numismata aliis tradita indulgentiis carcant, sunt quae sequun­ tur: in distribuendis huiusmodi coronis crucibusqué etc. eorumque usu SSmus servari iubet decretum fel. ree. Alexandri VII editum sub die 6 Februarii 1657, nimirum ut coronae, cru­ ces, rosaria, numismata, quae vulgo medaglie nuncupantur, et sanctae imagines cum prae­ fatis indulgentiis benedictae, non transeant per­ sonas illorum quibus a Sanctitate Sua con­ cessae sunt, aut quibus ab his prima vice dis­ tribuuntur, neque commodari aut precario dari possint, alioquin careant indulgentiis iam con­ cessis (2). R. Servetur formula decreti fel. rec. Ale­ xandri PP. VII. (t) Hoc postulatum fecerunt nonnulli qui, ut ru­ sticos ad pias cohortationes audiendas divinorumque praeceptorum explicationem percipiendam allicerent, sacris quibusdam munusculis Utebantur. (2) Indulgentiae quas summus Pontifex, vel ab eo delegatus benedicendo Coronas, Rosaria, Cruces, Cru­ cifixos , parvas Statuas, Numismata, Medaglie vulgo nuncupata, impertitur chrittifidelibus, qui secum ha­ bentes, vel apud se retinentes aliquod ex praefatis, in· frascripta pia opera implebunt; (·) Utriusquc sexus christifideles in primis admonitos vult Sanctitas Sua, ut quis consequi valeat Indulgentias, quas in praefata benedictione concedit, necessario requiri aliquod ex cnunciatis Numismatibus, Coronis etc. se­ cum habere, aut apud se retinere. Item orationes, devotasque preces infrascriptas. uti conditiones pro Indulgentiarum consecutione requisitas, unumquemque teneri recitare, vel secum deferendo Co­ ronam, Crucifixum etc. vel si quis secum non habeat, eadem in cubiculo vel alio decenti loco suae habita­ tionis retinere, ct coram eis respectivas preces recitare debebit. Praeterea ab huiusmodi benedictione Sanctitas Sua rciicit Imagines sive impressas sive depictas, necnon Cruces, Crucifixos, parvas Statuas Numismata vulgo Medaglu nuncupata, quae cx ferro, stanno, plumbo, vçl cx fragili alia materia, facilisque consumptionis conficiuntur. Vult denique Sanctitas Sua Imagines et Icones be­ nedicendas repraesentare Sanctos vel iam canonizatos, vel in Martyrologio Romano descriptos. His pro clariori intelligent) * praenotatis, Indulgen­ tiarum series, quas quis consequi potest, nec non pio­ rum operum implendorum elenchus recensetur, prout infra, videlicet: Quicumque semel in singulas hebdomadas Coro­ nam Domini, aut Beatissimae Virginis, vel Rosarium, ciusque tertiam partem, aut Officium sive divinum sive parvum eiusdem Beatissimae Virginis vel Defunctorum, aut septem Psalmos Poeni tenti ales vel Graduales reci­ tabit ; aut rudimenta fidei tradere, aut detentos in carcere, vel alicuius domus hospitalis aegrotos visitarc. aut pauperibus subvenire, aut Missam audire vel, si sacerdos est, celebrare consuevit, si vere poenitens, ct sacerdoti per Ordinarium approbato confessus sanctis­ simum Eucharistiae Sacramentum sumpserit in quolibet cx diebus infrascriptis, nimirum diebus festis Nativitatis Domini Nostri Icsu Christi, Epiphaniae, Paschatis Re­ surrectionis , Ascensionis , Pentecostes , Sanctissimae Trinitatis, Corporis Christi; tum diebus Purificationis, Annunciationis, Assumptionis, Nativitatis et Conce­ ptionis Beatae Mariae \ irginis, nccnon diebus Nativitatis S. loannis Baptistae, Sanctorum Apostolorum Petri ct Pauli, Andreae, lacobi, loannis, Thomae, Philippi ct lacobi, Bartholomaei, Matthaei, Simonis et ludac, Mathiae, Sancti losephi, sponsi B. Mariae Vir­ ginis, atque omnium Sanctorum, piasque ad Deum preces fuderit pro hacrcsum atque schismatum extirpatione, Fidei Catholicae propagatione , pace ct Christianorum Principum concordia, cetcrisque Romanae Ecclesiae necessitatibus, in unoquoque praefatorum die­ rum plenariam Indulgentiam consequetur. Qpt eadem in alus festis Domini, aut B. Virginis Mariae peregerit, in quolibet eorum participet Indul­ gentiam septem annorum, ac totidem quadragenarum : qui vero quavis Dominica vel alio anni festo, Indul­ gentiam quinque annorum totidemque quadragenarum. Qui demum in alio quocumque anni die ea praesta­ bit, indulgentiam centum dierum. Qpicumque saltem semel in hebdomada recitare consuevit Coronam aut Rosarium aut Officium B. Masiae Virginis vel Defunctorum, aut Vesperas, vel unum saltem ex Nocturnis et Laudes, aut septem Psalmos Poenitentiales cum Litaniis earumque precibus, quo dic id egent, Indulgentiam centum dierum acquiret. Quisquis animam suam Deo in articulo monis de­ vote commendans, ipsamque mortem aequo ac libenti animo de manu Domini suscipere paratus, ct vere poe­ nitens , confessus ac sacra Communione refectus , si valeat, alioquin contritus, nomen IESU ore, si potuerit, sin minus saltem corde invocaverit, plenariam indul­ gentiam consequetur. Quicumquc ante Missae celebrationem, vel sum­ ptionem Eucharistiae, aut recitationem divini Officii vel parvi B. Mariae Virginis, aliquam devotam prae­ parationem praemiserit, quinquaginta dierum Indulgen­ tiam, qualibet vice id egerit, percipiet. Qui detentos in carcerc, aut aegrotos in nosoco­ miis visitaverit, cos aliquo bono opere adiuvando, aut doctrinam christianam m ecclesia vel domi filios aut propinquos aut famulos docuerit, toties Indulgentiam oisccntum dierum consequetur. Qui ad pulsum campanae alicuius ecclesiae mane aut meridie aut vespere consuetas preces Angelus Do­ mini etc. dicet, vel si eas ignoret, semel Orationem Dominicam et Salutationem Angelicam, vel dato signo sub horam noctis orandi pro Defunctis Psalmum De profundis, aut si hunc nescit, Orationem Dominicam et Salutationem Angelicam recitabit, centum dierum Indulgentiam qualibet vice adipisectur. Eamdcm pariter consequetur Indulgentiam qui feria sexta devote cogitaverit dc Passione ac Morte Domini Nostri lesu Christi, terque Orationem Dominicam et Salutationem Angelicam recitaverit. Quisquis vere poenitens peccata commissa enten­ due firmiter proponat, conscientiam suam excutiat, ter Oratione Dominica er Angelica Salutatione devote repetitis in honorem Sanctissimae Trinitatis, ct ob re­ verentiam quinque Vulnerum Icsu Christi quinquies devote eamdcm Orationem ct Salutationem recitet, eamdcm Indulgentiam consequetur. Omnes ct singulas antcdictas indulgentias unusquis­ que memoratis diebus poterit aut pro scipso adipisci, aut fidelibus defunctis per modum suffragii applicare. (·) Easdem indulgentias cx Brevi Innoccntii PP. XI i secum habentes cruccs ct coronas quae loca Terrae Unigeniti Dei Filii 28 lan. 1688 lucrantur christifidclcs Sanctae ct sacras Reliquias ibi existentes tetigerunt. An. C. 1731 An. C Ι7*ι COLLECTANEA αό 295 1* S. C. de Prop. F. ?ι cattolici di rito grcco, ovvcro ordinare che si comunichino in fermentato. R. Nihil innovandum ct ad mentem. Mens est quod rescribatur missionariis ut citra ullam innovationem graccis insinuent quod in fermen­ Declarat insuper Sanctitas Sua concessione praefata Indulgentiarum nullo modo derogari Indulgentiis, quas alii Summi Pontifices praedecessores iam concessere pro nonnullis cx supra indicatis piis operibus, volens easdem suorum Praedecessorum concessiones in suo robore permanere. In distribuendis autem huiusmodi Coronis, Crucibai etc. carumque usu Sanctissimus Dominus Noster servari inbet Decretum fel. recor. Alexandri ΓΙΙ. edit itn mb d Pebruarii 16 pj, nimirum, ut Coronae, Cruces, Rosaria, etc. ut supra benedicta, quoad Indul­ gentias non transeant personam illorum , quibus con­ cessa sunt, aut quibus ab iis prima vice distribuuntur; nec al qua re ex praedictis deperdita, pro ca subrogari altera ullo modo possit, quacumque concessione aut pri­ vilegio in contrarium non obstante; nec non eadem commodari, tut precario dari non possint pro Indul­ gentiarum communicatione, alioquin amittant Indulgen­ An. C. 17x4 tato iuxta eorum ritum communicent, ct ul­ terius scribendum per S. C. de Prop. Fide pro informatione an in partibus illis adsint sacer­ dotes catholici ritus graeci a quibus catholici eiusdem ritus s. Communionem recipere valeant, et invigilet an et quomodo missionarii, quibus praesens responsum transmittitur, illud excquantur, ac S. Congregationem certioret. 297 S. C. Concilii /y Sept. lyai Dalmahar· — An Vicarius Capitularis Scardoncnsis (in <χ»ι· viiiuiit Dalmatia) facere possit visitationem civitatis ct ,,cr,‘ dioecesis. R. Affirmative, dummodo elapsus sit annus visitationis peractae ab Ordinario. 298 S. C. S. Officii 22 Dee. /725. — Relata instantia a S. C. de Prop. Fide ad S. Off. re- trim. cu”c‘££ missa....... Vicariorum Capitularium dioecesis contractis' Tuamensis in Irlandia, qui dubium proposue­ runt, an cum habeant facultatem dispensandi in 3 gradu, illa uti possint ad favorem illorum qui matrimonium iam contraxissent scienter inter gradus prohibitos, et in fraudem legis, contra expressam prohibitionem Cone. Trid. , vel requiratur nova particularis dispensatio hu­ ius S. Officii; (Emi) Dfii, audito voto DD. CC. decreverunt : Rescribendum quod in Formula facultatum distinguitur facultas dispensandi ab impedimentis pro contrahendis matrimoniis, et pro contractis , quae restringitur ad conversos ab hacrcsi ; ct pro contractis scienter cum im­ pedimento specialis facultas requiritur. 299 S. C. S. Officii s lanuar. 1724 — Si te- Cire· testis · , . \ . t · nlum de Barestimomum (de Baptismo collato) sit ab nomine tmo coiiaw. incerto, in re adeo gravi, ignoto testimonio deferri non potest: quare tunc rebaptizandus • tias iam concessas: tum etiam praefata post Pontificiam benedictionem vendi non possint, iuxta dispositionem Decreti Sacrae Congregationis Indulgentiarum ei Sa­ crarum Reliquiarum editi dic 4 lunii 172 t. Insuper Sanctitas Sua confirmat Decretum fel. recorBenedicti XIF. datum die 19 Augusti 17J2. quo expresse declarat Missas ad Altare (in quo aliqua cx praefatis sive Crucifixi sive Numismatis Imago quoquo modo collocata fuerit) lectas, sive a sacerdote huiusmodi Imaginem sccum habente celebratas, vigore dictae Ima­ ginis nullo prorsus gaudere privilegio. Praeterea vetat ne quisquam, quem infirmis morti proximis assistere contigerit, Benedictionem cum In­ dulgentia Plenaria in articulo mortis, vigore huiusmodi Imaginis, illis impertiri audeat sine speciali facultate in scriptis obtenta, quoniam ad huiusmodi effectum in Constitutione Benedicti XIP. incipien. Pia Mater, satis provisum iam fuit. 97 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 172I est infans sub conditione, etiamsi schedulam de suscepto Baptismate a collo suspensam fe­ rat, ut pro expositis utitur in locis quibusdam. 300 Litt. Ap. Bened. PP. XIII 20 Aug. 1724. — Omnium saluti paterna charitate intenti, ut^cnaihedri*. $acra interdum loca spiritualibus indulgcntiahbui. 1 rum muneribus decoramus, ut inde fidelium defunctorum animae Domini nostri Jesu Christi eiusque Sanctorum suffragia meritorum consequi, ct illis adiutac ex purgatorii poenis ad aeter­ nam salutem per Dei misericordiam perduci valeant. Volentes igitur omnes ct singulas patriar­ chales , metropolitanas et cathédrales totius orbis catholici ecclesias, in quibus altare privilcgiatum quotidianum perpetuum forsan non reperitur concessum, ct in eis altare, per Pa­ triarchas, Archiepiscopos ct Episcopos respe­ ctive locorum gratiam ct communionem Sedis Apostolicac habentes semel tantum designandum , hoc speciali dono illustrare, auctoritate nobis a Domino tradita, ac de omnipotentis Dei misericordia et beatorum Petri et Pauli aposto­ lorum cius auctoritate confisi, ut quandocumque sacerdos aliquis saecularis, vel cuiusvis Or­ dinis, Congregationis, seu Instituti rôgularis .Missam defunctorum pro anima cuiuscumque christifidelis, quae Deo in charitate coniuncta ab hac luce migraverit, ad praedictum altare celebrabit, anima ipsa de thesauro Ecclesiae per modum suffragii indulgentiam consequatur , ita ut eiusdem Domini nostri lesu Christi, ac beatissimae Virginis Mariae, sanctorumque omniuin meritis sibi suffragantibus, a purgato­ rii poenis liberetur, concedimus et indulgcmus: praesentibus perpetuis futuris temporibus va­ lituris. De altari privi* faUtO in cccleuti patriarch ali. SOI s. C. S. Officii 2osica dicendo : Omnes nos usque modo legem ser­ vavimus, et cultum Deo coeli tribuimus ; nunc paupeiibus temporibus calamitatis. III. Insuper intra spatium sex mensium, autem videmus edictum regium quo lex lusi­ tales peccatores debent singulis diebus recitare tanorum prohibetur; HI4 obedientiam praesta­ quinquies Pater ct Ave, quolibet illo tunc de­ mus dicentes quod legem lusitanorum non ob­ bent se in terram prosternere, illamque oscu­ servamus; perché in quelle parti per legem lari, enixe Deum dcprccantes ut ipsis peccata lusitanorum s’ intende legem Christianam, ed il senso e chiaro che protestatio di recedere sua condonare dignetur. IV. Quando fideles in ecclesia congregantur, dalla leggc che usque modo servavimus, c dal tales poenitentes debent adesse, et prostrati ante culto che Deo caeli tribuimus. altare, loto corde totisque viribus Deum ex­ orare ut sibi peccata condonare dignetur, in 305 veritate promittentes se non peccaturos dc cac­ te ro. Ex Instr. S. C. de Prop. Fide 14 Γα1 lacc omnia supradicta promittentes ad Con­ nuar. 1726 (Ab MlSSIONARlOS CoNGt) — I. Av- «penut. mitra ' . v . i . ·, cl ab»olutioac® fessionem denique admitti poterunt, quinque vertano essi mtsstonan non esscr loro lecito, a censeri*, tamen vel sex mensibus ad minus transactis. ne aver la facoltl di concedere dispense matri­ Haec omnia supradicta intelligantur in foro ex­ moniali, né di assolvcrc dalle censure in foro teriori, quibus non obstantibus in foro interiori esterno nei luoghi ove sono i Vcscovi, c dove conicssirii aliam salutarem poenitentiam ipsis si estendono le dioccsi c giurisdizioni dei meimponant· Si foete intra tempus praefatae poe­ desimi. nitentiae, aliquis praedictorum infirmetur ct 2. Assolvcndo essi missionari nel foro in­ confiteri velit, debet illi imponi poenitentia pe­ terno taluno degi’ incorsi nclic censure riservate cuniaria iuxta suum posse, ct coram Christianis alia S. Sede, c dichiarati incorsi dai Vcscovi verbalem *ui peccati detestationem faciat ; qui­ per pubblica sentenza, o in altro modo giudibus peractis, ad Confessionem admittatur· Si cialmente, sono tenuti d’ avvertire gli assoluti autem convaluerit, ad omnes illas poenitentias che fin a tanto non saranno stati assoluti nel foro esterno dal Vescovo, devono reputarsi c adimplendas cogatur. R. SSrtius D. N. auditis votis EE. et RR. contenersi come se non fosscro stati in alcun S. R. E. CC., decrevit quod neophyti tunki- modo assoluti, c perô non esscr lecito ai menenses pro publica apostasia teneantur tantum desimi di conversare, intervenire nella chiesa, semel abiurare eorum christifidclibus, ct abiu- ricevcre i Sacramenti etc. 3. Neppure c lecito ai missionari di assolratiune peracta, admittantur ad confessiones sacramcnules, iniunctis poenitentiis salutaribus vere in foro interno ad ogni scmplice richiesta An. C. 1726 delli scommunicati, ma solamentc nell’attualc sagramental confessione de’ peccati, c purchê vi concorrano le debite disposizioni, c spécialmente di soddisfare la parte offesa, di esser pronti ad ubbidirc, c di ricorrcrc al Vcscovo per Γ assoluzione i/ι foro externo subito che possano. 306 Illicitum Meeritalib. latini· ce* S. C. S. Officii 7 lun. 172G. — Se sia kbrarc ln ahari· lecito ai sacerdoti latini di celebrare sccondo bai non lapidei· il loro rito, ma senza Γ altare portatile di freeeorum. pictra , nelle chicse ed altari dei greci uniti, che sono di tcla consagrata dal Vcscovo grcco con unzioni c con reliquic, montre dai greci si celebra liberamento nelle chicse ed altari di pietra dei latini. R. Non licere. SO? De loramento S. C. Conitit. Ex illa dit a iiccrdotib. pro Sis.) quoque uncniibM pneatando. chinesi, de Prop. Fide 4 Oct. 1726 (C. P. — Se i sacerdoti nativi cines», tundi Cocincina ecc. siano tenuti ex vi Constitutionis Ex illa die a fare il giuramento dalla detta Costituzione prescritto. La ragionc di muoverc questo dubbio si è che in detta Costituzione pare non vengano indicati che i soli missionari curopci. R. Omnes etiam presbyteros indigenas, si­ nenses, cocincincnses, tunquinenses etc. teneri emittere iuramentum praescriptum in Const. Ex illa die (1). 308 De dcnunciitioae in caiibu» I Mibdutioab. S. C. S. Officii 22 [an. 1727.— Mulieres sollicitatas non teneri ad denunciationcm, si ministri Inquisitionis et Vicarii Episcopi in lon­ ginquis regionibus degentes, sine gravi incom­ modo adiri nequeunt. 309 I I 1 I gq S. C. DE PROP. FIDE S. C. S. Officii rj Mart. 1737. — 1. An but quoad gr»e- liceat graccis Romae degentibus (saltem ob scandalum) comedere carnes die Sabbati. 2. An liceat graecis habere latinos in suum servitium , ct die Sabbati dare eis carnes cdendas. 3. An liceat graccis praefata die pueris cl iuvenibus latinis, qui eorum servitio non sunt addicti, exhibere carnes edendas. R. Ad i. Non licere, et servetur Instructio Clementis VIII in qua sic habetur: < Toleran­ dus est apud graccos usus carnium die Sabbati, ubi sine scandalo fieri potest, in locis tamen ipsorum, ct inter cos tantum >· An. C. 1729 Ad 2 et 3. Latinos famulos graecorum teneri ritum latinum servare, et ideo peccant graeci apponere famulis cibos vetitos tempore quo ab illis debent abstinere. 3IO S. C. de Prop. Fide 12 [an. ./ 1728 (C.G.). ... . .. — Iniungitur singulis Procuratoribus Generalibus vel Procuratoribus Missionum Ordinum Regularium qui Missiones habent, ut quolibet anno relationem dc statu eorum respective Mis­ sionum S. Congr. omnino exhibeant. <:,r« nem detUluMiv «Ionum, 3Π Instr. S. C. de Prop. Fide /729 (pro MISSIONARIIS OrIBNTIS). — Cum saepe ac diu nil cum liaerctivarii, sub variis utilitatis, necessitatis, periculo- ci*et •ch,'in3U* rum, vexationum, atque etiam persecutionis a fidelibus subeundae circumstantiis, casus huic S. Congr. propositi fuerint a missionariis ac Praelatis Orientis quoad communicationem in divinis catholicorum cum haereticis et schi­ smaticis; cumque ab hac S. C. constanter uniformiterque rescriptum fuerit: non licere; con­ cepta spes erat, missionarios Orientis satis ac facile intellecturos, posse quidem speculative casus aliquos excogitari, in quibus communi­ cationem aliquam in divinis tolerare liceret, sed practice, circumspectis omnibus facti circum­ stantiis, difficillime casus inveniri, in quibus ea communicatio liceat, ac moraliter etiam im­ possibile esse ut alia praescribatur regula ge­ neralis cuique hominum generi, cuique regioni, cuique tempori accommodata, quam quae ite­ ratis a missionariis Orientis quaesitis data est ab hac S. C. in Instructione edita anno 1719, eo nimirum doctrinae principio nixa quod com­ municatio in divinis cum haereticis et schisma­ ticis ut illicita regulariter habenda esset in praxi, vel ob periculum perversionis in fide catholica, vel ob periculum participationis in ritu hae­ retico ct schismatico, vel denique ob periculum ct occasionem scandali; quae quidem circum­ stantiae quemadmodum regulariter communi­ cationi in divinis cum haereticis et schismaticis connectuntur in praxi, ita universim vetitae sunt iurc naturali ac divino, in quo nec ulla potestas est quae dispenset, nec ulla conniventia quae excuset ; adeo ut nullus relictus locus fuerit nova dubia fingendi ac proponendi : pro­ inde in ea Instructione diserte praescriptum est: Afissionarii instruendi erunt quod omnino abs­ tinere debent ab actibus protestativis falsae sectae, a communicatione in ritu schismatico et haeretico, a periculo perversionis, et ab oc­ casione scandali. Additu quidem in praedicta Instructione (1) Haec Const. Clementis PP. XI legitur in Const. Benedicti PP. XIV (t t Iulii 1742) quae incipit: Ex quo. An. C. <7*9 ιοο COLLECTANEA haec verba sunt: hisce semper firmis et salvis et prae oculis habitis, si ulterius aliquod grave dubium occurret, doctores theologos, et mis· sionarios diu versatos in illis regionibus con­ sulant, Quae quidem aliqui contra mentem S. huius Congr. interpretati, ius sibi arrogarunt casu* omnes definiendi, ac scriptis etiam regu­ las generales tradendi in hac materia adeo im­ pleta prriculosas; ct quibus ct missionariorum discissa studia, distracta consilia, ct opiniones minime cohaerentes quaestionem, licet toties definitam, magis ac magis implicarunt, non sine detrimento conscientiarum, et scandalo otfensioneque bonorum; quare haec S. C. op­ portunum duxit praedictam Instructionem ite­ rum inculcare, ac singulis missionariis omnino praescribere ut regulis in ca traditis sese omnino conforment, ct obtemperent. ! Cordi sit ergo singulis Praelatis, missiona- ! riis, sive directoribus animarum fideles edocere atque excitare ad haec evitanda pericula, quae regulariter, aut omnia aut aliqua, subeunt in communicatione in divinis cum haereticis, et schismaticis Orientis, qui licet adhuc substan­ tiam ac valorem Sacramentorum plerumque conservent, non sinunt tamen ut ea, quae de­ bent , catholici improbationis ct segregationis signa exterius edant; ex quo fit, ut exterior illa conformatio in eodem cultu, ct reverentia in pseudoministros liturgiac catholicum quemque, quamvis in fide firmissimum, ct ritus haereticos vel schismaticos, quibus eorum cultus inficitur, exhorrentem, periculo tamen scandali liberare non possit. Id cx eo etiam confirmatur magis quod vix ullus sit ritus apud heterodoxos, qui aliquo errore in materia fidei non maculetur: nam in eorum ecclesiis, vel dedicatio est in memoriam schismatici alicuius, quem ut sanctum veneran­ tur ; vel extant imagines, vel coluntur reliquiae vel festa celebrantur eorum, qui in schismate mortui, veluti sancti vulgo habentur, vel deni­ que commemoratio fit viventium Patriarcharum, et Episcoporum schismaticorum, ct haeretico­ rum, qui ut fidei catholicae praedicatores com­ mendantur. Qua dc re, qui in ca ritus et ora­ tionis ct cultus celebratione conveniunt in his facti circumstantiis catholici quique, reatu per­ versae communicationis, aut saltem perniciosi scandali purgari non possunt. Nec cos excusat assistendae mere materialis praetextus; facto enim ipso excluditur, quo qui functionibus hisce haereticorum, aut schismaticorum intersunt, satis cum ipsis convenire in unitate orationis, in unitate cultus, in unitate venerationis et ob­ sequii erga perversos ministros haereseos schi­ smatisque praescierunt. Patescit id etiam cx eo quod orientales ipsi quotidie oculis vident, auribus audiunt, ore confitentur, nullum nempe sectarium obfirmatum in schismate accedere, intéressé, convenire in ecclesiis catholicorum, sive ut Missam au­ diat, sive ut Sacramenta suscipiat, ea nimirum dc causa, quod fidelium conventus veluti per­ versae communionis blasphemantes , pernicio­ sum et illicitum putent commercium hoc, ri­ tumque damnabilem. Cum vero videant ad eorum ecclesias accedere, eorum ritibus intéressé, de eorum Sacramentis participare catholicos, an non credendum, aut saltem timendum erit, ne ex hoc ipso magis in suis erroribus confirmen­ tur, ac se in recto salutis tramite ambulare sibi etiam hoc exemplo persuadeant? Ex quo se­ quitur difficillime vitari posse periculum scan­ dali perniciosi schismaticis, et haereticis ipsis: ac proinde catholicum tutum in conscientia non esse, si cum iis in divinis in hac facti specie communicet. Haec sane fidelibus documenta tradenda sunt, atque ideo haec S. Congr. Praelatis, mis­ sionariis, et singulis animarum directoribus in Oriente serio iniungit, ut unanimes hoc ipsum dicant omnes, et in eodem sensu ac sententia maneant, nec contrarium doceant, aut per mo­ dum consilii, aut per modum dispensationis: sed magis hortentur fideles pro re nata, ut a communicatione in divinis cum schismaticis et haereticis prorsus abstineant, ct si quando ab ca regula deviarint, eos hortentur ac doceant ut peccatum hoc aperiant in Sacramento Poe­ nitentiae, quo veniam a Deo obtineant, et in posterum cautiores evadant. In excipiendis vero confessionibus, missio­ narii, sive directores circumstantias casus, quae magis, vel minus gravem poenitentiam culpam efficiunt, diligenter examinent, corumquc oculis subiiciant; in id semper intenti, nequid laxam hac in re eorum conscientiam efficiant, sed op­ portunis documentis et monitis timidiorem po­ tius et cautiorem, nc communicando in divinis cum schismaticis ct haereticis animam in salutis discrimen adducant. Consuetum quidem est causam persecutionis afferre, quam a schismaticis ct haereticis sub­ eunt catholici, qui ab eorum ecclesiis ac fun­ ctionibus abstinent. At curent missionarii ac directores, ut quique cognoscant vanum ple­ rumque metum esse, imo vero etiam necessa­ rium omnino esse persecutioni non cedere, eo vel quia persecutio ipsa acquivalet interroga­ tioni fidei : atque id etiam ostendant tum exemplis tot foitissimorum ac firmissimorum in fide catholicorum, qui huiusmodi vexatio­ nibus minime succumbunt, tum antedictae do­ ctrinae principio ab ipsa etiam Ecclesia Orien­ tali suscepto, tum denique catholici nominis dignitate, quae minime patitur ut ipsi inimicis animarum ct fidei unionis, quam profitentur cum Romana Ecclesia, sese subiiciant ac de­ mittant; quin etiam attendant non alio spectare artem hanc vexandi fideles, quam ut ab iis agnoscantur heterodoxi veluti verorum rituum, An. C. 17^ An. C 1729 S. C. DE PROP. FIDE îoî verae fidei, verae Ecclesiae ministri, atque ita I dai Vcscovi, e dai missionari dell’ Albania sc facile catholicos, aut a fide praevaricatores, aut possa permettersi ai cattolici Γ uso del nome saltem errorum approbatores facto ipso effi­ tureo per lo tine suddetto, o sc debbano ncciant; licet dictitent semper sc eorum commu­ garsi, ovvcro concéderai i Sagramcnti a coloro nionem exigere tantum pro conservatione ritus che ciû praticasscro. et eleemosynarum. Quae quidem omnia, si La Sagra Congregazione è stata sempre, e serio ac graviter ct iteratis monitis impressa presentemente, c sar.i in avvcnire costantissima fidelium mentibus fuerint , sperandum sane non solamente a non permetter mai ai catto­ est, cx sc ipsis promptiores ct alacriores in lici azione alcuna, ovvcro uso di qualunque dies ferendis iniuriis factos, firmiores quo­ segno (consista questo in fatti, o in parole) que ac constantiorcs futuros in unione et chc sia protestativo del rnaomettismo, o d’altra communione verae unius Ecclesiae, quam pro­ falsa religione, ma anche in proibir loro assolutamente quei segni, ovvcro usi, che si dicono fitentur. Facile sibi persuadet haec S. C. omnes ct cquivoci, sempre chc vi sia alcuna dcllc sesingulos Praelatos ct directores animarum in guenti circostanze: 1. che valcndosi di tali Oriente, maxime vero missionarios Instructio­ segni, o usi equivoci, si coslituisca la persona nem hanc veluti normam in praxi servandam cattolica in pcricolo prossimo di negare la vera habituros, disputationibus hac dc re prorsus fede benche solo esternaincntc ; 2. quando dal omissis: nec aliud sive in agendo, sive in do­ valcrsi di tali segni, o usi cquivoci ne siegue grave scandalo del prossimo; 3. quando chi pracendo, semotis dissidiis, secuturos. Quod si tica tali segni, o usi equivoci, lo fa con animo praeter spem aliter acciderit, noverint omnes, qui catholico nomine gloriantur, Sacram hanc e con positiva intenzionc di persuadere ai cirCongregationem contra transgressores validiora costanti, ch* egli sia veramente lurco, o d’altra remedia paraturam, eosque ut minime idoneos falsa religione; 4. finalmente in quei rincontri, directioni animarum, ct Missionibus Orientis nci quali obbliga il precetto atfermativo di confessare la vera fede. In tutte e quattro queste habituram·. circostanze, siccome comuncmcnte i dottori insegnano, cd ha più volte la S. C. deciso, non 312 è lecito in modo alcuno di valcrsi di segni ed JLTZat S. C. de Prop. F. i2 Sept. r729 (C. G.). usi equivoci; onde il valersene in qualunque i* — Inhaerendo decretis alias latis quoad cos di queste quattro circostanze sarebbe gravissimo qu’ndum. (Regulares) qui post obtentum decretum suae peccato, quantunque si conservasse ncl cuore deputations ad exercendum munus missionis la vera credenza. Presupposta questa vera domina, ne siegue, sibi commissae, illud excqui renuunt, contra huiusmodi renuentes poena statuitur privationis chc per lo più non sari lecito a cristiani cat­ tolici il servirsi del nomc turco per lo fine sovocis activae ct passivae, et inhabilitationis ad pradetto ; poichè par cosa difficile il pratticarlo quaecumquc officia eorum Ordinis, ita quod senza mettersi in pcricolo di negar la fede, e quilibet Religiosus qui nedum post editum, ut senza scandalo de’ fedeli, e senza aver positiva supra, decretum suae deputationis, verum etiam intenzionc di imprimere la falsa opinione di post expeditas solitas litteras pro eorum exa­ mine, recedat a suscipiendo munere missionis csscr turco, cd in circostanze, in cui non corre absque legitima causa per S. C. cognoscenda Γ obbligo di confessore la fede. Sicchè quando et approbanda, ipso facto praedictam priva­ i Vescovi c missionari, ben csaminatc le circo­ tionem incurrat, ad beneplacitum eiusdem S. C. stanze de* fatti particolari, conoscano che cfFcttivamentc non possono schivarsi da quei cri­ duraturam. stiani, chc s’ impongono il nomc turco per lo fine mentovato, tutti c quattro li suddetti in313 contri, non debbono in modo alcuno permetter Cootra abaium S. C. S. Officii 29 Nov. r729. — Dalle loro tal pratica, c son tenuti per conscguenza Imponendi sibi di negare ad essi i Sagramcnti, tuttavolta che nomin» (ardea. relazioni dc’ Vcscovi, c de’ missionari capitate dall’Albania si ha chc alcuni di quei cristiani i medesimi a qualunque costo anche della vita lasciarla non vogliono. affine di sottrarsi da molle angarie, c specialMa perche poi, assolutamente pariando, pomente dal pagare il tributo ai turchi, fra i quali essi cristiani vivono, al qual pagamento trebbero 1c suddettc quattro circostanze in risono obbligati tutti coloro, chc essendo d’ultra guardo d’ alcuni tutte ccssarc, cd il valcrsi del religione si trovano fra i turchi, hanno per nomc turco non paia per se stesso segno procostume d’ imporsi un nome tureo, come A$an, testativo del rnaomettismo, ma si bene segno Visan, ccc. Ond’ è che coprcndo con tal nome cquivoco, poichè i nomi propri di sua natura la religione cristiana, chc essi professano, evi- sono bcnsl ordinati a significare gl’ individui, tano per lo più le angarie , cd il pagamento cd a distinguere una persona dull’ altra, come del tributo. Presupposto tal fatto, si domanda si costuma, ed c necessarissimo in tutte le na- An. C. 1729 Ao. C. î7^9 (02 COLLECTANEA xionL per la societl e per lo commercio civile, ma non sono propriamente ordinati a distin­ guere le sette, e perô il valersi dei nomi turchi c lo stesso come vestire alla turchesca, usar navigando bandierc turchesche, e simili ; perciô a tine di sapere corne i Vcscovi, ed i missionarî debbano in tal congiuntura condursi, quattro casi fa di mcsticri distinguere nella présente materia. Il primo è di quei cristiani, che hanno gü usato il nome turco, e sc ne sono altrc volte valuti nelle fierc, e quando sono stati richiesti del tributo per pagarlo; cd in questo caso puô domandarsi se, quando non vi concorra niuna dcllc quattro circostanzc, possano i detti cristiani continuare tal pratica, non solo per esimersi dai tributo, ma per sottrarsi da gravissimi mali, a cui certamcntc soggiaccrebbero, se manifestasscro ai turchi il passato inganno. A questo primo caso si risponde, che potranno i Vcscovi, c missionarî tollcrarc in tali cristiani la continuazionc, di chc si traita, senza cscludcrli dai Sagramenti, poichê supponendosi gravissimo il male, a cui soggiaccrebbcro manifestandosi cristiani quali sono, rendesi loro lecito per questa cagionc il segno cquivoco di nome turco. E bcnche i turchi prendano tal nome per segno protestativo della loro setta, quando i cristiani non abbiano tal positiva in­ tensione d’ ingannare i turchi, ma solo di nascondere la religione cristiani, Γ inganno è dei turchi che se lo prendono per esscrc poco avveduti, siccomc accade quando dai cristiani si alzano bandierc turche solo a fine di sot­ trarsi da pericoli, i quali temono. Devono bensi dai Vcscovi c dai missionarî esscrc avvertiti tali cristiani di non praticare altri segni cquivoci assolutamcnte non neccssarî a sottrarsi dai mentovati gravi pericoli, come c particolarmcntc il mangiar carne insieme coi turchi nci giorni proibiti dalla S. Chicsa, poichê, anche presupposto chc Γ astinenza dalla carne in essi giorni non debba usarsi per precetto divino, il quale obblighi a profcssarc con siffatta astinenza la fede cattolica, il solo precetto ecclesiastico circa tal materia ne tampoco pub trasgredirsi per il solo motivo di scansarc il pagamento del tributo. E pcrciocche il contenersi nci suddelti limiti riuscirà difficile nella pratica, dovranno i medesimi Vcscovi, c missioniri, ed altri sagri ministri esortar caldamente simili cristiani ad andarsene in luoghi, ove non siano astrati da tal nécessita, per etserc cosa molto facile ad incorrersi, in pro­ gresso di tempo, in alcuna dcllc quattro notate circosuoxe. II secondo caso, chc puô accadere c, quando vi siano dei cristiani, i quali non abbiano an­ cora assunto il nome turco, ma vivono con animo di assumerlo per sottrarsi dai pagamento dei tributo, c si domanda sc possa loro ciô permettersi. Ed a questo sccondo caso si risponde assolutamente, che non possa permettersi; non ostante chc possa tollcrarsi, colle condizioni prescrittc, il continuar Γ uso dei nome turchesco in coloro che già l’assunscro, poichê a quelli, che già 1’assunsero, sovrastercbbcro mali gravissimi dai turchi, quando dalla deposizione del nome turchesco scorgessero essi turchi il passato inganno ; il che puô rendere scusabilc il ritenerlo. Ma per assumerlo non resta altro motivo, che il voler esimersi dai tributo, c questo non ê bastante a rendere scusabile Γ assunzione di simili nomi, quando infatti sono nel!'Albania mollissimi cristiani anche poveri, i quali anche senza quest’ uso di nomi turchi vivono tra i turchi medesimi, c soggiacciono di buon grado al pagamento dei tributo. Onde i Vcscovi, i parrochi, ed i missionarî, i con­ fessori ed altri, a cui spelti, dovranno nelle prcdiche, nelle conferenzc c nci catechismi insegnare, e persuadere ai popoli non esser lecito in alcun modo d’ imporsi tali nomi in avvcnirc, cd esser obbligati ad astenersene onninamente. II terzo caso puo essere di quei cristiani, i quali avendo apostatato dalla fede cattolica, cd abbracciato il maomettismo, sono poi pentiti ritornati alia fede cattolica, c si domanda se questi possano continuare a valersi dei nome turco, chc assunscro apostatando, per esimersi non solo dai pagamento del tribulo, ma da altri gravissimi mali, a cui scopcrti soggiaccrcbbero. E a questo terzo caso si risponde, che avendo tali cristiani con atti veramente protestalivi della setta maomettana dato fundamento ai turchi di credere con prudenza, chc essi veramente siano della setta di Maomctto, continuando a viver tra turchi co* nomi medesimi, che assun­ scro apostatando, puô dirsi che il nome turco, benchc di sua natura cquivoco, dagli atti protestativi precedent! resti quasi chc affatto de­ terminato a significare, che duri ancora la pro­ fessione del maomettismo; quindi e chc tali cristiani sc non hanno coraggio di manifestare a’ turchi la loro conversione, sono tenuti certamente di allontanarsi dai vivere tra i turchi con portarsi ad altri paesi, ove sotto nome Cri­ stiano possano sicuramcntc vivere. Ne basta che la loro conversione sia nota ai soli fcdcli, ma di più è necessario, chc almeno in progresso di tempo sia notificata o da essi, o da altri ai turchi medesimi, siccomc determinô questa S. Congrcgazione ai 18 Luglio i63o, presso Γ Albizzi I. Parte, Cap. 8. n. 29. Sicchê a’ cri­ stiani di questo terzo caso non puô permettersi, se non per qualchc tempo, che nelle occasioni si valgano dei nome turco; siccome non puô loro permettersi, sc non perimente per qualche An· C. An. C.1739 ro3 S. C. DE PROP. FIDE tempo, che non manifestino a’turchi il ritorno che hanno fatto alla religione cattolica. Il quarto caso, che puô accadere in tal mate­ ria si e di coloro, chc essendo stati per lo pas­ sato sempre turchi, c professori della setta di Maomctto, essa di poi abiurata, si sono fatti cri­ stiani cattolici, e si domanda se tali cristiani chc irrcmissibilmcntc sarebbero fatti morire, sc si scoprisscro, possono continuare a valcrsi del norne turco chc avevano, per csentarsi, non che dai tributo, ma dalla morte. A questo quarto caso si risponde chc simili cristiani siano di tutti gli altri più tollcrabili ritenendo il nome turchesco nel tempo chc trattano c vivono coi turchi. Impcrocchê tal ritcnzionc di nome, il quale, corne s’è detto, c meramente cquivoco, ma non giA di sua na­ tura protestativo, non c chc una mera indu­ stria, con cui nascondono ai turchi la conver­ sione loro al cattolicismo, nè essi, corne gli aposlati, hanno dato, con alcun atto volontario, fondamento a’ turchi di poter giudicare prudentementc chc tuttavia siano turchi. E perô se questa, c somiglianti industrie furono an­ che praticate dai primi cristiani convertit! dai gentilesimo per sottrarsi dalle pcrsccuzioni dei tiranni, senza chc fossero in cssoloro dagli antichi Padri condannate, ne tampoco saranno esse condannevoli nei cristiani, di cui si traita, chc le usano per evitare la morte. Vero è si bene, che non riconosccndosi da’ sacri Pastori in questa sorte di cristiani coraggio bastcvolc a tollcrare il martirio in caso chc fosscro scoperti, dovrcbbero altresi caldamcntc csortarli a fuggirc il commercio de’turchi, con andarsene ne’ luoghi dei cristiani. Sicchc a ridurre le risposle di sopra date in compendio, si dice chc il chiamarsi coi nome turchesco non ê mai lecito ai cristiani quando ciô da loro si prattichi con intenzione positiva di persuadere ai turchi, che essi eziandio siano turchi, poichê Γ intenzione di dare a credere il falso, e non giA di nascondere solamente il vero, sarcbbc in questa materia un voler simu­ lare falsa setta, il chc è sempre grave peccato. Non è parimente lecito quando chc ne riceve il prossimo grave scandalo, come sarcbbc, quando i fedcli ne prendessero occasione o di mancarc, o di vacillare nclla crcdenza, essendo comunc sentimento dc’ dottori che in congiun­ tura di grave scandalo si pecchi gravemente con dissimulare la vera religione. Inoltre non c lecito in circostanzc, in cui corra Γ obbligo di professare esternamente la nostra fede, intorno al qual obbligo si suppone essere bene istruiti i Vcscovi, ed i missionarî dell’Albania. Di più non e lecito (corn* è chiaro) c si pecca gravemente in valcrsi dei nome turchesco, quan­ do vi sia pcricolo di negare, benchc solo ester­ namente, la fede. E tinalmcnte dc* quattro casi addotti non è tollerabile una tal prattica di An. C. 17K valcrsi dei nome turchesco, chc in tre, ci.oê in quoi cristiani, che gil si trovano indotti ncl1’uso di essersene valuti, c temono prudente mente di mali assai gravi scovrcndosi ; in co­ loro, chc da cristiani fattisi turchi, c da turchi cristiani, possono perqualchc tempo in tal ma­ niera tenersi nascosti; cd in coloro per ultimo, che da turchi fatli cristiani sono moralmente certi di perder la vita quando chc i turchi ciô risapessero. Resta pertanto che i Vescovi, i missionarî cd i confessori dell’ Albania, i quali soli pos­ sono ben sapere le circostanzc de* fatti particolari circa la présente materia, in conformité di esse circostanzc, c di ciô chc di sopra si c detto, ad altri victino costantemcnte 1’uso introdotto dei nomi turcheschi, escludendoli dai sagramenti quando non vogliano obbedire; in altri direttamente lo tollerino, ammettendoli ai sagramenti, c tutti esortino con vero zelo a trovar modo di evitare la nécessité di valcrsi dei nome turchesco, cd avvertano a procedere in ciô senza impegno di partito, senza pregiudizi di proprio sentimento, e senza spirito di contcnzione, riilcttendo chc non meno il soverchio rigore, che la troppa indulgcnza, sarebbero in tal materia di notabilissimo pregiudizio alie povere anime. 314 S. C. S. Off. 21 Tan 1734.. — Sc in virtù della facoltA (Form. III. η. ι3.) dispensandi super defectu unius anni ob operariorum pe­ nuriam, ut promoveri possint ad sacerdotium, si alias idonei fuerint, possa (1’Arciv. di Co­ lonia) dispensare con le dette condizioni per gli Ordini dei diaconatu e suddiaconato, come inferiori al sacerdozio. — R. Negative. Circa faculta­ tem dlspcmaodi saper defectu ae­ tatis cum ordi­ nandis. 315 S. C. de Prop. Fide rp Martii 1735· — S. Congr. ad tollenda iurgia ct dissensiones quae non raro oriri solent in partibus Syriae ct Pa­ laestinae occasione tumulationis cadaverum mis· sionariorum Ordinum Regularium, confifmavit ct renovavit decreta super huiusmodi re alias edita, ct praesertim anno 1692, itemque con­ firmata anno 1702, per quae sancitum fuit quod deferatur private cadaver a propriis Re­ ligiosis. In coemeterio autem adesse debeat parochus cum stola ct cruce, ct dicat orationes iuxta formam praescriptam in Rituali, permit­ tendo postea ut reliquae orationes dicantur a Superiore Religionis, ct per ipsum ac suos Re­ ligiosos dari sepulturam. Circa tumulationem Regula­ rium mmionariorum. 316 Ex Decr. S. C. de Prop. Fide 20 iul735· — S. Congr. decrevit ac declaravit Circa privilegia Regularium poit novennium miilionii. An. C. iJi6 COLLECTANE/\ 104 quod novennium missionis praescriptum (mis­ sionariis Ordinis Minorum Conventualium) per Breve Apostolicum s. m. Clementis PP. XI meipien. Crediti Nobis editum dic 21 Janua­ rii 1710, ad hoc ut assequi possint privilegia sub § 20 eiusdem Brevis statuta, incipere de­ bet a die dumtaxat qua eorum quisque ad .Mis­ sionem et Dioccesim sibi designatam pervene­ rit, ct in ea patentes litteras seu decretum suae deputationis Episcopo eiusdem dioecesis exhi­ buerit, non vero a dic expeditionis praefati decreti. 317 Grci facdt. dupcnundi I n «•unpin till· ImtBfc. Litt S. C. S. Off. r? Mart. 1736. — Doversi risponderc per istruzione di Monsignor Arcivcscovo di Corfu che in virtii délie parole (Form. II, n. 6) dispensandi in γ et in 4° con­ sanguinitatis et afjinit itis gradu simplici et mixto tantum, et in 20, jo et 40 mixtis, non tamen in 20 solo, quoad futura matrimonia (1) puô esso dispensare con tutti i suoi diocesani. Quanto poi all’ ultra parte dei detto § 6 contenuta in quelle parole quo vero ad praeterita (matrimonia) etiam in 20 solo, dummodo nullo modo attingat primum gradum, puô il suddetto Monsig. Arcivcscovo dispensare solamento con quelli che dall’ercsii o in fed e ltd si convertono alia fede catiolica, avvcrtendo inoltre il soprannominato Mons. Arcivcscovo che in pratica lo scisma e congiunto ali* etesia. 318 Prooemitim. Γ>· IsduJgcauii pro catech i txn| capbrwiionc in lutta. Litt. Ap. Clementis PP. XII z6‘ Mar­ tii 1736. — Pastoralis officii, quo catholicae Ecclesiae regimini divina dispositione praeside­ mus, debitum exigit, ut ad ea potissimum cu­ ram et sollicitudinem nostram intendamus, quae ad augendam fidelium religionem ct ani­ marum salutem in primis conducere in Domino conspicimus. Alias siquidem uberes fructus ac spiritua­ lium chriitifidelium aedificationem, quae cx as­ siduo usu ct explicatione catechismi sive do­ ctrinae christianae provenire noscebantur, pa­ ternae dirigentes considerationis nostrae intui­ tum, diversas ordinationes a nonnullis Romanis Pontificibus praedecessoribus nostris ad promo­ vendum hoc pium fidelique populo adeo ne­ cessarium opus, quo ille fidei catholicae rudi­ mentis ac mysteriis christianisquc virtutibus in­ struitur, salubriter editas per edictum die 1 5 No­ vembris 1730 iussu nostro promulgatum, con­ firmavimus ac etiam ampliavimus, ct subinde (i) Art 6. Form. I cl II ita se habet: < Dispen■ und »n j' ct 4* consanguinitatis ct affinitatis simplici • ct mixto tantum, et in 2*, j· et |· mixtis, non tamen » n 1* solo quoad futura matrimonia; quod vero ad An. C. I7>< christifideles tam almae Urbis nostrae, quam universae Italiae ac Insularum adiaccntium pro tempore existentes , ut operae huiusmodi fer­ ventius incumberent, excitare volentes, omnes ct singulas indulgentias ct peccatorum remis­ siones ac poenitentiarum relaxationes, quae a quibusvis Romanis Pontificibus praedecessoribus quoque nostris praefatum catechismum seu do­ ctrinam Christianam iuxta decreta Cone. Trid. in ecclesiis ct oratoriis pueros docentibus, aut eidem, dum traditur, interessentibus, eatenus concessa reperiebantur, ad adultos Urbis, Ita­ liae ct Insularum praedictarum ipsi catcchismo seu doctrinae christianae interessentes exten­ dimus. Praeterea eisdem adultis, qui vere pocni- Aiue hMtentes et confessi ac sacra Communione refecti tur. eiusmodi pio exercitio devote intervenirent, qua vice id agerent, septem annos ct totidem qua­ dragenas de iniunctis eis, seu alias quomodolibet debilis poenitentiis, in forma Ecclesiae consueta relaxavimus; qui vero illud assidue frequentarent, cumdem catechismum doctrinamve Christianam docentes vel addiscentes, ac vere similiter poenitenlcs et confessi sacraque Communione refecti, pro Christianorum principum concordia, haeresum extirpations, ac S.Matris Ecclesiae exaltatione pias ad Deum preces etfunderent, in Nativitatis D. N. lesu Christi, Paschalis Resurrectionis Dominicae, nec non SS. Petri et Pauli Apostolorum festis diebus, plenariam omnium peccatorum suorum indul­ gentiam et remissionem misericorditer in Do­ mino concessimus, et alias, prout in nostris in pari forma Brevis dic 27 lun. 1735 desuper expeditis litteris, quas perpetuis futuris tempo­ ribus valere statuimus, quarumque tenorem praesentibus pro plene ct sufficienter expresso et de verbo ad verbum inserto haberi volumus, uberius continetur. Extendo c« Nunc autem nos memorati catechismi do­ ccidonura >4» ctrinae christianae usum et frequentiam tan­ nivenoi chnr topere commendabilem ac salutarem, ne fideles fidclc*. circumferantur tamquam parvuli fluctuantes omni vento doctrinae, sed firmo fidei funda­ mento adhaerentes, coaedificentur in habitacu­ lum Dei in Spiritu Sancto, ubique locorum ac gentium propagari, magisque in dies augeri enixe cupientes, supplicationibus etiam pluri­ morum ex Venn. Fratribus Archiepiscopis ct Epi­ scopis extra Italiam huiusmodi existentibus, nec non dilectorum filiorum officialium et confratrum Archiconfratemitatis Doctrinae Christianae in Urbe praefata dudum auctoritate apostolica erectae nomine, nobis super hoc humiliter por­ rectis inclinati, concessionem indulgentiarum • » » » praeterita etiam in 2* solo, dummodo nullo modo attingat primum gradum, cum iis qui ab hacrcsi vel infidelitate convertuntur ad fidem catholicam , et in praedictis casibus prolem declarandi legitimam ». An. C. 1756 S. C. DE PROP. FIDE ct peccatorum remissionem poenitentiarum que relaxationem docentibus ct adultis addiscenti­ bus catechismum seu doctrinam Christianam in Urbe, Italia ac Insulis adiaccntibus a nobis factam, sicut praemittitur, expeditasque desuper litteras nostras praedictas, ad universos chrisdtidclcs ubicumque locorum nunc ct pro tem­ pore existentes, cumdcm catechismum doctrinamve Christianam similiter docentes ct adultos addiscentes, servata earumdem litterarum no­ strarum forma ct dispositione, auctoritate apo­ stolica, tenore praesentium, in perpetuum ex­ tendimus similiter ct ampliamus. Non obstantibus etc. 319 Gru auus ditpc itandi in 1 ra­ peJim. diipari· S. C. S. Officii 5 Sept, fjtf - Tuxkiw Okibxt. — i. Ucrum per haec verba gravibus Lt tit nltut. tamen de causis (in concessione facultatis dis­ pensandi in impedimento disparitatis cultus) intelligi possit, tamquam causa gravis et suffi­ ciens, salus animae illorum qui in tali matri­ monio iamdiu contracto absque contumelia Creatoris vixerunt, praesertim si filios genue­ rint , vel iisdem difficillimum sit ab infideli coniuge separari. O I (kucrarncnlili 2. Cum sub die 29 Novembris 1725 decre­ eralatiooe apo. »Uuu«n poit tum fuerit a S. Congr. S. Officii quod ncophiti abioniioncm. tunkinenses pro publica apostasia teneantur tantum semel abiurare coram christifidelibus, et, abiuratione peracta, admittantur ad con­ fessiones sacrament ales, iniUnctis poenitentiis salutaribus arbitrio confesstrii; modo quaeri­ tur utrum per illa verba ad confessiones sacrament ales intelligatur confessio prout est pars Sacramenti tantum , vel intelligatur integrum Confessionis Sacramentum complectens etiam absolutionem. R. Ad 1. Causam expositam in quaesito esse gravem et sufficientem ad impertiendam dispensationem de qua agitur. Ad 2. Per illa verba admittantur ad con­ fessiones, intclligendum esse de confessionibus sacramentalibus complectentibus absolutionem. 320 S. C. S. Officii 5 Sept. i736. — Mos est -«frtjpi.iMo. in Regno Tunkini ut ad aedificationem templi idolorum aliaquc superstitiosa concurrere debeat tota communitas, sicut etiam ad alia opera pu­ blica, pecuniam vel alia contribuendo; quod si quis recuset, inevitabilitcr et violenter de bonis cius communitas multo plus accipiet quam sit summa illi praefixa, vel ei mulctam multo gra­ viorem imponet, vel etiam accusabit apud ma­ gistratus cum periculo quoad christifidcles ab­ negandae fidei, careen’s, aliorumquc pergravium damnorum. Quaeritur: t. An id sit licitum. Collectanea S. C. de Prop» Eide. Vol. I. io5 2. An saltem id sit licitum praemissa pro­ testatione qua fidelis declaret sc contribuere tantummodo ad evitandum grave damnum im­ minens etc. 3. An licitum sit fidelibus quando coguntur ligna caedere in sylvis, aut etiam ca ad locum templi aedificationi destinatum deferre, ca per­ agere. 4. An sit licitum fidelibus, quando coguntur cibos coquere, aut origam contribuere pro substentationc opificum, ea peragere. R. Ad t, 2, 3, 4. Non licere, sive prae­ missa sive non praemissa protestatione. Item mos est ut aliquoties in anno come­ stibilia sacrificentur, seu offerantur idolis, et tota communitas congregetur ad comedendum ; coguntur autem aliquando Christiani pecuniam contribuere pro emptione victimae, aliquando vero talium eduliorum partem praeparare, eamque ad locum sacrificii, ubi etiam ordinarie epulantur, deferre; hinc quaeritur: 1. An licitum sit praedicta peragere, prae­ missa protestatione quod solummodo intendant fideles concurrere ad convivium laetitiamque communem, vel reddere vicem iis, quorum im­ pensis antea epulati sunt. 2. An licitum sit praedicta peragere in ca­ sibus in quibus talia edulia offeruntur, sed non ibidem in communi comeduntur, praemissa protestatione quod talem pecuniam contri­ buant , vel talia edulia illuc deferant tantum­ modo ad evitandum grave damnum inevitabiliter imminens, vel consimili alia protesta­ tione emissa. Ad i. Non licere, sive praemissa protesta­ tione, sive non praemissa. Ad 2. Ut ad proximum (i. e. proxime anteced.). An. C. 17j6 De eontribntione pro Mention idoloUrridt 32I Instr. S. C de Prop. F. ? Oct. 1736 (ad Visitator. Ai*. Tuxk. Occid.). — Duo sunt perniciosa inconvenientia in administratione Sacramenti Poenitentiae in Tunkino Occiden­ tali quae huic S. C. relata sunt: Primum atque praecipuum est quod passim reis graviorum criminum, fornicationis, ebrietatis, superstitio­ nis, differatur ad menses integros ct amplius absolutio sacramentalis ; parentibus vero qui matrimonio filiorum cum disparitate cultus vel alio impedimento dirimente contracto, consen­ sum dedere, etiamsi deinde non sit amplius in eorum potestate matrimonium rescindere, denegant absolutionem per plures annos, et quandoque usque ad exitum vitae, interim im­ positis ieiuniis, orationibus, aliisque pietatis operibus, ut maiorem illi criminum horrorem concipiant, ct ita ad recipiendum absolutionis beneficium disponantur. Alterum est in excessu satisfactionum quas imponunt, plurium rosa14 De dilatione absolutionii *acramcatili» . ct de »m modem i* uti»faciionibu«. An r ’736 ιοό COLLECTANEA riorum, videlicet usque ad numerum eliam tercentenarium, totidem litaniarum cum ieiuniis, ciliciis aliisquc afflictivis operibus, statutis die­ bus, per hebdomadam, aut menses aut annos integros. Ad evellendos igitur intolerabiles hu­ iusmodi abusus, operae pretium visum est per theologos ad hunc effectum deputatos Instru­ ctionem hanc dirigere, ex SS. Patribus, Conci­ liorum ct Romanorem Pontificum decretis ex­ cerptam, cui confessarii praedicti in Tunkino Occidentali sese subiiccrc ct oinnino adhaerere teneantur. ' Quod attinet ad primum, multi profecto dantur casus in quibus denegatio ct dilatio ab­ solutionis medicamen est opportunum ct sub­ inde necessarium; Videat, inquit S. Carolus Borromacus in Instructionibus Poenitentiae, confessarius ne quem absolvat, qui vel odium inimicitiamve deponere nolit, vel restituere pro facultate recuset alienum, vel a statu peccati mortalis paratus non sit discedere, occasio­ nem ve similis peccati vitare. Hinc Sedes Apo­ stolica adversus mollem, et praeposteram non­ nullorum casuistarum in concedenda absolutione facilitatem, miro zelo semper insurrexit, ut cx propositionibus ab Alexandro VII, înnocentio XI aliisquc Romanis Pontificibus iure meritoque damnatis, cuique legenti exploratum est. Valde autem prolixum foret, casus huiusccmodi enu­ merare, sed videri possunt apud S. Carolum Borromaeum in Instructione confcssariorum, et a sanctis istis regulis, totius Ecclesiae consensu firmatis, non sinant confessores se abduci falsa misericordia erga pocnitcntcs. Verum, praemissis casibus exceptis, promi­ scua tt passim adhibita cuiusque peccati mor­ talis retentio, causa concipiendi maiorem ad­ versus crimina horrorem, ct acquirendi melio-, rem dispositionem ad beneficium absolutionis obtinendum, non est profecto medicina nec ca­ stigatio congrua unquam invitis poenitentibus adhibita ab Ecclesia, sed a solis rigidis et im­ prudentibus confessarii* contra omne fas usur­ pata, ct a tribus Romanis Pontificibus proscri­ pta. Hanc nimirum severam ct imprudentem (ne quid peius dicam) praxim inducere primum lentavit Petrus de Osma ea propositione : Non sunt absolvendi poenitentes nisi peracta prius poenitentia eis iniuncta, merito damnata in Con­ cilio Complutcnsi, et a Xisto IV, anno 1579, in Bulla quae incipit : Licet ea. Eamdcm ex­ itialem praxim, post apostatam Marcum Anto­ nium dc Dominis, lib. 5 De Rcpubl. eccles. cap. 7, ct Antonium de Arnaldo, lib. De fre­ quenti Communione, part. 2, cap. 8, apud Belgas ct aliquot Gallos rigorismi sectatores invaluisse constat. Ex quorum libris, Alexan­ der VJII, inter reliquas, has duas propositiones iusto anathemate confixit: — rtf. Ordinem prae­ mittendi satisfactionem absolutioni induxit non politia nec institutio Ecclesiae, sed ipsa Chri­ sti lex et praescriptio, natura rei idipsum quodammodo dictante. — /7. Per illam pra­ xim mox absolvendi, ordo Poenitentiae est inversus. Crudelem hanc praxim quoad sub­ stantiam , subdolis ct acquivocis terminis in­ ducere iterum tentavit Qucsnellus hisce duabus propositionibus : — Puaee. Mr>•vm. siov. ΡκιΐΝΛΜηυα) jr zlwg. /777. — Avendo farta istanzu a quesu S. C. il Padrc Giuseppe o foglio (1), sono questi stati rimessi per la riso· luzione a quclla del S. Olficio, la qualc tenutasi, seconde il consueto, avanti la SantitA di N. S., ha ordinato che io corne Prefctto della S. C. di Prop, Fide manifesti direttamente a V. P. conforme escguisco, per modo d’istruzionc, le determinazioni délia medesima in or­ dine ai detti dubbî, sen'.a darsi veruna risposta al religioso che li ha proposti, giacchê non si dec dare adito che ogni missionario si faccia lecito di fare simili quesiti appartenenci alia Missione, dovendo ciô praticarsi per se stesso nclle occorrcnze dal solo P. Prcferto con la previa partecipazione di tutti i missionari dclla Prcfcttura, senza ch* cgli possa ncppur dar liccnza ai missionari particolari di proporli. hcultilet rai*· Γ io-.ir»orum dtOr venando all istruzione sopra 1 mentonoV’r^p’ciurd val* dubbî, rispetto al primo ê chiara la difonmexicrnum. sposizione dell’ arti colo qu irto delle facoltl, quali si conçedono dalla Santa Sede Apostolica al Rev. Prefctto, communicnndole ai propri re­ ligiosi missionari, in ordine alie dispense ma­ trimoniali, che possono usarle nel foro interno di coscicnza indefinitamcnie, c non gia in utroque foro ove sono i Vcscovi, ivi : Hae vero m itrimoniales dispensationes, videlicet 4, 5, 6 et γ, non concedantur in utroque foro, ubi erunt Episcopi, sed in foro conscientiae tantum; perlochc portando il quesito sc possono i missionari dispensare cum debita solemnitate, vivente et residente Episcopo, c indubitato che ; non possono servirsi di tal facolt.l cum sole­ mnitate, cioè nel foro pubblico, venendo questa proibita a’ missionari, ma solo riservata ai Vc­ scovi, i quali perô possono dclcgarla ; ne Ic I facoltà per le dispense matrimoniali, sccondoj che si riconoscc dalla formola di esse, si rcstringono solo agli indiani, ma complcttano indistintamente tutti di qualsivoglia condizione, bcnchc vengano limitate con clausolc, gradi, c spiegazioni di matrimoni contratti, ovvcro (1) En dubia: 1. An vivente ct residente Episcopo, Praefectus Misslonariorum Capuceinoruni, sive dc cius licentia, quisvis alius missionarius possit licite ct va­ lide dispensare ante factum in impedimentis matrimo­ nii, ad normam privilegiorum, non tantum Indos Mis­ sionum sed etiam cives cuiuscumque gradus ct condi tionis cum debita solemnitite. — 2. An saltem possint eodem modo, vel absente Episcopo, vel sede vacante. — t. An Prcfcctus unius Missionis possit concedere fa­ cultates, vel in toto vel in parte, missionariis alterius Missionis, dum ratione itineris, vel alia quavis ratione, transeunt ct aliquo tempore morantur in Missione ipsius- 109 An. C. 1757 contrahendi, le quali si devono imprctcribilmente osscrvarc. An iliqcnndn Quanto al sccondo dubbio ncllc facolta chc forint mxtion»rn uti dieu* si danno ai Vcscovi di cotcstc parti si esprime Cicuiuhb. in fo­ chc possono communicarlc (a riserva perô di ro externo. quelle chc richicdono il caractère episcopale) ai sacerdoti idonei, c parcicoLirmcntc in tempo di morte, ivi: Praedici te facultates communi­ candi, non tamen illas quae requirunt ordinem episcopalem, vel non sine sacrorum oleorum usu exercentur, sacerdotibus idoneis qui in eorum dioecesibus laborabunt, et praesertim tempore sui obitus, ut sede vacante, si! qui possit supplere, donec Sedes Apostolica certior facta, quod quamprimum fieri d bebit per de­ legatos, vel per unum ex ei:, alio modo pro­ videat. — Pertanto col supposto che il Vcscovo sia assente dalla dioccsi, c chc abbia lasciato i suoi sostituti in persona dei Vicario Gene­ rale , o d’ altri sacerdoti per Γ uso delle predette facoltl nel foro csterno, in tal caso resta victato ai missionari di usarle in detto foro csterno. Quando pot il Vcscovo sia uscito di vita , il Capitolo non succede allora ncll* uso di dette facolt.1, ma bcnsl quello. o quelli, ai quali le avrà communicate il Prclato tem­ pore sui obitus, in virtù dclla potestl chc gliene dava la citata formola, c pcrciô neppure potranno escrcitarle i missionari nel foro csterno. Ncll* opposto perô, sc una tale com­ municatione non fosse succeduta, in tale evento potranno i missionari usarle anche nel foro esterno, attesochc la mente dclla Santa Sede si c chc, vi sia nclla diocesi chi possa supplirc in caso di vacanza del Vescovato, conforme si riconosce e ruccoglic dell* enunciata formola. Tuttavoltt quando il Vcscovo sia uscito di vita senza aver prima communicate le facolta ad alcuno, dovrA intanto prontamente il Padre Prcfetto renderne ragguagliata la Santa Sede, c da questa attendere Ic provvide cd opportune deliberazioni (2). Rispetto al 3° c 40 dubbio, il P. Prefctto di Praefatus ncuna Missione non puô comunicare le fucoicl f.n-uua;?* ai missionari di un’ altra, venen Io ciô chiara- ,u,,“ qûmioîumente proibito nclla Formola delle facoitl chc si concedono ai Prefetti ; senza che la pretesa consuetudine in contrario possa in veruna ma­ niera suffragare. E finalmcnte quanto al 5° dubbio, sc pos- An mitdonahi * ‘ uii possint facullatio, expleto tempore eorum met Praefecti, saltem supposito usu ; non obstante mluionh. restrictione quae legitur in fine privilegiorum. — 4. An suppositus usus, 'cl aliquis alius possit praescribere contra decreta S. Congregationis. — j. An, supposita licentia Praefecti, possint missionarii propriae Missionis uti facultatibus nedum durante spitio septem annorum, uti concedunt decreta S. Congnis, sed etiam com­ pleto scptcnn:O, etiamsi habeant obcdicnriam redeundi m Italiam, ct nolint vel nequeant. (2) V. Dccr. S. C. S. Off. 24 Nov. 1897, quo sta tuitur facultates omnes speciales, babitualitcr 4 S. Sede Episcopis concessas, non suspendi etc. 1719 COLLECTANEA ito sano i missionari continuare con. la permissione del Prefetto nell* esercizio della missione c delle facoltl, bcnchè terminato il tempo prcfîsso nella loro Patente os d a decreto; dovrà sopra di ciô osservarsi la disposizione del decreto di questa S. C. dci 12 Fcbbraro 1704, il quale dichiara « missionarios, donec confirmationem missionis seu licentiam discedendi obtinuerint, facultates suas exercere posse ut antea, etiamsi tempus carum lapsum fuerit >. Ma perche nel dubbio présenté si suppone che i missionari abbiano gii avuto la liccnza di partire, ma per qualche motivo ragionevole non possono, ovvero pcr loro propria voiontl non vogliono cseguirla ; nel primo caso potranno continuare nell* uso delta facolt 1 con la permissione del Prefetto, ma nel sccondo, essendo la loro ulte­ riore dimora volontnria contro la liccnza ottenuta dalla S. C. chc nel modes imo tempo ingiunge il regresso aile proprie Province in Eu­ ropa , questo ritardo senza causa necessaria c dclitto, onde non devono piii reputarsi questi tali pcr missionari nell' esercizio delle facolta di essi. 324 Ai l»ec«t aliS. C. de Prop. Fide 20 Sept, ιγ m (C. P. deferre Vtet>cvm »inc κλο Sts.). — Un missionario di Xensi supplica atoU. trasmessa al Legato di Cipro per dar rimedio ad alcuni abusi, non voile pero derogare alii liti e consuetudini della Chicsa greca, benche, massi me nell’ occasione dei Battesimo dei bam­ bini, occorrcssc qualche disordine, onde rcscrissc nel 2. e 3. articolo come segue: Quod mos ungendi per totum baptizandorum corpus, si tolli absque scandalo non possit, toleretur. Non referre sive in aqua frigida, sive calida baptizent. Anche Clemente VIII fece rispondere all’Arcivcscovo di Monreale in Sicilia, per glltalo-grcci di quel Regno, colle seguenti parole riportate dal Card. Albizi fol, 310, in rispostu al sesto quesito: « Ad sextum, Ê bene istruire i greci che farebbero meglio se non dessero la S. Comu­ nione a’ fanciulli chc non hanno 1' uso di ragione: ma sc non si acquictano, si puô tollerarc il rito loro, massime chc il S. Concilio di Trento nel Cap. IV c nd Can. IV della Sess. XII non riprova Γ uso degli antichi, ma insegna non esser necessario >. Da tutto ciô puô com pro n de re il P. Remigio da Tremo non csscrc intenzione della S. Sede di toglierc, o molestare i greci nei loro riti, ma solo istruirli, quando occorrc, perche siano cscrcitati colla dovuta decenz.a c riverenza, c con quelle cautelc chc sono proprie pcr prevenire qualunque inconvcnicnlc o disordine; c ciô massime in Egitto dove la maggior parte de’ copti sono scismatici, c chc malamcntc intenderebbero ogni innovazionc che si facesse contro il loro rito an­ tico; onde solo dovrà il P. Remigio opportunamente esortarc i copti cattolici perche usino III An. C. Î74! le dovute cautclc nella Comunione del Sangue ai bambini, c nclla lavanda dci panni per la dovuta riverenza al Sagramento. Inoltre il P. Remigio rappresenta essere rito dci greci c dci copti conferirc il Battesimo con pcr immcr*.oimincrgcre tre volte i bambini totalmcntc nel- ne'n‘ 1’ acqua fredda. Da ciô nc segue che le madri per non esporre i proprî parti al pericolo di morte, corne aile volte c accaduto, ditferiscono duc o tre mesi a farli battezzarc, con pericolo di farli morirc senza il Battesimo, e bcnchc si trovi scritto nei libri copti, che in caso di pe­ ricolo il sacerdote debba prendere tre volte 1’ acqua colle mani c porta sopra il capo del battezzando, con tutto ciô il detto P. Remigio asscrisec non csscrc in uso tal rimedio , onde dimanda quid agendum. Sopra tal richicsta deve esser noto al P. Re­ migio , chc anche questo rito c antichissimo nclla chiesa greca, c trovasi dcscritto nel rituale grcco Euchologion, chc la S. Sede non ha vo­ luto sino ad ora mutilare. Ed il rito di dare il Battesimo per immer­ sionem non solo c rito antico della Chicsa Greca, come dimostra il Card. Cozza nelle sue vindicte delle opere di S. Dionigio Areopagita, ma ancora e uso e consuetudine di alcunc chicsc latine occidentali. Chc poi nell’ Egitto di clima cos! caldo possa Γ acqua fredda portât pericolo di morte alii bambini, puô essere chc venga dalle indisposizioni dci medesimi più che dal freddo dell’ acqua, potendo ciô accadcn anche nd bagno dell’acqua tiepida: nondimeno dovendosi anche rimediare al disordine chc si procrastini dalle mairi il Battesimo alii bambini col pe­ ricolo che questi muoiano senza battesimo, do­ vrà il P. Remigio, senza pretendere di atterrarc il rito dd copti, per le ragioni di sopra dette, esortarc i ministri dei Battesimo a servirsi della cautela posta nei loro libri stessi, cioê di dare il Battesimo o coll’uso dei 1’acqua tiepida, o per trinam aspersionem almeno nel caso, che siano portati li bambini d’infermiccia complessionc, e nello stesso tempo dovrl predicare, ed esortarc le madri a non diflerire il Battesimo de’ loro bambini, dimostrandogli ia crudcltl verso dci medesimi, sc pcr timore della morte temporale cspongono i loro parti a maggior pericolo di perdere in eterno 1’ anima. 327 Litt. Encycl. Bened. PP. XIV Iu- tw Miarum enn ιγ μ (υκ Missarum klrkmosîsis). — Quanta cura adhibenda sit ut sacrosanctum Missae Sa­ crificium non solum omni religionis cultu ac veneratione celebretur, verum etiam ut a tanti Sacrificii dignitate cuiusvis generis mercedum conditiones, pacta, et importunae atque illibe­ rales eleemosynarum exae ‘.ones potius quam An. C î74î t 12 COLLECTANEA postulationes, aliaque huiusmodi quae a sîmoniaca labe, vel certe a turpi quazstu non longe absant, c medio tollantur, nemo est cx catho­ licae fidei cultoribus qui ignoret. Verum c usque tandem progressu est, sicut CtCC· non sine ingenti cordis nostri moerore undique c*«e»eiyjUK occepimus, nonnullorum, sive ecclesiasticorum sive laicorum avaritia, quae est idolorum ser­ vitus , ut eleemosynas quidem seu stipendia propter Missarum celebrationem, iuxta locorum consuetudines, vel dioeccsanarum synodorum sanctiones, in subsidium alimentorum unius­ cuiusque sacerdotis dumtaxat, pro regionum opportunitatibus descripta, colligant; Miss is vero celebrari curent alibi, ubi eleemosynae seu stipendia, vel consuetudine vel synodali lege, pro singulis Missis attibuta sunt minoris pretii quam illic, ubi ncripiuntur, darentur. l.iotdrm rc^ro* Id quam absonum sit atque alien im ab ipsa, batte c! darnrs* t»o. sive expressa sive tacita, pia offerentium vo­ luntate, omnes plane intclligunt. Nec aliter existimandum est; in illa enim potius Missas esse celebrandas quisque vult, ad quam, reli­ gionis ct pietatis stimulis ductus, eleemosynas confert, aut in qua quispiam fortasse tumulatus est, quam in alia ecclesia sibi prorsus ignota. Quod sane vcluti mercaturis facicn lis a turpis lucri cupiditate inductum, non solum ab ava­ ritiae suspicione et vitio, verum etiam a furti crimine, unde restitutioni subiacet, haul im­ mune, in causa est ut bonorum quamplurimi, ad quorum notitiam mercatura huiusmodi venu, graviter offensi, ab eleemosynis ad celebrandas Missas amplius offerendis sese abstineant. Execrabilcm huiusmodi abusum alicubi sen­ sim irrepentem détestantes Romani Pontifices Praedecessores Nostri, de consilio tum Congre­ gationis S. R. E. Cardinalium Universalis In­ quisitionis contra haereticam pravitatem, tum Congregationis Cardinalium Cone. Tridentini interpretum, decretum voluerunt, nimirum a quolibet sacerdote, stipendio seu eleemosyna maiori> pretii a quocumque accepta, non posse alteri sacerdoti Missam huiusmodi celebraturo stipendium s:u eleemosynam minoris pretii ero­ gari, etsi eidem sacerdoti Missam celebranti ct consentienti se maioris pretii eleemosynam ac­ cepisse indicasset. Eapropter Vos, Venn. Fratres, in apostolici 1 ' Or '* ministerii et sollicitudinis Nostrae partem adscitos, rogamus ct maximoperc in Domino hor­ tamur, ut custodientes vigilias super gregibus vestris, enitamini ne ea pestis amplius perva­ getur, sed ut penitus extinguatur. Ab avaritia enim, tamquam a radice mala omnia germinant, quam quidam appetentes erraverunt a fide, in­ seruerunt se doloribus multis. Avaritia quidem nulla polior contagio, quae conceptam apud omnes sacerdotalis dignitatis perfectionisque opi­ nionem magis inficiat cvellatque. Avaritia opi­ bus Deum posthabere, ac servire mammonae An. C. 1741 docens, cTicit ut avari haereditatem non ha­ beant in regno Christi ct Dei. Quod si haec in laicis hominibus minime toleranda, atque adeo legibus coercenda, quid ecclesiasticis viris qui terrenis rebus nuntium miserunt, qui in sortem Domini vocati, qui Deo mancipati sunt ? Quid quod non per mundana lucra sed per altaris ministerium tam sordide, ct cum sanctissima­ rum legum contemptu, ct cum sacerdotalis cha­ racteris dedecore, in avaritiam praecipit! animo rapiuntur? Contendite igitur, Venn. Fratres, quibus Christi ovium cura demandata est, non solum ut, verbo et exemplo praeeuntes, Christi sitis bonus odor in omni loco, ut populi ve­ stigia vestra sequantur; verum etiam ut eccle­ siasticos viros primum, deinde laicos viros ab infectis vitiorum pascuis avertentes, per viam mandatorum Dei ad caeleste ovile currere do­ ceatis. Quoniam autem ita comparatum est ut prae- ^"'η3= rfo: sentis poenae metu salutaribus monitis facilius obtemperetur; per edictum in vestris dioecesibus proponendum a fligendum que, universis notum facite, quemcumque qui eleemosynas seu sti­ pendia maioris pretii pro Missis celebrandis, quemadmodum locorum consuetudines, vel synodalia s:atuta exigunt, colligens, Missas, retenta sibi parte carumdem eleemosynarum sen stipendiorum acceptorum, sive ibidem, sive alibi ubi pro Missis celebrandis minora stipendia se i eleemosynae tribuuntur, celebrari fecerit, laicum quidem seu saecularem, praeter alias arbitrio vestro irrogandas poenas, excommuni­ cationis poenam ; clericum vero, sive qucm­ cumque sacerdotem, poenam suspensionis ipso facto incurrere; a quibus nullus per alium quam per nos ipsos, seu Romanum Pontificem pro tempore existentem, nisi in mortis articulo con­ stitutus, absolvi possit. Fore autem in Domino confidimus ut unusquisque memor conditionis suae, posthac bene consultum velit animae suae, ne: tam salutares leges ccnsurasquc ecclesiasticas parvipendat· Interca etc. 328 Litt. Ap. Bened. PP. XIV 22 Aug. 1741 (au omsrs Epp.). — In suprema universalis Ecclesiae procuratione, meritis licet imparibus, per ineffabilem divinae bonitatis abundantiam ut orthodoxae fidei assertores, sic etiam eccle­ siasticae disciplinae custodes ac vindices con­ stituti, quadrageni male praesertim ieiunium, quod inter praecipua orthodoxae disciplinae capita semper ct ubique ab ipso Ecclesiae ex­ ordio numeratum esse nemo cx catholicis in­ ficiatur, ab hodierna iciunantium corruptela vindicare, et in pristinam, quantum, benedi­ cente Domino, fieri posset, observantiam revo­ care cupientes, per alias nostras in simili forma Brevis literas ad Fraternitates vestras dic XXX J S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1741 proxime elapsi mensis Maii currentis anni da­ tas eximium Fraternitatum Vestrarum zelum excitandum curavimus, ut adlaborare studeretis ne hac in parte ct optatum Apostolicae nostrae sollicitudinis angoribus levamen, et salutare abolendae sacratissimi iciunii corruptelae reme­ dium dccssct. Quoniam autem paternae ponti­ ficiae caritatis, quae novit imbecillitates infir­ morum sustinere , atque etiam cum infirman­ tibus infirmari, non immemores, quemadmo­ dum a ieiunio aliquando legitima causa, aut gravissima urgentique necessitate exigente, dis­ pensandum esse ex apostolica benignitate censuimus; ita inter caetera praescripsimus uni­ cam comestionem servandam, et licitas atque interdictas epulas minime esse apponendas, earim- ^’nc ^ac^um cssc accepimus, quod non dcfucdcalenm. rint qui per humanas et hominibus a Christiana poenitentia abhorrentibus dumtaxat dignas il­ lationes, sibi aliisque persuadeant, unicam po­ tissimum comestionem servari, atque epulas licitas et interdictas minime apponi debere cum multitudini quidem indiscriminatirn ob urgen­ tem gravissimamque necessitatem, non vero singulis ob legitimam causam ct utriusque mehechritio. dici consilio dispensatur. Quam sane persua­ sionem a sententia nostra alienam ut ex om­ nium animis penitus evellamus, Nos quibus­ cumque, quacumque occasione, sive multitudini indiscriminatirn ob urgentem gravissimamque necessitatem, sive singulis ob legitimam causam et dc utriusque medici consilio, dummodo nulla certa et periculosa affectae valetudinis ratio in­ tercedat , ct aliter fieri necessario exigat, in Quadragesima, aliisque anni temporibus, ct diebus, quibus carnium, ovorum, et hericinio­ rum esus est prohibitus, dispensari contigerit, ab omnibus omnino, nemine excepto, unicam comestionem servandam, et licitas atque inter­ dictas epulas minime esse apponendas, tenore praesentium declaramus et edicimus; quemad­ modum per singulas nostras in pari forma Brevis litteras singulis utriusque sexus christifidclibus, ob corporis infirmitates, quibus obnoxii reperiuntur, in sacratissima Quadragesi­ ma, aliisque ieiunio consecratis diebus vescendi prohibitis licentiam dantes, unicuique expresse ld praescribimus atque praecipimus. Eapropter Fra­ ternitates Vestras rogamus, atque in Domino obsecramus, ut populos vestrae curae commis­ sos ad tam opportunum sanandis vulneribus, quibus per humanam infirmitatem quisque sau­ ciatur, sanctissimi ieiunii remedium alacriter adhibendum cohortantes, sedulo ac paterne mo­ neatis, rem agi non quidem exiguam, sed longe gravissimam de observando sustinendoque ie­ iunio purificandis animis corporibusque salu­ tari. In spem igitur illos erigite coelestium prae­ miorum , quibus assequendis non sunt condi­ gnae passiones huius temporis; imo leve ac momentaneum non tribulationis, sed modicae Collectanea S. C. de Prop. Hde. Vol. I. I t3 An. C. Î74T I abstinentiae nostrae incommodum magnum glo­ riae pondus operatur in coelis. Ab omnibus se abstinent qui in agone contendunt, ut corru­ ptibilem coronam accipiant; pudeat tam im­ belles ac delicatos Christianae militiae milites refugientes a consortio crucis Christi, qui co­ ronam legitime certantibus propositam sperare praecipit incorruptam; ad cuius auspicium et pignus Fraternitatibus Vestris Apostolicam be­ nedictionem etc. 329 S. Rit. C. 2 Sept. t74,. - Aqubx. - De£^2^ betne fieri in tota dioecesi Officium cum octava tfjedr. aoi PatroTitularis ecclesiae cathcdralis, aut Patroni? ’ R. Affirmative. 330 S. Rit C. 3 Sept. 174.1.- Agues. — Si Epi­ scopus non sit primum consecratus pro Eccle­ sia cui praccst, sed pro alia a qua ad prae­ sentem fuerit translatus ; Missa quae habetur in Missali dicendane erit die consecrationis , vel dic nominationis seu translationis? R. Dc Episcopo translato celebranda est Missa in Ecclesia cui fuit ultimo loco praepo­ situs, recurrente dic quo Papa eum tali Eccle­ siae praefecit. Exemplum habetur in electione Summi Pontificis ; ct festum huiusmodi erit annuntiandum cum termino Transiationis. Dc Mitia dici consecrat. aut nominat.Ephcopi traiulati. SSI s. C. de Prop. Fide 20 Sept. 1741 (C. P. pro Sts.). — Moneantur omnes Vie. Ap. et mis­ sionarii S. Congr. ut singulis annis ad eam mittant catalogum conversorum, baptizatorum, ct Sacramentorum quae quisque in sua Missione administraverit. De catalogo convenorura etc. a miaaionahii mit­ tendo. 332 Const. Bened. PP. XIV 2 Nov. 1741. — (De iudiccis causarum matrimoxialium). — Dei miseratione, cuius iudicia incomprehen­ sibilia sunt, et viae investigabiles, in suprema Gordium. Ecclesiae specula immerentes constituti, ut su­ per universum Dominicum gregem excubias se­ dulo agamus, ad commissum pastoralis officii munus pertinere dignoscimus subnascentcs ex infernalis hostis astutia, ct hominum malitia abusus, quibus et animarum saluti pernicies, et Sacramentis Ecclesiae iniuria infertur, radici­ tus evellere, et potestatis Nobis desuper tradi­ tae operam interponere, ut et humana cohi­ beatur temeritas, et veneranda divinae legis ser­ vetur auctoritas. * Matrimonium Siquidem matrimonii foedus α Deo institu- ‘.urc n?t0.f*u tum, quod, ct quatenus naturae officium est, biic. 15 An. G î74* nt tbaio ma· frimoniortitadt·* aolulloack ad­ mittendi. ”4 COLLECTANEA pro educandae prolis studio aliisquc matrimonii bonis servandis, perpetuum ct indissolubile esse convenit, ct quatenus esc catholicae Ecclesiae Sacramentum, humana praesumptione dissolvi non posse. Salvator ipse orc suo pronunciavit dicens: Quod Deus coniunxit, homo non se­ paret; ad aures Apostolatus Nostri pervenit, in quibusdam ecclesiasticis curiis inconsulta nimis indicum facilitate infringi, et temere at­ que inconsiderate dccorumdem matrimoniorum nullitate latis sententiis, potestatem coniugibus fieri transeundi ad alia vota. Quos sane impro­ vidos indices humanae naturae conditione, ct voce ipsa quodammodo admoneri oportebat, nc tam praecipita audacia sanctum Matrimonii nexum frangerent, quem perpetuum atque in­ dissolubilem primus humani generis parens praemonuit inquiens: Hoc nunc os exossibus meis, ct caro de carne mea, ct illud additum est: Quamobrem relinquet homo patrem suum, et matrem, et adhaerebit uxori suae, et erunt duo in carne una. Huiusmodi autem abolendae pravitatis no­ titia diversis cx partibus Nobis delata est, at­ que etiam indicata sunt exempla nonnullorum virorum, qui post primam, et secun lam, ac tertiam, quam duxerant, uxorem, ob nimiam indicum praecipitantiam in nullitate matrimo­ niorum declaranda, adhuc illis primis uxoribus superstitibus, ad quartus contrahendas nuptias devenerant ; et similiter foeminarum, quae post primum, secundum, ct tertium maritum, quarto etiam, illis quoque viventibus, sc iunxerant, non sine pusillorum scandalo, et bonorum om­ nium detestatione , qui sacra matrimonii vin­ cula ita contemni, et temere perfringi dolebant. Nos autem, his intellectis, gravi affecti dolore, intimo animo ingemuimus, ct non praetermi­ simus Apostolicae Nostrae sollicitudinis partes in Domino adimplere. Siquidem primo Ponti­ ficatus Nostri anno ad Episcopos illarum par­ tium , in quibus praedicta acciderant, plenis­ simis datis litteris, graviter conquesti sumus dc huiusmodi pravitate, quae in Ecclesia Dei to­ lerabatur, ct ad eam abolendam eorum animos erigere, et pastoralem zelum accendere curavi­ mus; quod etiam egimus cum aliis aliarum regionum Episcopis, ubi huiusmodi pravum dirimendorum matrimoniorum usum irrepsisse cognovimus. Verum Nobis responsum est, id saepe con­ tingere partim ex culpa illorum iudicum, qui­ bus vel in prima instantia, cum causa coram indice ordinario cx aliqua legitima causa co­ gnosci nequit, vel in secunda, cum in partibus nullus adest index , ad cuius tribunal causa in gradu appellationis devolvatur, vel si adest, iusta de causa coram eo disceptari nequit, cau­ sae matrimoniales huiusmodi d Sede Apostolica committuntur, qui vel ob inscitiam, vel ob malam voluntatem proclives sunt ad matrimo- An. C. 1741 nia dissolvenda, atque eadem matrimonia, levi vel etiam nullo habito examine, irrita, ac in­ valida declarant; partim etiam cx facto coniugum super nullitate suorum matrimoniorum litigantium, cum frequenter unus tantum eo­ rum , qui dissolutionem matrimonii postulat, in iudicio comparcat, ct sententia, nullo cou­ tradiccntc, secundum sua vota obtenta, ad alias nuptias convolat; vel ambobus coniugibus in indicium venientibus, alter qui pro matrimonio, alter vero qui contra agit, sententia de nullitate matrimonii prolata, nullus est, qui ad supe­ riorem indicem appellationem interponat, vel quia litigantes in specie quidem discordes, re vera inter sc concordes sunt, ct invicem collu­ dentes contractum matrimonium dissolvi cu­ piunt; vel quia pars, quae pro validitate ma­ trimonii stabat, ciusque nullitatem acriter con­ tra adversarium impugnabat, lata u iudice sen­ tentia contra matrimonium, mutat voluntatem, vel pecunia sibi ad sumptus litis non suppe­ tente, vel aliis deficientibus auxiliis ad litigan­ dum necessariis, ct incoeptum opus ac causam post primam sententiam deserit. Quo fit, ut deinde ambo coniuges, vel unus eorum ad aliud contrahendum matrimonium se conferat. De iit qt.ta Quod autem ad indices pertinet , quibus cautae matna: ccox:· extra Romanam Curiam pro litigantium com­ nialea tendae. modo causae matrimoniales committuntur, pa­ terna illa vigilantia, qua dc iustitia unicuique integre sapienterque administranda solliciti esse debemus, encyclicis litteris ad venerabiles fra­ tres Patriarchas, Primates, Archiepiscopos, et Episcopos scriptis vicesima sexta Augusti anno secundo Pontificatus Nostri, providere cura­ vimus, in quibus ea praescripsimus, quae sacris canonibus, ct Concilii Trid. decretis consona, si diligenter, ut speramus, serventur, in poste­ rum causae non nisi personis congrua iuris pe­ ritia, ct necessario probitatis spectatacquc fidei munitis praesidio committentur. Insuper ad ea, quae in iisdem encyclicis litteris constituta sunt, id etiam in praesenti adiungimus; quod, quam­ vis Concilii Trid. decretum, quo causae ma­ trimoniales subtractae fuerunt Decani, Archidiaconi, ct aliorum inferiorum iudicio, ct Episco­ porum tantum examini et Jurisdiction! reser­ vatae, dumtaxat procedat dc Archidiaconis, De­ canis, aliisque inferioribus, qui in eadem dioe­ cesi constituti, vel privilegio aliquo vel prae­ scriptione, saltem in visitatione, causarum ma­ trimonialium cognitionem sibi adrogabant ; id­ circo minime obstet commissionibus, quae pro iisdem causis matrimonialibus definiendis a Sede Apostolica alicui eorum in secunda instantia fierent; nihilominus praecipimus ac mandamus iis, ad quos huiusmodi commissionum, scu de­ legationum expediendarum cura pertinet, ut in futurum causarum matrimonialium cognitionem non committant nisi Episcopis, praesertim vi­ cinioribus, vel si nullus sit Episcopus, cui cx An. C. 174’ S. C. DE PROP. FIDE legitima causa commode committi possit, tum commissio, ct delegatio dirigatur uni cx iis, qui secundum ordinem ct modum a Nobis in prae­ fatis encyclicis litteris praescriptum pro iudicc idoneo ab Episcopo cum consilio sui Capituli nominatus fuerit. htfcntor nu* Quod vero ad ordinem, ct seriem indicio­ trimonioruni in l't.gulis dioecc* rum in causis matrimonialibus pro debita ct ubot chgituf. congrua carum terminatione servandum spectat, motu proprio, certa scientia , ac matura deli­ beratione Nostris, deque Apostolicac potestatis plenitudine, hac Nostra in perpetuum valitura sanctione constituimus, decernimus, ac iubemus, ut ab omnibus ct singulis locorum Ordinariis in suis respective dioecesibus persona aliqua idonea eligatur, et si fieri potest, ex ecclesia­ stico coctu, iuris scientia, pariter ct vitae pro­ bitate praedita, quae matrimoniorum defensor nominabitur, cum facultate tamen eam suspen­ dendi, vel remanendi, si iusta causa adfuerit, ct substituendi aliam aeque idoneam, ct iisdem qualitatibus ornatam, quod etiam fieri poterit, quotiescumque persona ad matrimoniorum de­ fensionem destinata, cum se occasio agendi ob­ tulerit, erit legitime impedita. Ad officium autem defensoris matrimonioso*· rum huiusmodi, ut supra electi, spectabit in iudicium venire, quotiescumque contigerit ma­ trimoniales causas super validitate vel nullitate coram legitimo iudicc disceptari, cumque oportebit in quolibet actu iudiciali citari, adesse examini testium , voce et scriptis matrimonii validitatem tueri, caque omnia deducere, quae ad matrimonium sustinendum necessaria cen­ sebit. Idem defensor Et demum defensoris huiusmodi persona, semper adsit in isdido. tanquam pars necessaria ad iudicii validitatem εζ integritatem censeatur, semperque adsit in iudicio, sive unus ex coniugibus, qui pro nullitatc matrimonii agit, sive ambo, quorum alter pro nullitate, alter vero pro validitate, in larimentum iudicium veniant. Defensor autem, cum ei munus pacitct, ct c*tcur in omnibus huiusmodi committetur, iuramentum praestabit tetftu. fideliter officium suum obeundi, ct quotiescum­ que contigerit, ut in iudicio adesse debeat pro alicuius matrimonii validitate tuenda, rursus idem iuramentum praebebit: quaccumquc vero, eo non legitime citato aut intimato, in iudicio peracta fuerint, nulla, irrita, cassa declaramus, ac pro nullis, cassis, ac irritis haberi volumus, perinde nc si citata ct intimata non esset ea pars, cuius citari intererat, ct quam iuxta le­ gum ct canonum praescripta ad legitimam iu­ dicii validitatem citari aut intimari omnino necessarium erat. Non appellabit Cum igitur coram Ordinario, ad quem i seetentia pro Mirimoeii vailcausas huiusmodi cognoscere pertinet, contro­ Alite prolata. versia aliqua proponetur, in qua dc matrimonii validitate dubitabitur, et existentibus in iudicio vel uno cx coniugibus, qui pro nullitate ma­ trimonii, vel ambobus, quorum alter pro va- 11 5 An. C. 174: liditate, alter vero pro nullitate actionem in­ tendat, defensor matrimonii partes omnes officii sui diligenter adimpleat. Itaque si a indice pro matrimonii validitate indicabitur, et nullus sit qui appellet, ipse etiam ab appellatione se abs­ tineat: idque etiam servetur, si a indice secun­ dae instantiae pro validitate matrimonii fuerit indicatum, postquam index primae instantiae de illius nullitate sententiam pronunciaverit ; Contra vero, si pro nullitate prosin autem contra matrimonii validitatem sen­ nuncutum fue­ tentia feratur, defensor inter legitima tempora rit. appellabit, adhaérens parti quae pro validitate agebat; cum autem in iudicio nemo unus sit, qui pro matrimonii validitate negotium insi­ stat, vel si adsit, lata contra eum sententia, iudicium deseruerit, ipse ex officio ad superio­ rem indicem provocabit. Post primam Appellatione a prima sententia pendente, sententiam, ap­ vel etiam nulla ob malitiam, vel oscitantiam, pellatione inter­ posita vel non, vel collusionem defensoris et partium interpo­ illicitus transitas sita, si ambo, vel unus cx coniugibus novas adnovas nuptias. nuptias celebrare ausus fuerit, volumus ac de­ cernimus, ut non solum serventur quae adver­ sus eos, qui matrimonium contra interdictum Ecclesiae contrahunt, statuta sunt, praesertim ut invicem a cohabitatione separentur, quoad­ usque altera sententia super nullitate emanave­ rit, a qua intra decem dies non sit appellatum, vel appellatio interposita deserta deinde fuerit; sed ulterius ut contrahens vel contrahentes ma­ trimonium huiusmodi omnibus poenis contra poligamos a sacris canonibus, ct constitutioni­ bus Apostolicis constitutis omnino subiaccant, quas in eos, quatenus opus sit, motu, scientia, ac potestate simili rursus statuimus, decerni­ mus, ac renovamus. Dc defenioni Posteaquam vero, appellationis beneficio, ofticiii, ct de il­ ad alterum iudicem causa in secunda instantia lius electione in •ccunda initan­ delata fuerit, omnia ct singula quaecumque tia. coram indice in prima instantia servanda prae­ finita fuerunt, etiam coram altero in secunda exacte ac diligenter custodientur, citato in quo­ libet iudicii actu defensore matrimonii, qui voce ct scripto matrimonii validitatem strenue ac pro viribus tuebitur; et si iudex in secunda instantia fuerit Metropolitanus, aut Sedis Apostoheae Nuncius, aut Episcopus vicinior, ma­ trimonii defensor sit, qui ab ipsis fuerit depu­ tatus , ‘quemadmodum ipsis deputare manda­ mus, ut quae a Nobis superius constituta sunt, peragere possit; si autem iudex in secunda in­ stantia erit iudex commissarius, cui a Sede Apostolica causae cognitio demandata sit, et qui tribunal et iurisdictioncm ordinariam non habeat, ct propterea carcat defensore matrimonii, volumus, ut illo defensore matrimonii utatur, qui constitutus fuerit ab Ordinario in cuius dioecesi causam cognoscet, etiam si idem Or­ Novas nuptias dinarius sit, qui primam sententiam in eadem contrahere licet post duas acntcn* causa pronunciaverit. lias conformes, Instructo autem in hunc modum iudicio, sed non semper. Λα- G Î74» riô CÔLLECTANEA si secundi sententia alteri conformis fuerit, hoc est, si in secunda aeque ac in prima nullum ac irritum matrimonium iudicatum fuerit, ct ab ea pars vel defensor pro sua conscientia non crediderit appellandum, vel appellationem in­ terpositam prosequendam minime ccnsucrit, in potestate ct arbitrio coniugum sit novas nuptias contrahere, dummodo alicui eorum ob aliquod impedimentum, vel legitimam causam id ve­ titum non sit. Potestas tamen post alteram sententiam conformem , ut supra, coniugibus facta intelligatur, ct locum habeat, salvo sem­ per et firmo remanente iurc, scu privilegio cau­ sarum matrimonialium, quae ob cuiuscumquc temporis lapsum nunquam transeunt in rem iudicatum, sed si nova res, quae non deducta vel ignorata fuerit, detegatur, resumi possunt, et rursus in iudicialcm controversiam revocari. Quod si a secunda sententia super nullitate vel altera pars appellaverit, vel huiusmodi, sit, ut ei, salva conscientia, defensor matrimonii ac­ quiescendum non putet, vel quia sibi videtur manifeste iniusta vel invalida, vel quia fuerit lata in tertia instantia, et sit revocatoria alte­ rius praecedentis super validitate in secunda instantia emanatae, volumus, ut firma rema­ nente utrique coniugi prohibitione ad alias transeundi nuptias, quas si contrahere ausi fue­ rint, poenis, ut praefertur, a Nobis constitutis subesse decernimus, causa in tertia vel quarta instantia cognoscatur, servatis diligenter omni­ bus, quae a Nobis in prima ct secunda instan­ tia demandata fuerunt, nempe iu quolibet ju­ diciali actu, citato ct audito defensore matri­ monii, qui a iudice tertiae instantiae deputatus fuerit. I»c >a'ar»o dcDefensor autem matrimonii, quem ad mu­ fenioni, d iliod pfUt. nus suum gratis obeundum pro amore Dei, ct proximi utilitate, et Ecclesiae reverentia in-Do­ mino exhortamur, si operam suam sine merccde aut salario aliqua cx causa exhibere recu­ saverit, ab ipsius causae iudice ei constituatur, ct ab ca parte, quae pro validitate matrimonii agit, si ipsi facultas sit, solvatur ; sin minus a iudice primae, vel secundae, vel tertiae in­ stantiae respective subministrabitur, qui pecu­ nia} cx mulctis suorum tribunalium redactas, vel redigendas, et in opera pia erogandas, in huiuspodi sumptus insumere poterunt. Cum vero iudices causae erunt indices commissarii, qui neque forum habent, ct consequenter neque pecuniam cx mulctis collectam, volumus ac man­ damus, ut defensori matrimonii satisfiat cx pe­ cunia mulctarum illius Episcopi, in cuius dioe­ cesi iudex commissariat iuxta Sedis Apostoli­ cac mandatum indicium cxcrccbit. t)< urvwnd;· in Hactenus quidem quoad causai matrimo­ tnam-r *'.*<&«< <1* niales, quae extra Romanum Curiam pertractan­ tur. Quoad causas vero, quae Romae disce­ ptandae sunt, cum carum cognitio in prima instantia ad S. R. E. Cardinalem in praefata Urbe eiusque suburbiis ct districtu Vicarium Nostrum in spiritualibus pro tempore spectet, mandamus ac iubemus, ut omnia ct singula, quae in aliis causis extra Romanam Curiam per­ tractandis praescripta fuerunt, nempe ut iudicium peragatur citato ct audito defensore ma­ trimonii ab eodem Cardinali Vicario deputato, aliaquc, ut supra, omnino serventur : tum etiam in aliis causis, quae in prima instantia ex con­ sensu partium, vel in secunda per appellatio­ nem ad Sedem Apostolicam , omisso medio, interpositam, vel in tertia Romam deferuntur, quas omnes iudicari volumus vel in Congre­ gatione S. R. E. Cardinalium super interpreta­ tione ct exeeutione Concilii Tridentini, vel in causarum Palatii nostri Auditorio, dummodo Nobis, ct Romano Pontifici pro tempore iustis cx causis non videatur particularis Congregatio S. R. E. Cardinalium, vel Romanae Curiae Prae­ latorum deputanda. Cum autem causa super matrimonii nullitate agitabitur in dicta Congre­ gatione S. R. E. Cardinalium Concilii Triden­ tini interpretum, defensor matrimonii a Cardi­ nali Praefecto eiusdem Congregationis, si vero in Palatii nostri Auditorio, ab Auditore decano praefati tribunalis, si demum in Congregatione particulari, a persona eiusdem Congregationis digniore deputetur. Unica quidem resolutio pro nullitate matri­ monii emanata, si causa in Congregatione Car­ dinalium Concilii Tridentini interpretum, vel in Congregatione particulari deputata cogno­ scatur, et similiter in Palatii nostri Auditorio, unica sententia super eadem nullitate pronunciata minime sufficiat ad tribuendam liberam coniugibus facultatem novas nuptias contrahen­ di ; sed, si causa in praefata Congregatione Car­ dinalium Tridentini Concilii interpretum intro­ ducta fuerit, rursus in eadem ad defensoris matrimonii instantiam reproponatur ; si vero Congregationi particulari commissa fuerit, ad petitionem eiusdem defensoris altera etiam par­ ticularis Congregatio deputabitur; si vero in Palatii nostri Auditorio iudicata sit, a prae­ fato defensore appellatione interposita, ab aliis Auditoribus iuxta ordinem in gyrum scu turnum definiatur: si autem causa universo tri­ bunali commissa fuerit, ab omnibus .Auditori­ bus rursus examinabitur, nolentes omnino, ut ullo in casu matrimonii vinculum dissolutum censeatur, nisi duo iudicata, vel resolutiones aut sententiae penitus similes ct conformes, a qui­ bus neque pars, neque defensor matrimonii cre­ diderit appellandum, emanaverint; quod si se­ cus factum fuerit, ct novum initum matrimo­ nium, Nostrae voluntatis huiusmodi transgres­ sores poenis a Nobis ut supra statutis submit­ tantur. Et quoniam saepe apud Sedem Apostolicam preces porrigi solent pro dispensatione matri­ monii rati et non consummati, quae ut pluri- An. C. 1741 Initantiac pro Ji apen talione matrim rati et non conaumraati Summo Pontifici exhibendae. S. C. DE PROP. FIDE An.C. I74< Oioiaiie. mum pro voto consultivo ad Congregationem S. R. E. Cardinalium Concilii interpretum, vel nonnumquam ad aliquam Congregationem par­ ticularem deputatam α Romanis Pontificibus pro tempore remitti solent: ut huiusmodi in­ stantiae ordine ac rite procedant, volumus ac mandamus, ut supplex libellus Nobis, vel Ro­ mano Pontifici pro tempore exhibeatur, in quo plena et accurata lotius facti species continea­ tur, causacque omnes in eo exprimantur, quae ad obtinendam petilam dispensationem condu­ cere posse a supplicante censentur, ut Romanus Pontifex, eo lecto, et mature considerato, se­ cum deliberare possit, an petitionem reiiciat, vel eius examen alicui ex dictis Congregatio­ nibus committat, a qua postcaquam suum vo­ tum consultivum editum fuerit, a Secretario eiusdem Congregationis lotius negotii series exacte Romano Pontifici pro tempore referatur, qui pro sua prudentia ludicabit, an Congrega­ tionis resolutio sit approbanda, vel potius lo­ tius causae examen alteri Congregationi, vel tribunali, prout eidem Pontifici videbitur, rursus committendum. Demum volumus ac decernimus , easdem praesentes litteras semper firmas etc. 333 Declaratio Bened. PP. XIV 4 Nop. t74' forai non »cr- (dr MATRIMONIIS IN BeLOIO ΕΓ HoLLANDIa). — dVintun * ’ Quod spectat ad ea coniugia quae in foederatis Belgii Provinciis absque forma a Tridentino statuta contrahuntur a catholicis cum haereti­ cis, sive catholicus vir haereticam feminam in matrimonium ducat, sive catholica femina hae­ retico viro nubat, dolens imprimis quam ma­ xime Sanctitas Sua eos esse inter catholicos qui, insano amore turpiter dementati, ab hisce detestabilibus connubiis, quae Sancta Mater Ec­ clesia perpetuo damnavit atque interdixit, cx animo non abhorrent, ct prorsus sibi abstinen­ dum non ducunt; laudansque magnopere zelum illorum Antistitum qui, severioribus propositis spiritualibus poenis, catholicos coercere student, ne sacrilego hoc vinculo sese haereticis coniungant; Episcopos omnes, Vicarios Apostolicos, parochos, missionarios , et alios quoscumquc Dei et Ecclesiae fideles ministros, in iis partibus degentes, serio graviterque hortatur ct monet, ut catholicos ucriusque sexus ab huiusmodi nuptiis in propriarum animarum perniciem in­ eundis, quantum possunt absterreant, cisdemque nuptias intervertere atque efficaciter impedire satagant. Al si forte aliquod huius generis ma­ trimonium, Tridentini forma non servata, ibi­ dem contractum iam sit, aut in posterum (quod Deus avertat) contrahi contingat, declarat San­ ctitas Sua matrimonium huiusmodi, alio non concurrente canonico impedimento, validum habendum esse, et neutrum cx coniugibus, do.u^TriSernTJ.· Π7 An. C. 1741 ncc alter eorum supervixerit, ullatenus posse, sub obtentu dictae formae non servatae, novum matrimonium inire. Id vero debere sibi potis­ sime in animum inducere coniugcm catholicum, sive virum, sive feminam, ut pro gravissimo scelere quod admisit poenitentiam agat ac ve­ niam a Deo prccetur, conelurquc pro viribus alterum coniugem a vera fide deerrantem ad gremium Catholicae Ecclesiae pertrahere, ciusque animam lucrari, quod porro ad veniam de patrato crimine impetrandam opportunissi­ mum foret, sciens de caetero se istius matri­ monii vinculo perpetuo ligatum iri. 334 De hoaorificentUa erga Galliae PBR OLI ONORI DA PRBSTARSI Al CONSOLI DRLLA con ia Ici in ortente. S. C. de Prop. Fide /742 (Rbgolamento Francia in levante). — 1. Si canti il Te Deum ali’ ingresso del Console nclla sua carica. 2. Vi sia nella chiesa un luogo distinto pel medesimo. 3. II Prefetio mander! un servo ad avvisare il Console all* ora della Messa. 4. 11 Console non dovr! prendere Γ aspersorio dalle mani del sacerdote, ma (il sacer­ dote) nel passarc si avvicini al Console colΓ aspersorio, c questi stendendo il braccio pren­ dor! colle dita Γ acqua santa nclla sommit! della spongia, ritenendo il sacerdote Γ asperso­ rio nellc mani. 5. Π celebrante dopo aver fatta la genu· flessione avanti c dopo la Messa all* akare, faccia al Console un inchino. 6. Non si am mena il Console al bacio del Vangclo. 7. 11 Console sia incensato distintamente, c gli si porga a baciarc con distinzione la Pace. 8. Il Console seguiri la Processione colla torcia alla mano, prcsentatagli da un ministro dell’altare. 9. Nelle diverse espressc occasioni si dica nclla chicsa 1’orazione per il Re Cristianissimo. 335 Ex Const. Apostolica Bened. PP. XIV 14 Febr. 1742. — Pro tempore cxistens Pa­ triarcha (Maronitarum) sacra Olea gratis omnino transmittat sive distribuat, et nihil penitus vel pecuniae vel alterius cuiuscumque rei etiam a sponte dantibus recipiat aut exigar... : Ius ha­ beat... singulis trienniis singulas dioeceses per sc ipsum visitandi ; decimas consuetas (dccimâ tamen decimarum singulis Antistitibus in suis respective dioecesibus reltctâ) in iisdem dioece­ sibus colligendi ; ct emolumenta dispensatio­ num , quae ad Patriarcham spectant, exigen­ di....; sacra Olea consecrandi, et in singulas septem dioeceses privative distribuendi et, ut ante statutum est et non aliter, mittendi. De iuribus Pa­ triarcharum* oricntalium. Λα. C. (743 COLLECTANEA iiS 336 Dt rt- S. Poenitentiaria Ap. 6 Apr. 1742. — ZMissionarii, et Pastores catholici in Hollandia, r«c4ik*rJo» ·1”Ηϋβ regionibus haereticorum, ct infidelium • i« .Acerdoubu» ditioni subicctis, cum osculo pedum Sanctitati Vestrae humiliter exponunt ad eorum notitiam devenisse Breve exemplare Sanctitatis Vestrae apud S. Mariam Maiorem editum die 3o men­ sis lunii 1741 incipiens < Quan/a cura adhi­ benda est >, in quo clericis et sacerdotibus qui­ buscumque recipientibus eleemosynas, seu sti­ pendia pro Missis celebrandis, districte prohi­ betur, ne, retenta sibi partem carumdem elee­ mosynarum, sive stipendiorum , aliis sacerdo­ tibus committere possint celebrationem carum­ dem Missarum cum minori eleemosyna seu stipendio, adiuncta poena suspensionis reser­ vatae Sedi Apostolicae ipso facto incurrenda, prout latius in eodem Brevi exemplari conti­ netur. Quoniam vero, Pater Sancte, in illis regionibus sub haereticorum, vel infidelium iugo nulla adsunt Beneficia ecclesiastica, seu certi redditus ad vitae substentationem, Pasto­ ribus ct missionariis catholicis a piis fidelibus dari solent pinguia Missarum stipendia ct elee­ mosynae pro carumdem Missarum celebratione, ut cx ipsis stipendiis, ct eleemosynis sustenta­ tionem recipiant in defectum, ut supra, Bene­ ficiorum , sive certorum reddituum ecclesiasti­ corum. Quandoque vero eadem stipendia, et eleemosynae dantur ratione quidem particularis affectionis, vel gratitudinis erga illos missionarios, et Pastores, sed non sine respectu ad supradictam sustentationem ; multoties etiam, praecipue in cxcquiis, anniversariis, et maio­ ribus festis, supradicta stipendia, ct eleemosy­ nae Missarum dantur per modum unius hono­ rarii, quod occasione Sacramentorum Poeniten­ tiae, ct Sacrae Communionis ex pia devotione fideles conferre solent. Quae cum ita sint, Pa­ stores et missionarii nullum habuerunt scrupulum retinendi sibi ipsis partem stipendiorum et eleemosynarum, el demandare aliis sacerdo­ tibus indigentibus, ct Missarum celebrationem committere qui sub nomine Sacellani, sive Coadiutores assistunt, ct vicem corumdcm missionariorum, et Pastorum gerunt, quando sunt absentes, vel morbo impediti, aliisque in simi­ libus necessitatibus; quod si missionarii et Pa­ stores tenerentur totam deinceps tradere eleemo­ synam receptam pro celebratione Missarum sa­ cerdoti substituto qui Sacrificium offert, vel ipsi missionarii et Pastores congrua substentatione privarentur, vel si partem et portionem dicti stipendii sive eleemosynae dure nequirent sacerdoti celebranti, praecipue pro sacellanis ct coadiutoribus ut supra necessariis, huiusmodi subsidium deficeret in illis regionibus, in qui­ bus redditus certi, ac Beneficia pro ministrorum ecclesiae sustentatione deficiunt. An. C. 1741 His igitur, aliisque particularibus circum­ stantiis sedulo perspectis, licet devotissimi S. V. oratores pro certo habeant, quod in Brevi exem­ plari supra commemorato pro celebratione Mis­ sarum nullatenus comprehendantur, quominus tuto servare possint morem, ct praxim usque adhuc observatam, nempe in dictis casibus re­ linendi sibi partem, sive portionem stipendii accepti pro celebratione Missarum, et cum mi­ nori eleemosyna aliis sacerdotibus Missas cele­ brandas committere, nihilominus veluti obedientissimi Catholicae Ecclesiae filii, ct metu suspensionis ipso facto incurrendae perculsi, demississime supplicant Sanctitati Vestrae pro opportuna declaratione. R. SSftus D. N. Benedictus d. p. PP. XIV vivae vocis oraculo benigne declaravit in pro­ hibitione contenta in superius enunciato Brevi non comprehendi praedictos casus : ct insuper mandavit hanc suae mentis declarationem prae­ dictis oratoribus, aliisque, quibus opus fuerit, per Officium S. Poenitentiariae esse signifi­ candum. 337 S. C. S. Officii 72 Apr. 174a. — Pracfecrus S. Dominici (S. Domingo) supplicat pro delibu. in κκdeclaratione. an posito quod attentis rationi-uh ncquem bus etc. iudicctur dispensandum (in ieiuniis et c abstinentiis) cum aliis fidelibus, ipse et sui commissionarii ea dispensatione uti possint, quia etsi corporaliter minus fatigent, non firmiori quam ceteri utuntur valetudine. R. Negative, et orator recurrat ad sui Or­ dinis superiores. 338 Const. Bened. PP. XIV 26 Maii 1742 (DiC DOGMATIBUS RT RITIBUS AB ITALO—ORARCIS habcnlibot. TKSKShis et srrva\’dis). — Etsi pastoralis Romani Pontificis vigilantia ad omnes christifidcles longissimis etiam locorum intervallis distan­ tes, ac vitae, rituum ct linguarum genere inter se maxime differentes paterna caritate sese ex­ tendat, omnemque curam ac studium adhibeat, r^S^PobiSE ut ubique terrarum catholicae fidei integritas, |>ro imue toc®· ecclesiasticae disciplinae nitor probitasque mo­ rum sarta tecta serventur; maioribus · tamen pontificiae sollicitudinis studiis in eos intendit, qui in ditione ecclesiastica et in reliquis Italiae partibus ciusquc Insulis adiacentibus sive orti Dc iulo-pc· sive aliunde advecti incolae commorantur. Cum eorum origioe. itaque factum sit ut, grassantibus iamdudum per totum Orientem tum barbarorum infidelium immanitate, tum etiam schismaticorum perfidia plurimi cx Graecia, Epiro, Albania, aliisque Asiae regionibus ad Italiam eique adiacentes insulas tamquam ad fidei ct tranquillitatis por­ tum confugientes, ibidem sedes ac domicilium An. C. 1742 Firerci ct ρπ'Vcgiiiulograed»coec a IV. Quamvis confirmati a simplici sacer­ »tcp»» «chiunt- cis externis schismaticis, seu S. R. Ecclesiae IICIA. communionem non habentibus, illud accipere vel co uti. Oritma *coIII. Item abstineant Chrisma accipere a quo· fHeodum fxnn>M 4 propf.a Ofdf- cumque alio Episcopo latino seu graeco catho•un® hit 00. ~~ lico, praeter suum Ordinarium latinum cuius jurisdictioni subiiciuntur. De Sacramentis Poenitentiae, et Extremae Unctionis. r·. M· ll^ut MCtJ·. ♦oVail· c.»X>b«n- U l'tf M94MI pvrw® Ltif t'er»»· S«h piO·’ I. Nulli per sacerdotes vel confcssarios pro Mtisfactionc poenitentiae unctio aliqua solum­ modo iniungatur. II. Infirmis vero, iuxta verbum lacobi Apo­ stoli» Unctio exhibeatur Extrema. III. Nec refert, utrum eadem Extrema Un­ ctio per unum vel plurcs presbyteros fiat, ubi huiusmodi viget consuetudo; dummodo credant et asserant, illud sacramentum, servata debita An. C. 1741 materia et forma, ab uno presbytero valide ct licite confici. Qui unpt.Wta IV. Idem sacerdos materiam adhibere for­ (ormim pn'<. mamque pronunciare respective debet: ac pro· rat. pterca qui ungit, idem dicat formam respon­ dentem, nec alius ungat, ct alius formam pro­ nuntiet. V. In casu necessitatis presbyteri graeci ca­ Abaolatiocbb ma idhibaâfc tholici possunt latinos absolvere; utantur tamen Concilio Bota forma absolutionis in Concilio generali Floren­ lino prieacnÿU tino praescripta, postea vero, si voluerint, di­ cant orationem illam deprecativam, quam pro forma huiusmodi absolutionis dicere tantum consueverunt. pu· VI. Extra vero casum necessitatis, si quos ci,Ponunt OfdlQUJO ç. probante, fota» ex presbyteris albanensibus peritos ct ad con­ rum coofao fessiones omnium audiendas idoneos Ordinarius ne» audire latinus indicaverit, ut non solum graccos sed etiam latinos ad sc accedentes possint absolvere, id corumdem Ordinariorum prudentiae ct ar­ bitrio relinquitur. Officiam pv·VII. Sacerdotes quoque coniugati aliique, chiile exercera po « b uni pv> quibus parochiarum cura vel ecclesiarum pachianofum «·rochialium regimen per Episcopos suos com­ fcMÎoaci loin. mittitur, licite et libere possint parochianorum suorum confessiones audire, ipsisque poeniten­ tiam iniungerc pro peccatis; quia cui licet vel conceditur quod est maius , competit quoque nec negari convenit quod est minus. VIII. Ecclesiarum parochialium regimini ch3rim n;-.-· praeficiant Ordinarii latini, si habere possunt, ni pncÊcieat cos, qui in seminariis italo-graecorum erectis, altero quidem Panormi, altero autem in Cala­ bria in oppido S. Benedicti Ullano, vel in Col­ legio Graecorum in Urbe, trium ad minus an­ norum spatio versati sunt studiisque litterarum incubuere, dummodo cetera ad curam anima­ rum exercendam requisita non desint, atque Episcopi eiusdem seminarii praesidis seu respe­ ctive rectoris litteras exhibeant, quae de recta eorum vitae ratione, deque in graecis latinisquc scientiis progressu testimonium ferant. Ponant perv­ IX. Libcruin tamen s«t ipsis Episcopis, ehi» coidiufara viros alios idoneos coadiutores ct cooperatores idiungi. parochis graecis, si opus fuerit, adiungere in audiendis confessionibus ct poenitentiis iniungendis ac ceteris quae ad salutem pertinent animarum, ipsisque in his per eorum dioeceses absque sacerdotum ipsorum praeiudicio ct gra­ vamine , committere vices suas, cum propter occupationes multiplices et occasiones varias possit contingere, ut nequeant per easdem dioe­ ceses officium suum cxcqtii per scipsos. X. Nunquam monachis graecis seu calogeris p»roXMw,: animarum cura committatur, nisi cx necessitate vel alia iusta causa. XI. Presbyteri saeculares graeci ex Albania vel aliis Orientis partibus advenientes, abjuratis · ubi parochiam graccam n m habent, possint, si XXI. Mulieres autem servire ad altare non tari» miouitr-. velint, in ecclesia latina Eucharistiam sub spe­ audeant, sed ab illius ministerio repellantur rcpcikndit. cie azymi a latinis sacerdotibus sumere. omnino. Oinn.todo eo·. XIV. Quod si in locis, in quibus graeci ct trxr»4 ab OrJi•aru» fotteftde latini simul moram trahunt, ct sunt utriusque § VII. ritus ecclesiae, latini quidem in fermentato et De Sacramento Ordinis. graeci in azymo sacram Eucharistiam quan­ doque sumere soleant ; si quidem hacc con­ Gracd iprcsuetudo sine populi offensione animorumque I. Romani Pontifices praedecessores nostri prii ritoaEpitt» commotione removeri non potest, Ordinarii cu­ necessitatibus italo-graccorum occurrere volen- pi· ordioatv ram suam suavissimis modis impendant, ut I tes, ut commode possent a proprii ritus Praelatini semper in azymo, graeci autem, ubi ; sulibus ad Ordines promoveri, simulque ca­ propriam parochiam habent, in fermentato com­ ventes, ne si ab Ordinariis latinis ad graccos municent. Antistites in Graeciam vel Epirum aut alias D< Communio oa Mib utraque XV. Ut autem iidem laici graeci euchari­ Orientis partes cum dimissoriis remitterentur, •pcm. stica sub utraque specie Communione refici va­ ad schismaticos Episcopos pro ordinatione conleant. permittimus in iliis dumtaxat locis, in I fugerent, constituerunt, Clemens quidem VIII. quibus eiUsmodi ritus introductus est, et ad 1 anno t 5g5, Romae habendum esse Episcopum praesentem usque diem servatur ac viget : ita I graecum catholicum qui graecos Episcopis la­ tamen ut sub altera tantum specie totum at­ tinis Italiae et adiacentium insularum subiectos que integrum Christum verumque Sacramentum 1 sacris Ordinibus initiaret; Clemens vero XII. sumi firmiter credant, ac proptcrca, quoad fru­ ' 1735, ut italo-graccorum in utraque Sicilia ctum attinet, nulla gratia ad salutem neces­ commorantium commodis consuleret alterum saria eos fraudari, qui unam speciem solam eiusdem graeci ritus Episcopum in Seminario accipiunt : ubi vero praefatus ritus consuetu­ i Corsino a se in Calabria erecto propter gracdine hactenus receptus non est, Episcopis, quo­ I eorum huiusmodi ordinationes, manere iussit, rum Jurisdiction! graeci subiiciuntur, curae sit, I quorum laudatissimum institutum nos quoque I per praesentes nostras perpetuo valituras littc|*J. '1.» pro nc in Posterum admittatur. crfrbn oaeM». XVI. Volentes autem specialem ipsis grac- ! ras confirmamus ct innovamus. Dc Ordinatio­ ΓΤ' « cis et albanensibus presbyteris gratiam facere, II. Ne quis clericus saecularis ritus graeci, ni» titulo. f ·· 7 " rrtal tenore praesentium, ut tempore ieiunii quadra- quamvis alias sit idoneus moribus scientia et • t.ct -citorur·. gesimdlis quo, exceptis dominicis, sabbatis et I aetate, ad sacros Ordines promoveatur, nisi nonnullis solemnioribus festivitatibus, cx anti­ prius legitime constet, cum ecclesiasticum be­ quo more nonnisi Missa praesanctificatorum neficium vel patrimonium, quod sibi ad vitam celebratur, graeci ct albanenses praedicti, ser­ honeste sufficiat, pacifice possidere : ac proptevito tamen nec praetermisso in parochialibus rea, deficiente titulo beneficii, per legitima do­ ecclesiis praesanctificatorum ritu, in aliis alta­ cumenta Ordinarium suum certiorem reddere ribus seu ecclesiis sive cippellis, pro sua ac fi­ debet de sufficienti patrimonio, ut valeat sacris delium populorum devotione, Missas integras Ordinibus initiari: loco autem dicti patrimo­ quibuslibet hebdomadae diebus, ac praesertim nii, nec clericus uxoris suae dotem assignare cum dies festi dc praecepto latinae Ecclesiae présumât, nec Ordinarius eam recipere audeat. Ordiniodoto» occurrunt, quos observare tenentur, excepto l III. Quemadmodum etiam nemo cx Graecia portet fultu Se­ postremo maioris hebdomadae triduo, celebrare seu albanensibus in Calabria ct Sicilia com­ minariorum a!omno». possint et valeant, concedimus et indulgemus. morantibus ad sacra ministeria assumatur, qui XVII. Si graeci velint accipere altaria portrium saltem annorum spatio graccis latinisquc MNU. tatilia ab Episcopis latinis consecrata, bene erit; , litteris non dederit operam in altero cx Semi­ un minus, tolerentur eorum antimensia sive ! nariis italo-graccorum, vel in Collegio grae­ throni super altaria lapidea ponen Ii cum ce- | corum in Urbe. De ordiniodolebrant. IV. Promovendi ad sacerdotium et presby­ rum D· torpear» eximioc. bw· «t târvni· XVIII. Corporalia ut latini habeant, nisi teri, qui praeficiendi fuerint ecclesiarum regi­ thronis etiam pro corporalibus utantur. mini, examinentur antea diligenter, si praeci­ ■batui tetieu XIX. Latinis presbyteris latino ritu m grae­ pue de horis canonicis ct Missarum officiis se­ corum catholicorum ecclesiis celebrantibus, si cundum distinctionem temporum cxcqucndis An. C. 174* S. C. DE PROP. FIDE i25 An. C. 1743 sint sufficienter instructi, ut ad haec nonnisi • elesiae habere constiterit, cis pontificalia exer­ digni admittantur. cendi facultatem Ordinarii latini in suis dioe­ Dc ditlnl ofGcil V. Sacerdotes et quicumque sunt in sacris cesibus libere concedere possunt. r «aliiIone. Ordinibus constituti horas canonicas more suo XIII. Ordinati ab Episcopis schismaticis Epbcopi^icMdicant ; ct priusquam Missam celebrent, offi­ alias rite ordinatis, servata debita forma, recicium matutinalc recitare curent. piunt quidem Ordinem, sed non exeeutionem. (k Ordinibus VI. Episcopi graeci in Ordinibus conferen­ XIV. Proinde ipsi ordinati ab Episcopis a.oonbu» iuxta ritum griccum. dis ritum proprium graecum in Euchologio de­ schismaticis, correcti vel emendati, reconciliandi scriptum servent, in quo, etsi nonnulli dc mi­ sunt et absolvendi cum poenitentiis salutaribus noribus Ordinibus praetermissi videantur, eos dummodo errores, si quos amplexi fuerint, sin tamen vel nunquam habuisse, vel eorum exer­ minus schisma ordinatoris, abiurent in iudicio, citium aliis Ordinibus esse adnexum iidem vel publice vel secreto pro qualitate facti. graeci affirmant. XV. In Ordinibus autem per eos alias rite /)€ VII. Inde tamen dubitationes quandoque susceptis ministrare non permittantur, nisi cum jrjeco. pirtim oriri solent, quinam nimirum Ordines supipsis super irregularitate huiusmodi occasione ,utcl’ plendi sint ab eo, qui primum ritu graeco ali­ contracta, auctoritate S. Sedis Apostolicae fue­ quibus Ordinibus fuit initiatus, deinde ritu la­ rit dispensatum. Fxcultxi ordi­ tino ad reliquos est promovendus. Quas con­ XVI. Cum ex Ecclesiae disciplina a grae- nandi non terratroversias ut de medio penitus tollamus, ccrcis olim recepta, promoti ad aliquem Ordinem tb intcritnin. tamque tradamus regulam in posterum ser­ sacrum, si per aliquod temporis intervallum vandam, ita decernimus. Si quis ritu graeco in eo non fuerint versati, ad altiorem gradum clericus et lector tantum fuit initiatus, atque ascendere non possint, quo nimirum ordinan­ ex benignitate Sedis Apostolicae obtinuit, ut dorum fides morumque probitas eo temporis maiores Ordines latinis caeremoniis sibi confe­ spatio cognosci valeat ; qua lege graeci seu albanenses in Italie ct insulis adiacentibus com­ rantur, is, antequam subdiaconus ordinetur, morantes procul dubio tenentur : nihilominus tres minores Ordines omissos debet ritu latino suscipere. Si vero praeter lectoris Ordinem ad cum praedicti graeci seu albanenses Ordina­ subdiaconatum etiam graeco ritu ascendit, et rios suos, quibus, subiiciuntur, habeant latinos, c.x dispensatione itidem apostolica, facultas sibi a quibus tanquam alieni ritus sacris Ordinibus facta sit ceteros Ordines ritu latino suscipiendi, ! initiari prohibentur, ac proinde cum Romam antequam inter diaconos cooptetur, cx minori­ vel in Calabriam, ubi sunt Episcopi a S. Sede bus Ordinibus Exorcistatum tantummodo sup­ Apostolica ad Ordinationes ritu graeco exer­ plere cogitur, cum per Subdiaconatum graeco cendas deputati, repetitis vicibus, non sine ritu collatum Acolythatum ct Ostiariatuin rece­ quamplurimis incommodis et expensis, ad sa­ pisse censeatur. Idem dicendum dc eo, qui una cros Ordines iuxta temporum intervalla susci­ piendos sese conferre deberent ; nos, eosdem cum reliquis inferioribus Ordinibus Diaconatum graccos seu albanenses gratiis et favoribus pro­ aut etiam Presbyteratum graecc suscepit, ct la­ sequi, corumque incommodis consulere volen­ tino postea ritu ad sacrum Presbyteratus re­ tes, de apostolicae plenitudine potestatis, prae­ spective Ordinem aut Episcopatum promoven­ fatis Episcopis graccis Romae et in Calabria dus sit ex apostolica concessione ; nimirum Exorcistatus Ordinem in ipso, antequam pre­ ! pro tempore degentibus licentiam et facultatem impertimur, ut graccos seu albanenses huius­ sbyter ordinetur aut Episcopus consecretur, modi ex longinquis regionibus accedentes, qui esse supplendum. minoribus sive maioribus Ordinibus initiari cu­ Dc litteris diVIII. Graeci sine litteris dimissoriis Episcopi piunt, ad omnes Ordines promovere in poste­ latini diocccsani, nullatenus ad primam tonsu­ rum valeant tribus diebus festivis, non autem ram vel aliquem Ordinem recipiendum admit­ continuis, sed aliquo temporis intervallo An­ tantur. tistitis ordinantis arbitrio separatis, non ser­ IX. Promoti ad primam tonsuram vel ad vata interstitiorum lege, nec requisita ad hoc alium quemcumque ordinem sine dimissoriis ab iis, qui initiantur, suorum respective Or­ latini Ordinarii suspensi sint ; et si suspensi in sacris Ordinibus ministraverint, efficiuntur irre­ dinariorum latinorum licentia sive dispensa­ tione. gulares sicut et latini. X. Super huiusmodi autem ct similibus ir­ XVII. At cum illis graccis sive albanen­ regularitatibus dispensandi facultatem a S. Sede sibus, qui domicilium habent seu alias com­ Apostolica obtineri oportet. [ morantur in ca provincia, in qua Episcopus Adconfcrendoi χ|. Non sunt admittendi Episcopi schiritus graeci solet sacras Ordinationes exercere, ad quem proptcrca sine gravi incommodo per c.uuaiar Epi- smatici sive pro Ordinibus sive pro alus Sacra«copi Khiimiti· mcntjs conferendis, sed impediendi, quoad temporum intervalla accedere possunt, ab in­ S. Sedes Apostolica desuper consulatur ct reterstitiorum lege minime dispensamus, prae­ η^βί’ροή: sponsum habeatur. ; terquam cum alumnis ct convictoribus ritus nfa.u exercere XJL Quos vero communionem S. R. Ecgraeci Collegii graeci Urbis, ct italo-albancnpemat. Αχ C 1743 126 COLLECTANEA sium in Calabria ct Sicilia, si corurn dem Col­ legiorum necessitas vel utilitas arbitrio S. R. E. Cardinalia administratoris et protectoris prae­ fati Collegii graecorum Urbis, ct Episcopi praesidentis seu rectoris utriusque Collegii italo-albanensium praedicti respective pro tem­ pore existentium, exegerit, ut praefati alumni et convictores absque temporis intervallo tribus diebus festivis, non tamen continuis, ut prae­ fertur, ad Ordines promoveantur; quo casu cos sic initiari posse, plenam facultatem facimus atque concedimus· XVIII. illis aurem, qui non servata inter­ stitiorum lege sunt hactenus bona tide ordi­ nati, ex apostolica benignitate etiam concedi­ mus, ut in susceptis Ordinibus ministrare, ct ad maiores etiam servatis servandis ascendere absque alia dispensatione valeant. XIX. Quod tamen dc aetate ordinandorum ΓΜΠ Mtm. 'T» · 1 .« 'I* a sacrosancto I ndentino Concilio praescriptum est, omnino servari volumus. Nullus proinde ex praedictis graccis seu albanensibus ad Subdiaconatus Ordinem ante vigesimum secundum, ad Diaconatus ante vigesimum tertium, ad Pre­ sbyteratus ante vigesimum quintum suae aeta­ tis annum absque apostolica dispensatione pro­ moveatur, Praefatorum autem graecorum Prae­ sulum conscientiam oneramus, ut dignos dum­ taxat, et quos litteris, et iis quae ad Ordines exercendos pertinent bene instructos esse no­ verint, ad sacra ministeria assumant. OrdTniuoXX. Ut in Ordinibus conferendis quaelibet tollitur rituum confusio et commixtio penitus tollatur, ct unius ritus Antistes alterius ritus clericos initiare in posterum minime valeat ; sub per­ petuae suspensionis a divinis poena prohibe­ mus, ne latinus quicumque Episcopus etiakn subiectos suae iurisdictioni graccos, neque graecus quilibet Antistes latinos quovis prae­ textu, sine speciali Sedis Apostolicac licentia ad primam tonsuram, vel ullum Ordinem sive minorem sive maiorem promovere praesumat ; alioquin tam ordinans quam ordinatus perpe­ tuam, ut praefertur, suspensionem subituros Lju»hi RdUlc intelligunt. »·· i«iu grar XXL Maxime autem neque permittendum ritum ordineque ullo modo tolerandum, ut latini ex latinis progeniti ac latino ritu educati, qui con­ tinentiam profiteri nolunt, iuxta ritum graecum sub spe retinendi uxores, ad sacros Or­ dines α quocumque Antistite quavis auctoritate fulgente promoveantur, tim in locis, in qui­ bus non sunt populi graeco ritu viventes sed latini, quam in locis, in quibus sunt populi, qui a graecis antiquitus fuerint oriundi scu a graccis originem ducant, vel alias retroactis temporibus ritum graccum servaverint, scu apud illos vel in eorum aliquibus ecclesiis ritus huius­ modi ab antiquo hactenus fuerit observatus. XXII. Cum iis tamen italo-graecis, qui ad hanc diem vel propter antiquam consuetudi­ nem, vel propter quaedam sibi, uc aiunt, a Romanis Pontificibus praedecessoribus nostris concessa privilegia, quibus permittebatur Epi­ scopis latinis, ut graccos sibi subiectos vel ipsi ordinarent, seu ab aliis tam graccis quam latinis Episcopis ordinari facerent, ab Episco­ pis latinis bona fide et absque dispensatione apostolica ad clericalem tonsuram, vel mino­ res seu maiores ordines sunt promoti, cum animo tamen proprium graccum ritum reti­ nendi ct absque actuali latini ritus in susce­ ptis Ordinibus exercitio, per praesentes nostras hac vice tantum dispensamus, ut eis liceat in suo graeco ritu permanere, in eoque ad ulte­ riores Ordines (dummodo per suum Ordina­ rium approbati fuerint) a graeco Episcopo pro­ moveri : per easdem nostras expresse prohi­ bentes, ne quid huiusmodi dc cetero vel a graccis ipsis vel a latinis Episcopis, inconsulta S. Sede, attentetur. XXIII· Insuper ut omnibus, circa praefatas italo-graccorum huiusmodi per latinos prae­ sules ordinationes controversiis ac dubiis op­ portuna ratione obviemus, hac nostra Consti­ tutione decernimus ct declaramus, quod si Epi­ scopus latinus, sive Ordinarius, italo-graecis primam tonsuram, vel Ordines minores ritu latino conferat cum dispensatione apostolica, ita ut ordinati ab illo in suo graeco ritu mi­ nistrare debeant, (quod ex defectu graecorum Praesulum per Sedem Apostolicam concedi so­ let) licite possit idem latinus Ordinarius litte­ ras dimissorialcs italo-graecis huiusmodi a se vel ab alio latino Praesule, ut praemittitur, ordinatis concedere, ut ad sacros Ordines graeco ritu absque alia dispensatione apostolica pro­ moveantur. XXIV. Si vero absque apostolica dispensa­ tione Italo-Graeci huiusmodi a latino Episcopo ad aliquos Ordines ritu latino promoverentur, (id quod illicite tam ab ordinante quam ab ordinatis fieret, utpote huic nostrae constitu­ tioni contrarium) graeci clerici huiusmodi sic latino ritui alligantur, ut ab eo ad graecum redire amplius non liceat sine apostolica dis­ pensatione, neque latino Episcopo scu Ordi­ nario amplius fas sit, graccum clericum, a se, ut praemittitur, latino ritu in minoribus Ordi­ nibus constitutum, cum litteris dimissorialibus ad graccum Antistitem remittere, ut ab eo ad sacros Ordines graece promoveatur, sine dispen­ satione apostolica ; sed debeat illum potius, si quidem idoneum indicaverit, post obtentam ab­ solutionem a suspensione, vel ipse ritu latino ad graccum, ut praediximus, nec transire nec redire fas est absque dispensatione apostolica. XXV. Hinc caedem litterae dimissorialcs potiori iuic denegandae sunt italo-graecis, qui quamquam baptizati ritu graeco, non modo primam tonsuram ct minores Ordines latino ‘ ritu susceperunt sed etiam latine vixerunt, ct An. C. 170 postea ad maiores Ordines ritu graeco provehi cupiunt ; nam latinus ritus semel assumptus ut praefati sumus, absque speciali Sedis Apostolieae auctoritate deseri nequit. Ut igitur italograeci huiusmodi ad ritum graccum redeant, indigent apostolica dispensatione , ut vero ad maiores Ordines ritu latino ascendant, dispen­ satione non indigent. De rttincndit XXVI. Etsi expetendum quam maxime es­ ttxibui inte «a· crorcra Ordinum set, ut graeci, qui sunt in sacris Ordinibus laictptioncm constituti, castitatem non secus ac latini ser­ diats. varent ; nihilominus, ut eorum clerici subdiaconi, diaconi, et presbyteri uxores in eorum ministerio retineant, dummodo ante sacros Or­ dines virgines non viduas neque corruptas du­ xerint, Romana non prohibet Ecclesia. Eos autem, qui viduam vel corruptam duxerunt vel ad secunda vota, prima uxore mortua, convolarunt, ad Subdiaconatum, Diaconatum et Presbyteratum promoveri omnino prohibemus. Dimnandum ct XXVII. Praeterea si quis subdiaconus, dia­ «tOum matrimo· «ha post sa­ cra® Ordinatio- conus, vel presbyter, post sacram Ordinatio­ ica contractum nem, uxore mortua, aliam duxerit, vel si uxo­ rem non habebat, ducere praesumpserit, nedum excommunicationis latae sententiae poena aliis­ que nostro et successorum nostrorum Roma­ norum Pontificum arbitrio indigendis, severis­ sime punietur ; verum etiam statim ab Ordine erit deponendus, et ab illegitima uxore sepa­ randus. Matrimonium enim post recensitos Or­ dines contractum nullum irritumque decla­ ramus. MKiaTciebni XXVIII. Presbyter graecus coniugatus, antvi continentia, tcquam ad sacrum sacrificium scu sanciam Missam celebrandam accedat, vel per hebdo­ madam vel per triduum ab uxore curet ab­ stinere. § vili. Dc Sacramento Matrimonii. Decretum Conch Tridentim T'.b'.cinJam. bivortia qaoid Tiiadom omni· daananda. Dc KCundit ct -‘irionbtjc nu­ pte. Dc blpmis. j 27 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1742 I. Curent Ordinarii locorum, ut decretum sacri generalis Concilii Tridentini de reforma­ tione Matrimonii vertatur in linguam graccam vulgarem, ct in locis ct parochiis graecorum ct albanensium , quoties expedire viderint, evulgetur ct publicetur. II. Matrimonia inter coniuges graccos di­ rimi scu divortia quoad vinculum fieri nullo modo permittant aut patiantur. Et si qua de facto praecesserunt, nulla et irrita declarent. III. Quia vero secundum Apostolum mulier, mortuo viro, ab ipsius est lege soluta, ct nu­ bendi cui vult in Domino liberam habet facul­ tatem, secundas, et tertias, cl ulteriores etiam nuptias graeci non condemnent, sed illas tanquam legitimas ct validas approbent inter per­ sonas, quae alias licite dc iurc ad invicem matrimonio iungi possunt. IV. Secundo tamen nubentes presbyteri nul­ An. C. 1742 latenus benedicant : nec ipsos bigamos ad sa­ cros Ordines sine speciali dispensatione aposto­ lica promoveri liceat. V. Et quoniam apud graccos consueverunt contrahi matrimonia inter personas contingen- ct Λιιιίι. tes se, iuxta eorum computationem, octavo gradu, qui secundum computationem, ct distin­ ctionem graduum, quam latini faciunt, apud hos quartus habetur ; nc id praesumatur dein­ ceps, firmiter prohibemus ; ac districte praeci­ pimus, ut, cum in ulterioribus gradibus licite matrimonia contrahantur, in praedicto quarto consanguinitatis vel affinitatis gradu copulari ulterius non praesumant; statutum, quoad hoc, generalis Concilii observantes. VI. Item in cognationis spiritualis, quae ,p^cn£}fnallone in Baptismo ct Confirmatione contrahitur, gra­ dibus servetur id quod in Tridentina Synodo definitum est. In Baptismo videlicet inter su­ scipientem, ct baptizatum ct illius patrem ct matrem, nccnon inter baptizantem, ct bapti­ zatum baptizatique patrem ct matrem tantum, cognationem contrahi ; camque rursus, quae ex Confirmatione oritur, confirmantem ct confir­ matum illiusque patrem ct matrem, ac tenen­ tem non egredi ; omnibus inter alias personas spiritualis huius cognationis impedimentis ma­ trimonii sublatis. VII. Maritus latinus uxoris graecac ritum De ritu coaiu0 gum. non sequatur. VIII. Latina uxor non sequatur ritum ma­ riti graeci. IX. Graecus maritus potest, si velit, ritum uxoris latinac sequi : item graeca uxor potest, si velit, sequi ritum mariti latini, post cuius obitum ad ritum graccum redire nequeat. X. Quod si nolint, unicuique coniugum in suo ritu, catholico tamen, manere permittatur. XI. Matrimonium inter maritum latinum ct graccam mulierem latine coram parocho la­ tino contrahatur : inter maritum vero graecum ct mulierem latinam potest contrahi vel graece coram parocho gracco, duobus vel tribus te­ stibus praesentibus, vel latine coram latino, ubicumque maritus graecus voluerit. XII. Eius autem loci ac ritus parochus de­ bet assistere, ubi ct quo ritu matrimonium contrahitur. § IX. Ritus graecus qua ratione in [talia et insulis adiaeentibus serrandus; de graecorum seu albanensium sublectione Episcoporum latinorum iurisdictioni. I. Quoniam Orientalis Ecclesiae ritus, utpotc non minima ex parte a SS. Patribus pro­ fecti vel a maioribus traditi, sic animis grae­ corum aliorumque insederunt, ut praedecessores nostri Romani Pontifices satius consultiusque Ritum graecum obaenarc Italograeci permit­ tuntur. An. C. «741 118 COLLECTANEA duxerint, ritus huiusmodi, qua in parte ncc fidei catholicae adversantur, ncc periculum ge­ nerant animarum aut ecclesiasticae derogant honestati, approbare seu permittere, quam illos ad romanarum caeremoniarum normam redu­ cere; idcirco graecis ipsis ct albanensibus ritus gracci inter latinos degentibus tam praelatis, parochis ct presbyteris saecularibus, quam regu­ laribus et laicis, ut suis ritibus atque observan­ tiis sive consuetudinibus uti, ac illos ct illas observare, Missasque ct alia divina officia se­ cundum eorum antiquam consuetudinem cele­ brare libere ac licite possint, concedimus et indulgemus. Nec super his a quoquam latino Ordinario illos vel illorum quemlibet molestari vel inquietari permittimus: inhibentes omnibus et singulis praelatis, aliisque. ne quis ritus et caeremonias graecorum in Concilio Florentino vel alias approbatas blasphemare aut reprobare seu improbare audeat. In oonnoltit 4eII. Sic vero dictis graecis ct albanensibus bftit iUlo-gracd nfum ladnura ic· in suis ritibus permanere concessum esse atque indultum declaramus, ut quae a fidelibus in dioecesi ubi ipsi habitant, universim ct sine ullo personarum ac rituum discrimine, iuxta sacros canones servanda sunt, ad eadem etiam ipsi, non obstante rituum diversitate, obligati censeantur. Calendariam III. Huiusmodi sunt in primis Kalcndarii fregoriuum mquantnr Italo- Gregoriani observatio, iuxta quod iidem gracci graed. ct albanenses tenentur universalis Ecclesiae ic­ iunia ct festa celebrare, ut, puta, ieiunium quadragesimale, Pascha, Ascensionem Domini, Pen­ tecosten, Natalem Domini, Circumcisionem, Epi­ phaniam, et cetera huiusmodi, quae in latina ct graeca Ecclesia aeque celebrantur. Dc eommemoIV. Deinde summi Romani Pontificis ct Or­ ratiooe Normal Pteiitci* ct Or- dinarii loci in Missis ac divinis officiis com­ duarii loci in Mitiia ac dirimi memoratio, non Patriarcharum neque Antisti­ ofietta tum Orientalium, quibus nulla est in Italia et adiaccntibus insulis jurisdictio : ubi tamen graeco catholico Antistiti, cx licentia Sedis Apostolicac vel Ordinarii loci pontificalia exer­ cere permittitur, cius quoque nomen iuxta grae­ corum morem post Summum Romanum Pon­ tificem et Ordinarium loci commemorare liceat. Sefcbctto Ca*· •wotioftib. ponV. Tum subiectio omnibus et singulis Ro­ bAcui COBtni manorum Pontificum constitutionibus, contra Uaiintr*. sollicitantes praesertim in confessione, editis, quae in singulas nationes universim vires suas extendunt, ac latinos aeque ac graccos sua amplitudine comprehendunt. dicbai le­ VI. Demum dies festos de praecepto lati 1 St prwecrtinac, ubi degunt, Ecclesiae servare tenentur. De ιβαηιιι ct VII. Ad observationem autem iciuniorum •Huofonit ct vigiliarum eiusdem latinoe Ecclesiae, si tota loci illius graecorum communitas vel potior hicorum pars cum parochis ct presbyteris coniuncta induci posset, optimum esset ; idque absque alia Sedis Apostolicac dispensatione ar­ bitrio Ordinariorum relinquimus latinorum : non tamen ad id cogi debent, si velint ritum suum in iciuniis sequi, cum ipsi qualibet heb­ domada feria quarta ct feria sexta, ut asseritur, soleant iciunarc ; neque privatis personis fas sit, ubi parochiam graecam habent, ibi contra proprium ritum, latinorum more iciunia et vi­ gilias servare; sed omnes vel graccc cum graecis vel latine cum latinis ieiunent. Ubi vero pro­ priam parochiam non habent, ibi libere ct li­ cite possunt in omnibus latino ritui sese con­ formare, sive laici sint sive presbyteri, excepto graeco ritu, qui in Missis ac divinis officiis a presbyteris est servandus. VIII. Hinc ubi parochiam graecam habent, tolerandus est apud graccos esus carnium dic sabbati, si sine scandalo fieri potest ; in locis autem ipsorum et inter cos tantum. IX. Prohibentur tamen gracci suis famulis latinis cibos vetitos apponere, sive die sabbati quando praefatis graecis carnes comedere licet, sive alio quocumque tempore quo latini de­ bent ab illis abstinere; latini enim famuli grae­ corum latinum ritum servare tenentur. X. Item tolerandum est, ut ad ieiunium eodem die sabbati in quadragesima, excepto uno Sabbato Sancto, cx antiqua traditione non teneantur, sed dumtaxat ad abstinentiam. XI. In iciuniis quoque biduanis vel tridua­ nis, vel alias a dioecesanis, vel in Jubilaeis a summo Pontifice Romano indictis, dies sabbati in eis comprehensus vel praescriptus, in alium diem pro graecorum plebe ab ipsis dioecesanis apostolica auctoritate permittitur commutari. XII. Verum, quia pro parte dilectorum filio­ rum gracci ritus in Corsica habitantium nobis nuper humillime preces porrectae fuerunt ut auctoritate apostolica declararemus, ipsos non teneri ad abstinentiam a piscibus sanguinem habentibus, oleo ct vino tam in quadragesima, quam in quartis et sextis feriis, et in aliis anni ieiuniis; vel, si ad abstinentiam huiusmodi tam cx praecepto quam ex consuetudine Ecclesiae graecorum, ut nobis exponitur, tenerentur, cum iis eadem auctoritate dispensare dignare­ mur, ut piscibus, oleo ct vino, in dictis quartis ct sextis feriis, ct in quadragesima, aliisque per annum occurrentibus iciuniis vesci ipsis liceret; nos paternae pontificiae caritatis, quae novit imbecillitates infirmorum sustinere, non immemores, tam dictis graecis in Corsica habitan­ tibus, quam omnibus ct singulis albanensibus et graecis, qui in Italia ct insulis adiaccntibus commorantur, tenore praesentium, ut ad instar latinorum in quorum dioecesibus degunt, in memoratis quadragesima, quartis et sextis fe­ riis, ct reliquis anni iciuniis, vino, oleo et pi­ scibus cuiuscumque generis possint uti, conce­ dimus ct indulgentiis. Atque litteras Clementis Papae XII. praedecessoris nostri in forma Brevis datas ad abbatem ct monachos monasterii Or­ I dinis S. Basilii Magni ritus gracci orientalis An. C. J741 An. C. 1742 ! 2Q S. C. DK PROP. FIDE terrae Dimidii lussi Panormitanae dioecesis, pro monachis graecis ct Epirotis corumdcm Ordinis ct ritus fundati, quibus concessit, ut piscibus sanguinem habentibus libere et licite nonnullis anni quadragesimis vesci possint non obstari’ tibus ritus gracci ordinationibus, hac nostra constitutione confirmamus ac roboramus. aritu>bnc rnci (*u,n autem Sedi Apostolicac semper toaotor ucer- curae fuerit graccum ritum custodire, illiusquc Jotet ritu* lati- . n . abolitionem nunquam intendent, nut in ammo habuerit ; hinc nos praedecessorum nostrorum exemplo, quantum cum Deo largiente possu­ mus, conservationi rituum graecorum intenti, neque expedire ducimus, neque facultatem fa­ cimus, ut latini Ordinarii iuxta ritum latinum ad sacerdotium promoveant aliquem italo-graecum dioecesanum, qui graecorum more baptizatus fuerit, atque etiam vixerit, ut scilicet graecorum plebi latino ritu ipse ministrans praesit : praesertim quia id graecis plebibus nullam utilitatem affert, quibus magis acceptus parochus esse solet, si eumdem cum ipsis ri­ tum graccum colat, quam si lafnum sequatur. XIV. Sed in terris seu locis ct casalibus graecorum et albanensium, seu in quibus fue­ rint gracci vel albanenses, sive sint indigenae, sive ex Graeciae provinciis ct insulis, vel ex Epiri ct Albaniae partibus, aut alias undequaque advenerint, graeco ritu in praesentiarum usque viventes, ad illorum ecclesias, seu curam animarum exercendam, non latini, neque latinis orti parentibus, aut latino more viventes, ad eumdem ritum graecum initientur, sed graeci vel albanenses ritus gracci respective, catholici tamen ct alioquin idonei ct sufficientes, atque alias qualitates a sacris canonibus habentes, sive sint indigenae, sive in defectu indigenarum etiam advenae, ordinentur, et corumdcm grae­ corum seu albanensium animarum curae prae­ ficiantur. rrubytcri Ia· XV. Ceterum ad tollendam omnem rituum f’.incuCTiifun· cnoaibu» graeco- commixtionem ct confusionem, presbyteri ct reo me immiclerici latini in ecclesiis graecorum neque Mis­ KUfit. sas celebrare, neque funeribus, nuptiis, ac ba­ ptismis et aliis graecorum actibus publicis ct privatis intéressé, aut sese immiscere, nisi ad haec specialiter per ipsos graccos vocati fuerint, audeant vel praesumant. Ia ccdeiiii Ia· XVL Nec presbyteri ct clerici gracci in ec­ Usorta graeci dhiri oticla «o- clesiis latinorum, inconsulto Episcopo cui illae '.'■.•er, incon­ sito Epiteopo, subiiciuntur, vel cius in spiritualibus vicario x celebrent. generali, Missas ct alia divina officia cum so­ lemnitatibus et cantu celebrent. Ut autem prae­ fatus Episcopus sive vicarius generalis praefa­ tam licentiam rite concedere valeant, nulla prae­ cisa necessitas pro causa requiritur, sed satis est ut aliqua spiritualis utilitas inde speretur. Qtd debeat atXVII. Cum inter latinos graccosquc clericos '■ -i circa prae· udeouam inter in processionibus, sessionibus aliisque ecclesia­ fiscot dencoi sticis solemnitatibus, quas cx consuetudine aut e lilino». proprio arbitrio et voluntate promiscuo usu per­ Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I. agere solent lites quandoque et controversiae, quibus caritas ct mutua animorum concordia violatur, ob praecedentiae ordinem exoriantur quia gracci latinis, ct latini graecis praeci­ puum locum dare renuunt, has in posterum dirimere atque amputare volentes, praecipimus, ut in praecedentiis huiusmodi, nisi consuetudo aliter obtineat, non attendatur ritus gracci ct latini diversitas, sed tempus Ordinationis prae­ dictorum clericorum, vel qualitas ecclesiasticae dignitatis, si aliqui eorum ca insigniti reperiantur, vel ceterae qualitates, quae iure suo in praefatis solemnitatibus principem locum sibi vindicare solent. XVIII. Quia in ecclesiasticis graecorum li­ bris nonnulli errores irrepsere, quibus primae­ vam Ecclesiae graccac puritatem, fraude potis­ simum ac dolo schismaticorum corruptam esse orthodoxi dolent; ideo pastoralem latinorum Or­ dinariorum, in quorum dioecesibus iidem graeci et albanenses degunt, vigilantiam per praesentes nostras litteras excitamus, ut omni ope ct studio curent, non aliis graccos ipsos seu albanenses tam praelatos ac presbyteros sacculares, quam regulares, ecclesiasticis libris in Sacramentorum adminibtrationc, et Missis divinisque officiis ce­ lebrandis uti, nisi iis, qui per Congregationem a S. Sede Apostolica emendationi librorum hu­ iusmodi deputatam correcti typisque impressi fuerint. XIX. Ita autem graccos seu albanenses in suo ritu, ut praefertur, permanere, graecasquc caeremonias custodire permittimus, ut latinorum Episcoporum, in quorum dioecesi degunt, Ju­ risdictioni subiccti censeantur. Itaque graeci seu albanenses ritus graeci , tam ecclesiastici ct regulares, quam laici, in utraque Sicilia vel aliis Italiae partibus insulisque adiaccntibus commorantes, cum suos Ordinarios graccos non habeant, non obstantibus quibuscumque exem­ ptionibus aliisque privilegiis dictis graecis eorumque praelatis, rectoribus, abbatibus, ct aliis tam S. Basilii ct alterius Ordinis regularibus, qui privatam vitam ducunt, nec in congrega­ tionem sunt redacti, quam saccularibus ac etiam laicis personis quocumque nomine nuncupatis, per fcl. ree. Leonem X, Paulum III, lulium etiam III, ct alios forsan Romanos Pontifices ct Sedem Apostolicam, in genere vel in specie hactenus concessis, ac etiam iteratis vicibus ap­ probatis ct innovatis, ita latinis Ordinariis lo­ corum, quae habitant, debent esse subiccti, ut ipsi locorum Ordinarii quascumque corumdcm graecorum et albanensium ecclesias, mona­ steria, prioratus, ct alia pia loca, tam sccularia quam cuiusvis Ordinis regularia, corumquc praelatos, etiamsi episcopali, archiépiscopal! ac maiori dignitate praefulgeant, necnon abbates, rectores, ministros et quasvis alias eiusdem na­ tionis personas in suis civitatibus et dioecesibus consistentia, quoties opus fuerit visitare, ac in n An. *742 De libris liturRIC»·. Dc iijlo-griceorum aubicctionc Eprecopii la­ tin». Λα C 1742 f3o COLLECTANEA illis suam ordinariam iurisdictionem, plenamque ct omnimodam auctoritatem in iis, quae Dei cultum, Sacramentorum administrationem, ac animarum salutem, hacrcsumquc extirpationem concernunt, exercere ct sequi libere ct licite valeant ; reliquis ipsorum graccorurn ct albanensium in divinis celebrandis aliLquc ri­ tibus a Sede Apostolica approbatis, nccnon pri­ vilegiis ct gratiis apostolicis intactis remanen­ tibus : nec ipsis graecis et albanensibus cle­ ricis, vel laicis, eorum ve praelatis, ccclcsiis, coenobiis, aut aliis piis locis dictas exemptiones seu privilegia in aliquo suffragari ; sed illos omnes, ct singulos locorum, in quibus moram traxerint, Ordinariorum visitationi, correctioni, punitioni, jurisdictioni ct omnimodae auctori­ tati in praemissis subessc, illisquc tanquam supctioiibus suis suarumque animarum pasto­ ribus humiliter obedirc. •■S XK. Ubi vero duo essent Episcopi eiusdem 4KIIOIW ubi loci a S. Sede Apostolica deputati, unus latip a· ...iuni nus, alter graecus, (quemadmodum in Calac >eca» ehef. brjac par(j[>u$ ct jn Sîciiîg oiim fuisse perhi­ bentur, ct nunc in quibusdam Graeciae insulis existunt) Episcopus latinus de personis eccle­ siasticis et saccularibus graecis, ac dc Jurisdi­ ctione Episcopi graeci vel aliis quibuscumque ad Episcopum graccum quomodolibet spectan­ tibus, nullatenus se intromittere praesumat ; sed Episcopus latinus latinorum, Episcopus vero graecus graccorurn dumtaxat curam, regi­ men ct Jurisdictionem respective habeant, et exerceant. Id quod dc Episcopis graecis pro or­ dinatione italo-grnecorum, Romae vel in Cala­ bria per Sedem Apostolicam, ut supra diximus, constitutis, minime intclligcndum esse declara­ mus: cum ii facultatibus Ordinariorum careant, nec quemquam ex iis, qui non sunt alumni Col­ legii graccorurn Romae, ct Collegii italo-graccorum seu albanensium in Calabria ad primam tonsuram aut ullum Ordinem sive minorem sive maiorem, nisi cum dimissoriis sui Ordih narii, promovere valeant. XXL In dioecesi ubi latini et gracci inha/rui bitant, et solum Archicpiscopum sive Episcou pum Urinum Ordinarium habent, dictus Archiepiscopus sive Episcopus circa negotia ct causas dictorum graecorum Vicarium graccum ipsis graecis gratum, eligendum (ex quo graccus vir melius graccos mores novit, quam la­ tinus) ipsorum stipendio et salario retinendum deputet ; et in causis appellationis ad Metro­ politanum, qui forsan graecus non esset, dictus Metropolitanus similiter in dictis causis indicem graecum deputare teneatur. * XXII. Ordinationes demum ct instituta re­ gularia SS. Patrum de vita ct statu monacho­ rum ab abbatibus ct monachis graecis, qui in Italia et imulis adiacentibus privarim degunt, nec regulam monachorum Ordinis S. Basilii in congregationem reductorum sunt professi, prac- An. C. 1741 I cipimus inviolabiliter observari ; eosque omnes, ct singulos iurisdictioni Ordinariorum latinorum subjicimus, mandantes insuper, ut qtiaccumquc circa rituum graccorurn observantiam praescripta sunt, adamussim excquantur. I XXIII. Salvis tamen et in suo robore sem­ per remanentibus privilegiis, quae a summis Romanis Pontificibus praedecessoribus nostris, I Gregorio XIII, Sixto V, Clemente VIII, Paulo V. Urbano VIII, Innoccntio X, Clemente XII, et forsan aliis, tam Collegio Pontificio Graecorum dc Urbe, ct Seminario Corsino in Calabria, quam Congregationi dilectorum filiorum mo­ nachorum Ordinis S. Basilii in Italia concessa sunt ct indulta, quibus derogare non inten­ dimus. Coaitih* XXIV. His insuper, quae superius in qua­ tioHiec non repet tnonocumque parte italo-graecis concessimus, indui- griccot te degente». simus, declaravimus, praecipimus, ordinavimus et interdiximus seu prohibuimus, Graecorum in Oriente sub propriis catholicis Episcopis, 'Archiepiscopis, vel Patriarchis commorantium ct aliarum Christianarum nationum quorum­ cumque rituum a S. Sede approbatorum seu permissorum, iuribus quibuscumque, si quae illis de iurc, vel ex consuetudine, vel alias quomodolibet legitime competant, aut aposto­ licis constitutionibus, vçl conciliorum genera­ lium aut particularium, seu Congregationum venu, fratrum nostrorum S. R. E. Cardinalium decretis quae super ritibus graccorurn seu alio­ rum orientalium emanarunt, ullo pacto praciudicatum vel praciudicium ullum quantumvis minimum illatum esse non intendimus, idque expresse declaramus, ct pro declarato ct in qua­ libet huius nostrae Constitutionis seu disposi­ tionis parte pro repetito haberi volumus ct mandamus. Oauinhe. Decernentes praesentes literas etc. 339 Const. Bened. PP. XIV 5 Iulii 1742. — De Ritjbttf S.ncnubui. Ex quo singulari providentia factum est, ut Orientalium et Occidentalium Indiarum Regio­ nes Europae innotescerent, Apostolica Sancta Sedes, quae ab ipsis Ecclesiae incunabulis, EvanFidei proptpgelicac veritatis lumen ubique diffundere, ct tio ab Λρ Scâ promoti mS » illud ab omni erroris umbra servare maximo rum imperio. studio curavit, in his quoque novissimis tem­ poribus cvangelicos operarios in antedictas re­ giones sedulo misit: ut, idololatria ibi late dominante funditus eradicata, Christianae fidei semen opportune spargerent, atque horrentes illos, ct incultos campos in fertiles Horentesque vincas, uberrimos aeternae vitae fructus daturas, commutarent. Ex regionibus autem illis, quas Sancta Sedes prae ceteris ante oculos habuit, I fuit profecto amplissimum Sinarum Imperium : 1 in quo quidem negari non potest, quin chriI stiana fides progressus ingentes fecerit, longe An. C. 174a S. C. DE PROP. FIDE etiam maiores factura, nisi contra inter opera­ rios a Sancta Sede illuc missos dissidia cursum intercidissent. Dbsidia infer i. Occasionem dissidiis eiusmodi dederunt naiiooarioi dfα rit ai lincniei. caeremoniae quaedam, ct ritus, quibus sinen­ ses, ad Confucium philosophum, ct maiores suos honoribus prosequendos uti consueverunt: cum nonnulli ex missionaries contenderent, eas esse caeremonias, ct ritus mere civiles, adeoque concedendos iis qui, relicto idolorum cultu, Christianam religionem amplectebantur; contra vero alii cos, utpote superstitionem olentes, sine gravi religionis iniuria permitti nullo modo posse assererent. Quae sane controversia multis annis Apostolicae Sedis curam et sollicitudinem ad sc traxit; cum id maxime caveat, ne zizania in agro dominico radices agant, aut si forte egerint, ea, quam cito fieri potest, evellantur, s1 c^grepuo2· Primo itaque ad Sanctae Sedis Tribunal nbdcP^.Eide causam hanc detulerunt ii, qui caeremonias 18 10 illas, et ritus sinicos superstitione imbutos su­ spicabantur. Super illis dubia nonnulla propo­ sita fuerunt Congregationi dc Propaganda Fide quae anno 1645 comprobavit responsa ac de­ cisiones theologorum, qui caeremonias ct ritus eosdem superstitione revera infectos iudicarunt. Proinde Innocentius Papa X ad praefatae Con­ gregationis preces, omnibus ct singulis missionariis, sub poena excommunicationis latae sen­ tentiae, sibi ac Sanctae Sedi reservatae, man­ davit, ut responsa ac decisiones praedictas om­ nino observarent, casque ad praxim deducerent donec sibi ct Apostolicae Sedi aliter visum non esset. Alter* dediio 3. Verum paulo post ab aliis eiusdem mis­ S. Congregifiooii S. Othcii tub sionis operariis alia dubia de iisdem ritibus et Alti. VII. caeremoniis ipsimet Congr. de Propaganda Fide fuerunt exhibita, ex quibus caeremoniae ipsae ritusque nullam in sc superstitionem habere videbantur. Negotium itaque huiusmodi ab Ale­ xandro Papa VII Sacrae Inquisitionis Congr. commissum fuit; quae prout varia diversaque ratione fuerat sibi dc iisdem caeremoniis expo­ situm, alias quidem tamquam mere civiles ct politicas, esse permittendas, alias vero minime tolerari posse indicavit ; idemque Alexander Pontifex anno i656 hanc sententiam probavit et confirmavit. au ruoiutio . Sed cccc tertio ad Sanctam Sedem haec S Coagr.S.Oftl· r . ~ . £, anabCcm ix. eadem controversia. Cum plura dubia Sacrae Inquisitionis Congr. proposita fuissent, illud quoque ab ea quaesitum fuit, utrum adhuc vigeret Innoccntii Papac X praeceptum, quo sub poena excommunicationis latae sententiae mandabat observantiam responsionum ac deci­ sionum, quae a Congregatione dc Propaganda anno 1645, ut supra dictum est, emanaverant. Praeterea, an, stantibus recens expositis dubiis carum praxis retinenda foret: cum praesertim obstare videretur decretum Sacrae Inquisitionis, quod ab ea emanavit anno 1656 super quac- r3t An. C. 1743 sitis nonnullis, diversa ratione aliisque circum­ stantiis propositis ab operariis Apostolicis in Sinarum Regno commorantibus. Respondit ad haec Sacra Inquisitionis Congregatio anno 1669, praefatum Congr. de Propaganda Fide decretum adhuc vigere, habita ratione rerum, quae fue­ runt in dubiis expositae ; neque illud fuisse cir­ cumscriptum a Decreto Sacrae Inquisitionis, quod anno i656 emanavit ; immo esse omnino observandum iuxta quaesita, circumstantias, ct omnia ea, quae in antedictis dubiis continentur. Declaravit pariter, eodem modo esse observan­ dum praedictum Sacrae Congr. Decretum anno 1656 iuxta quaesita, circumstantias et reliqua in ipsis expressa. Hoc autem Decretum Clemens Papa IX comprobavit. Novum eiuue 5. Cum autem omnia praefata Decreta pro examen mb In­ no c. XII. varia rerum expositarum ratione fuerint facta, ac promulgata, tantum abfuit, ut rituum sinensium controversia finem obtineret, ut magis illa vires ct incrementum acquireret. Nam scis­ sis cvangclicis operariis in partes, adducta res fuit in acriorem animorum ac sententiarum contentionem. Atque hinc, non sine gravi scan­ dalo, magnoque Fidei damno, consecuta est praedicatio non uniformis, et non eadem ubique Christianorum illorum disciplina et institutio. Dc his autem absurdis certior factus Innocen­ tius Papa XII praedecessor noster, id muneris sui omnino esse putavit, ut perniciosis adeo dissidiis finis daretur; proinde exactam maximeque accuratam totius huius controversiae dis­ cussionem Sacrae Inquisitionis Congr. commisit. Cumque nihil intentatum reliquisset quo sin­ ceram facti notitiam obtineret, firmata quoque fuerunt de illius mandato summa cum diligentia quaesita, quae per camdcm Sacram Congreg. resolverentur. Clemens XI ip6. Quaesitorum illorum examen Innoccntii probat nciponPapae XII mors intercepit. Clemens autem XI ilonc» S. Oflial. qui successit, praedecessoris sui zelo plenus, coram sc quaesitorum eorumdern examen fieri voluit. Quamobrem post diuturnam, maturam ct accuratissimam rei discussionem, post audi­ tas ex utraque parte rationes, quibus libere producendis unicuique locus amplissimus datus fuit, idem Clemens Papa Undecimus anno 1704 confirmavit ct Apostolica auctoritate compro­ bavit pracmcmoratac Sacrae Congr. responsio­ nes ad omnia ct singula quaesita proposita, quibus ritus sinenses, utpote superstitione im­ buti, prohibebantur; mandavitque, praefatas responsiones ad Carolum Thomam dc Tournon Antiochiae Patriarcham, Commissarium, et in Sinarum Regno Visitatorem Apostolicum trans­ mitti, ut nimirum exactam carumdcm obser­ vantiam omnibus et singulis missionaries, poe­ nis quoque canonicis in refractarios indictis, praeciperet. 7. Promulgavit quidem Patriarcha Antio- promuiilcdict·· chenus decisionem Apostolicain, addito decreto Ao. C. i7p i33 COLLECTANEA quo ab universis cius observantiam exigebat. > sponsorum accipiendum esse, ita ut nihil per » illud responsis praefatis additum, seu detraCum autem illam tentassent eludere, variisque inanibus rationibus effugere ii qui sinenses ritus > ctum fuisse censendum sit, ac omnia, quae tamquam politicos ac mere civiles propugna­ » in eis insunt, etiam in mandato seu decreto verant, praedictus Pontifex Clemens XI decreto > praedicto inesse intelligantur. quod per Sacrae Inquisitionis Congr. emanavit > Ceterum Sanctitas Sua, tametsi non sine anno 1710, praecepit omnimodam ct inviolabi­ >ingenti animi sui moerore acceperit, quod lem carumdcm responsionum abs se Apostolica » humani generis hostis multiplicata in die ziauctoritate confirmatarum observantiam, et alia » zania in latissimis illis regionibus persemiquae decreto ipso continentur, quod est tenoris > nare non cessat; non tamen propterea in cis sequentis : > catholicae religionis propagandae saluberri­ •rapnoah 8. Decretum super omnimoda ac inviolabili mum ac sanctissimum opus nullatenus de­ ' observatione responsorum, alias in causa ri­ serere volens, sed illud maiori, qua potest, tuum, seu caeremoniarum sinensium a Sacra > animi contentione ac studio, iisque potissi­ Congr. datorum, et a SSmo approbatorum mum dissidiis, quibus inibi Christianae fidei cum aliis ordinationibus : seges veluti spinis suffocatur, prorsus submo­ < Fcria V, dic ?5 Sept. 1610, in Congrctis, ardentius semper ct enixius promovere » gationc generali Sanctae Romanae et Univcr· cupiens: congruam super praemissis, aliisque » salis Inquisitionis, habita in Palatio Ap. Quiad ea pertinentibus instructionem confici, il> rinali coram SSnio N. I). Clemente div. prov. lamquc dicto I). Cardinali de Tournon, qua­ » Papa XI, ac Erilis ct Rmis DD. Sanctae Ro- I tenus adhuc in illis partibus commoretur, sin » manae Ecclesiae Cardinalibus in tota repu- ' minus, illi, qui eius loco deputatus fuerit, » blica Christiana contra haereticam pravitatem i » necnon Episcopis, ct Vicariis Apostolicis caGeneralibus Inquisitoribus a S. Sede Ap. spe- | > rumdem partium transmitti mandavit, qua cialitcr deputatis, idem SS. I). N. in causa J > non minus debitae \postolicorum Decretorum rituum, scu caeremoniarum sinensium audi- , > execution!, quam missionariorum concordiae, lis, tam in Congregationibus anno praeterito ' > cvangelicac veritatis praedicationi, atque ani> non semel, quam in aliis, mense et anno I > marum saluti opportune consulatur. praesentibus pluries coram Sanctitate Sua ha- I » Demum, ut nimiae illi dc his rebus scri» bitis, praefatorum Eminentissimorum ct Re- . » bendi licentiae, quae non sine fidelium scan» verendissimorum Dominorum Cardinalium qui | » dalo inter partes diuturna contentione exaspe> rem mature ac diligentissime discusserunt, I > rata invaluit, modus imponatur, Sanctitas » sententiis, decrevit ct declaravit, responsa » Sua districte praecepit omnibus et singulis > alias in causa huiusmodi ab eadem Congre- 1 > cuiusvis Ordinis, Congregationis, Instituti et » gationc data, et a Sanctitate Sua dic 20 No» Societatis, etiam dc necessitate exprimendae, > vetnbris 1704 confirmata ct approbata, nec I • Regularibus aliisque quibuscumque seculari» non mandatum , scu decretum ab Ertïo et » bus personis, tam ecclesiasticis, quam laicis, » Rflio Domino Cardinali dc Tournon, tunc » cuiuscumque tandem status, conditionis et di» Patriarcha Antiocheno, Commissario et Visi- , > gnitalis existant, ut in posterum non audeant > tatore Apostolico Generali in Imperio Sinarum | > sub quovis quaesito colore vel praetextu, im> dic 2 5 lan. 1707 hac dc rc editum, ab omni- | » primere, vel quoquo modo in lucem edere li» bus ct singulis, ad quos spectat, inconcusse I > bellos , relationes, theses, folia seu scripta » et inviolabiliter, sub censuris ct poenis in i » quaecumque, in quibus ex professo, vel in· > mandiito scu decreto huiusmodi expressis, > cidentcr de ritibus sinicis huiusmodi, vel > observanda esse, quovis contrafaciendi quac» controversiis desuper, seu illorum occasione > sito colore, seu praetextu penitus sublato, » exortis quomodolibct tractetur sine expressa » ac potissimum non obstante quacumque ap» ct speciali licentia a Sanctitate Sua, scu pro > pellationc a quibusvis personis, sive saccula> tempore existante Romano Pontifice in Con» ribus, sive regularibus, etiam specifica ct in» gregatione supradictac Sanctae ct Universalis > dividua mentione et expressione dignis, ac > Inquisitionis obtinendae. Ut autem ciusmodi » quavis ecclesiastica dignitate fulgentibus, ad » prohibitio inviolabiliter observetur, eadem » Sedem Aposlolicam interposita , quam pro» Sanctitas Sua voluit ct declaravit, contrave» pterea Sanctitas Sua rciiciendam esse decrevit, » nientes quoscumque excommunicationis latae > sententiae , Regulares vero etiam privationis » ac re ipsa reiecic. > Porro cum idem Dominus Cardinalis dc » vocis activae ct passivae poenas ipso facto > absque alia declaratione incurrere; et nihilo» Tournon in suo mandato, seu decreto supra> minus aliis etiam poenis Sanctitatis Suae et 9 dicto, Apostolicae decisioni dic 20 Novem· > Successorum suorum Romanorum Pontificum > bris 1704 latae se expresse inhaerere professus > arbitrio infligendis subiacere. Libros porro, » fuent, Sanctitas Sua ulterius declaravit, ipsum » libellos, relationes, theses, folia ac scripta » mindutum, seu decretum, una cum censuris > quaccumquc, quae in futurum contra prae> in eo contentis, ad normam eorumdem rc- An.c. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1742 > » > > > » > » 9 > » > > (33 An. C. 1742 sentis prohibitionis tenorem edi contigerit > decessoris nostri inchoato, ac deinde iussu (citra ullam aliorum hactenus editorum ap» nostro per plurcs annos continuato, auditisprobationem, super quibus opportune provi» que utriusque panis rationibus, necnon comdebitur) pro expresse prohibitis haberi voluit » plurium theologorum ct qualificatorum senabsque alia declaratione, sub poenis et cen> tenths, ac Congregatione Venerabilium Frasuris in Regulis Indicis librorum prohibitorum » trum nostrorum Sanctae Romanae Ecclesiae contentis. Imprcssorcs vero, praeter scripto> Cardinalium, in tota republic* Christiana Gerum sic impressorum amissionem , pccunia> neralium Inquisitorum adversus haereticam riis, aliisque corporalibus poenis, iuxta cri> pravitatem auctoritate Apostolica deputatorum minis gravitatem teneri mandavit. In contra> dita fuerunt. Nos die 20 Novembris 1704 rium facientibus non obstantibus quibuscum> eadem auctoritate confirmavimus ct approba· que. — loseph Bartolus S. R. et fA Inqui· » vimus. praedi­ sitionis Notarius >. » Ea autem, quae in responsis huiusmodi ctaTenor rum respon­ tibX’°ciemA 9· At vero, nec Decretum huiusmodi ad > decreta fuerunt, sunt quae sequuntur: Cum sionum. pp.xiqaidicue difficiles animos subiicicndos valuit. Itaque CieDeus Optimus Maximus congrue apud Sinas prSintar. mens idem Papa XI quo illos tandem aliquando vocabulis europaeis exprimi nequeat, ad eun­ fracnarct, Constitutionem anno 1715 evulgavit, dem verum Deum significandum, vocabulum De nomine Dei. qua solemniter iterum confirmavit antedictas Tien Chu, hoc est, Caeli Dominus, quod a Sacrae Inquisitionis responsiones, casque exacte sinensibus missionariis, et fidelium longo ac et adamussim observari mandavit, praeclusis I probato usu receptum esse dignoscitur, ad­ omnibus iis effugiis quibus perfectam carum mittendum e.wse.· nomina vero Tien (Caelum) observantiam contumaces homines aliquo pacto et Xang Ti (Supremus Imperator) penitus re· evadere potuissent: ct est tenoris, qui sequitur: iicienda. to. Clementis Rapae XI Praeceptum super Idcirco tabellas cum inscriptione sinica King omnimoda, absoluta, integra et inviolabili ob­ Tien (Caelum colito) in ecclesiis Christianorum servatione eorum, quae alias a Sanctitate Sua appendi, seu iam appensas in posterum inibi in causa rituum, seu caeremoniarum sinensium retineri permittendum non esse. decreta fuerunt: cum reiectione quarumcumque Ad haec nullatenus, nullaque causa per­ De cultu Confucn. rationum, seu excusationum ad eiusmodi de­ mittendum esse christifidelibus, quod praesint, cretorum exeeutionem declinandam allatarum, ministrent, aut intersint solemnibus sacrificiis, ac praescriptione formulae iuramenti per mis- seu oblationibus, quae a Sinensibus tn utroque sionarios illarum partium praesentes ct futuros aequinoctio cuiuscumque anni Confucio et pro­ hac in re praestandi. genitoribus defunctis fieri solent, tamquam su­ txo - um. Clkmkvs Ρλρα XI. Ad futuram rei me- perstitione imbutis. Similiter, nec esse permit­ » moriam. Ex illa dic, qua nullo licet merito· tendum, quod m aedibus Confudi, quae sinico > rum nostrorum suffragio, catholicae ecclesiae nomine Miao appellantur, Udem christijideles > gubernacula, hoc est, munus sua amplitudine exerceant, ac peragant caeremonias, ritus et > gravissimum, ac temporum iniquitate molcoblationes, quae in honorem eiusdem Confudi » stissimum, Deo sic disponente suscepimus, Jiunt tum singulis mensibus in novilunio et ple­ > nihil Nobis manum clavo admoventibus an- nilunio a mandarinis, seu primariis magistra­ > tiquius fuit quam acerrimas contentiones iam- tibus, aliisque officialibus ct literatis, tum ab » pridem in Imperio Sinarum inter apostolicos eisdem mandarinis, seu gubernatoribus ac ma­ > illarum partium missionarios exortas, sem- gistratibus, antequam dignitatem adeant, seu » perque in dies magis invalescentes, tam circa saltem post eius possessionem adeptam, tum > quasdam voces sinicas, ad sanctum et inef- denique a literatis, qui postquam ad gradum > fabile Dei nomen exprimendum inibi usurpa- sunt admissi, e vestigio ad templum, seu aedem » tas, quam circa nonnullos earum gentium ritus Confudi se conferunt. » veluti superstitiosos a quibusdam ex missio· Praeterea non esse permittendum Christia­ De cultu pro­ genitorum. > nariis praedictis reprobatos, ab aliis vero, ut- nis, in templis, seu aedibus progenitoribus di­ » pote eos civiles tantum asserentibus, permis· catis oblationes minus solemnes eisdem facere, > sos, Apostolici iudicii censura opportune dirinec in illis ministrare, aut quomodolibct in­ » mere : ut, sublatis dissidiis, Christianae reli- servire, vel alios ritus, et caeremonias per­ » gionis catholicaeque fidei propagationem tur- agere. » bantibus, omnes tandem id ipsum dicerent in Item, nec esse permittendum praefatis Chri­ » eodem sensu, ct in eadem sententia, unoque stianis, oblationes, ritus, ct caeremonias huius­ > ore glorificaretur Deus ab iis, qui sanctificat! modi coram progenitorum tabellis, in privatis > sint in Christo Icsu. domibus, sive in eorumdem progenitorum se> Hoc consilio responsa illa, quae ad varias pulchris, sive antequam defuncti sepulturae tradantur, in eorum honorem Jieri consuetas > quaestiones super huiusmodi rebus excitatas, > praevio diuturno examine, dudum, videlicet una cum gentilibus, vel seorsim ab illis per­ > tempore fel. rec. Inoocentii Papae XII prae- agere, eisque ministrare, aut intéressé; imo An. G >7 adiacentibus Regnis ac Provinciis nunc ct pro > tempore quandocumquc existentibus, sub sus» pensionis ab exercitio pontificalium, ct inter* » dicti ab ingressu ecclesiae, eorum vero 0Π1» cialibus, ac Vicariis in spiritualibus Genera» libus, aliisque illorum locorum Ordinariis ac > etiam Vicariis Apostolicis, qui Episcopi non » sint, corumveProvicariis, necnon missionariis, > tam saecularibus, quam cuiusvis Ordinis, » Congregationis, Instituti et Societatis, etiam »Iesu, regularibus, sub excommunicationis » latae sententiae, a qua nemo a quoquam, » praeterquam a Nobis, seu Romano Pontifice » pro tempore existente, nisi in mortis articulo » constitutis, absolvi possit, et quoad Regula• res, etiam privationis vocis activae et passi» vae poenis per contrafacientcs ipso facto abs» que alia declaratione incurrendis, tenore prae* > sentium praecipimus, ac in virtute sanctae » obedientiae mandamus, ut responsa praein» serta, omniaque et singula in cis contenta, > exacte, integre, absolute, inviolabiliter et in» concusse observent ; ab cis, quorum cura ad > illos spectat, similiter observari, quantum in » ipsis est, curent ct faciant: neque illis, sive > ullo ex superius expressis, sive alio quovis ■> titulo, causa, occasione, colore, vel praetextu, » contravenire quoquo modo audeant vel prae* » sumant. > Praeterea motu , scientia , deliberatione, » ct potestatis plenitudine paribus, harum serie > statuimus, ct sub eisdem excommunicationis » reservatae, ac privationis vocis activae ct pas> sivae poenis, ordinamus, ut omnes et singuli > ecclesiastici tam saeculares, quam pracdicto» rum Ordinum, Congregationum, Institutorum » et Societatum/ etiam Icsu, regulares, ad Si* » nas, aliavc praefata Regna et Provincias, sive > ab hac Sancta Sede, sive etiam ab eorum > Superioribus missi, ct quandocumquc in po> stcrum mittendi, cuiusvis tandem tituli aut > facultatis vigore illic existant, vel in futurum > extiterint; missi, scilicet, stalim ac praesentes > Litterae cis innotuerint: mittendi vero, ante­ quam ibidem aliquod missionarii munus cxcr- cere incipiant; iuramentum de fideliter, in* tegre ac inviolabiliter observando eiusmodi praecepto ac mandato nostro, iuxta formu­ lam in praesentium Litterarum calce adnotandam, in manibus Commissarii ct Visitatoris Apostolici in praefato Imperio Sinarum pro tempore existentis, vel alterius ab illo depu- I ,35 An. C. 1742 tali, sive, eo deficiente, in manibus Episco­ porum vel Vicariorum Apostolicorum dicta­ rum partium, in quorum respective iurisdictionc commorantur, vel commorabuntur, aut aliorum ab cis deputatorum, Regulares vero in manibus insuper Superiorum suae Religio­ nis, vel ab illis deputatorum in eisdem par­ tibus existentium, praestare omnino debeant ac teneantur: ita ut ante praestationem iuramenti huiusmodi, ct subscriptionem sub eadem for­ mula ab unoquoque, qui iuramentum ipsum praestiterint, propria manu faciendam, nullum missionarii munus continuare aut exercere, immo nec tamquam deputati ab Episcopis, seu Ordinariis locorum, aut tamquam sim­ plices suae Religionis presbyteri, sive alio quovis titulo, causa, seu privilegio, dc quibus expressa ct specialissima esset facienda men­ tio, christifidelium confessiones audire, concionari, aut Sacramenta quomodolibct admi­ nistrare ullo modo valeant, nullisque omnino facultatibus, sive sibi speciatim sive suis re­ spective Ordinibus, Congregationibus, Insti­ tutis et Societatibus, etiam Icsu, huiusmodi generaliter a Sede praefata concessis, uti pos­ sint; sed quoad eas, praeter et ultra superius expressas poenas, omnes et singulae facultates praedictae omnino cessent, nulliusque roboris sint, ct esse censeantur. > Omnia autem iuramenta huiusmodi per 1 quoscumque missionarios tam sacculares, quam regulares, in memoratorum $ivc Com­ missarii, et Visitatoris Apostolici pro tempore existentis, sive Episcoporum, aut Vicariorum Apostolicorum munibus, sicut praemittitur, praestanda, postquam subscriptione munita fuerint, vel saltem authentica illorum exem­ pla, per eosdem Commissarium, ct Visitato­ rem Apostolicum pro tempore existentem, ! Episcopos, ct Vicarios Apostolicos, ad prae­ I fatam Congregationem Cardinalium, quanto citius fieri poterit, transmittantur. » Superiores vero regulares cuiusvis Ordinis, Congregationis, Instituti et Societatis, etiam Icsu, illic nunc, ct pro tempore existentes, sub eisdem poenis teneantur non solum idem iu­ ramentum in praefatorum, sive Commissarii, ct Visitatoris Apostolici pro tempore existen­ tis, sive Episcoporum, aut Vicariorum Apo­ stolicorum manibus, iuxta modum supra prae­ scriptum praestare, ciusque formulae subscri­ bere , sci etiam illius praestationem a suis respective subditis exigere, ac authentica ea super re documenta quamprimum transmit­ tere ad suos respective Superiores Generales, qui illa memoratae Congregationi Cardd. statim tradere debebunt. Decernentes etc... Non obstantibus etc. > Formula autem iuramenti, sicut praemit­ PraeüH jura­ > titur, praestandi, est quae sequitur, videlicet: menti formula. » Ego A’, missionanus ad Sinas, vel ad Re· A«. C 1742 De pnetentioai Micrinim mt|. HUtMBt et ttcMtraoe 11 | 3|6 COLLECTANEA An. C. 1742 » gnum y., vel ad Provinciam Λ’., tat) quoquo modo contravenerim, toties quo- triarcha Alexandrinus, cum Commissarium, ct » ties id evenerit, poenis per praedictam Con­ Visitatorem Generalem Apostolicum in iis re­ » stitutionem impositis me sublectum agnosco gionibus ageret. EitnJcm Coe· ct declaro. Ita tactis sacrosanctis Evange­ 12· Nos igitur animadvertentes, praedictam stitulioocm Pc» imphxuac » tiis, promitto, voveo, et iuro. Sic me Deus Constitutionem christiani cultus puritatem re­ lifex confirmât. adi uvet, ct haec Sancta Dei Evangelia. spicere, quem illa ab omni superstitionis labe immunem servare contendit, nullo modo ferre Ego N. manu propria *. possumus, quemquam exislerc, qui eidem re­ pugnare temere audeat, aut contemnere, perinde « Ceterum volumus, et expresse mandamus ac ipsa supremam Apostolicae Sedis decisionem ut eaedem praescntcx Litterae, seu carum exem­ non contineret, et id, de quo agitur, non ad pla, etiam impressa, notiticentur et intimentur religionem spectaret, sed quid per se indiffe­ omnibus et singulis memoratorum Ordinum, rens foret, aut quaedam variabilis disciplinae Congregationum, Institutorum et Societatum, ratio. Proinde auctoritate ab Omnipotenti Deo etiam lesu, Superioribus Generalibus ct Pro­ Nobis tradita uti volentes, ad illum in suo ro­ curatoribus Generalibus, ad hoc ut tam suo bore omnino servandam , dc auctoritatis eius­ quam praedictorum cis respective subditorum dem plenitudine non modo eam approbamus seu inferiorum nomine, ipsas Litteras fideliter et confirmamus, sed etiam, quantum possumus, cxcqui et observare spondeant, actumque spon­ omnem vim ct firmitatem, ad illam magis ma­ sionis huiusmodi in scriptis reddant; carum gisque roborandam ac stabiliendam adiicimus, > vero exempla praedicta, pluribus viis, pianto camquc in sc plenam ac omnimodam Apostocitius fieri poterit, transmittant ad eosdem suos licac Constitutionis auctoritatem habere dicimus subditos, seu inferiores, in Sinis aliisque Re­ ct declaramus. De pcrmÎMîognis ct Provinciis suprudiclis degentes, cum i3. Permissiones autem, quarum obtentu nibaa Pâlriifarctissimis praeceptis easdem Litteras, ct in aliqui praedictae Constitutionis robur infringere chic Alexandria Vliitaton*. cis contenta quaecumque, plenarie et inte­ conantur, originem duxerunt a responsionibus gre, ac vere, realiter, ct cum effectu in omni­ quibusdam, quas duo viri, qui iampridem in bus ct per omnia similiter exequendi et ob­ Sinarum Regno fuerant, ad quaesita nonnulla dederunt, quae super eiusdem Constitutionis servandi. » Quia vero difficile foret, Litteras huiusmodi Apostolicae cxccutionc ac praxi, missionarii > originales ubique ostendi et publicari, volu­ quidam proposuerunt. Responsiones itaque hu­ mus pariter, et decernimus, illarum transum­ iusmodi , una cum dubiis illis , nullo tamen ptis, seu exemplis, etiam impressis, manu Romani Pontificis, sive approbantis , sive ali­ alicuius Notarii publici subscriptis, ct sigillo quid dc suo addentis indicio, transmissae fue­ » personae in ecclesiastica dignitate constitutae runt ad praefatum Patriarcham Alexandrinum, » munitis, camdem prorsus fidem tam in In­ cius animi instruendi causa, utque illis uteretur » dicio, quam extra illud ubique locorum ha­ prout circumstantiae rerum ac temporis postu­ beri, quae haberetur ipsis praesentibus, si fo­ larent: integro tamen remanente Apostolicae Sedis iurccas comprobandi, vel etiam revocandi, rent exhibitae vel ostensae. » Datum Romae apud Sanctam Mariam Ma­ siquando conformes, aut repugnantes Constitu­ iorem sub annulo Piscatoris die 19 Mart. 171 5, tionis praefatae decretis ullo modo compertae forent. Pontificatus Nostri anno XV. 14. Vix Sinarum Regnum Patriarcha Ale­ xandrinus ingressus, in iis angustiis sc positum F. Oli verius ». intellexit, ut coactus fuerit in publicum emit­ tere, non quidem responsiones, quas praemc11 · Pcr Constitutionem Apostolicam adeo solemncm, qua Clemens Papa XI sc huic con- ! morati duo viri ad proposita quaesita dederant, puto­ ri .♦ Ρ»!η*κ1ιΐε laudnol. i3y S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1743 bene vero permissiones octo, quae ab illis file- I » fratres, per nomen Domini nostri lesu Christi rant deductae, atque inde ab eodem Patriarcha > ut idipsum dicatis omnes, et non sint in voin Pastorali sua Epistola insertae, cuius tenor > bis schismata, sitis perfecti in eodem sensu, est uti sequitur: » ct in eadem sententia. Non amplius invicem 15. < Carolus Ambrosius Mediobarbus, Dei indicemus. Unusquisque vestrum piri humi­ ct Apostolicae Sedis gratia Patriarcha Alexan­ litate ac obedi-ntia Sanctae Sedis mandatis drinus, nec non in Indiis Orientalibus ac Si­ obsequitur, ut vestra obedientia in omnem narum Imperio, finitimisque Regnis ct Insulis locum divulgetur. Commissarius, et Visitator Generalis A posto» Non enim opus est, ut aliquem actum fa­ licus cum facultate Legati de Latere etc. ciamus, ut SSffii Domini Nostri Clementis Omnibus Episcopis, Vicariis Apostolicis ac Papae XI mandata iam promulgata vobis inmissionariis, qui in praedictis partibus degunt, • notescant, vimque habeant, ut absque ulla salutem in eo qui est omnium vera salus. tergiversatione execution! mandentur. Nihil » Benedictus Deus, et Pater Domini Nostri • proinde innovamus; sed relinquimus res prout lesu Christi, Pater misericordiarum, ct Deus • sunt; hoc est, nullatenus Constitutionem super lotius consolationis, qui consolatur nos in • ritibus sinicis a SStTio Domino nostro Cleomni tribulatione nostra, ut possimus ct ipsi • mente Papa XI dic 19 Mart. 1716 emanaconsolari eos, qui in omni pressura sunt, per i tam suspendimus , aut quae in ea vetantur exhortationem, qua exhortamur ct ipsi a Deo. • permittimus. Nihil etenim Nobis magis in animo fuit, ex > Ob aliqua tamen quibusdam missionariis quo in Sinarum Imperium, Deo favente, per­ . circa quasdam caeremonias peragi consuetas venimus, quam cum iis omnibus, qui in hac • suborta dubia, ut quilibet in vinea Domini cvangelica vinea adlaboranr, os ad os loqui. ► strenue ac viriliter laborare queat, nonnulla Desideravimus enim videre vos, ut aliquid • adnotamus, quae permitti poterunt: quae et impertiremur vobis gratiae spiritualis ad con­ - separating unicuique secundum quaesita dcfirmandum vos, idest simul consolari in vobis • dissemus, nisi compertum Nobis esset, una per eam, quae invicem est. fidem vestram • cum incertis nuntiis iam disseminata, pro­ atque meam. Verum, quia non sapientiam borum animos, et chriscifidelcs bonae volun­ huius saeculi loculi fuimus, in timore ct tatis non parum perturbasse. Omni igitur, quo tremore multo fuimus apud vos, satiusque poteritis, studio ac diligentia curare debetis, duximus, ad sedandam tempestatem adver­ • ut gentium caeremoniis penitus sublatis, illi sensim a Christianis, et pro Christianis usu sus evangclicos operarios ingruentem, Nos in mare proiicere , ut vos iactari desinatis. » recipiantur ritus, quos catholica Ecclesia pie Adiutor noster nunc erit ille Deus, qui de­ praescripsit. dit nobis in muri viam, et in aquis torren­ > Primo. Permittitur Christianis sinensibus tibus semitam. Veritatem dicimus in Chri­ in suis privatis domibus uti tabellis defun­ sto, non mentimur, testimonium nobis per­ ctorum inscriptis solo nomine defuncti, ap­ hibente conscientia nostra in Spiritu Sancto; posita ad latus declaratione debita, et omissa quoniam tristitia nobis magna est, et con­ quacumque superstitione in earum constru­ ctione, nccnon secluso omni scandalo. tinuus dolor adhaeret cordi nostro , quod > Secundo. Permittuntur omnes caeremo­ praesentes non potuerimus solari vos, ut fru­ ctum aliquem haberemus in vobis, ct in ce­ niae nationis sinicae erga defunctos, quae teris gentibus. non sint aut superstitiosae, aut suspectae, sed > At vero quod non licuit per praesentiam civiles. agere, saltem per epistolam non impedimur. » Tertio. Permittitur Confucii cultus ille, Primum quidem gratias agimus Deo nostro qui civilis est, et etiam eiusdem tabellae per lesum Christum pro omnibus vobis, qui purgatae et litteris ct superstitiosa inscriptio­ Spiritu Sancto rcrventes, et fortes, Sanctae ne, et adiuncta declaratione debita ; sicuti per­ Sedis mandatis rationabile exhibetis ministe­ mittitur ante eius tabellam correctam accendi rium vestrum, iactantcs cogitatum in eum, candelas, uri odores, apponi comestibilia. cui a Domino dictum est: Pasce oves meas; > Quarto. Permittitur pro usu ct expensis cui traditae sunt claves domus David; si ape­ funerum otferri candelas, odores, adiuncta in rit, non est qui claudat; si claudit, non est schedula debita declaratione. qui aperiat. Quotquot estis, macte animis, > Quinto. Permittuntur reverentiae genutlcvigilate, state in fide, viriliter agite, et con­ ctionum ct prostrationum erga tabellam cor­ fortamini, quia merces vestra magna est in rectam, aut etiam erga feretrum, aut defun­ coelis. Ministerium vestrum implete, attendite ctum. vobis ct doctrinae. Lucernae estote, non mi­ > Se.r/o. Permittitur praeparari mensas cum nus lucentes exemplo, ac zelo praedicationis dulciariis, fructibus, carne et cibis usualibus ardentes. Si qui vero adhuc essent haesitantes, circa aut coram feretro, ubi sit tabella cor­ ct in opere non efficaces, obsecramus vos, recta, cum debita declaratione, ct omissis Collectanea S. C. de Prop. Fide, Vol. /. 18 Λη. C. 1742 I 'i Tenor permitfconum Patriar­ chae Alcatndnni. il I —Μ An. G 1743 AJborntio td tniMioeanc». î 38 COLLECTANEA An. C. 1743 » superstitiosis, pro quadam honestate tantum » sationem habeatis de peccatis vestris. De ce· » tero quotquot critis obedientes, fratres, gau» cl pietate erga defunctos. » Septimo. Permittitur coram tabella cor· » de te, perfecti estote, exhortamini, idem sapite, > recta reverentia dicta Ko-teu, tum in anno » pacem habete, ct Deus pacis ct dilectionis erit » novo sinico, tum in aliis anni temporibus. > vobiscum. » Octavo. Permittitur coram tabellis refor> Cum vero ad promovendam in neophitis υοα7°ρβΗκί*. » matis accendi candelas, uri odores cum dc- > debitam decretis Apostolicis obcdicniiam , uoo«n hiin > bitis cautelis, sicuti etiam ante tumulum, » praesentium nostrarum litterarum notitiam E^‘!ollc· » ubi pariter collocari possunt cibi, ut supra » iisdem neophitis minime necessariam esse, » dictum est, adhibitis cautelis, ut in superio- > sed satis esse cos in viam salutis dirigere, iuxta » Pontificiae Constitutionis praescripta, com· > ribus. » Apostolici ergo viri Ecclesiam adhibentes » pertum sit; ne quis eorum ad quos praescii· » tes litterae directae sunt, cuiuscumque Ordi> non habentem maculam neque rugam, po· » nant manum suam ad aratrum, nec respiciam » nis, aut Instituti, aut Congregationis fuerit, » retro. Videte, fratres, vocationem vestram ; » aut Societatis, etiam Icsu, praesentes litteras, » non enim auditores legis iusli sunt apud » aut quae in cis continentur (exceptis Permis» Deum, sed faetores legis Justificabuntur. Ob· > siombus, quae quidem caute, et ubi necessitas * sectamus itaque vos, ut digne ambuletis vo- > tantum aut utilitas postulaverit, patcfucien· » cationc, qua vocali estis, solliciti servare uni- > duc erunt) sive directe, sive indirecte, per se, » tatem spiritus in vinculo pecis. Ne diutius » vel per alium, voce tenus, aut scripto in » agamus secundum potestatem, paterne vos » linguam tartaram, aut sinicatn verrant, aut > commonere voluimus per epistolam. Ama- > quocumque modo cuilibet, qui missionarius » bilem illum patremfamilias qui exiit primo » non sit, nola faciat, sub poena excommuni» mane conducere operarios iu vincam suum, > cationis latae sententiae, a qua nonnisi a » audite: Quid hic statis tota die otiosi? Ite > nobis, aut a Summo Pontifice (praeterquam • et vos in vinam meam. Vocem patris per- » in articulo mortis constitutus) absolvi possit, > pendite, et illam iudicis timete. Ipsi vos pro- » ct quoad Regulares etiam privationis vocis > bate; virtus enim Dei erit vobis in auxilium » activae et passivae, poenis contrafacientes > ac plenam ministerio verbi Dei functi reci- » ipso facto absque alia declaratione incurren­ » pietis mercedem, immarcescibilem nimirum dis, tenore praesentium vetamus, et in vir» a Pastorum Principe gloriae coronam. Ne > tute sanctae obedientiae prohibemus. — Da» quis vos seducat inanibus verbis obedire ve- > tum Macai in Palatio nostrae Residentiac dic » ritati. Scitote, quod obedientes voci cius, qui > 4 Νυν. 1721 ». 16. Cum autem Patriarcha Alexandrinus in du<^u: » misit vos, rationem non critis reddituri pro > animabus, sed unusquisque vestrum pro sc pracallata Pastorali mentem suam satis pru- Patriarchae Ak» rationem reddet Deo. Quicumque sub diversis denter explicuisset, nimirum Pastoralis huius » praetextibus cessandum sibi putat a ministerio suae Epistolae notitia opus non esse ad pro­ » missionarii, laedit animam suam, et de alienis movendum in neophitis erga Pontificia Decreta » aeterno iudici rationem reddet. Quam dabit venerationem et observantiam, cum satis esset, » homo commutationem pro anima sua, et pro ut iuxta Constitutionis Pontificiae mandata in » alienis? Deus est vitis vera, vos palmites. Qui via salutis dirigerentur; praeterea cum omnibus > non ferent fructus in cum, arescent tamquam et quibuscumque interdictum voluisset, sub poe­ » palmites; et collecti, ct alligati in fasciculos na quoque excommunicationis latae sententiae, » ad comburendum, mittentup in caminum ne quis illam in sinensem , aut in tartaricum » ignis inextinguibilis. Respicite Dominum no- sermonem verteret, aut cuiquam , qui missio■ sirum Icsum Christum secus viam ambulan- narius non esset, eam palam faceret ; de Per­ » icm, qui in fici arbore nihil invenit, nisi missionibus autem cum statuisset, nonnisi caute, » folia tantum, et ait illi: Nunquam ex te na· et ubi tantum utilitas, vel necessitas id postula­ » scantur fructus in sempiternum. Si aliqui ret, esse evulgandas: profecto omnis, ad quem » palmites iamdiu conversi in amaritudinem, Pastoralis illa dirigebatur, ex tali procedendi » qui expectabantur ut tandem facerent uvas, modo haud obscure inferre debebat, quantis ille « spinas super spinas adiccissent, vae, vae a dic animi angustiis obsessus , et quam anceps ac » irae, a dic furoris, et indignationis Domini ’. perplexus in Permissionibus huiusmodi propo­ » Attendite ad verba, quae mandat vobis per nendis extitisset; adeo ut oeconomia quadam » servum suum Dominus adhuc misericors. Rc- usus fuisset ad loci ct temporis circumstantias > vertimini ad Deum vestrum, manete in eo, pronus necessaria: a qua putandum est cum » qui manens in vobis purgabit vos, ct deside- recessurum fuisse, si libertas sibi data esset rem » ratos cunctis gentibus fructus atfcrctis. /\po- discutiendi cum Episcopis aliisque doctis viris, » stolico satisfecisse nos muneri iudicamus ; non qui nihil aliu I, quam Christiani cultus purita­ » enim subterfugimus, quominus annuntiaremus tem, ct Apostolicac Constitutionis observantiam » omne consilium Dei vobis, ut nullam excu- ante oculos haberent. An. C. 1741 S. C. DE PROP. FIDE I 3g pcrmiiiionum j At Permissiones illac contra expressam > manae Ecclesiae Cardinalium, qui iussu nostro peut eafum· z . . · · · màvniptioAb adeo Patriarchae ipsius voluntatem, evulgatae; » epistolas ipsas sedulo, ac diligenter examina£p.ptkm. ίκΐ*. c(, qU0C| rnjrürnt Pekini Episcopus per binas > runt, consilio, ac etiam motu proprio, et cx suas Pastorales mandavit sub poena suspensio­ > certa scientia, et matura deliberatione nostris, nis ipso facto incurrendae, universis dioecesis • deque Apostolicac potestatis plenitudine, bisuae missionariis, ut observarent, ce observari > nas memorati Francisci Episcopi Pekinensis praeciperent Constitutionem Ex illa die iuxta » epistolas pastorales praefatas, ac poenas, et Permissiones, quas ipse contendebat, ad ea potis­ > alia quaecumque in eis contenta, cum omnibus simum referri, quae in praccitata Constitutione * et singulis inde secutis, et forsan quandocumfuerant solemniter interdicta. Praecepit insuper I » que secuturis, penitus, ct omnino nulla, inut christifidclcs quater singulis annis in diebus > valida, et irrita, nulliusque prorsus roboris, omnium celeberrimis distincte instruerentur cum > ct momenti esse, ct perpetuo fore, tenore iis, quae Constitutione Apostolica prohibentur, » praesentium declaramus: et nihilominus, ad tum iis, quae a Patriarchae Alexandrini Pasto­ > maiorem cautelam, ct quatenus opus sit, illa rali permittuntur. » omnia ct singula motu, scientia, deliberatione, » et potestatis plenitudine paribus, harum serie KopiTekfn *8. Enimvero Clemens Papa XII PraedeiiautOcmcns cessor noster, tam audax Episcopi Pekinensis > itidem perpetuo revocamus, cassamus, irrita· factum aequo animo ferre haud potens, muneri » mus, annullamus, et abolemus, viribusque, suo maxime intéresse iudicavit binas illas epi­ » ce effectu penitus ct omnino vacuamus ; ac > pro revocatis, cassatis, irritis, nullis, invastolas damnare, ac penitus reprobare Apostolico Brevi, quod anno 1735 promulgavit; in > lidis, ct abolitis, viribusque ct effectu peniquo sibi, ac Sanctae Sedi facultatem reservavit, » tus, ct omnino vacuis semper haberi volumus: » Nobis insuper, ct Apostolicac Sedi reservantes declarandi sinensibus Christianis mentem suam, > facultatem christifidelibus in eodem Regno et eiusdem Sanctae Sedis sententiam in iis, aliis­ > degentibus aperiendi nostram, et dictae Sedis que, quae ad materiam huiusmodi spectarent. » mentem, post maturam itidem habitam dePraefatum autem Breve est tenoris sequentis : » liberationem, super aliis rebus, quae huiusmodi r/'.v.Ocmin’ * !9· Clementis Papae XII revocatio, an· οΧΛ > nullatio, ct cassatio duarum Epistolarum Pa· > materiam respiciunt. » Decernentes ipsas praesentes Literas ere. » » storalium bonae memoriae Francisci Episcopi Datum Romae apud Sanctam Mariam Ma­ » Pekinensis nuper defuncti, die 6 Iulii, ct » die 23 Decembris rjjj circa ritus sinenses iorem sub Annulo Piscatoris die 26 Sept. 1735, > editarum. Pontificatus Nostri anno sexto. Clemkss Papa XII. Ad perpetuam rei me· F. Card. Oliverius. > moriam. Apostolicae sollicitudinis Nobis di> vinitus commissae ratio Nos admonet, ut ea, 20. IJ vero quod idem Pontifex Clemens XII > quae Christianae religionis, catholicacque fidei » propagationi ac incrementis, quacumque ra- sibi, ac Sanctae Sedi Christianis sinensibus declarandum reservavit, erat protecto materia Per­ > lionc obsistere posse dignoscuntur, quantum missionum, de quibus certior iam factus fuerat, » Nobis cx alto conceditur, recidere, ac c medio > tollere studeamus. Cum itaque, sicut ad Apo- deque maxima inde secuta inter missionarios > stolatus nostri notitiam pervenit, occasione bi- dissensione: cum alii contenderent, Constitutio­ nem Ex illa die, omnem vim suam amittere > narum epistolarum, quas Pastorales vocant, > bon. mem. Francisci, dum viveret, Episcopi si Permissiones illae in praxi consistant; alii » Pckincn. nuper defuncti, dic 6 Iui., et 23 Dc- vero factis palam ostenderent. Permissionum co­ » ccmbris anni 1733 circa ritus sinenses edita- lore se ad praedictae Constitutionis observan­ » rum, graves in Imperio Sinarum inter Apo- I tiam minime teneri, iuxta illa, quae in ipsa » stolicos illarum partium inissionarios exortae Constitutione praescribuntur. Itaque praefatus Praedecessor noster, quo christianae religionis » fuerint dissensiones, quae uberes fructus, quos puritatem, quae in iis regionibus per exactam > Sancta Mater Ecclesia cx assiduo operariorum praememoratae Constitutionis observantiam ser­ » in illam Agri Dominici partem missorum » labore praestolatur, impedire aut morari pos- vanda erat, assereret, et controversiis istiusmodi » sent ; Nos, ut pristina inter cos missionarios finem aliquando imponeret, examini perquam » pax, ct animorum concordia, sublatis qui- diligenti totum Permissionum negotium com­ > busvis dissi liis, restituatur, de opportuno in misit, ita ut a theologis, tum etiam a Sanctae > praemissis remedio providere volentes, ac Romanae Ecclesiae Cardinalibus Sacrae Inquisi­ • epistolarum praedictarum tenores, et alia 1 tioni praepositis, mature serioque discuteretur. » quaecumque etiam specificam, ct individuam Antequam vero supremam de illis sententiam » mentionem, ct expressionem requirentia, prac- pronuntiaret, ad pleniorem facti notitiam ob­ » sentibus pro plene, ct sufficienter expressis, tinendam, omnes et singulos, quotquot in Urbe » ct exacte specificatis habentes, de nonnullorum existèrent, Sinarum missionarios, tum etiam > Venerabilium Fratrum nostrorum Sanctae Ro- complures iuvenes, qui cx iis regionibus in Eu- An. C. 1741 num examine, 140 COLLECTANEA An. C. 1741 roptm, educationis ct Christianae rei addiscendae 2 5. Quare ex praedictorum Sanctae Roma•« f · x· * ■· ·· ··· Mit. observes· causa, venerant, ad examen super his, servato nae Ecclesiae Cardinalium consilio, motu quo- tiim iniseiit que proprio, ac certa scientia, maturaque dc-’ iuris ordine, vocari iussit. l>rrO>Weau» ai. Nos igitur Praedecessoris nostri vesti­ liberatione, tum etiam de plenitudine Aposto­ Λ giis insistentes, eodemque religionis zelo, quo licae potestatis, Constitutionis praesentis tenore, ille, incensi, ut tanti momenti opus, quod ct in virtute sanctae obedientiae praecipimus , ipse morte praeoccupatus absolvere minime po­ et expresse mandamus omnibus et singulis Artuit, aliquando tandem, Deo auxiliante, perfi­ chiepiscopis et Episcopis in Sinarum Imperio, ceremus, Permissiones illas, ct quidem singulas, aliisque Regnis ct Provinciis, sive finitimis, sive coram Nobis summo studio, ac diligentia exa­ adiaccntibus, nunc existentibus, aut olim pro minari curavimus, neque laborem Nostrum tempore futuris, sub poenis suspensionis a Pon­ tantum, sed Cardinalium quoque et Sacrae In­ tificalium exercitio, ct ab ecclesiae ingressu quisitionis Consultorum doctrinam et consilium interdicti, eorum vero Officialibus, ct Vicariis exquisivimus; ac tandem satis aperte comper­ in spiritualibus Generalibus, aliisque eorumdem tum habemus, antcdictas Permissiones nunquam locorum Ordinariis, Vicariis quoque, aut De­ a Sancta Sede probatas, Apostolicae Clementis legatis Apostolicis, qui Episcopi non sunt, tum Papac XI Constitutioni repugnare, atque adver­ etiam eorum provicariis, ct insuper missionasari, utpotc quae partim caeremonias ritusque riis universis tam saecularibus, quam regula­ sinenses a praedicta Constitutione proscriptos ribus cuiuscumquc Ordinis, Congregationis, In­ admittant, ac veluti probatos atque utendos stituti, etiam Societatis Icsu, sub poenis priva­ concedant, partim regulis in ipsa traditis ad tionis quarumcumque, quibus gaudent, faculta­ vitandum superstitionis periculum opponantur. tum, ct suspensionis ab exercitio curae anima­ 22. Nolentes itaque, quemquam, ad Con­ rum, tum etiam suspensionis a divinis ipso stitutionem ipsam summo Christianae religionis facto incurrendae absque alia declaratione, de­ damno malitiose evertendam, Permissionibus mum excommunicationis latae sententiae, a qua eiusmodi uti, definimus ac declaramus, prae­ non possint nisi a Nobis et a Romano Ponti­ fatas Permissiones ita esse habendas, ac si nun­ fice pro tempore existente absolvi, praeterquam quam extitissent, carumque praxim tamquam in articulo mortis constituti, addita quoad Re­ superstitiosam omnino damnamus, et exccramur. gulares etiam vocis activae et passivae priva­ Itaque praesentis huius nostrae Constitutionis tionis poena, praecipimus, et districte manda­ perpetuo valiturae vi revocamus, rescindimus, mus, ut omnia et singula, quae in hac nostra abrogamus, atque omni vigore, ct effectu vacuas Constitutione continentur, exacte, integre, ab­ esse volumus omnes illas ct singulas Permis­ solute, inviolabiliter atque immobiliter, non siones; easque semper uti cassas, irritas, inva­ modo ipsi observent, sed etiam omni conatu lidas, et nullius prorsus roboris, aut vigoris ac studio ca ipsa observari curent a singulis et habendas esse dicimus nc pronuntiamus. universis, qui quoquo modo ad eorum curam DccA'âtk» circi 2 3. Praeterea cum Clemens Papa XI in ct regimen spectant; nec colore, causa, occa­ Cofttlltvtiomta Qca. XII Constitutione Exilia die apposuerit haec verba: sione, scu praetextu aliquo, huic nostrae Con­ Per praemissa nihilominus non vetari, quomi­ stitutioni ulla in parte contraire, aut adversari nus erga defunctos peragi possint aha, si quae audeant, vel praesumant. Minionirioi sint, quae vere superstitiosa non sint etc., Nos 26. Praeterea, quoad missionarios regulares inobedicnlc» ia dicimus ct declaramus ea verba alia si quae cuiuscumque Ordinis, Congregationis, Instituti Europam reno· sint intelligcnda esse dc usibus, et caeremoniis ac Societatis quoque Icsu, si piis eorum (quod n lubet. diversis ab illis, quas idem Pontifex Apostolica Deus avertat) exactam, integram, absolutam, Constitutione tam interdixerat, et quas Nos pa­ inviolabilem, strictamquc obedient him denega­ riter eadem auctoritate contigimus, atque in­ verit iis, quae a Nobis praesentis huius Con­ terdicimus, ne antcdictis Permissionibus, quas stitutionis tenore statuuntur ac praecipiuntur ; omnino damnatas volumus, ullus in posterum eorum Superioribus tam provincialibus, quam locus pateat. generalibus, in virtute sanctae obedientiae ex­ P An. C. Î74J Quantum recte dispensandis ecclesiasticis Dc pracaiiM. rum legum ηmuneribus, administrandae iustitiac, compo­ Inite. nendis dissidiis, continendisquc in officio clericis proficeret saluberrima praemissarum legum in­ stitutio, satis superque experientia compcruimus, cum Anconitanam primum ecclesiam, ac deinde Bononiensem sponsam nostram, paterna caritate cominus amplecteremur. Freti siquidem dictarum legum praesidio, digniores parochiis et curae animarum praefecimus : tantaque, be­ nedicente Domino, id accidit animorum con­ sensione, ut nemo questus sit, traditum minus digno celsioris loci praemium, vel minus iuslc alteri credita vacantis ecclesiae gubernacula. Nonnulli ;nt· At, quia certis admonemur indiciis, non ita fati* littcn» i', id aliis Episcopis contigisse ; imo non deesse, denda. qui privatis abrepti studiis, saepe declinare, ac redarguere indicium episcopale praesumant: Nos proptcrca, solliciti de implendis, prout decet, muneris nostris partibus, nonnulla prae­ fatis litteris addenda, nonnulla vero tacite breviterque ibidem tradita, clarius explicanda con­ suimus, ut recte omnia atque cx ordine pera­ gantur. Quid lltcodo Moerentes igitur audivimus, quod in ple- ,dum quoid eoo· ido­ risque dioecesibus etsi recepta sit laudabilis fir- currentium neitatem. miterque custodienda consuetudo in scriptis re­ digendi examen concurrentium, nihilominus exa­ minatorum suffragia in sola litterarum peritia versantur, nec illorum exequitur sententia de clericorum aetate, institutione, gravitate, et ho­ nestate morum, prudentia, muniis antea exer­ citis, et an tales demum sint, qui oves suas verbo et exemplo iuvare possint. Quam devia sit huiusmodi praxis a Tridcntini semita, is plane intclliget, qui expendet verba relata cap. ι8, sess. 24, de Reformat. : Peracto deinde examine, renuntientur quotcumque ab his idonei iudicati fuerint moribus, doctrina, pru­ dentia, et aliis rebus ad pacantem ecclesiam gubernandam opportunis. Idque probe noscens Congregatio eiusdem Concilii interpres, pluries edixit, examinatores deesse muneri, si doctrinae tantum iudiccs essent, nec inquirerent, qui prae aliis probitate morum, laboribus, praestito an­ tea ecclesiae obsequio, cacterisque dotibus ad officium parochi cumulate obeundum necessa­ riis, essent idonei ct commendabiles. Absoluto examine, ut cuique satis comper­ tum est, sit tantummodo potestas examinato­ ribus renuntiandi quotquot regendae ecclesiae idoneos indicaverint, reservata uni Episcopo electione dignioris, quemadmodum sancitum est a Tridentino illis verbis: Ex hisque Epi­ scopus eligat, quem caeleris magis idoneum indicaverit. At si quem clericorum forte con­ tigerit, appellare a mala relatione examinato­ rum, quorum cura unice versata fuerit in ex­ quirenda doctrina, non facta uno codcmque tempore solerti etiam investigatione aliarum qualitatum, quae pastoris congruant officio : S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1742 ordo iudicii sccumferct, ut etiam index, ad quem provocatum fuit, in sola doctrinae inda­ gine immoretur: nec sine gravi animarum de­ trimento et disciplinae iniuria praeficiatur eccle­ siae, qui litteris magis posset, licet caetera I minus aptus et quandoque indignus ; contra vero arceatur ille, qui, licet impar doctrinae merito, attamen moribus, gravitate, prudentia, probato nomine, diuturno ecclesiae famulatu, ac multiplici virtutum laude praecellit. Facium praeterea salis extirpandis abusibus non videtur, si tam Episcopus, quam exami­ natores, contundis studiis, industriae nervos omnes intenderint in conferenda concordi iu­ dicio ecclesia personae, quae licet scientia ct litteris alteri concedat, maiori tamen caeterarum qualitatum eminet ornamento; siquidem postpositus, suae nimium fidens doctrinae, ab irrationabili iudicio Episcopi non raro appellat; causaque ad iudicem appellationis delata, idem totus est in perquirenda maiori doctrina, ac reparando gravamine litterato homini irrogato, nusquam librato aliarum virtutum pondere, quae in appellante desiderantur : lugentque ut plurimum vigiles ecclesiarum Antistites exitum huiusmodi appellationis, intimeque dolent, pa­ rochias doctis, non aptis pastoribus, ut dictum est, regendas committi. At si iudex etiam appellationis (quod raro evenit) tantum tribuens scientiae, quantum satis, maiori ct accuratiori examine inquirat, qui mo­ res hominum sint, quae gravitas, prudentia, qui suscepti antea labores, quae virtutum specimina, quae demum lotius anteactae vitae ratio, pa­ scendo gregi consentaneae: tot iudici exhibentur attestationes ab appellante cx industria colle­ ctae, ut, revocato episcopali iudicio, tamquam irrationabili, non vereatur iudex succurrere ei­ dem appellanti, quem tam copiosa tamque conspicua probitatis adiuvant documenta. Demum cum praecipue Episcopis, tamquam in specula constitutis, pateant subditorum ex­ cessus, contingere solee ut in concursu, tam inspecta scientia, quam moribus, ille idoneus ab examinatoribus renuntietur, cui foeda aliqua vitii labes, ac criminis macula inusta sit, omni­ bus, praeterquam Episcopo, occulta : si Epi­ scopus, iusta suadente causa, crimine non re- 1 velato, cumdem criminosum tacitus praeterierit, aliumque immunem a sorde pracclegerit, illico postpositus, simulato gravamine, provocat ad superiorem iudicem criminis ignarum, et con­ sueto diîfugio appellationis evehitur ad pasto­ rale fastigium, qui non potest consulere populo, j sed nocere, nec praestare regimen, sed augere discrimen. Ne igitur improbi ingenii homines reme­ dium appellationis, ad iustiliae praesidium in­ stitutum, calide traducant ad iniquitatis defen­ sionem : optimum factu aliquibus fortasse vi­ deretur, si, appellatione quavis sublata, cura | Collectanea S. C. de Prop, Eide. Vol. /. 145 An. C. 1742 praeficiendi rectores animarum prorsus relin­ queretur Episcopis, rationem villicationis suae Christo iudici lanium reddituris. Verum nullo pacto probare id possumus, quod adversaretur menti Concilii Tridentini, tacite permittentis appellationem in dcvolutivo a mala relatione examinatorum, quemadmodum innuere viden­ tur verba illa : Nec praedictorum examinato­ rum relationem, quominus exeeutionem ha­ beat, ulla devolutio et appellatio, etiam ad Sedem Apostolicam, sive eiusdem Sedis Lega­ tos, aut vice-Legatos, aut Nuntios, seu Epi­ scopos, aut Metropolitanos, Primates, vel Pa­ triarchas interposita impediat, aut suspendat. Cui sanctioni respondet etiam constitutio Piana, admittens appellationem in dcvolutivo ab irra­ tionabili iudicio Episcopi. Qua dc re, ut :n huiusmodi negotio apte Gerendarum re­ rum in negotio, omnia atque composite peragantur, officii no­ dc quo agitur, priocnblstri esse duximus, cum vobis, Ven. Fratres, ge­ ordo lur. rendarum rerum ordinem praescribere, quem longo usu utilem agnovimus instituendis ani­ marum rectoribus, qui credito sibi gregi pracesse, ct prodesse possint. Dc concurtu t. Episcopus, habita notitia vacationis ec­ indicendo. clesiae, statim, ad praescriptum Tridentini, ido­ neum in ca deputet vicarium, cum congrua cius arbitrio fructuum portionis assignatione, qui onera ipsius ecclesiae sustineat, donec ei dc re­ ctore pro videatur. 2. Publico evulgetur edicto notitia concur­ sus, congruo ct ab Episcopo praefinito tempore celebrandi : codcmque edicto omnes clare ct aperte moneantur, ut interim decurrente assi­ gnato, coram cancellario episcopali, vel altero ab Episcopo deputando, suarum· qualitatum, meritorum ct munerum probationes, attesta­ tiones tam iudiciales, quam extraiudicialcs, .iliaque id genus documenta, quae fraude va­ cent, exhibeant. Alioquin, dicto termino elapso, documenta huiusmodi, quaecumque ct qualiacumquc ca sint, nullatenus recipientur. 3. Eveniente die concursus, a cancellario episcopali singulorum merita, qualitates ct re­ quisita, (ut vocant) incorrupta fide deprompta a iuribus tempore habili exhibitis, in scriptis summatim redigantur: porro copia epitomes tradetur non solum Episcopo, vel Vicario ge­ nerali vices illius obeunti, sed sigillatim omni­ bus examinatoribus ad concursum adseitis, ut cum de scientia, tum dc vita, moribus, aliis­ que regendae ecclesiae necessariis dotibus ferant indicium. Quid in exa­ 4. Die praestituta ab Episcopo habeatur mine attenden­ concursus, servata accurate in omnibus forma dum. tradita in supra relatis litteris anno 1721 editis, totaque rerum in eo gestarum series scriptis di­ ligenter enucleatur. Porro examinatores, dd as­ sequendam certam et indubiam contecturam scientiae, postquam diligenter expenderint sin­ gulorum peritiam in evolvendo explicandoque 19 Ao. C. <74J COLLECTANEA oretenus eliquo ecclesiasticae doctrinae capite, appellationis notam ; familiaribus litteris iudi­ vel a SS. Patribus, vel a sacro Concilio Tri- cem certiorem efficiar, inviolabilis secreti lege dentino, vel a Catechismo Romano excerpto, adiccta. Nemo sit, qui hanc praxim nostrae ac pari diligentia libraverint a quolibet scripto tribuat solertiae, cum illa profluat a Triden­ datas responsiones quaestionibus propositis ; ct tini decretis. Sessione etiam 24, cap. 20, De postquam demum deprehenderint qua quisque reform, ita disponitur : Praeterea si quis in polleat gravitate sententiarum, elegantia ser­ casibus a iure permissis appellaverit, aut de monis in conciuncula scripto pariter exarata, aliquo gravamine conquestus fuerit, seu alias, et textui evangeiico, vel alteri dato themati ac­ ob lapsum biennii, de quo supra, ad alium in­ commodata, parem, ni forte maiorem, solcr- dicem recurrerit, teneatur acta omnia coram tiim examinatores adhibeant in perscrutandis Episcopo gesta ad iudicem appellationis ex­ iliis qualitatibus, regimini animarum consen­ pensis suis transferre, eodem tamen Episcopo taneis; morum honestatem inquirant, gravita­ prius admonito, ut si quid ei pro causae in­ tem, prudentiam, praestita hactenus ecclesiae structione videbitur, possit iudici appellationis obsequia, acquisitam in aliis muneribus lau­ significare. Et quamvis iure Nobis timendum sit, ne dem, aliaquc spectabilium virtutum ornamenta, doctrinae arcto foedere consocianda; hisce omni­ dicta praxis monendi iudicem, a quo appella­ bus coniunctim expensis, inhabiles per sua suf­ tum est, in more olim posita, hac tempestate fragia reiiciant, ct idoneos Episcopo renun­ obsoleverit, et a foro recesserit ; attamen Epi­ scopus (ut dictum est) si ex causa sibi tantum, tient. bc ckcitoiit 5. Absoluto concursu, ab Episcopo, vel, eo et non aliis nota, quae tamen approbari digna > pkcopo hrto di. impedito, a vicario generali unacum examina­ sit, ecclesiam contulerit ; illam iudici appella­ toribus synodalibus non paucioribus quam tri­ tionis, datis secreto litteris, dcnuncict, et aperiat. bus, notula compendiaria requisitorum antea Sciant porro indices, delatas ab Episcopo causas, distributa tradatur cancellario, qui illam com­ ct rationes, inviolabilis secreti fide esse custo­ burat, vel penes acta secreto custodiat, ct ne­ diendas, nec parvipendendum esse testimonium mini ostendat, nisi de mandato Episcopi, vel illius pastoris, cui divino mandatur eloquio, cius vicarii generalis. Subinde vero Ordinarius, oves suas agnoscere. Facile enim eredi non cum primum ei libuerit, eligat ex approbatis potest» Episcopos suae non minus, quam alie­ digniorem, nec illi possessio, ullo appellationis nae salutis adeo immemores, ut non deterriti vel inibitionis obtentu, retardetur. divini interminatione indicii, odio vel favore QimJ *crvin6. Si quem clericorum appellare contigerit moveantur ; ct in sacrorum canonum singula­ <·η» IH C*»· epa mala relatione examinatorum, vel ab irratio­ rem iniuriam, dicant malum bonum, bonum nabili iudicio Episcopi : coram indice appel­ malum, ponentes tenebras lucem, et lucem te­ lationis acta concursus integra omnino produ­ nebras. cit ; ct iudex, nisi illis visis ct gravamine com­ Si vero Episcopo fuerit suspecta fides iuperto, sententiam non pronuncict. Praeterea in dicis, ad quem appellatum est, nec eidem re­ ferenda sententia ac reparando gravamine, idem velanda ccnsucrit huiusmodi occulta rationum iudex innitatur solummodo probationibus ab momenta: illa significet secretis litteris S. R. E. actis elicitis, tam respectu doctrinae, quam Cardinali Praefecto pro tempore Congregationis aliorum meritorum. Quia vero a publica in­ Concilii, qui nec consilio, nec auctoritate deerit, dictione, usque ad diem habiti concursus, tan­ quo minus a indice appellationis debitus insci­ tum temporis intercessit, quantum satis fuit tiae locus tribuatur. commode exhibendis necessaria iuribus, atte­ Praeterea quia aequitati etiam convenit, stationibus, requisitis, aliisque meritorum do­ causas appellationis, quae magno litigantium cumentis ; idcirco, ut quaevis via fraudibus dispendio, ct ecclesiae pernicie, immortales praecidatur, volumus, ac districte mandamus, quandoque existunt, quanta fieri potest brevi­ ne dd. attestationes, fides tam iudiciales quam tate terminari : idcirco ubi a indice appella­ extraiudiciAles, et documenta quaecumque stu­ tionis lata sit sententia, quae praccicciioni fa­ diose conquisita, ct post concursum, ut aiunt, ctae ab Episcopo omnino sit conformis, nullus expiscata, ullo modo recipiantur. Non obstan­ pateat novae appellationi aditus, sed auctoritate tibus supra memoratis litteris a Congregatione rei indicatae controversiae finis imponatur. Sin Concilii Tridentini interprete anno 1721 editis, vero iudex appellationis aliter, quam Ordina­ quibus, ad praemissorum ctfectum in hac parte rius, pronuntiaverit ; liceat pracelecto ab Epi­ derogamus, illis tamen in reliquis una cum scopo, qui causa cecidit, ad alium iudicem omnibus in cis contentis, firmiter in suo ro- ’ appellare, firmiter interim retenta parochialis ecclesiae possessione. 'Pandem postquam ter­ bore permansuris. 7. Ubi vero Episcopus, posthabito uno vel tius quoque iudex sententiam dixerit, ne partes altero cx approbatis, ecclesiam contulerit ma­ ultra modum graventur laboribus ct expensis, praesertim quia agitur de cura animarum, cui gis idoneo ob aliquam sibi ipsi tantum notam causam, quam censeat significari oportere iudici damnosum est certi pastoris destitui solatio ; An. C. 1741 An. C. 1741 Quid in casu beneficii paroduilii a Sedc Ap. conferendi. An. C. 1743 S. C. DE PROP. FIDE is legitimum regendae ecclesiae ius obtineat, cui duae conformes assistunt sententiae, nec ullum novae appellationis remedium succumbenti suf­ fragetur. His sane regulis, quamvis appellatio sublata non sic, satis tamen praesidii comparatum esse arbitramur ecclesiasticae disciplinae, ac recto gerendarum rerum ordini. Unum superest, ut proposita hactenus media debitae execution! mandentur ; cumque in scopum locorum Or­ dinarii vigilantiam suam desiderari non pa­ tiantur. Ferendum quippe non esset, ad nostri apostolatus auditum novas in diem deferri que­ relas, ac submovendis abusibus novas implorari leges, ab iis, qui iam praestitutas negligunt et contemnunt. Demum cum non raro contingat ecclesias parochialcs, dignitates, canonicatus, aliaque be­ neficia curam animarum habentia, a Sede Apo­ stolica esse conferenda ; vel quia vacaverint in mensibus reservatis, vel quia cx alio capite di­ ctae Sedi reservata sint ; nos praedecessorum nostrorum vestigiis inhaerentes, praecipimus ct mandamus, ut uno vel altero eveniente casu, concursus ab Episcopo sine ullo discrimine in­ dicatur, nulla ad hunc actum petita venia, vel licentia, quam nostris hisce litteris sibi tributam Episcopi intelligent. Absolutio concursu, si res sit de beneficiis curatis, quae tantum ratione mensium reser­ vata sint, Episcopus inter approbatos eligat magis idoneum, ct Datariae significet, nec acta concursus transmittat, nisi a Dataria, cum id opportunum duxerit, requirantur. Sin vero dicta beneficia, quibus cura imminet animarum, ex alio quovis capite, quam mensium apostolicorum, Sanctae Sedi reservata sint; eo sane casu, veteri non immutato more, abstineat Episcopus a ferendo dignioris iudicio, et acta concursus ultro Datariae exhibeat. Licebit tamen Ordinariis pro suo arbitrio, familiaribus litteris Datario scriptis, eidem denunciarc personam, quam censent regendae ec­ clesiae magis idoneam, eumdemque commo­ nere, an occulta aliqua, ct in actis iuste rcticita subsit causa, quae cuipiam obstet ad be­ neficium curatum oblinendum. Nos ipsi postinodum ab hac Sede omnium principe ct ma­ gistra, luculento edocebimus exemplo, quanti faciendum sit episcopale indicium, quantoque Vos honore prosequamur, Venerabiles Fratres, in partem sollicitudinis evocatos, quibus inte­ rim apostolicam benedictionem peramanter im­ pertimur. Datum Romae, apud S. Mariam Maiorem, sub annulo Piscatoris, dic 14 decembris 1742, pontificatus nostri anno tertio. 341 Litt Encycl. S. C. de Prop. F. /7 ct nr »q rofllrnt· «rat «9. Dc tnalifhboi Ci n iitrctt deguiUbuitt Idem CeUntlbw». D< baptismo t· Itoevm praedi· etaram roaWe­ nt». 15ο COLLECTANEA An. Q 1744 3. Impius pariter, et illicitus est illorum tamur, ut invocato cum gemitibus lumine Spi­ Scrviac Christianorum abusus, qui, cx hac vita ritus Sancti, iuxta illius ductum, et prudentiae migraturi, cadavera sua turearum sepulturis suae dictamina se gerant. Quod si cos ad Ba­ mandari cum istorum assistentia, et mahumc- ptismum admitti posse crediderint, nc omittant ticis adhibitis ritibus permittunt, aut iubent. matribus inculcare districtam obligationem, qua Etenim si Christum in vita erubescere minime tenentur, huiusmodi Ecclesiae filiis, si ad radebent, quanto minus quum eiusdem tremendo tionis usum pervenerint, nolam facere verita­ indicio sistendi sunt ; nc ct ipse corumdcm co­ tem Dei, eosdemque in disciplina, ct corre­ ram aeterno suo Patre erubescat. ptione Domini educare. De ruttrimoniii 4. Munus itaque Episcoporum, parocho­ 7. Illud etiam grave, ac permolestum au­ clandestini·. rum, ct missionariorum erit, serio Christianos ribus nostris accidit, Concilii Tridentini de­ illos, qui supradicta, cum ingenti fidei iniuria, creta de Sacramento .Matrimonii ab aliquibus nefarie praesumunt, docere ct admonere ; quod non observari in istis regionibus, in quibus frustra sibi dc christianae legis custodia, ct debitam eorum publicationem iamdiu se.juuzelo, deque filiorum in eadem educatione blan­ tam fuisse, ipsius Albani Concilii testimonio diantur ; quoniam vel in uno istorum deficien­ comprobatur. Itaque omnes istarum partium tes, facti sunt omnium rei. Itaque ipsis aperte fideles supradictis decretis teneri declarantes, denuntient, quod quisquis metu cuiuslibet po­ irrita omnino, ct nulla esse definimus practensa testatis, vel temporalium amittendorum formi­ matrimonia, quae coram solo turearum iudicc, dine, fidem suam prodit, iram Dei super se Caddi dicto, vel etiam absque isto, per solos provocat ; seque, nisi resipiscat, ab omni sa­ sponsos, et non ad praedicti Tridentini Con­ lutis spe extraneum reddit ; quoniam magis cilii praescriptum contrahuntur. Quique huius­ limet hominem, quam Deum, ct momentanea modi nullas, et clandestinas nuptias contraxe­ retinere, quam aeterna acquirere mavult. Si rint, ct post contracta» convivunt, tamquam qui autem obstinati in huiusmodi via impio­ in illicito concubinatu versantes, (nisi de prae­ rum pergere velint, incapaces erunt Sacramen­ terito poenitentiam agant, ct iusto .Matrimonio torum in vita, ct si impoenitentes decesserint, in facie Ecclesiae iungantur), a Sacramentorum suffragiorum post mortem ; ad quae nullus Ec­ participatione arceri praecipimus. renova· clesiae minister illos admittere praesumat alio8. Matrimonio autem a fidelibus rite con­ lioIllicita matrimonii quin a proprio Episcopo canonicis poenis, ad tracto, eisdem minime permittimus, nc quidem turcico ritu. praescriptum etiam supradicti Albani Concilii, ob causam uxorum a turearum raptu servan­ plectendus erit. darum, idem coram Caddi per procuratores 5. Arcendae pariter a Sacramentis Ecclesiae turcico ritu renovare ; nisi tamen mahumesunt illae mulieres, quae nuptiarum nomine tanus nuptiarum ritus sit mere civilis, ct nul­ in turearum contubernium admissae, celantes lam Mahumctis invocationem, aut aliud quodchristianae religionis professionem, ibi vitam cumquc superstitionis genus includat. Etsi enim agunt ab omni religionis exercitio remotam ; non per se ipsos, sed per procuratores id per­ cisquc a Pastoribus denunciandum est, nc sa­ agant ; nunquam tamen illius delicti insontes lutis aeternae fiduciam collocent in ea fide, haberi debent, quod ipsorum auctoritate, vel quam, sine operibus mortuam, in corde tan­ mandato committitur. Dc matrimonii tum utiliter conservare posse sibi persuadent. g. Quoad proclamationes vero a Tridcntino reclamations 6. Istarum vero filios, quos parochis ba- Concilio statutas, licet in Scrvia minime usu u». ptizandos exhibent, ubi eorum vitae periculum firmatae asserantur , quum tamen in praclauimminere videatur, sacro lavacro abluere prae­ dato Concilio Albano parochis etiam Serviac dicti parochi minime dubitent ; admonitis ma­ praescribantur, adempta dispensandi facultate tribus, ut, si convaluerint, ipsos in Christiana extra urgentis necessitatis occasionem ; Nos religione educare sedulo curent. Dc iis vero, idem omnino, quum fieri potest, observari prae­ qui validam, ac vivacem corporis constitutio­ cipimus. nem praeseferunt, ct nullo superstitioso fine, to. Quod si alicuius fidelis uxor ad tur- lnj>ItwhIbihuR. sed unico salutis obtinendae voto ad baptismum cas confugiat, ct cum aliquo ex istis nefarias t supradictis matribus offeruntur ; quoniam nuptias contrahere audeat, non licet viro aliam impossibile est singulis rerum circumstantias uxorem in illius locum ducere ; quum matri­ expendere, quae suadere possunt, vel cos in monium, iurc divino, coniugibus superstitibus, cvangclicae legis et fidei cultu perseveraturos, indissolubile, per huiusmodi mulieris facinus vel Christiana educatione ab huiusmodi ma­ minime dissolvatur. Unde qui in tali casu al­ tribus fraudatos, mahumetani patris impietatem teram ducit, moechatur, ct nisi ab ca omnino sequuturos esse ; perpensis etiam infantilis ae­ separetur, a Sacramentis arcendus est. it. Et quidem dc huiusmodi mulierum muiieribn· tatis periculis, ob quae tertiam plerumque ho­ minum partem ante completum decennium salute, nisi poenitentiam agant, quid iudican- raptl<‘ extingui ferunt ; nihil expresse tabendum cen­ dum sit, omnibus patet. Dc mulieribus autem semus ; Ecclcsiacque ministros dumtaxat hor- ! Christianis a tureis per vim raptis, iisdemque An. C. 1744 S. C. DE PROP. FIDE violenter, vel in pueritia nuptis, quae nullo sacramcntalis fidei iure coniunctac in illicito concubinatu cum infidelibus perseverant, idem omnino statuimus, quod in praedicto Concilio Albano decretum fuit; ut scilicet illis Ecclesiae Sacramenta denegentur ; nulla ratione habita, vel praetensae illarum in Christiana fide per­ severantiae, vel violentiae in puerili aetate a tureis illatae, vel etiam quod unicae, aut potioris, ct iustac uxoris loco a tureis habean­ tur ; quum ista nullum ius tribuant in concubi­ natu et fornicatione degentibus, ad percipienda Sacramenta; nuilamque sacerdotibus ad eadem indignis ministranda praebeant facultatem. Citcndâ in 12. Circa dispensationes matrimoniales, ca­ i iprtutionibui BJîrin. concc- veant Episcopi, et missionarii Serviac, ne fa­ Jodii. cultatibus sibi ab hac Sancta Sede communi­ catis inconsulte, vel erga immerentes utantur; neve terminos suae potestatis transiliant. Nul­ las itaque dispensationes concedendas esse statuimus illis Christianis occultis, de quibus di­ ctum est, quod mahumcticos simulent ritus : etenim isti, quum Christum erubescant, gra­ tiarum Ecclesiae, quae Christi sponsa est, in­ dignos se faciunt. Praeterea nullas dispensa­ tiones concedant in iis casibus, quibus matri­ monia iuxta ritum Ecclesiae catholicae, ut su­ pra dictum est, et valide, ct sancte celebranda non esse praeviderint; tunc enim non dispen­ sationes, sed dissipationes, ct incontinentiae fomenta essent, a quibus fidelis, prudensque minister Christi omnimode abstinere tenetur. ty dupcnutio· 13. Specialiter autem advertant, eam fa­ «iiper Impedituito publicae cultatem inter cactcras ipsis communicatas, ImcbUUb. non reperiri, dispensandi scilicet super impe­ dimento iustitiac publicae honestatis, prove­ niente cx matrimonio rato, quod alias inter alterutram pariem, et alterius consanguineum in primo gradu, intercesserit, sed ante con­ summationem vel morte, vel aliter legitime solutum fuerit. Hoc enim impedimentum for­ tius est eo, quod ex sponsalibus oritur ; id­ circo ab huiusmodi dispensatione concedenda abstinere debebunt. De interventu 14. In celebratione nuptiarum observentur upliit torcatempora ab Ecclesia Catholica praescripta. no. Quod si infra vetitos dies mahumetani suas nuptias celebrantes, aliquem cx fidelibus officii causa invitaverint ; quoniam Ecclesiae praece­ pta ad cos, qui foris sunt, minime pertinent; non prohibentur catholici Scrviac, Christianam modestiam sccum ferentes, illis intéresse ; dum­ modo fieri possit absque Creatoris iniuria, ct offensione fidelium et Ecclesiae Dei ; ct nulla in turearum nuptiis Mahumetis invocatio, nul­ lique superstitiosi ritus intercedant, quibus in­ vitati, ore, vel opere iungi debeant, ct con­ sentire. Quae tamen infidelium consortia, ct profana convivia, si quantum poterunt, de­ vitare curaverint, multa sane animarum peri­ cula praecavebunt. 151 An. C. 1744 De Impedimento 15. Quod pertinet ad cognationem spiri­ cognationi» epitualem ; sapientissima Tridentini Concilii de­ rituilla. creta, quacumque in contrarium consuetudine minime obstante, in Servia omnino observari mandamus. Itaque ncc eam, quae oritur cx Sacramentis Baptismi, ct Confirmationis, ultra personas, et gradus ab eodem Concilio prae­ finita, extendi permittimus ; nullam vero spi­ ritualem cognationem aliunde oriri, et in spe­ cie cx assistentia matrimonio praestita, etiam ad contrahentium invitationem, sicuti nec inter eos a quibus capilli pueris primo tondentur, expresse declaramus. Urget enim ratio praedi­ cti Conciliaris Decreti ; ne scilicet propter mul­ titudinem prohibitionum, contingat saepius, in casibus prohibitis ignoranter contrahi matri­ monia, in quibus vel cum peccato persevere­ tur, vel quae cum scandalo dirimi debeant. Quod cum sapienter statutum fuerit circa ca spiritualis cognationis genera, quae iam in Ec­ clesia recepta erant ; multo maiori ratione ob­ tinere debet in aliis huiusmodi speciebus, quae in Ecclesia Catholica ignotae, infectum a schi­ smaticis principium habent, quorum est alli­ gare hominibus onera gravia, ct importabilia, digito autem suo ca non movere. Itaque et istorum scandalum, si quod acceperint ex huius Decreti inter fideles observantia, secure con­ temnendum est. De aacrorum ri­ 16. Dc sacris autem ritibus, in quibus tuum obacrrintia. istarum regionum Ecclesiae, Romanam hanc, reliquarum omnium Matrem, et Magistram, in speculum sibi, et exemplum proponentes, non alio quam Romano Missali, Rituali, ac Coeremoniali uti perhibentur ; hortamur Vener. Fra­ tres Archiepiscopos, ct Episcopos, ut nihil in huiusmodi tuta, ac laudabili consuetudine im­ mutari, ct tam in Sacrorum celebratione, et Sacramentorum administratione, quam in be­ nedictionibus, ct exorcismis, non aliis quibus­ que aliunde petitis ritibus, caeremoniis, et precationibus, quocumque praetextu, aditum reserari permittant. De Baptiimatis 17. Videant autem, nc forte inanes, aut caeremoniis 1er· vandi». leves timendi causae illae sint, quae passim afferuntur, pro omittendis in Baptismatis ad­ ministratione coercmoniis a Rituali Romano praescriptis ; quas etiam, quum ex veris, gravibusque causis praetermitti contingat, primo quoque tempore suppleri curabunt. Neque enim sine gravi peccato negliguntur tam magni pon­ deris, tantaeque antiquitatis Ritus, atque ad reverentiam Sacramento conciliandam maxime nacessarii. 18. Curandum est etiam, ne extra casum necessitatis, iustique timoris ab infidelibus m- Hbu>. cussi, communis, et naturalis aqua, vel etiam ca quae pro lustrationibus benedicitur, in Ba­ ptismi administratione adhibeatur; ac temere omittatur usus aquae ad hunc praecise effectum benedictae iuxta praescriptum Ritualis Romani. b. An. G 1744 Ik Ommaûrfynt idtnaorare tSi COLLECTANEA An. C. 1744 Vix cnim sine maxima iniuria, vel inani ti­ vis praevalet, et iniquitas; sacerdos stolam more (iuxta sensum ctiam Albani Concilii) semper habeat propriis coopertam vestibus ; in evenire potest, ut in ecclesiis parochia libus, sacculo, scu bursa Pixidem recondat, quam ubi illac cxistunt, baptismales fontes, statutis per funiculos collo appensam in sinu reponat; temporibus, ct ritibus non benedicantur, aut ct nunquam solus procedat, sed uno saltem sacrorum oleorum ad hoc sufficiens copia non fideli, in defectu clerici, associetur. 22. Denique circa sepelienda fidelium ca­ Vitandas acpsuppetat. atitionct le 1 19. Invigilent ctiam, pro pastoralis mune­ davera omnes turearum superstitiones deviten­ peliendii U cadiTcr ris implemento, ne fidelibus quocumque in tur ; a quibus profecto impuram originem tra­ Ilum bu». loco degentibus sacerdotes catholici desint, qui hunt superstitiosi quidam ritus, veluti lotiones, ipsis in Paschatis solemniis sacrosanctam Eu­ quae incenso thure, et certarum precum reci­ charistiam ministrare possint : turn ut Latera­ tatione, quae a catholica improbantur Eccle­ nensis Concilii pro omnibus utriusque sexus sia, peraguntur. Itaque abstinentes, quantum fidelibus decretum observetur; tum ut in com­ poterunt ab omni specie mala, ct infidelium muni totius Ecclesiae de Resurrectione Domini imitatione, discant istarum regionum populi, laetitia, huc vivifico pabulo, quod symbolum nihil in huiusmodi ritibus contineri, quod quoque unitatis est, Ecclesiae filii roborentur, necessarium sit ad defunctorum salutem, atque ac nutriantur. Quod si propter locorum, ct suffragium. Turearum vero dicteria et cachin­ temporum infelicitatem eveniat, ut infra duas nos, inanesque schismaticorum sermones pro hebdomades, quae a Dominica Palmarum ad nihilo habeant. 23. In aestimandis autem periculis, quo­ Adhonalionu Dominicam in Albis intercurrunt, nullatenus id fieri possit ; tunc, ut eidem praecepto vel rum interventu in supra cnunciatis rerum ge­ in Quadragesima, vel in solemniis Pentecostes, neribus, ecclesiasticae disciplinae rigorem re­ praeviisque diebus, iuxta proprii sacerdotis laxari posse declaravimus, universos istarum consilium, a populis istarum Serviae regionum regionum fideles, praecipue vero animarum satisfieri valeat, harum Litterarum tenore con­ Pastores monemus, itidemque rogamus, ut cedimus, ct indulgemus. abiectos animos Christiana virtute erigentes, 20. Dolenter vero nimis accepimus, vel quid vere timendum sit, quid contemnendum, adeo desertas, ct ruinosas esse istarum Regio­ examinent ; ct non in angustia, et metu terre­ num ecclesias, vel adeo insolescere infidelium narum potestatum, sed in amplitudine charifurorem, ut Sanctissima Eucharistia neque de­ tatis, ct ardore dilectionis, quae foras mittit center, neque tuto, ut par est, asservari possit ; timorem, Dei ct Ecclesiae praecepta observent, unde eveniat, ut plcrique fideles infirmi, abs­ ct animarum curam administrent. Quod si que salutari Viatico, naturae debitum solvant. solam turearum insultantium formidinem, aut Porro gravissimo huic malo, quantum fieri levium incommodorum periculum, ad transgre­ potest, occurri, et provideri debet. Quamobrem dienda Christianae professionis instituta, vel ad infirmorum notitia per parochos anxia diligen­ negligendum animarum sibi creditarum regi­ tia est inquirenda, non tantum pro iisdem men, iustam sibi causam esse iudicaverint ; vere Poenitentiae Sacramento expurgandis, christia- de ipsis dici poterit, quod ibi trepidaverunt nisque monilis, ac spiritualibus consolationi­ timore, ubi non erat limor. Idcirco Venerabi­ bus iuvandis, ac sublevandis ; verum ctiam, les Fratres Archiepiscopos, et Episcopos, quos ut Sanctissimo Christi Corpore reficiantur, at­ Spiritus Sanctus posuit regere Ecclesias istas que ad extremum agonem subeundum munian­ gravissimarum calamitatum cumulo vexatas, tur. Itaque ubi alicui ex fidelibus mortis pe­ hortamur in Domino, ct obsecramus, ut inanes riculum instare perspiciant, praedictum Sacra­ huiusmodi timores ex inferiorum Ecclesiae mi­ mentum Eucharistiae quamprimum ipsi mini­ nistrorum, omniumque fidelium pectoribus ex­ strent ; et si quidem sine periculo possint, ab cutiant, eosque erigant, atque excitent ; ut cal­ Ecclesia sumptum, si aliqua ibi extiterit, ad cabis aeque mundi blanditiis, atque terroribus, infirmi domum deferre debent ; cum extra sum­ per arduam, angustamque semitam Christum mum necessitatis casum apud infirmos in aedi­ Ecclesiae Cxput, ad sanctificationis fastigium bus non sacratis Missam celebrare non liceat. invitantem, constanter sequantur. 21. Dum autem sacerdos tantum Sacra­ 24. Agnoscant porro singularem in ipsos mentum ad infirmos defert, decreta in Albano Dei nostri misericordiam, qui dum terribili Concilio promulgata adamussim observet, qui­ iudicio in aliis regionibus infidelium domina­ bus praecipitur, ut inductus superpellicco, sto­ tioni subiectis Christianam religionem penitus laque utrique humero circumscpta, ct praece­ conculcari, ct extingui permisit ; in isto tamen dente uno saltem lumine, hymnos, et psalmos Serviae regno veritatis suae lumen vigere vo­ submissa voce recitans, in sacra Pixide, vel in luit, quo respicientes homines in angustiis, ct Calice mundo, velamine cooperto, ambabus tribulationibus constituti, ct consolationem ac­ manibus illud Mnte pectus tenens, devote de­ ciperent in hac vita, et ad meliorem, ac bea­ ferat. At ubi (sicut ibidem additur) turearum tiorem aliam assequendam perducerentur. S. C. DE PROP. FIDE Ad.C. 1714 i 53 An. C. 1744 15. Itajuc, Venerabiles Fratres, dilecti fi­ permittuntur, et unica comestione uti debent, horam ieiunantibus praescriptam servare opus lii, cogitate ctiam atque etiam, ct praecavete, nc per ingrati animi vitium, divinae erga vos habeant. — Edicimus observandam iis esse. 4. Quaenam sint epulae licitae, quae ve­ pietatis fluenta siccentur ; ct auferatur a vobis Regnum Dei, cuius legibus obtemperare, et tantur cum interdictis coniungi. — Responde­ mus : Epulas licitas pro iis quibus permissum recte constitutos mores servare contempseritis. Quod si supra exposita decreta, quib is vestram est carnes comedere, esse carnes ipsas; epulas agendi disciplinam ad sanctissimarum Ecclesiae interdictas esse pisces, ideoque utrumque simul legum puritatem cupimus revocare, quaeque adhiberi non posse. Piscibus tamen edendis non vobis omnino cxcqucnda per has litteras nostras interdicuntur ii quibus datur tantum facultas auctoritate Apostolica denunciamus, gravia vo­ adhibendi ova et lacticinia. 5. /Iu praescriptum de utroque epularum bis videbuntur, ct importabilia ; videte nc ad leve Christi onus, ac suave ipsius legis iugum, I genere non miscendo, dies quoque dominicos eam gravitatem, ct molestiam vestra opinione quadragcsimales complectatur. — Affirmatur transferatis, quae cx superaddita temporalium complecti. 6. Utrum haec lex ad cos quoque perti­ bonorum, vel retinendorum solicitudine, vel acquirendorum cupiditate, proficiscitur. I lace neat qui ex Bulla Cruciatae edere possunt ova ct lacticinia. — Rescribimus ; Nihil in si abicccritis, ct mundi servitutem cum ea, quam Christo professi estis, minime concilian­ pracnunciatis nostris Ap. Litteris statutum esse quod respiciar gratiosum Cruciatae Diploma. dam esse duxeritis ; profecto levia vobis omnia, et expedita in Christianae legis observantia vi­ Quare qui eo gaudent, illius tenorem stricte et debuntur. Fidelis est autem Deus, qui non considerate perpendant, cx ciusquc sententia patietur vos ab infidelibus vexari, ac tentari se gerant. Caveant autem ne inani quapiam excusatione sese solutos esse arbitrentur prae­ supra id, quod potestis ; sed faciet ctiam cx tentatione proventum ; ct momentanea tribu­ scriptis ibi legibus. 7. Utrum memorata duo praecepta urge­ lationum vestrarum aeterno gloriae cumulo abunde rependet. Quod a Patre misericordia­ ant extra Quadragesimam. — Respondetur: Urgere extra Quadragesimam utrumque praece­ rum, ct Deo totius consolationis vobis cx ani­ ptum; illud scilicet unicae comestionis, cum re­ mo adprecantes, Apostolicam Benedictionem liquis legibus in secundo ct tertio ad haec po­ vobis omnibus amanter impertimur. stulatu responso expressis; ct alterum non per­ miscendi epulas licitas cum interdictis, ut in 346 quarto postulato definitum est. tk onici comeh εοα perm i- III Ex Litt. Ap. Bened. PP. XIV. Dei et Apostolicae Sedis gratia Patriarcha dientiae, qua plcriquc illarum partium missio- » Antiochenus, Ssmi D. N, Clementis divina narii suprema huius Apostolicae Sedis decreta » providentia Papae XI Praelatus Domesticus, sc excipere professi sunt, Nobis cxpôsitum fuit, > eiusque Pontificio Solio Assistens, necnon ad omnes demum iis dc rebus controversias » Sanctae Romanae ct Universalis inquisitionis sedandas, ac praedictarum ecclesiarum statum > contra haereticam pravitatem Consultor, ac componendum, atque firmandum, nil aliud iam > in indiis Orientalibus, et Sinarum Imperio, reliquum esse, quam ut ad nonnulla postulata, » Jinitimisque insulis Cornmissarius ct Visitator quae ex parte aliquorum operariorum huius­ > Apostol. cum facultate Legati de Latere etc. modi Nobis proponebantur, congruae resolu­ « Inter graviores, quibus premimur, curas tiones, ct responsiones Apostolica auctoritate > pro Apostolici Visitatoris munere nobis, licet prodirent ; magnam in spem erecti sumus, » tanto oneri imparibus, iniuncto, ea sane est fore, ut, sublatis per opportuna rescripta pro­ > praecipua, cum nos huc missos esse consipositis dubitationibus, ac finitivis demum no­ » deramus ad expurgandum dominicum agrum stris, ct huius Apostolicae Sedis mandatis at­ > a zizaniis novella Christi germina sulfocantique praeceptis editis ac promulgatis, optatus > bus, et de alienis peccatis rationem esse reddialiquando finis inq»oncretur diuturnis molestis­ > turos, qui aeternam Dei ultionem pro nostris que dissensionibus, quae praedicationis evan­ » nunquam satis expiandis iure formidamus. gelical in praedictis Regnis olim disseminatae > Quamobrem statim atque ad has Indiarum fructum latae inficientes, i sasque novarum ec­ » oras appulimus, mentis nostrae oculos per clesiarum suboles vehementi discordiarum tur­ I » vastissimas illas orientales regiones circumbine agitantes, eo rem adduxeram, ut tot verbi » ferentes, dum corpus pertinaci morbo iaceret Dci praecones eximii sine causa adhuc labo­ » detentum, Missionum necessitates undique inrasse, largusquc sudores, ct sanguinem ipsum » quircre curavimus, ut iisdem pro viribus dc frustra effudisse viderentur. > opportuno remedio prospiceremus. Et quidem • · Ut enim multa praetereamus, quae retroactis » merito inter primas nostrae sollicitudini ocv » · temporibus hac in re acciderunt ; graviores quas > currcrunt novae Domini vineae in Regnis Mainnuimus, controversiae hoc ipso incunte sac­ » durensi, et Mayssurensi, rcccntiusquc Carnaculo eruperunt, seu potius renovatae fuerunt, > tensi, iisdem fere legibus, parique labore ab An. C, 1744 νΐΧοκΓ An. C. 1744 maximo dictorum infantium salutis discrimi> ne, monemus evangelicos operarios, ut sacro» rum canonum memores, terminum breviorem » quam fieri possit, attentis circumstantiis, ge» nitoribus praefigant, graviter conscientiam » eorum onerantes, nisi filios intra praefixum » tempus ad ecclesiam deferant sacro fonte ab> luendos. > Praeterea cum moris huius regionis sit, > uc infantes sex vel septem annorum, inter- aerewma. » dum etiam in teneriori aetate, ex genitorum » consensu, matrimonium indissolubile dc prae» senti contrahant per impositionem Tally, seu » aureae tesserae nuptialis, uxoris collo pensilis, > missionariis mandamus, nc huiusmodi irrita > matrimonia inter Christianos fieri permittant > nec sponsos sic coniunctos cohabitare sinant, > donec completa legitima aetate, ct explorato > eorum consensu, in faciem Ecclesiae, iuxta > formam a Sacro Concilio Tridentino prac> scriptam, verum ct canonicum matrimonium > contraxerint. Et quoniam apud peritiores im» piae illius religionis sectatores Tally prae> sefert imaginem, licet informem, Pulleyaris, > sive Pyllaiaris, idoli nuptialibus caeremoniis » praepositi : cumque dedeceat Christianas mu> lieras talem effigiem collo deferre in signum » matrimonii, districte prohibemus, nc in po» ste rum audeant Pally cum hac effigie collo » appendere ; et nc uxores innuptae videantur, » poterunt uti alio Tally, vel Sanctissimae Cru> cis, vel Domini nostri Icsu Christi, vel Bea> tissimae Virginis, vel alia quavis religiosa » imagine ornato. Et cum superstitione non » careat funiculus centum ct octo filis conipo» situa, et croceo succo delinitus, quo plerique » dictum Tally appendunt, prohibemus etiam » dictorum filorum numerum et unctionem. > Caeremoniae etiam nuptiales iuxta harum • regionum morem, tot sunt|, tantaque super> stitione maculatae, ut tutius remedium aptari > non posset, quam eas omnino interdicendo, > cum undique noxia gentilitatis labe scateant, > ct difficillimum sil eas a superstitiosis expur» gare. At vero ut faciliori conversionum viae » ct neophytorum commodo, quantum fieri > potest, in Domino indulgeamus, missionariis, > et praecipue Missionum Superioribus iniun» gimus, ut novis adhibitis diligentiis, severio» rique calculo, superstitiosa omnia a dictis cae» remoniis expungant, ita ut nihil inultum re» linquatur, quod Christianam pietatem offen• dat, et gentilium superstitionem redoleat, et > signanter, praeter eas, quas audivimus iam » statutas in hac materia ab iisdem missionariis > reformationes, ramus arboris Aresciomara • omnino auferatur ; ferculorum numerus, non > minus ac cibi praescripta qualitas, varietur ; An. C. 1/44 (56 circuli super caput sponsorum ad tollenda maleficia omittantur ; ct quod dc ferculis diximus, dc luteis vasis ibidem adhiberi solitis a nobis dictum ct prohibitum intclligatur; fructus etiam vulgo dictus Cocco, ex cuius fractione, prosperitatis vel infortunii auspicia gentiles temere ducunt, vel omnino a Christianorum nuptiis reficiatur, vel saltem si illum comedere velint, non publice, sed sccrcto, ct extra solemnitatem aperiatur ab iis, qui evangelica luce docti, ab huiusmodi auspiciorum deliramento sunt alieni. • Nullus rite ct sufficienter dispositus ar- t • ceatur a Sacramento Poenitentiae, ad pccca» torum remissionem, tamquam instrumento » divinae misericordiae, a Christo Domino insti» tuto, ct signanter muliere^ menstruali morbo • laborantes; non attentis diebus purificationis » iuxta morem gentilium, cum haec sacra· » mentalis vera animae purificatio, et non alia » sit attendenda 4 christifidelibus, eorumque > pastoribus, quibus praeterea non liceat nec > per sc ipsos, ncc per catcchistas, ncc per > alios quoscunque, dictis mulieribus prohibere » accessum ad ecclesiam, vel ad confessarium, > durante dicta infirmitate, ct dicto purificatio» nis tempore. Dedecet etiam christianae vir> ginis honestatem prima vice dicto morbo la» borantis, illum cognatis, vicinis ct amicis • notum facere, ac inverecunde publicare, iisque, » ethnicorum more ct ritu, in eius domum » collectis, super re tam sordida festum insli> tuere. Quocirca huiusmodi celebritates, ct » ritus orthodoxis puellis penitus interdicimus, » ct abolemus, missionariisque iniungimus, ut » non solum eas, verum etiam genitores mo• neant, quam dissona sit virginei pudoris le• gibus huiusmodi obscacnn consuetudo, quae » a gentilium impudentia videtur inducta, ut » ita labefactata puellarum verecundia, cas cf» frenate ad libidinem provocare valeant. » Ferre pariter non possumus, quod a mc> dicis spiritualibus pro animarum salute ea » duritatis officia denegentur, quae medici gen» tiles, nobilis etiam generis, seu castae, pro » corporis salute praestare non dedignantur in> firmis etiam abicctac ct infimae conditionis » vulgo dictis Pareas. Quapropter districte man· > damus missionnriis, ut, quantum in ipsis erit, » nemini c Christianis aegrotis, quantumvis » Pareas, ct vilioris si adessent, generis ho» minibus, desideranda relinquatur in infirmi» tate copia confessorii ; ct nc ingravescentibus » murbis, cum gravissimo vitae temporalis peri» culo, aeternae consulere cogantur, iisdem mis» siontrii praecipimus, ne infirmos huiusmodi > conditionis ad ecclesiam deferendos ex pectent, • sc I consultius domos, ubi aegrotant, pro vi» ribu* petant ad cos invisendos, ac piis sermo• nibus ct precibus, Sacra men to rum que pabulo 9 recreandos, atque demum cos in externo vitae > > > » • » • > » > > » Ht tnekeribftt nurarnwoiibM a Sacras. Poe· •deni ae nan arc^rdlt. pc ic^roiii ct· urn n'ion» |<•cri« aacro mi­ nuterie· »d>0Tin· J»u COLLECTANEA An. C. 1744 discrimine constitutos sancto infirmorum oleo definiant, absque personarum, aut sexus acccptione expresse damnantes quamcumquc praxim huic christianae pietatis officio contrariam. » Non sine maximo animi nostri moerore n* »onuonra > accepimus etiam, Christianos tympanorum rum taivtak > pulsatores, tibicines, aut alterius cuiuscum- bw· » que musici instrumenti sonatores ad idolorum » festivitates ct sacrificia acccrsiri, ad luden» dum, ct interdum etiam cogi, ob quamdam > servitutis speciem erga publicum ab ipsis con> tractae per huiusmodi artis exercitium, ncc > facile esse missionariis cos ab hoc detestabili > abusu avertere. Quocirca considerantes, quam » gravem rationem essemus Deo reddituri, si » huiusmodi christifidclcs a daemoniorum ho» norc ct cultu pro viribus non revocaremus, > illis prohibemus, ne imposterum audeant, nec > in pagodis, ncc extra, tum occasione sacri» ficioruin, tum quarumcumque solemnitatum > superstitioso cultu imbutarum, sonare, aut » canere, sub poena excommunicationis latae > sententiae, cum nullo modo liceat Christi > famulis Belial inservire ; ideoque missionarii > non solum cos monere tenebuntur de prae> fata prohibitione, veram etiam illam omnino » execution! demandare, ct contrafacientes ab > Ecclesia expellere, donec cx corde resipiscant, > et publicis poenitentiae signis patratum scan> dalum emendaverint. » Declaramus praeterea Pontificiam Consti- |avi7Aq>bea” » tucioncm Grcgorii Papac XV, incipientem — Sede permliu > Romanae Sedis Antistes — ad petitionem Pa» trum Societatis Icsu editam, qua indigenis > christifidelibus lavacra non alia occasione ct > fine quam corporis reficiendi, et a naturalibus » sordibus mundandi, ab Apostolica Sede per» mittuntur, interdictis tempore ct modo, qui> bus a gentilibus adhiberi solent, aeque alii» cere evangelicos operarios, quibus propterea » non liceat sub quacumque alia causa ct fine, > etiam ad effectum ut existimentur Sanias, » seu Brachmanes, prae ceteris dediti huiusmodi » absolutionibus, illis uti, praesertim statutis » eorum horis, ct ante, vel immediate post > quamcumquc sacram functionem. » Cineres itidem cx vaccae stercore confeConira tuum » ctos, et impiam gentilium poenitentiam a ncnirrTc^tifno^ » Rutren institutam redolentes, benedicere, cos,2“ρ€ΓΜ,η<>* » que fronti sacro Chrismate delimtac itnpin» gere, sive alia quaccumque signa albi, vel » rubei coloris, quibus Indi superstitiosissimi » in fronte, vel in pectore, aut in alia quavis > corporis parte utuntur, deferre prohibemus ; » mandantes, ut sanctae Ecclesiae consuetudo, » piique ritus cineres benedicendi, illisquc chri> stianorum caput cruce signandi, ad humanae > infirmitatis memoriam recolendam, religiose » serventur, tempore ac modo ab Ecclesia prae» scripto, scilicet fcri.i quarta Cinerum, et non » alias. > » > » S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1744 Lomu kctutttacoratn. » » » > » » » » » > » » » > > » » » > » > > > î$7 An. C. 1744 > Et demum quia cx librorum de falsa re­ » Mayssuren, ct Carnatensis, quibus post bime, . . ... ligionc, cl de rebus obscacms, superstitiosis9 sire, ct reliquis missionariis post trimestre a que tractantium lectura, venenum ut pluri> die consignationis faciendae dicto Patri Tamum serpere solet ni cor fidelium, quo non > chard, idem decretum pro publicato, et noti· minus Fidei puritas offenditur, quam mores » ficato pariter habeatur. — Datum Pudichcrii corrumpuntur, magnopere commendantes zc9 in sancta Visitatione Apostolica hac die lum ac studium missionarioruin, qui libros 9 lunii 1704, ei publicatum die 8 Iulii eiusdem sacram Ecclesiae Catholicae doctrinam, rc> anni 1704 per traditionem factam coram IIrumque sacrarum monumenta continentes, 9 lustrissimo, et Reverendissimo Domino, per pro Indorum christifidelium eruditione, in 9 me Cancellarium infrascriptum Rcv. Patri linguam ma laba ricam, seu tamulicam trans> Guidoni Tachard Patrum gallorum Societatis tulere, vel novos pro illorum commodo ct > lesu in Indiis Orientalibus Superiori, praeseninstitutione composuerunt ; iisdem christifi9 tibus RR. Patribus Francisco Laines Superiore dclibus expresse interdicimus fabulosos genti» Missionis Madurensis, ac Venantio Bouchet lium libros, cosquc legere, ct retinere prohi» Superiore Missionis Carnatensis. bemus, sub poena excommunicationis latae > Carolus Thomas Patriarcha Antiochenus sententiae, nisi prius habita licentia parochi > Visitator Apostolicus. — Andreas Candela seu missionarii curam animarum exercentis, > S. Visitationis Apostolicae Cancellarius >. Λ Oemenic PP. quorum prudentiae committimus facultatem Quoniam autem de re maxima, caque gra­ XI. Decretum super hoc dispensandi, ct libros (si qui forte vissima agebatur, idem Antiochenus Patriarcha confirmatur. sunt) noxia superstitione vacuos, et nihil con- litteris suis totam rei gestae seriem Apostoli­ tra bonos mores tractantes, pro Christiano- cae Sedi exactissime renuntiavit, latumque ab rum usu seligendi, corumque lecturam perse decretum supremo illius iudicio subiecit. mittendi. Quibus ad Urbem allatis litteris, idem Prae­ poccie in con> Ea igitur universa ct singula, auctoritate decessor noster Clemens Papa XI supradictum nem. e», * Apostolica et tenore praedictis, damnamus, Vicarii Apostolici decretum rite perpensum, » ac districtiori, quo possumus, modo prohiatque etiam in Congregatione S. Officii dili­ > bemus. Mandantes Patri Provinciali Provinciae genti examini subiectum, in omnibus servandum » Malabaricac, caclcrisquc Superioribus Socic- ct exequendum esse statuit, ea tamen addita » tatis lesu in Indiis Orientalibus ut hoc no- clausula — Donec aliter a Sede Apostolica pro· > strum decretum notificent singulis missionariis visum fuerit, postquam eos audierit, siqui erunt » sive aliis quibuscumque curam animarum qui aliquid adversus contenta in huiusmodi > exercentibus sibi subicctis, illudque perpetuo, decreto afferendum habuerint — Ea Pontificis » ct inviolabiliter cxcqui faciant, sub poena ex- in Congregatione Sancti Officii resolutio se­ » communicationis latae sententiae quoad Pro- quentis est tenoris, videlicet : • Feria V. die VII. Ianuarii I7o6. In Congrs,Ce > vincialcs ct Superiores, et suspensionis a di> Gen. Sanctae Rom. ct Univ. Inquis, habita in » vinis ipso facto incurrendae quoad subditos > contra facientes, seu aliter permittentes. Atque 9 Palatio Ap. Vaticano, coram SSrïio D. N. D. > ita decernimus ct mandamus in omnibus, 9 Clemente div. Prov. Papa XI, ac Effiiset Rniis » donec aliud fuerit ab Apostolica Sede, vel a » DI). S. R. E. Cardd. in tota republica chri» nobis eiusdem auctoritate provisum, inviola» stiana contra haereticam pravitatem Generali> bililer servari, non obstantibus quibuscumque. > bus Inquisitoribus a S. Sede Ap. specialiter aaaedim » Et nc ex his, quae expresse praecepta, > deputatis. > Idem Sanctissimus Dominus Noster, relato •«no rciicitur. > vel prohibita a nobis fuere, tacitum quis de· » ducere valeat, in reliquis practicari solitis in 9 tenore decreti, editi Pudichcrii die 23 lu9 istis Missionibus, nostrum assensum, seu » nii 1704 a D. Carolo Thoma de Tournon » approbationem (cum plura forsan reforma· > Patriarcha Antiocheno, Commissario et Vi> situtore Apostolico in Imperio Sinarum, ct » lionc digna nostram cognitionem effugerint, » aliis Indiarum Orientalium Regnis, necnon » et alia maturius examen postulantia indecisa » remanserint); hanc interpretationem omnino » literarum inde scriptarum ab eodem D. Pa» triarcha, nempe die 9 Iulii dicti anni 1704 » reiicimus, ct menti nostrae esse contrariam Ixcretipromui. » declaramus. Volumus autem iustis dc causis, > ad praefatos Eminentissimos ct Reverendisn*»o. . . ... . 9 simos DD. Cardinales, ac dic 10 eiusdem » ut hoc nostrum decretum afficiat, ct pro pu· > blicato habeatur post illius traditionem a no· > mensis ad R. P. D. Assessorem, diserte su» siro Cancellario faciendam Patri Guidoni Ta> per iisdem de more loquutus fuit. Auditis » chard Vice-Provinciali Patrum gallorum So> deinde votis praefatorum DD. Cardinalium, » cictatis Icsu in Indiis, cui propterea in virtute » dixit rescribendum esse D. Patriarchae, com» sanctae obedientiae onus iniungimus, quatuor > mendando illius prudentiam, ac zelum, ct > similia exemplaria transmittendi ad Patrem > quod exacte observari debeant ea omnia, quae » Provincialem Provinciae Malabaricac, ac ad » in Decreto supradicto fuerunt ab ipso prae» Patres Superiores Missionum Madurensis, et » scripta, donec aliter a Sede'Apostolica pro- na librorum ... i58 COLLECTANEA > visum fuerit, postquam eos audierit, si qui » erunt, qui aliquid adversus contenta in hu» iusmodi decreto afferendum habuerint. » lussit quoque Sanctitas Sua, quod per » Patrem Consultorem loannem Damascenum > Ordinis Fratrum Minorum S. Francisci Con» ventualium rcassumantur ea omnia, quae circa » nonnullos ritus, ut asseritur, superstiosos » Christianis malabariis in Indiis Orientalibus » a quibusdam missionariis, ut praetenditur, permissos, iam pridem ad eamdem Apostoli­ cam Sedem delata fuerunt n Fratre Franci­ sco Maria Turoncnsi Ordinis Minorum eius­ dem Sancti Francisci Cappucinorum missio­ > nario illarum partium, ad hoc ut idem P. Consultor de iis, quae sive a san. mem. Gre­ gorio XV in suis litteris dic XXXI Innua» rii i6a3, in forma Brevis desuper expeditis, » sive ab eodem Domino Patriarcha in suo De» creto praedicto expresse damnata, vel prohi» bitn non fuerint, conliciat Summarium, su» per quo discuti, ac decerni valeat quid sit » agendum. » Quo vero ad quaestionem de quibusdam » ignobilibus, nc intimae sortis hominibus, qui » in eisdem regionibus vocantur Pareas, ct a » nobilibus tamquam infames ct damnati vi» tantur, Sanctitas Sua dixit, quod separation » examinari debeat >. Verum hanc providentiam, ubcresque quos inde spes erat proventuros fructus frustatus est falsus rumor, qui paucos post annos per ludias increbuit, ipsum nempe Clementem XI. Prae­ decessorem, ct relatum Patriarchae Decretum revocavisse, ct nonnullas cx iis caeremoniis adprobassc, quas ille tamquam superstitiosas, minimeque ferendas proscripserat. Cui falso rumori cursum intercepturus laudatus Pontifex (demens XI., utque omnibus manifesta redderet animi sui sensa, dt ;uc impugnatoribus decre­ turum a Patriarcha praedicto editorum omne penitus effugium adimeret, quo a praestanda eisdem decretis debita ube lientia sc subtrahere quoquo modo possent, die prima Septembris anni MDCCXII, extrahi cx tabulariis mandavit authenticum exemplum Decreti, quod prae licta die VII lanuarii anni MDCCV1 emanaverat, et superius transcriptum est, illudquc Episcopo Mcliapurcnsi transmitti iussit, ut cx eo, et is pro­ be nosceret, et aliis etiam Episcopis et missio­ nariis carum regionum palam faceret, quid co usque dc Patriarchae Antiocheni Decreto Apo­ stolica Sedes iudicassct. Ac ne ullo modo Pon­ tificiae mentis oraculum in dubium posset revo­ cari, Decreti exemplo iungendas alligandasque voluit Litteras Apostolica* in forma Brevis, ut sequitur : hT 4 Venerabilis Frater, etc. Non sine gravi ani'<*·** » mi nostri molestia istis in partibus evulgatum » fuisse audivimus, quod praescripta in quo» dam Decreto «lie 2 3 lunii t7O| Pudichcrii An. C. 1744 > edito n bon. mcm. Cardinali dc Tournon, » cum illuc nd Sinensis Imperii oras transmi> graturus accessit, a Nobis rescissa ct abrogata, > ac simul caeremoniae ct ritus qui eodem > Decreto superstitionis labe infecti declarantur, » vel omni, vel aliqua ex parte approbati, ac > permissi fuerint. Cum autem maxime cupia» mus, ut in re tanti momenti non modo Era> ternitati tuae, verum etiam, te curante, cac» teris istarum partium Antistitibus ac mis> sionariis aperte veritas innotescat, libi con» iuncta folia a Notario Sanctae Romanae, ct > Universalis Inquisitionis subscripta, ac eius> dem Inquisitionis signo roborata, mittenda > duximus, cx quibus abunde ac luculenter » intclliges, quaenam eiusmodi in rebus h.ictc» nus fuerit, ct adhuc sit nostra mens, donec » n Nobis, ct Apostolica Sede aliter decernatur. » Quod superest, Pastorum Principem enixe > rogamus, ut in arduis pastoralis oflicii curis » caelesti ope sua libi iugiter adesse velit. Et > Fraternitati tuae Apostolicam Benedictionem » peramanter impertimur. Datum Romae apud > S. Mariam Maiorem sub annulo >Piscatoris » dic 17 Septembris anni 1712. Pontificatus > nostri anno duodecimo >. Nova tranimnQuoniam autem unus ct alter annus ela­ aio dccretiS. Of­ ficii ct Littera­ psus iam erat, nec dum constiterat, S. Oflicii rum Ap. Decretum, Pontificiasquc Litteras Mcliapurcnsi Episcopo redditas fuisse, idcirco Congregatio S. R. E. Cardinalium negotiis dc Propaganda Fide praepositorum novum Decreti Litterarum­ que exemplum Episcopo Claudiopolitano in Cucichcnsi Provincia Apostolico Vicario dic XXIV, lunii anni MDCCXIV transmitti curavit, ipsique Pontificio nomine mandavit, ut si forte priores litterae deperiissent, aliavc dc causa Decreti promulgatio secuta non esset, caveret ipse diligenter, ut posteriores hac saltem Mc­ liapurcnsi Episcopo iuiidicc redderentur, coque debitum Pontificiis mandatis obedientiam prae­ stare aut reluctante, aut differente, idem ipse Claudiopolitanus Episcopus Apostolicae Sedis indicium, nulla interposita mora, execution! mandaret. Cum tamen Patriarchae Antiocheni Visita­ Nova cautae tra­ ctatio. toris ct Commissarii Decretum confirmatum quidem fuisset, sed ea addita reservatione — Donec aliter a Sede Apostolica provisum fuerit postquam eos audierit, si qui erunt, qui aliquid adversus contenta in huiusmodi Decreto affe­ rendum habuerint: — haud difficilem sc prae­ buit Clemens XI audiendis missionariis, qui post Decreti confirmationem, aliisque tempo­ ribus, Romam venerant, eorumque preces be­ nigne excepit, quibus enixe petebant, ut cen­ surarum, quae in eo Decreto continebantur, sus­ pensionem unaque simul moderationem, aut ipsiusmet Decreti interpretationem concedetct. utque res maturius expediretur, auditis iam non semel missionariis praedictis, Nobis in minu- X An. C. 1744 S. C. DE PROP. FIDE ribus agentibus, Sanccacque Universalis Inqui­ sitionis Consultoris munus obeuntibus manda­ vit, ut ab initio rem totam penitus cognosce­ remus, atque collectis, quae ex utraque parte afferebantur, rationem momentis, de illa ad S. Ollicii Congregationem plenissime referremus. Hinc productis cx una parte a Decreti impu­ gnatoribus, facti iurisque non exiguae molis voluminibus, proditisque antiquis ct recentibus documentis, quibus vetitas Decreto observantias superstitione vacare, omnique labe carere co­ nabantur ostendere: exhibitisque cx alia, quae Decreto favebant, rationibus multiplicibus; ple­ nam inde hausimus causae totius cognitionem, coque res, quod ad Nos attinebat adducta erat, ut possemus iam de ea exacte referre. Verum Clemente XI vita functo, cius successor fel. pariter record. Innocentius Papa XIII huic causac connosccndae peculiarem Congregationem MccatioXiiido. cx lectissimis conflatam viris non minus intexin coohr’ gritate, quam prudentia, doctrinaquc praestantibus (quos inter Nos etiam, etsi praedictis qua­ litatibus minime praediti, adscript! fuimus) de­ putavit. Qui selecti viri saepius, per duos et amplius annos, inter sc convenientes, commu­ nicatis consiliis, longa rerum indagine, ct ex­ quisita adhibita diligentia, articularim rem lotam discusserunt, partibus tam voce quam scripto iterum ac saepius auditis. Cum autem eo res pervenisset, Innocentio XIII c vivis sub­ lato, ad Petri Cathedram evectus est san. mem. Benedictus Papa XIII, qui eorum omnium, quae in hac causa gcstafucrant certior apprime factus, nec minori flagrans desiderio eam ad optatam finem perducendi, supradictam Congregationem pro eiusdem causae recto expeditoque cursu ab Innocentio decessore institutam confirmavit, atque incoeptum examen persequi iussit; caquc non multo post examini finem imposuit. I lis ita peractis, idem praclaudatus Pontifex Benedictus XIII, causa ad sc avocata, A pos co­ licas Litteras in forma Brevis anno MDccxxvir cxcunte, ad universos Episcopos et missionarios Regnorum Madurensis, Mayssurensi, ct Carnatensis dedit, quibus praedicti Caroli 1’homac Cardinalis Turnonii Decretum confirmavit, observandumque praecepit. Litterae sunt huiusmodi, videlicet : ’•‘Î'ÎlS c 1 'enerabilibus Fratribus, ac dilectis filiis, • i p. xin. . Episcopis, et Apostolicis Missionariis in Re· > gnis fndiannn Orientalium Madurensi, Mays· » surensi, et Carnatensi· BuNsmorus PP. XIII * — Venerabiles Praires, ac dilecti lilii, salu­ tem, ct Apostolicam benedictionem. Ad » aures nostras pervenit, vocationem gentium, > Ecclesiacque incrementa, propter subortus in· » ter operarios cvangelicae messis controversias, » magnis isthic difficultatibus laborare. Quae » quidem eo graviorem nobis dolorem attulc9 runt, quo remedia salubriter alias adhibita » diutius a nonnullis repudiari intelleximus. 159 An. C. 1744 > Iam enim per bon. mem. Carolum Thomam > Patriarcham tunc Antiochenum, cum potestate » Legati dc latere Apostolicum Visitatorem, de9 inde huius S. R. E. Cardinalem, pleraque ad » gliscentes lites componendas, explicandasque » difficultates sapienter praescripta fuerant, Dc9 creto condito Pudicherii in sacra Visitatione ' > Apostolica die xxm mensis lunii anni mdcciv, i 9 dic vero octava lulii eiusdem anni promul> gato. Partibus autem nondum acquiescenti» bus, de mente fel. record. Clementis XI prae9 decessoris nostri diversa opinantibus, et evul> gantibus, idem praedecessor noster, datis ad > Vcn. fr. Episcopum Meliapurensem litteris 9 dic xvii mensis Septembris anni mdccxh, suam » dc servandis Decretis mentem opportune de» claravit. Ut igitur nostrae quoque sollicitudi> nis partes ad controversias avertendas, et sa» lutem gentium concordibus studiis facilius a » Vobis procurandum adhibeamus, praesertim » ne quis cx silentio nostro detractum aliquid » esse suspicetur mandatis, et declarationibus » antedictis; laudati antecessoris nostri vestigiis » inhaerentes, Decreta eiusdem Patriarchae An» tiochcni nostra etiam auctoritate confirma» mus, eorumque obedientiam et observantiam > similiter mandamus ct requirimus. Decretum > quoque dc Sacramentis administrandis mo» libandis hominibus infimae conditionis, quos » Parcas appellant, ulteriori dilatione remota, » pariter servari ct impleri praecipimus. Ve9 strum autem erit, ut mandata per antcccs» sorem nostrum et per Nos ipsos Apostolica > auctoritate, tenore praesentium, in omnibus > confirmata, impigre ct obsequenter facientes > opus Dei, quod tanta cum animi alacritate > suscepistis, rite, unanimiter, studioseque per> liciatis. Ac vobis, Venerabiles Fratres, dilecti » Filii, Apostolicam benedictionem peramanter > impertimur. — Datum Romae apud S. Pe» trum sub annulo Piscatoris dic xn Dcccm» bris muccxxvii, Pontificatus nostri anno iv ». Tantum vero abfuit, ut qui pro ritibus eo Causa examin Decreto damnatis pugnabant, huic novae ciusÎ'cîcdem Decreti confirmationi acquiescerent, quin mente xn potius, anno mdccxxxii, praedecessori nostro Clementi Papac XII in Benedicti locum subro­ gato declaraverint, sc nihil de nova confirma­ tione audivisse, neque aliquid, quod ad eam spectaret, Episcopis ct missionariis Indiarum fuisse legitime denuntiatum, ideoque enixis precibus ab eo postulaverint, ut, non obstante Iknedicti XIII dispositione, dignaretur hanc eandem causam denuo S. Officii Congregatio­ nis examini, ct cognitioni subiicerc. Et quam­ quam, aliis earum partium missionariis cau­ sam finitam esse, et in rem iudicatam abiissc reputantibus, seu excipientibus non deessent qui postulatis haud annuendum esse crede­ rent, iisque adversarentur: attamen idem Ponti­ fex Clemens XII, supremum tandem acerrimis An. G 1744 I jit erac Apo· atoheae Qemcoυ· PP. XII. >4 Aof. i7J<- 160 COLLECTANEA An. C. 17-H perniciosisquc dissidiis finem fieri peroptans, » nae fidei magis idoneas providentiae suae supradictorum preces admittendas existimavit, » vias ac rationes iniret. Benedictus etiam XIII, declara virtue in causa posse procedi. Quare » fel. record, itidem praedecessor noster, prolotius materiae instaurata disceptatione, ct per > vide Clementis XI mandatis, declarationibus, duos fere annos continuata, documentis certis, > atque vestigiis inhaerens, litteris quoque in et necessariis cx utraque parte productis, fa­ » forma Brevis die 12 mensis Dec. anni 1727, ctaque praesertim Decreti impugnacoribus am­ » datis, memorata Cardinalis Tournonii decreta plissima facultate alftrcndi quidquid in contro­ > confirmationis robore similiter munivit. Nos versum quemque articulum deducendum al- » vero, qui plane immerentes ipsis Summis Ponlegandumque c re sua iudicarcnt; post plures » tificibus in Apostolica servitute successimus, Congregationes habitas in Conventu Sanctae » nihil optamus impensius, quam ut sacrosanMariae supra Minervam a S. R. E. Cardinali­ > cta Icsu Christi fides amplius in dies probus in ncgociis Fidei Generalibus In qui si tot ibus » moveatur, atque omni ope curemus, ut si l^er universam Christianam rcmpublicam de­ > qua forte magnis eiusdem incrementis ct proputatis, hi tandem quid ipsorum indicio in » pagationi occurrant impedimenta, (Deo votis controversis articulis, aut confirmandum, aut > nostris obsecundante) penitus auferantur. Itamoderandum, declarandum denique, aut ali­ » que postquam necessaria ct certiora habuimus qua cx parte remittendum esset, aperuerunt; > documenta, theologorum, ac praesertim Vccorutnquc resolutiones probavit confirmavitque > ncrabilium Fratrum nostrorum S. R. E. Carpraclaudatus Clemens Papa XII, illasquc inse­ > dinalium per universam Christianam rempu> blicam Generalium Inquisitorum suffragia cxrendas decrevit Apostolicis Litteris in forma » quisivimus, quaeque iidem Venerabiles FraBrevis, quibus Madurensibus, Mayssurensibus, ct Carnatentibus Episcopis, ac missionariis Apo­ > tres nostri Cardinales confirmanda, aut mostolica auctoritate mandavit, iniunxitqtie, ut > deranda, vel declaranda, atque in nonnullis lata ab se decreta tum religiose ipsi observa­ > remittenda Nobis consulere decreverunt, cx rent, tum ab aliis omnibus summa tide ac di­ » sequentibus dubiis hic insertis plene vos diligentia observari curarent. Litterae in forma * gnoscctis >. Brevis sunt sequentis tenoris: < Dubia pro Missionibus Madurensi, Mays· 4 Venerabilibus FVatribus, ac dilectis /4- » surensi, ct Carnatensi exorta occasione De· ciu»Jcmscrc» creti clar. mem. R. P. D. Caroli Thomae *pon orci’ » liis, Episcopis, ct Apostolicis Missionariis in 9 Regnis indiarum Orientalium, Madurensi, > Maillard de Tournon Patriarchae Antiocheni, » Mayssurcnsi, ct Carnatensi, — Clkmrms » postea S. R. E. Cardinalis, editi Pondicherii » PP. XII. — Venerabiles Fratres, dilecti filii, > die 2j [unii fjod, proposita in Congrega· > salutem ct Apostolicam benedictionem. — > tionibus Generalibus S. Officii, habitis in » Compertum, exploratumquc Vobis esse non » Conventu Sanctae Mariae supra Minervam » ambigimus Carolum Thomam bon. mcm. coram Eminentissimis et Reverendissimis DD. > tunc Patriarcham Antiochenum cum potestate » S. R. E. Cardinalibus Generalibus ïnquisi· » Legati a latere Apostolicum Commissarium, > toribus, praesentibus 1)1), Consultoribus, in· » ct Visitatorem, deinde huius S. R. E. Car- » frascriptis diebus : super quibus dubiis iidem » dinalcm de Tournon a praedecessore nostro » Eminentissimi suam protulerunt sententiam, » fel. record. Clemente XI ad Sinas anno 1702 » prout infra, videlicet : » missum, ubi primum ad Arcem Pudicherii > Feri a 4. die 2 i lanuarii 17^3· > appulit, ut gravibus ct urgentibus Missionum | > Primum Dubium — Jn, et quomodo De· »· Qrc* cmlv » in Regnis Madurcnsi, Mayssurcnsi ct Carna- » cretum clar, mem, Rminentisstmi Cardinalis mentalium in lJone > tensi saluberrime dirigendarum necessitatibus I > de Tournon sit exequendum in ea parte, quae » opportune prospiceret condidisse dic 23 men- » est tenoris sequentis : — Districte probibe» sis lunii anni 1704, decreta nonnulla, quae » mus, ne in baptizandis, tam pueris, quam > dic 8 mensis Iulii eiusdem anni promulgavit. » adultis cuiuscumquc sexus ct conditionis, > Cum autem aliquot cx Venerabilibus Fratri- » omittantur sacramcntalia, sed omnia palam > bus ct dilectis filiis, Episcopis, ct sacris » adhibeantur, ct signanter saliva, sal, ct in» Indiarum Orientalium operariis, quibusdam > sufilatio, quae cx Apostolica traditione Catho» in iisdem decretis contentis minime acquic- » lica Ecclesia recepit, et ob recondita in iis » scentes, reclamassem, laudatus praedecessor » sacris ceremoniis divinae erga nos bonitatis > noster Clemens XI litteris in forma Brevis > mysteria, sancte ct inviolabiliter custodivit ; » ad Episcopum Meliaporcnsem die 17 mensis » decreto Sanctae ct Universalis Inquisitionis » Septembris anni 1712 datis, eorumdem de- > dc anno i656 pro Sinis facto, ob diversas » cretorum obedientiam ct observantiam tamdiu > rationes ct circumstantias, minime obstante. » requisivitac mandavit, donec Apostolica haec > Eminentissimi dixerunt — Confirmandum » Sedes, causae momentis fideliter relatis, ct » esse decretum Eminentissimi Cardinalis de > accuratius inspectis, quas novisset iustitiac > Tournon, sed consulendum Sanctissimo, quod » magis consentaneas, ct propagandae christia- > missionariis Regnorum Madurensis, Mays· An. C. 1744 S. C. DE PROP. FIDE » > » » • » > » > » » > > » > > > > > > » » » LQrai nomcn baptizandis imposcndutn. » » > » » > » > > » > » » > J Qaoid imsauuoacm rcnu ucrarum. » > > > » » » » » » > > » » <· Qooad IcmN praefïgenpro bipli«3o miantium. » » > surensis, et Carnatensis dispensationem con· cedat ad decennium duraturam, omittendi in collatione Baptismi salivam, et occulte utendi insufflationibus, in casibus tamen par· ticularibus, et in quibus gravis et proportionata necessitas, urgeat, super qua con· scientia missionariorum oneratur: dummodo non laborent errore habendi salivam et an· helttum, tamquam materiam ineptam, vel in· capacem ad inserviendum pro sacramenta· libus caeremoniis in Baptismo, utpote om· nino incapaces Baptismi ; eisque missionariis iniungendum, ut debitam instructionem, alias· que omnes possibiles diligentias adhibeant, ut aversio populorum a saliva et insuffla· tione amoveatur, et de instructione, aliisque diligentiis adhibitis Sanctam Sedem intra tempus decennii certiorent, > Insuper monendos esse missionarios su· per gravi negligent!a non recurrendi ad S. Sedem pro obtinenda facultate dispensandi, et male se gessisse Episcopos conce· dendo huiusmodi dispensationem, inconsulta Apostolica Sede. > Secundum Dubium — Λη, ct quomodo decretum sit exequendum in ea parte, quae est tenoris sequentis : — Item praecipimus, ut, iuxta laudabilem Ecclesiae consuetudinem, semper imponatur baptizando a baptizante nomen alicuius Sancti in Marcyrologio Romano descripti, omnino interdictis nominibus idolorum vel falsae religionis poenitentium, quibus gentiles ptuntur, et neophyti hactenus appellari consueverunt, antequam per Baptismum essent divinae gratiae renati. > Eminentissimi dixerunt : — Moderandum esse decretum, deleto verbo Praecipimus, cum clausula - curent quantum fieri potest ; - Jir· ma remanente interdictione, quoad nomina idolorum, et falsae religionis poenitentiam. Feria 4 die 22 Aprilis 1733. » Tertium Dubium — An, et quomodo di· ctum decretum sit exequendum in ea parte, quae est tenoris sequentis:—Nec parochis, scu missionariis sub quovis praetextu liceat sanctissimae Crucis, Sanctorum, ct rerum sacrarum nomina per translata immutare, nec ea alio idiomate explicare, nisi latino, vel saltem indico, quatenus voces indicac rcgionis, latinac significationi liquido et adamussim respondeant. » Eminentissimi dixerunt: — Quod servetur decretum Eminentissimi de Tournon, et decla· retur, non habere locum in vocibus et nomi· nibus iam ab institutione Missionis communi· ter receptis, quae tamen per hanc declaratio· nem nec approbantur, neque reprobantur. > Quartum Dubium — Λη ct quomodo di· ctum decretum sit exequendum in ea parte, quae est tenoris sequentis : — Et quia audivimus, Baptismum infantium ex Christianis Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I. ,6r Λη. C. 1744 parentibus ortorum, eorumdem incuria, saepe saepius diu protrahi, non sine maximo dictorum infantium salutis discrimine, monemus evangelicos operarios, ut sacrorum canonum memores, terminum breviorem quam fieri possit, attentis circumstantiis, genitoribus praefigant, graviter conscientiam eorum onerantes, nisi filios intra praefixum tempus ad Ecclesiam deferant Sacro Fonte abluendos. > Eminentissimi dixerunt : — Servandum > esse decretum Eminentissimi Cardinalis de 9 'Tournon. 5. Quoad ma­ 9 Quintum Dubium — An, et quomodo prae· trimonia puero­ 9 dictum decretum sit exequendum in ea parte, rum. > quae est tenoris sequentis: — Praeterea cum > moris huiusmodi regionis sit, ut infantes sex, » vel septem annorum, interdum etiam in te» neriori aetate, ex genitorum consensu, ma» trimonium indissolubile de praesenti contra> hant per impositionem Taly, seu aureae tes» serae nuptialis uxoris collo pensilis, missio> nariis mandamus, ne huiusmodi irrita ma> trimonia inter Christianos fieri permittant, > nec sponsos sic coniunctos cohabitare sinant, » donec completa legitima aetate, et explorato > eorum consensu, in faciem Ecclesiae, iuxta » formam a Sac. Concilio Tridentino praescri» ptam, verum et canonicum matrimonium > contraxerint. > Eminentissimi dixerunt:— Exequendum 9 esse decretum Eminentissimi de Tournon ; 9 cum declaratione tamen, servandam esse for· 9 mam pro matrimoniis a Sac. Concilio Tri· 9 dentino praescriptam in locis, in quibus de· 9 cretum dicti Concilii in cap. primo sess. 24 9 de Reform. Matrim. public itum est, et im· 9 posterum publicabitur, neque eius observan· 9 tia sit impossibilis ; et missionarii curent, 9 quantum Jieri potest, ut in omnibus locis 9 Missionum illarum partium dictum decretum 9 Concilii publicetur. Feria 4 die 13 Maii 1733. ύ. Quoad rc9 Sextum Dubium — Λη, et quomodo di· stationem Taly 9 ctum decretum sit exequendum in ea parte in tignum matri­ monii. 9 quae est tenoris sequentis : — Et quoniam » apud pentiores impiae illius religionis secta» tores, Taly praesefert imaginem, licet infor> mem pulleyaris, seu pylleiaris idoli nuptia9 libus ceremoniis praepositi, cumque dedeceat » Christianas mulieres talem effigiem collo dc9 ferre in signum matrimonii : districte proh i> bemus, ne imposterum audeant Taly cum 9 hac effigie collo appendere ; ct ne uxores in» nuptae videantur, poterunt uti alio Taly, 9 vel Sanctissimae Crucis, vel Sanctissimi Do> mini nostri Icsu Christi, vel Beatae Virginis 9 vel alia quavis religiosa imagine ornato. 9 Eminentissimi dixerunt : — Servandum 9 esse Decretum Eminentissimi de Tournon, 9 quamvis missionarii asserant, numquam per· 9 misisse gestationem dicti Taly. > » > » 9 » > » » Au. G 1744 162 COLLECTANEA * Septimum Dubium — An, ct quomodo **,-,-»4410' βι. » praedictum decretum sit exequendum in ea » parte, quae est fenoris sequentis : — Et cum > » > » > superstitione non careat funiculus centum ct octo filis compositus, ct croceo succo ctum decretum sit exequendum in ea parte » quae est tenoris sequentis : — Caeremoniae » etiam nuptiales iuxta harum regionum mo• rem tot sunt, tantaque superstitione macula» eae, ut tutius remedium aptari non possit, » quam eas omnino interdicendo, cum undique » noxia gentilitatis labe scateant, ct dilficilli» mum sit eas a superstitiosis expurgare. At » vero, ut faciliori conversionum viae et neo> phycorum commodo, quantum fieri potest, » in Domino indulgeamus, missionariis, et » praecipue Missionum Superioribus iniungi» mus, ut novis adhibitis diligentiis, severio» rique calculo, superstitiosa omnia a dictis » caeremoniis expungant, ita ut nihil inultum » relinquatur, quod Christianam pietatem of» feudal, et gentiiium superstitionem redoleat, » et signanter, praeter eas, quas audivimus iam > statutas in hac materia ab iisdem missiona» riis reformationes, ramus arboris Aresciomara > omnino auferatur ; ferculorum numerus non > minus ac cibi praescripta qualitas varietur ; » circuli super caput sponsorum ad tollenda » maleficia omittantur ; ct quod de ferculis di» ximus, de luteis vasis ibidem adhiberi soli» tis a nobis dictum ct prohibitum intelligatur. • Eminentissimi dixerunt : — Serrandum . iCj.cc, » esse decretum Eminentissimi Cardinalis de » Tournon. Feria 4. die 22 /ulii 1733· 9 Nonum Dubium — An, et quomodo di» ctum decretum sit exequendum in ea parte, » quae est tenoris sequentis : — Eructus etiam » vulgo dictus Cocco, ex cuius fractione pro- » > » » » > > ·<<-©··· speritatis vel infortunii auspicia gentiles te· mere ducunt, vel omnino a Christianorum nuptiis rciiciatur, vel saltem, si illum come· dere velint, non publice, sed secreto, et extra solemnitatem aperiatur ab iis, qui evangelica luce edocti, ab huiusmodi auspiciorum deliramento sunt immunes. > Eminentissimi dixerunt : — Dilata. Decimum Dubium — An, et quomodo di- > ctum decretum sit exequendum in ea parte, • quae est tenoris sequentis : — Nullus rite » » » » » et su fidenter dispositus arceatur a Sacratnmto Poenitentiae, et signanter mulieres menstruali morbo laboiantcs, non attentis diebus purificationis iuxta morem gentilium ; cum haec sacramcntalis vera animae purifi- An. C. 1744 » catio, et non alia, sit attendenda a christi» fidelibus, corumque Pastoribus, quibus prae· > terca non liceat nee per scipsos, nec per ca» techistas, nec per alios quoscumque, dictis » mulieribus prohibere accessum ad ecclesiam, » vel ad confessarium, durante dicta infirmi» tate, ct dictae purificationis tempore. » Eminentissimi dixerunt : — Servandum 9 esse decretum Eminentissimi > Tournon. Cardinalis de Vub^Httdo exequendum sit dictum decretum in ea parte mcmtrui. quae est tenoris sequentis : — Dedecet etiam Christianae virginis honestati prima vice dicto morbo laborantis, illum cognatis, vicinis, ct amicis notum facere, et inverecunde publicare, iisque ethnicorum more ct ritu in cius domum collectis, super re tam sordida festum instituere. Quocirca huiusmodi sole· mnitates ct ritus orthodoxis puellis interdicimus et abolemus, missionariisque iniungimus ut non solum eas, verum etiam genitores moneant, quam dissona sit virginei pudoris legibus ciusmodi obscena consuetudo, quae a gentilium impudentia videtur inducta, ut ita, labefactata puellarum verecundia, eas clfrenate ad libidinem provocare valeant. » Eminentissimi dixerunt : — Quod curent > Undecimum Dubium — An, ct quomodo » > » » » » > » > » » » > » > » missionarii abolere festum sub titulo men> strui, sed sub titulo nuptiarum tantum per> mittant. Feria 4. die 6 Septembris fJS.3· » Nonum Dubium supradicta dic 22 Iulii » propositum, sed non resolutum : — An, et > quomodo praedictum decretum sit exequen> dum in ea parte, quae est tenoris sequentis: — • Fructus etiam vulgo dictus Cocco, ex cuius dihu U1 fractione, prosperitatis vel infortunii auspieia gentiles temere ducunt, vel omnino a christianorum nuptiis rciiciatur, vel saltem, si illum comedere velint, non publice, sed sccreto, et extra solemnitatem aperiatur ab iis, qui evangclica luce edocti, ub huiusmodi auspiciorum deliramento sunt immunes. » Eminentissimi dixerunt : — Servandum » esse decretum praedicti Eminentissimi Cardi- > > » » » » > » nalis de Tournon. » Decimum secundum Dubium — An, et 12. Quoad eu» quomodo decretum praedicti Eôii Card, de fnfirnâceondS” > Tournon sit exequendum in ea parte, quae ηι>· » est tenoris sequentis : — Ferre pariter non » possumus, quod a medicis spiritualibus pro > animarum salute ea charitalis oflicia dene· » gentur, quae medici gentiles, nobilis etiam » generis scu castae, pro corporis salute prac> stare non dedignantur infirmis, licet abiectac » ct infimae conditionis, vulgo dictis Farreas. > Quapropter districte mandamus missionariis > ut, quantum in ipsis erit, nemini c christia· » nis aegrotis, quantumvis Parreas, et vilioris, > si adessent, generis hominibus, desideranda S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1741 ij. Qaoid to* M’ofc» cbriitii•ci in idolorum faimtinbui. K ik quibu·· ha Uvfcrii an!» pcrmlui·. > » » » » » relinquatur in infirmitate copia confcssarii ; ct ne, ingravescentibus morbis, cum gravis­ simo vitae corporalis periculo, aeternae con­ sulere coguntur, iisdem missionariis praeci­ pimus, nc infirmos huiusmodi conditionis ad ecclesiam deferendos expcctcnt, sed consul­ tius domos, ubi aegrotant, pro viribus pe­ tant ad eos invisendos, ac piis sermonibus ct precibus, Sacramentorumque pabulo re­ creandos, atque demum eos in extremo vi­ tae discrimine constitutos sancto infirmorum Oleo deliniant, absque personarum, aut se­ xus acceptione, expresse damnantes quamcumquc praxim huic Christianae pietatis of­ ficio contrai iam. > Eminentissimi dixerunt: — Servandum esse decretum Eminentissimi de Tournon : Praeterea monendos missionarios, quod ne­ que ad Baptismum admittant indos, qui in ea sunt opinione, Parreas a Deo esse re­ probatos, et ideo nullam posse sperare salu­ tem, nisi eam opinionem deposuerint. » Decimum tertium Dubium — An, ct quo­ modo dictum decretum exequendum sit in ea parte quae est tenoris sequentis : — Non sine maximo animi nostri mocrqre accepimus etiam, christianos tympanorum pulsatores, tibicines, vel alterius cuiuscumque musici in­ strumenti sonatores, ad idolorum festivitates, ct sacrificia accersiri, ad ludendum, et inter­ dum etiam cogi, ob quamdam servitutis spe­ ciem erga publicum ab ipsis contractae per huiusmodi artis exercitium, nec facile esse missionariis, cos ab hoc detestabili abusu avertere. Quocirca considerantes, quam gra­ vem rationem essemus Deo reddituri, si hu­ iusmodi chrisiitideles a daemoniorum honore ct cultu pro viribus non revocaremus, illis prohibemus, nc impostcrum audeant, nec in pagodis, nec extra, tum occasione sacrificio­ rum, tum quarumcumque solemnitatum su­ perstitioso cultu imbutarum, sonare aut ca­ nere, sub poena excommunicationis latae sen­ tentiae, cum nullo modo liceat Christi fa­ mulis Belial inservire ; ideoque missionarii non solum cos monere tenebuntur dc prae­ dicta prohibitione, verum etiam illam om­ nino execution! demandare, et contrafacientcs ab Ecclesia expellere, donec ex corde resipi­ scant, ct publicis poenitentiae signis patratum scandalum emendaverint. » Eminentissimi dixerunt: — Servandum esse decretum Eminentissimi Cardinalis de Tournon. > Decimum quartum Dubium — .In, et quo­ modo dictum decretum exequendum sit in ea parte, quae est tenoris sequentis:— Decla­ ramus praeterea Pontificiam Constitutionem Grcgorii Papac XV, incipien. — Romanae Sedis Antistes, — ad petitionem PP. Socie­ tatis Icsu editam, qua indigenis christifidcli- i63 An. C. I7K bus lavacra, non alia occasione ct fine quam corporis reficiendi, et a naturalibus sordibus mundandi ab Apostolica Sede permittuntur, interdictis tempore ct modo, quibus a gen(ilibus adhiberi solent, aeque afficere evangciicos operarios, quibus proptcrca non liceat sub quacumque alia causa et fine, etiam ad effectum ut existimentur Sanias seu Brachmanes prae ceteris dediti huiusmodi ablutionibus, illis uti, praesertim statutis eorum horis, ct ante, vel immediate post quamcumque sacram functionem. > Eminentissimi dixerunt: — Servandum » esse decretum Eminentissimi Cardinalis Tour> non. > » » » » > » » » » » » Feria 4. die t6 Septembris f/jj. » Decimum quintum Dubium —An, et quo> modo decretum Cardinalis de Tournon sit » exequendum in ea parte, quae est tenoris » sequentis : — Cineres itidem cc vaccae ster» core confectos, et impiam gentilium poeni» tentiam a Rutrcn institutam redolentes, be» nediccrc, eosque fronti sacro Chrismate de» linitae impingere, sive quaecumque alia si» gna albi vel rubei coloris, quibus indi su» perstitiosissimi in fronte, vel in pectore aut » in alia quavis corporis parte utuntur, deferre » prohibemus : mandantes, ut Sanctae Ecclesiae » consuetudo, piique ritus cineres benedicendi, » iliisque Christianorum caput cruce signandi > ad humanae infirmitatis memoriam recolen> dam, religiose serventur, tempore ac modo » ab Ecclesia praescripto, scilicet Feria 4 Ci> nerum, et non alias. » Eminentissimi dixerunt : — Confirman» dum esse decretum Eminentissimi Cardinalis » de Tournon, servata in omnibus Constitu> tione Gregorii XVedita die jr lanuarii tbzj, • quae incipit : Romanae Sedis Antistes. > Praeterea Eminentissimi dixerant : — > Quod jiat decretum, quo imponatur missio9 nanis, cuiuscumque Ordinis, etiam Societatis » lesu, in partibus infidelium degentibus, ne > audeant permittere ritus vel consuetudines > proprias gentilium, nec illos aut illas pro» prio arbitrio vertere in ritus vel consuetu» dines Christianae religionis, inconsulta S. Se» de; et missionarii meminerint praeceptionis > Alexandri Γ7Ζ in sua Constitutione incipien. > — Sacrosancta, 46, sequentibus verbis exprès» sae : — Ne, ob instructionis .defectum, qui » sacro baptismate initiantur, immaculatam » Christi legem profanis ac gentilitiis institutis » ex ignorantia foedent, ac idololatriam cum » orthodoxa fide confundant, ut saepe inibi » evenire nunciatum est, caveant ii, qui iisdem > instruendis incumbunt, ne impostcrum ullus » ad Baptisma admittatur, qui gentilitios mo» res prorsus non exuerit, et in fide non sit > sufficienter instructus. 15. QaoxJ aipcr* «iniotnt quotJam cinere*. QuiJ 1 miisionan»» attenden­ dum orca gen­ tilium ritui «ut contuctudinei. i64 COLLECTANEA < Decimum sextum ct ultimum Dubium — tetr»· »»·2fmb Wei-*»*3· An, et quomodo dictum decretum exequen· dum sit in ea parte, quae est tenoris se­ quentis : — Et demum quia ex librorum de falsa religione, ct dc rebus obscenis ct su­ perstitiosis tractantium lectura, venenum, ut plurimum, serpere solet au cor fidelium, quo non minus Eidei puritas offenditur, quam mores corrumpuntur, magnopere commen­ dantes zelum ac studium missionariorum, qui libros sacram Ecclesiae Catholicae do­ ctrinam, rerumque sacrarum monumenta con­ tinentes pro Indorum christifidelium erudi­ tione in linguam malabaricam, seu tamulicam transtulere, vel novos pro illorum com­ modo, ct institutione composuerunt, iisdem christifidelibus expresse interdicimus fabulo­ sos gentilium libros, eosque legere et retine­ re prohibemus, sub poena excommunicationis latae sententiae, nisi prius habita licentia parochi, seu missionarii curam animarum exercentis, quorum prudentiae committimus facultatem super hoc dispensandi, ct libros si qui forte sunt, noxia superstitione vacuos ct nihil contra bonos mores tractantes, pro Christianorum usu seligendi, corumquc lectu­ ram permittendi. * Eminentissimi dixerunt: — Servandum esse decretum Eminentissimi Cardinalis de Tournon ». PracJ.rurnra fHolvilOHa ·ρrtobati·. « Quibus dubiis, et eorum resolutionibus Nobis per \rencrabilcm Fratrem Archicpiscopum Damiatac, Congregationis Sancti Officii Assessorem relatis, resolutiones ipsas plene approbantes, cuncta ea, quae iuxta earum tenorem confirmanda, aut moderanda, vel de­ claranda, ac in nonnullis remittenda visa sunt respective confirmavimus, moderavimus, de­ claravimus ct in nonnullis remisimus. Quo­ circa. Venerabiles Fratres, dilecti filii, vobis iniungimus, ct mandamus, ut pro singulari vestra in Nos at juc hanc Sanctam Sedem re­ verentia, quaecumque per hasce nostras Lit­ teras de Apostolicae auctoritatis plenitudine, vel confirmata, vel decreta, aut praescripta surtt, sanctissime custodiatis, atque ab om­ nibus servanda studiosissime curetis : obse­ crantes Vos in Domino per viscera miseri­ cordiae Dei nostri, ut controversiis iam re­ motis, ct omnino evulsis, alacres, atque ani­ mi nostri sensibus concordes, studia ct la­ bores vestros in animarum salutem, quae presuntissimus vestrae vocationis est finis, pro viribus conferatis. Atque V'obis, Venera­ biles Fratres, dilecti filii, Apostolicam bene­ dictionem peramanter impertimur. — Datum Romae apud Sanctam Mariam Maiorem sub Annulo Piscatoris dicxxiv. Augusti mdcgxxxiv. Pontificatus nostri anno quinto ». Post diutinam accuratamquc factorum, at­ que rationum in utramque partem disceptatio- An. C. 1744 nem, post tam solemnc denique causae iudicium, in magnam spem venerat /Xpostolica Se­ des, non secus ac Romae litigiis tinis erat im­ positus, ica ct Indiis eandem aliquando a dis­ cordiis, abusibusque cessatum iri ; cum prae­ sertim ii qui Decretum impugnaverant, sive illius aequitate cognita, seu moderationibus, declarationibus, ct relaxationibus iam impetratis satis sibi factum existimantes, non solum aequo animo illud recepissent, sed fidem quoque suam obligassent, se omnino operam daturos, ut quae­ cumque in Litteris Apostolicis essent praescripta integre execution! mandarentur. Huc accedebat, quod Apostolicae Sedi non fama solum, sed certis gravissimisque testimoniis allatum erat, publicatas iam fuisse Pontificias Litteras, et subscriptas ab omnibus missionariis, ct mutuum inter partes perfectae communionis atque con­ cordiae vinculum redintegratum, quod multis annis non sine ingenti Missionum damno inter illas fuerat interruptum. At tam felicibus initiis conceptum gaudium statim evanuit ; tristissimus siquidem nuntius quam citissime Sedi Apostolicae allatus est, missionarios scilicet, qui Cardinalis Turnonii decretum impugnaverant, non obstantibus Cle­ mentis XII. Litteris Apostolicis solemn! formula ab iis acceptatis, publicatisquc, damnatos tamen ritus ac caeremonias iuxta carumdcm Littera­ rum praescriptum minime aboleri posse cau­ santes, tantum sibi licentiae sumere, ut eos casque adhuc usu permittere ct relinere non dubitarent. Cumque dc tamdiu dilata ab iis obedientia in dies fama increbresceret, praefatus Clemens Papa XII., ut debitum Pontificiis man­ datis obsequium ct observantiam vindicaret, ccrtamquc redderet in posterum eorum, quae in praedictis Pontificiis Litteris mandabantur, exeeutionem, alteris in simili forma Brevis datis dic xm Maii anni mdccxxxix. /Xpostolicis Lit­ teris, carum regionum Episcopis ct missionariis praeceptum iteravit, gravioribus etiam poenis impositis, ut nedum exactissime servarent, quae in suis praemissis Litteris mandabantur, sub­ lata cuilibet secus interpretandi facultate, ve­ rum ad id illico se adseringerent solemn! iurciurando interposito, iuxta formulas respective eis­ dem praescriptas. Litterae in forma Brevis se­ quentis sunt tenoris : > » » » » < Venerabilibus fratribus, ac dilectis fi· J:i,,erae Ap®·’· lus, Episcopis et Apostolicis missionariis in Xil Regnis indiarum Orientalium Madurensi, Mayssurensi, et Carnat ensi. — Clrmkss PP. XIL — Venerabiles Fratres, dilecti fi· lii, salutem et Apostolicam benedictionem. — » Concredita Nobis Dominici gregis cura conti­ nuo Nos urget, in id praecipue et tota solli­ citudine incumbere, ut ab iis maxime, qui sortiti sunt partem ministerii huius, et in lu­ cem gentium sunt missi, erga S. Sedem, ac /Xpostolica mandata filiale obsequium exhi- An. C. 1744 S. C. DE PROP. FIDE > beatur, atque Fidei dogmata, sacrosquc Ec» clcsiac ritus ct ipsi intemerate retineant, et » alios edoceant, ut quos locorum immensa * spatia a Petri Sede longe disiungunt, cos ta> men fides eadem in unitate spiritus ct doctri» nae conglutinet. Alias itaque per similes Lit» teras nostras sub datum 24. Augusti 1734. in» cipientes - Compertum exploratumque — Fra> ternitates Vestras, omnesque missionarios eo » maiori, quo potuimus, paterno charitatis af> fcctu requisivimus, ct declaravimus quam > impense exoptaremus, ut qui in Regnis istis » Christi Fidei veritatem agnoscentes convcr» tuntur, superstitiosos gentilium ritus omnino » abjicerent, atque aversarentur, ne habeantur » et ipsi ad instar eorum, qui - Cum Domi· » num colerent, diis quoque serviebant iuxta > consuetudines gentium - utque in re tanti » momenti nulla esset offendiculi occasio, au> ditis theologorum, ac praesertim Venerabilium » Fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium per > universam Christianam rem publicam Gencra> lium Inquisitorum suffragiis, plura, iuxta du» bia tunc proposita, provide statuimus, et a » missionariis observanda praescripsimus ; quo» rum omnium in Nos observantia, ac studium » amplificandae Fidei in certam spem Nos eri> gunt, ut pari contentione pro viribus obtempe> rare satagant, nec ullus erit, qui detestabili > indulgentia aliter fieri posse cogitet, et, vcluti » infideles filii, - peccare eos faciant peccatum » magnum. — Sane etsi hisce mediis muneri No> stro satisfecisse, ac sine sollicitudine esse sua> deremus, attamen rei momentum, a qua Fidei > puritas, atque integritas pendet, nunquam > hanc in Nobis curam delebit, nisi ad magni» tudinem negotii opportuniora semper com> paremus remedia. Quare Fraternitatibus Ve· » stris, ct missionariis omnibus, quibus prae· > dictas Nostras Litteras direximus, sive sac> culares, sive regulares cuiuscumque Religionis, » Congregationis , Instituti , Societatis , etiam > Icsu, fuerint, demandamus ct praecipimus, ut » omnia ct singula, quae in dictis nostris Lit> teris continentur, integre, exacte ac inviola> biliter observetis, atque ab cis, quorum cura > ad vos spectat, remota penitus quavis aliter » interpretandi potestate, adamussim observari » faciatis, in virtute sanctae obedientiae, sub » poena suspensionis ab exercitio pontificalium, > interdicti ab ingressu ecclesiae, ct respective > excommunicationis latae sententiae, a qua > nemo vestrum a quoquam, praeterquam a > Nobis, seu Romano Pontifice pro tempore > existente, excepto tantum mortis articulo, ab> solvi possitis; ct quoad Regulares, insuper pri> vationis vocis activae ct passivae, etiam ipso > facto ct sine ulla alia declaratione incurrcn> dae. itidem, sub iidem poenis ct censuris, > pari auctoritate praecipimus ct mandamus, > ut omnes, ct singuli, qui ab hac Sancta Sede, r65 > sive ab corum respective Superioribus, ad ista » regna sacris obeundis missionibus missi eritis, ♦ statirn ac dc hisce Literis nostris certiores fa> cti fueritis, vel quavis alia denunciatione de * illis notitiam habueritis, iuramentum prae» stetis, integre, exacte ac omnimode implere, » quae provide a Nobis in iisdem Literis con» stituta fuerunt, neque illis ulla in parte quo> vis sub praetextu contraire. Illis etiam, qui > quandocumque hoc munus suscepturi erunt, » mandamus ac praecipimus, sub iisdem omni» bus censuris ct poenis, ut nullo pacto audeant » vel minimum actum explere, nisi antea ct » ipsi iuramentum praedictum praestiterint, > quin nec tanquam presbyteri sacculares ab » Ordinariis locorum deputati, seu vcluti sim» plices Religiosi, vel quovis alio titulo ct no> mine, Christilidelium Confessiones excipere, » conciones habere, aut Sacramenta ministrare, > sed omni prorsus careant potestate, derogando > quibusvis privilegiis, sibi ipsis, aut vestrae > respective Religioni, Ordini, Congregationi, > ct Societati, etiam lesu, specialiter, aut gene» raliter a Nobis, et a Praedecessoribus nostris » quacumque ex causa concessis. luramenta » praedicta saeculares missionarios coram lo> eorum Ordinariis, Regulares coram Superior » ribus, vel Apostolicis Vicariis praestare de· » mandamus, Vicarios vero ipsos, et Superiores > in manibus Episcoporum. Nec eadem tantum » verbo proferre, sed scripto, iuxta formam per » Nos praescriptam, ct infra adnotandam, ac » propria manu subsignare teneamini, sub iis> dem censuris, et poenis. Hoc etiam i tira· » mentum praestandum fore mandamus ac re» quirimus ab illis, qui ad episcopale munus » ab hac Sancta Sede promoveri meruerint, vel > ipsomet dic, quo in manibus Episcoporum > solemnem emissuri erunt Fidei professionem, » vel in actu eorum consecrationis. Quorum > iurumentorum subsignata exemplaria, relicta > isthic in Archiviis authentica copia, ad Con> gregationem de Propaganda Fide, per Epi» scopos, ct Superiores Regulares respective > transmitti volumus, a qua ad illam S. Officii > remittantur, ut sint obsequii erga Nos no» strasque iussiones, puritatis, integritatisque > fidei vestrae monumenta. Ne vero tam Lite» rarum nostrarum sub praedicta die 24 Au» gusti 1734. quam praesentium, ullus igno» rantiam allegare valeat, hortamur Fraternita> tes vestras, ac in Domino obtestamur, ut quo » primum illas, atque praesentes receperitis, > statim publicare faciatis, ac ad singulos mis» sionarios, sive saeculares, sive regulares fue» rint, sub vestra respective iurisdictione degen> tes, easdem transmittatis. Hoc ipsum prac> cipimus Apostolicis Vicariis, aliisque Regu» larium Superioribus. Contrafacicntes, vel nc» gligentes declaramus incurrere ipso facto poe» nam suspensionis ab exercitio pontificalium, An. C. 1744 «66 Au. G »744 COLLECTANEA et interdicti ab ingressu Ecclesiae ; Regulares autem excommunicationis latae sententiae, privationis olficiorum, et vocis activae ct passi vae. > Formula autem iuramenti, sicut pracmit> titur, a missionariis praestandi, est quae se» quitur, videlicet : - Ego iV. Ordinis N., seu > > > > Γογμ·*« »una est I a m>inoorut pritauihlt > Societatis /esu mission arius ad Regnum N. • vel ad Provinciam N. in Indiis Orientalibus 9 a Sede Apostolica, vel a meis Superioribus, 9 iuxta facultates eis a Sede Apostolica con» cessas missus, vel destinatus, parendo prae· 9 cepto SSmi Domini Nostri Papae Clemen· » tis XII per Literas Apostolicos in Forma » Prévis datas die rq Maii anno 17 30 iniuncto » omnibus missionariis in dictis Missionibus, » praestandi iu ramen tum fideliter servandi dis· > positionem Apostolicam circa ritus malaba· 9 ricos ad formam Ldtterarum Apostolicarum 9 in forma Brevis eiusdem Sanctissimi Domini 9 Nostri die 24 Augusti 1733 incipien. - Com> pertum cxploratumquc - mihi per integram 9 eiusdem Brevis lecturam optime noto, pro· 9 mitto, me plene et fideliter pariturum, illud· 9 que exacte integre, absolute et inviolabiliter 9 observaturum et absque ulla tergiversatione 9 adimpleturum, nec non ad formam dicti Bre* 9 vis instructurum Christianos mihi commissos, 9 tam in concionibus, quam in privatis instru· 9 ctionibus, ac praesertim catechumenos, ante· 9 quam baptizentur, et nisi promittant obscr9 vanham dicti Brevis, eiusque dispositionum 9 et prohibitionum, me ipsos non bapti^aturum, 9 prout quoque curaturum omni studio, quo 9 potero, ac omni diligentia, ut sublatis gen· 9 tium caeremoniis, illi a christianis suscipian9 tur et retineantur ritus, quos Catholica Ec9 clesia pie praescripsit. Si autem (quod Deus 9 avertat) in toto, vel m parte contravenerim, 9 toties poenis a SSmo Domino Nostro im9 positis in Decreto, seu Litteris Apostolicis, 9 ut supra, super praestatione huius iuramenti, ' 9 mihi pariter per integram lecturam notis, 9 me subiectum agnosco et declaro. Ita, tactis 9 SS. Evangeliis promitto, voveo, et iuro. Sic 9 me Deus adiuvet, et haec SS. Dei Evangelia. Ego N. manu propria. pt pfir»i*ndi * Formula vero iuramenti, ut supra prae> standi ab Episcopis, est quae sequitur, vi> delicet : — Ego N. Episcopus civitatis N. me» 9 » » 9 9 > 9 9 mor iuramenti a me praestiti in actu meae solemnis consecrationis, quo Romano Pon· tijici fidem, subtectionem et obedientiam pro· misi, tum insuper eorum, quae provide sanxit Clemens X//. Pontifex Maximus circa ritus malabancos in Litteris Apostolicis in forma Brevis, Episcopis et missionariis usque sub die 24 Augusti 1734 transmissis, parendo mandatis Sanctitatis Suae per alias similes An. C. 170 9 Litteras die r q Maii anno 1733 iniunctis, ut 9 in argumentum meae erga Apostolicam Sedem 9 obedientiae non minus, quam filialis obsequii, me iurisiurandi religione obstringam, iuro, et promitto, me plene et fideliter easdem Litteras Apostolicos sub dicta die 24 Augu­ sti 1734 exeeuturum, atque ea, quae in illis praescripta sunt, exacte, integre, absolute, ac inviolabiliter observaturum, curaturum pariter, quantum in me erit, ut ii omnes, qui mea in dioecesi missionarii et sacer­ dotes sunt, vel futuri erunt, illas eodem prorsus modo in omnibus servent, atque exe· quantur, et contra inobedientes, si qui fue­ rint, me processurum ad formam Brevis sub die 13 Maii anno 173·), ut tandem sublatis gentium caeremoniis, illi a christianis reci­ piantur ritus, quos Catholica Ecclesia pie praescripsit, ac iugiter servat. Utque de hac mea voluntate iuramento, Jilialique obsequio erga Romanum Pontificem, eiusque mandata perenne existât monumentum, propria manu me subscribo. — Ego N. Episcopus N. 9 Caeterum etsi magna Nobis spes sit, Fra­ ternitates Vestras, et missionarios omnes no­ stras voces ec monita excipere diligenter, ac filiali obsequio exequi, curam insuper sollici­ tudinemque plurimam gerere, ut tam ortho­ doxae religionis puritati integritatique, quam gentium saluti adiumento sitis, omnesque in hanc unicam rem, maximam utique, labores sudoresque conferre, ut tandem, qui Christi amplectuntur fidem, superstitiosos aversentur ritus, eosque tantum suscipiant et retineant, quos Catholica Ecclesia pie praescripsit, ac iugiter servat ; attamen pro pastoralis olficii debito, ac paternae charitatis stimulo, iterum iterumque commonere non desistimus, ne a Pastorum Principe in custodia gregis sui mi­ nus vigilasse diiudicemur ; ct Vobis interim in auspicium bonorum omnium Apostolicam Benedictionem impertimus. — Datum Romae apud Sanctam Mariam Maiorem sub Annulo Piscatoris dic xrn. Maii mdcgxxxix Pontificatus Nostri Anno Nono . Hasce Clementis XII. Litteras aliae subsccutac sunt praenominatis carum Regionum Epi- teri», scopis peculiariter inscriptae, quibus idem Pon­ tifex ct conceptum animo intimum dolorem, ob nondum sibi delatam certam cxoptatainque notitiam de praestita Apostolicis mandatis de­ bita observantia, gravibus verbis patefecit, et corumdem Episcoporum zelum, ac religionem excitare curavit, ut ipsi exemplo ac diligentia sua praeeuntes, cactcrorum obedientiam sollicite promoverent. Harum Litterarum huiusmodi exemplum est : < Venerabilibus Episcopis in Regnis India» rum Orientalium Madurensi, S/ayssurensi et 9 Carnatensi. — Clkmrxs PP. XII. — Vene· 9 rabiles Fratres salutem, ct Apostolicam be- ti» Xll, 1 inera- An. C. 1741 S. C. DE PROP. FIDE » nedtctionem. Continere labia nostra non pos> sumus, quin vos, Venerabiles Fratres, Aposto· » lien voce iterum alloquamur, moleste Nos, » imo graviter ferre, usque adhuc certam dc» nuncifctionem minime accepisse, qui undem » exitus contigerit Nostris Litteris, quas die 21 » Augusti 1734 Vobis, et missionariis isthic » commorantibus dedimus. Sane taciturnitas » haec curarum et angustiae nostro paterno erga » vos amori causa est, tum ct maxime quia, » incertae licet, sparsae hic sunt voces, easdem » Nostras Litteras, ct Decreta in publicum ab » omnibus minime posita fuisse, nec exacte, » prout oportet, adimpleri, quin non deesse » aliquos, qui diversa opinantes, ac loquentes, » adducunt discipulos post se. Quare primum » Fraternitates Vestras ex animo requirimus, » ut quomodo isthic res se habeat, quampri» mum rcnuncictis, ne longior tarditas acerbio» rem Nobis afferat molestiam ; deinde firma » spe ducimur, zelo Dei vos impellente, in do» ctrina sana nobiscum exurgere in cos qui con» tradicunt, ut memores officii, cui se addixe> runt, sedulo caveant, ac diligenter prospi» cianl, ne culpa eorum — Gentes istae sint » timentes Dominum, sed nihilominus et idolis > suis servientes. — Hac de causa alteras misi» mus Literas Fraternitatibus Vestris, atque mis· » sionariis, quibus gravioribus sub poenis dc» mandamus, ut nostrae voluntatis sensibus » ct decretis obediant, ct opere compleant. Ne » vero, ut hactenus, unus alterum incuset, ct > Nos qui licet praesentes isthic spiritu, corpore » tamen absentes, suspensos incerti nuncii diu > retineant, iuramentum ab unoquoque ex mis> sionariis propria manu subsignandum, expe» tere duximus, quo quisque profiteatur Nostris » iussionibus promptam atque exactam prac» stare obedientiam, prout latius in iisdem Lit> teris continetur. Hoc etsi tuto Nobis polii» ccamur pro omnium pietate ct religione, > attamen plurimum collatura erit Fraternitatum > Vestrarum exempli auctoritas, quoties idem » iurisiurandi sacramentum, in certum erga » S. Sedem et in Nos obsequii vestri testimo> niutn praestitisse, atque Nobis misisse vos > intelligent, prout in Domino etiam atque > etiam obtestamur. Porro hanc unam esse de> tegendae veritatis viam, unum praesidium ad > obstruendum os loquentiam iniqua, vosmet » facile cognoscere non dubitamus : quare Pon» tificiam voluntatem, caetcroquin in vos pro» pensam, magis magisque Vobis devincietis, » si industriae, cogitationi, studio denique ve· » siro vim addatis exemplo ; nec sane veremur, > quin eam reverentiam, quam suscipientes epi» scopale munus, huic S. Sedi et Apostolicis » mandatis spopondistis, hac tamen opportuna * occasione explicaturi luculentius eritis, ut quos » ad iuramentum proferendum vos adire ob» stringimus, cx facto etiam vestro obedire prae- » » » • » » > IÔ7 An. C. 1744 ccptis Nostris arctius impellantur ; ac Vobis, Venerabiles Fratres, in perpetuum amoris Nostri pignus Apostolicam benedictionem peramanter impertimur. — Datum Romae apud Sanctam .Mariam Maiorem sub Annulo Piscato ris dic xtu Maii mdcgxxxix. Pontificatus Nostri Anno Nono ». Neque vero his, quamvis adeo enucleate E»rumd «n sucveruntf peculiaribus rerum aut temporum necessitatibus animadversis, ad generalis provi­ dentiae curam animum ndiiccrc, casque Apostolicas Constitutiones opportune promulgare, quibus gliscentes morum corruptelas resecarent, ct inordinatas humanae arrogantiae praesum­ ptiones reprimerent. Cui rei obtinendae utilis­ î73 An. C. 1744 simum plane experti sunt, vel antiqua Patrum constituta renovare, interpretari, aut declarare, vel competentium romanae curiae tribunalium, sive Congregationum iudicata et responsa col­ ligere, confirmare, aut in aliquibus remittere, cadcmque prudenter atque apte conciliare, si quando inter ca non satis convenire videtur. Utque antiquiora omittamus exempla, non alia sane ratione fcl. ree. Praedecessor Noster Cle­ mens Papa X per suam Constitutionem, quae Cememh X incipit Superna, datam 1 i kal. lunii anno 1670, C 2. Animarum curam in saeculares perationea debase sonas exercentes in iis Ecclesiis, quae Mona· Grcgorianam e medio sublata, non ideo ab aliis intendit i’ooîifcx. ui Regularium. laribus administrantur, minime quidem licet subsidia sedulo praestet, et Sacramenta Eccle­ Episcopo omnia ecclesiarum huiusmodi altaria siae tempestive conferat ; an pueros ct puellas visitare, sed illud dumtaxat, in quo Sanctissi­ ante susceptionem Sacramenti Confirmationis, tum etiam ante primam eorum Communionem, mum Eucharistiae Sacramentum asservatur, et opportunis instructionibus erudierit; an prius­ consequenter sacrum ipsum Tabernaculum : quam fideles ad matrimonia in faciem eccle­ Fontem quoque baptisterii, si adsit ; item consiae celebranda admittat, debitas inquisitiones fcssionalc, in quo parochus ad audiendas con­ adhibuerit, atque adhibeat, quibus tuto depre­ fessiones residere solet ; pulpitum ecclesiae, e quo Parochus ius habet, verbi Dei, iuxta prae­ hendere possit, nullum inter contrahentes im­ pedimentum existere, cosdemquc libere matri­ cipuum ministerii sui munus, annunciandi , monio consentire, ac demum in doctrina Chri­ sacrarium pariter ecclesiae, ad inspiciendum locum, in quo asservatur sacra supellex, pro stiana, maxime vero in praecipuis religionis nostrae mysteriis, illos instructos esse ; denique Sacramentis tam intra ecclesiam, quam extra an parochus apud se recte ordinatos retineat illam decenter administrandis; sepulchrum ex­ libros tum baptizatorum, ubi fons baptismalis cipiendis subditorum parochiae corporibus ad­ dictum, coemeterium parochianorum human­ adsit in ipsius ecclesia, tum Sacro Chrismate dis cadaveribus destinatum ; turrim campana- confirmatorum, libros ctiam matrimoniorum, riam, dummodo in ea sint campanae ad pa­ ct status animarum. rochiam proprie spectantes ; ac demum, prae­ § io. Uno verbo quidquid Episcopus a pa­ rocho saeculari exquirere atque exigere solet ter res supra enunciatas, omnia sacra vasa, quibus vel Particulae consecratae servantur, vel ac debet, id omne, Regulari observantia unice Sacra Olea sive in Baptismo sive in Extrema excepta, a parocho Regulari exquirere, ct exi­ Unctione adhibenda, vel aqua Baptisterii, vel gere potest ; atque ubi hunc muneri suo de­ alia rite benedicta, quae pro ingrediendum fecisse competent, opportuna decreta condere et pronunciare, ac meritas in cumdcm poenas aspersione ad Ecclesiae fores poni consuevit. De episcopali § 8. Visitationi locali proxima est ea, quae statuere ; in quo nihilominus Episcopi facul­ visitatione arca parochi perso­ personam respicit parochi ; cuius quidem, si tates minime privativae sunt, sed Praesul Re­ na. Regularis sit, agendi rationem, in iis, quae gularis ius cumulativum cum ipso habet ; ita spectant ad observationem proprii ipsius Re­ tamen, ut si aliter a Superiore Regulari, aliter gularis instituti, non est Episcopi inquirere, ab Episcopo decerni contingat, huius, non vero quum ad ipsius Superiorem Regularem priva­ illius, decretis sit standum ; prout alias a Con­ tive id pertineat. Licet tamen Episcopo, vel gregatione Tridentini Concilii interprete iudipotius ipsi specialiter incumbit, ipsius parochi catum fuit, Nosque auctoritate Apostolica pro­ seu Curati, ctiam Regularis, vitam ac mores bamus, confirmamus, atque decernimus. Pri­ scrutari, quatenus ea, quae extra claustrum vativum tamen Episcopi ius est in parochia- An. C. 1744 Parochi Regu­ lam correctio ad praetulero Regu­ larem cumulati­ ve cumEpiteopo •pectat. Privativum Epi­ scopi lui in parochianoruro mores inquiren­ di. Ao. C 1744 176 COLLECTANEA An. C. 174< norum mores inquirere, ac si quae inter ipsos | ampliorem in eosdem jurisdictionem ex alio scandala oborta fuerint, auditis proborum ac I capite sibi acquisitam fuisse, abstinere omnino prudentium virorum sinceris relationibus, de debeat Episcopus tam a visitatione, quam ab iis cognoscere caquc opportunis remediis rese­ alio quocumque jurisdictionis actu in huius­ care et reformare : nec enim Superioribus Re- 1 modi parochos et parochianos. Quod quidem, gularibus in huiusmodi sacculares parochiae veluti ipsius Concilii decretis consonum, Nos subditos ulla competit iurisdictio. etiam Apostolica confirmatione roboramus. Pc mft rcoîoI)c cxcmplwt § it. Eveniente autem casu, quo vel Epi­ § 13. Similiter ab Episcopi jurisdictione, loconuo îtnU parochum in acibu» Abbate» Gt^ JUjokreaiscopus , vel Superior Regularis aliquem ex visitatione, ct correctione, etiam in his, quae neralc» »<·» Ci* praedictis parochis ab exercitio Curae remo­ ad animarum curam et Sacramentorum ad- pita Ordinum K* dem habent pn; vendum, cadcmquc privandum esse iudicavc- ministrationem spectant, praedicta Sancta Sy­ cipalem. rint ; quoniam huiusmodi parochis, sine prae­ nodus excipit tam sacculares, quam Regulares via Episcopi approbatione, ad curam animarum parochos, qui animarum curam exercent in iis accedere nequaquam licet, quamvis a suis su­ monasteriis seu locis, in quibus Abbates Ge­ perioribus deputati, iidemque ad nutum sint nerales aut Capita Ordinum sedem ordinariam amovibiles ; dubitatum propterca fuit, an Epi­ principalem habent : quae exceptio, sive limi­ scopus posset ad huiusmodi remotiones proce­ tatio, pluribus controversiis occasionem prae­ °dere, sine Superioris Regularis consensu, et an buit. Et primo, an ad inducendam huiusmodi , remotionis causa eidem adducere, casque veri- exemptionem ab episcopali visitatione, salis ficarc deberet ; tum etiam an Regularis Supe­ sit, quod in aliquo monasterio resideat Abbas rior ad similem remotionem ct privationem Regularis, licet is Ordinis sui Generalis non suo iurc deveniens, consensum Episcopi exqui­ existât. Super quo praefata Concilii Congrega­ rere, suasque agendi taliones illi notas atque tio pronunciavit, non sufficere Abbatis cuius­ probatas facere teneretur. Qua de re, supradi- libet residentiam, nisi sit Abbas lotius Ordinis cta Congregatio Concilii decrevit, huiusmodi sui Generalis. Tunc enim Tridentinum Conci­ Parochos tam ab Episcopo, quam a superiori lium simplices Abbates, aut Regularium Su­ Regulari, aequo iurc, non requisito alterius periores nominat, quum ab Episcopi jurisdi­ consensu, ab animarum cura removeri posse, ctione ac visitatione eximit parochos ecclesia­ nec unum alteri causas iudicii sui aperire, rum seu monasteriorum, in quibus Abbates multoque minus probare ct veriticarc debere. aut alii Regularium Superiores jurisdictionem Id quod n nobis in omnibus approbatur ct con­ episcopalem ct temporalem exercent ; qua ju­ firmatur. risdictione compertum est nonnullos etiam sim­ D'. «emptione § 12. Postquam vero Tridcntina Synodus plices Abbates aut Superiores Regulares gau­ locorvtn »n quibu» Superiore» dere, quamvis non sint Ordinum Generales. Rcfu'arc» ion»* loco superius laudato declaravit, praedictos cudiciioncm M* ratos seu parochos tam sacculares, quam ic- De Abbatibus autem Generalibus, seu Ordinum beat cpibeMoa auncut cadirara liant» Usorum. S C. S. Officii 0 Dec. i-j4s - An liceat catholicis una cum missionariis associare cada­ vera haereticorum quae ad ipsorum templa de­ ferentur, ct eorum funeri intéresse cum can­ delis accensis. R. Non licere, id enim esset se commiscere ritibus haereticorum. 355 ft c«bo s. C. S, Officii 9 Dec. 1745. — Mus. ’ 1τη·* Aaurrft. An liceat catholicis haereticos ad­ vocare ut patrini sint in baptismate quod filii An. C. 1745 corumdem catholicorum suscipere debent ; ct an catholici ab haereticis invitati possint esse patrini in baptismate quod ipsorum filiis con­ fertur. R. Sanctitas Sua (Bened. XIV) iussit re­ sponderi sequenti Instructione : < Officium parochi est, antequam ad Bapti• smum conferendum accedar, diligenter ab iis, ad quos spectat , sciscitari quem vel quos elegerint, ut baptizatum dc Sacro Fonte su­ scipiant; debet enim eorum nomina in libro describere, et insimul animadvertere, ut unus tantum, sive vir, sive mulier, vel ad sum­ mum unus ct una baptizatum dc baptismo > suscipiant: uti conceptis verbis statutum fuit a Concilio Tridcntino Sess. 24 de Reforma­ tione Matrimonii Cap. 2. » Ex vetustissima Ecclesiae consuetudine ad sacram ct salutarem ablutionem celebran­ dam patrini adhibentur, qui etiam sponsores, » susceptores, seu fideiussores a scriptoribus rerum divinarum vocantur, iuxta adnotata in > Cathcchismo Concilii Tridentini ad Tit. de Baptismi Sacramento paragr. 25; ct si fides praestanda est scriptori satis crudito, loscph videlicet Vicecomiti in suo tractatu de Ba­ » ptismi ritibus et caeremoniis Lib. 1 Cap. 3o, mos hic adhibendi patrinos in Baptismo ini­ tium habuit a temporibus Apostolorum , et eorum munus est spirituales filios perpetuo commendatos habere; atque in iis, quae ad Christianae vitae institutionem spectant, cu­ rare diligenter ut illi talcs sc in omni vita praebeant, quales cos futuros esse patrini ipsi solemni caeremonia spoponderunt. » Spiritualis quoque regeneratio , quae fit per Baptismum , quodammodo similis est generationi carnali, ct quemadmodum in ge­ > neratione carnali parvulus nuper natus indi­ get nutrice, ct pedagogo, ita quoque in re­ » generatione spirituali oportet, ut aliquis sit, qui fungdtur vice nutricis , ct pedagogi, li­ lium suum spiritualem instruendo in iis, » quae pertinent ad Fidem, et vitam Christia­ nam, iuxta claram D. Thomae doctrinam 3. pari, quaest. 67. Art. 7. > Ex quibus omnibus nemo est qui non » videat , haereticum non posse fungi officio patrini in Baptismate , quod confertur lilio • catholicorum ; et quando solus haereticus cs» set, qui id praestare posset , conferendum » potius esse Baptisma sine patrino, cum pa» trinus non sit dc necessitate Sacramenti, uti prosequitur D. Thomas loco citato in respon­ sione ad 2. Et quis enim sibi umquam sua­ dere poterit , haereticum velle puerum in­ > struere in Fide catholica cui ipse adversatur ? » Communis haec est scribentium opinio : sic enim docent Thomas a lesu De Con­ versione Gentium lib. 8 paragr. 4 in tine » pag. 557; Vcrricell. Dc Apostolicis Missio- Nequeunt hieredd fund ο®· do purinorum in baptiiniBte ca­ tholicorum S. C. DE PROP. FIDE nibus, (it. 6 de Baptismo quaest. iî5 η. i ct scq. ; Castro Palao Operum Moralium Tom. 4, Tract. 19, Disput. unie., punct. 11, num. 7 ct scq.; Azorius, /nstit. Moral., Torn, i, lib. 8, Cap. 1 î, quaest. 9; Diana in Editione coordinate Torn, t, Résolut. 94, ri. 3. > Et inter eos, qui sacris Urbis Congrega­ tionibus interfuerunt, et iuxta opiniones in cis retentas scripserunt, recenseri possunt hoc ipsum asserentes Cardinalis De Lugo, De virtute Fidei, disput. 14, sect. 5, num. 162; Cardinalis Albitius, De inconstantia in Fide, Cap. 18, n. 25 ct scq. » Additur quod si, iuxta antiquam Eccle­ siae disciplinam, publici pocnitentes ab offi­ cio patrinorum excludebantur, multo magis exclusi ab eo munere dici debent haeretici vcluri bene ponderant Martene De antiquis Ecclesiae ritibus Part. 1 , lib. 1 , Art. 16, num. 13 in fine; Vicecomes in cil. opere De Ritibus Baptismi lib. 1, Cap. 33; qua de causa statutum legimus in Concilio Rhemensi habito anno i583, ct relato a Natale ?\lexandro in Theologia Dogmatica, et Morali tom. i , lib. 2, de Sacramento Baptismi, Cap. 6, regul. 6, ut sacerdos baptizans clara voce roget purinum ct matrinam numquid velint vivere ac mori in Ecclesia Catholica Apostolica Romana, et abnuentes, ab officio suscipiendi repellat. > Et licet a Laymanno dicatur, patrinos amplius non curare de praedicta suscepto­ rum institutione, unusquisque tamen facili negotio percipere poterit , aliud esse quod patrini non curent, aliud quod non teneantur curare. Tenentur etiam hodie ad id prae­ standum, si carnales parentes id facere ncgligant, uti docet 1). Thomas loco citato Art. 8 in corpore, ubi postquam inquit unum­ quemque obligari ad faciendum id quod fa­ cere promisit, ad rem ita subdit: ubi nu­ triuntur, loquitur de pueris baptizatis inter catholicos Christianos, satis possunt ab hac cura excusari, loquitur de patrinis, praesu­ mendo quod a suis parentibus diligenter in­ struantur. Si tamen quocumque modo sen­ tirent contrarium, tenerentur secundum suum modum saluti spiritualium filiorum curam impendere; quod ipsum docetur a Sylvio in notis ad hunc D. Thomae articulum, § Coeterum etc. > Et qui secus agit, sc peccati reum fateri debebit: unde in formula confessionis apud Martene, De Antiquis Ecclesiae ritibus, lib. i, punct. 2, ordine 3, ita legitur: Filiolos meos, et filiolas, quos in Baptismo Christi susce­ pi, et omnes mihi subtectos, fidem Sanctae Trinitatis non docui, nec orationem Domi­ nicam, nec Symbolum, nec bona opera, si­ cut Deus praecepit, ct sicut Deo pro ipsis spopondi, meque facturum esse promisi. i8i An. C. 174$ » Supramemoratus Verricellus in suo Tra- n€* ^auiottei » ctatu De Apostolicis Missionibus , tit. 6 de omni eo repet> Baptismo, quaest. 12 5, num. 4 et 5 probat, ,cndi‘ > solam indignationem, quantumvis gravem, > haereticorum, nullatenus sufficere, ut haerc» tici possint esse patrini in Baptismate, de » quo nunc agitur , sed oportere ut propriae > vitae periculum, aut aliud grave malum oc> currat imminens ob haeretici patrini repul» sam , ut parochus cum admittens a culpa » excusetur: laudatque Patres missionaries Or» dinis Minorum, qui ut occurrant malo, cui > fideles Albanenses sunt expositi, quando rc> pellunt tureas ab officio patrini, sic rem com> ponant, curando videlicet, ut infans bapti» zandus super humerum collocetur, vel ab ali> quo Christiano manibus sustineatur, ne (urca » videlicet cum tangat ; et quamvis putet se > fungi munere patrini , revera tamen dicto » munere non fungatur; sed Albana Synodus > habita anno 1703 part. 2, cap. 2, ita sanxit: » Detestabilem quoque consuetudinem infideles » sive schismaticos admittendi ad patrini mu» nus obeundum, Episcopi severioribus poenis 9 vindicabunt. » Ex quibus omnibus inferre licet, non » posse infideles, haereticos, aut schismaticos » esse patrinos in Baptismate, quod confertur > filiis catholicorum : quod ipsum statutum le> gimus in Rituali Romano ad Tit. De Patri9 nis, ubi haec habentur: sciant praeterea pa9 rochi ad hoc munus non esse admittendos • infideles, aut haereticos. An catholici > Quid autem dicendum erit de catholicis, poMiot eaae pa­ > an videlicet esse possint patrini in Baptis- trini in baptismo haereticorum. » mate, quod confertur filiis haereticorum? » Catholicus quippe sponsionem faciens pro » baptizari educatione in fide catholica lauda» biliter spondet. Nonnulli putant posse catho9 licum esse patrinum, si Baptismus ritu catho» lico conferatur. Ita scribunt Azorius, [nstit. 9 Moral., tom. 1, lib. 8, cap. it, quaest. 9; 9 Diana in editione coordinata, tom. 1, rcso» lut. 98 dc Ihiptismo, num. 4 ; at tutius est, 9 quod catholici abstineant, vel quia apud hae9 reticos, et schismaticos Baptisma confertur » ritu haeretico, aut schismatico, veluti ad rem > ponderat Cardinalis Dc Lugo, De virtute Fi9 dei, disput. 14, sect. 5, num. 162; aut quia > catholicus fungens munere patrini in Ba> ptismo haereticorum, licet interius spondeat » de facienda instructione in Fide Catholica, » exterius tamen spondere videtur de instru9 ctionc facienda in haeresi, cum interrogatus > censeatur respondere iuxta voluntatem et in9 tentionem ministri haeretici interrogantis ; » quod utique absonum est, et a dogmate ca9 tholico alienum, quemadmodum bene argu> mentatur Castro Palao, torn. 4, tract. 19, » disput. unica, punct. 1, num. 9 >. An. C. 174Î COLLECTANEA 182 356 Const. Bened. PP. XIV r74$ l)c pctiiiombus ad novas Jiapcn■ ation ce obti« nenda·. An. Cf 74* 184 COLLECTANEA ne’ quali sono stati quelli c queste osservate prima delle dispense da esso conccdute, c pri­ ma delle innovazioni c moderazioni introdotte dal!’ Arcivescovo di Tiro e Sidone, Eutimio; ad asreneni dalf uso del pescc in tutti i Mercoledt c Venerdi dell’anno; ed osservare ii lodevolc costume di celebrare una sola Messa sopra io stesso altare, e di celebrare la sola Messa dc’ Presantificati nci giorni di Lunedi, .Martedi, Mercolcdt, Giovedi e Venerdi della Quadragesima. E quindi, dovendosi egli ser­ vire con cautela, e précisa mente nellc forme cspresse nella decretale , della facoltl concessagli di dispensar con essi in caso di néces­ sita, non dovr.l dare dispense generali o per­ petue, ma concedendole a qualche ceto o comunitl, dovranno queste csscre particulari di anno in anno, e per quel solo tempo che du­ rera la nécessita della dispensa. Dovrl altresi con lutta Γ efficacia esortare i Vescovi del suo patriarcato a praticare lo stesso nclle loro diocesi, c a darsi tutta la cura che in esse sia pienamente osservata la medesima decretale. Lo stesso dovnt praticarsi riguardo alia cciebrazione delle Me>sc; tanto più che non è difficile Γ crezionc di nuovi altari e di nuove chiese in tuiti i villaggi esistenti nellc monta­ gne del Libano c dell’ Anti-Libano ; ed in molli luoghi c praticabile il costume, che molli sacerdoti concclcbrino insterne: cio che dovrà farsi nellc forme c rcgolc prcscrittc nella suddetta decretale. bc modn n»cr· Perché poi gl’ infermi ncll* cslrcmo della »anJ. m. Euch»iHtiam vita non sieno privi dei tantissimi Sagramcnti, procurera ogni Vcscovo che in quelle chiese le quali sono possedute dalli cattolici, si conservi i continuamcntc il tantissimo Sagramento della Eucaristia, non git nella forma che dicesi praticarsi dagli scismatici, cioc di conservare in· deccntcmcnte il Pane consagrato, see cato o al sole o al fuoco c di |>oi pesto, c che quindi c stata giustamente riproviua dalla Congrega­ tione del Santo Olfizio, ma con tutto rispetto | c decenza nci ciborii; usando tutta l'attcnzionc, che le chiese sieno ben custodite dalle irrivercozc degli infedeli. 0« gr*vc>· UAvendo Sua Santitt inteso con sommo dispiacerc quili duordini c confusioni provenisscro dalle continue discordis dei missionaril la­ tini, intorno ad alcuni cattolici, i quali, sebbene nati da genitori grcci, cransi fatti battezzarc dalli sacerdoti latini in mancan za di sa­ cerdoti cattolici dei proprio rito grcco, c che l'crciô si chiamano latinizanti ; e quindi vo­ lendo togliere ogni occasione di litigi c di uandali che con troppa frequenza da ciô nasccvano, colla sua acccnnata decretale deter­ mino di dare ad ognuno di essi In liberti di icegliere quel rito che piu ad ognuno piacesse, con obbligo di >eguitarlo inticramcntc senza commistionc di altro rito, e chc se nc dichiarassc avant! Ia persona che da Sua Bcatitudine sarcbbc destinata. A questo fine con suo breve speciale conccJcttc le facoltl necessarie nl suddetto Vc­ scovo di Babilonia, di csplorare la mente di tali latinizanti. Gli fu congiuntamente data istruzione di portarsi in Damasco, interrogare ognuno, quai rito volesse seguitarc , il latino oppurc il grcco, sccondo la piena libertà loro conceduta da Sua Beatitudinc ; c quindi for­ mate due note distinte, una di quelli. chc avesscro voluto restare nel rito latino, Paîtra di quelli chc avessero scelio il rito grcco, quella conscgnasse alii Padri di Terra Santa come parrochi de’ latini nella chicsa di Damasco, l’ altra trasmettesse al Patriarca Cirillo, acciocchè riconosccndoli per sudditi, li provedessc di sacerdoti grcci cattolici, i quali amministrasscro loro i sagramcnti. Si portô il delegato in Damasco , c visità ad una ad una le case dc’ latinizanti: ma avendo riconosciuto , conforme asseriscc , chc giammai in Damasco erano mancati sacerdoti cattolici di rito greco, pubblicô un decreto, con cui ordina, chc tutti i suddctli latinizanti debbano riprendere il rito greco. Siccomc pertanto , quand’ anche il fondamento di questo decreto sussistessc , egli nci pubblicarlo ha ecceduto li limiti delle sue facolQ, c con esso ha lolio alii sudditi latini^· \anti quella liberta di sceglierc il rito, la quale ad essi concedes! nella decretale (poichè piuttosto avrebbc dovuto notificarc alia Santa Sede Apostolica una circostanza non nota, e sopra di essa esplorarc la mente di Nostro Signore); quindi c chc la Sua Sanciti incrcndo anche su questo punto alia disposizione della decretale, c previa Γ irritazione dei suddetto decreto dei delegato, quale dichiara nullo c di nessun valorc cd efficacia ; e non ostante chc alcuni di essi in csccuzionc di tale decreto fosscro nuovamente passati al rito grcco , rimette tutti c singoli i suddetti latinizanti nella piena li­ berti di sccglicr Γ uno o l’altro rito, latino o grcco, sebbene sieno nati da genitori grcci, c, quando furono battczzati dalli latini, vi fosscro in Damasco o nellc vicinanzc i sacerdoti greci cattolici. In vigore pertanto di tale permissione dovra ognuno di essi scegliere o il rito grcco o il latino, c dichiararscnc avant! Ia persona la quale sari a questo tine spccialmcnte deputata da Sua Bcatitudine. E perche si e preinteso chc di simili /ormiçfdnh* se nc trovino alcuni nci villuggi vicini alia citU di Damasco , cd altri in altrc cittl del patriarcato antiocheno, perciô Sua Sanciti dichiara compresi tutti nella disposizione dclla decretale, c concede a tutti la medesima liccnza di seguitarc il rito latino quando lo vogliono, oppurc di ritornarc al rito An. C. 174$ S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1746 grcco: colla condiz.ione perd chc quelli tra Λαtinitfanti i quali non sono ancora giunli al1* uso dclla ragionc , scguano il rito de’ loro genitori, se questi nVranno scclio un medesinio rito, altrimcnti abbraccinu il rito del pa­ dre. Dovranno bens) tutti questi, quando brumino di restar latini, conforrnarsi inticramcnte al rito latino, c perciô osservare esattamente le astincnzc cd i digium dclla Chiesa latina, santiticarnc le feste secundo il calendario gregoriuno, cd essere imincdiat.tmcntc sotioposti alii parochi latini: c nella stessa maniera, quelli che avranno sccko di ritornarc al rito grcco, dovranno osservare tuiti ii digiuni, astinenze cd altrc lode vol i consuetudini dclla Chiesa greca, secondo le disposizioni dclla decretale ; e quindi essere soggetti alii loro sacerdoti cat­ tolici, ove questi si trovino. GrKenti circostanzc delle ρκάι omnino Ktvudm. cose, non in tuite le cittA dei patriarcato an· liochcno i greci-mclchiti cattolici hanno chiese dei proprio rito, c dali’ altro cauto devono con ogni cautela astenersi da) comunicare in divinis cogi i scismatici ; percio si li Padri di Terra Santa, come anche gli altri missionarii latini dovranno dare ad essi tuito 1’aiuto, anzi espressamente permeteer loro di esercitar le funzioni dei loro rito nellc chiese, oratorii o cappelle delle missioni; destinare i giorni e le ore, nolle quali possano i sacerdoti grcci celebrare le Messe, ascoltarc le confessioni, predicate alii lord nazionali, cd istruirli nci rudimenti della fede cattolica : ricordandosi essere eglino mandati nci Levante a solo oggetto di purgare que’ popoli dagli errori c ricondurli al grembo dclla Chiesa Cattolica con mezzi dulci c soavi, c non gil per dilatare la propria giurisdizionc con pregiudizio di quella de’ prelati della Chiesa orientale. tramitum Per questo mcdcsimo tine Sua Santitl or­ dt uno ad alium r.fntn. dina che si osservi esattamente ciô chc nella decretale si prescrive, intorno al passaggio dei greci al rito latino. E percîô proibisce espressamcnlc a tutti i missionarii latini di qualunque Ordine ed Istituto, anche dclla Compagnia di Gesù, sotto le pene espresse nella suddetta decretale, chc veruno di cssi nrdisca d* intro­ duce presso i Greci-Mclchiti noviO alcuna, la quale possa tendere al disprezzo, o alia altcrazionc , o imminuzione del loro rito c lodevoh consuetudini, c molio meno di insinuare, o persuadere alcuno de’ grcci di lasciare il proprio rito e di passarc al latino : rinnovando in ciô la dichiarazionc, chc quelli i quali in awenire riceverunno il Battesimo dalli sacer­ doti latini, in deficienza di sacerdoti grcci cat­ tolici, non s’ intende perciô chc debbano esser latini : ma, sebbene per i suddetti motivi ricevano i sagramcnti dalli latini, dovranno almeno osservare il rito grcco ne’ digiuni cd aslinenze, ed in lutte 1c altre cose chc non rigunrdano i sagramcnti. Colltctanea S» C. de Prop, Fide. Vol. 1. î85 An.C. !746 Similmente sebbene per lo passato, attest i decreti della Congregatione del Sant* Olfizio c di quella di Propaganda Fide, sia stalo le­ ctio agli Orientali di passarc da un rito orien­ tale all’altro; ciô non ostante volendo toglierc ogni occasione di litigio c di animosita alii rispettivi prelati di quelle chiese, rinnovn I’ordine gil espresso nella decretale, con cui si proibisce al Patriarca ed alii Vescovi maroniti non solo d* ingcrirsi in qualunque maniera nellc cose spirituali della nazionc grcco-melchita , c quindi di usurparsi quella giurisdi­ zione cd autoritl che sopra di cssa compete al Patriarca grcco-mclchita antiocheno ed ai suoi Vescovi ; ma ancora di insinuare alii greci il passaggio al rito maronita, c di ammetter quelli che volcsscro spontanea mente abbracciarlo, quando non ne abbiano precedcntemente ottenuto la speciale licenza dal Som­ mo Pontefice Romano. Ma siccomc quelli grcci c que’ soriani, i quali per io passato abbandonando il proprio rito sono passait rra maroniti, hanno ciô fatto lull* autorité dei decreti delle sovraccennate Congregationi, d-4le quali quella di Propagan­ da, nci 1713 c nci due anni susseguenti, non ostanti le replicate premurose istanze di Euti­ mio Arcivescovo grcco di Tiro c Sidone, che fosse proibito alii monaci maroniti di riceverc i greet, c di farli passarc al rito maronita, lo esortô a desistere da tali premure, sul ritiesso che i decreti di cssa proibitivi del passaggio da un rito all’ altro hanno luogo solamcnte tra li grcci e li latini, c non tra orientali ed orientali, rra quali non v* era proibizionc al­ cuna: c quella del Sant’Offizio nel 1740 dichiaro chc quci soriani, i quali già da molli anni crano passait al rito maronita , non dovessero essere obbligati a ripigliare il proprio rito, ma piuttosto doveansi lasciare nel rito da essi abbracciato ; quindi c che la Santill Sua, previa la circoscrizionc del decreto del Dele­ gato Apostolico fatto contro il tenore della de­ cretale, cioe che tutti quei grcci i quali sono passait al rito maronita, debbano ritornarc al proprio antico nto, c di altro simii ordine in coerenza di quello dei Delegato, pubblicato dal Patriarca dei Maroniti, e forsc anche da’ suoi Vescovi ; dichiara chc tali greci e soriani non siano tenuti di lasciare il rito maronita, ma possono restare in esso quando lo vogliano ; proibisce perô chc in uvvcnirc verun grcco possa passarc al rito maronita senza averne precedcntemcntc ottenuto la permissione dei Romano Pontefice. Riguardo poi al monastero cretio nel vil- Circi quoddim laggio di Zuc Micail nel Kesroano, per quelle puelli* greccozitelle dclla nazionc e rito grcco-melchita , le ,nc,c,uh·* quali cleggano di servire ai Signore in perpe­ tim castitd, sebbene colle risoluzioni c provvcdimcnti espressi nella decretale doveasi sperare Ati. G 1746 ,86 COLLECTANEA chc si foisero toltc le discordio, e che, sotto- 1 mcttendosi tutti intieramcntc alie decisioni di questa Santa Sede, non venisse più lungamente impedito un benefizio, il quale la nazione ha procurato alie proprie tigliuolc colla spesa di molto danaro ; ciô non ostante si c inteso con sensibile diipiaccre, che siano più chc mai cresciutc le discordic, c chc, non ostante Γ incombenza data al Delegato di fare eseguire i de­ creti sopra di ciô emanati, questi non abbiano ancora prodotto I’ctfetto chc dovevano: anzi con un decreto provisionale del medesimo De­ legato sc ne sia sospesa 1’csecuzionc, avendo egli posto il monastcro sotto la direzione di un sacerdote secolare, cd in assenza di questo sono quella del solo Patriarca, e con ciô so­ spesa ogni ingerenza de’ monaci e la giurisdizione dell' Ordinario. Quindi e che Sua SantitA, volendo por fine a questa controversia, la quale gii da molt’ anni tienc in discordia c di­ visione la nazione grcco-melchita, cd impedisce chc altre simili divotc zitelle non entrino nel monastcro, previa la circoscrizione del de­ creto provisionalc del Vcscovo di Babilonia, rinnova gli ordini su questo punto cspressi nclla decretale: c perciô nuovarncntc dichiara chc il suddetto monastcro c proprio dclla nazionc greco-mclchita, lalmcnte chc non sia le­ cito nc al Patriarca nc alii Vcscovi di ammettervi zitelle di altra nazione c rito ; ordina c vuolc chc il governo sl spirituale chc tempo­ rale di esso spetti alii monaci basiliani dclla Congregazione di S. Giovanni in Soairo, con Γ immediata subordinaztonc ali’ Arcivcscovo di Bcrito, Ordinario del luogo, c mediata al Pa­ triarca grcco antiocheno , quando c questi c qucllo sieno cattolici : cd in deficicnza di Pa­ triarca c di Ordinario cattolico, il monastcro sia iinmcdiatamcntc soggetto ali'abate generale, come a delegato deda Santa Sede. Attribuiscc all’ abate generale dc* suddetti Monaci il ius di deputare uno de' suoi monaci per confessore ordinario, cd altro per istraordinario di esse, previa Γ approvazionc del suddctlo Arcivcscovo, il quale possa altrcsj desti­ nare altro confessore straordinario, quando lo richiegg.i il bisogno dclle monache, desumendolo da missionarii luti ni , sl secolari chc re­ gulari, di qualunque Ordine cd Istituto. E siccomc in questo monastcro non deve osservarsi altra regola che lu genuina di S. Ba­ silio, quale c stata trasme^sa alii monaci , c da essi abbracciata, cost le monache di questo dovranno riceverla cd osscrvarla, c quindi astcnersi dall’ uso dclla carne nel senso dclla medc>ima regola : conccdcndosi al suddetto ab­ bate generale la facolU di pcrmctterne 1’uso a quakhcduna in caso d’ infcrmitA, c nclla ma­ niera chc sara espressa ncllc costituzioni da formarsi. Queste pui permettendosi chc possano dc- sumersi da quelle di S. Francesco di Sales, ccccttuatone perô tuttociô chc possa essere con­ trario al rito , alla disciplina e consuetudini dclla Chiesa grcca , ed al costume dclla na­ zione dei paesc, dovranno compilerai dall’ ab­ bate generale dc' monaci soariti , il quale le présentera all’ Arcivcscovo ordinario. Questi dopo avcrlc diligentemente esaminate cd approvate, le esibira alie zitelle , dando ad esse un congruo tempo per riconosccrlc, e quando convengano di accettarle , si sottoscrivano di proprio caractère dalle medesime: e poscia dai1’ Arcivcscovo dovranno trasrncttersi alia Congregazionc di Propaganda Fide , acciô le csamini, c trovandole degne di approvazionc, le presenti al Romano Pontctice per ottenerne la confermazione. Inoltrc non essendo giusto che quelle zi­ telle le quali si trovano fuori del monastcro, per aver voluto osservare le convenzioni da esse fatte nel iy36 nclla citU di Aleppo coi monaci soariti, restino più lungamente prive dei diritto chc loro compete sopra dei mona­ stcro, per la di cui costruzione sl esse chc i loro congiunti hanno contribuito gran parte dei denaro occorso per la fabbrica, c non possano soddisfare d pio desiderio chc nutrono, di consagrarc a Diu la loro verginicà co’ voti solcnni ; perciô Sua Beatitudine ordina e vuolc chc esse sieno subito am messe nel monastcro, c quando persistano nel santo proponimento di monacarsi, queste c tutte le nitre che vorranno professare, siano ammessc ancora alia profes­ sione solenne. I voti solenni poi st ora, chc in avvcnire dovranno farsi ncllc mani dell’ abate generale pro tempore dc’monaci dclla Congrcgazione di S. Giovanni in Soairo. Chc sc alcunc dclle zitelle, le quali si tro­ vano attualmentc nel monastero, non vorranno professare , dovranno ciô non ostante confor­ mant inticramente al modo di vivere dellc altre, osservare le rcgolc c le costituzioni del monastcro, essere subordinate alla immediata giurisdizione dell’ Ordinario, cd alia direzione st spirituale che temporale dc’ monaci soariti, c tinalmentc sottomettersi a quanto si prescrive nclla decretale dei 24 decembre 1743 c nclla présente Istruzione. In caso contrario dovranno essere subito dimessc, acciô non siano ali’altre di disturbo: c sebbenc avessero contribuito qualche danaro per la fabbrica dei monastcro, ciô non ostante non avranno alcun diritto di ripetcrlo, avendone esse fatto una pia limosina, c perciô irrcpetibilc. Siccomc poi questo monastcro viene com­ putato ira quclli chc appartengono alia Congregazione de’ Monaci di San Giovanni in Soairo , ad essa unito cd incorporato , perciô qualora per il sostentamento dclle monache, c di quelle vergini chc cleggeranno di stare in I esso, e vi sarannu ammessc, c per i loro ali- An. C. 174$ An. C. 1746 S. C. DE PROP. FIDE menti ed altre co.se simili, non sieno sufficienti le elemosine le quali saranno date dalla pictà de’ fedeli, c ciô chc potrà ricavarsi dai lavoro dellc loto muni, con tanta Iode praticato sempre ne* monasteri della Chiesa orientale; Γab­ bate generale de* suddetti monaci sarA tenuto di sumministrare si li alimenti , corne tutto quellu chc possa esser necessario per il mantenimento del monastero, c ciô con i proventi di tutta la Congregazione. Dato in Roma dal Palazzo della medesima Sagra Congregazione li i5 febbraio 1746. · V. Card. PETRA Prefetto Nh.GOLÔ Εκ rua κι Segretario. Loco t Sigilli. buructionh?^ Pracinsertam itaque Instructionem, quo firKmiio ct con’ mius subsistat et servetur exactius, auctoritate apostolica tenore praesentium de novo appro­ bamus et confirmamus, illique inviolabilis apo­ stolicae firmitatis robur adiicimus. Decernentes easdem praesentes litteras cie. 357 lk Croce in altaribus coi lo­ candi. Ex Const. Accepimus Bened. PP. XIV r6 Iulii IJ4.G. — In altaribus, quae in eccle­ siis erecta sunt, ct in quibus Sacrum fieri con­ suevit, praeter maiorem tabulam, quae vel de­ pictam , vel incisam exhibet imaginem sancti, in cuius nomen et memoriam altare consacratum est, adiungi coepit alia minor tabula, in qua vel coloribus exprimitur, vel aere, li­ gno , aut marmore inciditur effigies alterius sancti, ita ut crux auferatur, quae iuxta ru­ bricas inter candelabra collocari debet: Cum vero neminem lateat, rem divinam confici non posse, nisi Cru£ cum imagine sanctissimi Cru­ cifixi super altari constituatur, hinc minori ta­ bulae superadditur exiguus adeo Crucifixus, ut neque presbyteri celebrantis oculis facile occur­ rat, neque ab ullo alio distingui ferme possit, nisi hic diligenter perscrutetur, utrum super altari revera Crucifixi imago posita fuerit. (jfci «aerei Equidem non improbamus, quod idem ala'tinum imigi1μ’ΓλΪμΪ*’ wre Plurium sanctorum nomen, ac memobull ctpfCtMf. ' 'pr< J riam dedicetur, quodve in maiori tabula aut unus tantum, aut plurcs etiam sancti pingan­ tur, vel denique quod alia minor tabula col­ locetur inferior, aut alio quocumque modo, ubi unus vel plurcs sancti fidelium venerationi nae jcbet Cm!- proponantur. Illud permittere nullatenus poscifiii imigo. sumus, quod Missae sacrificium in his altari­ bus celebretur, quae careant imagine Crucifixi, vel ipsa incommode statuatur ante presbyte­ rum celebrantem, vel ita tenuis ct exigua sit, ut ipsius sacerdotis ct populi assistentis oculos pene effugiat ; id enim alienum est a legibus, et institutis Ecclesiae, quae in rubricis aliisque ! 87 An. C. 1746 ecclesiasticis sanctionibus continentur. Id etiam maxime contrarium est sacrae antiquitati, et Ecclesiarum, etiam orientalium, consuetudini; ita ut certissimum sit violari leges Ecclesiae, si exigua solum imago Crucifixi praefigatur minori tabulae, vel statuae sancti, qui super­ additur, ut illum fideles venerentur. In rubricis Misialis tit. de praeparatione al­ taris et ornamentorum eiusdem, haec leguntur: Super altare collocetur crux in medio, et can­ delabra saltem duo cum candelis accensis hinc et inde in utroque eius latere. In Romano Pontificali titul. dc Consecratione electi in Epi­ scopum, cum sermo est dc altari, ubi conse­ crandus Episcopus Sacrum operatur usque ad Offertorium , quo peracto Missae Sacrificium prosequitur in alio altari, ubi Episcopus con­ secrans rem Divinam facit, in eo , inquam, Pontificali haec habentur: In capella vero mi­ nore pro Electo, quae a maiore debet esse distincta, addatur altare cum cruce, et duo­ bus candelabris. Coercmoniale autem Episco­ porum postquam lib. 2, cap. 12, commemo­ ravit candelabra et candelas, haec addit: In quorum medio collocabitur crux ex eodem metallo et opere, praealta, ita ut pes crucis aequet altitudinem vicinorum candelabrorum, ct crux ipsa tata candelabris superemineat, cum imagine sanctissimi Crucifixi versa ad anteriorem altaris faciem. Nos ipsi verba fecimus de hoc veteri ritu collocandae crucis in altari, cum Sacrum per­ agitur , in nostris commentariis de Sacrificio Missae, quae italico sermone a Nobis confecta fuerunt par. 4, sect, r, num. ιγ ac sequenti­ bus. Plura deinde addidimus Sect, r, § rS et ty, cum ipsa, latine reddita, lucem iterum publicam adspexcrunt. His etiam adiungimus, ob vetustatem praesertim huiusce ritus, tantam venerationem cultumque semper exhibitum fuis­ se cruci, quae in medio altari collocatur, cum Missae Sacrificium conficitur, ut novatores ipsi magis infensi, illam de medio auferre prohi­ buerint, cum suam cocnam instituunt; haec testatur Gretfcrus in suo tractatu de cruce cap. 2 y, tom. I. eius editionis, quae postremo typis vulgata fuit. Si vero disciplinam Orientalium inspiciamus, graccis in more positum est, ut ad por­ tam reginam Sanctuarii utroque latere imagi­ nes Christi Domini ac Beatae Virginis et su­ per altari Crucem una cum libro sanctorum Evangcliorum constituant. In liturgia vero copto-arabica , quae desumpta ex manuscriptis codicibus Vaticanis impressa fuit anno 1736 in Collegio Urbano de Propaganda Fide, pag.33, indicitur sacerdoti celebranti, ut benedictionem cum Cruce populo impertiat, eam deinde oscu­ letur, ac diacono tradat, qui ipse super altari collocat. Postremo ritus syriacus maronitarum eadem prorsus decernit, quae in rubricis Ro- Ab. C. 1746 rS8 COLLECTANEA mani Missalis praescribi superius indicavimus. Nam Patriarcha Stephanas lib, 3, tract, 3, Sect. 4, ita scriptum reliquit : Mos iste in omnibus ecclesiis inolevit, ut supra altaris gradum salutiferae crucis vexillum colloce­ tur, In Synodo etiam National! , quae coacta fuit anno iy36 in Monte Libano, quum Lit­ teris Apostolicis Nos ipsi confirmavimus, par, 2, cap, r 3, de sacrosancto Missae Sacrificio can, S ita sancitum est: Super altare collocetur crux in medio, et candelabra saltem duo cum can­ delis accensis hinc et inde in utroque eius la­ tere, Scriptores, qui sacros ritus explicarunt, An. C. 1746 in eo conficitur akari, ubi positum est Taber­ naculum, in quo pixis cum sacris particulis continetur, cum praesertim eidem tabernaculo parva Crux cum imagine Salvatoris Crucifixi semper praefigatur. Equidem in Coeremoniali Episcoporum haec habentur: Non incongruum, sed maxime decens est, ut in altari, ubi San­ ctissimum Sacramentum est, Missae non cele­ brentur, quod antiquitus observatum esse cre­ dimus. In veteri Coeremoniali, cum Clemens VIII Pontificatum gereret, ita legebatur : Quod an­ tiquitus observatum esse videmus. Attamen id prorsus difficile nonnullis videtur, ob eam cau­ nonnullas disputationes instituunt ; ac primo, sam, quod, ut ipsi argumentantur , cum uni­ utrum satis sit nudam crucem in altari sta­ cum altare in veteribus templis extrui soleret, tuere, an imago Crucifixi addenda simul vi­ aut Divina Eucharistia in cis conservata non deatur. Equidem rubricae Missalis solam crufuisset, aut nullum Missae Sacrificium in cis cem commemorant. Cum tamen Cocremoniale esset institutum. Aliter vero sentiunt ii, quibus Episcoporum crucem una ct Crucifixum no­ cognitum perspectu mque est, eum morem fuisse minet, idque communi Ecclesiae consuetudini antiquitus, ut sacra Eucharistia in ecclesiae consentaneum sit, hanc ideo sententiam pro­ sacrario servaretur, vel in decenti armario, bandam nemo sapiens dubitabit. Ita sentiunt quod pariter configebatur, uti nunc etiam per­ Gavantus, Claudius la Croix, qui lib, 6, par, 2, spicimus in Basilica Sanctae Crucis in lerusade Sacrificio Missae num. 21S, fatetur, ob ve­ lem. Idem perpendit Mnbillon in Musaeo Ita­ terem communemque usum, sine imagine Cru­ lico tom. r, pag. fy, ac torn, r, pag. 13g. At cifixi, qui pendeat e cruce, rem Divinam fieri quod in praesenti ingerit difficultatem, nec ul­ non posse, nisi necessitas intervenerit. Et pro­ lum ab examine propositae controversiae libe­ fecto initio Ecclesiae, cum fideles concitare ad rum facit, illud est, quod, iuxta vigentem di­ furorem gentiles magnopere timerent, si Chri­ sciplinam, sacra Eucharistia conservatur in ta­ stum Crucifixum publice adorandum propone­ bernaculo, quod est positum super uno c.x al­ rent, crucem tamen pluribus modis exornatam taribus Ecclesiae, ct quod in eo passim Missa palam exponebant , atque incisum, vel depi­ celebratur; quum, sedulo perpenso Caeremoctum cruci apponebant agnum , qui typus nialis textu, deptehensum sit, eum praedictae amantissimi Salvatoris setnper habitus est, ut celebrationi absolute non obstare, uti Christia­ eo saltem modo Crucifixi imaginem exhibe­ nus Lupus expendit, tom. it, rcccntioris edi­ rent. Id conspicitur adhuc in nonnullis huius tionis, in Dissertatione de Sacris Processioni­ civitatis ecclesiis et testimonio etiam Magrii bus pag. 336. Hanc itaque controversiam quum comprobatur in eius Hierolexico, in vocabulo alias Nos ipsi expenderemus in supracitatis crux. Commentariis de Sacrificio Missae, par. 4, Suiiat Crvcw. Secundo loco inquiritur, utrum Crucifixus Sect. r, num, rS, illorum sententiam probavifixi imxfofn m*ioci ataru libata pendens a cruce debeat in altari constitui, mus, qui existimant Crucifixum inter candcci pretia. etiamsi Salvator noster crucifixus in maiori ta- . labra statui debere, neque parvam crucem, bula altaris depictus, aut caelatus appareat, quae Tabernaculo praefigitur, satis esse, ne ruGavantus id quidem probat ; alii vero necessa­ brica violetur , quemadmodum inferius cxplirium id minime arbitrantur, dummodo tamen cabimus. Idemque ccnsuit Congregatio Sacro­ Crucifixus in maiori tabula vel pictus vel cae­ rum Rituum anno 1663 , uti perspicitur ex latus , piimum locum obtineat prae cacteris Indice Decretorum , quem Meratus exhibuit, omnibus, quae in eadem tabula exprimuntur. par. 2, tom. 1, num, 400, ubi haec leguntur Ita censet Pasqualigus dc Sacrificio Missae verba : Crux parva cum imagine Crucifixi quaest. 7/6; Quartus ad Rubricas Missalis posita super tabernaculum, in quo asservatur par, i, tit. 20, dub. to, et Gribaldus dc Sa­• I inclusum sanctissimum Sacramentum in altari, cramentis in tract, 5 de Sacrificio Missae cap, f), dub, 2, num, 20. Huic pariter senten­ non est sufficiens in Missa, sed poni debet alia crux in medio candelabrorum. An collocandui tiae se conformavit Congregatio Sacrorum Ri­ Quarto loco disputatur, utrum Crucifixus Crucifixus in al­ tuum, uti constat ex responsione , quam ipsa inter candelabra collocandus videntur, cum Sa­ ien ubi exponi­ SS. Sacra­ promulgavit anno 1663; cl quam Meratus re- crum peragitur in eo altari, ubi divina Eu- tur mentum. censet tom. f, par. 1, tit. 20 de praeparatione | charistia non includitur tabernaculo, sed pu*· * ' blicac fidelium venerationi exponitur. Id neces­ altaris n. 6, et in •indice Decretorum eodem UaaAxleamt» fom. 2, n, /OO. sarium esse putavit Sacrorum Rituum Congre­ Tertio loco quaeritur utrum Crucifixus in gatio dic 14 Maii 1707. Hoc enim petitum < todiam ct fidelium populorum topere studuerimus, nunc admonendo, nunc ob­ salutem, tam magni refert singulos patria rcha- secrando, nunc increpando, absentes quidem per libus, primatialibus, metropolitan!* ct cathedra- litteras, praesentes vero ipsa voce ad debitum reiibus ecclesiis praepositos, in ipsis ecclesiis vel sidentiae ollicium revocare. Quin etiam lauda­ dioecesibus sibi creditis assidue residere, ut dif­ bilibus praedecessorum nostrorum vestigiis in­ ficile sit adud ullum reperire ecclesiasticae di­ haerentes, in nostra ct Canccllariac Apostolicac sciplinae caput, quod aut conciliatibus cano­ regula, quae beneficia ecclesiastica in octo anni nibus atque decretis, aut Apostolicac Sedis con­ mensibus vacatura nostrae dispositioni et col­ stitutionibus ct sanctionibus, tam saepe tam- lationi reservavimus, simul etiam eisdem Pa­ que impense inculcatum fuerit et commcnda- triarchis, Archiepiscopis ct Episcopis residen­ Scdfo Ap et tum. Ut autem antiquiora canonica statuta tibus gratiam altcrnativac mensium, certis modo Conciliorum dc. . A . . ... cma mi· praetereamus, nobis satis erit innuere, quid hac et forma ab iis acceptandam, libenter obtuli­ ^n‘,71 dc re decreverit Sacrosancta Tridcntina Synodus 1 mus ; nimirum ut quamdiu ipsi apud ecclesias Jesr. 6‘, cap. r, ct sess. 2j, cap. t de Ref.; tum aut dioeceses suas vere ct personaliter residerent, ea quae rcc. incm. praedecessor noster Urbanus de beneficiis huiusmodi ecclesiasticis, quae extra Papa VIII praescripsit in sua Constitutione data Romanam Curiam in Februarii aliisque alternis apud S. Petrum dic 12 Decembris anni 163q anni mensibus vacare contingeret, dummodo quae incipit Sancta Synodus, ct in qua prae­ alias dispositioni Apostolicac reservata vel af­ cedentes aliorum Romanorum Pontificum Pii IV, fecta non essent, libere disponere valerent, fa­ Gregorii XIII, Clementis VIII leges et constitu- I cultatem tempore pontificatus nostri duraturam tiones retulit, confirmavit ct ampliavit. Neque concessimus ; quo scilicet iidem Episcopi et opus est recensere omnes encyclicas litteras, quae maiorum Ecclesiarum praesules, ampliorem po­ ad Patriarchas, Primates, Archicpiscopos ct Epi­ testatem in beneficiis praedictis conferendis sic scopos dc implendo huiusmodi residendae onere I obtinentes, hac etiam Apostolicac nostrae libcidentidem admonendos, ab hac Apostolica Scdc ralitatis gratificatione illecti, ad personalem re­ mitti consueverunt ; ut patet ex epistola iussu sidendam praedictam libentius obeundam addu­ Vcn. Servi Dei Innoccntii Papae XI praedeces­ cerentur. soris quoque nostri scripta dic 5 Februarii Quoniam vero et certae quaedam causae anni 1678, item cx alia dic 24 Decembris adesse possunt ct huiusmodi occasiones inci- · Concilio Tnd anni 1707 a fcl. record. Clemente Papa XI al dere, propter quas, praevio Romani Pontificis rum revocantes, ad Vcn. Fra­ vsl rcipublicac utilitas. Verum his etiam causis tres omnium per Orbem Ecclesiarum Antistites deficientibus, quum eadem Sacrosancta Synodus Apostolica scripta direximus, quibus inter cae­ perpendisset, ex veterum canonum sententia, tera salubria monita, hoc etiam dc residendo minime abesse videri cos, qui aliquantisper in propriis ecclesiis peculiari studio iis incul­ absunt ct statim sunt reversuri ; omnibus Ec­ care, ct tam gravissima damna, quae cx eorum clesiarum Antistitibus indixit, ut sibi licitum absentia proveniunt, quam magnas utilitates, non putarent singulis annis, ultra duos, aut tres quas eorum praesentia concreditis ipsis dioece­ ad summum menses, sive continuos, sive in­ sibus atfert, ante oculos proponere non prae­ terruptos, extra propriis dioeceses commorari; termisimus, ut videre est in $ 4 epistolae en- eosque simul admonuit, nc per illius temporis cv dicae dic 3 Decembris anni 1740 n Nobis spatium, Dominici Adventus, Quadragesimae, conscripta, quae in /. Bullarii nostri nu- Nativitatis, Resurrectionis Domini, Pentecostes 358 An. C. 1746 S. C. DE PROP. FIDE 191 An. C. 1746 item, ct Corporis Christi diebus, ab Ecclesiis suis non fuerit, non ideo sequenti anno diutius ab calhcdralibus abessent, nisi forte episcopalia mu­ Ecclesia sua abesse valeat. nia in aliis diocccsum suarum locis eos deline­ Et quoniam Tridcntina Synodus sub legirent ; eamque praeterea rationem ab iis haberi bus de residentia huiusmodi ipsos etiam S. R. E. ramsra voluit, ut absque ullo gregis detrimento con­ Cardinales nominati m comprehendit ; praefatus dinahom· cessa uterentur libertate, et ut id aequa ex Urbanus praedecessor, advertens nonnumquam causa Jiat, quibus verbis animi levitas, oble­ evenire, quod aliquis cx Cardinalibus alicui pa­ ctationum cupiditas, aliacque futiles causae pe­ triarchal!, seu metropolitanae, aut episcopali nitus excluduntur. ecclesiae praepositus, unum simul ex episco­ Indultum UrPraefatus autem praedecessor ad peculiares palibus suburbicariis obtineret, constituit, ut baoi VIII pro Ε­ pi»copit ιή Cu- occurrcntes , casus descendens,» Episcopis in Cu­ huiusmodi Cardinales in primodictis Ecclesiis, ri · · πί nfftfnftti* promoti»,, aa e IkucJ XIII 1•m- ria promotis unum concessit mensem (quem non autem apud episcopatus suburbicarios, re­ phatum. postea declaratum fuit, a dic ipsorum propo­ sidere tenerentur. Dc Congrega­ sitionis in Consistorio computandum esse), quo Denique tam in praedicto Concilio, quam tione super resi­ dentia ab eodem mense elapso, singuli ad proprias Ecclesias sc in citata Urbani Constitutione, contra trans­ Urbano VIII ereconferre deberent. Sed quum in Concilio Ro­ gressores huiusmodi legum, quae ad residen- eu. mano, habito a fel. record. Benedicto Papa Kill tiam pertinent, gravissimae poenae statutae praedecessore pariter nostro, Episcopi exposuis­ fuerunt ; quarum exeeutionem idem Urbanus primo quidem demandavit Auditori causarum sent tam exiguo temporis spatio non posse a recens promotis sua in Urbe negotia expediri, Curiae Camerae Aposlolicae : verum biennio idem Benedictus facultatem concessit S. R. E. post totam huius materiae cognitionem dele­ Cardinali suo ct Romani Pontificis pro tempore gavit Congregationi particulari a se deputatae, in Urbe ciusquc districtu Vicario, ut praefatum quam compositam esse voluit ex tunc et pro unius mensis terminum, iuxta casuum conlintempore existentibus Cardinali Romani Ponti­ gentium, et causa cognita, ad alios quadraginta ficis in Urbe Vicario, nec non eiusdem Pontidies et non ultra, prorogare posset. ficis Datario et Secretario Status, ac Secretario Indultum Praeterea Episcopis ad sacra Apostolorum Brevium, duobus item Secretariis Congregatio­ nutantibua p/a°num negotiis et consultationibus Episcoporum uoiorum111 Ap°’ statutis temporibus visitanda personaliter accedentibus, supradictus Urbanus praedecessor ct Regularium, ac interpretationi et execution! decretorum praedicti Concilii Tridentini respe­ induisit, ut, Ecclesiis citra montes et citra mare positis praesiderent, per quatuor ; qui vero ul- ctive praepositorum. Et quidem praediclo Car­ dinali Vicario facultatem tribuii, ut, iustis ex tramarinis ct ultramontanis Ecclesiis praeessent, per septem menses continuos a residentia in suis causis, ct cum consilio praedictorum praelato­ respective sedibus facienda huiusmodi visitatio­ rum, concedere posset Episcopis licentiam abessendi a propriis ecclesiis et dioecesibus spatio nis gratia, excusarentur. Decreta ad pracCum vero idem Urbanus dcclarasset, sc, per dumtaxat dierum quadraginta, ut in ipsius Ur­ cavcndos abumt. bani litteris datis die prima lanuarii anni mil­ ca, quae in suis praefatis litteris constituerat, minime sublatam voluisse dictam trium men­ lesimi sexcentesimi trigesimi sexti distinctius sium licentiam a Concilio indultam ; hinc plu­ praescribitur. Huius Congregationis Caput, seu Praefe­ rcs ortae quaestiones et varia condita sunt de­ creta, ab eodem Urbano ciusquc successoribus ctus, cx quo eadem instituta est, semper fuit approbata ; cuiusmodi sunt, non licere trime­ praefatus Cardinalis Vicarius pro tempore exi­ strem absentiam praedictam coniungerc, sive stons ; quemadmodum eiusdem secretarii mu­ nus is semper gessit, qui Congregationi Con­ cum eo tempore, quo permittitur Episcopis post suam promotionem in Urbe commorari, sive cilii Tridentini fuit a secretis ; unde etiam Nos cum eo, quod ad peragendam Sacrorum Limi­ ipsi, dum in minoribus constituti officio secre­ num visitationem eisdem concessum fuit : ne­ tarii praedictae Congregationis Cardinalium Concilii Tridentini interpretum fungeremur, que fas esse absentiae tempora ita disponere, ut tres postremi menses unius anni continuentur par quoque munus secretarii alterius Congre­ cum tribus prioribus mensibus anni subsc- gationis super residentia Episcoporum simul quentis. Sicut etiam vetitum est praedictos sustinuimus. Quae sane Congregatio, ut ex illius sccrctariac regestis apparet, tam ipsius menses coniungerc cum eo anni tempore, quo, Urbani praedecessoris temporibus, quam aliis propter acris insalubritatem, alicui Episcopo permittitur extra dioeccsim degere ; ne scilicet subsequentibus, non semel singulis annis adu­ continuatis absentiae temporibus, vernos simul nari consuevit; id quod a san. meni. praede­ et aestivos menses, sive aestivos una cum au­ cessore pariter nostro Clemente Papa XI in tumnalibus, extra dioeccsim duci contingat. De­ usum revocatum fuit, ct identidem peractum, nique, ne quis indulgentia Sacri Concilii per Nobismetipsis praefatum secretarii munus ob­ fraudem abuti posset, declaratum fuit, praedi­ euntibus, confectisque a Nobis ct impressis foliis, ctam trium mensium vacationem intra cuiusque ca prorsus methodo, quae pro causis ad Con­ anni limites coerceri, ut qui uno anno usus ea gregationem Concilii pertinentibus observatur. îq2 H ■ ■ ■ S H H ■ H ; ■ ■ y B ■ ■ ■ ■ ■ H ■ H ■ ■ ■ ■ ■ ■ i?· ■ ■ ■ ■ I ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ B ■ ■ ■ ■ ■ I COLLECTANEA Ut autem Episcopi a suis Ecclesiis vel dioecesibus licite abesse possint, quum praeter causam canonicam, expressa quoque licentia Romani Pontificis, ut supra diximus, sic neces­ saria; excepto casu praedictae trimestris absentiac a Concilio permissae, pro qua nulla peculiaris requiritur licentia, quum idem Concilium Episcoporum abscedentium conscientiae rclinquat, de aequitate causae iudicium facere; hinc est, quod quaccumquc huius generis licentia olim indulgerctur, per speciale chirographum manu Pontificis signatum expediebatur. Post· inodum vero inductus fuit mos describendi omnes huiusmodi licentias in unico folio, quod Pontifici subscribendum deferebatur; quem sane morem a praedecessoribus secretariis invectum, Nos quoque servavimus. Cum autem post absentiam duodecim annorum quorum duos apud anconitanam, et decem apud bononiensem Ecclesias regimini nostro successive commissas, assi lue residendo transegimus, in Urbem reversi ct ad Apostolicum Sedem, quamvis immerentes, evecti fuerimus; Congregationis praefatae sessiones, materia forsan deficiente, non amplius frequentari comperimus; neque porro chirographa, aut folia signanda Nobis oblata fuerunt ; sed, facta nobis oretenus a Praelato dictarum Congregationum super cxccutione ct interpretatione Concilii ct super residentia Episcoporum Secretario, tam petitionum Episcoporum, qui vacationem a residentia postulabant, quam causarum, quibus huiusmodi petitiones innitebantur, relatione, nostroque desuper accepto responso ; ορροίtuna singulis decreta perscribi, eaque a Cardi­ nali Vicario Nostro, tamquam sacpedictae Congregationis super residentia Episcoporum Prnetecto, signari consueverunt. Verum, quum Nos hanc agendi rationem pro rei gravitate nimis compendiariam indicaverimus, visum est Nobis motu proprio ct cx certa scientia, non solum pro debita, ut aiunt, actus solcmnitate, sed etiam pro ipsius rei subsistentia et pro maturiori examine causarum, quae ad huiusmodi licentias obtinendas afferuntur, infrascriptas leges ec ordinationes inviolabiliter in posterum observandas, apostolica auctoritate, tenore prae( «ofirmiOo scnt’,um» ci^ccrc ct constituere. rrMctàcotuai Primum itaque relata superius Sacrosanctae rridentinae Synodi decreta, sess. 6, cap. r, et sesj. 2 {, cap. t de Reformat., laadatasque Romanorum Pontificum praedecessorum nostrorum Pii IV, Gregorii ΚΙΠ, Clementis VIII ct Urbani pariter VIII constitutiones ct ordinationes, nec non omnes et singulas, quae supra innuimus, resolutiones Apostolicac Sedis auctoritate editas, innovantes, ct tam decretorum quam constitutionum, ordinationum et rcsolulionum huiusmodi tenores etiam veriores pro satis hic expressis, ac etiam de verbo ad verbum insertis habentes ct haberi volentes; iila- I que ct illas, quatenus opus sit, iterum plenis* sime approbantes et confirmantes ; omnia ct singula in ipsis contenta, ab iis ad quos spe­ ctat ct pro tempore in posterum spectabit, at­ tendi, ct in his omnibus, quae Nostris hisce Irittcris non adversentur, exactissime impleri ct observari volumus, statuimus, ct in virtute san­ ctae obedientiae mandamus atque praecipimus; non obstantibus quibuscumque privilegiis, aut contrariis, etiam quantumvis inveteratis, usibus ct consuetudinibus, quae potius abusus ct cor­ ruptelae dici debent, quibus, si forte adesse aut allegari contingat, motu ac scientia simili, ac de praedictae apostolicac auctoritatis nostrae plenitudine, derogamus, ac derogatum esse vo­ lumus ct decernimus. Secundo loco, et consequenter ad praemissa, Poenae ietnai« adversus praedictarum legum et constitutionum transgressores, omnes et singulas poenas in eis­ dem decretis ct constitutionibus latas et com­ minatas, auctoritate quoque nostra confirmamus ct innovamus; amissionis scilicet quartae partis fructuum unius anni, ipso facto ab iis incur­ rendae, qui legitimo impedimento, scu iustis et rationabilibus causis cessantibus, et absque expressa, ut praefertur, Apostolicac Sedis li­ centia, sex mensibus continuis extra suam diocccsiin moiando abfuerint; ct amissionis alterius quartae partis fructuum, eodem modo incurren­ dae, ubi huiusmodi absentia ad alios sex menses protrahatur; ut in praedicto Concilio Tridentino seis. 6, cap. i de Reform, statutum fuit; in­ cursus quoque in peccati mortalis reatum ct obligationis restituendi fructus in absentia per­ ceptos, nulla etiam praevia declaratione, eosque erogandi in ecclesiarum fabricas, scu in substentationem pauperum ipsius loci, quacumque conventione seu compositione pro huiusmodi fructibus male perceptis prohibita ; ut in eo­ dem Concilio sexi. cap. r, praescribitur. Similiter impositam a praedicto Pio IV prae­ decessore poenam amissionis facultatum testandi ct disponendi, si quae transgressoribus huius­ modi competere dignoscantur ; nec non inhabilitatis ad maiores dignitates et ecclesias obti­ nendas, quam praefatus quoque praedecessor Clem. VIII indixit, per omnia confirmamus et innovamus. Quibus omnibus hoc etiam super­ addimus, ut iidem transgressores omnibus ct singulis induitis ct privilegiis, quae forsan ipsis, tamquam pontificio solio assistentibus, concessa fuerint, ipso facto privati esse censeantur : de­ cernentes, sub transgressorum nomine compre­ hendi non solum cos, qui praeter tres menses a Concilio toleratos, absque legitima causa, ct expressa Romani Pontificis licentia, extra pro­ prias dioeceses commorantur ; sed cos etiam, qui huiusmodi licentiam falsis simulatisvc cauris I dolose extorquere non dubitaverint ; vel, ea se­ mel rite rcctequc obtenta, praescriptos in eadem limites, ac praefinitum tempus praetergressi fuc- •^· 1746 S. C. DE PROP. FIDE rint. Quod si nihilominus, aliqui, non minus canonica statuta, quam propositas huiusmodi poenas contemnentes, in sua contumacia obfirmati perseverare praesumpserint; volumus adversos istos ad ulteriora cum effectu procedi, iuxta mentem eiusdem Concilii Tridentini, quod in citato cap. r, sess. 6, Romanum Pontificem pro tempore existentem hortatur, ut suae su­ premae Sedis auctoritate in huiusmodi trans­ gressores ad severiorem sacrorum canonum nor­ mam animadvertat, atque etiam ecclesiis ipsis de utilioribus Pastoribus provideat, sicut in Do­ mino noverit salubriter expedire. Praefatae Con· Tertio loco volumus ct mandamus, ut prae­ (reptionit «n. ffr retidenlta dictae Congregationis super residentia Episco­ tiercitium et Ktiionei rc»u- porum ab Urbano Papa VIII institutae exerci­ tium atque sessiones resumantur ; confirmantes ipsius praefecturae munus dilecto Filio Nostro loanni Antonio tituli Sancti Martini in Mon­ tibus presbytero S. R. E. Cardinali Guadagni nuncupato, moderno nostro in Urbe eiusque districtu in spiritualibus Vicario, eiusque in officio Vicariatus huiusmodi successoribus; si­ cut etiam officium secretarii eiusdem Congrega­ tionis dilecto Filio magistro loseph Alexandro Furietto, eiusque successoribus Congregationis Cardinalium Concilii Tridentini interpretum se­ cretariis ; eosdemque statuentes in huiusmodi Congregatione nunc et deinceps pro tempore lo­ cum habere et suffragium ferre, quicumque ca officia et munera obtinent sive obtinebunt in posterum, quae in praecitatis Urbani praede­ cessoris litteris designantur. Praeterea quum mi­ nime expediat huiusmodi Congregationem Pro­ mettre Fiscali carere, Nos cum, qui in tribu­ nali praedicto Cardinalis Vicarii Urbis officium gerit promotoris fiscalis, eiusque in officio suc­ cessores pro tempore, ad idem munus obeundum deputamus in praefata Congregatione, cui ipsum, seu ip$os, cum consultivo suffragio volumus in­ téressé. At vero perpendentes, quod si Congre­ gatio isthaec toties habenda foret, quoties ab aliquo Episcopo licentiam abscedendi a dioe­ cesi peti contingeret, eadem aut propter frequen­ tiam nimis onerosa evaderet, aut propter nego­ tiorum levitatem tractu temporis negligi et par­ vipendi posset; volumus atque statuimus, eam· dem tunc tantum cogendam habendamque esse, quum aut a Nobis, sive a successoribus nostris Romanis Pontificibus, alicuius negotii cognitio ipsi remissa ct delegata fuerit, aut, huiusmodi etiam remissione cessante, quoties de poenis superius constitutis, adversus aliquem transgressoremreipsa decernendis infligendisque, de­ liberandum fuerit; siquidem huiusmodi poena­ rum modus, prout cuiusque maior aut minor contumacia exegerit, ab eadem Congregatione statuendus erit, ut facta per ipsius secretarium Nobis, scu successoribus nostris, relatione, approbataque Congregationis resolutione, a i hu­ iusmodi poenarum exeeutionem cum effectu Collectanea S. C. de Prop. Eide. Vol. I. iq3 An. C. 1746 procedatur ; aut denique quum aliquis Episco­ pus instantiam proponat abessendi a propria dioecesi ratione alicuius muneris sive officii, cu­ ius ca dicatur natura esse, ut apostolicum in­ dultum de non residendo ad longum tempus ipsi sit concedendum ; Nos etenim huiusmodi indulta nemini umquam concedi debere decer­ nimus, nisi praevio causarum examine in ea­ dem Congregatione peragendo, Nostraque ct successorum nostrorum scientia et approba­ tione, et mediante expeditione litterarum apostolicarum in forma Brevis ; idcoquc manda­ mus nostro et Romani Pontificis pro tempore existentis Suppiicum Libellorum secretario, aliis­ que secretariis quarumvis Congregationum, qui­ bus ea de re preces oblatae fuerint, ut illas in praedictam Congregationem super residentia Episcoporum omnino remittant; simulque prohi­ bemus Nostro ct successorum nostrorum pro tempore Secretario Brevium, ne Litterarum Apostolicarum super induitis huiusmodi exempla Nobis aut successoribus nostris signanda, ulla­ tenus afferat, nisi authentica documenta, tam de causarum examine in dicta Congregatione peracto, quam de apostolica approbatione, ct assensu consequenter emanatis, eidem fuerint exhibita. Dc modo le­ Quarto loco statuimus, ut folia superius vando in conce­ dendis induitis. cnunciata in posterum omnino conficiantur, in quibus nimirum describantur nomina Episco­ porum, quibus dantur indulta commorandi ex­ tra dioccesim, una cum causis ab ipsis addu­ ctis atque probatis, ct spatio temporis ad quod huiusmodi indulta conceduntur ; quae quidem folia a Romano Pontifice subscripta, in tabu­ lario praedictae Congregationis, ut alias, asser­ vari praecipimus. Quod tamen intelligi volu­ mus non de iis induitis, quae per Apostolicas lutteras in forma Brevis expedienda esse in paragrapho superiore descripsimus ; sed de alte­ rius generis induitis, de quibus infra dicendum erit, quaeque, post pontificium assensum a Se­ cretario requisitum ct obtentum, expediri de­ bebunt per decreta a praedicto Cardinali Vi­ cario Urbis, tamquam praefatae Congregationis Praefecto, subscripta. Decet enim has quoque licentias non sine pontificia subscriptione pro­ dire ; idque obtinebitur accedente signatura Pontificis super praedictis foliis, in quibus sin­ gulorum indultorum tenores ct causae a Secre­ tario descriptae erunt ; quemadmodum elapsis temporibus, atque etiam a Nobis ipsis, dum hu­ iusmodi secretarii munere fungeremur, servatum fuisse narravimus. Quâcexponcndâ Quinto loco, quoniam experiendo cognovi­ sint in precibus indulta obti­ mus, quod, ad obtinenda indulta commorandi ad nenda. extra dioecesim, infrascriptae plerumque causae ab Episcopis afferri solent : nimirum aut neces­ sitas assistendi personaliter alicui liti seu con­ troversiae, in qua ecclesiae, aut cleri sui, vel etiam propriae familiae, res agatur, quaeque in A° c «74(5 i94 COLLECTANEA Romann Curia introducta sit vcl alia in urbc, in qua resideant maiora tribunalia, quorum ca de re indicium esse debeat; aut corporalis ae­ gritudo, qua correptus fuerit Episcopus, düm extra dioecesim, conciliaribus mensibus utens, morabatur, ita ut ad eamdem dioecesim reverti nequeat ; aut adversa valetudo in ipsa dioecesi contracta, ad quam depellendam medici putent necessarium fore, Episcopum acrem ct solum aliquantisper mutare, aut denique malignitas aeris in dioecesi vigens, quam aliquibus anni mensibus devitari oporteat : Et quoniam nec ulla ex praemissis causis, absque expressa Ro­ mani Pontificis approbatione, quemquam ab onere residendi eximere potest, ct nisi certis expressis circumstantiis, iisque verificatis, diffi­ cile est ad huiusmodi approbationem rite rccteque procedere; necessarium Nobis visum est infrascriptas regulas statuere, quas in singulis respective casibus ab iis, ad quos spectat et pro tempore spectabit, observari mandamus atque praecipimus. Si quis igitur in posterum licentiam pe­ tierit abscedendi a dioecesi sibi concredita, ut iudiciali controversiae, quae alibi vertitur, per se ipsum intersit, exprimere debebit in preci­ bus tum locum, sive urbem, in qua huius­ modi lis agitatur, tum etiam an ea pertineat ad ipsam oratoris ecclesiam, scu clerum vel potius ad ipsius familiam. Et quidem si ad familiam pertineat, absque eo quod Sccrctarius Congregationis Pontificem aut Cardina­ lem Praefectum adeat, rescribendum ab ipso erit, ut orator ad effectum, de quo in pre­ cibus, utatur mensibus a Conciliis induitis. Quod si cis iam usus fuerit, ulterior ipsi li­ centia non concedetur. Si vero de cius Eccle­ siae vel cleri rebus agatur, exponi debebunt tum status litis ciusdemque gravitas, tum cau­ sae, propter quas necessaria creditur in loco iudicii oratoris praesentia ; tum etiam decla­ randum, an mensibus conciliaribus usus fuerit. Et quidem, si nondum illis usus sit, rescriben­ dum erit, ut eos in huiusmodi causam impen­ dant. Si vero id amplius Episcopo integrum non sit (qua in re nec dolus ncc fraus inter­ cesserit, et alioquin ipsius instantia iusta vi­ deatur), tantum illi temporis, ct non amplius, ad commorandum extra dioecesim tribuatur, quantum indicatum fuerit necessarium esse ad causae defensores, advocatos ct indices dc omni­ bus, quic ad rem pertinent, sufficienter instruen­ dos ; si enim licentia abessendi a dioecesi usque a I finalem exitum causae extendi deberet, nemo non videt, quam diuturna plerumque foret in hisce casibus Episcoporum absentia, et quam facile evenire posset, ut plcracquc dioeceses complurium annorum spatio pastorum prae­ sentia carerent. Qui vero licentiam abessendi petierint ra­ tione infirmitatis extra dioecesim contractae dum vacatione a Concilio indulta uterentur, asserentes ca dc causa regressum ad propriam dicccsim sibi prohiberi ; exponere debebunt con­ tractae infirmitatis qualitatem, ct super ca te­ stimonium medici iuramento firmatum exhi­ bere. Atque, ubi petita licentia ipsis indul­ ge· tur, ca semper ad certum ac definitum tem­ pus concedi debebit, adiecta quoque clausula si tamdiu infirmitas duraverit. Ab iis autem, qui huiusmodi licentiam po­ stulaverint, eo quod aeris mutatione opus sibi esse dicunt ad convalescendum cx morbis, quos in suis Ecclesiis residendo contraxerunt, expri­ mendum erit in precibus, quo morbi genere, et quam graviter laborent, ac proferendum te­ stimonium medici, qui iureiurando testetur, utile ac necessarium oratori esse, ut in aliam regionem, atque acrem, per aliquod tempus se transferat. Ncc illud silentio praetereundum, an scilicet orator, antequam morbo corriperetur, trimestri licentia a Concilio permissa usus fue­ rit : si enim id nondum fecerit, ct tempus a Concilio indultum sufficiens ipsi non reputetur, poterit eidem concedi, ut per quatuor menses, in quibus tamen conciliares menses compre­ hendantur, a residentia absens permaneat : at, si praedictos conciliares menses, remoto omni dolo et fraude, iam extra dioecesim transegerit, tantum temporis ipsi indulgcatur, quantum ad confirmandam ipsius valetudinem vere neces­ sarium esse prudenter indicabitur. Qui tandem licentiam commorandi extra dioecesim postulabit propter malignitatem aeris, quem in sua dioecesi aliquo anni tempore in­ salubrem esse affirmet ; is videat etiam atque etiam quid agat. Et quidem pro veritate ex­ ponat, quibus anni mensibus perniciosus sit regionis aer : item an eadem coeli temperies totam comprehendat dioecesim, ita ut nullus intra cius tractum locus existât, in quo suspe­ ctum illud tempus absque salutis detrimento transigere valeat ; postremo an conciliaribus mensibus usus fuerit. Etenim si nondum eos sibi sumpserit, non aegre obtinebit indultum abessendi per quatuor menses (quatenus peri­ culum ab acre tamdiu durare censeatur), in quibus tamen 1res illi a Concilio permissi nu­ merandi erunt : si autem huiusmodi Concilii indulgentia iam usus fuerit, frustra novum in­ dultum praedicta dc causa ab Apostolica Sede postulabit ; sibique imputarc debebit, quod, quum sciret certo anni tempore in sua dioe­ cesi acrem insalubrem fore, concessos vaca­ tionis menses in tempus illud non reservaverit. In omnibus autem absentiae induitis, quae ra­ tione aeris insalubris in posterum concedentur, hanc clausulam adiici volumus : Dummodo in­ tra dioecesim aliquis locus non adsit, in quo aer salubris sit, et in quo Episcopus commo­ rari possit. Sane praedictus Urbanus praedecessor non An. C. i744 De absentia a dioeceti in eam celebrationi» Con ciliorum Pro vine. Congre­ gationum etc. An. C. i746 S. C. DE PROP. FIDE praetermisit eorum Antistitum causam consi­ derare, qui provincialibus Conciliis, vcl con­ gregationibus, seu assemblcis generalibus, in quibus ecclesiastici intervenire solent, persona­ liter intéresse, sive in aliis muneribus, aut rcipublicac officiis, quae ipsorum episcopatibus, ccclcsiisquc adiuncta sunt, ad certum tempus extra dioecesim occupari solent ac debent; ct his quidem in praecitata Constitutione licen­ tiam abessendi concessit pro eo definito tem­ pore, quo ciusmodi concilia, congregationes et assembleae peragentur, exercitiurnquc muneris, seu officii publici eorum ecclesiis adiuncti, actu duraverit ; dummodo iis finitis, recto tramite ad Ecclesias sibi commissas sesc conferrent ; cuius concessionis aequitatem Nos quoque agno­ scentes, eamdem approbamus ct confirmamus. De tbeentia quum idem Urbanus nihil statuerit de pro compilatio- Episcopis qui a residentiac suae loco discedunt hcmhaîïnh'- pro processuum in causis Beatificationum aut citionamautCi· Canonizationum compilatione, apostolica auDocmtionum. a ···· 1 1 ·· · · ctoncate ipsis delegata ; necesse est aliquid a Nobis pro his etiam casibus opportune con­ stitui. Expediuntur a Congregatione sacrorum Ri­ tuum litterae, quas vocant remissoriales ct compulsorialcs, quibus committitur, ut supradicti processus auctoritate apostolica conficiantur ; eaeque diriguntur tribus Episcopis, aut supe­ rioribus Praelatis, cum clausula, ut duo ad minus procedant. Cumque in huiusmodi Epi­ scoporum numero semper includatur Ordina­ rius loci, in quo processus construitur; fere contingit, e tribus, ad quos litterae sunt dire­ ctae, unum dumtaxat a residentia avocari. Ubi itaque aliquis Episcopus titularis Ecclesiae in partibus infidelium constitutae haberi possit, volumus eum in praefatis liceris pro uno cx tribus Episcopis comprehendi. Quod si tres omnino Antistites in propriis Ecclesiis resi­ dentes ad huiusmodi effectum delegari opor­ teat, statuimus atque praecipimus, ut litterae a praedicta Congregatione dirigantur Episcopis, qui viciniores sunt dioecesi, in qua apostolicus processus conficiendus erit. Quoniam vero de re agitur, quae duabus tribusvc hebdomadibus per­ fici nequeat, sed quae plurium saepe mensium, aut etiam annorum, operam requirit ; volumus, ut Episcopi, qui ciusmodi delegationem acce­ ptaverint, necessariam licentiam abscedendi a dioecesi, causam absentiae exprimendo, petere ct impetrare non omittant, sub poenis adversus cos constitutis, qui absque causa extra dioccesim commorantur. In huiusmodi autem licen­ tiis concedendis, statuimus, ut conciliares men­ ses semper comprehendantur, ct, praeter eos, triginta dumtaxat dies, si opus fuerit, adiidantur ; nam et ad plura peragenda quadri­ mestre spatium sufficiens est, ct, si adhuc fa­ cienda supersint, quatuor alii menses sequenti anno in idem opus insumi poterunt. t 5 An. C. 1746 Haec sunt, quae salubriter in Domino staluenda iudicavimus, quaeque pro regula et norma in posterum haberi volumus, ut a Ve­ nerabilibus Fratribus Patriarchis, Archiepiscopis ct Episcopis, gravissimum, quod ipsis incum­ bit, residentiae officium exacte impleatur, ita­ que dilecto filio moderno praefatae Congrega­ tionis super eadem residentia secretario, eiusque successoribus in perpetuum, iniungimus et in virtute sanctae obedientiac, sub poenis contra inobedientes mandati* apostolicis in re gravi, praecipimus, atque iubemus, ut supplices li­ bellos pro parte quorumcumque Antistitum sibi oblatos, in quibus ca, quae supra adnotavimus, expressa non fuerint, quibusque necessaria au­ thentica documenta, superius pariter indicata, non sint adiuncta, nullo modo recipiant, mul­ toque minus ad Pontificem referant. In decretis autem, quae post pontificium assensum ab ipsis Secretariis in consueta audientia reportatum, a Cardinali eiusdem Congregationis Praefecto sub­ scribenda erunt, suprascriptas clausulas respe­ ctive apponere non praetermittant ; illud etiam expresse cavendo, ut quae concedentur indulta, a die datae ipsorum decretorum decurrere intelligantur. Denique Venerabiles Fratres Patriarchas, Pri­ mates, Metropolitanos et Episcopos omnes mo­ nemus, ut non solum ipsi statutas de residentia leges adamussim observent, sed etiam memores sint decreti a Sacra Tridenlina Synodo editi sess. 6, cap. r, de Reformatione, quo iubentur singuli pro virili parte in aliorum agendi rationem respective vigilare, ct non residentes Romano Pontifici infra certum tempus denunciare. Nostris quoque et Apostolicac Sedis Nuntiis hoc idem demandamus et iniungimus, ubi intra ipsorum Nuntiaturae districtum aliquis Episcopus seu superior Praelatus existât, qui canonicas leg:s hac in parte violare digno­ scatur. ...Cactcrum intendimus sub praesen­ tium litterarum nostrarum ordinatione et dispo­ sitione etiam ipsos venerabiles Fratres Nostros S. R. E. Cardinales, qui patriarchalibus, primalialibus, archicpiscopalibus ct episcopalibus ec­ clesiis praedictis cx concessione et dispensatione apostolica nunc praesunt, ut in futurum prae­ erunt , comprehendi ac comprehensos esse et fore. — Praesentes quoque litteras, etc. Concinno, 359 Litt. Ap. Bened. PP. XIV 17 Sept. CaKMKMT. 8XCALCKAT. im Bkloio). Exposuistis Nobis non raro isthic Grci matrimo oium valgo ci­ contingere, ut catholici matrimonium inter se vile. contracturi, civilem adeant magistratum aut haereticum ministcllum, quibus se sistere legi­ bus patriae coguntur, ct coram illis mutuum exprimant in coniugium consensum, quem ta­ men postea renovare coram legitimo ministro ----- (AU P. S. Ao. G 1746 196 COLLECTANEA An. C. 1746 a catholicis quorum quilibet Tridentini De­ creto se obstrictum agnoscit, eiusque sc aucto­ ritatem sequi profitetur. Quid Moti»· Sciant itaque catholici vestrae curae con­ dum circa mi* crediti, cum civili magistratui aut haeretico mi- tnrnonlum m cMk. nistello matrimonii celebrandi causa sc sistunt, actum mere civilem se exercere, quo suum er­ ga leges ct instituta Principum obsequium os­ tendunt : c a etc rum tunc quidem nullum a sc contrahi matrimonium. Sciant, nisi coram mi­ nistro catholico ct duobus testibus nuptias ce­ lebraverint , nunquam sc , neque coram Deo, neque coram Ecclesia veros et legitimos con­ iuges fore: nec, si interim coniugalem inter sc consuetudinem habuerint , eam gravi culpa carituram. Sciant denique , si qua cx huius­ modi cuniunctionc orietur sobolcs , eam , utpotc cx non legitima uxore natam , in oculis Dei fore illegitimam, ct, nisi coniuges consen­ sum ex Ecclesiae praescripto renovaverint, illegi­ timam perpetuo futuram etiam in Ecclesia fore. Erit porro officii vestri haec omnia , cum commoda se obtulerit occasio, atque ea, quam rerum circumstantiae vobis adhibendam sua­ serint, circumspectione ct cautela, singulis ex­ plicare prolixius, simulque omnes commonere ut, siquidem regionis consuetudini et terreni Principis sanctionibus obtemperare coguntur, faciant illi quidem , sed Religione salva , potioresque ducant sanctissimas Ecclesiae leges, quibus fidelium matrimonia constringuntur. Illud praeterea vobis curandum est ne, etiamsi duo catholici civilem illam ac mere politicam coram haereticis caeremoniam peregerint, ni­ mium inter sc familiariter agant, aut sub eo­ dem lecto in communi habitent, nisi se prius veris ct legitimis nuptiis ex norma Tridentini alligaverint ; quanquam enim ea familiaritas esse possit sine flagitio, certe periculo ct suspi­ cione non vacat : utrumque autem probis ct bene moralis christifidclibus cavendum est. Ad huiusmodi porro evitanda pericula, cogno­ trahendum omnino inhabiles reddit, et huius­ scimus consultius utique fore , ut catholici, modi contractus irritos esse decernit. Quare, nonnisi matrimonio iam antea in facie Eccle­ cum inter catholicos in istis Provinciis de­ siae inter se legitime celebrato , ad illam ex­ gentes, et promulgatum ct receptum iam fue­ plendam civilem caeremoniam, saccularem ma­ rit illud Tridentini Decretum, quod ambo fa­ gistratum, seu haereticum ministellum adirent ; temini, perspicuum est matrimonium ab ipsis sed quoniam cx vestris litteris deprehendimus invicem initum coram civili magistratu aut id non sine periculo ct perturbationibus posse •catholico ministeilo, ct non item coram pro­ adimpleri, id saltem pro viribus satagite ut, prio alterutrius contrahentium parocho ct duo­ postquam rcipublicae morem illi gesserunt, bus testibus, neque in ratione Sacramenti ne­ non diu differant Ecclesiae legibus parere , et que in ratione contractus sustineri, aut ullo coniugalc foedus iuxta praescriptam a Tridenpacto validum reputari posse. Neque vero ra­ tino normam rite ct sancte inire ; ct si quid tiones, propter quas valida pronuntiamus ma­ tum super hac rc, tum super aliis quae istam trimonia, quae aut ab haereticis inter sc, aut Missionem respiciunt, Nobis suggerendum esse a catholicis cum haereticis in istis Foederatis putetis, communicato inter vos consilio, ope­ Provinciis contrahuntur, non servata forma Tri­ ram nostram implorate, quam semper praesen­ dentini, aptari queunt coniugiis inter sc initis tem invenietis. catholico ct duobus testibus, uti Tridentinum praecipit, aut omnino ncgligunt, aut in lon­ gum tempus differunt: inierim vero, perinde ac si legitimi coniuges iam forent, non dubi­ tant omnem coniugalem consuetudinem inter se habere. Quaesivistis deinde quid dc illo con­ sensu sentiendum sit, coram civili magistratu aut haeretico ministeilo praestito, num scilicet satis fuerit ad perficiendum matrimonium va­ lidum, saltem in ratione contractus, quod al­ ter ex vobis affirmat, alter inficiatur, etsi ad Sacramenti dignitatem non assurgat, quod ne­ mo vestrum in quaestionem adducit ; si enim res ita sc haberet, uti primus existimat, sub­ sipiens inter consentientes copula, ctiam ante renovatum coram parocho catholico consensum, omni flagitio vacaret, et suscepta inde proles absque ulla dubitatione esset legitima repu­ cMk tanda. Iam vero, ut postulatis vestris breviter rdlom ubi pubi'Oioœ eit De· simul ct dilucide respondeamus, unaque contro­ crrium Tttmetti. versiam omnem iudicio xNoscro praecidamus, sic habete: Ubicumque promulgatum ct rece­ ptum sit Concilii Tridentini Decretum, cap. 1, sess. 24, De reformat, matrim., ibi nulla pror­ sus atque in omni ratione irrita esse coniugia aliter quam coram alterutrius contrahentium legitimo parocho aiiove sacerdote parochi vi­ ces agente, et duobus testibus celebrata. Scimus profecto esse theologos, qui in ipso fidelium matrimonio contractum u Sacramento ita di­ vidunt ut illum omnino perfectum quandoque consistere credant, quin ad Sacramenti excel­ lentiam pertingat ; sed, quidquid sit de hac opinione , quam Nos quidem nunc in medio relinquimus (1), ea certe, quod attinet ad rem praesentem, locum nullum sibi vindicare po­ test apud eos qui Tri lentina lege obstringuntur: etenim qui praeter formam a se praescriptam matrimonium contrahere attentant, eorum Tridentina Synodus non Sacramentum modo sed contractum ipsum irritum diserte pronuntiat, atque, ut eius verbis utamur, eos ad sic con­ (1) V. Instructionem S. Pocnitcmiari ac 16 lanuarii 1866 $ J. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1747 i 360 I Ex Litt. Ap. Postremo mense Benedicti PP. XIV 2 0< abluantur, non tamen Christi ut stipendia me­ reantur, neque ut originalis culpa eorum cx anima deleatur: sed id faciunt indigna qua­ dam superstitione ducti, quod nempe Baptismi beneficio existimant, eosdem a malignis spiri­ tibus, a foetore, aut morbo aliquo liberandos. S. Augustinus, in epist. ad Bonifacium Episcopum, torn. 2, typis Patrum S. Mauri, n. 4 de hac re ita disserit : Nec illud te moveat, quod quidam non ea fide ad Baptismum per­ cipiendum parvulos ferunt, ut gratia spiri­ tuali ad vitam regenerentur aeternam, sed quod eos putant hoc remedio temporalem reti­ nere, vel recipere sanitatem. Non enim propterea illi non regenerantur, quia non ab istis hac intentione offeruntur. Celebrantur enim per eos necessaria ministeria, et verba Sacra­ mentorum sine quibus consecrari parvulus non potest. Mens quippe non infantem Baptismo offerentis, sed baptizantis est serio conside­ randa : /tt non parentum, sed ministrorum mens est spectanda; hi enim si bona et recta mente voluerunt exequi quod Ecclesia postu­ lat , omnino Baptismum valide contulerunt. Verba sunt Arcudii, lib. de concordia Eccle­ siae Occidentalis et Orientalis, lib. t, cap. 12. Res ad examen revocata fuit in Synodo ha­ bita anno 1148, sub Patriarcha Luca, dc qua Synodo sermonem habet Balsamon super Ca­ none 84 Trullano. Λ gare ni quidam Synodo adfuerunt, qui, ut Baptismum reciperent invi­ tati, illico responderunt sese iam pridem sacro Baptismate initiatos ; nam id in more suam apud gentem esse dixerunt, infantes vix natos ad sacerdotes catholicos deferri solitos ac ba­ ptizari: Non tamen admissi fuerunt; audierat enim (praedictus scilicet Patriarcha) quod Ba­ ptismus, quem infideles a Christianis petunt, non bona affectione et orthodoxo proposito petitur, sed propter corporalem medicinam. Persuasum est enim Agarenis, fore, ut sui li­ beri a daemone vexentur, et tamquam canes male oleant, nisi Baptismum Christianum as­ sequantur. Verba sunt Balsamonis c gracco idiomate in latinum versa a Card. Baronio in Annalibus, ad annum praedictum 1148; unde significari videtur, illius Concilii Patres Ba­ ptismum ratum ac validum nequaquam existi­ masse. Cum ad theologos canonumquc peritos hu­ ius quaestionis examen transisset, varii casus propositi ac discussi fuerunt. Infideles aliqui, cum hoc sibi in animum induxissent , Bapti­ smi gratia infantes suos n morbis daemonum­ que vexationibus liberatum iri, eo dementiae adducti sunt, ut mortem quoque minitati sint catholicis sacerdotibus, qui, utpotc eorum pra­ vae mentis conscii, Baptismi m eorumdem li­ beris constantissime denegabint. Navarrus, in suo cons. 5, De tit. Bapt., respondit pueros iam rationis compotes in casu eiusmodi a Ba­ ptismi fontibus repellendos, infantes vero omni­ no admittendos esse , qui adhuc rationis ex­ pertes sint. Alii vero perperam sentiunt omni­ bus conferri Baptismum posse, mors ut evite­ tur , dum materia solum , non autem forma, adhibeatur. At huic sententiae refragatur Cong. S. Officii coram Pontifice habita, die 6 Septem­ bris 1625. 5. C. U. Inquisitionis, habita co­ ram SSmo, relatis litteris Episcopi Antibar en­ sis, in quibus supplicabat pro resolutione infrascripti dubii: An cum sacerdotes coguntur a tureis ut baptizent eorum filios, non ut Chri­ stianos efficiant, sed pro corporali salute, ut liberentur a foetore, comitiali morbo, malefi­ ciorum periculo, et lupis; an in tali casu pos­ sint saltem ficte eos baptizare adhibita Bapti­ smi materia sine debita forma? Respondit ne­ gative, quia Baptismus est ianua Sacramento­ rum ac protestatio fidei, nec ullo modo fingi potest. Hoc Decretum typis editum extat in Verricello de apostolicis Missionibus tit. 5 ad verb. Baptismus quaest. 219. Neque hoc loco praetermittendum est, vigesimam nonam inter propositiones ab Innocentio XI damnatas die 2 Martii 1679 esse huiusmodi : Urgens metus gravis est iusta causa Sacramentorum administrationem simulandi. Si tamen mortis discrimen absit, omnibus haec opinio insedisse videtur, Baptismum con­ ferre nefas esse, cum dubitari prudenter pos­ sit id futurum, ut baptizatus tractu temporis a Catholica Religione desciscat ; quod quidem experientia docet plerumque iis infantibus eve­ nire, qui a parentibus infidelibus oblati ut ab infirmitate aliqua Baptismo liberentur , postea vero in eorum educationem ac potestatem re­ vertuntur. Hoc idem comprobat suffragio suo Castrus Palaus torn. 4 suorum operum mora­ lium, tract. 19, disput. unie., punct. 6, n. it. Cardinalis Albizi De inconst, in fide, cap. 33, num. 47; Verricellus, De apostolicis Missioni­ bus titul. 6, quacst. ii3, num. 8. Hinc vero id sequitur, quod si baptizatus infans non ad parentes infideles rediret, sed Christiano cui­ piam committeretur, is baptizari deberet, et­ iamsi non a parentibus oblatus esset ut ca­ tholicus evaderet, verum ut ab aegritudine ac morbo aliquo servaretur. Apposite ita concludit Azorius Institut, moral, par. 1, lib. 8, cap. 2 5, quaest. 6 : Ex quo perspicuum est eiusmodi infantes iure donari et ablui Baptismo posse, quoties commoda occasio sese obtulerit a pa­ trio eos iure et potestate liberandi. Negari profecto nequit grave perversionis periculum in hac materia rem esse maximi momenti. Episcopus Quebec alias significavit, barbarorum aliquot, etiamsi christianae mili­ tiae adseriptos, nullum religionis specimen ex­ hibere : hoc enim habent in more positum, ut, An. C. 1747 An. C. 1747 S. C. DE PROP. FIDE 199 An. C. 1747 statim ac filius nascitur, cum Christianis offe­ S. Augustini sententia , nempe pravam paren­ rant baptizandum ; is vero, ubi adolevit, a re­ tum intentionem Baptismati non obesse rite ligionis nostrae sanctimonia abhorret, parentum collato, prae oculis habita; et coniunctim com­ scilicet exemplo edoctus. Quare non sine causa muni opinione considerata, in hoc casu Bapti­ praedictus Episcopus postulavit, iisnc infanti­ smum minime negandum esse , dum nullum bus Sacramentum esset Baptismatis conferen­ sit periculum perversionis, quod sane est ma­ dum ? Huic petitioni diligenter expensae, in ximum, si baptizatus in infidelium potestatem Cong. S. Off. habita die 3 Maii 1703 respon­ sit rediturus ; prudentum certe iudicio rite lu­ sum fuit: Baptismum conferre infantibus non strari deberet infans, ct Christianis tradi, ut licere, qui filii infidelium essent, atque in eo­ probe educatus, aetate et sapientia coram Deo rum potestate mansuri. Hoc tamen decretum proficeret ; hoc autem si diligenter fieret , ut cos excepit pueros, qui gravissime aegrotantes semper post Baptismi Sacramentum decet, nul­ vita periclitarentur: Non licere, si sint filii in· lum esset periculum perversionis (quod vitari fidelium, ct in potestate eorum relinquendi ; non potest, si patri hebraco filius restituatur); secluso tamen mortis imminentis periculo. Li­ atque hoc pacto omnis etiam ditficultas tolle­ cere autem si filii quidem barbarorum sint, retur, quae saepissime in causa fuit , cur re­ sed iam Christi militum, dum tamen, aut a sponsio categorica missionariis negata sit enixe viris apostolicis illic degentibus, aut ab ipsis postulantibus, licerctne Baptismum conferre in­ parentibus, dc sanctae religionis praeceptis ac fidelium infantibus sacro fonti oblatis, non mysteriis edoceantur, cum adoleverint: Licere pietatis, non religionis causa, sed rerum tem­ vero, si sint filii barbarorum bapti^atorum ; poralium caducarumque cupiditate. Vid. Card. curandum tamen per missionarios ac per ipsosAlbizi cit. cap. 33, De inconst, in fide, num. 47. met eorum parentes, ut, cum ad annos di­ .... In quibusdam praefatis resolutionibus ColUtmn bascretionis pervenerint, a se, vel ab aliis in­ innuitur eum qui hebracorum filios sine paren- SnïaTtSumomô struantur, praesertim in illis regionibus, si tum consensu Baptismo lustrare ausus fuerit, comprobari, non praevideatur in promptu adfuturos mini­ exceptis iis casibus in quibus hoc liceat, eum, stros evangelicos qui in hoc parentum com­ inquam, poena mulctandum esse; baptismum mode supplere possint defectum. In Servia au­ autem unius testimonio comprobari...... Iam divimus pauperculas esse Christianas mulieres vero Baptismati comprobando unius sufficere invito cum tureis matrimonii vinculo copula­ testimonium, vetus iurisperitorum axioma est, tas, quae cum filium pariunt, cum sacerdotibus ut videtur in Glossa, cap. Nuper, ad verbum offerre solent, ut baptizetur; idcirco postula­ Nisi iuratus, De testibus et attestationibus : tum fuit, qui debeant in casu huiusmodi sese Quandoque tamen bene creditur uni, quando gerere sacerdotes. Dc hac re decretum habetur non fit praeiudicium alicui; puta utrum aliquis in nostro Bullario, n. 89, § 8, p. 304, ubi ap­ st baptizatus vel utrum esset ecclesia conse­ paret conferendum esse Baptismum, si constet crata, et ubi quis vult probare se egisse poe­ mortem oblato puero imminere: Istarum vero ! nitentiam per confessorem suum. Et in Can. filios, quos parochis baptizandos exhibent, ubi Placuit, in verbo Testentur, De consecrat., eorum vitae periculum imminere videatur, sa­ dist. 4 : Creditur ergo testimonio unius in cro lavacro abluere praedicti parochi minime Baptismo, et in consecratione ecclesiae. Hoc dubitent, admonitis matribus ut, si convalue­ tamen intelligcndum est dummodo testi, aut mari, aut feminae, fides adhiberi prudenter rint, ipsos in Christiana religione educare se­ dulo curent. Si nullum adsit vitae periculum, possit, aut idem si testatur qui baptizavit; hic certa regula generalis statuta non est, cum siquidem se ipsum asserens Baptismum hebraeo oporteat diligenter omnes expendere circum­ infantulo ministrasse, non rem modo a se ges­ stantias, ct praesertim, vel eos in Evangelicae tam, sed etiam poena dignissimam suo ipse legis ct fidei cultu perseveraturos, vel Chri­ testimonio confirmaret. In Sancti Spiritus xeno­ stiana educatione ab eiusmodi matribus frau­ dochium (Romae), proiectorum perfugium, fe­ datos, mahumetani patris impietatem secuturos runtur non raro infantes chartam collo suspen­ esse. Si sacerdotes , postquam pie ct religiose sam prae se ferentes, in qua scriptum legitur hoc negotium Deo commendaverint , aequum iam Baptismum eisdem collatum esse. Cum bonumque existiment praedictos infantulos ba­ adhuc in minoribus a Secretis S. C. Concilii ptizare, id quidem facerent, matres tamen enixe munere fungebamur, Sancti Spiritus parochus admonerent dc gravissimo quo tenentur mu­ interrogavit quid sibi agendum esset in huius­ nere filios de Christiana religione sedulo edo­ modi casibus. Proposita quaestio fuit in Con­ cendi. gregatione, die 18 Decembris 1723 ut declarat Nos certe ignoramus accidisse, ut pater ali­ Thesaurus resoL torn. 2 pag. 412; die autem quis hebracus Romae, aut alibi, infantem ob­ i5 Ianuarii 1724, ita rescriptum fuit: Si non tulerit sacris Baptismi aquis lingendum , non lateret qui chartulam scripserat, eidemque fides quod eum cupcrct Christianum fieri , sed a tuto praestari posset, tunc infantem ut baptimorbo aliquo liberari. Hoc si unquam eveniat, zatum habendum esse, ac ne Baptismo quidem An C. 1747 Joo COLLECTANEA initiandum sub conditione, ut aperce liquet in tom. 3 praefati Thesauri, pag. 2. ··· Sermonem (nunc) de hebraeis adultis ac na ratioai» ratione pollentibus habituri (sumus) ...In primis constituendum est quaenam plerumque ea aetas sit in qua hcbracus sponte Baptismum expe­ tens, non infans, sed sui compos censendus est et quodammodo adultus ; atque hac quidem in re duos jurisperitos , licet haud indoctos, cavere neccssc est, Nattam scilicet, in Consi/. 454, iib. 2, ct Bursal, in Consil. 2jr, lib. 3, quibus, in casu de quo agitur, necessaria vi­ detur duodecim annorum actas; id autem per­ peram quibus Iam decretis probant aeque an­ tiquis ac antiquatis. Hac in re consulendus est sedulus accuratusque Praesul Spcrcllus in sua Oecis. 1, num. 3a, ct duobus seqq., ubi pro­ bat rationis usum ab anno septimo completo inchoari ; idemque confirmaturus, praedura quaedam in unum collegit Cardinalis Albizt, De inconst. in fide, cap. f 1, num. 39; Ricciul. in tract. Dc personis extra gremium Ecclesiae, lib. 2, cap. 33, num. 3; Zasius in tract. De Iudaeis, quaest. 2; Clericat. De iurisdict., diseur. 18, num. 25; Sessa De ludaeis cit. cap. q3 ; quibus addimus Congr. Concilii resolutionem quae extat lib. 16. De­ cretorum, pag. a33 a tergo, in quadam causa Vilnac, dic 16 Iulii 1639. S. C. Concilii re­ spondit filios iudaeorum non esse invitis pa­ rentibus baptizandos, donec perveniant ad ae­ tatem legitimam: et tunc, si ipsi consentiant; aetatem vero legitimam regulariter censeri completo septennio. Animadvertere opus est illud regulariter, nam indicat oportere praesidem ecclesiasticum etiam atque etiam consi­ derare quisnam sit Baptismi petitor, cum pos­ sit contingere ut is etiam, non completo se­ ptennio, sufficienti sit praeditus ratione; ideoque baptizandus, invitis licet reclutantibusque parentibus, ut sapienter disserit Sotus in 4 sen­ tentiae. dist. 3, quaest. unie., art. 10, dub. 2: Certissima regula est, quod si citra illam ae­ tatem certo constet puerum, fidei catechismis instructum, satis intclligere quidnam sit bapti­ zari, et quemadmodum fit professio Christianae legis, baptizandus est, quoniam aetas ad con­ trahendum matrimonium lege humana statui­ tur; lex autem divina Baptismi neutiquam ab humana dependet. Si vero dc perfecto rationis usu dubitaretur, ut Baptismum implorantis capacitas anceps ac incerta esset..., Sacramentum est differendum, sed hoc qui postulat retinendus, ac sic interca informandus, ut idoneus evadat Baptismati postmodum suscipiendo. ... Dc iis iam disseremus qui aut ab ado­ lescentia, aut aetate etiam maturiori Baptismum postulant. Quoad hanc aetatem, parentum con­ sensum necessarium omnino non esse auctor est S. Thomas, in praefato loc. id est, in 2-2, quaest. 10, art. 12, quo in loco disputans dc baptismo filiorum hebracorum, dissentientibus parentibus, sic scribit: Postquam autem incipit habere usum liberi arbitrii, iam incipit esse suus, et potest, quantum ad ea quae sunt tu­ ris divini vel naturalis, sibi ipsi providere; et tunc est inducendus ad fidem non coactione sed persuasione; et potest, etiam invitis pa­ rentibus, consentire Fidei et baptizari, non au­ tem antequam habeat usum rationis. Eadem vero repetit in 3 part., quaest. 68, art. 10: Respondeo dicendum quod pueri, infidelium filii, aut habent usum rationis, aut non ha­ bent. Si autem habent, iam quantum ad ea quae sunt iuris divini vel naturalis, incipiunt suae potestatis esse, et ideo propria volunta­ te, invitis parentibus, possunt Baptismum su­ scipere, sicut et matrimonium contrahere ; et ideo tales licite moneri possunt, et induci ad suscipiendum Baptismum. Quae quidem cum iis conveniunt quae scripta reliquit idem Do­ ctor Angelicus in Quodlibet 2, art. 7. S. Thomae doctrina dc modo quo hebraei, iam rationis compotes , ad tidem catholicam amplectendam inducendi sunt , omnino con­ gruit cum S. Gregorii sententia in Can. Qui sincera, dist. 42 cuius haec sunt verba : Qui sincera intentione extraneos a Christiana reli­ gione ad fidem cupiunt recta perducere, blan­ dimentis, non asperitatibus, debent studere, ne quorum mentem reddita ad planum ratio pot­ erat revocare, pellat procul adversitas. Nam quicumque aliter agunt, et eos sub hoc vela­ mine a consueta ritus sui volunt cultura sus­ pendere, suas illi magis quam Dei causas probatur attendere. Accedit Concilii Toletani quarti auctoritas in Can. De iudaeis, dist. 45·. De iudaeis autem praecipit sancta Synodus, nemini deinceps ad credendum vim in ferri. Cui enim vult Deus, miseretur, et quem vult indu­ rat. Non enim tales inviti salvandi sunt, sed volentes, ut integra sit forma iustitiae. Sicut enim homo, proprii arbitrii voluntate, serpenti obediens periit, sic, vocante se gratia Dei, propriae mentis conversione homo quisque cre­ dendo salvatur. Ergo non vi, sed liberi arbi­ trii facultate, ut convertantur suadendi sunt, non potius impellendi. Idem sentit Clemens III in sua Decretali, cuius hoc est exordium : Si­ cut iudaei, sub tit. De lud. et Saracen.: Sta­ tuimus ut nullus invitos vel nolentes iudaeos ad Baptismum venire compellat. Si quis autem ad Christianos causa fidei confugerit, post­ quam voluntas eius fuerit patefacta, Christia­ nus absque calumnia efficiatur, quippe Christi fidem habere non creditur, qui ad Christiano­ rum Baptismum non spontaneus, sed invitus cogitur pervenire. .... Praeviam (baptizandorum) institutio­ nem multum... conferre fatendum est. Sapien­ tes Instructiones pro missionariis Romae in An. C. J 747 De prier:· bf lirandorum in«htutione. An. C. 1747 S. C. DE PROP. FIDE 2or An. C. 1747 lucem editae anno 1699 pag. 187 hacc ha­ concessum fuisse, non solum ut ipsi benedi­ bent: Enimvero comprobatum est experientia, ctionem cum indulgentia plenaria moribundis Christianos peiores non inveniri quam qui, ante fidelibus impertiri, sed etiam, ut aliis huius­ competentem instructionem, ad Baptismum ad­ modi facultatem libere subdelcgarc possent; his missi sunt, quippe qua facilitate Christo nomen igitur, aliisque exemplis, nec non rationibus dederunt, eadem, ut plurimum, nuntium ei re­ superius relatis permoti, hac nostra perpetuo mittunt, etc.; quodque miserabilius est, dete­ valitura Constitutione novas in hac materia riores multo sunt quam ante Baptismum, et I regulas praefinire, quodque olim, ut praemisi­ correctionis omnino impatientes. Concilium mus, dc alterius sententia deliberandum nobis Pridentinutn , sess. 6 , cap. 6 , indicat quae fuerat, nunc demum dc concessa nobis apostoadulto, ad Baptismum cum spirituali utilitate licac potestatis plenitudine absolvere ac perfi­ accipiendum, sunt necessaria. Catechismus Ro- cere constituimus. Itaque primum volumus atque decernimus, ècÎSu»’711^4 j mmus, part. 2 Dc Baptismo, moram et tar­ ditatem in hoc negotio inculcat, cum mortis ut quae facultates impertiendi benedictionem pro Epi­ discrimen abesse videatur: Dilatio aliquas vi­ cum indulgentia plenaria fidelibus in mortis obtfaaerant? detur utilitates afferre: primum enim, quan­ articulo constitutis, Vcn. Fratr. Patriarchis, Pri­ tum ab Ecclesia providendum est, nc quis ad matibus, Archiepiscopis ct Episcopis nunc exihoc Sacramentum ficto et simulato animo ac­ stentibus a Nobis vel a Praedecessoribus nostris cedat, eorum voluntas qua ad Baptismum ac­ ad hanc diem concessae reperiuntur, licet illae cedunt , magis exploratur atque perspicitur ; in consuetis epistolis secretarii Brevium ad trien­ deinde in fidei doctrina quam profiteri debent nium dumtaxat, vel alias ad definitum tempus et Christianae vitae institutionibus erudiuntur indultac fuerint, nihilominus praesentis nostrae perfectius. Quoad ea quae ante Baptismum constitutionis vigore eo usque in suo robore adulto credenda sunt, animadversione dignum maneant, quoad iidem Antistites earum eccle­ est dubium seu quaestio ab Episcopo Quebcccnsi siarum atque dioeccsum regimen obtinebunt, S. O.licii Congregationi proposita , definita quarum favore ct intuitu easdem facultates α 5 Maii anno 1703. Utrum antequam adulto Nobis ct ab Apostolica Sede impetrarunt. Nos conferatur Baptisma, minister teneatur ei ex­ enim eas ad omne tempus huiusmodi , motu plicare omnia fidei nostraç mysteria, praeser­ proprio ct auctoritate praefata, atque carum­ tim si est moribundus, quia hoc perturbaret dcm praesentium Litterarum serie extendimus, mentem illius; an non sufficeret si moribun­ ct prorogamus. dus promitteret fore ut, ubi a morbo conva­ (Jtque praeterea unusquisque ex Antistitibus lesceret, instruendum se curet, ut in praxim praefatis, unum aut piares pios sacerdotes sive gationem. redigat quod ei praescriptum fuerit? — Re­ sacculares, sive regulares, prout necessarium spondetur non sufficere promissionem, sed fore indicabunt, in eorum civitatibus subdelemissionarium teneri adulto etiam moribundo, gare valeant, qui, dum ipsi Antistites aliquo qui incapax omnino non sit, explicare my­ legitimo impedimento detinebuntur, quamvis steria fidei quae sunt necessaria necessitate huiusmodi impedimentum diurno tempore oc­ medii, ut sunt praecipue mysteria Trinitatis currat, eorum vice, benedictionem huiusmodi et Incarnationis. cum indulgentiae plenariae applicatione christitidelibus in praefato articulo constitutis im­ pertiantur, aliosque similiter per dioecesim sae­ 36I culares, aut regulares sacerdotes, quotquot pro Dc facultate im* Ex Constit. Pia Mater Bened. XIV numero animarum in dioecesibus existentium potiendi bencόΛ on em cum 5 Aprilis 17./7. — ....Apostolicae caritatis necessarios indicaverint, ad praedictum effectum fo&fcutia pledilatantes, ct tam veteribus deputare et subdelcgare possint ; nec ron eos­ uM io articulo Nostrae viscera nortit. quam rcccntioribus ecclesiasticae benignitatis dem a se deputatos ct subdclcgatos removere, exemplis inhaerentes; siquidem extat illustre aliosque in eorum locum pro suo arbitrio ct monumentum tertii Ecclesiae saeculi in epistola prudentia subrogare valeant ; iisdem motu po­ Sancti Cypriani, quae in novis editionibus im­ testate ct tenore, concedimus ct indulgemus. Praedicta in pressa est num. XII, qua scilicet in corum Si vero aliquem ex Antistitibus nunc per dulu etiam fu­ gratiam, qui libellos martyrum obtinuerant, ct ecclesias constitutis, et praefata facultate gau- turis Episcopii in mortis periculo versabantur, quum ipse ae­ ! dentibus, ad aliarum ecclesiarum regimen apo­ conceduntur. stivis ardoribus praepediretur, quo minus, ut stolica auctoritate transferri contingat; sive ali­ optaverat, ad cos reconciliandos sese conferre quis eorum sit, quorum favore consuetae litterae posset ; permittit ut id, vice sua a quocumque secretarii Brevium ad hunc diem expeditae non presbytero, aut etiam diacono, praestari queat. fuerint; ac denique quum novi Episcopi catho­ Novissimis vero temporibus, ex secunda medio- licis gregibus in posterum praeficientur ; volu­ lancnsi provinciali synodo constat, a felicis mus atque statuimus, ut singulis eorum huius­ recordationis Praedecessore Nostro Gregorio modi facultatem a nobis, sive a Romano pro Papa XIII, omnibus Episcopis illius provinciae tempore Pontifice postulantibus, apostolicae lilCollcclanea S. C. de Prop. Fide. Vol. 1. An. C. 1747 202 COLLECTANEA An, C. 1747 (erae in forma Brevis gratis per omnia expe­ Cathedrae Successorem recurrere. Sicque etiam diantur, quibus praedicta facultas ipsi conce­ cedente vel decedente Episcopo, seu Praelato, datur, non ad triennium, sed ud omne tempus, a quo eadem facultas in sua dioecesi aut ter­ quo adeptum semel ecclesiae regimen obtine­ ritorio subdclcgati fuerat, nova concessione bunt ; adtccta etiam facultate subdelcgandi tam opus non erit pro temporaneo Vicariorum Ca­ pro civitate, quam pro dioecesi, non quidem pitularium aut Apostolicorum regimine ; quum in casu dumtaxat impedimenti cum nocturno subdelcgatorum auctoritas semper manere de­ (empore coniuncti, sed in omnibus ct per omnia beat quamdiu vel Episcopus ipse, aut Praelatus, ad normam eorum, quae pro Episcopis nunc vel illius successor eamdem ipsis non ademerit. existentibus, ct induito huiusmodi actu gauden­ Hac igitur ratione animarum saluti consu­ tibus, supra statuimus. lentes, quantum Nobis in Domino licuit, piam Item «lia Prick Insuper pro Praelatis inferioribus territo­ consuetudinem applicandi Plenariam Pontifi­ h· infcnocibu*. rium separatum habentibus, cum vera qua­ ciam Indulgentiam Ecclesiae filiis in mortis ar­ litate nullius, et activa in clerum ei populum ticulo constitutis, ampliare et faciliorem red­ iurisdictione ; quamvis Praedecessores Nostri dere curavimus. Permissaque Venerabilibus Fra­ hanc de praeterito consuetudinem non habue­ tribus ac Dilectis Filiis, Ecclesiarum Episcopis rint, nihilominus de apostolica liberalitate, ac ct Praesulibus, facultate alios sacerdotes ad simili motu ct tenore concedimus ct indulge· hunc effectum, tam in civitatibus, quam in mus, ut, si ab ipsis huiusmodi facultas petita dioecesibus subdclegandi, non parum levaminis fuerit, similes Litterae in forma Brevis in poste­ eorum anxietatibus, ct sollicitudinibus per Nos rum singulis eorum expediantur, iuxta eamdem allatum esse putamus. Verumtamen ipsis de­ AJborlatio *J E piBCopo» c formam, mutatis mutandis, quam pro Episco­ claratum volumus, non id propositum Nobis Prietnlei, pis constituimus; ne excepta quidem facultate fuisse, ut eos prorsus eximeremus ab hoc pa­ subdelcgandi, ut supra ; dummodo ipsi praelati ternae charitatis olficio, per scipsos adeundi hanc gratiam postulantes apostolicis litteris no­ miseros aegrotos Plenariae absolutionis in ex­ stris anno Incarnationis dominicae 1740 nono tremo articulo adipiscendae cupidos ; sed ut kalend. decembris datis, quarum initium est : eorum pietatem opportune iuvaremus, ne, dum Quod Sancta, impressis in Bullatio nostro ipsi aliis pastoralibus curis detinentur, dolcrc Torn. r, lib. 7, obtemperaverint, nimirum sa­ debeant, commissos sibi fideles hoc tanto spi­ cra Apostolorum Limina praescriptis tempori­ rituali beneficio destitutos cx hac vita migrare. bus visitaverint, ct relationem status ecclesia­ Qui vero pium huiusmodi opus per semetipsos rum sibi subicctarum Apostolicae Sedi exhi­ exercere gaudent (quod sane omnes, quoties buerint, vel, quatenus praelationis honorem dc legitime impediti non fuerint, facturos esse novo accipiant, debitum iuramentum in memo­ confidimus), meminerint, non id dumtaxat erga rata Constitutione praescriptum antea praesti­ nobiliores ct potentes huius sacculi, sed erga terint. pauperes quoque, ct abiectac sonis homines De Pfeehtorum Dum autem huiusmodi facultatem Episcopis praestandum esse. Qua dc re utiliter legi po­ tndo'tofUQ per­ petuitate. eam actu obtinentibus prorogavimus, ct am­ terit Praedecessoris Nostri S. Gregorii Magni pliavimus, ut praefertur; caeleris vero tam Homilia XXVIII in Evimgclia ad Cap. IV loEpiscopis, quam Praelatis inferioribus in po­ annis — Erat quidam regulus, cuius filius sterum eam petentibus, supradicta forma et infirmabatur Capharnaum — in qua mirabilem amplitudine concedendam fore decrevimus ; se­ atque caelestem observat amantissimi Redem­ quitur, ut huiusmodi induite nequaquam morte ptoris Nostri lesu Christi agendi rationem, qui concedentis expirent ; quum iurisdictio delegata ad invisendum aegrotantem reguli filium invi­ in iis, quae non iustitiam, sed gratiam con­ tatus ire abnuit, ad centurionis servum nec cernunt, etiam post obitum delegantes manere invitatus iturum sc profitetur: — Quid est debeat. Quoniam vero iisdem Episcopis, ct quod regulus rogat, ut ad eius filium veniat, Praelatis permittimus, ut huiusmodi facultatem et tamen venire recusat ; ad servum vero cenpro incolarum civitatum, locorum atque dioe- turionis non invitatur, et tamen se corpôracrsum opportunitate et necessitate, uni vel plu­ liter ire pollicetur ? Reguli flio per corpora­ ribus sacerdotibus in posterum subdclcgare va­ lem praesentiam non dignatur adesse; centu­ leant ; statuimus atque decernimus, huiusmodi rionis servo non dedignatur occurrere. subdelcgationcs, per subdelegantis cessum aut Ut autem indulgentiae fructus a fidelibus F idele* oppor­ muniendi decessum similiter non expirare; sed potesta­ in mortis articulo percipiatur, hoc sedulo agen­ tune quoad Indulge* tem ipsi tributam perseverare usque ad super­ dum erit, ut populus in sacris concionibus ct tiai. ventum novi Praesulis, cuius arbitrio relinqui­ duhcchcsibus frequenter edoceatur, quod iis, mus eos lcm in huiusmodi officio confirmare qui gratiae Dei, quam in baptismo acceperunt vel ώ eo removere. Atque ita quicumque An­ ingrati per actualia peccata Spiritum Sanctum tistes memoratam facultatem a Romano Pon­ I contristaverunt, ct templum Dei violare non tifice semel obtinuerit, eo decedente, opus non sunt veriti, quamtumvis aeterna supplicia in habet pro illius confirmatione ad Apostolicae Poenitentiae Sacramento condonata fuerint, ni- An. Q 1747 S. C. DE PROP. FIDE hilotninus temporalis plerumque poena divinae iustitiac exsolvenda supereat, cuius remissio ob­ tinenda est non solum per satisfactiones a sa­ cerdote confessario in ipso Poenitentiae Sacra­ mento pro mensura delicti impositas, aut per Christianam tolerantiam carum adversitatum, a quibus mortalium vita immunis esse nequii ; verum etiam per ieiunia, eleemosynas, oratio­ nes, et alia pia spiritualis vitae exercitia. Alio­ quin verendum esset, ne salutis remedia ab Ec­ clesiae benignitate fidelibus suppeditata, paulatirn in pravae libertatis et licentiae fomentum traherentur ; compluribus sibi temere bhmdientibus de remissione tum sempiternae poenae, per sacramentalem absolutionem, tum temporalis, per Indulgentiae Pontificiae applicationem, in exitu vitae impetranda; neque cogitantibus quam incertum sit omnibus non solum qua hora, et quo mortis genere cx hac vita migrandum sibi fuerit; sed etiam an Indulgentiam, licet externo ritu sibi applicatam, cum effectu sint percepturi. Praepostera aeque ac periculosa antiquis Eccle­ siae temporibus inoleverat consuetudo, ut non pauci ex iis, qui ad Baptismum nomina obtu­ lerant, ad finem usque vitae ipsius Sacramenti perceptionem prorogarent, quo scilicet inierim ingenio libere indulgercnt, ac demum quum e vita discessuri essent, per salutare lavacrum, ab omni culpa, ct tam ab aeterna, quam a tem­ porali poena soluti, ad coeleste regnum recte transferrentur ; contra quos extant gravissimae obiurgationes Sancti Gregorii Nazianzeni in Oratione XL, et Sancti loannis Chrysostomi in Homilia I super Acta ; sed et Ecclesia Catho­ lica pravam huiusmodi confidentiam improbare se declaravit, dum cos, qui in mortis periculo Baptismum susceperant, si convaluissent, a sa­ cris Ordinibus et ab officiis ecclesiasticis arcen­ dos, ac perpetuo irregulares fore decrevit. raonbuna dipendenti, ma di accorrere altresl con prontczra , c con Γ uso dei mezzi opportuni al riparo di quegli abusi e disordini, che possono talvolta derivare o dall’ imprudenza o dal poco zelo, o anche dalla non edificante condona di qualche particolare missio­ nario. Quindi e che giudicando molto confacevole a tale intento Γ essere annualmente in­ formata non meno dei numero, che degli an1 damenti di queî soggetti, c più particolarmentc An. C. 1747 dcgli Ordini e Iscituti Regolari, i quali attualmcntc dimorano nellc rispcttive Missioni, de­ stinati dalla medesima ali’ esercizio dcll’ cvnngelico minister©: siccomc incarica con una sua Jettera circolare ciascuno dei Prefctti da essa costituiti tali in virtù di suo Decreto , o Pa­ tente, chc debbano ogni anno dar conto dei loro subordinate, cosl per mezso della présente, parimente Circolare , commette lo stesso carico a ciascuno dei Metropolitani , Vesco vi c Vicarii Apostolici, in riguardo a quei missio­ narii, che si trovano dalla medesima S. Con­ gregatione sottoposti espressamente ail’autorité e direzione dcgli stessi. Desidera pertanto, che V. S. rispetto a somiglianti soggetti, tanto del clero secolare, che del regolare, favorisca verso il termine di ogni anno trasmetter qua un di­ stinto catalogo dei medesimi, con Γ individuazionc dei loro nomi, speciticando coram Deo, c in sua coscicnza, quali siano i costumi di ognuno, Γ integrity o i difetti della di lui vita, Γ idoneità e la diligenza con cui adempie i doveri del suo impiego, e qual frutlo corrisponda alie sue industrie e fatichc in beneficio dellc anime alla di lui assistenza conlidate. Si attenderanno adunque con particolarc espettazione circa questo importante atfarc gli efTeCti del zelo ben noto c della vigilante accuratczza di V. S. per necessario lume c govern© della detta S. C., Ia quale Γ assicura, chc la richiesta annuale informazione sarA da essa custo­ dita con la dovuta segretezza. Inoltrc si compiacerA Elia di conservare la presente per notizia e regola dei suoi successori in codesta diocesi con avvcrtenza , chc se mai (chc Dio nol permetta) venisse nel dccorso dell’anno ad accadere qualchc inconvenience bisognoso di pronto rimedio, quale potesse o dovessc dalla stessa Sagra Congrcgazione npprestarsi, in tal caso non manchi di darne subito Γ avviso. 363 Litt. Encycl. S. C.de Prop. Fide t; luwkmtno». An. C. 174Î COLLECTANEA 304 '7-^7 (Atl P**W«tros Muitov.). — Essen Jo intenta questa S. Congregazione a promuovere con la dovuta premura, c con 1’uso dei mczzi piCi proprii il buon servigio dellc apostolichc Missioni da essa di pendenti, c singolarmente di quelle chc sono commcsse agli Ordini Re­ golari , giudica molto confacevole a tal fine 1‘ esscrc annualmente informata, non meno dei numero , chc dclla condotta di quei Religiosi chc in esse dimorano impiegati nell’ esercizio dcll’ ev&ngelico ministcro. In virtù pertanto della présente Letter* circolare, la quale con­ tent poraneamente si spedisce a tutti 1 Prefetti e Superiori dellc dette Missioni, viene ingiunto alla P. V. e conscgucntcmcntc a tutti i di Ici successori nel suo ullizio, chc verso il termine di ogni anno debba trasmctterc direttamente alla medesima S. Congregazione un distinto catalogo deî missionarii dei suo proprio Istituto , chc si trovano csistcnti nci limiti della sua Prcfcttura, c soggetti alla di Lci autorità c direzione , individuando , oltrc al nome di ciascuno , il tempo chc gli manca a compir quello prefisso nel Decreto dclla sua destina· zionc, e specificando con ogni sincerità, coram Dco, c in sua coscienza, quuli siano i costumi di ognuno, c Γ intégrité, e i difetti dclla di lui vita, Γ idoneitA c la diligenza, con cui adempic i doveri dei suo impiego , c quai frutto corrisponda aile sue industrie e fatiche in be­ neficio dellc anime alla di lui assistenza confidate. Si attcndcrA dalla vigilanza c puntualitA della P. V. Γ csatto adempimento di quanto sc le incarica con la présente, qualc sarà sua cura di conservare per lume c governo dei futuri Prefetti di codeste Missioni , accertandosi peraltro, che Paccennata annuale informazionc verrA qui custodita con la dovuta se­ gretezza. 364 Ex Litt. Ap. Magnae nobis Bened. PP. XIV 29 funii (ad Episcopos Polo- impedimento — Facultas contrahendi matrimonium ante praescriptum aetatis tempus, quoties ma­ litia supplet aetatem, ab ipsa legum et cano­ num dispositione provenit. Quin immo Epi­ scopi ipsi et Ordinarii locorum iure suo pronunciare possunt super ca quaestione quae facti est, an scilicet malitia, ut asseritur, aetatem suppleat , ct consequenter matrimonii contra­ hendi licentiam impertiri valeant ; neque neccsse est Apostolicam Sedem adire , nisi pro maiori actus solemnitate, et ne de contractus matrimonii huiusmodi validitate propter mino­ rem aetatem dubitari contingat: ut habet for­ mula quae in concipiendis Litteris Dcclaratoliis super minori aetate adhiberi consuevit. Si­ quidem canonistac docent cumulativum ius esse inter Apostolicam Sedem et Indices Ordinarios cognoscendi et pronunciandi de hac re, an sci­ licet malitia suppleat aetatem ; privativum vero Apostolicac Sedis ius esse concedendi dispen­ sationem ad contrahendum matrimonium im­ puberi qui per aetatem nondum coniugali co­ pulae maturus est, sed tamen rationis usu ita pollet ut matrimonii contrahendi vim ct natu­ ram intclligat. Etenim ad validitatem matri­ monii, quemadmodum rationis usus requiritur de iurc naturali et divino, ita actualis ad coniugalem copulam potentia requiritur de iure positivo canonico. Romanus autem Pontifex est supra ius canonicum ; at quilibet Episco­ pus eo iure inferior est , proindeque illius le1 gibus derogare nequit. nias). An.C. 1748 S. C. DE PROP. FIDE Pastoralis curae nobis impositae munus, hanc, inter alias, sollicitudinem a Nobis exposcit, ut pusillorum animis in afflictione ct angustia con­ stitutis opportuna solatia ac remedia afferre non negligamus, quorum ope interiorem conscien­ tiae tranquillitatem recuperare aut conservare valeant, sine qua impossibile est debitam Omni­ potenti Deo servitutem alacri et prompta affe­ ctione exhibere. Huiusmodi angoribus ct affli­ ctionibus confici passim constat religiosas mu­ lieres in claustris degentes, quibus certus ct unicus Sacramenti Poenitentiae minister a mona­ sterii Praelato ad tres ut minimum annos desi­ gnari solet; cui, si aliquando prae pudore vel alia quapiam de causa, non omnes conscientiae suae recessus aperire audeant, atque ideo con­ fessionis integritati detrahere incipiant, in ba- rathrum perditionis aeternae se ipsas misere coniiciunt. Quod sane haud raro evenire, satis Nobis exploratum atque compertum est, tum cx iis quae in Apostolicac Poenitentiariae of­ ficio tractari vidimus dum olim, in minoribus constituti, plurium annorum spatio, munus do­ cturis in Decretis in eodem officio sustinuimus, tum etiam cx iis quae in Episcopalis Anconitanae primum, deinde in Metropolitanae Bono­ niensis Ecclesiae regimine frequenti usu cogno­ vimus, tum demum ex his quae saepius ad Nos in Petri Cathedra octavum iam annum Dei mi­ seratione residentes, deferri contingit, sive ex parte diversarum huiusmodi monialium, quae animarum suarum angustias paternis oculis No­ stris identidem subiicerc coguntur, sive ex parte Venerabilium Fratrum Nostrorum Ecclesiarum Antistitum , qui Nobis carumdcm monialium in suis Dioecesibus existentium calamitates ex pracallcgata causa ortas, aut viva voce aut per litteras non semel repraesentarunt, ac super ca re Apostolicac providentiae opem postularunt. Hinc est quod Nos, earum spiritualibus indi­ gentiis per hunc Nostram perpetuo valituram Constitutionem opportune prospicere volentes, non quidem intendimus consultissimam illam ct veteris disciplinae auctoritate roboratam le­ gem tollere aut abrogare, qua generaliter sta­ tutum esse dignoscitur, ut pro singulis monia­ lium monasteriis unus dumtaxat Confessarius deputetur, qui sacramentales confessiones uni­ versae carum communitatis excipiat, neque li­ ceat unicuique moniali peculiarem confcssarium pro libito sibi deligere, sed hoc dumta­ xat Nobis propositum est constituere, ut si quando generalis huiusmodi legis rigor, in pe­ culiaribus casibus , non sine animarum detri­ mento aut periculo servari posse videatur, in promptu sit opportunae dispensationis et in­ dulgentiae remedia occurrentibus necessitatibus admovere. Sane iamdudum S. Thomas Aquinas, scho­ larum princeps Ecclcsiacque Doctor, in Sup­ plemento tertiae partis, quaest. 8, art. 4, ad sextum, sive in quartum sententiarum, cx quo commentario desumptum est huiusmodi Sup­ plementum, hoc superioribus monitum dedit, ut subditis suis, quibus certum et unicum confessarium designare solent, haud difficulter li­ centiam concedant confitendi peccata sua alteri sacerdoti: proptcrca quod multi infirmi ct im­ becilles animo reperiuntur, qui potius eligerent sine sacramencali expiatione ex hac vita mi­ grare, quam ipsa peccata certo alicui sacerdoti (1) Dubium: « Utrum in casu quo, ob Crucium ve· tustatem vel ob aliam iustam causam, renovari de· beant Stationes Viae Crucis in eadem Ecclesia sive Oratorio, in quo rite cum omnibus documentis ut supra a S. Sede praescriptis erectae reperiebantur, praefata omnia et singula documenta denuo, sive in scriptis, postulanda sint ; vel sufficiat tantummodo ut « novarum Stationum Benedictio fiat α sacerdote le« gitime ad id deputato ». S. C. Indulg. respondit die it lanuarii 1896: « Dum« modo praesumi possit perseverare consensum eorum «ad quos pertinet: Negative quoad t.B“ partem; « quoad a.*· sufficere tantummodo novarum Crucium « benedictionem ». 365 D< contentu (in •aiptitl Ordina, riorum, paro, chorum etc. pro Vilf Cntcii ere. ctione. S. C. Inchilg. 5 Aug. 1748. — Cum di· versis non obstantibus regulis a S. C. Indul­ gentiis Sacrisque Reliquiis praeposita sub dic 3 Aprilis 1731 ex Brevi s. m. Clementis XII die 16 lanuarii eiusdem anni, ct sub dic to Martii 1742 ex Brevi SSffli D. N. dici 3o Au­ gusti 1741 ad varia explananda dubia circa modum erigendi Stationes, quas Vias Crucis scu Calvarii vocant, emanatis, non semel con­ troversiae ad ipsammet S. C. delatae fuerint super subsistentia vel nuliitate erectionis Sta­ tionum huiusmodi , cx defectu licentiae vel consensus respective obtinendi, ut in pracallegatis Brevibus clare praecipitur; eadem S. C. ad quascumque in futurum eliminandas in hac re difficultates, dic 3o lolii 1748 censuit prae­ scribendum esse, quod in erigendis in poste­ rum ciusmodi Stationibus, tam sacerdotis eri­ gentis deputatio ac Superioris locali* consen­ sus, quam respectivi Ordinarii, vel Antistitis, et parochi, nec non superiorum ecclesiae, ho­ spitalis ct loci pii, ubi ciusmodi erectio fieri contigerit, deputatio, consensus ct licentia, ut praefertur, in scriptis, et non aliter expediri, et quandocumque opus fuerit, exhiberi de­ beant, sub poena nullitatis ipsiusmet erectionis ipso facto incurrendae. De quibus facta... SS1Î10 D. N. die 3 Augusti eiusdem anni relatione, Sanctitas Sua votum Sacrae Congregationis be­ nigne approbavit (1). 366 Dc monialium confessants. Prooemium. 2O5 Const. Bened. PP. XIV 5 Aug. 1748. - < « ■ « • • An. C. 1748 De ordinario monlallQtn con­ fessorio. De confessario extraordinario. Ad. G 174$ * ao6 COLLE a superiore designato aperire. Iam vero sacro· sancti Concilii Tridentini Patres hanc legem distincte sanxerunt, sess. XXV cap. io De Re­ gular., ut Episcopi aliique monasteriorum Prae­ lati subicctis sibi monialibus confcssarium ex­ traordinarium duabus aut tribus vicibus in sin­ gulos annos exhibere debeant, per haec verba: < Praeter ordinarium autem confessorem alius » extraordinarius ab Episcopo aut aliis Supe> rioribus bis aut ter in anno offeratur , qui » omnium confessiones audire debeat ». Quod quidem non alia de causa praescriptum fuit, quam quia satis constabat nonnullas aliquando moniales esse, quae nulla ratione adduci pos­ sunt , ut aliquod peccatum suum ordinario confessario conticeantur, adeo ut necessc omni­ no sit ulterius confessarii copiam ipsis suppe­ tere, ut apud hunc de peccatis suis integre, rite atque utiliter conticeri possint. Id ipsum probe animadvertit magnus Ecclesiae Dei sacerdos, sanctus Carolus Borromaeus qui praedicti Con­ cilii Tridentini absolutionem ope sua pluri­ mum iuvit, ciusque exceutionem ct observan­ tiam in sua Mediolanensi civitate et provincia non sine immensis laboribus ct curis invexit. Is enim hac dc re decrevit: < Praeterea, Su» periores ex Decreto sacri Tridentini Concilii » quotannis idoneum confessorem extraordina» rium monialibus sibi subicctis exhibeant, cui » curent ut universae confiteantur, ut quae hu> iusmodi indigent medicina, propter aliquem » occultum animae morbum, neque ipsae eam » postulare aut accipere ab usitato confessore » unquam audeicnt, liberius mederi suis malis » possint ac diaboli laqueos evadere, una cum » reliquis Confessario novo sua peccata conti» tendo », uti legere est in .Ierit Ecclesiae Me· diolan en. impress, anno i 599 pag. 53, in edi­ tione autem Lugdunensi tom. f, pag. 46. Porro quicumque Conciliaris Decreti sensus penitius introspexerit, non modo salutarem il­ lius providentiam facile agnoscet, sed ct cir­ cumspectam eiusdem aequitatem mirari debe­ bit. Superioribus enim tantummodo iniungitur ut duabus tribusvc vicibus infra annum confcs­ sarium extraordinarium monialibus exhibeant: bis aut ter in anno offeratur. Huiusmodi au­ tem Confe>sarius iubetur carum omnium Con­ fessiones excipere, quotquot eidem confiteri ve­ lint: qui omnium confessiones audire debeat. Neque tamen omnibus ac singulis monialibus praecipitur ut peccata sua extraordinario sa­ cerdoti confiteantur. Nihil aliud enim requiri­ tur ab omnibus in monasterio degentibus, tam scilicet a superiorissa caeterisque monialibus professis atque novitiis, quam a saecularibus quae vel educationi* causa vel alio titulo in eodem monasterio cum debitis facultatibus com­ morantur , nisi ut extraordinario coniessario singulae se sistant, sive ad Sacramcntalcm con­ fessionem apud ipsum, si placuerit, peragen- ΓΑΝΕΑ An. C. 174$ dam, sive ad salutaria monita ctiarn extra sacramentalcm confessionem ab ipso accipienda. Atque ita prudentissime consultum est, nc, si moniales aliquae extraordinarium confcssarium adirent, aliae autem coram ipso non compare­ ront, suspiciones atque oblocutiones excitaren­ tur, ct illae quidem censerentur necessarias ha­ buisse causas, ob quas ad extraordinarii opem confugere coactae essent, aliae vero ab huius­ modi necessitatibus ct causis immunes indica­ rentur. Quam agendi rationem communi Do­ ctorum calculo comprobatam, san. mem. prae­ decessor Noster Clemens Papa XI, Edicto suo (quod est 15 in secunda parte ipsius Bullarii) inviolabiliter servari mandavit , eamdemque omnium dioecesum consuetudo recepit. Nec aliud Nobis hac in re addendum supcrest, nisi ut Venerabiles Fratres Nostros Ecclesiarum Antistites enixe hortemur, ut, quamvis Tridentina Synodus de solis claustralibus monia­ libus in praemisso decreto loquatur, nihilomi­ nus eamdem disciplinae formam observent tam cum aliis Monialibus, quae licet clausurae le­ gibus minime adstrictae sint, in communitate tamen vivunt, quam cum aliarum quarumcum­ que mulierum aut puellarum coetibus seu conservatoriis, quoties tam illae quam istae uni­ cum ordinarium Poenitentiae ministrum a Su­ perioribus designatum habeant. Quaecumque enim circa moniales in rigorosa clausura viventes cavenda sunt, eadem in aliis quibuscumque mulieribus, sive regularibus sive saecularibus, in communitate aut collegio degentibus locum habere possunt, idcoquc pari providentia iisdemque remediis arceri aut emen­ dari debent. Et Nos quidem, quum hanc con­ suetudinem otferendi Confessai ios extraordina­ rios bis aut ter in anno singulis tam Monialium non claustralium Communitatibus quam piis aliarum puellarum ct mulierum coetibus et Communitatibus in Nostra civitate ct dioe­ cesi Bononiensi induxerimus (qua de re exstat edictum nostrum, n. 66, inter Pastorales In­ stitutiones , italico primum sermone a Nobis vulgatas , deindeque in latin am conversas), omnibus testari possumus, vel potius debemus, uberem spiritualium utilitatum messem Nos inde evidenter collegisse. Quum vero super re- C$CV p'iihtunî lati conciliaris textus intelligent!* nonnullae Conc.TrideoHm . .. . °, . . Dccrclum. quaestiones alias excitatae, caedemque iam pri­ dem per opportuna Sedis Apostolicae Decreta definitae fuerint, operae pretium ducimus hu­ iusmodi definitiones, ab omnibus ad quos spe­ ctat omnino tenendas atque servandas, his No­ stris Apostolicis Litteris complecti, et auctori­ tatis quoque Nostrae robore communitas , in praedictorum omnium notitiam deducere. Et primo quaesitum fuit, ad quem supe- ηη«ι^σο™ςΪ·Γ. riorcm pertineat extraordinarium confessorem num cxtnordl· monialibus deputare atque otferre. Sed facilis bûï offem.01111* fuit responsio, quam Nos quoque decreto no- An. C. «74« S. C. DE PROP. FIDE stro ratam habemus ; huiusmodi scilicet deputationem ad curn regulariter spectare, ad quem pertinet confessarii ordinarii electio ct deputatio, idcoquc Episcopus sive Ordinarius luci qui monialibus sibi subicctis confcssarium or­ dinarium dare consuevit, idem confcssarium extraordinarium bis aut ter in anno ad nor­ mam Tridentinae sanctionis eisdem offerre tenetur; Praelatus vero regularis, ad quem per­ linet ordinarium Confessarium subditis sibi monialibus, servata Apostolicarum Constitutio­ num forma, designare et constituere, ipse etiam eisdem extraordinarium Confcssarium in vim praefati decreti ct iuxta easdem Constitutiones, duobus aut tribus per annum temporibus exhi­ bere potest ac debet. Quae tamen ideo regula­ riter oblinere diximus, quia si Episcopus ali­ quis (quod Deus avertat) adeo in hac re negligens adesset, ut monialibus suis bis terve in anno extraordinarii confessarii copiam facere praetermitteret, obtendens, ut moris est, nullam hac dc re monialibus ipsis sollicitudinem aut curam esse, tunc volumus dilectum filium No­ strum S. R. E. Cardinalem modernum ct pro tempore existentem Maiorem Poeniteniiarium, statim ac pro parte monialium huiusmodi re­ quisitus fuerit, Ordinarii Pastoris negligentiam supplere debere, carumque monasterio extraordinirium confcssarium , ex eorum tamen nu­ mero qui ad excipiendas monialium Confessio­ nes ab ipso Ordinario loci approbati fuerint, cum omnibus necessariis ct opportunis facul­ tatibus concedere et deputare. Quod si Prae­ latus regularis eamdem Concilii legem dc con­ fessore extraordinario bis aut ter in anno mo­ nialibus sibi subiectis exhibendo similiter im­ plere neglexerit, tum locus fiet Decreto Cong. S. R. Ecclesiae Cardinalium ad ipsius Concilii interpretationem et exeeutionem auctoritate Apo­ stolica deputatorum, quo scilicet eadem Con­ gregatio ad quaestionum ab Episcopo Vercel­ lensi propositam dic 23 Augusti anni i63i, rescripsit ut infra: Episcopus Vercellen. sup­ plicat sibi responderi : an deputatio confes­ sarii extraordinarii monialium regularibus subiectarum spectet ad Ordinarium loci. — .9. C. censuit: ad Episcopum non pertinere, nisi in casu negligenfiae eorumdem regula­ rium; ut videre licet decretorum lib. XIV p. 493. Nec aliter respondit quaestionibus ab Episco­ pis Belgii exhibitis, dic 6 Aprilis anno 1647, ut legitur Décréter. lib. XVIII, pag. 397. Quae quidem Rescripta ct Decreta, Nos etiam prae­ sentium tenore ct Apostolica auctoritate, in omnibus ct per omnia approbamus et confir­ mamus. Quum autem Tridentina Synodus de uni­ versa quidem monialium communitate, ut su­ pra, decreverit, sed nihil de singulis moniali­ bus statuerit, ut patet legenti textum citati ca­ pitis X, utque etiam iam usque ab anno 1575 I 207 An. C. 1743 indicatum fait ab ipsa Cong. Cardinalium Con­ cilii Interpretum per subsequens Rescriptum, quod exstat Decret. Lib. IV, pag. 90: « Sacra » etc., censuit extraordinarium confessorem » offerendum non alicui mooiali singulariter, » sed omnibus monialibus universe, ut omnium > confessiones audire debeat ; in arbitrio tamen j » cuiusque monialis esse ut confessario extra» ordinario velit confiteri >; hinc ortum habuit alterum controversiae scu dubitationis caput : An pccnfhro ....... . . X . . confeiwni extra an scilicet, ubi iam universae communitati bis ordinem moniiterve infra annum confessarii extraordinarii 3^ co n ce' copia facta est, ct nihilominus aliqua monia­ lis confessarium peculiarem extra ordinem sibi concedi petit, an, inquam, huiusmodi petitioni sit indulgcndum. Id autem primo loco quae­ situm fuit, proposito casu monialis graviter aegrotantis, quae, in mortis periculo, pro spi­ rituali consolatione postulet alium sacerdotem, qui tunc non sit ordinarius monasterii con­ fessor, suprema sibi ecclesiasticae pietatis offi­ cia et Poenitentiae Sacramentum ministrare. Huic annuendum facile esse praedicta Congregatio pluries iudicavit, ut videre est ipsius Decrelor. lib. XVIII, pag. 322 a tergo, sub die 6 Apri­ lis anni 1647, cc ^dem libro pag. 586 , dic 22 Feb. anni 1649 , quae pariter Decreta a Nobis, praesentium tenore, approbantur ct con­ firmantur, ut, scilicet, Episcopi subiectis sibi monialibus, in gravi infirmitate constitutis et id expetentibus, peculiarem confessarium con­ cedere debeant; iidemque etiam idipsum prae­ stent erga moniales regularibus Praelatis sub­ lectas, quum aliqua ex illis a suo Superiori Regulari huiusmodi gratiam impetrare non po­ tuerit. In hoc autem casu , nihil statuitur de Cardinali Maiore Poenitentiario, non ideo, quia nequeat is pro singulis monialibus idem facere quod supra diximus eumdem pro toto mona­ sterio facere posse, sed quia tunc, ob tempo­ ris angustias, interclusa praesumitur via re­ currendi ad ipsius officium. Quod si nihilomi­ nus ipsius adeundi tempus ct modus suppetat, ad eum pertinebit, eadem prorsus ratione, pe­ culiaribus supplicantium necessitatibus provi­ dere, qua dictum est superius, universae reli­ giosae Communitati ab ipso consulendum esse. Actum deinde fuit dc peculiaribus quibus­ dam monialibus, quae nec corpore infirmae, nec morti proximae, ordinario tamen ministro confiteri obfirmate recusant. Istarum quoque animi debilitas commiseranda est et sublevan­ da , adeoque ubi carum reluctantia superari nequeat, confessarius extra ordinem deputan­ dus est, qui earum confessiones peculiariter excipiat. Id vero, circa moniales Episcopo seu Ordinario loci subicctas, ab ipso Ordinario praestari debet. Quod autem ad illas pertinet quae Regularium regimini subsunt, ad Regula­ rem Praelatum pertinet, servatis servandis, pe­ culiarem ipsis destinare confcssarium ex ap- Afl.C. 174S aog COLLECTANEA probatis ab Ordinario ad confessiones monia­• set, iterum constanter respondebant extraordilium; vel » si sacerdos iile cut eiusmodi mo·• narium huiusmodi confessarium , post impleniaiis confiteri cupit, pro iilis non sic appro­• I tam ab ipsis erga universum monasterium Tribatus , cum ipso Ordinario agendum erit, ut dentini Concilii legem , ab alio quidem conpro excipienda saltem illius monialis Confes­ I cedi posse, sed a se nunquam concessurum iri. At vero neque tunc Nobis arridebat , ne­ sione, ct pro tot vicibus quot expedire judica­ ' bitur, eumdem approbet. Sin autem contingat que profecto nunc Nobis placet rigida isthaec (neque id adeo rarum est) ut Regularis Supe­ agendi ratio. Persuasum enim habebamus adeorior ad concedendum huiusmodi confessarium que habemus, non solum integrae communi­ extraordinarium moniali communem confessa­ tati, sed singulis etiam monialibus indulgenrium recusanti nullo pacto adduci possit, iam dum esse in iis rebus, quae iustc ct rationa­ huic casui provisum est per Decretum anno biliter petuntur, maxime quum illae ad earum î5y3 a praedicta Congregatione Concilii edi­ I conscientiae quietem ct securitatem conferre di­ tum et a fel. record. Gregorio Papa XIII, tunc gnoscuntur. Neque sane huiusmodi postulatioApostolicum thronum obtinente, approbatum 1 nes, aut temere exaudiri, aut sine causa reiici et confirmatum , quod nunc iterum confirma­ I debere censemus , sed inquirendum in primis tionis Nostrae auctoritate roboramus. Decreti j esse dc qualitatibus tum monialis quae con­ verba, relata Lib. 1 Decretorum ipsius Con­ fessarium extra ordinem petit, tum confessarii gregationis, p. 66 a tergo, haec sunt : < Mo- 1 qui ab ea requiritur, ut, utrisque diligenter in» niaiis per aliquod tempus noluit confiteri 1 spectis, deliberari possit an illius votis annuen­ > confessants Regularibus. Dubitatum fuit: an dum sic an non. Si enim monialis, ex una > Episcopus Regiensis posset dare dictae mo- parte , nullum det adversae suspicioni locum, > niali confessorem alterius Ordinis Regularem | cx altera vero, confessarius non modo legiti­ » vel saecularem cui illa semel vel pluries con- mam Ordinarii approbationem, sed etiam com­ » fiteatur peccata sua, ci a quo absolvi possit ? mune probitatis testimonium pro sc habeat, > SS. D. N. etiam cx sententia Cong. Concilii nullo modo probare possumus tam firmum hu­ » declaravit : dictum caput decimum ita esse , iusmodi Praelatorum in renuendo propositum; » intelligendum, ut etiam possit Episcopus con- nec intclligimus cur post confessarium extra­ » cedere confessarium alterius Ordinis vel sac- ordinarium integrae communitati, iuxta legem > cularem >. Praeterea nihil obstat quominus Concilii Tridentini, oblatum , nulla omnino ipsa Monialis recursum habeat ad Cardinalem monialibus singulis spes relinquatur obtinendi Maiorem Pocnitentiariuin, a quo ipsi providen­ peculiarem confessarium , cuius consilio et dum erit, ut supra dictum est, per deputatio- opera iustis fortasse de causis, indigere se ar­ nem confessarii ex approbatis ad moniales, bitrentur. Non ita sane hac de re sentiebat saapud quem illa confiteatur. pientissimus ille animarum rector S. Francisais Quaesitum denique fuit de monialibus illis Salesius, cuius doctrinae summam, ex illius quae neque aegrotant neque recusant ordina­ operibus tum editis tum manu scriptis collerium Poenitentiae ministrum a monasterii Prae­ I ctam, bon. mem. loannes Petrus Le Camus, lato pro universa communitate deputatum, ve­ Episcopus Bellecensis, iusto volumine comple­ rum pro maiori animi sui quiete atque ulte­ xus est, cui titulum fecit: Spiritus S. Nan­ riori in via Dei progressu , facultatem petunt cisci Salesii. In huius compendio, quod cx galconfitendi aliquoties sacerdoti ad excipiendas lico in italicum sermonem conversum, Veneriis, monialium confessiones iam approbato. Qua anno 1742, pro quarta vice typis editum est, de re non semel Nobis in minori statu degen­ parte XVII, cap. 6, aperte legitur, quod quum tibus accidit, ut cum aliquibus Episcopis aut beatus Episcopus non ita intelligcrct praemis­ regularibus monialium superioribus agere de­ sum Concilii Tridentini Decretum, ut vetitum buerimus. Poiro in aliquos cx iis incidimus existimaret confessarium extraordinarium, plu­ plus nimio severos, qui aspera quadam verbo­ ribus etiam quam tribus vicibus in anno, re­ rum brevitate respondebant, quod, quum mo­ ligiosae communitati offerre : quae quidem niali postulanti libera fuisset facultas confitendi sententia plurcs habet suffragatores, quos refert extraordinario sacerdoti, qui universae com­ Diana, in Editione coordinate!, tom. VII, tra­ munitati non semel eo anno iam datus fuerat, ctatus 1, res. 3q8; non solum solebat suis mo­ tunc oportebat eam conscientiae suae consu­ nialibus Visitationis B. Μ. V. quater in anno luisse: quod si oblata commoditate uti nolue­ videlicet in singulis hebdomadis quatuor Tem­ rat, id sibi imputaret, neque pergeret Superiori porum , confcssariuln extraordinarium depu­ tare, verum etiam carum rcspectivis Superio­ molestiam afferre, ut peculiarem confessarium extra ordinem ipsi concederet. Nobis autem ribus commendatum reliquit ut singulis mo­ objicientibus monialcm huiusmodi ad Aposto­ nialibus, quae non cx animi levitate, neque cx licae Poeni tent ia r i ae officium facile recursum indiscreta affectionis singularitate, confessarium habituram ibique haud aegre impetraturam id extraordinarium peculiariter peterent , haud sc quod ab ipsis Superioribus ei denegatum fuis· I difficiles in eo concedendo praeberent. Nec ali- An. C. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1748 ter sc gerere consuevit ven. mcm. Gregorius Cardinalis Barbadicus, Episcopus Patavinus; Is enim, ut testatur illius quon lain Vicarius generalis, loanncs Clericatus , in tractatu de Poenitentia, dccis. 41, num. 7, et Patrum Tridentinorum Decretum , quoad omnia monia­ lium monasteria in sua civitate et Dioecesi existentia, quotannis rcipsa excqucbatur, ct nihi­ lominus exorari sc patiebatur a monialibus quae aliquando, rationabilibus dc causis, peculiarem pro se confessarium expeterent. Huiusmodi re­ gulis ct exemplis Nostram quoque agendi ra­ tionem in spirituali monialium regimine con­ formare curavimus, maximumque utilitatis et quietis fructum Nos inde percepisse cognoviAdhofinio ad mus. Quapropter Venerabiles Fratres EcclcsiaIUkLiIo» u( iu· . · · .·. ^1· wh» monilium rum Antistites atque dilectos nliof quarumfcumque Religiosarum mulierum rectores hor­ tamur in Domino et enixe monemus ut camdem viam, quoad fieri potest, insistere non recusent, et non adeo difficiles sc praebeant peculiaribus monialibus extraordinarium con­ fessarium aliquando expetentibus; quin potius nisi.aut monialis postulantis, aut confessarii requisiti qualitas aliter faciendum suadeant, earum iustis precibus obsecundare studeant : illud cogitantes, quod etsi liberum sit cuilibet moniali Cardinalem Maiorem Pocnitcntiarium adire, cui ca in re facultas cumulativa cum omnibus locorum Ordinariis a Romano Ponti­ fice tribuitur, nihilominus ca est aliquando necessitatis urgentia , ut remedium , quod dc longinquo petendum est, non salis tempestive adveniat; ct quamvis etiam quorumlibet ne­ gotiorum expeditiones, quae in Officio Poenitentiariae Apostolicae fiunt, ab omni vel mi­ nima pecuniae solutione inviolabiliter sunt im­ munes, non omnibus tamen monialibus facile est invenire, qui carum negotia in Urbe pro­ curare velit et possit. *am vero Postrcma superest quaestio, niorJnurii. mirum dc qualitatibus confessarii extraordina­ rii, qui vel pro universa monialium commu­ nitate, vel pro aliqua moniali peculiariter de­ putari debeat. Porro nullo unquam tempore dubitatum fuit, an in huiusmodi sacerdote ae­ tatis maturitas, morum integritas , prudentiae lumen requiratur, quas quidem dotes in eo, qui ad huiusmodi munus adhibetur, necessa­ rias esse omnes fatentur. Sicut etiam minime dubitatur, quin idem ab Ordinario loci spe­ cialiter pro monialibus approbatus esse debeat, quum huiusmodi approbatio, ex Apostolicarum Constitutionum lege, omnino requiratur non s )lum in omnibus tam ordinariis quam extraoidinariis confessoriis, qui monialibus , etiam Regularibus subicctis, ab carum respective su­ perioribus deputantur, sed etiam in iis qui a Cardinali Maiori Pocnitentiario conceduntur, etiam Apostolica Sede vacante , quo nimirum tempore amplioribus is pollet facultatibus , ut C.ollcclaiif.i S. C. dr I'rop. Eide. Vol. /. 209 An C. 1748 videre est in Nostra Constitutione super illius facultatibus edita, quae est 95, in tomo I, Bullarii Nostri, ubi paragraph© 54, eidem conce­ ditur ut, vacante Sede , monialibus confessa· rios extra ordinem valeat deputare, si eos ex aliqua rationabili causa petierint, pro earum libitu, inter approbatos ab Ordinario ad audien­ das monialium confessiones eligendos. Quamobrem ad id dumtaxat redacta est controversia: an scilicet c clero sacculari, an vero c Regulari nlnu* digïwd»»·^ eligendus sit huiusmodi confessarius ? Tum inter Regulares, an assumi possit ex quolibet Ordine alias permisso , an vero semper de­ putari debeat ex ipso Ordine Praelati regularis ad quem monasterii regimen spectat ? Sane pro monialibus Episcopo immediate subiectis regula est, ut ordinarius earum con­ fessor sit sacerdos saecularis , extraordinarium veru ex Ordinibus Regularibus saepissime as­ sumi, apud plerosque Episcopos usu receptum esse constat, deficiente forsan per singulas dioe­ ceses saecularium presbyterorum ad id mune­ ris idoneorum copia. Regulares autem Praelati monialibus sibi subicctis confessarium ordina­ rium designant e suo ipsorum Ordine , extra­ ordinarium autem etiam ex alio Ordine Regu­ lari deputare possunt, iuxta Decretum a saepedicta Congregatione Concilii editum die 26 Septembris 15g5, ac relatum in libro I!I. De­ cretorum pag. 143 a tergo, ubi sic legitur: Sacra etc. respondit: Superiores Regulares tenen offerre confessarium extraordinarium eiusdem Ordinis, alterius vero Ordinis posse quidem, sed non teneri. Nunquam tamen, quod meminerimus, ullum sacerdotem saecularem, aut diversi Ordinis Regularem vidimus a re­ gulari Praelato monialibus sibi sublectis extra­ ordinarium confessorem deputari. Denique , quum aliquando evenire possit, ut, in casu ncgligentiae Superioris Regularis, ad Episcopum, ut supra dictum est, pertineat deputatio con­ fessarii extraordinarii, etiam pro monialibus Regularium regimini subiectis, nulla ipse lege tenetur ad huiusmodi confessarium eligendum cx eo Ordine cuius est monasterii Praelatus, sed tali casu liberum est illi quemlibet ido­ neum presbyterum saecularem aut alterius Or­ dinis Regularem ad audiendas earum monia­ lium confessiones deputare. At quum superio­ ribus annis Apostolicae Sedi expositum fuisset, pluribus de causis iisque gravissimis, quae hic referre opus non est, non tam opportunum quam plane necessarium videri, ut monialium monasteria Regularium regimini subiecta , se­ mel saltem in anno confessarium extraordina­ rium diversi Ordinis Regularem , aut e saecu­ lari clero presbyterum haberent, huius rei exa­ men, iubente felic. record. Praedecessore No­ stro Innocentio Papa XIII, assumptum fuit a peculiari Congregatione cx quinque tunc existentibus S. R. E. Cardinalibus composita, cui r. r Α“· C· I74S 2 10 COLLECTANEA Nos, tunc in minoribus constituti, in Secretarii munere operam praestabamus, quaeque per annum et ultra, singulis hebdomadis cogebatur ad discutienda et definienda qua mplura eccle­ siasticarum quaestionum capita, quae deinde inserta sunt in Apostolicis Litteris ab eodem fonocentio Praedecessore editis, die »3 Maii anni 1723 quarum initium est: Apostolici Mi­ nisterii, quae etiam a san. mem. Praedecessore quoque Nostro Benedicto Papa XIII in forma specifica confirmatae fuerunt per alias similes Litteras datas dic a3 Septembris anni 1724. Cum autem negotia , quae in ea Congre­ gatione tractabantur, nullius privatas rationes attingerent, sed de restituenda potissimum Tri­ dentini Concilii observantia in quibusdam Ca­ tholici Orbis regionibus, ut ferebatur, non pa­ rum labefactata , unice ageretur, necessarium minime iudicatum fuit aliquem velut in indi­ cium vocare, ad deducenda iura, si quae sibi adversus illa, quae decernenda viderentur, com­ petere forsan putaret. Sed Nostra peculiaris cura erat, ad singula proposita capita totidem dissertationes, unicuique cx praefatis Cardinali­ bus exhibendas, elucubrare, ad demonstranda videlicet fundamenta illius disciplinae, quae in usum revocanda censebatur. Nec aliter sc res habuit, quum in eadem Congregatione, ut prae­ fertur, in deliberationem venit, an decernen­ dum foret ut Regulares monasteriorum Praelati, una saltem cx tribus vicibus quibus extraordi­ narium confessarium monialibus sibi subtectis in annos.singulos exhibere debent, aliquem sac­ cularem aut alterius Ordinis Regularem presby­ terum ad id deputare tenerentur, utque, ipsis hac in re deficientibus, liberum esset Episcopis Or­ dinariis eorum defectum supplere ct emendare. Verum quum Regularibus innotuisset a prae­ dicta Congregatione conditum esse decretum eorum intentioni contrarium , utpote qui mi­ nime adstringi volebant ad huiusmodi annuam deputationem confessorum extraordinariorum c clero sacculari vel ex aliis Ordinibus, nonnul­ larum Religionum procuratores generales pe­ tierunt admitti ad deducendas rationes quas huiusmodi decreto obstare putabant ; cumque id facile Impetrassem, ac suam totiusque coc­ tus Regularium causam per eximios illius tem­ poris in romana curia advocatos defendi cu­ rarent, sed nihilominus praedicta Cardinalium Congregatio in priori sententia permansisset, placuit praefato praedecessori Innocentio , an­ tequam decretum huiusmo Ii approbatione sua confirmaret , aliorum Cardinalium sententias audire. Itaque, exclusis illis omnibus qui ex ipsius Pontificis deputationc in praecedentibus cessionibus per annum integrum negotia dis­ cusserant, aliisque advocatis Cardinalibus, qui­ bus exhiberi secreto fecerat conscriptarum alle­ gationum exempla, Nobis etiam adesse iussis, qui rationum momenta a priori Congregatione An. C. 1748 prae oculis habita , si opus esset, exponere possemus, novam Cardinalium Congregationem ex improviso coram se convocavit, in qua ite­ rum proposita quaestio diligenter ac mature discussa fuit , ac demum ipse Pontifex , dc ipsius Congregationis consilio et assensu , su­ Tenor ttwl·» per hac re decrevit ut sequitur ; « Cumque ex tioni» a Poatiict editae. » eodem Concilio Tridentino confessor extraor> dinarius bis aut ter in anno offerri monia> libus debeat, qui omnium confessiones audiat, > si in posterum Superiores Regulares, quoad > monasteria ipsis subiecta , toties praedictum » extraordinarium confessorem deputare ncgle> xerint, vel si etiam cx proprio eodem Ordine » semper deputaverint, nec saltem semel in » anno ad id minus elegerint sacerdotem aut » saecularem aut regularem alterius diversi Or» dinis professorem, in his casibus, Episcopi, » pro suo arbitrio ct conscientia, deputationem > huiusmodi facere possint, nec illa quovis ti» tulo aut praetextu a Superioribus Regularibus > valeat impediri ». Praescriptum sane fuit huiusmodi decretum ca occasione, qua agebatur de restituenda in certis quibusdam regionibus ecclesiastica disci­ plina ad formam Concilii Tridentini; verum ipsius decreti vigor ad eas dumtaxat regiones minime restrictus fuit, quum et animarum pe­ ricula, quae cx perpetua confessorum eiusdem Ordinis depuutione timebantur , in omnibus monasteriis Regularium regimini subiectis lo­ cum habere possint ; et quaecumquc adversus decretum ipsum adducta fuerunt, ex genera­ libus Ordinum statutis ct cx constitutionibus monialium Regularibus subiectarum fuerint de­ sumpta. Cumque iudicatum fuerit ca omnia nequaquam obstare, quo minus ita decernere­ tur, sequitur ut, quamvis eidem decreto cau­ sam dederint peculiarium quarumdam regio­ num necessitates Apostolicac Sedi eo tempore expositae, illud tamen generale sit, et univer­ sos per orbem Regulares monasteriorum monia­ lium Praelatos affigere debeat. Cum vero de­ inde alter laudatus praedecessor Benedictus Kill Innocentii litteras in forma specifica confirma­ ret, Nobis constat illius mentem fuisse, ut huiusmodi decretum universalis ct inviolabilis legis vim obtineret. Super quo nihilominus, ne ulla apud aliquos supersit dubitatio, Nos ipsi praesentium Littcraium vigore, ac motu proprio et certa scientia, deque apostolicac po­ testatis plenitudine, ipsum relatum Innocentii praedecessoris decretum, statutum, mandatum utque praeceptum, ad omnia per orbem ubique existentia ct Regularium regimini subiecta monialium monasteria, quatenus opus sit, expresse extendentes et ampliantes, decernimus atque I statuimus, ut singulis annis, incipiendo a pro­ ximo 1749 a Nativitate Domini decurrendo, Regulares monasteriorum Praelati teneantur bis | aut ter in anno confessarium extraordinarium An. C. 1748 211 An, C. 1748 S. C. DE PROP. FIDE universis monîalibus in iis degentibus offerre ; si vero ipsi forsan huiusmodi confessarii extra­ ordinarii depôtatîones intra praescripta tempora omiserint, vel semper proprii Ordinis regula­ rem sacerdotem ad hunc effectum deputaverint ita ut praefatae moniales semel saltem in anno confessarium extraordinarium e clero sacculari aut ex alio Ordine Regulari non habeant, ad Episcopos diocccsanos, omni appellatione re­ mota, devolvatur ius supplendi eorumdem prae­ latorum defectum (si nempe, pensatis rerum cir­ cumstantiis, ita expediens esse judicaverint) per deputationem confessarii extraordinarii, quem tam in uno quam in altero casu, aut c clero sacculari aut ex alio Regulari Ordine, pro ipso­ rum arbitrio, deligere possint et valeant. Quocirca, dilecto Filio Nostro S. R. E. Cardinali moderno Nostro ct pro tempore exi­ stent! Romani Pontificis in Urbe ciusquc Di­ strictu Vicario in spiritualibus Generali, carumdem praesentium tenore, committimus et man­ damus ut haec Nostra decreta atque statuta tam in omnibus eiusdem Almae Urbis mona­ steriis, quae Regularium regimini subsunt, quam in aliis quibusque Regularium aut sae­ cularium mulierum aut puellarum domibus seu collegiis atque conservatories, quibus uni­ cus ordinarius confessor <1 superioribus depu­ tari solet, in omnibus ct per omnia iuxta earumdem Litterarum praescriptum, exactissime observari ct adimpleri faciat, ne forte audiri contingat, quod cum magna animi nostri mo­ lestia dictum aliquando esse cognovimus, Apostolicas Constitutiones Romae quidem ferri ct publicari, sed eas minime in ipsa Urbe ad ef­ fectum perduci. Eatndem porro curam ct sollicitudinem iniiingimus et demandamus Venerabilibus Fra­ tribus Pati iarchis, Primatibus, Archiepiscopis ct Episcopis per omnes universi Orbis Eccle­ sias constitutis, quibus, ut satis perspectum putamus voluntatis nostrae studium, tam in eorum rationabilibus querelis iustisque petitio­ nibus suscipiendis, quam in corruptelis, quas irrepsisse judicaverint, eliminandis; idque non cx ingenio Nostro quidquam statuendo, nec peregrinas novitates inducendo, sed veteres ut plurimum leges ct regulas vigili Praedecesso­ rum Nostrorum providentia iampridem consti­ tutas, in pristinum djbitumque vigorem ct usum revocando ; ita eosdem meminisse volumus, proprium zeli pastoralis officium non in eo situm esse, ut adversus ca quae contra leges fiunt inutiliter deplorando declament, sed ut illa dc medio tollere curent, adhibitis oppor­ tunis remediis in cum finem iam praestitutis, implorato etiam Apostolicac Sedis auxilio, ubi S. C. S. Off. 12 Decembr. 1748. — i.Cum in facultate dicatur prolem susceptam legitimam declarandi (1), an dispensator Episcopus vel (1) In Formula 111 facultatum sob n. j conceditur facultas: « Dispensandi in 3 et 4 simplici, et mixto » tantum, nedum cum pauperibus sed etiam cum di» vitibus in contrahendis ct in contractis; cum hae- » » » » impedimentum aliquod eorum auctoritati et legum execution! afferri contingat, omnesque diligentias et curas, quas corrigendis abusibus ipsi fideliter impenderint, in irritum cedere vi­ deant. Durante conQuoniam vero, tam in superius allegato feturii eitraordinani munere Clementis XI edicto quam in synodalibus plu­ ceMat ordinarii rium Episcoporum constitutionibus statutum officium. esse conspicimus, ut quo tempore extraordina­ rius confessor alicui communitati deputatus ministerio suo fungitur, ordinarius confessor nullum ipsi impedimentum afferre audeat, mul­ toque minus praesumat per id temporis alicu­ ius monialis sive superiorissae, sive novitiae, sive conversae, neque demum alterius cuius­ cumque personae intra septa monasterii aut piae domus commorantis, sacramentalem confessio­ nem audire; Nos, id quoque approbatione No­ stra roborantes ct confirmantes, statuimus et mandamus ut Episcopi quidem, si de mona­ steriis aut domibus eorum regimini subiectis agatur, Regulares autem Superiores, quod ad illas communitates attinet quibus ipsi praesunt, pro huiusmodi legis implemento advigilent, ct contravenientes meritis poenis coerceant ct af­ ficiant. Ac demum quibuscumque confessariis ex­ Extraordinarii expleto officio. traordinariis, qui vel alicui communitati gene­ accessu» Ipsi ad ct comraliter, vel peculiariter alicui personae in mo­ chusira merctum cum nasterio degenti, concessi ac deputati fuerint, moQialibtu inter* dicitur. districte inhibemus, sub poenis adversus acce­ dentes ad monasteria monialium et cum ipsis conversantes, praesertim Regulares, a praede­ cessoribus Nostris quandocumque statutis (quas etiam praesentium vigore confirmamus ct in­ novamus), ne, postquam suum officium im­ pleverint, ad idem monasterium ulterius acce­ dere, aut ullius generis commercium intra ipsum quomodocumque continuare ct fovere, etiam sub spiritualis causae aut necessitatis obtentu et co­ lore, audeant aut praesumant. Decernentes etc. 367 S. C. S. Officii 14 Novembris 1748. — Utrum catholicus coram proprio catholico pa­ rocho cum haeretica contrahens licite possit, urgentibus haereticis, matrimonium hoc ratificare coram ministro haeretico, si nulla hinc ritus haeretici professio habeatur aut colligatur, ct quidquid minister haereticus in casu peragit, civilis dumtaxat et politica gratulatio sit ac censeatur. — R. Affirmative. Utrum liceat •liquando mitri* tnomum rati Sca­ re coram minitfro haeretico. 368 rcticis vero conversis etiam in 2 simplici, et mixto, dummodo nullo modo attingat primum gradum, ct in his casibus prolem susceptam declarandi legitimani ». Dc declaranda prole legitima in diapensationibu» matrimonia­ libus. COLLECTANEA An C. 1749 ita Vicarius generalis in dispensatione sua addere possit ct declarare legitimam prolem susceptam et suscipiendam. Γ - *47* 3· An matrimonium contractum praevia / r«η. ro».- dispensatione super gradu remotiori, proximiori ' n A’ retidto, sic validum, non obtentis prius litteris declaratoriis iuxta Conscit. S. Pii V (i). Ad t. Affirmative. Ad j. Sanctitas Sua docuit huiusmodi ma­ trimonia esse quidem valida sed illicita, dum­ modo dispensationes non attingant primum gradum, adeoque donec litterae declaratoriae, scu ut vocant perinde valere expediantur, coniuges separari debere. Et ita in posterum re­ scribi mandavit, non obstante contrario de­ creto huius S. Congregationis emanato sub die i3 Nov. 1732. 369 th con tried» Iruni’crii ex pc· cant· maluo data. S. C. S. Officii /7 April, 174.9 (Prakf. Mess. Tuxkti). — Mercatores hebraei, Tuneti degentes, olim societatem cum tureis inibant, pecuniamque suam collocabant super naves piratarum contra Christianos bellantes, atque his fundamentis inter Christianos captivos in­ tro luctus fuit usus pecuniam dare hebraeis in foenore, usuramque percipere, singulis men­ sibus, tres pro centum, etiam cum pignore; attamen periculum erat et pignus et sortem principalem amittendi, quod pignus multorum non erat securum, ct aliquoties aliqui et pignus et sortem principalem amittebant. Nunc autem Bcy hebraeis prohibuit, nc amplius commer­ cium cum tureis exerceant in navibus, sub poe­ na pecuniae ct etiam vitae iacturac. Ideo scire desidero quomodo me gerere in futurum, ct quam usuram percipere valeant captivi fideles, tuta conscientia. Mercatores galli, atque etiam alii, qui sunt liberi, quando in commercio pe­ cuniam foenori dant inter sc, solent exigere unum pro centum singulis mensibus, quod quidem a mercatorum societate massiliensium fuit concessum. At vero, captivi maiorem usu­ ram exigere possunt, ratione iniustae captivi­ tatis, ct periculi sortem principalem amittendi, ut saepe contingit; ipsimet hacbraci cis sponte offerunt tres pro centum ; existimo cos id fa­ (l) S. Plus V in Constit, Sattcliisirnui 20 Aug. 1566 « statuit ct ordinavit quod de cetero in quibuscumque • dispensationibus, quis pro matrimoniis contractis » aut contrahendis inter viros et mulieres, invicem di• vetsis proh bitis consanguinitatis ct affinitatis, aut • mixtis, ex communi seu ib eodem stipite surgentl• bus, qutcumquc illi sint, (dummodo primum quo· • quomodo non attingant, cum in eo Sanctitas Sua > nunquam dispensare intendat) gradibus coniunctos, ■ ab eadem Sanctitate Sua, et pro tempore existente 4 Romano Pontifice aut Sede Apostolica impetrari vel » alias concedi contigerit, ac litteris comm»ss;onibusquc « desuper, etiam locorum ordinariis, faciendis, gradus » remotior ttcnJatur trabatque secum propinquiorem, An. C. 1749 cere posse more pristino, insuper advertendum J est, quod hebraci nativi tam erga christifidcles perfidi sint, ut occasionem non praetermittant cos prodendi. R. Fiat Instructio mittenda ad P. Carolum Felicem, missionarium Ordinis Capueeinorum, in qua, iuxta epistolam circularem Sanctitatis Suae ad Episcopos Italiae, sub die 1 Novem­ bris 1745, incipientem Vix pervenit, eidem significetur quod contractus, ad hoc ut pariant fructus debent suam denominationem habere, nempe census, cambii maritimi, cambii per nundinas, lucri cessantis et damni emergentis certi cum interpellatione, iuxta notoria requi­ sita Pauli de Castro, vel fructuum recompcnsativorum ce similium, ut fructus legitime pa­ rere valeant, alias pro mutuis icputari debent, quarumcumque usurarum prorsus exclusivis. Instructio S. C. de Prop. Fide — Ad te- instructio dm praefatos conifi no rem Litterarum Benedicti XIV. Pix pervenit etui, se gerere tenebitur, quibus intelliget contractus fructiferos ex pecunia mutuo data illicitos esse, quando denominationem non habent census, vel cambii veri, sive litteris, sive nundinis vel societatis realis, vel rationem com pensat i vam tituli lucri cessantis, aut damni emergentis, quibus praeter sortem percipere valeat tantum fructus quantum sufficit ad damnum aequiparandum quod mutuans pati tenetur, aut lucrum quod amisit ; idcirco, si in contractu desint supradictae denominationes, aut tituli memorati compcnsativi, tunc in alium contractum con­ stitui nequeunt, nisi mutui, proindeque illici­ tum est ullo modo aliquid recipere aut exigere ultra capitale seu sortem, tam a pauperibus quam a divitibus. Istis regulis a Sanctissimo Domino nostro in sua epistola circulari prae­ scriptis, dictus Pater perspicere potest quomodo se gerere debeat circa contractus, quos Chri­ stiani captivi ineunt cum mercatoribus hebraeis, quos quidem eis permittere non est licitum sine conditionibus supra relatis. Cum autem inter illum qui pecuniam suam dat, ct mercatorem qui eam cum pignore recipit, sortemque da­ toris tutam facit, fit tamen pactum lucri certi ultra sortem, verus non est contractus socie­ tatis ; ideo quidquid percipitur est contra iustitiam et illicitum, quamvis non intendat dare ■ ac ob id sufficiat remotiorem tantum gradum exprimere, obtentis tamen postea super propinquiore Iit» teris declaratoriis, iuxta Gregorii et Clementis prae­ ii decessoris huiusmodi constitutiones, quas, quoad hoc, » innovavit ct inviolabiliter observari mandavit; dispen• sationesque scu dispensandi commissiones, ac desuper » confectas litteras ct processus habitos per easdem dis• pensatis, scu his cum quibus dispensari mandatur, pro■ pter proximioris gradus huiusmodi non expressionem, • dc subreptionis vel obreptionis vitio, scu intentionis » defectu notari non posse, sed in omnibus ct per omnia » suffragari, perinde ac si in litteris seu commissionibus » huiusmodi dc proximiore scu utroque gradu specialis » et expressa mentio facta fuisset ». S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1749 supradictam pecuniam ratione mutui ; sed. so­ lum in casu quo intervenirent supradicti tituli compensationis, possit a capitaliste exigi ultra sortem fructus qui sufficeret ad compensandum aut damnum quod subit aut lucrum quod per­ dit. At vero ratione 'periculi a natura nego­ tiationis non provenientis, sed ab alio eventu extrinscco, cui tamen periculo dator scu mu­ tuans sortem exponit, a negotiante lucrum proportionatum periculo ultra ipsam sortem exi­ gere potest. Cum autem illud in praxi diffi­ cillimum sit, periculum iuste appretiare, ct periculosissimum sit exigere fructum propor­ tionalem, ideo, ad securitatem conscientiae captivorum Christianorum, tutius esse existi­ matur, ut dictus Pater u tali contractu cos abstinere adhortetur, manifestando cis periculum in quod incurrunt, atque suadendo pecuniam suam in alios contractus reapse licitos impen­ dere, qui propriam denominationem habeant, ut venditionis, aut realis societatis, quibus, industriam adiungendo, lucrum honestum cx pecunia fas illis sit percipere. 370 [>: iticcvationc ct expolitione SS. Mcramenti. Ex Const. Quamvis iusto Bencd. XIV jo April. ij4) — ...... Iuxta canonicam disci­ plinam sacrosancta Eucharistia in ecclesiis quae parochiales non sunt retineri non potest absque praesidio Apostolici indulti. vel immemorabilis consuetudinis quae huiusmodi indulti praesum­ ptionem inducit, ut late ostenditur in Com­ mentariis bon. mem. Cardinalis Vinccntii Petra ad Romanorum Pontificum Constitutiones, et signanter ad Const. r. lrrbani IV sect. unie, n. 2ij et seqq. tomo 7; Episcopi autem est licentiam impertiri ut idem augustissimum Sa­ cramentum publicae fidelium venerationi expo­ natur, quoties iuxta ct publica causa id fieri suadeat, ut videre est in nostra Institutione Pastorali, in editione italien tom. 2. η. 20, in latina vero num. pj. 371 Ikhmnlii liac rctieorum qui Lcdciiae prae­ cepta observare r.t^ueant. Ex Instr. S. C. S. Off. 5 .lug. ιγψ) (ad Vie. Ai*. Alorrîak). — Si proponeva....: Se debbano tollerarsi i cattolici che dai con· soli e dai negotianti eretici, ai quali servono, sono aile volte impediti dai! ascoltar la Messa nei giorni festivi, e vengono inoltre obbligati a preparare, apporre c ministrare nei giorni di vigilia vivandc di carne. Essendôsi con­ siderati i motivi, le cause e le circostanze da V. S. esposte che fan vedere i poveri cattolici posti in una gravissima nécessité di far le cose sopradette, si e risoluto chc, quando non vengano a farlo per odio o disprezzo della santa nostra religione, nei quai caso dovrebbono piuttosto supportare la morte, Ella possa nstc- 21 3 An. C. 1749 nersi dall* inquictarli, avvcrtcndoli pert) chc nei farle non abbiano intenzione di cooperare alΓ inosservanza délia legge ecclesiastica, nè per altro pravo fine. 372 S. C. S. Officii 7 Augusti 1749. — San­ ctissimus mandavit quod in posterum non con­ firmentur peculiares et extraordinariae faculta­ tes alias concessae ct concedi solitae ad tempus Archiepiscopis, Episcopis et Missionum Prae­ fectis nisi exhibitis reccntioribus decretis earumdem concessionum seu confirmationum. Dc facultatum prorogatione. 373 S. C. SS. Rit. 10 Sept. 1749 Iaurinbn. — 1. Cum in Rubricis de Sacramento Confirma­ tionis dicatur: Adulti seu alii maiores ponant pedem suum super pedem dexterum patrini sui, quaeritur: 1. An sufficiat, si patrinus po­ nat manum suam dexteram super humerum dexterum confirmandi ? - 2. An confirmandus, tempore Confirmationis, quando Episcopus dicit: iV., signo te signo Crucis, etc. praeter nomen suum baptismale, possit aliud nomen Sancti sibi imponi curare? R. Ad i. Sufficere. - Ad 2. Posse. De actione pi(hnt in CooDr» malione, et dc impositione no­ vi nomini* 374 Instr S. C. S. Officii 11 Dec. 1740 (ad Er. Scodrks’.). — In Congr. Gcn. S. R. et Ùniv. Inquisitionis habita in Palatio Ap. montis Quirinalis coram SS. D. N. Benedicto div. prov. PP. XIV. ... relata epistola R.P.D. Petri Campsi Episcopi Scutarensis in Albania, data ad S. C. de Prop. Fide, et ab eadem ad S. C. S. Officii remissa tenoris sequentis, videlicet : < È stato > uso antico in questi paesi che gl’ infedeli ab» biano o siano ricorsi nelle loro infcrmitl ai » sacerdoti cattolici. i quali sopra di essi in> fedeli si sono serviti di leggere alcuni salmi » posti nei Rituale Romano, ove dice de visi· » talione et cura infirmorum. Si recita pertanto » in primo luogo il salmo 90. Qui habitat in » adiutorio Altissimi etc. finito il quale si leg> gono gli Evangelii: Cum introisset lesus Ca· > pharnaum etc. Cosl gli altri salmi ed Evan» gelii ivi dcscritti. Ai cristiani perô si leggono > interamente con lutte le orazioni proprie an» cora sccondo la regola esposta nclla rubrica » della sopraddetta visita c cura degi’ infermi, » il che si tralascia ai turchi. A tutti perô si » usa recitare ancora il responsorio di S. An» tonio con la sua orazionc. Intcndiamo con > ciô supplicare sua Divina Maestà, acciô siano » illuminati ad abbracciarc la vera c santa fede » di Gcsu Cristo nostro Signore. Si recita alia > fine questa orazionc esposta nei medesimo De quibusdam precibus ctbcncdictionibus pro intimis infideli­ bus. An. C T74? 314 COLLECTANEA » Rituale : Super aegros manus imponent et 9 bene habebunt etc. Posci a Γ inhio di S. Gio• vanni In principio erat Verbum etc. ». I Brcvetti poi chc si scrivono a portarsi seco sono : < P 'tentia Dei Patris Sapientia 9 Dei l^lii )J(, Virtus Dei Spiritus Sancti^, » intercedente beata Virgine Maria, liberet te 9 ab omni febri tertiana, quartana, continua, • maligna. Arnen. 9 Ecce Crucem Domini nostri lesu Chri9 sti, fugite partes adversae, vicit leo de tribu 9 luda, radix David, Alleluia. 9 Super aegros minus imponent, et bene 9 habebunt; /esus Mariae Films, mundi salus, 9 et dominus, meritis et intercessione sancto9 rum Apostolorum suorum Petri et Pauli et 9 omnium sanctorum, sit sibi propitius et cle9 mens. Arnen. 9 Moltissiini si cristiani come turchi, con 9 arte magica dai maligni invidiosi vengono I » spessissime volte ad esscr legati, i maritati, a 9 non poter fare Tuso loro. In tali bisogni » pure ricorrono a tali brcvetti ; onde in simili » occasioni si scrivc il brevetto seguente : Po9 tentia Dei Patris )J(, Sapientia Dei Filii >J(, 9 Virtus Dei Spiritus Sancti intercedente 9 beata Virgine Maria, liberet te ab omni 9 vinculo maleficiorum. Arnen. - Ecce Crucem » Domini nostri lesu Christi, fugite partes 9 adversae, vicit leo de tribu luda, radix Da9 vid, Alleluia. 9 Per i dolori del capo, il seguente : Per 9 spineam coronam /. C. I). ;V. liberet te Po9 tentia Dei Patris, Sapientia etc. come sopra, 9 a dolore capitis. Arnen. 9 Questo uso c introdotto antichissimamcnte 9 onde non si pub da cib esi mere veruno. In» tanto Γ Eminenze Vostrc, non approvando il ; » soprucccnnato, supplico caldamcnte ad asse» gnare altrc orazioni per potcrci servire in» torno ai cristiani, e intorno agi’ infcdcli ; al9 tri menti rigettando questi, seguirebbero multi ► guai, come Γ EE. VV. possono imaginarsi ». SSrtius D. N. Papa praedictus, auditis vo­ tis subscriptorum Eftorum decrevit, transmit­ tendam esse dicto R. P. D. Episcopo Scutarcn. sequentem instructionem, nempe : Quando i missionarii, o altri sacerdoti sono | chiamati a benedire gli ammalati infcdcli, o vengono cercati accib loro conccdano gl’ indi­ cati brcvetti da porter seco, dovranno primicramente avvcrtir quelli chc bencdicono, o ai quali danno detti brcvetti, chc con cib non pub loro promettersi infallibilmcntc Ia salute, o Γ efletto desiderato, c spccialmentc dovianno cib avvertirc allc persone legate per Γ uso del matrimonio, ma chc preghcranno, o pregano il Signorc accib le voglia consolare. Inoltrc do­ vranno awcrtirlc, chc non pongano fiducia in alcuna cosa vana, come sarcbbc nel numero dcllc parole, sc siano o non siano serine in carta verginc, nel portarii alla tale ora, nel legarii con tali c tanti fili, nclla talc o tale figura o piegatura, nel portarii in talc o tale maniera, c simili vanitd, chc non sono di alcun valorc. Dovranno di più avere intensione, chc nci dett: brcvetti non siano mes co lati, colle parole sagre e segno di croce, ultri segni o carattcri vani, incogniti, c supestiziosi, e che gl’ infc­ dcli di essi non si abusino, nc vi sia pcricolo alcuno di disprczzo, o superstizione, chc gli infcdcli tbsscro per farne. Finalmcnte per li supposti legati, o impe­ diti ali’ uso dei matrimonio potranno servirai dell’ infrascritta benedizione : V. Adiutorium nostrum in nomine Domini. ». Qui fecit coelum ct terram. — V. Domi­ nus vobiscum. i>. Et cum spiritu tuo. — Ore­ mus : Domine lesu Christe, Dei ct beatae Mariae Virginis Filius, qui in paradiso ter­ restri matrimonium instituisti in officium, con­ servationem, ct multiplicationem humanae na­ turae, et ipsum matrimonium mirabiliter ho­ norasti in adventu tuo, et primordiis miracu­ lorum tuorum; /u per merita ct preces bea­ tissimae Virginis Mariae matris tuae, beatorum Apostolorum tuorum Petri et Pauli, vel san­ ctorum tuorum N. N. et omnium Sanctorum ct Sanctarum tuarum, digneris hos quos matrimoniahter coniunxisti, benedicere et plene liberare ab omni ligatura, fascinatione, ct ma­ leficiis satanae, et dare cis foecunditatem, et gratiam, ut libere possint uti matrimonio suo ad generandas, concipiendas, portandas, pariendas ac nutriendas proles Deo et hominibus gratas. In nomine Patris et Filii >J( et Spiritus Sancti ►J-K Arnen. — Psalmus: Do­ mine, quid multiplicati sunt. — Qui habitat in adiutorio Altissimi. — lieati omnes qui ti­ ment Dominum. — Kyrie eleison, Christe elei­ son, Kyrie eleison. — Pater noster etc. Et ne nos etc. Sed libera etc. — i>. Mitte eis Domine auxilium de Sancto, is. Et de Sion tuere eos. — V. Nihil proficiat inimicus in eis. i>. Et filius iniquitatis non apponat nocere cis. — V. Esto eis, Domine, turris fortitu­ dinis, i>. A facie inimici. — v. Domine exaudi orationem meam. ». Et clamor meus ad te veniat. — V. Dominus vobiscum. ». Et cum spiritu tuo. — Oremus : Domine lesu Christe Fili Dei vivi, qui uterum beatissimae Mariae semper Virginis mirabiliter foecundasti, ut de Spiritu Sancto conciperet, portaret, pareret et nutriret : te Deum et hominem Salvatorem humani generis, invocamus per clementiam tuam, ut his N. N. sublato omni daemonis impedimento, et maleficio, liberum coniugii usum donare digneris, ut generare, concipere, portare, parere et nutrire, tibi valeant prolem in vitam aeternam. Arnen. Psalmus : Beatus vir, qui non abiit etc. An, C. η S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1749 usque ad quarturn versiculum inclusive; Gloria Patri, ct Filio etc. Deinde sacerdos imponens manus super ca­ pita, primo viri, postea mulieris, dicat : In nomine Patris et Filii >J( et Spiritus Sancti hp amen. — Ite in pace, et Dominus sit vobiscum. Amen. Le seguenti orazioni potranno dirsi anche sopra gli ammalati: Omnipotens sempiterne Deus, qui non mor­ tem peccatorum, sed vitam semper inquiris, suscipe propitius orationem nostram, et libera istos a mahumetana pravitate, et aggrega Ec­ clesiae tuae sanctae ad laudem et gloriam no­ minis tui. Omnipotens sempiterne Deus, moestorum consolatio, perveniant ad te preces de qua­ cumque tribulatione clamantium, ut omnes sibi in necessitatibus suis misericordiam tuam gau­ deant adfuisse. Per Dominum etc. 375 Meni Reliqui*·, S· C· Indul&· et SS- Reliq. '<> Decembris iT4<). — Cum Sancta Tridentina Synodus Sess. 23 cap. de Reliquiis decreverit: Non esse recipiendas novas Reliquias, nisi recognoscente et approbante Episcopo, nonnulla dubia exorta sunt super facultate Episcopis tributa recogno­ scendi et approbandi Sanctorum Reliquias, quae, ut quam citius dirimantur, Sacrae Congrega­ tioni proponuntur, nempe: 1. An unusquisque Episcopus extra Romam, sua in dioecesi quascumquc sacras Reliquias valeat authenticate. 2. An sacrae Sanctorum Reliquiae a quo­ dam Episcopo in Italia authemicatae (si ex parte subscriptionis, sigilli et thecae nulla er­ roris aut falsitatis nota deprehendatur), ab al­ tero Episcopo ultra montes possent reprobari, quin ct confiscari, vel impediri nc publicae ve­ nerationi exponantur. Ad 1 et 2. Affirmative ad formam Concilii. 376 (te dUconi» co· pbiii in puerili letale ordinatu. Ex Const. Bened. XIV Anno vertente lunii 1730 (pro Copktis). - .... Cum examen dubii aggredi placuerit: An, si diaconi ordinati in aetate puerili, ministrent adulti in ordine su­ scepto et in statu coelibi, inferri possit, eos ante nuptias, ratam ordinationem habere; cum com­ pertum sit, teste P. Benart, eos a puero fun­ ctionibus ecclesiasticis assuescere, et in magno numero ordinari, ne aliquando desint, qui Ec­ clesiae ministeriis operam navent ; post latum (in particulari Congregatione) a quolibet ex congregatis suffragium, pronunciatum est a No­ bis decretum in haec verba: Diaconi in aetate puerili ordinati, licet ante decimum sextum aetatis annum ministraverint in Ordine susce­ pto, et in statu coelibi, tamen non censetur 215 ante nuptias Ordinationem ratam habuisse, eo quod nihil faciendi sint illi actus, quos in ae­ tate puerili et ante decimum sextum aetatis annum exercuerint. Quod decretum nunc pa­ riter a Nobis confirmatur. Ut vero ea, quae decreta sunt, planius intelligantur, opus est aliquantulum digredi; hac enim ratione procedendo, via munietur, ut ad propositum finem perveniamus. Nemo est, qui ignoret, duobus modis reli­ giosam professionem fieri; vel, ut melius di­ camus , duplicem esse professionem religio­ sam, unam expressam , alteram vero tacitam. Expressa fit, quum, debitis servatis solemnita­ tibus, tria vota 'castitatis, paupertatis ct obedientiae conceptis verbis emittuntur , quae in constitutionibus Ordinis, in quo quis se velle vivere profitetur, praescripta sunt : tacita autem in eo posita est, cum quis ea exercet et ope­ ratur, ex quibus arguitur, ad vivendum in ali­ qua Religione sc obligare voluisse, etsi solemniter et expresse eam professus non fuerit. Tacita professio a sacro Tridentino Con­ cilio iuxta communiorem sententiam sublata non est, ut late testantur Navarrus Cone. 33 de Reg. num. 5, Azorius Instit. part, t, lib. 12, cap. 4, quaest. 6, Sanch. de Matrim. lib. 7, disp. 37, n. 2, Fagnanus in cap. Perlatum de iis, quae vi etc. num. 46. Sed cum in eodem Concilio decretum fuerit, nullas ac irritas esse professiones, quae in quacumque Religione fiunt ante annum decimum sextum aetatis profitentis, et antequam integer annus probationis expletus fuerit, hinc recte deducitur, etiamsi a Concilio tacita professio sublata non sit , eam tamen locum non habere, si actus, ex quibus illa in­ ducitur, peracti non fuerint post annum deci­ mum sextum aetatis profitentis, et postquam annus probationis completus est; ita ut n Con­ cilio Tridentino magna ex parte temperata sit dispositio Cap. Is qui, de Regularibus, in sexto, et Clementina 2 eodem titulo, de Regularibus. Ad instar conciliaris dispositionis a Nobis constitutum est, ut diaconi cophti in infantili aetate ordinati, ubi ad annum decimum sex­ tum aetatis suae pervenerint , a Praefecto missionum interrogentur, num velint, necne, perseverare in Ordine suscepto ct obligationes omnes Ordini adnexas implete, ut inde statui possit, quid in futurum in reliqua eorum vita ab ipsis servandum sit, sicut quisque videre potest in pluries laudata Instructione nostra anni 1745. Itaque quemadmodum stabilita per Concilium aetate anni decimiscxti ad professio­ nem regularem eminendam, tacita locum non habet, etiamsi ante praedictam aetatem actus illi expleantur, ex quibus secundum canonicas dispositiones tacita professio inducitur, sed omnes illi nullo in numero, ct pro nihilo ha­ bentur ad tacitam professionem regularem in­ ducendam, nisi expicti fuerint post annum Ao. C. 1750 Aa. C. <7ΰ 2i6 Αη· C. |?|0 COLLECTANEA aetatis decimumscxtum , et postquam anno probationis evoluto» expressa professio emissa non est; ita constituto a Nobis anno aetatis decimosexto, quo, ut dictum est, Praefectus missionum diaconos in puerili aetate ordinatos interrogare debet, velint ne, an secus, perseve­ rare in Ordine suscepto, ct obligationibus Or­ dini coniunctis satisfacere, cx Ordinis exercitio ante annum decimumscxtum eorum aetatis per­ acto nulla tacit i ratihabitio argui debet : cum ad summum huiusmodi actus tacitam ratiha­ bitionem importare possint, si gesti fuerint post annum decimumscxtum, eo casu, quo Praefe­ ctus missionum anno decimosexto eorum ae­ tatis ipsos interrogare, quemadmodum ab illo heri debere saepius monitum est, neglexerit. Remanet ultimum cx iis, quae responso nostro definiri posse diximus; illud autem est •t «/Tr .na huiusmodi: An plus commodi et utilitatis, vel irXnJTrmo potius scandali et detrimenti allatura sit rei po.i ordine» m- cd(honcac dispensatio super matrimonio inito post Ordines sacros, libratis in utramque par­ tem omnium rationum et circumstantiarum mo­ mentis, Praemissa in praecedenti instructione Ec­ clesiae Orienta lis consuetudine retinendi cum Or­ dine sacro uxorem, quae tamen ante Ordinis susceptionem accepta sit, atque indicata etiam controversia, an matrimonium ab Orientalibus initum post Ordinem sacrum irritum sit, an potius dumtaxat illicitum; transitus factus est ad aliam quaestionem : an rectum, probe fa­ ctum, ac utile videretur, an potius scandalo esse posset, aliquem dispensare , qui uxorem post Ordinem sacrum duxerit, ut eam retinere, ac simul sacro Ordine perfungi ct sacra munia exercere possit, quia huiusmodi dispensationes interdum a Sede Apostolica concessae fuerunt. Cum autem, quae ad quaestionem definiendam necessaria videbantur, non satis nota ac per­ specta essent, placuit rem differre ct interim exquirere, quae opus erant, ut plenius de re tota instrueremur. Cum autem ad nostram co­ gnitionem, quae expectabamus, relata sint; au­ ditis congregatorum suffragiis, in ca fuimus sententia, ut nemini facultas dispensandi con­ cederetur, sed Sedi Apostolicae reservaretur: ut, cum casus contigerit, ct dispensatio postu­ letur, mature expendantur, quae neccsse est considerare, ut vel concedatur vel denegetur dispensatio, cum dc re gravissima ac magni momenti agatur. Decretum autem conditum est in haec verba: Recurrant ad Apostolicam Se­ dem in casibus particularibus : in quibus, si ob graves causas dispensatio super matrimonio inito post Ordines sacros concedenda videbi­ tur, tunc nullum verbum fiat de renovatione i* consensus. — Haud ignotum est, quanta difli- rJ p/.· c· ·.·» .i-dn cultis occurrat, quoties super matrimonio, ex /f - -I· L? impedimento dirimenti nullo, dispensatio conce­ ditur solita conditione, ut inter coniuges consen­ sus renovetur: cum accidere possit, ct nonnum­ quam contigerit, ut mulier haud contenta viro, vel vir uxorem fastidiens , ut se in libertatem vindicet, eorum alter vel uterque, novum con­ sensum praebere renuat. In decreto mox relato haud mens nostra fuit, renovationem consensus excludere, cum matrimonium extra dubitatio­ nem nullum est; sed, cum gravis illa contro­ versia, ut dictum est, adhuc vigeat, an matri­ monium in Ecclesia orientali post Ordinem sa­ crum contractum, perinde nullum sit ac in Ec­ clesia Occidentali, an potius sit solummodo il­ licitum; et cum huiusmodi controversia (exce­ ptis Italo-Graecis, quorum matrimonia post Ordinem sacrum inita, statutum est, nulla et irrita esse, ut in nostra Constitutione, quae in­ cipit: Etsi pastoralis § 7, num. 28, quae est quinquagesima septima in ordine Bullarii no­ stri torn. /), quoad caeteros orientales graecos nullo adhuc decreto apostolico definita fuerit, licet tribunalia huius almae urbis opinioni eo­ rum adhaereant, qui haec matrimonia nulla exi­ stimant ; nihilominus satius visum est, ut ad­ veniente casu concedendi dispensationem, con­ ditio renovationis consensus non exprimatur. Decretum autem, de quo agitur, nunc etiam a Nobis solemniter confirmatur. 377 Dc mulicnbci S. C. S. Officii 9 Iulii 1750. — Relata matrimonio con· m· instantia R. P. D. Pauli Campsi Episcopi Seu- iunctiicum humctanlt. tarensis in Albania supplicantis pro permissione admittendi ad sacramenta plures mulieres in matrimonio coniunctas cum mahumethanis, sicuti quoque eorum consanguineos et fautores talium matrimoniorum ; relato voto Rrfii P. Comrhrii huius S. O. in scriptis exarato, SSrtlus auditis volis Eihorum PP., decrevit iuxta votum praedicri P. Commissarii, nempe, quoad fau­ tores ct consanguineos habere locum resolutio­ nem captam simili casu ab hac S. Congfic dic 18 Nov. 1745, videlicet :< Graviter esse reprehen> dendos Christianos, qui citra ullam dispensa» tionem filias suas collocant in matrimonium > cum gentilibus: nihil esse omittendum ut gra> vitalem criminis percipiant; impositas pro » crimine poenitentias debere esse graves et non » leves ; nec eorum poenitentiae aut rcsipisccn> tiac statim esse fidendum ita ut ad sacra· » menta admittantur. Esse tamen ad sacra» menta admittendos , postquam praemissis » praemittendis iam supra expositis, satis clare » apparent doloris, poenitentiae et rcsipiscen» tiac signa ». Respectu vero ad mulieres non habere locum permissionem a praefato Episcopo petitam. 378 Ex Inst. S. C. S. Off. — II senso dclla clausola tq Augusti 1750. neque in utroque De facultate miationariorum quoad diapeautionca matrimo­ niales. 217 An. C. ΐ7$τ S. C. DE PROP. FIDE An. C. !7P foro ubi erunt Episcopi (1) c chc i missionart in quel luoghi chc sono sotto Ia giurisdizionc di una Sede vescovile non hanno facolt.1 di dispensare in utroque foro, nc suffragando chc la Sede vescovile sia vacante. 379 An licet! comi· un Bitnul curn I idcocmctc· na ex. Litt. S. C. S. Officii 21 lanuarii /75/ (ad V|c· Ap. Alorrub). — Essendosi esaminato nella S. C. dei S. Otfizio fra gli altri dubbî anche qucllo chc concerne Γ invito, cd accompagnamento scambicvole, chc fnnno li cattolici ed cretici, nel portare i loro defunti alia sepoltura, c fattasi matura riflessione su quanto V. S. ha rappresentato rclativamente ai quesiti fattile, cioc chc I'accompagnamento del cadavere si fa solamente sino al cimitcro ; chc ivi giunti si allontanano gli cretici dai cattolici, o li cattolici dagli cretici, nel mentre chc gli uni o gli altri cclebrano secondo il loro rito l’csequic c le preci ; chc questo ê un uso da lungo tempo introdotto, il quale sarcbbc molio difficile anzi impossibile a togliersi senza grave danno dei cattolici ; c finalmentc che il tutto si riduce a cosa civile c politica ; questi Erhi Sig. Card, coll’approvazionc di N. Signore hanno crcduto chc possa permettersi la delta prattica, e che, restando le cose in qucilo stato che ha csposto, Elia possa astenersi dall’ inquietare i suoi cat­ tolici, se la continuano, riconoscendosi non ccccdcre lo stato présente la civiltà, nè portar seco veruna comunicazionc in divinis. 380 matrimo- Ex Litt. Ap. Bened. XIV rg Mart. 1751 (AI) ^WCH|KPt Goanum). — ... Odo de Soliaco vigilantissimus Parisiensis Antistes, qui vixit sub initium sacculi decimi tertii, promulganda sta­ tuit in suae dioeccseos paroeciis matrimonia priusquam mirentur, ut scilicet hoc pacto di­ gnosci posset num inter contrahentes impedi­ mentum ullum subesset ; atque inde denuntia­ tionum manavit exordium, quae tum Bannum nuncupatae fuerunt. A dioecesi parisiens! mos iste laudabilis ad alias quoque per Galliam permeavit, uti colligitur ex Rescripto Inno· centii III ad Episcopum Belluacenscm in Cap. Cum ita, de sponsa!, et matrim. Idem Inno­ centius in Concilio Lateranensi, ad universam Ecclesiam eiusmodi denuntiationum morem pro­ pagavit, ut videre est in cap. Cum de clan­ destina desponsatione. Atque Sacra Tridentina Synodus, sess. 24, De reform. Matrim. cap. r. Lateranensis Concilii vestigiis inhaerendo, id (r) Haec clausula apposita est Formulae IV facul­ tatum (pro Praefectis Ap.) sub n. 8 ubi haec haben­ tur: « Hac vero dispensationes matrimoniales... non • concedantur nisi cum clausula: dummodo mulier ra· Collectanea S. C. de Prop. Eide. Vol. 1. ipsum praecepit. Quamvis vero denuntiationes ad matrimonii validitatem neutiquam pertine­ ant, adeo ut matrimonium iisdem omissis ce­ lebratum illicitum quid sit, sed tamen validum, non idcirco denuntiationum omissio gravi caret culpa, neque propterea negligi impune queunt in paroeciis in quibas contrahentes inhabitant; quod si velint matrimonium extra dioecesim, quam incolunt, celebrare, tenetur is qui ma­ trimonio interest, exigere prius ut denuntia­ tiones factae iam fuerint in loco prioris do­ micilii, quamvis sit alterius dioecesis, ad hoc ut tuto intéressé possit matrimonio quod in sua dioecesi celebratur. Observetur Concilium Aquense, anni 1 585, a Sixto V. Pont. Max. confirmatum, sicuti etiam Rituale Rom. Quod si vetustiora monumenta prae manibus sumere opus esset, in secunla collectione Decretalium, cap. i. De clandestina desponsatione, repentur Decretalis Alexandri III, relata etiam per Gon­ zalez in cap. Cum inhibitio, sub num. to, De clandestina desponsatione^ ubi fit mentio one­ ris, quod districte incumbit ei qui matrimonio interest in sua dioecesi contracto, nc scilicet intéresse debeat, nisi requisierit antea ab Epi­ scopo loci ubi contrahentes inhabitant, praevium denuntiationum edictum, unde appareat nullum inter eosdem impedimentum obsistere. 381 Ex Const. Imposita nobis Bened. XIV suind^in*’m 29 Mart. 1751· — Porro quod attinet ad calices cnfiao Minae, stanneos, omissis iis quae repeti possent cx prio­ rum Ecclesiae saeculorum memoria, quum sci­ licet ct lignei et vitrei calices in altaris mini­ sterio adhibebantur, ut ostensum a Nobis est in tractatu De Sacrificio Missae, nullum gene­ rale decretum proferri potest, quo vel hodie vetitum sit huiusmodi calicibus e stanno con­ fectis in Missa uti, si ecclesiarum vel sacerdo­ tum paupertas tanta sit, ut maioris pretii vasa comparari nequeant. Quinimo in Can. Ut Ca­ lix, De consecr. distinet. 1, haec expressa verba leguntur: Si quis autem tam pauper est, saltem vel stdnneum calicem habeat. Et quidem, ad comprobandam asserendamque huiusmodi Ec­ clesiae indulgentiam , plura leguntur apud S. Thomam, aliosquc scriptores de hoc disci­ plinae capite agentes. 382 Litt. Apost. Bened. XIV t \faii (ad Nux hum Ap. N). — Fra la multiplicité chariitiam »u degli affari non ci siamo punto scordali di u(r,quc •Peutf· * pta non fuerit; vel, si rapta fuerit, in potestate ra· « ptoris non existât ; neque in utroque foro ubi erunt • Episcopi, sed in foro conscientiae tantum etc. *. 28 Ab. C. PP arS COLLECTANEA quello da Lei rap presen ta toe i nclla sua Jettera dei i$ di marzo, dclla nobile donna lutcrana, che maritata con un nobile uomo cattolico, c pronta ad abiurarc gli errori di Lucero ; ma nello stesso tempo domanda la dispensa di poter proscguirc a ricevere la santa Eucaristia sotto Γ una e Γ altni specie, non in pubblico ma in privato, c previa anche una protesta, da porsi in iscritto, di convenire nel credere, che nulla di più rice va qucgli che si comunica sotto le due specie, di quello chc si comunica sotto una sola, c di credere anchc tutto ciô, chc crede la S. Chiesa cattolica in ordinc alΓ Eucaristia. r. Tre sono le cose stabilite dai Concilii di Costanza, di Basilea c di Trento: la prima, chc tutto cd intero Gcsii Cristo si conticne sotto ciascheduna delle due specie, c che tutto cd intero Cristo si riceve lanto da chi si comu­ nica sotto una specie, quanto da chi si comu­ nica sotto ambeduc le specie: la seconda, non restare defraudato, chi lo riceve sotto una sola specie, di veruna grazia propria del Sagramento c necessaria per la salute ctcrna : la terza non esservî venin precctto divino, chc astringa i non sagrificanti a ricevere la Comunionc sotto ambeduc le specie ; dal chc puô facilmente dedursi, chc, stante la buona credenza della da­ ma, sarebbe facile accomodate la protesta che essa e pronta di fare, salvando in essa tutto il dogma ; riduccndosi pcrciô la difficolta alia disciplina, chc colla richiesta chc si fa, quando si ammectcssc, restcrcbbe lesa in tutto c per tutto, alia delicicnza di causa legittima per concedere la dispensa, cd allé cattivc conseguenze, che da una simile dispensa potrebbero derivare. 2, Abbiamo detto chc, concedendosi quanto dnlla nobile donna si richiede, resterebbe lesa in tutto c per tutto Γ ecclesiastica disciplina, giust.i la quale chi non sagrificu, riceve la Coinunionc sotto la sola specie di pane. Di que­ sta disciplina sono pieni i libri ; e noi stessi nc abbiamo diifusamcntc discorso nclla nostra opera Λ·/ Sacrificio della Messa. Nc qui altro resta da aggiungere, sc non chc il gran Car­ dinale Osio nel suo dialogo de utraque specie, dopo aver detto, non raccorsi dalle storic e monumenti della Chiesa di Polonia, essere mai stata distribuita al popolo la Comunionc sotto ambeduc Ic specie, conchiudc, aver la Chiesa Polacca sino dal suo principio riccvuta la di­ sciplina de!Ia Comunionc sotto la sola specie del pane nc’ laid, c per conseguenza in chi non sagriûca; dclla qual disciplina dclla Chiesa Polacca paria ancora il Cardinal Bellar mino De Sacram nto Euch tristi te, lib. 4, cap. 24, ÿ Cardinalis Hosius. 3. Abbiamo detto, mancare Ic cause per potcre bgittimamente dispensari; non consi­ stendo queste nel solo spirituale protitto, chc sperasi chc i requirenti conseguiranno ottenendo ' ciô chc chiedono ; ma cssendo necessario, chc tutto ciô ridondi nci bene dclla cristiana repubblica, che ê lo stesso che dire, .non bastare una causa privata, ma do ver alia privata esser unita cd accoppiata la pubblica ; come si de­ duce dal Concilio di Trento alia sess. 22 nel decreto super petitione concessionis calicis, ove rimettendo Γ affare al Romano Pontctice soggiunge : Qui pro sua singulari prudentia id efficiat, quod utile reipublicae Christianae, et salutare petentibus usum calicis, fore indica­ verit. 4. Tale fu la concessione ai Boem i c Moravi di comunicarsi sotto 1’una c Γ altra specie, fatta dal Concilio di Basilea, chc poi fu ri vo­ cata. Tale Γ autorité data dai due Pontctici Paolo ΠΙ c Giulio III ai suoi Nunzii in Ger­ mania, di poter concedere Γ uso del calice, dclla quale perô essi non si servirono. Talc pure fu la celebre concessione farta dopo il Concilio di Trento dal Pontelicc di Pio IV in cui accordô agli Arcivescovi ed Elcttori ecclesiastici di deputare nolle loro provincie sacerdoti cattolici ad amministrarc il Sacramento sotto l’una c Γ altra specie a que’ laici, chc ne avessero fatta divota premura, dalla quale concessione non essendosi poi ricavato quell’ utile spiri­ tuale, che speravasi, non dubitarono i sommi Pontefici S. Pio V c Gregorio Kill di rivocarla : cose tutte, chc si ricavano dalle storic dclla Chiesa, memorate anchc da noi nel citato no­ stro trattato del Sacrificio dclla Messa, c chc involvendo la conversione di nazioni c di popoli, non v’ ha dubbio chc ridondavano in pro c I utile dclla cristiana rcpubblica. 5. Alia categoria altresl dell' utilità dclla cristiana rcpubblica si possono ridurre Ic con­ cessioni fatte ad alcuni principi c principcssc, di comunicarsi sotto 1’una c 1’altra specie; sapendosi quanto al pubblico bene contribuisca il far grazie ai principi, quando nc sono mcritcvoli, c quando quello, chc domanduno, non c cbntrario al ius divino, o naturale: c forsc per questi motivi il Pontcficc Clemente VI con­ cesse al Rc di Francia il poter, ogni volta chc voleva, ricevere la santa Eucaristia sotto l’una c Γ altra specie; dclla quale facoltà perô non si sono mai i Rc cristianissimi serviti, che nel solo giorno, in cui si consagrano, corne da noi ê stato osservato nel più volte nominato nostro trattato del Sagrifyio della Messa ; aggiungendo a quanto ivi abbiamo esposto, 1* attestazione del Tournely leologo francesc, chc nclla 2 parte del suo trattato de Eucharistia alla pag. 68 della stampa di Parigi, pariando di quanto fu stabilito dal Concilio di Trento in questa materia, soggiunge : intacto tamen laudabili Regum nostrorum usu, qui die, qua inaugurantur, Eucharistiam sub utraque spe­ cie percipiunt : cd ora altresl aggiungendo noi, An. C. I7ji Afl.C.nP S. C. DE PROP. FIDE chc lo stesso Clemente VI forse per gli stessi motivi concesse al primogenito di Filipj>o VI Re di Francia, cd a Bona sua moglie, come pure alia Regina Giovanna moglie dello stesso Filippo Re di Francia, il ricevere la Comunionc sotto Γ una c Γ altra specie, delle quali con­ cessioni si ritrovano i monumenti appresso il Raynaldi αΙΓ anno di Cristo 1344 e 1343. 6. Nà dallo stato dclla pubblica utilità puô o deve in veruna maniera sottrarsi la conces­ sione da noi rinnovaia agi’ Italo-grcci di po­ tersi comunicarc sotto Γ una c Γ altra specie in que’ luoghi perô solamente, ne* quali tal uso e introdotto c vigente, colla condizionc perô chc ammettano e crcdano quanto si ammette e si erede dai latini in ordine alia Comunionc, chersi riceve sotto la sola specie del pane, co­ me puô vedersi nclla nostra Costituzione Etsi pastoralis, chc c la LVII nel tom. I del nostro Bollario al § 6, num. /5, avendo noi crcduto, chc il tutto si sarebbe sconvolto, sc si fosse pensato a sradicarc l' antica introdptta consue­ tudine. 7. Richiedendosi dunque, come sinora si ê detto, per causa dclla dispensa, oltre il prolilto dei requirente, l’utilità dclla cristiana rc­ pubblica, e concedcndosi ancora, che nclla di­ spensa, di cui si traita, s’ involva il motivo della salute dell’ anima di chi nc fa premunt, giacche dice di volersi convcitire, purchè sc le concéda la comunionc sotto 1’ una c Γ altra specie, non vi c chi non vcgga, che sempre manca 1’utiliU dclla rcpubblica cristiana, il chc porta la mancanza della causa per la di­ spensa, non cssendo causa sufficiente la sola privant utilitl disgiunta dalla pubblica. 8. Sc non c’ inganniamo, chiaro c 1’ esempio di colui chc, ridotto in punto di morte, chicdc il santissimo Viatico ; dubitandosi perô con buon fondamento, c forsc anche sapendosi di certo, chc ricevendolo sotto la specie di pane, non potrà inghiottirlo : ccrcasi dai tcologi, sc ad esso possa amministrarsi il Viatico o sotto Ia specie dei vino, o almcno intingendo la specie del pane nclla specie dei vino con­ secrato, acciô in questo modo possa cibarsi dei santissimo Viatico. Alcuni pochi hanno crcduto ciô potersi fare; altri hanno detto potersi in­ tingere il pane ncll’ aequa o nel vino non con­ secrato; altri sono arrivati al segno di asscrirc, chc dicendo i medici chc ii vino ο 1’ aequa potessero essere di nocumento ali’ ammalato, sarebbesi anche potuto immergere il Viatico nel brodo, porgcndolo ali’ ammalato con un cucchiaro ; ma la comunc opinione rigetta tutto, non obbligando il precctto di ricevere in punto di morte 1’Eucaristia, sc non quando questa si puô ricevere nellc manière prcscrittc dalla Chiesa, chc e lo stesso chc dire sotto Ia sola specie del pane. I nomi di questi autori, che cos) opinano, cd il sentimento dc’ quali fa la 219 loro sentenza comunc, sono da noi riferiti nel piu volte allegato trattato nostro dei Sagrififio della Messa. 9. Ora si osservi nel caso proposto e risoluto come sopra, chc non manca in esso la privata spirituale utilité del requirente, ma che, concorrendo la deficienza dell* utilita della rc­ pubblica cristiana, si esclude dai migliori tcologi qualsivoglia epichcja, e si sta al rigore della legge, ne v’e fra loro chi ricorra alia présuma volonta dei Papa, che, informato dei caso, se fosse richicsto, darebbe la dispensa. Nelle materie, nelle quali si concede la dispensa, quando ve ne sia il bisogno preciso ed urgente, c nelle quali basta la sola privata utilitl dei requirente, non hanno i teologi difficoltà d’insegnare e sostenere, che, non essendovi modo ne tempo di ricorrere al sommo Ponteficc, si pub, ed anche alie volte si deve, procedere ail’ atto, ancorche manchi la pontificia dispensa per altro necessaria, dovendosi credere, che se il Papa ne fosse informato, I’ avrzbbe accordata. Ciô particolarmente si vede ne’matri­ monii, che si contraggono in punto di morte per debito di coscicnza, e per legittimare la prole, ancorche al contratto matrimoniale osti qualche impedimento dirimente, non essendovi tempo allora di ricorrere al Papa per ia di­ spensa, e prcsjmendosi, che, richicsto, Γ avrebbe accordata. Somiglîante discorso ne si c fatlo ne si fa nel caso dell’ ammalato, chc non puô inghiottirc il Viatico, chc gli si vuol am­ ministrarc, secondo il solito, sotto la sola spe­ cie di pane; cd il discorso non si fa, sapen­ dosi, che in queste materie il Papa non di­ spensa pci sulo motivo della privata utilité, volendovi accoppiata la pubblica, chc nel caso del detto ammalato non si puô rinvcnirc. 10. Restano le catlive conscguenze di sopra acccnnate, chc, dalla richiesta dispensa, quando si concedesse, potrebbero derivare. Sono queste ben avvercitc dal celebre Silvio sopra la ter\a parte di S. Tommaso, quaest. So, art. r2, quaesit. 4, c si riducono ai seguenti capi. Il primo, chc chi e stato una volta scguace del1’ errore della nécessita dclla Comunionc sotto l’una c Γaltra specie, dà un giusto fonda­ mento di sospcttarc, non ostanti le contrarie proteste, che, volendo proseguire di ricevere I’ Eucaristia ncllo stesso modo, ritenga in testa ο Γ errore già professato, o nel cuorc 1* atietto al predetto errore. Il secondo, che, essendo impossibile che, praticandosi ancora qualsivo­ glia cautela, resti occulta la dispensa, o resti occulto Γ uso dclla dispensa, renderassi impos­ sibile Γ csduderc la iattanza degli cretici, che anderanno disseminando fra i poveri rozzi cattolici, avere finalmentc la Sede /Xpostolica confessato, chc essi avevano ed hanno ragione nel punto dell’ Eucaristia da amministrarsi sotto 1’una c 1’altra specie. Il terzo, chc non man· An· C. X7$r An. C. 17sr COLLECTANEA 220 cherebbero fcdcli, chc domandcrcbbcro la stcssa cosa, o credendo esser essa anchc buona per loro, o pure, dubitando $e sia vero quanto sopra I'articolo c stato loro insino ad ora insegnato. Il quarto, che si aprircbbc una strada alla novitâ, levercbbe Γ uniformité tanto ncccssario, c particolarmcntc in questo augustissimo Sagramento. m. E cos) conchiudendo, si esorti la pia e nobile donna a spogliarsi dcll’ affetto, chc Ic resta verso il Calice, sottoponendosi intieramente ai Jcttami della S. Romana Cattolica Chicsa, chc essa vuol riconosccrc per sua pietosissima madre, quale amando i figli, sa molto bene ciô chc e buono, c ciô chc è cattivo per loro, come in tal proposito discorse cloquer.temente nel sacro Concilio di Trento il Villalpandeo tcologo di .Segovia nella sua cclcbre orazione stampata appresso Γ Arduino nel torn. 10 della sua Collegion e de Concilii p. 312. 383 Dc noonulli· circa Orator 11 prima con'ro'crtlii. De rcfvHa pro pvirafi omorii prtïllcgii etcrciho. Ex Litt. Ap. Boned. XIV 2 lunii 1751 (ad Eri·. Polos.). Magno cum animi nostri do­ lore a nobis intellectum est, nonnullas in dioe­ cesibus vestris controversias ac molesta dissidia, propter oratoria privata, insurrexisse; quibus ! praecidendis cum omnis per vos cura ac dili­ gentia adhibita fuerit, non modo optato fine ' frustrati sitis, sed ct in aliorum offensionem in- I currcritis, vobisque eam acquisivcritis reprehen­ sionem et notam, quasi nimio rigore adhibendo modum excedatis : optari proinde a vobis, ut per hanc Sanctam Sedem certae vobis regulae indicentur, ad quarum normam, sublatis abu­ sibus, privati oratorii privilegium exerceri de­ beat ; idque ad cum finem, ut, cum ordina­ tiones vestrae pontificia auctoritate nostra mu­ nitae fuerint, non solum ab omni malevolorum censura immunes evadant, verum maius sem­ per eisdem honoris atque aestimationis pondus accedat. Licet autem vestrae huiuscemodi peti­ tioni satisfacere facillime potuissemus, illos vo­ bis libros indicando, tam in quibus dc huius­ modi materia doctrina traditur praedecessorum nostiorurn Romanorum Pontificum decretis con­ formis, quam alios etiam, quorum scriptores, dum dc privatis oratoriis agunt, ea Sanctae Se­ dis decreta vel dissimulant, vel ignorant, quae assertionibus eorum omnino opponuntur ; ni­ hilominus, cum nos venerabiles personas vestras praecipuo ac speciali atfcctu prosequamur, per cncycbcam hanc epistolam nostram, qua fieri poterit brevitate, tum corumdcm decessorum nostrorum, tum nostram hac super re mentem sensusque aperiemus I quibus quidem, praeter obedientiam, quae eisdem debetur, ratione au­ ctoritatis, α qua, velut n fonte dimanant, aliud etiam nescio quid maioris ponderis inest, ma­ teriae ipsius nomine, quae eorum obiectum est, An. C. 1751 » quaeque in quaestione versatur ; cum omnis huiusmodi res ab apostolicis privilegiis depen· dcat, quorum explicatio privativo iure Summis Pontificibus reservata est, cumque eadem praecipuam normam desumere debeat ex incentione illius, a quo concessio facta est, cuius sensus concedenti semper, quam alii cuilibet notior esse debet, adeo ut quidquid a vobis secundum ea, quae in cncydica hac epistola nostra con­ tinentur, ordinabitur et statuetur, id pro cxcquendis Summorum Pontificum praescriptis praestitum esse dicendum sit ; cuius rei gratia Apostolicorum Delegatorum qualitatem, ct au­ ctoritatem Fraternitatibus Vestris additam esse censendum est ; quam etiam, quatenus opus sit, Nos ipsarum praesentium litterarum tenore vobis ad huiusmodi effectum concedimus et im­ pertimur. 1. Nihil sane expositum nobis est, quod ad prjJ.tn°ίί t;' ca pertineat sacella, quae in episcopalibus palati is vestris habetis , pro Missa vel per vos, vel per alios celebranda, aliavc quapiam sacra functione, quae officii ac dignitatis vestrae pro­ pria sit, obeunda ; de quibus late disserere No­ bis perfacile esset, nisi hoc a proposito nostro alienum foret. Quare duo tantummodo vetusta sacellorum exempla indicabimus, quae Episcopi in proprio episcopio a publicis ecclesiis distincta ac separata habebant, in quibus sanctum Mis­ sae sacrificium celebrabant. Horum primum sacellum est S. Cassii Episcopi Narniensis, de quo S. Gregorius in Homilia 37 super Evan· gelia narrat, quod licet gravi morbo opprime­ retur, in oratorio Episcopii sui Missas fecit, tam ut propriae, quam ut eorum, qui illum visitatum adveniebant, devotioni satisfaceret. Alterum exemplum est S. loannis Elccmosynarii Episcopi Alexandrini, qui, sicut in Actis ipsius a Leontio scriptis deprehenditur, illos coar­ guens, qui, Missa nondum peracta, discedebant, quum ipse ad camdem celebrandam in publi­ cam ecclesiam sc conferebat, dicere in more habebat : Ego propter vos descendo in san­ ctam ecclesiam, nam poteram mihimet facere Missas in Episcopio. Praedictum exemplum le­ gere est apud Thomassinum de veteri ac nova Ecclesiae disciplina, part 1, lib. 2, cap. $3, num. 6. Alia exempla in opere de oratoriis privatis inscripto cap. 6 collecta reperiuntur (quod opus novissime a loannc Baptista Gattico canonico Lateranensi Romae in lucem edi­ tum est) per quae Episcoporum ius circa sa­ cella in propriis episcopalibus palatiis habenda validis fundamentis innixum comprobatur. 2. Huic quidem iuri sacrum Tridcntinum Concilium nulla ratione derogavit ; quippe quod tantummodo sess. 22 de observandis et evitan­ dis in celebratione Missae, propter multa quae parum decenter fieri identidem contingebant, Episcopis praecepit, nc, saecularibus ac ReguI laribus, Missam celebrare permitterent privatis An.C. !7$ι S. C. DE PROP. FIDE 22 ! in domibus, ct extra ecclesias aut oratoria pu­ I fuisset : num privilegio per Bonifacium VIII Episcopis concesso, vel Tridcntinum Concilium blica, quae divino cultui destinata essent; quod vel Pontificis Pauli V decretum, de quo pariter nullam cum cappcllis, quae in episcopalibus mox dicetur, praciudicium ullum attulissent ; palatiis sunt, rationem habet, quum haec sub nihil pariter privilegio illi detractum fuisse re­ privatarum domorum nomine nunquam censeri spondit ; cum tam in Concilio, quam in citato possint. Id pluries a Congregatione venerabi­ decreto, sublata quidem Episcopis facultas fue­ lium Fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium rit, qua aliis licentiam in privatis domibus Miseiusdem Concilii Tridentini interpretum, in ali­ quot eiusdem resolutionibus, validis rationibus I sam celebrandi concedere possent, verum nequ.u quam iuribus illis expoliati remanserint, quae innixis, declaratum est, quas nos in nostro de proprias personas respiciunt, quaeque corumSacrificio Missae tractatu retulimus sess. 2, dem dignitatis atque characteris propria sunt. §45 ct seq. latinae edit. Patavinae; Nos enim, Praedictae resolutiones a Nobis referuntur in tunc etiam cum in minoribus constituti, opus nostro tractatu de Sacrificio Missae latinae edi­ aliquod inscriberemus, illud praecipue Nobis tionis Patavinae sect. 2, § 42, ncc non in com­ gloriosum duximus, ut nulla in parte a Ro­ mentariis bon. mcm. Cardinalis Petra ad Con­ manae Curiae Tribunalium sententiis recede­ remus, quibus ut plurimum a pontificiis ora­ stitutiones Apostolicas torn. 4 super Constitu­ tione 2 Urbani V, num. r5 et seq., et a Gatculis auctoritatis robur accedit. 3. Illud tantummodo de huiusmodi Episco­ tico in recenti eiusdem tractatu de oratoriis domesticis in tit. Dc usu altaris portatilis, porum privilegio dici poterat, quod, cum idem ad sacella, quae in episcopiis sita sunt, restrin­ cap. 12, num. r et seq. 6. Tam verum est, quam quod verissimum, geretur, nullo modo Episcopis favere poterat, nullam rem maius praeiudicium privilegiis af­ tum cum iidem extra proprias domos versa­ ferre, quam abusum corumdcm ; quod quidem rentur, cum visitationem obirent, sive cum satis superque pro vero comprobatum fuit, iter haberent; adeo ut, cum vel Missam cele­ brare vel eidem intéresse vellent, ad publicas etiam in casu huius privilegii altaris poitatilis, quod concessum Episcopis est, ct quod post ecclesias se conferre cogerentur, vel a locorum Ordinariis veniam petere, ut sibi liceret vel Concilium Tridcntinum, ac Paulinum Decretum illaesum remansit. Cenis indiciis compertum Missam celebrari facere, vel ipsi camdem ce­ fuit, quosdam Episcopos eodem abuti, qui, vel lebrare, in illa habitatione, in qua forte diverintra vel extra dioecesim, ad laicorum se do­ serentur. Dc privilegio 4. Verum ree. mcm. praedecessor nostcr mos conferebant, atqui in iis, vel ipsi Missam atom portnilit ku vial id Epi* Boni faci us Papa VIII in decretali sua : Qmocelebrabant, vel, ut ibidem plurcs celebrarentur *copi» conccuo. Missae, faciebant, idque nulla necessitate ur­ niam Episcopi, de Privilegiis, in sexto, male factum reputans, Episcopos sine rationabili gente, sed ad cum tantum finem, vel ut pro­ causa Missam quotidie non celebrare, aut ei­ prium privilegium ostentarent, vel ut laicorum petitioni satisfacerent. Cum huiusce inconve­ dem non intéresse, eisdem concessit, ut etiam extra propriam dioccesim altari poriatili, seu nientis notitia ad Concilii Congregationem perviatico, uterentur : Praesenti Constitutione in- 1 venisset, non praetermisit huiusmodi excessum dulgemus iisdem, ut altare possint habere via­ prohibere, eiusdemque abusus corrigendi curam ticum, ct in eo celebrare, aut facere celebrari Archiepiscopis committere, si quando factum ubicumque absque interdicti transgressione illis in locis eorum Jurisdiction! subiectis contigisset. permittitur celebrare, vel audire divina. Di­ In codicibus actorum, seu regestis Congrega­ gnum animadversione verbum est ubicumque, tionis praedictae lib, 4S decretorum fol. 471 quod quidem procul dubio loca etiam, quae resolutiones ipsae referuntur. Quia tamen ni­ hilominus malum invalescebat, a fel. ree. prae­ extra dioccesim sita sunt, comprehendit. 5. Praecipuam etiam animadversionem di­ decessore nostro Clemente Papa XI dic i5 de­ ctae Congregationis Concilii resolutiones me­ cembris 1703 sequens decretum publicatum rentur, cum ad juacsitum eidem proposi­ fuit, in quo postquam inconveniens expositum tum, num videlicet Episcopus, qui extra pro­ fuit, nimirum : Episcopi etiam in aliena dioe­ priam dioecesim est, ad utendum privilegio al­ cesi extra domum propriae habitationis in pri­ taris viatici, petere cius rei veniam ab Epi­ vatis laicorum domibus erigi faciunt altare, scopo locali teneatur ; minime cum teneri re­ ibique per unum, aut plures e suis capellanis spondit ; alioquin frustratorium Bonifacii VIII vivificam Christi hostiam immolant ; ad reme­ privilegium fuisset : quoniam illius Pontificis dium gradus tit : Ad abusus huiusmodi elimi­ aetate antiquum ius in vigore perstabat, cui, nandos etc. Sanctissimus Dominus noster etc. quemadmodum mox dicetur, a Concilio Tri- expresse declarat. Episcopis et his maioribus dentino postea derogatum fuit, secundum quod praelatis, etiam cardinalatus honore fulgenti­ Episcopi facultatem concedebant Miscam in pri­ bus, neque sub praetextu privilegii clausi in vatis domibus celebrandi. Similiter, cum eidem corpore luris, neque alio quocumque titulo, Congregationi alterum quaesitum propositum 1 ullo modo licere extra domum propriae habi- An. C. 17>1 Afl C.Î7P 223 COLLECTANEA talionis, in domibus laids, etiam in propria dioecesi, quod fortius intelligitur in aliéna, etiamsi dioecesani consensus adhiberetur, eri­ pere altare, ibique sacrosanctum Missae sacri· fidum celebrare, sire celebrari facere. 7. Magni huius Pontificis menti ille tan­ tummodo finis in hoc propositus fuit, ut abusus tollerentur, numquam autem ut recto privilegii usui quidquam detraheretur; et quia relata verba prohibitiva, utpotc nimis ampla ct ctfracnata, cuipiam praebere ansam poterant affir­ mandi, non licere Episcopis uti privilegio al­ taris portatilis, tum cum vel diocccsim visitant vel iter faciunt, aut alia iusta de causa extra residentium sunt, atque in laicorum domibus morantur ; illato dc huiusmodi re sermone in Congregationibus, quae sub Innocentio XIII, im­ mediato Clementis eiusdem successore, habitae fuerunt quarum Nos tunc in minoribus existentes, a Secretis fuimus, opportunum factu iudicatum est, ut ea, quam mox subiicimus, declaratio fieret, quae postea inserta fuit in eiusdem Innocentii Litteris incipientibus : Apostolici ministerii, quas idem Pontifex pro con­ stituendo in Hispaniarum Regnis bono eccle­ siasticae disciplinae regimine condidit, quasque etiam eiusdem successor Benedictus XIII in forma specifica confirmavit et, ut in omnibus locis pro regula ac norma haberetur, in Appen­ dice Concilii Romam a sc celebrati voluit in­ sertas; ipaam vero declarationem inter eiusdem Concilii decreta retulit tit. XYt c ip. /// in quo quidem Concilio Nos quoque ad sacrorum Ca­ nonum interpretationem adhibiti fuimus. De­ clarationis verba Nos etiam hic libenter appo­ nimus : Declaramus quod, cum in praedicto Decreto, de Clementis XI decreto sermo est, statuatur, non licere Episcopis extra domum propriae habitationis, in domibus laids eripere altare, ibique sacrosanctum Missae Sacrificium celebrare, sire celebrari facere; huiusmodi prohibitio intelligenda non sit de domibus, etiam laids, in quibus ipsi Episcopi forte, oc­ casione visitationis vel itineris, hospitio exci­ piantur ; ut nec etiam quando Episcopi in cu­ ribus a iure permissis, vel de speciali Sedis Apostolicae licentia, absentes a domo propriae ordinariae habitationis, moram idcirco faciant in aliena domo per modum similis habitationis ; his enim casibus licita iis erit erectio altaris ad effectum praedictae celebrationis, non secus ac in domo propriae ordinariae habitationis. 8. Optimum factu indicavimus in encyclica hac epistola nostra exponere vobis haec, quae ad Fraternitates Vestras praecipue pertinent, ni­ mirum quantum vobis concessum est quoad sacella seu cappellas, quae in episcopalibus pa­ latiis vestri* sunt ; quantum item vobis in alie­ nis domibus, et extra vestram d:oecesim facere permissum est ; causas etiam concessionum ac privilegiorum indicavimus, necnon corumdcm An, C. I7P abusus atque abusuum prohibitiones apposui­ mus; tum ut vos discrimen agnoscatis quod in­ tercedit inter cappellas episcopalium aedium ve­ strarum, per quas non minus spirituali conso­ lationi ct commodo vestro, quam dignitatis ve­ strae decori providetur, et privata oratoria in domibus laicorum, sive intra sive extra dioeccsim vestram, in quibus aliquando vobis, pro praecipuo fine huiusmodi cornmodi ct conso­ lationis vestrae, privilegio altaris erigendi, ac celebrandi vel celebrari faciendi, uti licet; tum vero etiam, ne forte, cum vos contra abusus privatorum oratoriorum in domibus laicorum invigilare debeatis, re iargutioni illi obnoxii sitis, quod, alienos in aliorum domo defectus dum corrigitis, interim vestrae domi atque in pro­ pria agendi ratione excessus adhibeatis. Idcoque ad privatorum oratoriorum propositum, quae in domibus laicorum sunt, gradum fa­ cientes, aliqua praetermittemus. 9. Primum quidem est, privatorum orato­ Dc oratorii» privati» in domibu riorum in dictis domibus usum ab antiquo laicorum. tempore repetendum esse , cum constet, Apo­ stolos sacra mysteria privatis in domibus cele­ brasse, cumque morem persecutionum tempore servatum fuisse, quemadmodum Christianus Lupus in suis notis ad Canones Trullanos ap­ posite animadvertit. Alterum autem, privata oratoria in domibus laicorum, subsequentibus etiam sacculis, fuisse, cum persecutiones iam cessassent ; cum in Sacrainentario Gallicano, quod Mabillunius torn, t Musaei Italici im­ pressum edidit, Collecta legatur, quae reci­ tanda erat in Missa quae celebratur in domo cuiuslibet : nec ad huiusmodi quidem assum­ ptum aliae deficiunt probationes, quas Nos in Tractatu nostro de Sacrificio Λ fissae sect. 1, § 10 cum cura colligere studuimus. Tertium porro est, dc tollendis huiusmodi oratoriis pri­ vatis in domibus laicorum, seu potius faculta­ tibus Missam in ipsis celebrandi, pluries cogi­ tatum esse. Nihil de Justiniani Novella 58 di­ cemus, in qua, ne in domesticis oratoriis ce­ lebraretur, lege interdixit, tantummodo permit­ tens, ut in eisdem oraictur; nihil praeterea de Novellis 4 ct 1 5 Leonis Sapientis, qui prohi­ bitionem sustulit asserens, adeo tunc privata oratoria multiplicata fuisse, in quibus Missae celebrarentur, ut non solum optimates, sed me­ diocris etiam conditionis homines, in suis do­ mibus eadem haberent. Quod vero spectat ad ca monumenta, quae proxima temporibus no­ stris sunt, satis erit illa indicasse, quae in dicto Tractatu de Sacrifido Missae loco superius ci­ tato a Nobis allata fuerunt. 10. Quartum, quod licet fere semper in lai­ corum domibus privatorum oratoriorum usus habitus fuerit, in quibus Missa celebrabatur ; semper tamen Episcoporum licentia necessaria fuit. Ad quam concedendam ipsi valde faciles plerumque erant : Missarum solemnia non ubi· An. C. 175« S. C. DE PROP. FIDE que, sed in locis ab Episcopo consecratis, vel ubi ipse permiserit, celebranda censemus. Verba sunt Can. Missarum, de Consecr. dist. t. Haec autem facilitas, propter quam interdum factum est, ut oratoria domestica, licet frustra, prohi­ berentur, multo rnagis in usu fuit in Ecclesia Orientali, ob id potissimum, quod in Ecclesiis graccorum non nisi unicum altare erat, ct, postquam una super ipso Missa celebrata esset, altera per cumdem diem celebrari minime pote­ rat. Balsamon in Commentariis ad Canones Trullanos testatur, quod, sine ulla ilia for­ mula, impertita ab Episcopo censebatur sacer­ doti licentia celebrandi Missam in privatis lai­ corum oratoriis, quoties super mappis ab Epi­ scopo consecratis celebraret. ACoaciho Trid. i i. Postremum autem, quod dicimus, illud ikapu Lpiicopa hcnlli»con- est. Quum, post varios sermones in sacro Con­ œktdi uium onioni privati cilio Tridcntino hac de re habitos (quod Con­ is iomibui hi· cilium, tam magna cum Polonici Regni gloria, coras. tanto plausu acceptum fuit, opera Cardinalis Osii et Nuncii Commendonii, in magno conventu ha­ bito coram Rege Sigismundo Augusto quemad­ modum in ipsius Concilii historia per Cardina­ lem Pallavicinum conscripta lib. 24, cap. fj videre est) in sess. 22 in Decreto de obser­ vandis et evitandis in celebratione Missae, se­ quenti modo statutum ct ordinatum fuerit : Neve patiantur, de Episcopis sermo est, pri­ vatis in domibus, atque omnino extra eccle­ siam, ct ad divinum tantum cultum dedicata oratoria, ab iisdem Ordinariis designanda et visitanda, sanctum hoc Sacrificium a saecu­ laribus aut regularibus quibuscumque peragi, cum adiecta derogatione cuilibet privilegio, exemptioni ct consuetudini, non obstantibus pri­ vilegiis, exemptionibus, appellationibus, ac con­ suetudinibus quibuscumque ; cx eo factum esse, ut non amplius Episcopis facultas sit conce­ dendi usum oratoriorum privatorum in domi­ bus laicorum, causa in iisdem Missam cele­ brandi ; cum licentia quae ab ipsis daretur ce­ lebrandi Missam in oratoriis privatis, neutiquam stare possit cum praecepto a Concilio eisdem ipsis imposito, ne id permittere de­ beant ; ac proinde praedictum ius ad Sanctam Sedem devolutum fuisse, quoniam circumstan­ tiae temporum ct oratoriorum privatorum in laicorum domibus dilatatio minime permitte­ bant, ut eadem prorsus abolerentur. Atque huiusmodi semper fuit conciliaris textus intelligcntia, quam tradidit Congregatio Concilii, privativa eiusdem interpres ; quaeque etiam a fel. rcc. praedecessore nostro Paulo Papa V in epistola cncyclica anno 15i 5 ad omnes Epi­ scopos expedita, approbata fuit ; quae quidem epistola tum apud varios auctores, tum etiam in citato Tractatu nostro de Sacrificio Missae sect. 2, § 42, impressa reperitur. Et in ea qui­ dem alia quaecumquc verborum Concilii intelligentia icprobatur, multaque de irreverentia 223 erga Missae sacrificium dicuntur, cui nimia Episcoporum facilicis in concedenda licentia sine ulla limitatione aut cautela, non parum fomenti praebebat. Denique in eadem ita con­ cluditur: Facultatem huiusmodi licentias dandi, ipsius Concilii decreto unicuique ademptam esse, solique beatissimo Romano Pontifici esse reservatam. ii. Postquam ius concedendi oratoria in privatis laicorum domibus Sedi Apostolicae re­ servatum fuit, dici vix potest, quantum curae ac diligentiae adhibitum sit pro recto eiusdem moderamine. Qua de re in archivo Congrega­ tionis Concilii, cuius olim Secretarii munus Nos ipsi, antequam ad maiores dignitates ascende­ remus, plurcs per annos gessimus, authentica documenta reperiuntur. Haec tandem pro lege statuta fuerunt, quemadmodum ex formulis lit­ terarum in forma Brevis, quae conceduntur, colligere licet : Oratorium scilicet parietibus, per quos ab omnibus aliis domesticis usibus segregetur, cxtructum esse debere; idem prius vel ab Episcopo, vel ab alio, cui ipse vices suas delegaverit, visitandum esse, inspiciendi gratia, num decens et apte compositum sit, ct num aliquid eorum quae necessaria sunt in eodem desit; ut Episcopus sit, qui celebrandi Missam licentiam impertiatur, ct quod licentiam huius­ modi secundum rationabile illius arbitrium per­ duret ; ncc plures in dic, sed unica tantum Missa in oratorio celebretur ; et quod haec Missa celebretur a sacerdote vel saeculari vel regulari, dummodo saecularis ab Episcopo ap­ probatus sit, regularis autem licentiam habeat a suo regulari superiore ; ne Missa celebrari possit diebus solemnibus Paschalis Resurre­ ctionis, Pentecostes, Nativitatis Domini nostri lesu Christi, ct aliis solemnioribus diebus, quos inter etiam enumerantur dies Epiphaniae et Ascensionis Domini, Annunciationis et Assum­ ptionis B. Mariae Virginis, omnium Sanctorum, necnon Sanctorum Apostolorum Petri et Pauli, ac Titularis ecclesiae loci. Exprimuntur perso­ nae, quarum praesentia necessaria est, ut in privato oratorio Missa celebrari possit ; aliae item, quae, dum supradictis praesentibus Missa celebratur, eidem intéresse possunt, ct ecclesia­ stico praecepto satisfacere; denique declaratur, omnia sine parochialium iurium praciudicio fieri debere. 13. Atque haec sunt, quae in consuetis privatorum oratoriorum Brevibus continentur. Quaedam vero alia expediri contingit Brevia, quae extraordinaria sunt ; ut quum, exempli gratia, iustis cuipiam de causis concessio fit, ut secundam Missam celebrari facere possit, vel ut eadem aliquanto citius, aut aliquanto serius eo temporis limite seu termino celebretur qui in rubricis praefixus est ; vel etiam in diebus ex­ ceptis, er alia huiusmodi. Cum autem inter­ dum tam circa Brevia privatorum oratoriorum An. C. 1751 Lefai 4 S. Sede pnctcnptae pro oritonorum pri­ vatorum erectio­ ne Cl QBU. An. C. tyn 224 COLLECTANEA prioris speciei, qaam circa alia, ac generarim super omnibus, controversiae exortae sint ; Apo­ stolica Sedes pcr huiusmodi occasiones oppor­ tunis rationibus super hoc providere non prae­ termisit. >4· In ordinariis Brevibus, ut plurimum υAS?'* ’ ftOe duobus coniugibus licentia conceditur faciendi ut in privato oratorio Missa celebretur; exprimiturque, ut Missa celebrari possit tum iisdem praesentibus, tum eorum filiis, consanguineis, atque affinibus, qui una cum ipsis in eadem domo habitationem habent. Nunquam exorta difficultas est, an, cum aut vir aut uxor Missae intersunt, si consanguinei ct affines, qui in ea­ dem domo habitant, praesentes pariter adsint, ecclesiastico praecepto diebus festis satisfaciant; id tanquam tutum ac Brevis litterae cohaerens habitum est. Summa autem difficultatis eo sem­ per rediit, ut dispiceretur num, cum neuter coniugum adsit, sed unus ex consanguineis aut affinibus in eadem domo habitantibus, posset co iubente in privato oratorio Missa celebrari ; ct num alii, qui in domo illa habitant, con­ sanguinei ct affines, eamdem audientes festo dic, ecclesiastico praecepto audiendi Missam satisfaciant. In hoc autem divisae dc more au­ ctorum opiniones erant ; verum cum huiusce difficultatis punctum in Congregatione Concilii die 3 decembris rjjo in causa, cuius inscri­ ptio erat Marsicen. Oratorii, propositum ac discussum esset, decisum fuit, non posse in privato oratorio Missam celebrari, nisi indultariorum praesentia ibidem haberetur ; quod idem est ac si dicatur, viri vel uxoris, ad quos Breve directum erat; quemadmodum in torn. 9. Resolutionum Concilii anni 1740 ad pag. 89 ct seq. videre est. i5. Cum autem decreti huiusce facta nobis relatio esset, idem per Nos sub die 7 ianuarii rj4t confirmatum fuit *. ac praeterea de­ mandatum, ut in huiusmodi Brevibus, in qui­ bus certis quibusdam ac determinatis personis concessio fit, ut unam in privato oratorio Mis­ sam celebrari facere possint, quae Missa pro filiis, consanguineis et affinibus valeat, maioris claritatis gratia, subiecta clausula adiungatur : Volumus autem, quod nati, ac consanguinei, et affines praedicti unicam dictam Missam, pobis quidem praesentibus, audire tantummodo, nunquam vero celebrari facere audeant. Ut autem quae indultariae personae sint, facile agnosci posset, sine quarum praesentia Missa celebrari non potest, neque, qui eamdem audit, praecepto satisfacit ; adiunximus, ut pro indultariis personis illae haberentur, quae in fronte seu inscriptione Brevis nominatae forent, cum ad easdem ipsas Breve dirigatur. t6. Nut ab huiusmodi nonna minime re­ cedimus : verum, quia aliqua interdum in cor­ pore Brevis persona nominatur, qua praesente, conceditur, ut Missa celebrari possit, et quod Αη· C· ·?): alii affines, consanguinei, vel familiares, cam· dem audientes, praecepto satisfaciant; etiamsi praedicta persona in fronte Brevis minime no­ minetur, hinc est, quod firma semper ea regula manente, ut possit in privato oratorio Missa celebrari, dum aliqua ex indultariis personis adsistit, quae in fronte seu inscriptione Brevis nominatur ; dicimus, posse Missam celebrari, etiamsi nulla carum personarum praesens adsit, quae in fronte ssu inscriptione Brevis nomina­ tur, dummodo illa praesens sit, cui in Brevis corpore nominarim et expresse facultas tribui­ tur, ut possit in privato oratorio, tum cum ipsa adsistat, facere ut Missa celebretur. 17. Atque, ut res exemplo magis pateat: Datur viro et uxori facultas faciendi, üt in privato oratorio Missa celebretur, atque ad hos Breve dirigitur. Hic autem vir superstitem ha­ bet matrem ; haec vero in fronte seu inscri­ ptione Brevis minime nominatur ; verum, cum in Brevis corpore dicatur, quod ipsa quoque mater eamdem Missam celebrari facere possit ct valeat, id sufficiens est, ut, sola matris prae­ sentia adhibita, Missa in oratorio celebrari pos­ sit, etiamsi mater in fronte seu inscriptione Brevis nominata non sit. Quae hactenus dicta sunt, in huiusmodi generis Brevibus indicantur; verum curae nubis erit, ut in posterum felicius etiam ct sine ulla confusione exprimantur. 18. In consuetis sive ordinariis Brevibus solemnes, quemadmodum dictum est, dies ex­ cipiuntur, quos inter Natalis Christi Domini dies recensetur, in quo très a quolibet sacer­ dote Missae celebrantur, interdum illi, qui pri­ vati oratorii Breve habet, extraordinarium Breve conceditur, in quo eidem, valetudinis causa, Missam domi audire diebus etiam exceptis per­ mittitur. Cum autem in huiusmodi Brevibus dc unica tantum Missa sermo sit, orta diffi­ cultas fuit, num possent die Natalitio a sacer­ dote qui in ipso celebrabat, tres Missae cele­ brari : de quo, cum Nos eo tempore, quo Con­ cilii eiusdem a Secretis eramus, peculiarem dis­ sertationem conscripsissemus, atque in lucem edidissemus sub die /y i.mu arti anno /725, resolutum a Congregatione fuit, quod a sacer­ dote tres Missae celebrari possent, quemadmo­ dum torn. 3. Thesauri Resolutionum, p. tog etc. et pag. rrti videre est. β ncrisfe·· 19. Reliquum est, ut de sacris functionibus ctionibtt mab­ dicatur, quae in iis oratoriis fieri possunt, quae in domibus privatorum sunt, et in quibus non rum ionu plures, quam unicam tantum Missam, celebrari permissum est, nisi cum forte cuipiam ex spe­ ciali gratia concessa facultas esset faciendi, ut secunda celebretur. Quod ad Baptismatis sacra- t. Quoad ad· . . . ... ‘. ... . minlttranoacm mentum attinet, iam in Viennensi Concilio sub «aeramenti BaPontifice Clemente V decretum fuit, nc Baptismus in aliis locis conferri posset, praeterquam in ecclesiis, in quibus sacri huius lavacri fontes reperiuntur, nisi cum casus necessitatis adesset, An.C. I7P S. C. DE PROP. FIDE aut cum dc regum vel principum filiis agere­ tur, quemadmodum in Clementina unica de Baptismo et eius effectu, videre est. j Quoad *120. Quod autem sacramentum Poenitentiae aamcntum l*oc· aitcaluc. respicit, iam in Rituali Romano sub titulo de Sacr. Poenitentiae, cum dc sacerdote sermo sit, qui confessiones audit, statutum fuit : In ecclesia, non autem in privatis aedibus, con­ fessiones audiat, nisi ex causa rationabili, quae cum inciderit, studeat tamen id decenti ac pa­ tenti loco praestare. Rituale a Pontifice Paulo V confirmatum fuit. Et magnus' ecclesiasticae di­ sciplinae instaurator Sanctus Carolus Borromaeus, tum in instructione Sacramenti Poeni­ tentiae, tum in monitis ad confcssarios, atque in primo suo provinciali Mediolanensi Concilio, id inculcare non praetermisit, quemadmodum in Actis Ecclesiae Mediolanensis, editionis civitatis eiusdem part, r, pag. it; part. 4, pag. 320; eadem part. 4, pag. 761 et 773, videre est ; pag. autem 775, superioribus regularium in­ culcat, ut id a subditis eorum exacte adim­ plendum curent. Cum autem a praedictis confessariis regularibus prolata in medium facultas esset audiendi ubique confessiones fidelium, quam sibi ea ratione asserebant, quod in Pon­ tificis Clementis X Bulla Superna nulla loci limitatio fieret ; idem ipse Pontifex declaravit, nullam facultatem (in praedicta Constitutione sua) fuisse tributam Regularibus audiendi con­ fessiones sacramentales in privatis domibus ac proinde minime licere eisdem Regularibus cu­ iusvis Ordinis etc. Sacramentum Poenitentiae administrare in domibus privatis extra casus a iure permissos. Quod decretum cum Prae­ sulis Fagnani subscriptione editum variis in locis impressum est ; ut in Appendice ad Syn­ odum Fulginatenscm, quae a bon. mcm. losaphat Baptistclli civitatis eiusdem Episcopo anno 1722 celebrata fuit. y Quoad Com* 21· Quod perlinet ad Communionem Pa­ ntfixMetn pa> KÏdto. schalem, quae ab unoquoque catholico Pa­ schalis tempore recipienda est, ex praescripto tum decreti Concilii Lateranensis in cap. Omnis utriusque sexus, De poenitentiis, et remissio­ nibus, tum Concilii Tridentini sess. i3, cap. S, can. y, nemo est, qui ignoret, praeceptum hoc in propria parochiali ecclesia adimplendum esse, aut in alia ecclesia cum proprii Episcopi vel pa­ rochi licentia, secundum varias dioeccsum con­ suetudines. Porro fcl. rec. praedecessor Noster Paulus Papa IV Fratribus Minoribus privilegium concessit, ut sacram Eucharistiam omnibus christifidelibus in eorum ccclcsiis distribuere pos­ sent, excepta tamen dic Paschalis Resurrectio­ nis ; atque hoc privilegium a sanctae mcm. al­ tero praedecessore Pio Papa V per communi­ cationem, ut dicitur, ad omnes Regulares exten­ sum fuit. 22. Verum, quia, secundum praecedentem Eugenii IV Constitutionem, paschale tempus, Collectanea S. C. de Prop. Fide Vol. I. 225 An. C. 175 r intra quod communionis praeceptum adimplen­ dum est, a Dominica Palmarum initium habet, ac Dominica in Albis terminatur; cum exortum dubium fuisset, num licitum Regularibus foret intra praescriptum eorumdern dierum termi­ num sacram Eucharistiam fidelibus in eorum ecclesiis distribuere ; resolutum fuit : die Paschatis nemini distribui posse, ne illis quidem, qui intra Sanctiorem Hebdomadam paschali praecepto in propria parochiali ecclesia satisfe­ cissent ; posse quidem Regulares aliis paschalis temporis diebus fideles in eorum ecclesiis sacra Eucharistia reficere; hac tamen conditione, ut Communione refecti scirent, non ideo se a prae­ cepto illo exemptos esse, ut Paschalem in pro­ pria parochiali ecclesia Communionem recipere deberent. Illustria Congregationis Concilii de­ creta sunt quibusdam in causis, Senoncnsi vi­ delicet, Burdigalensi ct Mechlinicnsi, quae a Nobis in nostro de Synodo Dioecesana tractatu lib. γ, cap. 42, num. 3 relata sunt. 4. Quoad Com· 2 3. Extra Paschalem vero Communionem, mumonem non paschalem. cum in sacro Tridcntino Concilio, sess. 22, cap. 6, de Sacrificio Missae, quae subii ci mus verba leguntur : Optaret quidem sacrosancta Synodus, ut in singulis Missis fideles adstantex non solum spirituali affectu, sed sacramentali etiam Eucharistiae perceptione communicarent, quod ad eos sanctissimi huius Sacrifcii fructus uberior perveniret, non defuit qui ex iisdem verbis deduceret, quod certe et clare inde con­ sequatur, ut in privatis oratoriis, quando in ipsis celebrandi Missam facultas est, distribui Eucharistia possit iis, qui Missae praesentes ad­ sunt ; neque ad hoc praestandum ullo particu­ lari induito opus sit. Super huiusmodi quae­ stionis capite Nos in nostra Institut. 34, § 3, disseruimus, inter eas, quas tum, cum Bono­ niae resideremus, Ecclesiae illius Archicpiscopatum gerentes, publicavimus, quas quidem institutiones cum italico sermone edidissemus, postea Romae latine redditae atque impressae sunt. Ibi autem expositam paulo ante opinio­ nem retulimus; verum aliam esse subiunximus, quae Episcopi licentiam requirit, ut qui dome­ sticum oratorium domi habet, dum Missae in eodem interest, communicare possit. Huiusmodi opinio tum bono rerum ordini, tum romanae etiam consuetudini, sive praxi, cohaerens nobis visa est ; ac proinde ordinavimus, ne in pri­ vato oratorio recipi communio posset ab iis, qui in eodem Missae intersunt, quam vel saecu­ laris sacerdos, vel sacerdos regularis celebraret, nisi vel nostram, vel generalis Vicarii nostri li­ centiam obtinuisset. 24. Neque etiam in praesens voluntas Nobis aut ratio est, cur ab hoc systemate recedamus. Siquidem, cum nos in magna illa controversia, super Communione illis distribuenda, qui Missac praesentes cum sint, eamdem petunt, quae aliquot ab hinc annis in Italia exorta fuit, post- 29 Ao. C. i?p Coodotio. 216 COLLECTANEA quam Tridentini Concilii verba retulissemus,, atque eorum zelum commcndasscmus, qui inter sanctae Missae celebrationem Communionem re­ cipiunt ; ecclesiasticos quoque pastores excita­ vissemus, nc Eucharistico cibo illos fraudarent, qui eiusdem famelici forent; cum, inquam, animadvertissemus, ciusmodi circumstantias dari posse, in quibus vel temporis vel loci ratione Episcoporum prudentia opportunum factu existimet, sacram Eucharistiam etiam illi, qui Missae interfuit, minime distribui; eo ma­ gis quod, iuxta praesentis temporis disciplinam libera eidem facultas pateat, ut camdem alio loco atque alio tempore recipere possit ; ordi­ navimus, ut in ho: debita proprii superioris praecepto obedientia praestari deberet ; cui qui morem gerere rccusassct, nimis manifestum in­ dicium praebuisset, quam parum animo dispo­ situs ac paratus esset ad altaris Sacramentum recipiendum; quemadmodum in litteris nostris, quarum initium est Certiores effecti, ct quae in Bullario nostro r. i, n. 64 leguntur, videre est. 2 5. Atque haec sunt, Venerabiles Fratres, quaccumquc in cncyclica hac epistola nostra vobis exponere opportunum existimavimus, a quo quidem satis intclligetis, quod legendis ct considerandis Apostolicis Litteris concessionum oratorii, decessorum nostrorum decretis, harum congregationum resolutionibus, quae a nobis etiam in praesentia confirmata sunt, nullus am­ plius litibus ct controversiis locus reliquus sit. 384 !VXJc*«th£ S. C. S. Officii 24. Februarii 1752. — In 'chneuSc!·Mm C°n8rc8· Generali etc. coram SSrtio D. N. Bene­ dicto div. prov. PP. XIV ac Elbis etc. propo­ sita fuerunt, loco casus, nonnulla dubia a S. C. dc Propaganda Fide ad S. Officium remissa, ct exposita per R. P. D. Archiep. Antibarcnscm circa quamdam processionem, quae in cius dioecesi fieri solet in dic solemnitatis Corporis Christi a catholicis unitim cum graccis schi­ smaticis, ct defensam in scriptis pro licita a quodam parocho Nicolao Giorga, cuius opinio­ nem ipse Archicpiscopus reprobavit ; nec non votum P. Bianchi Ordinis Min. Observ. Con­ sultoris S. Officii super discussione corumdcm dubiorum ctiurmatum. SSrhus D. N. PP. praedictus, antequam DI). Consultores ab aula dis­ cederent , cum assueta s ia amplissima erudi­ tione ac profunda doctrina, in casu proposito docuit, Romanam Sedem, statutis a se legibus, atque consuetudinibus ita inhaerere, ut ab illis numquam abduci patiatur, nec a contraria qui­ dem aliquorum doctorum opinione. Quamobrem, etiamsi theologorum plerique tueantur matrimonium ratum non consummatum esse dc iure divino indissolubile, quia tamen canonicae leges ct ecclesiastica consuetudo stant in oppo­ situm, prupterea Rom. Pontifex in quibusdam An. C. i;ji casibus ita devenire potest ad matrimonii rati non consummati dissolutionem, ut si quis theo­ logorum assereret, non convenire Romano Pon­ tifici hanc potestatem, redargui utique dc au­ dacia mereretur. De comment Ad ncgocium deinde communicationis in di­ cilione ia vinis cum excommunicaris descendens, docuit nit: i cura cx· communiatis Romanam Sedem hunc perpetuo morem ser­ vasse, ut nimirum, praeter publicos clericorum percussores, non alios iudicaret vitandos, quam quos tales, idest excommunicatos, post legiti­ mum iudicium sententia publica declarasset. Hinc SSrîius sermonem instituit de celebri in­ terdicto Siciliae, quo vigente non deerant in Urbe qui contenderent et instarent, ut nonnulli violatores Interdicti declararentur excommuni­ cari. Pro hac declaratione instabant quidem, et urgebat etiam pro eadem re R. P. D. Tcdcschi. Verum Romana ista Sedes tunc solum ad id devenit, quando ex actis legitime super hoc negotio confectis, vere constitit quinam fuissent interdicti violatores etc. 3. cum hiereAddidit praeterea communicationem in di­ ticii. vinis cum haereticis non posse, nec debere tam facile ac tam generaliter pronunciari in omni penitus circumstantia dc iure vetitam : idque constare docuit in matrimoniis catholicum inter ac haereticum initis; idipsum demonstrari fu­ tuisse per pontificias illas Constitutiones, per quas haeretici ad Tridentinum Concilium, data incolumitatis fideiussione, invitati fuere. Ac de­ mum animadversione dignum esse, quod sacer­ dotibus catholicis mandatur, ut a divinis non cessent si haeretici etiam notorii ad ecclesias se conferant; ex quibus passiva in divinis com­ municatio permissa dignoscitur contra senten­ tiam Fagnani, qui in hoc erravit. Quod pertinet ad Constit. Martini V. Ad cvitmda dixit non obstare quod in actis Con­ cidi Constanticnsis non reperiatur: neque enim negare possumus Marlinum V rogatum fuisse, ut saltem ad quinquennium eam conderet: ct quod ipse Pontifex eam promulgare voluit abs­ que ulla prorsus limitatione temporis. Addidit praefatam Constitutionem inter decretales modo recenseri : nec mirari quisquam debet, suppo­ sitam quandoque legem adoptari, tum maxime, cum reperta fuerit proficua, rationi consona, ct ecclesiasticae disciplinae conformis; monuit propterea omnes, ad quos suffragium, scu votum facere pertinet, ut in scribendo moderatae cri­ ticae leges non praetergrediantur. he graccis E Descendit postremo SStîius ad sermonem pheoporum lati luriUi· super graccis, ac mirabili eloquentia docuit, norum elioni 'ubiccti». quod ubi Galli atque Veneti Constantinopolim parta victoria occuparunt, Innocentius ΠΙ non sapientia minus quam sagacitate et dexteritate clarus, statim de Patriarcha latino voluit pro­ videre, inaugurato Morosino. Ex tunc grncci omnes Episcopis latinis parebant, et res erant non modo pacatiores , sed etiam puritati reli- An. C. !7$J S. C. DE PROP. FIDE gionis propinquiores. Excrescentibus interim supra latinos graccis, postularunt isti peculia­ rem suae gentis habere Pastorem, sive Episco­ pum. Pius II, ac Leo K graccorum votis an­ nuerunt ; ct cx tunc, sublato iugo crcctaquc cer­ vice, schisma fovere audacter coeperunt ; ct di­ vini cultus puritas maculari coepit ac foedari· Adesse voluit, ac mederi hisce malis Pius IV, graccos ad tramites ab Innocentio III praefixos revocando: sed graeci Pii II, ac Leonis X con­ stitutionibus freti, Pium IV detrectarunt audire. Ubi ergo proprios Episcopos licuit graccis ha­ bere, cx tunc factum est, ut in locis dominio praesertim Veneto subditis, ct Episcopus latinus, et Episcopus graccus schismaticus reperiantur. Inter ipsos non modo civilis, sed etiam in divinis conversatio, sive communicatio in­ ducta est. Qua de re memoravit celebrem pro­ cessionem Corcyri fieri solitam in solemnitate Corporis Christi, in qua gracci ac latini bini incedunt, dexteram istis, laevam illis manum tenentibus, ac postremo hinc ad dexteram Archiepiscopus latinus, inde ad laevam Episcopus graccus incedit. Soleinnis iste ac permixtus in­ cessus displicuit R. P. D. Quirino, quo tem­ pore Corcyrcnsi praeerat Ecclesiae, utque rem sub oculos Romam Pontificis poneict, in tubula publicam mox descriptam supplicationem de­ pictam Romam misit, quae diu in Quirinali Palatio servata est, nunc in Arce Castri Gandulphi aptiorem locum occupat. Hinc petiit, ut Romana Sedes solemnem hanc supplicatio­ nem inhiberet. Verum responsum illi fuit, quod si cx hac prohibitione damna, turbationes, et alia mala prudenter timeri potuissent, tolerari potius, quam inhiberi posset. Hinc SSrtlus ite­ rum deduxit, hanc cum schismaticis commu­ nicationem non posse omnino, et in omni eventu deqM°nuncegi· conclamari prorsus illicitam. Exinde vero dim uJendi,nal,d inlss’s consultoribus, ct auditis votis Erïiorum decrevit scribendum ad Archiepiscopum Antibarensem cum laude omnium a sc gestorum pro impedienda communicatione schismatico­ rum cum catholicis in solemni processione SSrfii Corporis Christi, cum talis communicatio sit in divinis, ct proinde dc genere prohibitorum; quod idcirco inhibeat parocho Nicolao Giorga etiam sub poena privationis parochiae in casu inobedientiae, ne audeat schismaticos admittere in relata processione. Quatenus vero ab huius­ modi provisionibus rite capiendis oriri possent gravissima scandala, ct ciusdcminct Archiepiscopi perturbationes, ac persecutiones in cius persona, ct forsan etiam, quod absit, expulsio, pro sui arbitrio ct prudentia se gerat, ac dis­ simulet, ad peiora mala vitanda. b« caeremonia Ckeo-Larif in nuptiarum edebntione. 227 Regno sopra alcuni impedimenti dei matrimonio stabiliti dalle leggi e dalle consuetudini dei medesimo Regno, essendo stati esaminati, e di­ scussi nella Sagra Congregazionc del S. Offizio, ella e stata di sentimento, in quanto al primo, non essere spedienie entrare nella di­ scussione, o risoluzione del fatto, cioc se la ceremonia Cheo Lang sia o no necessaria se­ conde le leggi e Ic consuetudini di coteste re­ gioni alla validité del matrimonio, cosicchê la mancanza di essa costituisca o no impedi­ mento dirimente appresso cotesti popoli, ma lasciando da parte questo dubbio di fatto, e considerando, che qualunque sia Ia potest! de’ Principi infedeli ncllo stabilire tal sorta d’ impedimenti nc’ matrimoni de’ loro sudditi I infedeli, come contratti civili, non possono i Principi laici, molto meno infedeli, costituire impedimenti dirimenti ne’ matrimoni cristiani, i quali vestono le ragioni di Sagramento, ma lo stabilire gli impedimenti dirimenti appar! tiene unicamcntc alfautoriU della Chiesa, cui privativamente spetta giudicare dell’ idonea ma­ teria del Sagramento, la quale nel matrimonio c il contralto; non puo approvare, ne tolleraxe, chc la delta ceremonia sia considerata da fedcli come necessaria alla validité del matri­ monio cristiano, e che la mancanza di essa si abbia da loro come impedimento dirimente, ma nullalimeno per non esporre i matrimoni de’ fedeli contratti secondo il rito della Chiesa al pcricolo di esscr violentcmentc disciolti dai giudici c magistrali gentili per lo difetto della ceremonia Cheo Ling, ordina a V. S., chc avverta i missionarî parrochi, che nclle occorrenze, chc i cristiani voglian contrarrc matri­ monio, prima di contrario legittimamenle dinanzi al parroco o sacerdote missionario, facciano loro adempierc Ia detta ceremonia, con ammonirli perô, non essere questa necessaria al valore dei matrimonio. Ma 1’adempimento di essa essere spedienie a schivarc le odiositl de' gentili con accomodarsi alie loro leggi civili. Ma nel caso chc il matrimonio fosse stato legittimamenle contraito secondo il rito della Chiesa senza la riferita ceremonia, dovranno avverlire i coniugi che la mancanza di quella non rende loro lecito sciorrc il matri­ monio, e passarc ad altre nozzc ; che anzi le seconde nozze vivente Γ uno dc’ coniugi sono nulle e adulterine. In quanto al secondo dubbio, per le medesime ragioni, non puô approvare, o tollerarc, che ne’ matrimoni cristiani Γ impedimento dclla consanguinity in linea laterale ne’ consanguinei disccndcnti dai maschi si stenda tino al decimo grado; ma avendo la Chiesa nel Concilio La­ 385 teranense per gravissime ragioni, ristretto que­ Instr. S. C. de Prop. Fide ^75J(ad Vtc. sto impedimento tanto ne’ consanguinei proce­ Ap. Rj.mkisi Οκικνγ.) — I dubbi proposti da denti da maschi, quanto ne* consanguinei pro­ V. S. a nome di tutti i missionarî di cotesto pagati per feminine sino al quarto, vuole, che An. C, !7$3 Praefata caere­ monia nil officit validitati main, mom i chriiiiani. Reprobatur ex. tenaio impedi­ menti conaanguimtatit usque ad decimum gra­ dum. An.C.t;n De impedimento a a mm. ex locta 00 propinquo· ram mortem. 238 COLLECTANEA in questi gradi solamente, c non altro, tanto ncgli agnati, come ne* cognati abbia luogo nci matrimoni de* fedeli Γ impedimento dirimente della consanguinity Ma nulladimeno, sc comodamente, e senza pcricolo Jell’anima possono i cristiani astenersi dal contrar matri­ monio con quelli, che per via di maschi son loro lateralmcntc consanguinei dentro il decimo grado, potranno astenersene non perche sia loro vietato il contrar con questi matrimonio, ma perché accomodandosi ai cos tu mi di quel Re­ gno non recheranno ammirazione a que* popoli gentili. Ma debbono perô avvertirc i cristiani, che in qualunque grado di consanguiniU dopo il quarto, c dentro il decimo contraggono le nozze coi consanguinei propagati per maschi, il matrimonio è valido; siccome il matrimonio tra consanguinei propagati per femmine non è valido sino al quarto grado. In quanto al terzo dubbio riguardante Γ im­ pedimento del lutto, cioi la proibizione di cotesti Regni di contrar nozze nel tempo deter­ minato per la morte de’ genitori, de’ mariti, de* fratclli c di altri propinqui, non puô approvarc, che questo tempo serva d’ impedi­ mento dirimente alie nozze de* cristiani; contuttociô per non scandalizzare i gentili, e far loro credere, che i cristiani inancassero al dc- ' bito della natural picti e gratitudinc verso i I genitori, i fratelli e altri propinqui, potranno ' i missionarî prescrivere a que’ cristiani un tempo discreto per questo lutto rispettivamente I secondo i gradi di propinquità, che aveano coi 1 defunti, cd in questo tempo esortaili ad aste­ nersi dalle nozze, le quali nulladimeno con­ traite dentro questo tempo non sarebbero nulle. Quando perô in questo lutto intervenisse qual- i che superstizione di cotesti popoli gentili verso ‘ i loro defunti, per la quale nel tempo di esso venissero interdette le nozze, non dovrcbbe tal lutto, ne il tempo per qucllo prcscritto in alcuna maniera osservarsi dai cristiani. Questi | sono i scntimenli, c le risoluzioni della Sagra Congrcg. dei S. Odizio, le quali V. S. dovrà esser contenta di parteciparle non solamente ai missionarî del suo vicariato, ma anche a Mon­ signor Vic. del Tonkino Occidentale, acciocchè da qucllo similmente siano comunicate ai missionari del suo distretto. 386 Instr. S. C. de Prop. Fide 14. Ian. 1753 «r» dmr< in provinciis, in quibus haereses aut dominan» tur, aut grassantur impune, duram catholici > subeant necessitatem cum haereticis convcr» sandi ct familiariter agendi (2). Verum quam(1) Lib. 6 in altera editione, in qua nonnulla ipse Pontifex auctor variavit. (2) Quae immediate sequuntur nonnihil immutata in praedicta nova editione prostant; ibi. «Quamvis » autem per Canoncm Concilii Constanticnsis a Mar« tino V approbatum, qui incipit Ad evitanda, quique « in suo semper vigore permansit, non obstantibus • contrariis subsequentibus constitutionibus Concilio- > » > » » > » > > » » > » » > > > » » > > » » » > » > » » » > > » > » » > » > » » » » » > » » » » » > > ■ » ■ ■ ■ • » 23i vis iuxta praesentem disciplinam inductam a Martino V in celebri Extravagant. Ad cvitanda, dc qua nonnulla inferius, liceat catholicis cum haereticis, modo non sint expresse ct nominarim denunciati, libere conversari, ct cum iisdem communicare in rebus mere profanis ct civilibus ; non idcirco tamen arbitrari d:bent catholici, fas quoque sibi esse cum iisdem haereticis consortium habere etiam in rebus sacris ct divinis. Siquidem Paulus V post maturam rei discussionem, neutiquam licere definivit catholicis Regni AngJiae haereticorum templa adire ritibusque intéresse, quos inibi exercent, uri legere est in duobus decretis ab eodem Pontifice editis, uno scilicet anni 1606, altero anni 1607, quae referumor a Cardinali I .a unica in 3 Sententiar. part. 2, torn. 3, disput. St, artic. g, § 4, num. 292. Haud equidem ignoramus, non deessc theologos ab omni culpa absolventes catholicos, qui cum haereticis ct schismaticis nominarim non denunciatis, communicant in divinis, atque etiam Sacramenta ab iisdem recipiunt, dummodo hae simul concurrant rerum circumstantiae: primo scilicet, ut ad praedictam communicationem catholicos adtgat gravissima et urgentissima causa; sccundo, ut haeretici aut schismatici, a quibus Sacramenta exposcunt, sint valide ordinati, et sacra administrent ritu catholico absque ulla admixtione ritus damnati ; tertio, utcommunicatio cum iisdem in divinis non sit externa protestatio falsi dogmatis, qualis erat ingressus in protestantium ecclesias, cum catholicis Angliae illud inhibuit Paulus V, ideo quippe regis edicta omnes adire iusserant haereticorum templa, ut tali pacto se cum protestantibus sentire faterentur ; quarto demum, ut catholicorum cum haereticis communicatio in divinis nulli scandalum ingerat. Verum in primis praedicta theologorum sententia suos habet adversarios, neque ab omnibus admittitur tamquam in praxi secura : deinde, ca etiam admissa, cum omnes enumeratae circumstantiiic simul ct coniunctim adesse dcbeant, ut catholicorum cum heterodoxis in rebus sacris societas omni vacet culpa, quemadmodum docent Silvius in part. 3 Sancti '/hornae, tom. 4, quaest. 24, art. 6, quaesi. 3, conci. 3. Cardinalis De Lugo De Fide, disput. 22, sect. t, num. /r. Thomas a lesu Tractatus de omnium gentium salute procuranda, lib. S, pari. 2, $ 4, vers. : Sed maior rum Basilaeensis ct Lateranensis, nonnihil relaxata fuerit disciplina in eo quod pertinet ad conversandum, atque etiam in divinis communicandum cum haereticis, qui tolerantur ct expresse denuntiati non sunt tamquam vitandi, ut fuse Cabassut. in Theoria et Praxi luris Canon, lib. j, c. it n. J et seq., non idcirco tamen arbitrari debent catholici etc. ». An. C. 1755 232 An. Q t7B COLLECTANEA An. C. 17;4 lium latinum quod ipse a nobis recepturus > est difficultas (pag. 556). Cardinalis Albitius » De inconstantia tn Fide cap. rS, num. 30, est ; hoc enim ipse solus uti potest diebus ct » ct sejq Cardinalis Gottui in 2. 2. Sancti locis praescriptis, ncc cius usum ulli alii con­ » Thomae, quaest. 4» dub. 6, $ 3, num. 2, ct cedere valet, cum pallii latini concessio soli » auacst. 7. De infidelibus comparate ad Ji- Romano Pontifici reservata sit (1). » deles, dub. 3, § 2; idcirco fere impossibile » est usuvenire, ut a Hagitio excusari valeant 393 > catholici sese in rebus sacris cum haereticis » ct schismaticis admiscentes. Quamobrem SaS. Cong. S. Officii 26 Septemb. 1754, — » erae Urbis Congregationes, Sancti Officii vi· 1. Henricus Maria de Fleury Archicpiscopus tum in hcuiutt Turonensis in Gallia nullam dispensationem dn,c,,unjl’ > delicet et de Propaganda Fide, illicitam sem» per reputarunt communionem, de qua est circa impedimenta matrimonium dirimentia > sermo, doctamquc concinnarunt Instructioconccdcrc potest, nisi cx speciali Sedis Apo­ » nem, Nobis in minoribus tunc degentibus, stolicac indultu, quo ipsi potestas data est dis­ » qualemcumque nostram operam navantibus, pensandi cum pauperibus tantum ; quaerit an » ad missionarios, cum opus fuerit, transmit- cum iis solis pauperibus dispensare valeat, qui • tendam, ubi rationes expenduntur, propter adeo miserabiles existunt, ut labore manuum, » quas, vix unquam acci 1ère potest, ut in praxi ct industria tantum vivant. > sit innoxia catholicorum cum haereticis com· 2. Ex hypothesi, quod cum iis dumtaxat > municatio in divisis ». pauperibus dispensare possit, quaeritur an dis­ pensationes huiusmodi ipsis concedere queat pro causis dumtaxat infamantibus, scu inho­ 390 nestis, etiamsi alii plures Episcopi iisdem cir­ î>c abfolttbone S. C. de Prop. Fide 6 Augusti /757 cumstantiis easdem dispensationes pro causa • catib·· Lpi * icopo reacnrati·. (C. G.). — Missionarios, gaudentes facultatibus qualibet honesta largiantur. Ratio dubitandi, a S. Sede concessis, non posse absolvere a ca­ quod Summus ipse Pontifex, a quo specialem sibus Episcopo reservatis, nisi dc licentia Or­ hanc facultatem obtinent, nonnisi pro causa dinarii. inhonesta cum talibus pauperibus ordinario saltem dispensat. 3. Si praefatus Archicpiscopus dispensare 391 valeat pro causa etiam honesta, potestne dis- trimonidiom. An pottit la· S. C. S. Officii tr Iulii 1734 (Vic. Ap. infect!· SS.Eepensare pro iis dumtaxat causis honestis pro cbinttia per ·Acorria!). — Utrum SS. Eucharistiae Sacra­ quibus ipsa dispensat Apostolica Sedes, an pro iamtn virgam •Jmmitirin. mentum administrari possit lue infectis non aliis quoque similibus? Sic exempli causa Sum­ immediate manuum porrectione, sed oblonga mus Pontifex super impedimento consanguini­ aliqua virga in cuius extremitate adsit lunccula tatis, scu affinitatis, dispensat cum puella quae aurata ex argento, quae post infusam in os in­ alii viro propter angustiam loci, vel ob defe­ firmi particulam igne purificetur. ctum dotis nubere non posset; possetne etiam R. Potranno codesti missionari rcgolarsi dictus Archicpiscopus super eodem affinitatis, nellc manière ed usi altrc volte praticati nelle aut cognationis, sive carnalis sive spiritualis occasioni di peste in codesti paesi tanto fre­ impedimento dispensare cum puella, quae alii quente, purchfc si faccia colla dovuta decenza viro nonnisi difficulter nubere queat sive ob e si cerchi di scansare ogni inconvenientc chc causas memoratas, sive quia gibbosa est, clau­ potesse in qualsivoglia modo esporre alia irri- da, vel alias deformis, sive etiam quia ali­ verenza un azionc si sagrosanta. quis ex ipsis consanguineis in i, 2 et 3 aut 4 gradu publica infamia per sententiam in­ dicis notatus fuisset, aut capitali poena da­ 392 mnatus ? [>« coacevioot 4. Dcbetnc Archicpiscopus ab iis quibusEx Allocut. Bened. PP. XIV in Consi­ cl ■·« Pillll. stor. 22 Iulii 1754. — Patriarchae (Armcn.) cum dispensat pro causa sive turpi, sive ho­ ius, post receptum a nobis Pallium, conce­ nesta exigere non solum easdem causas, sed dendi praedictis (metropolitanis) usum pallii, easdem etiam circumstantias, aut conditiones, restrictum est a l pallium largius ct longius quas in similium dispensationum largitione crucibus rubris ut plurimum distinctum, quod Summus Pontifex exigere solet ? est pallium graecum ; nec se extendit ad pal5. Pontificio induito quod dictus Archie- Circa faculta­ tem diipenuadi in 3 ct 4 conun· guinitatii et affiipsius munere fungatur, atque etiam ipso habitu illud n,”nt Kradu· omnibus ostendat se boni ac magni illius Pastoris imitatorem esse, qui gregis infirmitates sibi ferendas proposuit ». _____________ • ■ • • (rt In Utt. Ap. Pii PP. VI o Dec. 1783 ad Ep. Baov-oncn haec habentur: «Pallium quod ex lana contextum (est), ovis illius quam Dominus aberrantem quaesivit mvenumque humeris suis sustulit, pellem significat, ut Episcopus, qui Christum ipsum gerit, » a • • An. C. I7S4 S. C. DE PROP. FIDE piscopus obtinuit, datur ipsi facultas dispen­ sandi in 3 ct 4 consanguinitatis vel affinitatis gradu simplici ct mixto; potcstne vi huius fa­ cultatis dispensare in secundo gradu ad ter­ tium ? R. Placuit SSrîio Dfto N., auditis Consul­ torum ct Cardinalium suffragiis, ad quintum dubium rescribere: Negative; ad quatuor vero priora iubere ut significaretur quomodo Sedes ipsa Apostolica se gerere soleat in dispen­ sando cum pauperibus circa impedimenta ma­ trimonium dirimentia. Tuum enim erit, ut ipse SSmus D. N. addidit, his iisdem uti regulis, quum delegatus a delegantis moribus ct con­ suetudine, vel tantisper recedere, nec possit, nec debeat. Deinde subiunxit : — Sedi Aposto­ licac ab antiquissimo tempore in more esse non dispensandi in forma pauperum circa tertium ct quartum simplicem consanguinitatis, vel af­ finitatis gradum, nisi vera concurrat paupertas, ct aliqua ex causis inferius recensendis. Vere autem pauperes non utique alii exi­ stimantur, quam qui adeo miserabiles sunt, ut labore manuum, ct industria tantum vivant; quo fit ut dispensatio in forma pauperum non aliter a Sede Apostolica concedatur quam si de paupertate dispensandorum constet ex proprii Episcopi attestatione, ct ca quidem quae exarata est iuxta Decretum Urbani VIII quod nimirum oratores ita pauperes et miserabiles existant, ut ex suis laboribus et industria tantum vivant. Quia tamen illi etiam ita pauperes merito dici possunt, qui aliqua possident bona, hinc non denegatur a S. Sede dispensatio in forma pauperum, etiamsi oratores bona in capitali possideant valoris scutorum 3oo monetae romanae, si ipsi citra montes degunt; vel, si ul­ tra montes, valoris ducatorum auri de Camera 3oo summam attingentium scutorum 5-a5 di­ ctae monetae. Quod si bona habent ad quan­ titatem usque scutorum, vel respective ducato­ rum mille auri de Camera, dispensatio nihilo­ minus in forma pauperum conceditur, soluta tamen eleemosyna, quae vulgo dicitur compo­ nenda, scutorum quatuor pro quolibet cente­ nario ; quam SSmus memorat et vult vel ero­ gandam esse in subsidium pauperum, vel ipsis dispensandis eleemosynae titulo remittendam, si nihilominus eorum conditione inspecta pau­ peres esse videantur. Amplius vero possiden­ tibus dispensatio in forma pauperum non con­ ceditur, sed sub altera forma /f.v honestis quae tamen in facultatibus concessis minime com. prehenditur. “t caa«ii div , , . . . roMtimm m Ad causas vero quod pertinet, ob quas riuff. huiusmodi dispensatio in forma pauperum a Sede Apostolica conceditur hac suut quae se­ quuntur : 1. Scilicet ob copulam sequutam inter ma­ trimonium contrahere volentes. 2. Ob infamiam, videlicet quia vir ct mu­ Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. /. 233 An. C. X7>4 lier insimul conversati sunt, carnali tamen co­ pula inter eos minime subsequuta ; ct nihilo­ minus orta est suspicio, licet falsa, quod se carnaliter cognoverint. 3. Pro muliere viginti quatuor annorum ct ultra, quae hactenus virum paris conditionis cui nubere posset non invenit. 4. Ob angustiam loci, seu locorum, quia nempe vir et mulier in loco, in quo orti sunt seu in locis, in quibus ipsi orti sunt, etiam de uno ad alium se transferendo, propter illo­ rum angustiam, virum sibi non consanguineum vel affinem paris conditionis cui nubere possit invenire (mulier) nequeat. 5. Pro indotata : cx quo mulier indotata ; existât, nec habeat rationem unde dotari possit, ct vir illam sic indotatam in uxorem ducere, ac usque ad quantitatem secundum dictae mu­ lieris qualitatem competenter ex integro dotare ’ intendat : apponitur tamen decreto : Et post­ quam dicta mulier competenter ex integro do­ tata fuit, ut praefertur. 6. Ob inimicitias : explicatur haec causa sequentibus verbis: quod cum inter viri ct mu­ lieris parentes, consanguineos, vel allines, gra­ ves inimicitiae ortae iam sint, ct ad praesens vigeant, aliunde tamen quam cx causa matri­ monii inter ipsos contrahendi provenientes, ct ante illius tractatum exortae ; et certum sit, quod si vir et mulier praefati invicem matri• monialiter copularentur, inimicitiae huiusmodi omnino componerentur; pro illis igitur compo­ nendis ac pro bono pacis cupiunt invicem matrimonialitcr copulari. 7. Pro confirmatione pacis : Causa haec ita explicatur : quod cum inter virum, et mu­ lierem, nec non eorum parentes, consanguineos vel affines, graves inimicitiae viguerint, aliunde tamen quam ex causa matrimonii inter virum ct mulierem praefatos contrahendi provenientes et ante illius tractatum exortae, et licet pax de recenti inita fuerit, nihilominus pro illius con­ firmatione cupiunt matrimonialiter copulari. 8. Ob lites : quia nempe cum inter virum ct mulierem, scu eorum parentes graves lites super rebus magni momenti ortae iam sint, et ad praesens vigeant, aliunde tamen quam cx causa matrimonii inter ipsos contrahendi pro­ venientes, ante illius tractatum exortae, ct cer­ tum sil quod si vir et mulier praefati inI vicem copularentur, lites huiusmodi omnino componerentur ; pro illis igitur componendis, ac pro bono pacis cupiunt etc. Mac tamen ex­ pressa conditione (dispensatio conceditur) : et facta prius litium huiusmodi hinc inde cessione, seu illarum compositione. 9. Ob haeresim: Quod ipsi qui orthodoxae fidei cultores vere existunt, ct sub obedientia S. R. E. vivunt, ct vivere et mori intendunt, ct in illis partibus, in quibus multi adsunt hae­ retici, non possint singulorum animos cxplo- Λη. C. QH COLLKC ΓΛΝΙίΛ ·Μ tun, et qui catholicam religionem vere proli· (•mur I nt tt nosetre,* ac propterea no coming*! eo» cum haeretici» matrimonium contrahere, uiplum etc«, addita tamen clausula *. /) dum· moda μ/r ct mulier praefati orthodovae fidei cultorrt rert mrtiior, et sub obedirntia ΛΛ\Λ\ rnua/, viveremur el mori intendant, 394 V i u»M S. C. do Prop. Fido ; Am. if\\ (C· I1. rn<> Sin,). Mnnc.um miirioibulus Pcklni μ quod In solemnitatibus lingua slnensl Ml»· Mtn celebrari permlierit; quod her I In posterum omnino piohiMur. ('aveat etiam ne In Missae Mcrltklo prece» ct cantica lingua slnensl adml iceanttir. 395 ! ' An.<\ q|j bos Iciunlo dicatis n piscibus abstinere, plutei Inter Ipsos rcpctiuntui, qui Id minimo obser­ vant, non ullo sano adducti contemptu, sed partim naturae Iragilltatc pertracti, partlm cx eo, quod latinh catholicis aliam esso conatio· tudlnom Intuentur : Ideo non alienum videri s| facultas missionariis tribuatur permittendi, I non quidem universis, sed spcclatim his aut Illis» ut piscibus utantur lelunli tempore, Ita tamen, ut nullum Inde scandalum oriatur, ct aliud pietatis opus loco abstinentiae a piscibus, subrogare iubeantur. t. Haec, uti diximus, n praedicto missio* ? »14·,^. ^ natio proposita sunt Congregationi do Propa· ·" ** gatrda ΙΊιΙο, quae dc more eadem examinanda remisit alteri Congregationi Genendis Inquisltionis. Habitu vero haec luit coram Nobis die 1 1 mirtii huius antri r/5s, ct unanimi ('ardi nallum Inquisitorum consensu, responsum fuit: nihil exrc Minor·.m.fum, Id quod No» etiam au­ ctoritate nostra firmavimus, permoti potissi­ mum decreto alliis a primodlcta ('ongregatione dc Propaganda l'ilcdle h inmiarii 1 ;oa edito, quod dclmlc conhrmatum et renovatum non se­ mel fuit, et est huhismodl î Kefereute /\\ P. /). lu^u.tliun MiArono ΛΊνηΎ.ι//<», Aucr.r fjing-rcg.irio ui,iud,nu( pr.iecipi. /unul pr.n·· n?in..‘.??..* Const. Hcnod. PP, XIV Hi lulii i ;, v • r.« .r». mi i. Allatae «mt nd Congregationem venorabiHum Fratrum Nostrorum Sanctae Romanae Ec* cleilae Cardinalium negotiis Propagandae Fidel praepositorum litterac sacerdoti» cqiuadam, »*♦ crl· missionibus exercendi» ieputatl tn civitate lldsctac, quam vulgo /Μηογ.μιι vocant, quae· quo Itinere quindecim dierum a lUbylonhi <11* scuti decreto praecipitur, oinnibux et smpulis \(ii /i.i»‘ parte Romana /V ruroim desciverunt. In ('onclllo autem Eloicn- ckri.i quanto discretior, moderatior ct element tino sub Eugenio IV Summo Pontifice, ad quod tior vobis ett ! Siquidem, cuhi intra et extra loaonet Palacologüs et loseph Patriarcha Con· Romam plutioia praecorum reprnantui hio* stanthiopoll", cum cactcrl» orientalibus Eplsco nastcria λη·<· ecclesiae, nullum rorum u.ihuc pis, convenerant. Unio statuta luit, ct unlu»· perturbatur vel prohibetur .1 paterna tradi­ cuiusque siibsciipthmibus acceptata; codemque tione, sive sua consuetudine ; quin potius sua In Concilio, Aimcnoium et lacobitaium ecdc detur ct admonetur c.mh oKsrriMrr. slae ad obedientiam Sedis Apostollcae redierunt : 8. Initio sacculi decimi tertii, cum latini deinde Eugenlu* Pontifex Florentia Romnm pro­ In potestatem suam ConstantlnO|*ollm redegi» fectus, legatos etiam Regis Acthlopum excepit, «em. et Summus Pontifex Innocentius III dc ac Syros, Chaldaeos et Maronita* ad obcdlen- crevisset Pntiiaicham latinum In ea civitate tlam Romanae Sedis redegit. Sed quoniam, uti constituere, cui non solum latini, sed otium legitur in Evangcllo sancti Matthaei c.ip. 1 », grnccl obtemperarent ; nihilominus palam de semen, quod cecidit super peti am, nullum ill­ claiaie non pt.icteimisit, nullum se velli· graecis icit linctum, quin mm hal>c( ubi radicem de ritibus inferre detrimentum, nisi sl quae fuite An. Gi7n ctum 1M· wt « tl.niali rihtl ■»· mmtnium ic tnnirta · lr 20. Peracta in Florentino Concilio unione, U»o nto ad gr»ecum quam superius memoravimus, quidam ex la- J tinis catholicis, in Graecia commorantes, arbi­ trati sunt, fas sibi esse a latino ritu ad grae­ catu transire, allecti fortasse ea libertate, quam noverant graccis praeservatam, retinendi post Ordinem sacrum uxores, quas duxerant ante­ quam eumdem sacrum Ordinem suscepissent. Verum Nicolaus V Pontifex Maximus opportu­ num huic corruptelae remedium atferre non praetermisit, uti colligitur cx eius Constitute tom. 3, part. 3 Bullarii recenter Romae editi, pag, 64: Pervenit ad aures nostras, quod in locis, quae catholicis in Graecia subiccta sunt, multi catholici, unionis praetextu, ad graecos impudenter transeunt ritus. Mirati admodum sumus, mirarique non desistimus, nescientes, quid sit, quod eos a consuetudine ac ritibus, in quibus nati enutritique sunt, in alienigena­ rum ritus transposuit ; nam, etsi laudabiles orientalis Ecclesiae ritus sint, non licet tamen ecclesiarum ritus permiscere, neque id unquam sacrosancta Synodus Florentina permisit. Cum latinas ritus is sit, quo utitur Sancta Romana Ecclesia, quae mater est ct magistra aliarum Ecclesiarum, reliquis omnibus ritibus praeferri debet: Ex quo porro sequitur, haud licere a la­ tino ritu ad graccum transire ; nec illis, qui semel a ritu gracco vel orientali, ad latinum transierunt, licitum esse ad pristinum graccum ritum reverti (quemadmodum patet cx nostra Constitui·? Etsi Pastoralis 57, 2, num. /3 Bullarii nostri torn, r), nisi forte peculiares quaedam intercederent circumstantiae, quae im­ pertiendam hac super re dispensationem suade­ rent ; sicuti superioribus temporibus aliquando, et nunc etiam accidit in collegio Maronitarum huius nostrae Urbis, in quo, cum quandoque Λη. C. ijj. repcriatur aliquis Societatis Icsu sacerdos, qui societatem ingrediens dispensationem obtinuit transeundi ad latinum ritum, nonnunquam cum eo dispensatur, ut in ecclesia memorati collegii Missam celebret ritu syriaco et chaldaico, di­ vinumque Officium iuxta eumdem ritum per­ solvat, nempe, ut alumnos in eodem collegio degentes ritum ipsum edoceat. Id liquido ap­ paret cx pluribus Decretis Congregationis Sancti Officii, uno videlicet dato dic 3o decembris anno 1716, altero die 14 decembris anno 1740, nec non ex alio recentiori, quod Nos dic 19 au­ gusti anno 1752 iussimus expediri. 21. Haec transitum de latino ad graccum Deira^, ritum spectant. Nunc autem verba facientes de transitu ab orientali et gracco ad latinum ri- num· tum, libere affirmari potest, transitum huius­ modi non aeque ac primum interdici; sed ta­ men nequaquam licere missionario, graccum et orientalem, ad catholicae Ecclesiae unitatem reverti exoptantem, inducere, ut proprium ri­ tum dimittat, cum cx hac agendi methodo, gravissima detrimenta, sicuti paulo ante in­ nuimus, promanare possint. Melchitae catholici libenter olim a gracco ritu ad latinum transi­ bant, sed vetitum id ipsis fuit, monitique mis­ sionarii, nc illis suaderent huiusmodi transi­ tum ; cuius permissio est privativo Apostolicae Sedis indicio reservata, uti manifestum fit cx nostra Constitutione Demandatam 85, § 75, Bullarii torn, r : < Praeterea omnibus et sin­ gulis mclchitis catholicis, graecum ritum ser­ vantibus, ad latinum ritum transire deinceps expresse vetamus. Missionariis vero omnibus districte mandamus, sub poenis ctiam infra ex­ primendis, aliisque arbitrio nostro decerpendis, nc cuiquam ex illis huiusmodi transitum a gracco ad latinum ritum suadere praesumant, aut etiam cupientibus, inconsulta Apostolica Sede, permittant ». Consentanea sunt decreta Urbani VIII prae lecessoris nostri quoad ritum gracco-ruthenum, edita in Congregatione Pro­ pagandae Fidei coram ipso habita die 7 fe­ bruarii ac die 7 iulii anno 1624. Quamvis au­ tem aequum videri posset liberam italo-graecis relinquere facultatem transeundi, si liberet, a gracco ritu ad latinum, cum ipsi inter nos ver­ sentur, ct latino Episcopo subiiciantur ; tamen constitutum est, ut Sedis Apostolicae auctoritas ad id omnino requiratur, si dc ecclesiasticis tam saecularibus quam regularibus agatur : si vero laici ct saeculares transitum huiusmodi postulaverint. Episcopi sufficiat licentia, quam ob iustas ac legitimas causas, certis quibusdam personis moderate impertiri quidem potest, numquam vero integrae universitati : in hac enim tacti specie Apostolicae Sedis auctoritate opus est, uti videre est in saepe memorata no­ stra Constitut.: Etsi Pastoralis 17, g 2, n. 14, Bullarii nostri torn. 1. 22. Quod si detendi vellet, orientales ct S. C. DE PROP. FIDE An. C. ΠΗ graccos hacresim abjurantes ct ad unitatem redeuntes, allici iurc posse ac urgeri ad ritus suos deserendos, ritumque latinum omnino am­ plectendum, co quod alios probatum fuerit, at­ que nunc ctiam probetur, orientales ct graccos latinum aliquem ritum sectari, opportuna haud desideratur responsio. Orientales siquidem et graeci duas veluti classes constituunt. Prima est illorum, qui nequaquam contenti iis rebus, quae ab Apostolica Sede ipsis ad unionem con­ servandam permittuntur, extra honestatis li­ mites impudenter feruntur, iactantes, quaecumque a se fiunt, ea iurc optimo fieri, latinosque decipi, qui eadem non peragunt. Exemplo sit azymum : Graeci ct orientales, ut catholici sint, fateri debent, tam azymum quam fermen­ tatum panem materiam esse aptam sacramenti Eucharistiae, et quemlibet Ecclesiae suae ritum sectari oportere ; adeo ut quicumque improbat Ecclesiae latinac ritum, quae in Eucharistiae consecratione utitur azymo, a veritate recedat, et in errorem prolabatur. Hilarion monachus in Dialectica sua Oratione, quam Leo Allatius c graeco sermone latinam reddidit torn. r Grae­ ciae Orthodoxae, e lita typis Congreg itionis dc Propaganda Fide i65a, p. 762, haec advertit: « Et haec scripsi vobis, graeci amicissimi, non panem vestrum, quem adorans aeque ac no­ stra azyma revereor, incusans, sed exponens, neque probe, neque ut Christianum addecet, vos gerere, dum latinorum azyma dicto factoque laeditis, iniuriaque afficitis ; in utrisque enim, ut dictum est, verus Christus continetur >. Exemplum est itidem ex libertate, orientali et graccac ecclesiae relicta, ut qui in ea sacris Ordi­ nibus, atque etiam sacerdotio, sunt insigniti, uxores, quas ance sacrum Ordinem duxerunt, retinere valeant, uti patet er Can. Aliter, dist. jt, et cap. Cum olim, de clericis coniugatis. Romani siquid*m Pontifices perpen­ dentes id nequaquam adversari divino aut na­ turali iuri, sed cantum ecclesiasticis sanctioni­ bus, opportunum consuerunt consuetudinem hanc inter graccos et orientales vigentem ferre, nc, auctoritate apostolica ad eam evellendam interposita, iliis occasio ab unitate recedendi praeberetur; quod recte expendit Arcudius in sua Concordia, lib. 7, cap. 33. Attamen, quis crederet ? non defuerunt, neque desunt cx graecis er orientalibus, qui latinam Ecclesiam iniuria arguunt, tamquam matrimonio infensam, proptcrca quod exemplum Apostolorum sequuta, in suis subdiaconis, diaconis ac presby­ teris coelibatum servaverit ac servet. Legi potest Hinemarus Rhemensis, torn. 2 suorum Operum, epist. ^r. Tertium denique exemplum suppedi­ tant nonnulli ex cophtis, quorum ritus prae­ scribit, ut post Baptismi sacramentum illico adiungatur Confirmatio ; qui mos non obtinet in occidentali Ecclesia, quae plerumque talem in confirmandis aetatem exposcit, ut, quid bo­ Collectanea S. C. de Prop. hide. Vol. /. 241 An. C.T7H num, quidvc malum sit, possint dignoscere. Romana Ecclesia veteri cophtorum consuetu­ dini non adversatur. Verum (quis crederet ?) extant ex ipsis nonnulli, qui Baptismum a lati­ nis collatum ideo perhorrescunt, quod post Ba­ ptisma Confirmationis etiam sacramentum non fuerit ministratum. Quamobrem in nostra Con­ stitutione 129 quae incipit: Eo quamvis tem­ pore, Bullarii nostri torn. 1, merito a Nobis arguuntur atque damnantur : Sicuti lenitati et patientiae Sedis Apostolicae consonum videri potest, quod cophti in suo iamdiu recepto et ab eadem Sede tolerato usu perseverent, ita ferendum non est, quod Baptismum ritu latino, et seorsim a Confirmatione collatum, acerbo alienoque animo perhorrescant. De onenuhbut 23. Alteram classem constituunt orientales qui aliquot cx latinonim ntibus illi et graeci, qui retinentes maiori cx parte sequuntur. ritus suos , et insimul occidentalium ac latinorum ritus venerantes, ex his nonnullos se­ quuntur, cx veteri consuetudine suis Episcopis perspecta ct approbata, atque insuper ab Apo­ stolica Scie expresse vel tacite confirmata. In hanc classem referri possunt armeni ac maronicae, qui fermentatum deseruerunt, et Eucha­ ristiam, sicuti latini, in azymo conficiunt, uti testatur Abrahamus Echellcnsis in suo Eutychio vindicato, pag. 477: quam quidem Armenorum disciplinam nonnulli tribuunt Sancto Gregorio Illuminatori, primo Armeniae Epi­ scopo, qui initio saeculi quarti, sub Tiridate rege, martyrii coronam est consecutus; alii vero, Sancto Silvestro Pontifici, aut Sancto Gre­ gorio Magno, camdcm referunt acceptam, in conventionibus cum armenorum natione initis, quae indicantur a Summo Pontifice Gregorio IX in suis epistolis ad regem Armeniae, relatis a Raynaldo ad annum Christi trjQ num. 82. Eam certe disciplinam ab Ecclesia Romana armenis traditam testatur eorumdem armenorum Sisensis Patriarcha Gregorius in epistola ad Haytonem patrem Leonis regis Armeniae coenobitam apud Clementem Galanum, in con­ ciliatione Ecclesiae Armenae cum Romana, torn, 1, pag. 4/Q, sic scribens: Quocirca nos a S. Romana Ecclesia, ajuae commixtionem (cum vino in calice) modo recipimus, sicut ab eadem acceptum habemus azymum, mitram episcopalem, et modum signandi crucem. Ve­ tustissima pariter et immemorabilis est apud maronitas azymi consuetudo, uti constat ex Morini Praefatione ad maronitarum Ordina­ tiones, ct ex bibliotheca orientali Assemani se­ nioris torn, r, pag. 410, atque ex Synodo na­ tional! in Monte Libano congregatu anno iy36 ct α Nobis in nostra Constitutione : Singu­ laris 31, Bullarii nostri torn, r, confirmata, in cuius cap. 12 de sacramento Eucharistiae, cum de azymo agitur, haec leguntur: Qui mos et in Ecclesia nostra et apud Armenos quoque in oriente ab immemorabili tempore obtinuit, 31 An. C. !7H 242 COLLECTANEA ct authentica etiam huius rei documenta pro­ ferre possumus. Hoc Armenorum ce Maroniurum exemplo, Bessarion Cardinalis, cui pri­ mum abbatia Cryptae Ferratae sita in dioecesi Tusculana fuerat commendata, id obtinuit, ut graeci monachi in illa degentes in azymo con­ secrarent, quemadmodum legere est in nostra Constitutione 33 inter multa, § Ut autem, Bullarii nostri torn. 2. Idem semper servatum fuit, hodieque servatur in ecclesia collegiato Sanctae Mariae de Grafeo nuncupata , sita in Messiincnsi dioecesi, licet ipsius clerus ritum gmecum retineat, uti videri potest in nostra I Constitutione 81 quae incipit : Romana Eccle­ sia, § 1, Bullarii nostri tom. 1, quamvis, gencratim loquendo, presbyteri italo-graeci ser­ vent in Italia insulisque adiaccntibus suam di­ sciplinam ac ritum conficiendi in fermentato Eucharistiam : moncanturqitc impensius sacer­ dotes latini vel graeci ritus, nc Eucharistiam consecrare ac distribuere iuxta proprium cuius­ que ritum praetermittant, uti declaratur in no­ stra Constitutione, quae incipit: Etsi pasto­ ralis, 57, # t, n. 2, ac $ 6, num. to et seq., Bullarii nostri tom. r. 24. Quibusdam Ecclesiae saeculis is usus obtinuit, ut post Baptismi sacramentum Eu­ charistia pueris traderetur, haud quidem ex ea petsuasions, quod esset ad aeternam puerorum salutem necessaria , sed cx mero ritu ct con­ suetudine tunc temporis vigente, quemadmo­ dum sapienter animadverterunt Tridentini Con­ cilii Patres sess. 2t, cap. 4. Inter errores ar­ menorum a Summo Pontifice Benedicto XII damnatos, quinquagesimus octavus apud Raynaldum, ad annum Christi tq4t, ÿ 66, tecensctur ille, quo asserebant, ad aeternam puero­ rum salutem ct Baptismi iis collari validitatem, praeter Confirmationis sacramentum, Euchari­ stiam etiam iisdem esse administrandam. In I occidentali Ecclesia, quadringentis et amplius ab hinc annis, Eucharistia pueris post Bapti­ smum non administratur. Verum negari nequit, in libris ritualibus orientalium commemorari ritum Communionis post baptismum pueris ad­ ministrandae. As>emanus iunior lib. 2 Codicis Liturgici cap. t4g, refert ordinem ministrandi Baptismi apud melcbitas; pag. quoque 709 ordimm exscribit Baptismi Syrorum, editum a Philoxeno Mabugensi Episcopo monophysita ; pag. 706 alium atfert desumptum a veteri ri­ tuali Severi Patriarchae Antiocheni monuphy1 i ta rum antesignani: ct lib. 4 eiusdem codicis, pag. 95 et pag. tjo, binos alios ordines com­ memorat, servatos inter armenos et cophtos in ministrando Baptismo ; quibus omnibus prae­ cipitur, ut pueris post baptismum Eucharistia ministretur. Huiusmodi consuetudinem apud nonnullos graecos id sua usque tempora ob­ tinuisse ait Sanctus Thomas 7 par., qu. yo, art. ad tertium. Arcudius vero lib. j de sa­ cramento Eucharistiae, cap. r r, hanc esse graeeorum disciplinam scribit; sed aliqui cx ipsis paulatim eam deseruerunt, propter incommoda quae in praebenda pueris post baptismum Eu­ charistia identidem intercedebant. In actis Syn­ odi sub Sergio Patriarcha /Vntiochcno Maronitarum, habitae in Monte Libano die 18 sept, anno 1596, cui praefuit pater Hieronymus Dandinus Societatis lesu, nuncius Summi Pontificis Clementis VIII, haec verba leguntur can. 7 : Quoniam parvulis sine indecentia maxima, venerabilisque Sacramenti iniuria, vix potest sa­ cra Christi Communio dari ; caveant in poste­ rum sacerdotes universi, ne quemquam ante rationis usum ad eam admittant. Consentiunt patre» Concilii Zamosciac habiti anno 1720 ÿ 7 de Eucharistia. Idemquc firmatum legitur in actis Libanensis Concilii, quod habitum fuit anno 1736 cap. 12 de sanctissimo Euchari­ stiae sacramento, num. / 7, cuius haec sunt verba : « In antiquis quidem nostris ritualibus, sicut et in Ordine veterc Romano ct in euchologiis graecis, Baptismatis ministro diserte prae­ cipitur, ut infantes mox a baptismate, chrismate delibutos, pascat Eucharistiae sacramento ; nihi­ lominus, tum ob debitam huic augustissimo Sa­ cramento reverentiam, tum quia idem non est infantibus ac pueris ad salutem necessarium, praecipimus, ut infantibus quidem, dum ba­ ptizantur, Eucharistia nullo pacto, neque sub specie sanguinis, porrigatur ». Quod ipsum sta­ tutum fuit in Constitutione pro italo-graccis, incipiente : Etsi pastoralis, 57, § 2, num. 7, Bullarii nostri torn. t. 25. De usu administrandae Eucharistiae sub utraque specie etiam laicis, quoad orientalem ct graecam disciplinam, fuse disserunt Arcudius in concordia occidentali et orientali in Sacra­ mentorum administration e lib. q, cap. 4; ct Leo Allatius in prima adnotatione de Ecclesiae oc­ cidentalis atque orientalis consensione, p. 1614 et seq. In graccorum Collegio, quod Romae, uti diximus, erectum fuit a Gregorio XIII, ca indicta lege, ut graccus in eo ritus servetur, quemadmodum praefatus Leo Allatius testatur in suo tractatu de aetate et interstitiis, pag. 2t, iuxta ipsius Collegii constitutiones a Summo Pontifice Urbano VIII confirmatas, debent alu­ mni quolibet octiduo animi sordes Poenitentiae sacramento eluere et sacram Eucharistiam su­ mere quintadccima quaque die, nec non festis diebus solemnibus, et singulis Adventus ct Qua­ dragesimae Dominicis, latino ritu servato ; in festis vero solemnioribus, videlicet diebus Paschatis, Pentecostes et Nativitatis Domini, iubentur, Eucharistiam sub utraque specie ritu graeco suscipere, hoc est in fermentato, San­ guine intincto, ad quam rem perficiendam sa­ cerdos utitur parvo cochleari, quod infert in os suscipientis Eucharistiam. Idemque ritus ser­ vatur cum reliquis graecis omnibus, qui prae- An. C. i;*J Ao. C. 1755 S. C, DE PROP. FIDE 243 An. C. 175$ dictis diebus ad solemnc Missae sacrificium concedimus et permittimus, modo absit cochlea­ conveniunt, aut qui aliis per annum diebus in ris usus, quem omnino abrogandum esse sta­ ecclesia graeci collegii sibi Eucharistiam ritu tuimus. ritu (tondendi graeco administrari deposcunt. Verum Italo26. Postremo, ab Eucharistiae Sacramento Dc •quam in Call· graecis in memorata Constitutione : Etsi pa­ minime recedentes, hic verba faciemus de alio cem po»t conic· crati unem. storalis, 57, $ 6, num. /5, Eucharistia sub orientali ct graeco ritu, quo nimirum sacerdos, utraque specie permittitur in illis dumtaxat po.^t consecrationem ct ante consummationem, locis, in quibus ritus huiusmodi Communionis paululum aquae tepidae in calicem fundit. Mat­ retentus viget ; sed in aliis locis, ubi idem ritus thaeus Biasta res in Syntagmate alphabetico, obsolevit, Eucharistia sub utraque specie pro­ cap. 8, tom. 2 Syndicon Graecorum, p. rjj, hibetur. Ab hac disciplina seu ritu sumendae huiusmodi ritum commemorat, eiusque signi­ Eucharistiae sub utraque specie, licet in uni­ ficationem affert. Eutymius, Tyri nc Sidonis versa orientali Ecclesia recepto, nonnulli graeci Archiepiscopus, anno 1716 Summo Pontifici ct orientales paulatim recesserunt. Lucas Hol- Clementi XI nonnulla quaesita proposuit, quo­ stenius, vir sane clari nominis, in epistola ad rum alterum erat, utrum melchitis Syriae ac Bertoldum Nimisium, quae typis impressa af- | Palestinac interdicere deberet, aquam tepidam fertur in opusculis graecis ac latinis Leonis divino Sanguini post consecrationem effundere; Allatii, pag. 436 refert, sc praebuisse Eucha­ cui redditum fuit responsum, adiecta accurata ristiam in Vaticana Basilica presbytero a bys­ ct luculenta instructione ab eodem Pontifice sino, qui cum aliis communicaturus, ad sacram approbata, eiusque iussu transmissa nd supe­ Mensam accesserat : cumque eum sub unica riores missionum Terrae Sanctae, Damasci. specie panis Eucharistiae participem fecisset, Tyri ac Sidonis : iniunctumque praedicto Arab ipso deinde, atque etiam ab aliis aethiopicae chicpiscopo, ne id fieri interdiceret cum dc ve­ Ecclesiae hominibus, sciscitatum fuisse, an, iu­ teri ritu ageretur, Sedi Apostolicae perspecto, xta patriae suae ritum, Eucharistiam sub unica et graecis sacerdotibus etiam Romae permisso; specie panis sumere consuevissent, tam in so­ per quem innuitur fidei ardor, qui maximus lemn*! lyturgia, quam in quotidiana Euchari­ erga tantum mysterium debet conflagrare. Si­ stiae participatione, nec non cum ad cos ex­ mile responsum die 3i martii an. 1729 iussu tremo morbo laborantes eadem in Viaticum Benedicti Papac ΧΙΠ datum fuit Cyrillo graeatfercbatur ; testaturque, fuisse sibi ab ipsis corum Patriarchae Antiocheno. Idem ritus Italoresponsum, sacram Synaxim sub unica specie graecis permittitur in citata Constitutione 37 panis sibi semper administrari, haneque esse I Etsi pastoralis, §6, n. 6, Bullarii nostri t. 1. veterem disciplinam in aethiopica Ecclesia ob­ Cumque subinde in congregationibus, quae pro ticentem. Inter quaesita Summo Pontifici Gre- correctione librorum ecclesiasticorum Ecclesiae goiio XIII proposita a Patriarcha maronitarum, orientalis habitae fuerunt, ad accuratiorem s?., tiens recensetur : Nos Missam celebramus quamque diligentiam adhibendam, diu mul­ in solo azymo : laid vero nostri sub utraque tumque disputatum fuisset, utrum interdicen­ specie communicant. Cui Pontifex his verbis dus esset ritus infundendi in calicem aquam respondit : Si volunt in a^ymo consecrare, tepidam post consecrationem, cum potissimum non videntur prohibendi : laid vero a Commu­ Humbcrtus Cardinalis Sylvae Candidae supe­ nione sub utraque specie pedet entim arcendi rioribus temporibus plurimum adversus eumsunt; totus enim Christus sub unica specie dem ritum declamasset, responsum fuit die 1 continetur, et in usu calicis magnum est pe­ Maii 1746, nihil esse innovandum, quod re­ riculum effusionis: uti legere est in laudato scriptum a nobis deinde confirmatum fuit ; ra­ Opere Thomae a lesu de Conversione omnium tionibus enim a praedicto Cardinali allatis nil gentium, p. 486 et seq. Patres etiam Concilii ponderis inessc compertum fuit. Attamen Pa­ Libanensis habili anno \y36, part. 2, cap. 12, tres Concilii coacti in urbe Zamosciac an. 1720, num. 21, huiusmodi consilio inhaerentes, ita graves ob causas inhibuerunt ruthenis sacerdo­ statuerunt: Deinde eiusdem Sanctae Romanae tibus, nc aquam tepidum post consecrationem Ecclesiae institutis inhaerentes, praecipimus et in calicem funderent, uti legi potest § 4 de stricte mandamus, ne cui laico, vel clerico in celebratione missarum : Inhibet gravem ob minoribus Ordinibus constituto Communio sub causam et abrogat toleratam in orientali Ec­ utraque specie tradatur, sed sub una tantum, clesia consuetudinem, ad consecratas calicis panis nimirum; solis diaconis permittentes, ut species aquam tepidam effundendi, post con­ in solemni missa Eucharistiam sub utraque secrationem, ante Communionem. Allata exempla specie a sacerdote accipiant, hoc est sub specie 27. His sane et aliis huiusmodi exemplis, transitum a ritu panis primum, deinde sub specie vini, semoto quae facile cumulari possent, inniti valent, qui orientali ad lati· haud insi­ tamen, quem superius commemoravimus, co­ erga transitum a ritu orientali et graeco ad oc­ num nuant. chlearis usu: /U vero diaconis, ut Hostiam cidentalem ct latinum sunt propensiores, vel Sanguine intinctam a sacerdotibus, in solemni certe quidem putant sc iurc optimo agere, dum praesertim Missa, accipere possint et valeant, schismaticum orientalem ad Ecclesiae unitatem An. C. «7H IW recitatio» stmboli μ >1 M. μ 244 COLLECTANEA An. C. 1755 convertentes, satagunt eum Jem abducere ab sitam persequendo, Amalurius in lib. de Dialiquo ritu, quem servare consueverat, prius· I vinis Officiis, cap. 14, postquam innixus au‘ quam nobis consentiret, quique a reliquis omni­ ctoritate S. Paulini in epistola ad Severum re- ' "° bus orientalibus et grace’s, cx veteri disciplina, tulit, sola feria sexta maioris I lebdomadae in firmiter retinetur ct observatur. Verum neque Ecclesia Hyerosolymirana exponi consuevisse posuperius allata exempla, nec cetera, quae in I pulo adorandam Crucem ipsam, in qua Chri­ medium proferri possent, quidquam illorum stus pependit, huic graecae consuetudini tribuit opinioni suffragantur; tum quia in transitu a ritum adorationis Sanctae Crucis, quae m of­ ritu orientali ct gracco ad occidentalem ct la- ficio praedictae feriae sextae in unaquaque la­ tinum tollitur omnino quidquid ab ipso gracco tina ecclesia ad hanc usque diem peragitur. „ c ritu praescribitur et nostro ritui non conforma­ Trisagium « Sanctus Deus, Sanctus Fortis, tur ; quod non contingit in iis exemplis, quae Sanctus immortalis, miserere nobis » pia est paulo superius allata sunt, quibus nempe, si ct frequentissima oratio in graecorum lyturgia, aliqua peculiaris solemnitas gracci ritus tolli­ uti recte advertit Goarius in notis ad eucholotur, ritus tamen ipse ac reliqua omnia eodem gium in Missam Sancti loannis Chrysosromi, ritu praescripta intacta servantur; tum quia par­ pag. I09· orationis origo repetitur ex mi­ tem etiam aliquam demere cx aliquo ritu, sal­ raculo, quod medio sacculo quinto contigit in vis reliquis eiusdem ritus partibus, non est pri­ regia Urbe Constantinopolitana ; cum enim vati viri, sed auctoritas publica intercedat nc- Theodosius Imperator, Patriarcha Proeliis, et ccssc est, videlicet supremi Capitis universalis universus populus in aperto ad Deum preces Ecclesiae, qualis plane est Romanus Pontifex. effunderent, ut ab imminenti liberarentur ex­ Sedes namque Apostolica ea est, quae praeci­ cidio, quod ipsis ab ingentibus terrae motibus puo quodam iurc, quoties ipsi consentaneum impendebat, puer repente in caelum rapi visus visum fuit, ab orientali Ecclesia ritum aliquem est, qui deinde in ten am demissus, retulit sc desumpsit ct in occidentalem traduxit; aut per­ audivisse angelos praedictum trisagium canen­ misit, ritum aliquem graccum in aliqua latina tes ; quare, cum iussu Procli Patriarchae uni­ Ecclesia usurpari. Eadcmque Apostolica Sedes, versus populus illud devote cecinisset, terra ab quoties deprehendit, periculosum vel indecorum horrendis, quibus concutiebatur, motibus con­ aliquem ritum in orientalem Ecclesiam irre­ quievit, uti narrat Nicephorus lib. 14, cap. 46, psisse, illum damnavit, improbavit, eiusque I recteque prosequitur Summus Pontifex Felix III usum ipsi prohibuit. Ipsa denique Apostolica in epistola tertia ad Petrum Fullonem, quae Sedes, postquam vidit orientalem vel graecam habetur torn. 4 Labbcanae collectionis. Idem aliquam gentem in aliquo latino ritu usurpando vero trisagium in ecclesia occidentali feria sexta ac defendendo vehementer obfirmatam, ac po­ maioris Hebdomadae gracce et latine canitur, tissimum, quando ritus ipse ab antiquo tem­ quemadmodum apposite animadvertit Cardi­ pore invectus fuit, ab omnibus communiter nalis Bona rerum lyturgicar. lib. 2, cap. 10, Pc a lue bc. receptus, atque expresse vel tacite ab Episcopis num. 5. Aquae benedictio in pervigilio Epi- nçdicüonctapcr probatus ritum ipsum tolerando, ct sic appro­ phaniac cx ritu est graecae Ecclesiae proprio, J}*1”0 Lp,p bando, firmavit. uti fuse ostendit Goarius in euchologio, sive 28. In latina ct gracca lyturgia recitatur rituali Graccorum, ct nunc etiam praedicta dic Symbolum, eiusque recitatio in Missae sacri­ Romae in Graccorum ecclesia peragitur haec ficio in Ecclesia orientali primum instituta, functio, dc qua in allata superius Constitutione deinde in occidentalem traducta est, uti colli­ nostra 57, § 5, num. rj, mentio habetur, si­ gitur ex tertio Toletano Concilio habito an. 589 mulque permittitur, ut fideles eadem aqua be­ can. 2, torn. 5 collectionis Labbcanae, p. roog, nedicta aspergantur. Dc transitu ritus huius­ cuius haec sunt verba : W per omnes eccle­ modi ab orientali in aliquas occidentales eccle­ sias Hispaniae vel Gallaeciae, secundum for­ sias videri possunt, quae congessit eruditus Mar­ mam orientalium ecclesiarum, Concilii Con- tene torn. 4 de antiqua Ecclesiae disciplina in stantinopolitani, hoc est centum quinquaginta divinis celebrandis officiis cap. 4, num. 2, et Episcoporum, Symbolum Fidei recitetur, et, quae afferuntur in dissertatione Patris Scbapriusquam dominica dicatur oratio, voce clara stiani Pauli Congregationis Matris Dei, edita a populo decantetur. Quare cum Paties To­ Neapoli anno 1719 cui titulus est: Dc ritu letani Concilii, disciplinam statuentes recitandi Ecclesiae Neritinae exorcizandi aquam in Epi­ symbolum in sacrificio Missae, sc ad ritum phania, ubi propterca, part, q, pag. iff et orientalium Ecclesiarum retulerint, id satis est seq., opportune monet Episcopos, in quorum ad agnoscendum, huiusmodi disciplinam in dioeceses longo ab hinc tempore nonnulli ritus oriente primo institutam , inde in occidentem ab Ecclesia graeca manantes irrepserunt, ut illos pronunasse ; sicut advertunt Cardinalis Bona dc medio tollere tantopere non contendant, ne turbae excitentur, et ne videantur improbare ra­ Rerum Lyturgic. lib. 2, cap. ti, num. 2, ct Georgius de Lyturgia Romani Pontificis tom. 2, tionem agendi Sedis Apostolicae, quae ritus illos irrepsisse cum optime noverit, eosdem tacap. 20, num. 2, pag. if6. Sed rem propo- An.C 17H S. C. DE PROP. FIDE men servari ct frequentari permisit ; affertque etiam pag. 203 epistolam Cardinalis Sanctorii, Sanctae Scverinae nuncupati scriptam, an. i58o ad Fornarium Episcopum Neritinum, de hoc bc ritu spo- ipso argumento, ct dc aquae benedictione in IMi s'lsru in leni V. in Coo- Epiphania, quae in illa dioecesi peragitur. 14 Déniai. Graecus pariter est ritus spoliandi ac lavandi altare feria quinta in Coena Domini. Huiuscc ritus monumentum aliquod reperirc est saeculo quinto : de co namque meminit in suo Typico, sive Ordine recitandi officium ecclesiasticum per totum annum, S. Sabas, qui, teste Leone Allatio, de libris Ecclesiae Graecae dissert, r, pag. 9, obiit anno 431. Si certo affirmari pos­ set Ordinem Romanum ab Hittorpio editum, Sancti Gclasii Pontificis iussu compositum fuis­ se, ritus lavandi altaria feria quinta in Coena Domini praedictae graccorum consuetudini fuis­ set quasi coaevus in latina Ecclesia, cum San­ ctus Gclasius Pontifex obierit anno 4^6. Al, cum incertum sit, utrum Romanus Ordo ab Hittorpio vulgatus, tantae antiquitatis merito praestet, et cum, co seposito, Sanctus Isidorus Hispalensis Episcopus inter Latinos primus cxliterit, qui dc hoc ritu verba fecerit; idemque S. Isidorus anno tij6 sit vita functus : satis id est, ut ab oriente in occidentem fluxisse as­ seratur ritus praedictus, qui in hunc usque diem in nonnullis latinis ecclesiis relinetur, pro­ bantibus Romanis Pontificibus ; ac potissimum in Vaticana Basilica, magna cum solemnitate, feria quinta in Coena Domini quotannis per­ agitur. Suaresius Episcopus Vasionensis ct Vi­ carius eiusdem Basilicae, ct loannes Chrysostoinus Battellus Archiepiscopus Amasenus, qui in minoribus inter bénéficiâtes eiusdem Basilicae recensebantur, duas elucubratissimus dissertatio­ nes ediderunt, quibus praedictum ritum illu­ strarunt. Quae cum ita sint, exemplis ct factis aperte evincitur id, quod paulo ante diximus, Sedem videlicet Apostolicam non omisisse, quoties id rationi consentaneum putavit, aut adscisccrc in universam latinam Ecclesiam ri­ tus, qui ad graecam Ecclesiam pertinebant, aut permittere, ut peculiares quidam ritus, qui nb Ecclesia graeca manarunt, in nonnullis latinis • re robai· ecc^cs“s observarentur. additione«dTri29. Iam paulo superius dc Trisagio sermo’; m nem fecimus, deque admirabili modo, quo canius eiusdem in sacras lyturgias Ecclesiae graecae inductus fuit: cum tamen Petrus Fullo, cognomento Gnaphacus, fautor haeresis Apollinaristarum, qui Thcopaschitae appellantur, ausus fuisset Trisagio haec verba superaddere : Qui crucifixus es pro nobis: sicuti fuse com­ memorat Theodorus lector lib. 1 Collectanear.; ct cum nonnullae orientis Ecclesiae, ac potis­ simum syrorum ct armenorum, opera cuiusdam lacobi syri, teste Niccphoro lib. 18, cap. 52, additamentum huiusmodi recepissent ; haud praetermiserunt Romani Pontifices, pro ea quam in similibus adhibere consueverunt vigili cura ct sollicitudine, inolescenti errori se opponere, factamque Trisagio additionem interdicere ; refi­ cientes interpretationem, qua, Trisagium ipsum referendo ad solam Filii personam, non vero ad 1res divinas personas, omnem erroris suspi­ cionem adimi jactabatur: tum quia periculum semper supererat adhaerendi dogmati haere­ tico; tum quia humanae mentis praesumptio ad solum Christum referre minime poterat hy­ mnum ab Angelis in honorem Sanctissimae Trinitatis decantatum, sicuti Lupus recte ex­ pendit in notis ad cm. 8t Trullanum, ubi, postquam retulerat, a Felice III et Romana Synodo damnatam fuisse additionem Trisagio factam, ita subdit : Hymnum soli divinae Tri­ nitati a Sanctis semper Angelis adeantatum, Ecclesiae ab ipso Deo ac eisdem sanctis An­ gelis in puero laudato traditum, malorum re­ giae urbi impendentium depulsione confirma­ tum, ac in eodem sensu et ratione compro­ batum a plena Synodo Chalcedonensi, con­ stanter asseverant (loquitur de Episcopis tum in praedicto Concilio congregatis, tum de aliis additamentum Trisagio factum respuentibus), humana praesumptione non potuisse ad solum Christum detorqueri. S. Gregorius VII eodem religionis studio ipsam additionem improbavit in sua epistola prima, lib. 8, scripta ad Archiepiscopum sive Patriarcham armenorum. Idem praestitit Gregorius Kill in nonnullis suis epi­ stolis datis in forma Brevis ad Patriarcham maronitarum die 14 Februarii anno 1377. gregatione autem Propagandae Fidei, habita die 3o Januarii anno 1635, cum examini subiecta fuisset armenorum lyturgia , atque inter cae­ tera accuratiori disquisitione fuisset expensum, utrum additio inducta Trisagio tolerari posset, ob indicatam causam, quod illa ad solam Filii personam relationem habere posse videretur, responsum fuit, id non esse permittendum ad­ ditionemque omnino expungendam. Summus Pontifex Gclasius in sua epistola nona ad Epi­ scopos Lucaniae, cap. 26, pravam consuetudi­ nem iam invectam improbavit, iuxta quam mulieres sacerdoti missam celebranti inservie­ bant ; cumque idem abusus ad graecos transiisset, Innocentius IV in epistola, quam ad Epi­ scopum Tusculanum dedit, cumdem severis­ sime proscripsit : Mulieres autem servire ad altare non audeant, sed ab illius ministerio repellantur omnino. Iisdem verbis a Nobis quoque prohibetur in nostra saepius citata Con­ stitutione: Etsi pastoralis §6, n. 21, torn. 1 Bu Harii nostri. Feria quinta maioris hebdoma­ dae, ad recolendam Dominicae Coenac memo­ riam, sacra peragitur functio, in qua conse­ cratur panis, qui per integrum annum asser­ vatur, ut illo reficiantur lethali morbo labo­ rantes, qui sacram Synaxim in Viaticum sibi deposcunt, et aliquando etiam eidem pani con- De improbato mulierum servi­ tio ad altare in Missa. De illiatA per integrum annum assentatione pa­ nis consecrati in Fer. V, maioris hebdomadae. An. C. 175$ procewonc Spiritu· Sancti j ct Filio. 246 COLLECTANEA sccrato exigua pars vini consecrati effunditur. I Spiritu Sancto congregati fuerunt. Quod au­ Ritus huiusmodi a Leone Allatio describitur in tem ad alterum hoc caput attinet, firmatum suo tractatu de Communione orientalium sub fuit, non modo licuisse, sed et valde conve­ specie unica, num. 7. Summus Pontifex Inno­ niens fuisse, ut huiusmodi additio fieret Nicaeno centius IV in laudata epistola ad Episcopum Symbolo, eo quod Ephcsinum Concilium so­ Tusculanum, ritum illum graecis interdixit, lummodo inhibuerit additiones fidei oppositas, hisce verbis : Eucharistiam in die Coenae Do- aut temerarias et a communi consuetudine de­ mini consecratam, usque ad annum, praetextu vias ; non vero orthodoxas et quibus aliquis infirmorum, ut videlicet de illa ipsos commu­ fidei articulus in eodem symbolo implicite con­ nicent, non reservent: addiditque ut paratam tentus, explicatius declararetur. Tertium deni­ semper Eucharistiam haberent pro infirmis, sed que, utrum, posita pro indubio fidei dogmate illam qualibet decima quinta die renovarent. processione Spiritus Sancti a Patre et Filio, Arcudius in tract, de Concordia Ecclesiae occi­ agnitaque insuper in Ecclesia potestate addendi dentalis et orientalis, lib. 5, cap. 55 et 36, absur- ‘ Symbolo vocem Filioque, permitti posset, ut ditares, quae ex eo ritu promanabant, indicare orientales ct gracci in sacrificio Missae Sym­ haud praetermisit, de procans Romanos Pontifi­ bolum recitarent ad eum modum, quo prius ct ces, ut illum penitus abrogarent. Praestitit id ante schisma consueverant, quod perinde est ac Clem. VIII in sua Instructione, idemque et Nos dicere, praetermissa voce Filioque. Quod autem praestitimus in nostra Constitutione: Etsi pa­ pertinet ad postremum hoc caput, non eadem storalis 57, # 6, num. 3 ct seq. In Concilio semper fuit Sedis Apostolicae disciplina ; quan­ Zamosciac a duabus Congregationibus, Concilii doque enim orientalibus et graecis Symbolum videlicet ac Propagandae Fidei, examinato, §3 , absque voce Filioque recitare permisit ; tunc de Eucharistia, legitur statutum, ut si alicubi nimirum, cum certo constiterat, priora duo ca­ adhuc vigeret ritus consecrandi Eucharistiam ! pita seu articulos ab illis recipi, noveratque feria quinta in Cocna Domini, eam suffundendi omnino, fore ut, si iisdem denegaretur id, aliqua gutta Sanguinis, servandique pro infir­ quod tanto studio deposcebant, exoptatae unioni mis in annum integrum, in posterum omnino aditus intercluderetur. Nonnunquam vero Sym­ praetermittatur ; sed parochi Eucharistiam pro bolum cum additione Filioque ab orientalibus infirmis servent, ipsam qualibet octava, aut de­ ct graecis recitari omnino voluit ; cum scilicet cima quinta die renovantes. Eamdem viam merito suspicari potuit, eosdem ideo nolle Sym­ institerunt Patres Concilii Libancnsis a Nobis bolum cum additamento recitare, quod adhae­ confirmati, sicuti patet ex cap. /2 de Sacra­ rerent errori opinantium, ac asserentium Spiritum mento Eucharistiae, num. 24. Quibus sane Sanctum a Patre et Filio non procedere, vel ab Ec­ exemplis manifesto comprobatur, quod Sedes clesia additionem illam Filioque Symbolo fieri Apostolica nunquam omiserit graecis interdi­ non potuisse. Duo Summi Pontifices, nempe Bea­ cere ritus aliquos, licet apud cos iampridem tus Greg. X in Lugdunensi Concilio, ct Eugcobtinerent, quoties eosdem perniciosos ct malos nius IV in Florentino, primam agendi rationem, esse, aut evadere posse deprehendit. ob indicatas causas, cum graecis adhibuerunt, 3o. De processione Spiritus Sancti a Patre uti constat ex torn, j collectionis Concil. Harac Filio, quemadmodum superius indicavimus, duini, pag. 698 D, ct torn. 9 eiusdem colle­ praecipue disputatum est, quoties dc unione ctionis, pag. 303 D. Alteram vero rationem, graccac et orientalis ecclesiae cum latina et ex causis itidem supra allatis, amplexus est scroccidentali actum fuit. Huius articuli examen vavitque Summus Pontifex Nicolaus III, cum trinam vcluti faciem pracsetulit, atque adeo ad deprehendit, Michaelem Imperatorem ex bona haec tria capita redactum est. Primum an pro­ fide non agere, neque iis stare, quae pollicitus cessio Spiritus Sancti a Patre ct Filio esset fidei fuerat in tractanda unione, quam cum Ponti­ dogma : ct quoau primum hoc caput, firmissime fice Gregorio X praedecessore suo absolverat responsum fuit non esse ullo modo dubitandum, atque firmaverat. Huius rei documentum e Va­ quin processio Spiritus Sancti a Patre ct Filio in­ ticano archivo desumptum in Raynaldi Anna­ ter fidei dogmata adnumerctur ; neque catholi­ libus impressum est ad annum Christi 1278, cum revera esse, qui illud non recipit, ac profi­ § Eamdem viam institerunt Martinus IV ct tetur. Alterum, an, posito hoc esse unum ex fidei 1 Nicolaus IV. Et quamvis dc Pontificibus istis, dogmatibus, licuerit in Symbolo Missae super- ' quod ad hanc rem pertinet, scriptores diversa addere verbum Filioque, quamvis neque in Ni­ tradiderint, Pachymeres tamen, qui tunc tem­ caena, neque in Constantinopolitana Synodo poris Constantinopolitanam historiam postero­ illud reperiretur, cum potissimum ab Occumc- rum memoriae commendabat, lib. 6, cap. 14, nica Synodo Ephcsina decretum fuerit, nc quid aperte testatur, cos Pracdecessoium suorum epiNicaeno Symbolo adderetur : Statuit Sancta cheiam non fuis>c secutos, sed voluisse, ut ab Synodus, alteram fidem nemini licere proferre, orientalibus ct graecis Symbolum cum addi­ aut conscribere, aut componere, praeter defi­ tione Filioque recitaretur, ut iniccta sibi dc or­ nitam a Sanctis Patribus, qui in Nicaea cum thodoxa illorum fide dubitatio tolleretur ad cer- An. C, 171 An C. 1755 S. C. DE PROP. FID£ 247 An. C. 1755 tum experimentum capiendum fidei et senten­ plene concluditur, Sedem Apostolicam hac ipsa tiae graecorum : eius vera pignus idoneum in re quandoque, ex peculiaribus circumstantiis, fore, si et ipsi Symbolum, sicut latini, pro- perspectaque sibi gentis alicuius indole, consen­ nun ciarent. Idem Pontifex Eugenius, qui in sisse, ut certus adhiberetur modus, quem tamen Florentino Concilio orientalibus concesserat, ut ab aliis, ob diversas circumstantias, diversumsine ea voce Filioque, Symbolum recitarent, que locorum ct populorum genium, nullatenus Aliquo ex Il­ cum deinde armenos in unitatem Sanctae Ec­ usurpari permisit. Quamobrem, ut oneri susce- De linit nubuttpud clesiae reciperet, eisdem praecepit, ut Symbolo I pto satis faciamus, nihil aliud superest, quam on entile*, pnetenim mironipraedicta additione adaucto uterentur, uti vi­ ut ostendamus, aliquando eamdem Sedem Αρο- tit. dere est in collectione Conciliorum Harduini stolicam , dum novit gentem aliquam orienta­ torn, (J, pag. 433 B, eo quod fortasse arme­ lium ct graccorurn, in aliquo latino ritu adhi­ nos , non aeque ac graecos, ciusmodi addita­ bendo tenaciorem esse, illius usum ei benigne mento repugnantes deprehenderat. Callistus iti­ permisisse, praesertim si huiusmodi ritus usur­ dem III Romanus Pontifex, cum Fratrem Simo­ pandi consuetudo a vetustioribus temporibus nem ex Ordine Praedicatorum munere Inquisi­ inolevit, ct Episcopi non modo eidem nunquam toris decoratum in Cretam ablegaret, quam in adversati sunt, sed aut tacite aut expresse eam­ insulam sc receperant plures graeci aufugientes dem comprobarunt. Verum, cum hac ipsa de ab urbe Constantinopolitana, cuius ante bien­ re perspicua exempla iam fuerint superius al­ nium tureae potiti fuerant , iussit ipsum vi­ lata, dum verba fecimus de ea classe orienta­ gilem adhibere curam , ut iidem graeci Sym­ lium et graccorurn , qui ritus suos maiori ex bolum cum additione Filioque recitarent, sicuti parte retinentes, atque latinos aeque ac orien­ narrat Gregorius Trapezuntius in sua epistola tales ritus venerantes, aliquem ex nostris ritibus ad Cretens., torn, r Graeciae orthodoxae, amplexi sunt, ab inutili idcirco repetitione abs­ apud Allatium pag. 537, quod confirmatur tinebimus, ea hic revocantes, quae superius in etiam ab Echard. torn. 1 Scriptorum Ordinis his ipsis litteris plene fuerunt exposita. Duo Sancti Dominici pag. 76’2; fortasse enim Pon­ solum exempla ex maronitis desumpta subne­ tifex suspicabatur, ne praedicti graeci, quippe ctemus iis, quae iam adduximus. Nonnullis qui ex urbe Constantinopoli advenerant, in eo abhinc saeculis maronitae pontificales ac sa­ cerdotales vestes aihibent eiusdem plane for­ fidei dogmate minus firmi essent. In duabus mae, quam latinus ritus praescribit, quemad­ formulis professionis fidei, quas iam superius commemoravimus, quarum alteram Grego­ modum in citato saepius Libancnsi Concilio rius Kill graecis, alteram Urbanus VIII orien­ habito anno 1736 legitur cap. 12 dc Sacramento Eucharistiae, num. 7. Summus enim Pontifex talibus praescripsit, nihil aliud continetur, quam quod in Florentino Concilio fuit constitutum. Innocentius III epistola ad Hiercmiam Patriar­ In duabus Constitutionibus, altera videlicet Cle­ cham anno 121 5 data, quae incipit: Quia di­ mentis VIII, quae est 34, veteris Rom. Bulvinae sapientiae bonitas, illos adhortatus est, larii torn. 3, § 6, Nostra altera incipiente: ut sc latinae Ecclesiae in pontificalibus orna­ mentis conformarent. Quam ob causam tum Etsi pastoralis, § r, Bullarii nostri torn, r, utraque edita pro latinis Episcopis, in quorum idem Pontifex, tum cius successores, ad illos dioecesibus versantur graeci aut albanenses sacra indumenta, calices ac patenas dono mi­ graccum ritum servantes, dummodo hi Spiri­ serunt, uti narrat Petrus Patriarcha in duabus tum Sanctum a Patre et Filio procedere fa­ epistolis ad Leonem X datis, relatisque tom. 14 teantur, ct agnoscant Ecclesiae fuisse potesta­ Collectionis Conciliorum Labbeanae, pag. 346 tem addendi Symbolo vocem FHioque, minime et seq. Nuper autem in praecitato Libancnsi iubentur Symbolum cum hac additione recitare, Concilio cap. 13 unanimi «consensu, nostraque nisi forte, ea praetermissa, scandalum immine­ subsequuta approbatione, iidem maronitae, ret ; aut certo aliquo in loco peculiaris con­ quoad Praesanctificatorum Missam, latinum ri­ tum amplexi sunt, illam tantummodo feria se­ suetudo iam invaluisset recitandi symbolum cum additione Filioque; aut denique necessa­ xta in Parasceve celebrantes, relicta, iustis gravibusque dc causis, disciplina graecorum, qui rium putaretur, ut Symbolum ab illis cum praedicta additione recitaretur, ad eliciendam diebus quadragesimalis ieiunii nonnisi Missam indubiam rectae ipsorum fidei probationem. Praesanctificatorum celebrant, excepto sabbato, Recte autem non modo Patres Concilii Zamo- dic Dominico ct festo Annunciationis Beatae sciae, tit. r de Fide Catholica, sed etiam Pa­ Virginis, si forte in quadragesimam incidat, tres Libanensis Concilii, part. 1, eodem tit., iuxta praescriptum in Trullano Can. 52. Hisce num. t2, ad omnem scrupulum submovendum, siquidem diebus, sacerdos panem consecratum provide statuerunt, ut sacerdotes omnes eorum in tot particulas dividit, quot dies subsequun­ legibus subiecti, Symbolum, iuxta consuetudi­ tur, quibus Missa Praesanctificatorum celebra­ nem Romanae Ecclesiae, cum particula Filiotur; quibus nimirum vescitur pane eucharistico, que usurpent. quem antea consecravit, asservans in ciborio 31. Ex his, quae huc usque dicta sunt, reliquas consecratas particulas, ut sequentibus An. C. «71$ 248 COLLECTANEz\ diebus, quibus Missam Pracsanctificatorum ce­ lebrabit, iisdem vescatur, atque aliis etiam, qui adstant petuntque, distribuat; uti fuse com­ memorat Leo Allatius in Prolcgomenis ad Gabrielcm Naudacum de Missa Praesanctificatorum pag. 1531» num. r. 32. Huic nostrae epistolae tinis hic impo­ nendus alicui forte videri poterit, cum in ca et allatum iam fuerit responsum redditum quae­ sitis a sacerdote missionario Balscrac propositis, nimirum, Nihil esse innovandum, ct indicatae itidem fuerint firmissimae regulae, quas sequan­ tur missionarii, qui orientales a schismate ct erroribus ad unitatem, sanctamque catholicam fidem revocare satagunt ; neque enim ex iure canonum et Apostolicarum Constitutionum se gerit, qui in convertendis orientalibus, ritum quoque orientalem et graecum, in iis quae ab Apostolica Sede tolerantur atque admittuntur, de medio auferre contendit; aut id agit, ut, qui convertuntur, ritum, quem hactenus servave­ runt, dimittant, ct latinum amplectantur. Nihi­ lominus, antequam finis huic epistolae impo­ natur, nimis congruit, ut nonnulla insuper at­ tingantur, quae propius pertinent ad quaestio­ nes a praedicto missionario propositas, quibus iam responsum fuit nihil esse innovandum. Pc cterciflo π33. Porro, si in urbe Balscrac degunt ca­ tat oriental»» ία lilinorum cedc- tholici ritus orientalis, armeni aut syriaci, ipsiliit. que peculiari ecclesia carentes, ad missionariorum latinorum ecclesiam conveniunt, ubi sa­ cerdotes orientalis ritus rem divinam reliquasque peragunt suis ritibus cocrcmonias, laici autem Missae sacrificio intersunt ct Sacramenta suscipiunt, non magnopere adlaborandum est, ut defendatur, nihil esse innovandum, uti re­ scriptum fuit; quodque antea obtinuit, idipsum et in posterum servari oportere, permittendo videlicet praedictis sacerdotibus ct laicis, ut in latina Ecclesia ca facere pergant, quae ad hanc usque diem peregerunt. Nam iure canonico illud quidem statutum habetur, ritum orientalem et graecum cum latino haud esse miscendum, uti videre est ex integra decretali Caelcstini III apud Gonzales cap. Cum secundum, de tem­ poribus Ordinationum; atque in Decretali Innoccntii III cap. Quanto, de consuetudine, cap. Quoniam, de Officio iudtc. ordinar., ct in Decretali Honorii III cap. Litteras, dc ce­ lebrat. Missar. At nullo iure allirmari potest, ritus commixtionem apostolica aliqua consti­ tutione vetitam, induci ex co tantum, quod irmcnus, maronita, aut graccus iuxta ritum suum in latina ecclesia vel Missae sacrificium, vel alias cocrcmonias cum populo sui ritus exerceat, aut versa vice latinus in orientalium ecclesia idem praestet, dum praesertim legi­ tima aliqua subest causa, dc qua in praesenti facti specie nullo modo dubitari potest, cum orientales illi in civitate Balscrac peculiari cu­ rtant ecclesia, ita ut, si ipsis latinorum ec­ clesia non pateret, loco plane omni destitue­ rentur, in quo Missae sacrificium olfcrre pos­ sent, ct cum populo sui ritus ca exercere, quae peragenda sunt, ad illos in sancta unione re­ tinendos ac confovendos. 34. Vetita sane ritus admixtio esset, si la­ tinus in fermentato consecraret ct Eucharistiam in fermentato consecratam latinis administra­ ret. Idemquc dicendum esset, si orientales, qui azymi consuetudinem haud amplexi sunt, in azymo rem divinam facerent, ct genti suae sa­ cram Eucharistiam in azymo distribuerent. Cu­ rare siquidem debent sollicite Ordinarii quoque latini, quibus italo-gracci subiiciuntur, ut la­ tini semper in a\ymo, graeci autem, ubi pro­ priam parochiam habent, in fermentato commu­ nicent ; uti praecipitur in Constitutione nostra Etsi pastoralis 37, n. 6, n. 14, Bullarii nostri t. i. Vetita quoque ritus permixtio esset, si la­ tinus sacerdos, modo iuxta latinum, modo iu­ xta graecum ritum; aut sacerdos graccus, modo graeco, modo latino ritu, Missam celebraret. Id enim interdicitur in Constitutione S. Pii V, quae incipit: Providentia, quaeque esc 21, torn. 4, part. 2 Bullarii novi Romae impressi; ubi facultates omnes quae praecedentibus tem­ poribus nonnullis presbyteris super hoc con­ cessae fuerant, omnino revocantur. Huic con­ stitutioni S. Pii V congruit quoque pracindicata nostra, # 7, num. to. Quod si presbyteris Societatis Icsu qui collegiis nationum orienta­ lium Romae erectis praesunt, ct qui praedictae Societatis institutum «implectentes, a graeco ritu ad latinum transierant, indultum fuit, uti su­ pra indicavimus, ut aliquando Missae sacrifi­ cium graeco et orientali ritu celebrent ; hoc ideo factum est, sicuti praemonuimus, ut alu­ mni , qui graccorum et maronitarum ritum profiteri debent, .Missam praedicto ritu cele­ brare addiscant, ct iuxta eumdem divina officia toto vitae suae curriculo persolvere : verum circumstantiae peculiares huiusce plane singu­ laris casus salis evincunt, non posse illum in exemplum afferri ad similia indulta obtinenda: quod adeo verum est, ut, quamvis Cardinalis Lcopoldus Kollonitz Clementi XI praedecessori nostro exposuerit, valde profuturum catholicae religioni, si latinis missionariis permitteretur, ut in Hungaria graeco ritu celebrarent, quoties ita necessitas postulare videretur, relicta tamen ipsis libertate, ut ad latinum ritum redirent ; idem tamen Pontifex perpendens animo debere unumquemque, iuxta canonicas sanctiones, in suo ritu permanere, neque licere sacerdoti, modo latino, modo graeco ritu celebrare, fa­ cultatem quae α praedicto Cardinali petebatur, impertiri recusaverit, uti patet ex cius epistola in forma Brevis, quam ad eumdem Cardinalem dedit 9 maii ann. ijob, ct quae continetur torn, t Epistolar. et Brev. selection eiusdem Pontificis typis editorum, pag. 205. An. C.ijj; De wiur_4 edmiiÜofjL S. C. DE PROP. FIDE An.C. 1755 35. Haec ct alia plura exempla, quae facile possent cumulari, pertinent ad ritus permixtio­ nem ab Ecclesiae legibus vetitam : verum, uti iam diximus, interdicta ritus permixtio appel­ lari nunquam poterit, si ob legitimam aliquam causam sacerdos orientalis ritus ab Apostolica Sede probati , in latinorum ecclesiam admit­ tatur, ut ibi Missam caeterasque functiones ce­ lebret ct sacramenta populo nationis suae ad­ ministret. id palam Romae fieri intuemur, ubi sacerdotibus armenis, cophtis, mclchitis ct graccis patent ad Missam celebrandam templa nostra, ut illorum pietati satisfiat ; quamvis suas peculiares ecclesias habeant, ubi rem di­ vinam facere possent : dummodo tamen sacra indumenta et caetera, quae nd Missae celebra­ tionem iuxta ipsorum ritum necessaria sunt, secum afferant, cosquc comitetur nationis suae minister, qui eisdem celebrantibus inserviat, et a custodibus ct sacrario praefectis opportune caveatur, ne ob rei novitatem in aditantibus turbae ac tumultus excitentur ; quemadmodum in edicto, quod pro ecclesiasticis ct Inicis orien­ talibus Romae degentibus die i3 februarii an­ no 1743 per vcncr. Fratrem Nostrum loannem Antonium tunc tituli Sancti Silvestri ct Martini in Montibus presbyterum, nunc Episcopum Tu­ sculanum, S. R. E. Cardinalem Gaadagni nun­ cupatum, nostrum in Urbe eiusque districtu Vicarium generalem, iussu nostro promulgatum fuit, plenius continetur. Verum ad rem hanc nostram plurimum facere videtur, quod mox indicabimus. Medio circiter sacculo decimo quinto, uti notum est, Mahumetes II Constantinopolim vi oppugnatam coepit, nonnulliquc cx graccis, qui schismaticorum errores aver­ sati, communionem cum Latina Ecclesia ser­ vaverant, Venerias sc contulerunt, ibique man­ sere. Quam in urbem cum Isidorus Cardinalis natione graccus pervenisset, detulit ad Senatum Romani Pontificis desideria, ut huiuscemodi gracci ritus hominibus templum aliquod assi­ gnaretur, in quo functiones suas exercerent. Excitata senatus pictas profugae genti ecclesiam S. Blasii concessit, ubi spatio plurium annorum Gracci quidem in certo eiusdem ecclesiae sa­ cello divina cilicia ritu graeco, in reliquis vero sacellis, Latini ritu latino peregerunt, sicuti Flaminius Cornelius scriptor clari nominis te­ statur in Decad. Venetarum Ecclesiarum, p. tff). : Gemini ita ritus officia per aliquot annos in una ecclesia, licet in diversis sacellis peracta fuerunt : quod eo usque obtinuit, do­ nec ancto graccorum numero, prae lictae ec­ clesiae S. Blasii, latinis graecisquc communi aliud subrogatum fuit templum, quod gracco­ htiûi ritu· rum proprium esset ac privativum. ’<σάιΐο in ce36. Haec ad graccos pertinet, qui celebra­ ”·** rhccoturi in latinas ecclesias recipiuntur. Verum, ut eo clarius ostendatur, nullam exinde sequi ritus permixtionem ab Ecclesiae legibus proscriptam, Collectanea S. C. de Prop Fide. Vol. I. 249 non abs re erit verba facere dc latinis quoque, qui ad sacrificium Missae offerendum et divina officia persolvenda in graccorum ecclesiis, cx iusta aliqua causa, admittuntur. Quod quidem non modo propositam sententiam confirmabit, sed etiam plurimum conferet ad demonstran­ dum, quam necessaria sit mutua inter catho­ licos, licet diversi ritus, animorum coniunctio ac benevolentia. In Russia Alba rutheni catho­ lici, quos unitos vocant, plures habent eccle­ sias, paucas vero latini, ct quod magis est, longe dissitas a pagis latinorum, qui inter ruthenos versantur. Latini quandoque diutius sacrificio latinae Missae carebant, eo quod suis ncgociis detenti, nequibant tam longum iter aggredi, ut ad latinas ecclesias se conferrent : neque latini presbyteri facile poterant ad paucas illas latinorum ecclesias, quae in Russia Alba reperiuntur, accedere, ut Missam celebrarent, proptcrca quod ecclesiae ipsae ab illorum do­ micilio nimis longo intervallo sciungercntur. Itaque, nc latini Missa latino ritu celebrata tamdiu carerent, unum illud supererat, ut la­ tini sacerdotes, in Latinorum commodum la­ tinas Missas in ruthenis ecclesiis celebrarent. Verum hac ipsa in re, ea occurrebat difficultas, quod altaria graecorum sacro lapide careant, cum ipsi celebrent super antimensiis, quae sunt lintea quaedam ab Episcopo consecrata, quo­ rum angulis Sanctorum reliquiae includuntur; quamobrem latini sacerdotes sacrum lapidem secum deferre cogebantur, haud levi interce­ dente incommodo ac discrimine, ne in itinere frangeretur. His omnibus incommodis tandem opportunum remedium, opitulante Deo, inven­ tum adhibitumque fuit: siquidem, consentien­ tibus etiam ipsis ruthenis , indultum fuit latinis presbyteris, ut Missam latino ritu cele­ brarent in ruthenis ecclesiis et super illorum antimensiis : idqtxe eo vel expeditius visum est, quod rutheni sacerdotes, accedentes quan­ doque ad latinas ecclesias Missam inibi cele­ braturi, super nostris sacris lapidibus Sacrifi­ cium conficiebant. Id omne cognosci potest ex Constitutione nostra : Imposito Nobis, quae qua­ dragesima tertia est Bullarii nostri torn. 3. 37. Praeclarum pariter est ad rem nostram id, quod mox subiiciemus. Discrepant inter se eruditi viri, extiterit nc, iuxta veterem discipli­ nam, in Basilicis Ecclesiae occidentalis unum, an plura altaria. Primum quidem affirmat Schelestrat. part, r Actor. Ecclesiae Orientalis c. 2 de Missa privata in Ecclesia latina, sed contra Cardinalis Bona rerum lyturgicar. I. 1, cap. 14, num. 3, innixus auctoritate Walfridi, cap. 4, plura altaria fuisse in Romana Basilica S. Petri demonstrat. Verum, si dc templis atque basi­ licis orientalibus et graccis sermo sit, perspi­ cuum videtur, nonnisi unum altare in ipsis extitissc, atque nunc etiam temporis plerumque c.xisterc, uti colligitur ex lineari descriptione An. C. 175$ An. C, I7H a5o COLLECTANEA huiusmodi templorum quam Du Cangius in Constantinopoli Christiana, Bcveregius in notis ad Pandectas canonum, ce Goarius in Euchologium Graecorum attulerunt. Cumque in tem­ plo Sancti Athanasii, quod Hornae a Graecis obtinetur, plura excarent altaria, Leo Allatius in epistula ad foannem Morinum scripta de templis graccorum recentiorum num. 2 asse­ rere non dubitavit, in praedicta ecclesia nihil graecae formae reperiri, praeter Bema, idest sepimentum , quod aram maiorem a reliquis ecclesiae partibus secernit. Ad illud autem al­ tare, ad quod sacerdos Missam celebravit, ne­ quit aliud sacerdos eodem dic iterum Missae sacrificium otFcrrc. De hac graccorum disci­ plina verba faciunt Dionysius Barsalibaeus in­ cubitu, Amidae Episcopus , m explanatione Missae, ec Cyriacus bicubitarum patriarcha apud Grcgorium Barhebraeum item iacobitam in suo directorio, quos citat Assemanus t. 2 Bibliotheca Oriental.’, pag. ζΛ/ ; ac torn. part, t, pag. 248. De hac eadem disciplina Cirdinalis Bona cil. cap. 14, num. 3, ita scri­ ptum reliquit : Unicum altare in suis ecclesiis hibenl, nec fas esse putant intra septa eius­ dem templi Sacrum eadem die iterare. Euthimius Tyri ac Sidonis Archicpiscopus ct Cyriilus Patriarcha Antiochenus graccorum, in pontifi­ catu Clementis XI, Benedicti ΧΠΙ ct Clemen­ tis XII pluries sciscitati sunt, an vigentem re­ linquere deberent praedictam disciplinam ve­ tantem nc secundum Missae sacrificium eadem dic eodemque in altari oifcratur. At illis sem­ per responsum fuit, nihil esse innovandum, sed veterem ritum omnino retinendum. Quoniam veru error in vulgus manaverat, ideo non of­ ferri secundum Missae sacrificium eadem die idemque ad altare, in quo alius sacerdos cele­ braverat, quia sacerdos, qui posterior celebra­ rer, iisdemque sacris indumentis, quibus pri­ mus, uteretur, ieiunium frangeret; idcirco in nostra epistola cncydi.a ad Patriarcham Antio­ chenum graecorum melchitarum et ad Episcopos catholicos ei icm subiectos conscripta, iisdem praecipimus, ut omni studio curarent errorem illum populo adimere; ita tamen, ut integram servarent disciplinam, iuxta quam ad altare, ubi sacerdos celebravit, alius sacerdos eadem die otferre prohibetur, uti videri potest in Consti­ tutione nostra, quae incipit: Demandatam, 8;, Pullarii nostri torn. t. 38. Denique communis olim fuit occiden­ tali aeque ac orientali Ecclesiae ritus, ut pre­ sbyteri cum Episcopo Missae sacrificium offer­ rent : huius rei documenta congesta fuerunt a Christiano Lupo in Appendice ad Synodum Chalcedontnscm torn, t ad Concilia generalia ct provincialia, prim te editionis pag. yy4, dum haec verba BassUni interpretatur: Mecum Mis­ tas celebrabat, mecum communicabat, et a Georgio torn. 2 Lyturgiae pontificiae pag. t An. C, i;jj ct seq., ac torn, 3, pag. 1 et seq. Concele brandi ritus nunc temporis in occidentali Ec’ elesia obsolevit, praeterquam in Ordinatione sa* cerdo tum, quam peragit Episcopus, ct in con* I sectatione Episcoporum, quae ab Episcopo cum duobus aliis Episcopis assistentibus perficitur. Sed in orientali Ecclesia viguit, vigetque adhuc, frequentior usus concelebrationis presbyterorum cum Episcopo, aut cum alio sacerdote qui primi celebrantis personam sustinet, isque usus refer­ tur ad Constitutiones quae Apostolicac nuncu­ pantur lib. 8, et ad canonem octavum cx iis, qui apostolici dicuntur. Porro ubicumque ca consuetudo inter graccos et orientales viget, non modo approbatur, sed etiam custodiri praecipitur, uti constat cx eadem Constitutione nostra superius allegata, Demandatam, § y. 3n. Ex gracco et orientali hoc ritu, quem prinum hucusque commemoravimus, nonnulli occasio- EccUtu onenem arripuerunt revocandi in dubium, an privatis Missis, quae ab uno sacerdote celebrantur, in orientali ct gracca Ecclesia locus esse pos­ sit, cum in graecis templis unicum, uti prae­ diximus, altare existât, unicum ad illud Mis­ sae sacrificium offeratur, ct sacerdotes cum Episcopo concelebrent, aut cum sacerdote, qui primi presbyteri munere fungitur. Non neglexe­ runt quidem lutherani Confessionem Augusta­ nam, in qua privatae Missae tolluntur, ad Hieremiam Constantinopolitanum Patriarcham mit­ tere, cumque ad camdem amplectendam alli­ cere : cum tamen privatae Missae usus ac di­ sciplina in Orientali Ecclesia desumatur ac vin­ dicetur e.r Canone 31 Concilii Trullani, ct cx notis, quas in ipsum composuit Theodoretus Balsamon; ideo et ritus frequentis concelebra­ tionis sacerdotum cum Episcopo, et intacta pa­ riter privatarum Missarum consuetudo in orien­ tali Ecclesia permansit. Quare in initum ces­ serunt conatus lutheranorum ; quibus respon­ sum fuit damnari quidem ab orientalibus, sicut ab occidentalibus pravum illorum usum, qui improba consequendae eleemosynae cupiditate ad altare impelluntur, non vero illorum, qui, qua decet pietate ac religione, privatas Missas celebrant, ut Deo sacrificium otferant accepta­ ble. Haec patent e.r actis Ecclesiae orientalis contra lutherânos, auctore Schclestrato cap. 2 de Missis privatis in Ecclesia Graeca, circa finem. In commo lum autem sacerdotum, qui privatum Missae sacrificium otferre cupiunt, salva semper consuetudine, ut ad unum altare unum tantummodo sacrificium in dies singulos offeratur, graeci constituere ceperunt Paracclcsias, de quibus verba facit Leo Allatius in ci­ tata epistola ad Io innem Morinum. Paracclesiae nil aliud sunt, quam oratoria quaedam ec­ clesiae contigua, in quibus erectum adest altare, ubi sacerdotes Missam celebrant, quam in ec­ clesia celebrare nequeunt, eo quod ad altare in ca cxtructum alius sacerdos iam celebraverit. An. C 1755 S. C. DE PROP. FIDE .o. zXlii vero ab hac orientalium ct gracia oncntihum, corum disciplina merito timendum censuerunt, cede- ne latini sacerdotes ab offerendo Missae sacriMiaciuJantur. ficj0 jn graecis ecclesiis perpetuo excluderentur, eo quod, uti supra dictum est, in illis unicum altare existât, ubi eodem dic unus tantum sa­ cerdos potest celebrare : neque latini presby­ teri celebrare possint in Paracclesiis, utpote pro graecis tantummodo constitutis. Verum ad hunc ipsum timorem auferendum, in grnecis ecclesiis hoc tempore erectum plerumque cernitur secundum altare, in quo divinum sa­ crificium a latinis sacerdotibus offeratur. Tres graccorum templorum formas expressit Goaiius m Euchologium Graccorum, quarum tertia se­ cundum altare exhibet latinis presbyteris posi­ tum, sicut ipse Goarius loco citato perpendit, et prosequitur Schclcstrat. loco superius allato pag. In ecclesiis nationis maronitarum ct graccorum, Romae exigentibus, praeter aram maiorem, alia occurrunt altaria, in qbibus a latinis sacerdotibus Missi celebratur; ct in no­ stra Constitutione: Etsi pastoralis 58, §6, n.8 et 9 nostri Bullarii torn. /, qua italo-graccis tutissima traditur agendi norma, prohibentur latini sacerdotes in Graecorum templis super ara maiori celebrare, nisi omnimoda necessitas id postulet, et parochi graeci consensus interce­ dat ; ibique insuper graecis conceditur, ut suis in templis, praeter altare maius, alia quoque al­ taria possint erigere, in quibus latini sacerdotes, si velint, Missae sacrificium celebrare valeant. 41. Ex his, quae huc usque dicta sunt, vi­ detur iam perspicue demonstratum, sicuti an­ tea, ita et in posterum permitti debere catho­ licis armenis et syriacis, qui Balscrac latinis commixti commorantur, propriaque carent ec­ clesia, ut in latinam conveniant ct in ca iuxta ritum quique suum sacras functiones peragant ; idque eo magis, quia non solum nulla exinde oritur ritus permixtio per apostolicas constitu­ tiones damnata, sed urbanitatis officia exercen­ tur, vel potius praecepta implentur acquitativi cuiusdam iuris, exposcentis, ut non habenti opportunum locum ud ca peragenda, quae iure aliquo praestare iubetur, locus ipse libenti ani­ mo concedatur. Quamobrem nil aliud superest, quam praecipere, ut omnia ad debitae caritatis leges cxiganttr, ut sacellum orientalibus assi­ gnetur, aut pars aliqua ecclesiae, in qua suis functionibus obeundis incumbant ; et quanta fieri potest cura impendatur, ut aliis horis latini, aliis orientales suas peragant functiones. Si enim aliter fieri contingat, proxima suberit causa dissensionum, quae binos praedecessores nostros Leonem X ct Clementem VII tantopere vexarunt ; tum scilicet, quum contra pacta con­ venta in Florentino Concilio sub Eugenio IV, ne graecis ulla molestia in suis ritibus ac coeremoniis observandis inferretur, relatum est ad praedictos Pontifices, quod nonnulli cx latinis λ«rîebntiooe 25j graccorum ecclesias adibant, et ad illorum al­ tare Missam latino ritu celebrabant, eo consilio, ut graecis sacerdotibus impedimentum crearent, ne sacrificium ritu suo offerre, suasque functio­ nes peragere possent : adeo ut graeci nonnunquam ipsis diebus festis Missae sacrificio care­ rent : < Nescitur, quo spiritu ducti (de latinis presbyteris sermo est) interdum altaria dicta­ rum parochialium ecclesiarum praeoccupant, et ibi, contra voluntatem corumdem graecorum, Missas et forsan alia divina officia cele­ brant, adeo quod dicti graeci saepenumero sine auditione Missarum, cum magna animorum mo­ lestia, festivis et aliis diebus, quibus Missas au­ dire consueverunt, remaneant. Pontificias hasce querelas refert monumentum, quod incipit: Pro­ visionis nostrae, extatque in Enchiridio Graeco­ rum impresso Beneventi an. 1717 pag. 86. Non est profecto cur illi nostras addamus conque­ stiones, quae tamen nec leviores essent, neque opportunis remediis destitutae, si unquam ad Nos deferretur, Balscrac a latinis nostris prohi­ beri orientales, ne in latinis ecclesiis possint functiones suas peragere. 42. Primae huic altera succedit quaestio, eosdem attingens armenos ct syros, qua disqui­ ritur, an iidem, ad statuendum tempus Pa­ schalis aliorumquc ei respondentium festorum, possint veteri kalendario uti, vel potius novum emendatumque sequi debeant, cum in latinis ecclesiis sacra conficiunt ; ct quatenus iisdem licitus dicatur veteris kalendarii usus, an hu­ iusmodi definitio afficiat illos quoque orienta­ les, qui suam quidem habent ecclesiam, sed adeo angustam atque exiguam, ut, cum omnes in illam convenire non possint, eorum plcriquc latinas ecclesias adire compellantur. q3. Neminem latent, quae a sanctis Ro­ manis Pontificibus Pio et Vietore, atque etiam a Nicaena Synodo, de recta Paschatis celebra­ tione sancita fueiunt. Omnes pariter norunt Romano Pontifici a Concilio Tridentino reser­ vatam fuisse provinciam correctionis kalenda­ rii, ac demum, Gregorio XIII Pontifice, fuisse rem hanc numeris suis omnibus absolutam. Quamobrem Bucherius in Commentario de do­ ctrina temporum, in praefatione ad lectorem, ita scripsit : Computi paschalis in futurum cer­ titudini, iubente Greg. XIII Pontifice noster abunde providit Clarius. Is fuit cx Societate lesu sacerdos mathcscos peritissimus, qui in kalendarii correctione egregiam Pontifici nava­ vit operam. Exhibiti itidem Pontifici fuerunt calculi cuiusdam Aloysii Lilii, qui plures an­ nos in illis componendis insumpserat. Perpensis denique libratisque omnibus, in pluribus Con­ gregationibus, adstantibus adhibitisque in con­ silium peritissimis quibusque viris, prodiit an­ no 1 58a Constitutio praescribens kalendarii nor­ mam, quae incipit: Inter gravissimas, in or­ dine 74, in veteri Bullario torn. 1. An. C. i7j$ Circa tempus celebrationis 1*4Bchaii*. De kalendarii correctione iu»»u Grq;oni Xlll. An. C. i/jj 1M vet cm L 2S1 COLLECTANEA < et i 44. Veteri igitur kalendario hac pontificia se ad novum kalendarium conformarent, uti . . . ,% · i· constitutione abrogato, Patriarchis, Primatibus, I perspici potest in citata Constitutione nostra : Archkpiscopis, Episcopis, Abbatibus, aliisque • Etsi pastoralis, 57, £ Q, num. 7 et seq., Bidpraelatis imperatum fuit, ut novo emendatoque l irii nostri tom. t. Et clerus quidem ecclesiae kalendario merentur, quemadmodum in eadem 1 collegiatnc S. Mariae de Grapheo civitatis MesCoruticuiionc legcic est fusiusque eruitur ex sanensis, qui graccum ritum retinet, accuratis­ eiusdem Pontifici» annalibus Romae impressis sime novum kalendarium servat, uti videre est umm tj42, torn. 2, pag. Verum, cum in in altera Constitutione nostra: Romana Eccleconstitutione nullum dc orientalibus factum I sia, quae est 8r, § 1, eodem tom. nostri Bulcius fuerit verbum, exurgit hinc quaestio, num ' larii. Attamen non illud ita severe fuit indieadem orientales afficiat; quae quidem quaestio 1 ctum, quin nonnunquam, gravioribus id requinon a ductoribus modo instituitur, ut videre est 1 rentibus causis, epicluiae locus sit relictus. Reapud Axorium Institut. Moral, tom. t, lib. ç, ■ nuebant armeni catholici Liburni degentes sese cap. tt, quaest. p, et apud Baldclluin in sua ! kalendario gregoriano subiiccre, precesque In­ rheohigia Morali, tom. r, Lb. ç, disput. 41 ; nocent io XII obtulerunt, ut eos veteri kalen­ sed etiam proposita discussaque fuit in prae­ dario uti permitteret. Etenim in Congregatione stantium virorum conventu habito die 4 iuiii S. Officii feria IV dic 20 iunii 1674 decretum anno i63i, in aedibus Cardinalis Pamphilii, huiusmodi emanaverat: < Nuntii apostolici Flo­ qui ad suminum pontificatum evectus, Inno- rentiae relatis iterum litteris datis die 10 apri­ cantii X nomen assumpsit. Idaee autem tunc lis, circa petitiones ei factas ab armenis orandi prodiit resolutio: Subditi quatuor Patriarcha­ in Missa pro Patriarcha armenorum, ct circa rum Orientis non ligantur noris pontificiis Con­ celebrationem Paschalis et aliorum festorum se­ stitutionibus, nisi m tribus casibus: primo in candum eorum ritum, idest secundum calcu­ materia dngm.itum fidei ; secundo, si Papa ex­ lationem antiquam, quae erat ante correctio­ plicite in suis Constitutionibus faciat mentio­ nem kalendarii, ct circa celebrationem Pascha­ nem et disponat de praedictis; tertio, si im­ lis, etc. Necnon relata scriptura remissa a sacra plicite in iisdem Constitutionibus de eis dispo­ Congregationi dc Propaganda Fide circa mo­ nat, ut in casibus appellationum ad futurum dum orandi in Missa pro Patriarcha arnieno: Concilium (1). Refertur haec resolutio tum a Rescribatur Nuntio, quoad permissionem orandi Verriccllo de apostolicis missionibus, lib. j, in lyturgia pro Patriarcha armenorum , quod q.tij, num. 4; tum a Nubis in nostro opere sacra Congregatio stetit in decretis emanatis dic dc Canoni^atione Sanctorum, lib. 2, cap. 7 iunii 1673, videlicet, non posse; ct omnino num. r^. prohibeatur. Quo vero ad celebrationem Pascha4). I lane quaestionem Nos missam facimus, tis, etc. et aliorum festorum, etc. steterunt pa­ cum de illa disputare nulla nunc necessitas ur­ riter in decretis, videlicet, quod in celebratione geat; salis enim Nobis erit indicare, quid ad Paschatis et aliorum festorum, armeni Liburni rem hanc nostram gesserit Sedes Apostolica, existentes omnino servare debeant kalendarium quandoquidem ipsa praccc lentia facta evin­ gregorianum ». Quum igitur huic decreto obtem­ cunt, consultissimum esse responsum quaesito perare armeni praedicti renuerent, huius rei redditum, nimirum : Nihil esse innovandum. cognitio delegata fuit particulari Congregationi Italo-graecis, qui inter nos vivunt et regimini Cardinalium doctrina praestantium, quos inter subiiciuntur latinorum Episcoporum, in quo­ fuere Card. loannes Franciscus Albanus, qui rum dioecesibus constitutum habent domici­ summum deinde pontificatum obtinuit, et Car­ lium, ab Apostolica Sede mandatum fuit, ut dinalis Hcnricus Norisius praeclari nominis in­ ii) Ibee hibcntur in Actis S. C. de Prop. Fide: • Dic 1 Iunii i6jr. Full Congregatio particularis super • dubiis in sifonariorum orientis in Palatio Eiiii D. • Card. Pamphylii, cui Sua Enrincniia interfuit cum « Rihls P. Magistro Sacri Palatii, et P. Horatio lusti« niano, ac P. ΊΊιπηια dc Afilicti» theatino. In ea..... ■ fuit latiishnc discussus articulus : An Summus Pon· • tifex intendat graecos ct alios Sedibus Patriarcha « rum sclpim.iticorum subditos comprehendere in Bulla « Ccihj Demini alilsquc Constitutionibus Apostolicis, • in quibus essus sibi ct Sedi Ap. reservat* — Et post ■ allegatum ct ponderatum Canoncm 6 Nicacn. primae « Synodi, Cap. 17 Scs», io, Synodi fl, et simul Syn«' odoni Cl skedon. circa Epistolam S. Leonis Papae, • ct cumdem Canoncm 6, Epistolam prinum Marcelli • Papae ad Antiochenos, Anacleti Epistolam 2. (up. Li9 Cap. .l·.! γ · . U prit HrGregarium « Crx uenum , Canones orientales , Axoriutn part. ι. • Jib 5 cap. tt.. , S. Gregorium de tribus Patriarchis; < factum Episcoporum Aegyptiorum qui noluerunt sub« scribere praefatae Epistolae S. Leonis Papae quia tunc « vacabat eorum Sedes patriarchalis, Epistolam Svno « dicam eiusdem Concilii Chalcedon., Can. 2 Con• stintinop., Concilii primi, ct ad hoc sanctorum Leonis • ct Damjsi Rom. Pontificum contradictionem, in qui· « bus de potestate Papae , et Patriarcharum , divisio· « neque Provinciarum inter Patriarchas late agitur, aut u die confirmatum : Pe mature tractata, de Propaganda Fide dic 16 aprilis 1703 cl die perpensis omnibus facti circumstantiis, censue­ 16 decembris 1714 evulgatis. _ z t n p ' 1 » ·, Circi faedta· runt, secundum ea quae proponuntur, conni47. Reliquum est, ut dc postremo quaesito. tem dhprwuui veri posse cum armenis catholicis Liburni com­ de ieiunio scilicet, verba fiant. Syri armenique morantibus, et qui peculiarem obtinent eccle­ catholici, iuxta ipsorum ritum, ab usu piscium bos. siam, circa usum kalendarii veteris, donec ipsi ieiunii tempore abstinent; verum, cum latinos ad omnimodam kalendarii gregoriani observan­ iis vesci conspiciam, ct caeteroquin impossibile tiam disponantur, et interim ad Sedis Aposto­ vel saltem difficillimum asseratur tos temperare licae beneplacitum : hac insuper condition e adposs3 a piscibus, quibus latinos vesci intuen­ iecta, quod diebus festis de praecepto iuxta ka­ tur; ideo tamquam rationi consentaneum pro­ lendarium gregorianum occurrentibus, ab o- ponitur, ut missionariis facultas tribuatur cum peribus servilibus ab.tincre, et sacrum audire iis dispernandi, caute tamen omnique secludo omnino teneantur. scandalo, c: pio aliquo opere in locum absti­ 46. Si vero dc graecis orientalibus serino nentiae a piscibus subrogato. Aptissimus hic sit, constat quidam, aliquando propositum ipsis fieret locus disserendi dc vetustate ieiunii apud fuisse, ut novo emendato kalendario uterentur; Orientales, ciusque lege, licet severiori, exactis­ sed tamen id nullum exitum habuit. Inter ar­ sime tamen, semper servata; sed ne longiores ticulos et condiciones Ruthenis propositas in simus, quam par est, id unum dicimus, Apounione sub Clemente VIII tractata et absoluta, stalicam Sedem toties Patriarchis obstitisse, quoca quoque dc kalendario recipiendo inserta fuit, lies veterem rigorem ieiunii suis subditis prae­ cui redditum responsum: Kalendarium novum, scripti relaxare voluerunt. Petrus Maronitarum si secundum antiquum Jieri possit, suscipiemus ; Patriarcha, Archicpiscopis ct Episcopi» sibi subuti legere est in Opere Thomae a Icsu, pag. γιο; ieciis, carnibus vesci latinorum more induisit, et licet responsum illud ambiguitatem quam­ I cet iuxta veterem disciplinam carnibus absti­ dam praesefenet, tamen ca dc re nihil ulterius nerent ; universo autem populo qua Iragesimae actum fuisse deprehendimus, neque hoc super tempore pisces edere vinurnque bibere permisit, articulo indicium ullum protulit theologus, qui quamvis id illis esset prohibitum. Sed Pontifex ad rem examinandam fuerat deputatus, quem­ Paulus V datis ad Patriarch im Petri successo­ admodum patet ex eodem Opere pag. et rem litteris apostolicis in forma Brevis die seq. Aliquando tamen ipsimet orientales sponte 9 martii 1610 iussit, ut abrogatis iis, quae sua novum kalendarium susceperunt, uti co­ Petrus Patriarcha concesserat, res in pristinum gnoscere licet ex saepius citata Synodo provin­ statum restituerentur. In pontificatu nostro ad ciali Maronitarum habita anno 17'36: Tam in examen revocata est nimia facilitas atque in­ ieiuniis, quam in festis anni diebus, sive mobi­ dulgentia Euthymii Archiepiscopi Tyri et Si­ libus, sive immobilibus, romanum kalendarium donis, et Cyrilli Patriarchae Antiocheni erga a Greg. XIII summo Pontifice, de nostra na­ graccos melchitas, fuitque improbata, ut patet tione optime merito, emendatum, in omnibus ex Constitutione nostra: Demandatam 8f, § 6, ecclesiis nostris observari districte mandam is, B diarii nostri tom. / ; < Nos huiusmodi in­ ciusque kalendarii rationem et usum, quemad­ novationem et abstinentiarum relaxationem et modum et cantum ecclesiasticum in unaquaque coarctationem, in nimium detrimentum veteris ecclesia a magistris pueros edoceri praecipimus. graecarum ecclesiarum disciplinae vergere indi­ Sed quoties orientales minime consenserunt, ius- cantes, licet alioquin, deficiente auctoritate Apo­ tusque adfuit timor, ne tumultus dissensionesque stolicae Sedis, nullius roboris esse dignoscantur, excitarentur, si novi kalendarii ipsis iniungcrctur eas tamen auctoritate nostra expresse revoca­ usus, tulit Apostolica Sedes , ut orientales et mus, ct nullum effectum in posterum habere, graeci in remotis regionibus degentes veterem neque ullatenus execution! mandari, sed omnia suam disciplinam retinerent, videlicet antiquum in pristinum restitui debere iubemus; atque in­ servarent kalendarium, occasionem opportunio­ super in toto tractu patriarchatus Antiocheni rem expectuns inducendi usum novi emendati- laudabilem consuetudinem a maioribus deriva­ que kalendarii. Qua in re consona quoque sunt tam, abstinendi etiam qualibet feria quarta et decreta Congregationum dc Propaganda Fide ct sexta per annum ab esu piscium, quae ab aliis Sacrae Inquisitionis; quemadmodum, quoad pri­ quoque finitimis populis eiusdem graeci ritus mam, deprehenditur ex decretis editis die 22 au­ exacte custoditur, indistincte servari praecipi­ gusti 1025 ct dic 3o aprilis i63i; quoad se­ mus ». Incongruum vero est asserere, ideo dis­ cundam vero, ex decretis dierum iS iuiii 1613, pensationem concedendam esse, vel potius ge­ ac 14 decembris 1616. Imo res eo quandoque neralem dispensandi facultatem, quod nempe processit, ut missionariis quoque veteris kalen­ orientales aspicientes latinos vesci piscibus darii usus fuerit permissus, dum moram tra- · tempore ieiunii, exinde facile adducantur, ut An.C. <75> 254 COLLECTANEA et ipsi non quidem ex aliquo contemptu, sed naturae fragilitate victi, piscibus ieiunii diebus utantur; hoc namque argamento, si quid illud valeret, in primi·» omnimoda induceretur rituum confusio; deinde, si illius ratio haberetur, illud etiam consequeretur, ut latini inspicientes grac­ cos peculiaribus quibusdam vivere institutis, quae latinis minime permittuntur, imo inhi­ bentur, dispensationem petere possent, ut sibi liceret ea facere, quae a Graecis fieri intuentur; profitentes se latinum quidem ritum suscipere, sed ob naturae fragilitatem cum diutius servare non posse. Haec sunt, quae duximus exj onendii in hac encyclica nostra epistola, non solum ad patefacienda fundamenta, quibus innituntur re­ sponsione'» redditae missionurio, qui quaestiones sub initium exscriptas proposuit, sc 1 etiam ut omnibus perspecta fiat benevolentia, qua Sedes Apostolica Catholicos Orientales complectitur, dum praecipit, ut omnino serventur veteres ipsorum ritus, qui neque catholicae religioni, neque honestati adversantur; nec a schismaticis ad catholicam unitatem redeuntibus exposcit, ut ritus suos deserant, sed ut iiacrcses solum ciurcnt atque ctccrcmur : exoptans vehementer, ut diversae eorum nationes conserventur, non destruantur, omnesque (ut multa paucis com­ plectamur) catholici sint, non ut omnes latini liant. Finem denique huic nostrae epistolae im­ ponimus, apostolicam benedictionem cuicumque eam legenti impertientes. 396 De rtgtafae dioeeeiam ct Vi· o4 Vè«ten- Litt. Apost. Benedicti PP. XIV * praediorum ccd. a tureis erepto­ rum. Ao liceat uccrdotibas eleemo­ synam Mistae pro defuncti* acatholicis reci­ pere. Αα. C. Î7H COLLECTANEA 2 58 (enati degli scismatici, scati una volta catto­ lici quando erano uniti colla Chiesa Romana. Se non c intervcnisscro, non riccvcsscro limosina, e non mostrassero applicarla sccondo le loro intensioni, farcbbcro confusione al popolo e danno contro i nostri. Si domanda sc sia lecit.i e senxa peccato tal pratica in tali circosunze. R. Ad t. Negative. Ad 2. Teneri, non attento exiguo numero populi, diebus saltem dominicis ct festis solcm ni bus. Ad 3. Negative ; sed pos>e aliquid recipi a sponte dantibus titulo merae ct liocrae elee­ mosynae. Ad 4. Affirmative quoad primam partem, et negative quoad secundam. Ad 5. Non licere. 406 De iilidtit «pl· baUara rinbui iff» dcfancro·. S. C. S. Officii yo fumi 1757. — Utrum in Regno Tunkinensi permitti possint reveren­ tiae coram solo feretro ct genuflexiones coram defuncto, cum condicione tamen quod exclusa sit quaccumque res quae redoleat superstitio­ nem, id est, quando non esc ciborum oblatio, nec tabella adhuc correcta ance vel coram tu­ mulo ; necnon utrum concedi possint acccnsiones candelarum et thuris coram feretro et tumulo, exclusa pariter omni rc superstitionem redolente ? R. Bene provisum per decretum factum a S. C. de Prop. F. sub anno cy53 ( V. n. 386) ideoque ritus, dc quibus agitur in proposito dubio, non licere, et missionarii eidem decreto omnino pareant. 407 Dc reqainto I § Ceterum ad casum. Et ipse Diana, qui secutus fuernt in locis supra memoratis Sanchesii ct Pontii sententias, in eadem edi­ tione coordinata, tom. 2, tract. 6, résolut. 74, ab iisdem recedit, ut hanc postremam ample­ ctatur. Sylvius vero torn. 5 Operum suorum, edit. Antuerpien. anni 1638, inter varias re­ solutiones verb. Matrimonium, num. 8, sa­ pienter animadvertens, matrimonium esse va­ lidum, si quis, admissa etiam fraude, patriam suam deserens, ubi Tridentinum Concilium promulgatum fuit, illud contrahit in loco, ubi r An C. 1758 An. C. 1758 • < . COLLECTANEA non est promulgatum, postquam tamen ibidem novum quasi domicilium acquisierit; ex eo infert, nullum esse matrimonium, quotiescum­ que ille, qui contrahit, regreditur illice ad lu­ cum unJe discessit, quin speciem quan.tLm domicilii adeptus fuerit in loco, ubi natriirenium contraxit. Sedente fel. rec. Urbano VIII Pontifice Maximo, Archiepiscopus Colontcnsts Elector tria haec dubia proposuit coram CongrcgaiioneConcilii: Quaeritur humiliter a sacra Congrega- eidem liberum erit, matrimonium contrahere coram illo parocho, intra cuius paroeciae lines tunc inhabitat cum matrimonio iungitur, iuxta communem sententiam, a Nobis relatam sancitamque in superius memorata Institutione No­ stra Ecclesiastica, 33, latinae editionis. Firmiter eiusmodi principiis semper adhaesit eadem Congregatio, quotiescumque materiae hu­ ius discutiendae sese dedit occasio : etenim in quadam Abulen. proposita sub die prima de­ cembris 1640, lib. r6 decretor., pag. 470 a terg., et pag. 4jt, ita respondit : Sacra etc. liane, an incolae tam masculi, quam foeminae loci, in quo Concilium Trid ntinum in puncto matrimonii est promulgatum et acceptatum, transeuntes per locum, in quo dictum Conci­ lium non est promulgatum, retinentes idem domicilium, valide possint m isto loco matri­ monium sine parocho et testibus contrahere. Secundo, Quid, si eo praedicti incolae tam masculi, quam foeminae, solo animo sine pa­ rocho et testibus contrahendi se transferant, habitationem non mutantes. Tertio, quid, si Udem incolae tam masculi, quam foeminae, eo transferant habitationem illo solo animo, ut absque parocho et testibus contrahant. Dum in minoribus fungeremur munere a Se­ cretis Congregationis eiusdem, irritum ac nul­ lum pariter declaratum fuit matrimonium ab eo contractum, qui, ut declinaret difficultates, quas proprius parochus obiicicbat, ad alium locum transierat, atque connubium fecerat co­ ram parocho eius loci, a quo postmodum, con­ tracto matrimonio statim discesserat, ut ad pri­ stini domicilii locum rediret ; uti videri potest in Lauretana proposita ac definita dic 13 iu­ lii 1/25, torn, y Thesauri resolutionum Con­ Hoc autem Congregatio dedit responsum die5 septembris 1626: Sacra Congregatio Car­ gregationis edition. Frbinaten. de ann. pag. 183. Ex adverso eadem Congregatio va­ dinalium Concilii Tridentini interpretum ad primum et secundum respondit, non esse legi­ timum matrimonium inter sic se transferentes et transeuntes cum fraude. Ad tertium respondit, nisi domicilium vere transferatur, matrimonium non esse validum. lidum ccnsuit matrimonium ab eo contractum, qui discesserat a loco proprii domicilii, ut dif­ ficultates aufugeret, in quas offendisset, si ma­ trimonium coram eiusdem loci parocho inire voluisset, atque illud inierat coram parocho alterius loci, postquam tamen legitimum ibi­ dem quasi domicilium adeptus fuerat, codcmque in loco, etiam post matrimonium contra­ ctum, ad aliquod tempus permanserat : quae definitio lata fuit die 20 februarii 1723 in Caesenaten. seu Forolivien. Matrimonii, quemad­ modum videre est torn. 2 supradicti Thesauri Resol., pag. 2^4 et seq., ubi alias quoque si­ miles observare licebit, quas tum diligenter col­ legimus. Demum, ne prolixior evadat oratio, in celebri Leopolien. Matrimonii, proposita sub die 9 iunii 1723, Congregatio principia eadem ad amussim retinuit, quemadmodum legere fas est torn. 3 Thesauri eiusdem, pag. 161, qui­ bas pariter in eadem causa omnimode institerat Rota Romana in decisione rjyS, torn. 6 coram honorabilis memoriae Lancetta, Rotae decano et sacrae Poenitcntiuriae regente. Exposita Congregationis sententia, operae pretium erit modo referre, quid Urbanus VIII pro illius confirmatione peregerit. Equidem in­ nuimus, iam tum ab eodem Pontifice robora­ tam fuisse pontificio diplomate : cuius cognitio cum temporis decursu ad spectabilis memoriae Cardinalem loannem dc Logo pervenisset, cu­ ravit is, exhiberi sibi ab administris Coloniensis Archiepiscopi authenticum Brevis exemplum ; quod cum obtinuisset, operibus suis adnexum Institerunt pustmodum Archiepiscopi Coloniensis procuratores, ut Congregationis re­ sponsum Pontificio Brevi confirmaretur, siqui­ dem Archiepiscopus Elector cupiebat illud dioecesanae synodo, quam habiturus mox erat, adnectcrc. Petitioni Urbanus VIII induisit, iussitque expediri Breve ; cuius prima perscriptio authographa, ab eodem subscripta, reperitur inter eiusdem Brevia arni 1627. Sumnu vero eiusdem ita se habet : Confirm nio resolutionis nonnullorum dubiorum super contrahendis ma­ trimoniis a sacra Congregatione Concilii ema­ natae, est iuxta eiusdem Congregationis de­ cretum. Huius vero definitionis contextu bene perpenso, facile intclligitur, matrimonia primo ac secundo loco exposita, irrita ac nulla ab eadem Congregatione decerni, eo quia fraus intercessit ; validum autem censeri matrimo­ nium tertio loco positum, in quo licet fraus intercesserit, nihilominus is, qui matrimonium contrahit, antequam illud iniret, domicilium scu quisi domicilium adeptus erat eo in loco, ubi matrimonium inivit: Nisi domicilium vere transferatur. Siquidem novum non est, neque inusitatum, quod quis domicilium habeat ali­ quo in loco, et quasi domicilium adipiscatur in alio : in quo rerum statu si versetur, tunc An. C. 17$* censuit, non valere matrimonium contractum coram parocho loci, ubi contrahentes reperiuntur non animo ibi domicilium contrahendi. PracüUc S. C Acnicntiitn con· hrmjt Urbino» PP. VIII. An C. 175s S. C. DE PROP. FIDE typis cdiJit lib. i, dub. 36 Rexpons. Moral. ■ Id ipsum quoque alii fecerunt scriptores a No­ bis collccti in suarius memorata Ecclesiastici institutione 33, latinae editionis ; atque hoc ipsum Breve nuperrime in lucem vulgatum re­ petitur in Bibliotheca canonica P. Ferreris : adeo ut, ex sententia communiter hodie rece­ pta atque observata, nullum atque irritum ha­ bendum sit matrimonium, in fraudem proprii parochi, coram parocho alterius loci contra­ ctum , dummodo tamen ille, qui contrahit, antequam matrimonio iungatur, legitimum do- | micilium, vel quasi domicilium, revera in hoc allero loco adeptus non fuisset, atque inibi for­ tassis post matrimonium contractum, ad ali­ quod tempus commoratus non esset. Consu­ lantur S.dmanticcnses in cursu 'Theologiae Mo­ ralis, toni. 2, tract. () De Matrimonio, cap. S, punct. 2, num. qr. Urbâni Mittimus interea fraternitati tuae Urbani VIII H’. VIII. r* / y . ... Breve (1) quod apostolicae auctoritatis robore confirmamus, iubentes una simul, ut confirma­ tionis Nostrae documentum asservetur in Actis Congregationis Concilii, atque in Nostro secre­ tiori Vaticano Tabulario... tibique propterea, tuisque successoribus mandamus observantium et implementum ciusmodi Brevis in ista dioecesi, ubi frequenter eiusmodi quaestiones incidunt, quibus per idem Breve opportune prospicitur: atque hoc pacto satisfecisse Nos arbitramur pe­ titioni, quam proposuisti in epistola diei 18 de­ cembris 17^4 ubi normam, quam sequereris, commonstrari tibi cupiebas, si contingant, uti paulo ante dicebamus, matrimonia eorum, qui ad evitandas difficultates, in quas vel offende­ rant, vel offensuri erant, si matrimonium in tua dioecesi celebravissent, transeunt ad finiti­ mum locum, in quo coram aliquo missionario matrimonium contrahunt, deinde vero ad eam regionem, ubi verum domicilium habent, re­ vertuntur. Qud requireposl hacc necessarium fore censemus nonV;r acquirer)· ...... . , . . . Jun juti do- nihil adiungcrc, ut in propatulo sit, quidnam -.η',.'ΓΜ-ιι. requiratur ad quasi domicilium adipiscendum. Verum hac in re non alio pacto responderi (i) Breve Urbani VIII dc ouo agitur datum fuit dic 11 Augusti 1627 atoue ita sc nabot : « Exponi Nobis fecit venerabilis frater Archiepiscopus Coloniensis, quod habito nuper per cum ad venerabiles fratres nostros S. R. E. Cardinales Sacri Concilii Trident, interpretes, recursu super infrascriptis dubiis, videlicet, Primo, an incolae tum masculi quam feminae loci in quo Cone. Trident, in puncto matrimonii est promulgatum trans­ euntes locum in quo d. Concilium non est promulga­ tum, retinentes idem domicilium, valide possint in isto loco matrimonium sine parocho ct testibus contrahere? Secundo, quid, si eo praedicti incolae, tam masculi quam feminae, solo animo sine parocho ct testibus contrahendi sc transferant, habitationem non mutantes? Tertio, quid, si iidem incolae, tam masculi quam fe­ minae, eo transferant habitationem, illo solo animo, ut absque parocho et testibus contrahant? Iidem Car­ dinales, ad primum ct secundum, non esse legitimum 261 An. C. 1753 potest, nisi quod, antequam matrimonium con­ trahatur, spatio saltem unius mensis ille, qui contrahit, habitaverit in loco, ubi matrimonium celebratur. Definitiones Congregationis Concilii hac de re observari poterunt apud Fagnanum in cap. Significat, de Parochiis, ubi earumdem contextu perpenso, haec habet sub num, 33 : lar et mulier Traiectenses, timentes impedi­ mentum a parentibus, cum id vicinam urbem Aquisgran am se contulissent, et ibi aliquandiu morati matrimonium contraxissent, sacra Con­ gregatio, consulta super validitate, censuit ex­ primendum tempus, quo contrahentes Aquisgranae manserunt ; quod si fuerit saltem unius mensis, dandam esse decisionem pro validitate. Natalis Alexander in Theologia Dogmatica ct Morali lib. 2, de sacrament. Matrim., cap. 2, art. 2, regul 6, animadvertit, ad acquiren­ dum quasi domicilium, oportere, ut contrahen­ tes, antequam matrimonium celebrent, tanto tempore eo in loco, ubi copulantur, fuerint commorati, ut ibidem cogniti iam sint atque perspecti. Dubitari autem posset, num ad quasi domicilium acquirendum matrimonii causa, uti diximus, non solum requiratur praecedens ha­ bitatio, verum ctiam subsequens ad aliquod temporis spaiium : verum cum observaveri­ mus, subsequentem habitationem ab iis aucto­ ribus, qui hanc tractarunt materiam, tamquam magni momenti adminiculum reputari, ut no­ vum domicilium quaesitum dicatur, nihil vero de illa praescriptum fuisse a Concilii Congre­ gatione in adducta paulo ante definitione panes Fagnanum, nolumus hac de re quidquam novi decernere. Quod vero mox sequitur, respicit matri­ monium initum alio in loco, ubi iam contra­ hentes quasi domicilium adepti fuerunt, ac pro­ inde illud ipsum, quod prosequebatur epistola Fraternitatis Tuae. Verum de hoc sermonem ha­ bere nequimus, nisi prius a proposito paulisper digredientes, quidquam opportune praemit­ tamus. Odo de Soliaco, vigilantissimus Pansiensis Antistes, qui vixit sub initium saeculi decimi tertii, promulganda statuit in suae dioematrimonium inter sic se transferentes ac transeuntes cum fraude; ad tertium vero dubiorum huiusmodi. si domicilium vere transferatur, matrimonium esse vali­ dum responderunt ct resolverunt, prout in decreto de­ super emanato plenius continetur Cum autem, sicuti eadem expositio subiungebat, dictus Archiepiscopus responsum, ecu dubiorum praedictorum resolutionem huiusmodi pro illius subsistentia firmiori, Apostolicae Nostrae confirmationis robore communiri summopere desideret; Nos eumdem Archicpiscopum specialibus favoribus ct gratiis prosequi volentes, supplicationibus illius nomine Nobis per hoc humiliter porrectis incli­ nati, responsum, scu dubiorum praedictorum resolu­ tionem huiusmodi, auctoritate Apostolica tenore prae­ sentium approbamus et confirmamus, illisquc inviola­ bilis Apostolicae firmitatis robur adiicimus, decernentes illud seu illam, nec non praesentes literas, valida, firma et efficacia cxistcre et fore etc. ■. Dc main mο­ πή denunciatiombu* ' C- «7$8 203 COLLECTANEA ceseos paroeciis matrimonia, priusquam intren­ tur ; ut scilicet hoc pacto dignosci posset, num inter contrahentes impedimentum nullum subesset: atque inde denuntiationum manavit ex­ ordium, quae tum Bannum nuncupatae fuerunt. Λ dioecesi Parisien «i mos iste laudabilis ad alias quoque per Galliam permeavit, uti colligitur cx rescripto Innocentii III ad Episcopum Bellovaccnscm in Cap. Cum in tua, De Sponsal. et Matrim. Idem Innocc.itius in Concilio La­ teranensi quarto ad universam Ecclesiam eiusmodi denuntiationum rnorem propagavit, ut videre estm Cap. Cum inhibitio, de clandestina desponsatione. Atque sacra Tridentina Synodus, sess. 2f. de reform, matrim., cap. r, Latera­ nensis Concilii vestigiis mhacrcndo, id ipsum praecepit. Quamvis vero denuntiationes ad ma­ trimonii validitatem ncutiquam pertineant, adeo ut matrimonium, iisdem omissis, celebratum, illicitum quidem sit, sed tamen validum, non idcirco denunciationum omissio gravi caret cul­ pa, neque propterea negligi impune queunt in paroeciis, in quibus contrahentes inhabitant ; quod si velint matrimonium extra dioecesim, quam incolunt, celebrare, tenetur is, qui ma­ trimonio interest exigere prius, ut denuntiatio­ nes factae iam fueiint in loco prioris domicilii, quamvis sit alterius dioecesis, ad hoc ut tuto intéressé po>sit matrimonio, quod in sua dioe­ cesi celebratur. Observetur Concilium Aquense anni 1585 a Sixto V Pontifice Maximo confir- I matum, sicuti etiam Rituale Romanum. Quod | si vetustiora monumenta prae manibus sumere opus esset, in secunda collectione Decreta­ lium Cap. primo de clandestina desponsatione, reperitur Decretalis Alexandri HI relata etiam per Gonzales in Cap. Cum inhibito, sub. n. to, de clandestina desponsatione, ubi fit mentio ' oneris, quod districte incumbit ei, qui matri­ monio interest in sua dioecesi contracto, ne | scilicet intéresse debeat, nisi requisierit antea ab 1 Episcopo loci, ubi contrahentes inhabitant, praeviutn denuntiationum edictum, unde appareat, nullum inter eosdem impedimentum obsistere. Constat igitur, presbyterum missionarium, coram quo matrimonia, de quibus sermo est, Sundae celebrantur, iisdem intéressé ncutiquam debere, nLi prius exhibeantur sibi denuntiatio­ num edicta promulgata in tua dioecesi, ubi contrahentes domicilium habent, e quibus pa­ teat, nullum inter eosdem impedimentum re­ penti. Quod si missionarius obiiciat, Tridcn­ tinum Concilium Sundae promulgatum non esse, tum fac ipse ut bene percipiat, quod, si I onus eiusmodi repetere ac derivare nolit a Tri­ dentini Concilii lege, non potest quin illud fateatur ac noscat sibi a Lateranensi Concilio impositum. Postquam vero, qui Sundae ma­ trimonio iuncti fuere, ad dioecesim tuam re­ dierint, si Fraternitas Tua iusscrit fieri tum de­ nuntiationes, ut pateat, num inter eosdem im- An. C i7jj pedimentum ullum intersit, non tam muneri tuo satisfacies, verum, sic agendo, paulatim e medio tolles pravum nonnullorum morem ad­ eundi Sundam, ut matrimonio copulentur, ob metum difficult itum, in quas inciderent, si tua in dioecesi, ubi domicilium habent, nubere vo­ luissent. Decretum sacri Tridentini Concilii, quo X’ononc· bit:* ricac area dur. clandestina matrimonia irrita ac nulla decla­ Tr»d. TittttM dc mainmoaiit rantur, illud ipsum est, de quo plusquam dc clandctfinu. ceteris aliis in sacro illo conventu disceptatum fuisse legitur, propter diversas patrum senten­ tias : quemadmodum testatur Caidinalis Pallavicinus in Historia Concilii, lib. 22, cap. 4, atque idem referunt P. loannes Stoz in sue· cincta Relatione dc gestis in Concilio Trid., sess. 4, art. 24, § to, punct. r, num. 5^, Ernestos Salomon Cyprianus, in libro, cui ti­ tulus Tabularium Ecclesiae Rom. saeculi XVI num. t 59 et num. 180, et Mutius Calinus, laderensis Archiepiscopus, in epistola dici 1 1 novembris 1 563 ad Cardinalem Aloysium Corne­ lium Camerarium, cui quidquid in Concilio eveniret, feliciter referebat, ut cx manuscripto eiusdem epistolarum codice. Dubitabatur primo utrum Ecclesia abrogare posset clandestina coniugia, propterca quod le­ gitimus contractus materia insimul ac forma est sacramenti Matrimonii : mutua nempe ac legitima corporum traditio, verbis ac nutibus interiorem animi assensum exprimentibus, ma­ teria ; et mutua pariter ac legitima corporum acceptatio, forma. Ex quo nonnulli arguebant, quod, legitima traditione ct acceptatione simul coniunctis, subest materia ac forma, quae non ab alio immutari potest, praeterquam ab eo, qui divinae gratiae est auctor, quae per sacra­ menta confertur : verum, reponentibus aliis, Ecclesiam posse conditionem quamdam prae­ scribere, quae prius non aderat, sine qua con­ tractus in posterum neque legitimus neque va­ lidus foret, quemadmodum etiam neque legi­ tima reque valida traditio ct acceptatio corpo­ rum, id satis erat, ut clandestina matrimonia irrita fieri possent, quod quidem potestatis ec­ clesiasticae limites non excedit. Desumitur re­ sponsum hoc cx doctrina S. Thomac Aquinatis, Quodlibet 5, quaest. ’ho'‘ 1’Arcivescovo riferisce di non avere su di cib istruzione alcuna. De benedictione 3. In alcuni luoghi i greci (scismatici) vo- demorum «biimaticonim per gliono che il missionario nel giorno dcll’Epitucerdote» ca­ fania vada α benedire le loro case ; il che tholico*. dice Monsignor Arcivescovo che i missionari non hanno potuto negare per timore di maggior male. 4. Se nc’ luoghi ove non c ne chiesa, ne De e«hbr»t»ofte 1 . ... . ... . . MUmc in domicasa del mission ιπυ, sia pin decente celebrare bU» infinnomm. Ia Messa nclla casa dcll' in ferino, od in altra abitazionc particolarc. R. Ad 1. Transmittatur decretum anni 1660 (K n. t yg); ubi tamen deficiat fons aquae baptismatis, utantur missionarii aqua naturali, ut rescriptum fuit a S. C. S. Officii sub die 6 Aprilis 1741 ( V. n. 325J. Ad 2. In funeribus catholicorum sacerdotes schismaticos tolerari non posse, nisi forte pure materialem praesentiam ac civile ministerium exhibeant, ut ex decreto S. C. S. Off. sub die 10 Maii 1753 (F. n. Ad 3. Toleretur quod in die Epiphaniae sacerdos catholicus vocatus, ac metu coactus a schismaticis, eorum domibus benedicat, modo ne cum iis in oratione communicate videatur. Ad 4. Non licere ex devotione ; licere ta­ men cx necessitate. 412 S. C. de Prop. F. 22 Ian. ry >o (C. G.). — 1. An initium quindennii ad quod conceduntur facultates desumendum sit a dic datae illarum, an a dic quo ipsae perveniunt ad dioecesim ct ad manus Episcopi cui conceduntur. 2. An sacerdotes quibus ab Episcopo com­ municatae sunt facultates, ut sede vacante, sit qui possit supplere, illis uti possint donec per adventum novi Episcopi vel alio modo Apo­ stolica Sedes provideat, etiamsi expiret quindennium, ad quoi illae concessae fuerunt, de­ mortuo Episcopo, m potius debeant ab illarum usu cessare, etiam ante novam provisionem eo ipso tempore quo propter lapsum quindennii cessare deberet Episcopus ipse si viveret. Unde desu­ mendum initium temporis Ât concedun­ tur lacultatc·. De beuhetum exercitio tempo­ re Sedis episco­ palis vacantis. An C. f7i9 264 COLLECTANEA 3. An si contingat sacerdotes, quibus Epi­ scopus tempore sui obitus praedictas facultates communicavit, c vivis excedere, vel discedere α dioecesi, sede adhuc vacante, et ante novam provisionem Apostolicam, possit Vicarius Ca­ pitularis illas exercere eodem modo quo posset si ipsis nemini communicatis obiissct Epi­ scopus, Q.Mn yrfiiH , Λη nomine Vicarii Capitularis in relato Cantabria. in .luito veniat non solum Vicanus electus a Opitulo in dioecesibus illud actu habentibus, sed etiam in iis, quae Capitulum actu non ha­ bent (qualis inter alias est Coccincnsis), guber­ nator designatus a metropolitano, ct generaliter cui regimen dioecesis sede vacante committitur auctoritate legitima, quocum.juc nomine et ti­ tulo appelletur. R. Ad t. Esse computandum a dic rece­ ptionis et non a dic datae. Ad 2 ct 3. Non esse tam attendendum nu­ merum 28 Formulae I, ct epistolam encyclicam S. Congregationis emanatam a. 1743, quam duo Brevia Benedicti XIV, primum scilicet a. iy53, ct alterum anno 1755 (F. nn. 3J7 et 396) expresse edita, ut melius consuleretur indemni­ tati dioccesum· Ex iis autem constare quod quilibet Episcopus tenetur, dum in vivis est, eligere Vicarium generalem qui sede vacante facultatem habet, ex vi eorumdern Brevium, ex­ ercendi tam iurisdictioncm ordinariam quam delegatam, quam exercebat Episcopus, usque ad novam provisionem faciîn Iam a Sede Aposto­ lica. Propterca cos, quibus communicatae sunt facultates ab Episcopo dum viveret, non posse (iisdem) uti post mortem Episcopi nisi durante quindennio iam inchoato, et de consensu ex­ presso vel tacito Vicarii generalis qui successit Episcopo. Cessare autem omnem difficultatem circa cos qui iuxta numerum 28 Formulae I, deputati sunt ab Episcopo tempore sui obitus, cum satis provisum sit indigentiis fidelium pcr deputationem Vicarii generalis qui ex vi supradicturum Brevium, et etiam ex nova declara­ tione SS. 11 Nostri, constituitur delegatus Apo­ stolicus omnesque facultates exercet, non vi de­ legationis habitae a defuncto Episcopo, sed cx auctoritate sibi tradita a Summo Pontifice. Ne­ que obstare quod in aliquibus dioecesibus ne­ cessario sit eligendus Vicaiius capitularis, cum vigore suprndictorum Brevium caedem facul­ tates tribuantur Vicariis capitularibus, quibus gaudent Vicarii generales ab Episcopo adhuc superstate'deputati. Ad 4· Idem quoque dicendum de guber­ natote dioecesis Coccincnsis, qui deputari solet sede vacante, a metropolitano ; habendus est enim tamquam Vicarius capitularis iuxta mo­ rem, Uium ct consuetudinem regionis, quas Benedictus XIV statuit esse servandus in ultimo Brevi edito anno 1755 (V. n. 39f))· An. C 1759 did S. C. de Prop. Fide 22 fan. /759 (C. G.). — i. An ad lucrandam ter in anno mdulgcntium plenariam vigore facultatis (scii. Largiendi ter in anno indulgentiam plenariam contritis, confessis ac sacra Communione refectis) debeat Episcopus designare pro qualibet vice unum tantummodo diem, quo omnes illam lucrari volentes, confiteri ac sacra Communione refici teneantur; an potius possit, saltem in sua dioe­ cesi designare aliquot dies continuos, v. g. ali­ quod festum cum praecedenti aut sequenti tri­ duo, vel etiam octiduo. Ratio est quia fideles, attenta eorum conditione, nequeunt omnes con­ currere ad ecclesiam uno codemque die, imo nec solent concurrere nisi illis diebus quibus in unaquaque respective Ecclesia celebratur ali­ quod festum solemne. Huiusmodi autem festa non in unam caindemquc incidunt diem. In­ super vix aliqua est ecclesia in qua duo reperiantur confessarii ; ac saepe tir ut unus sacer­ dos pluribus ecclesiis per diversos pagos sitis deservire debeat. 2. An debeat similiter assignare eosdemmet dies pro tota simul dioecesi, vel potius possit designare diversos respective dies pro singulis seorsi ni ac successive parochiis, missionibus aut districtibus, ita ut fideles modo unius, modo alterius, ct sic successive omnium possint in sua quique ecclesia praedictam Indulgentiam ter in anno lucrari diebus ab Episcopo pro illo districtu designatis, licet diversi sint a de­ signatis pro alio districtu. R. Ad r. Posse pcr triduum, vel pcr inte­ gram octavam. Ad 2. Non teneri, sed posse assignare di­ versos dies pro diversis parochiis scu missio­ nibus, dummodo non sint in eodem loco. QrcafK.-». iodr; 414 S. C. de Prop. F. ta \fartii 1759 (C. G.). — S. Congr. confirmavit decretum editum dic 8 Martii 17^7 quo statutum est non licuisse nec licere (post editas scilicet an. 1755 litteras en­ cyclical f. r. Benedicti XIV incipientes Allatae sunt) orientalibus quarumcumque nationum, inconsulta Apostolica Sede, a proptio ipsorum ritu ad latinum ritum transire. Et nullis prorsus missionariis licuisse aut lucre, inconsulta Apo­ stolica Sede, huiusmodi transitum orientalibus quarumcumque nationum permittere. Quia vero e idem S. C. audierat nonnullos cx orientalibus esse qui in aliqua tantum parte, ct non in om­ nibus latinum ritum amplexi fuerant; quosdam vero post editas an. 1755 a f. r. Benedicto XIV Litteras cncyclicas incipient. Allatae sunt, relicto proprio ritu ad latinum transiissc : idcirco eo­ ! dem in decreto statuit, ct nunc iterum confir­ mai, huiusmodi orientales, hoc est, tam cos qui ante praedictas Litteras ad latinum ritum Dc vcifto trir»itu ab UQoaJalium ritum. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1759 in aliqUM tantum parte, non in omnibus, trans­ ierant, quam illos qui post praedictas Litteras latinum ritum, etiam in omnibus suis partibus amplexi sunt, ipsos vere ad latinum ritum non transiisse, sed teneri illos in proprio orientali ritu perseverare, atque eiusdem legibus in omni­ bus obtemperare, idque sub poena peccati gra­ vis a quo, quamdiu in eo pertinaces fuerint, sacra men ta liter absolvi non possent. Ceterum si qui ante praedictas Benedicti XIV Litteras Encyclicas latinum ritum in omnibus suis partibus amplexi sunt, et hucusque in eo perseveraverunt, his, si SSrtio placuerit, indul­ ged posse existimavit ut in eodem permaneant. Quam quidem indulgentiam etiam ad graecomelchitas esse extendendam censuit : quamvis enim pro istis nominarim edita fuerit Decre­ talis Demandatam, item que Breve Praeclaris, post quae decreta nullo modo ipsis licuit ad latinum ritum transire, nihilominus si illorum aliqui post dicta decreta, sed ante Encyclicas Litteras Allatae latinum ritum in omnibus suis partibus amplexi fuerint, et hucusque in eo perseveraverint, ut in eodem permaneant indul­ ge:, non obstantibus dictis decretis, super qui­ bus hac in re, et pro hac vice tantum ad omni­ modam quietem in posterum obtinendam, SanVct.u riiuum ctitas Sua benigne dispensat. — Noverint inHBN c eoo- SUpCr prohibitam esse omnibus omnem rituum mixturam, ct confusionem. Debent enim, qui latinum ritum sequuntur, eidem ritui integre sc conformare ; ct idcirco abstinentias et iciunia Ecclesiae latinae observare, festa iuxta ca­ lendarium gregor i anum sanctificare, ct parochis latinis immediate subesse. Eodcmque modo quicunque orientalem aliquem ritum profiten­ tur, servare tenentur omnia ieiunia, abstinen­ tias aliasque laudabiles proprii ritus consuetu­ dines. suisque catholicis superioribus, ubi isti reperiantur, immediate subesse. Ndtum pro Cum vero propositum a quibusdam du, bium fuerit, quem ritum sequi coniugcs de­ beant, si forte diversi ritus fuerint, S. Congre­ gatio SSrTii D. N. Papae auctoritate permitti posse censuit ut uxores suorum virorum ritum sequantur, dummodo uxor non sit ritus latini, quo casu, inconsulta Sede Apostolica ad ma­ riti ritum transire non permittatur. Noverint autem omnes ablatam omnem variandi facultatem. Nemo proinde, inconsulta Apostolica Sede, vel a latino ad orientalem, vel ab orientali ad latinum ritum transire dein­ ceps praesumat. Qui secus fecerit, eorum trans­ itus prorsus illicitos, irritos ac nullos fore de­ clarat. — SSiîius in omnibus approbavit. 415 ht aimmoniit S. C. de Prop. F. 2/ \fartii 175g (C. G.). mini- - Se per i matrimoni contratti di latini con c· neti. pJf(c cretica in Costantinopoli coram ministro Collectanea S. C. de Prop. Ude. Vol. /. 265 An. C. »7$9 h leretico, e conscguentemcntc non proprio parroco, debba concéderai al Vicario Patriarcale la facolQ di rivalidarli non ostante la permanenda dt una delle parti nelferesia· R. Huiusmodi matrimonia, quatenus con­ trahantur inter coniuges qui sint latini, esse nulla ct non debere convalidari. Si vero con­ trahantur inter coniuges, quorum unus sit ca­ tholicus ct ritus latini, alter vero sit haereti­ cus vel schismaticus ct ritus orientalis, coram parocho licet haeretico vel schismatico alterius coniugis, esse valida sed illicita. 416 Grci praece­ Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 7 Apri· dentiam et pan­ /fs ty^fj (λο P.tAKr. Mrsstov. Okvs.) — Essen- Jjjgi »Κμομ· norum r stifidcles scire possint quid sibi tenendum foret 1-J-.Ifctiti t . .· t » t ·· pro acquirendis Indulgentiis, in sententiarum varietate super intelligent ia verborum qui vere poenitentes, confessi ac S. Communione refecti ecclesiam visitaverint, quae in Indulgentiarum Brevibus inseri solent, in S. Congregatione In­ dulgentiis Sacrisque Reliquiis praeposita, dis­ cussis die 3i Martii proximi praeteriti nonnullis dubiis, eadem S. C. fuit in voto : Confessionem sacramentalem, quando in Brevibus apponitur pro Indulgentiarum consecutione, peragi 0mnino debere etiam ab iis qui sibi lethalis pec­ cati conscii non sunt; nec non praefatam Con­ fessionem suffragari etiam posse, si expleatur in vigilia festivitatis. Quod autem ad ecclesiae visitationem spectat, eam impleri posse sive ante sive post aliorum piorum operum implemen­ tum. — S. Congregationis votum SSihus beni­ gne approbavit, illu dque publicari mandavit. 419 nur,;;X"£ S. C. de Prop. F. ar ΛΛηϊ ,759 (C. G.). probintor. Pulat. — I cattolici di questa diocesi (di Pulati) sono inesorabili nclla vendetta, e ciô per­ ché non vi c alcuno in quelle parti che amministri loro giustizia. Si domanda dunque: 1. Se, escluso ogni altro mezzo di aver ragionc dei loro torti, possano i cristiani con­ sidérant riguardo a questo punio come se fossero nello stato naturale. 2. Se siano capaci dei Sagramenti fintanto che persistono in questo lor desiderio di ven­ detta. La ragione chc adducono per provare la necessity in cui sono di vendicarsi ê che 1’uccisorc c i suoi fautori diverrebbero piu fieri c intollerabili contro i parenti dcll’ ucciso, c commcttcrcbbcro nuovi omicidî, se questi non rcsistcsscro c non opponessero forza alia forza. R. Negative ad utramque partem. 420 S. C. de Prop. Fide 70 lulii /759 (C. P. Λ«7· Mima pro Sin.). — La s. m. di Gregorio Kill con sua BoUa chc incomincia .4 Summo Patrefamilias de’ 10 Febbraio 1 563 conccdettc ai missionari soggctii al dominio di Portogallo la facoltl di celebrare in corporali telae bombycinae. Sopra la intelligcnza di queste parole e insorto dubbio se debba intendersi di sen o di bombace; c ciô sul motivo chc la parole bombyx significa Aug. 1759. — CocciN. — . Cira * Saepe contingit ut ex duobus infidelibus, alter bdem tomen convertatur ad fidem , alter converti quidem nupUuJ ' tunc nolit, consentiat tamen cohabitare cum fideli sine contumelia Creatoris, ct quin eum pertrahat ad mortale peccatum, imo promittat se quoque fidem postea amplexaturum , quod ob aliquam specialem rationem aliquandiu dif­ ferre necessarium ducit. Quare fidelis infidelem non dimittit, sed cohabitare pergunt ut coniuges, idque ad longum tempus ct aliquos etiam annos: at postea infidelis, mutata voluntate, non solum converti non vult, sed tentât fidelem pertrahere ad idolorum cultum, vel discedit, nec iam consentit habitare cum illo, imo ad alias nuptias ipse transit. Quaeritur: 1. An in hoc casu possit etiam fidelis de­ relictus discedere, et ad alias nuptias transire, habeatque hic locum privilegium ab Apostolo promulgatum : Si infidelis discedit, discedat. 2. An id solum habeat locum quando in­ fidelis discedit odio fidei, an etiam quando dis­ cedit propter discordias, vel aliam causam a fide diversam. 3. An etiam possit fidelis transire ad alias nuptias quando infidelis quacumque dc causa ab eo discessit, nec sciri potest vivat adhuc necne. 4. An fidelis, qui cx dispensatione valide contraxit matrimonium cum infideli, transire possit ad alias nuptias, si infidelis discedat, vel cohabitare nolit, vel eum pertrahat ad mor­ tale peccatum. 5. An aliquo, et quanto tempore possit fi­ delis post conversionem cohabitare cum infideli, quin privetur potestate transeundi ad alias nu­ ptias. R. Ad 1. In casu de quo agitur, affirma­ tive. Ad 2. Cum militet ex parte coniugis con­ versi favor fidei, eo potest uti quacumque ex causa, dummodo iusta sit, nimirum si non de­ derit iustum ac rationabile motivum alteri con­ tagi discedendi, ita tamen ut tunc solum in­ telligatur solutum iugum vinculi matrimonialis cum infideli, quando coniux conversus (renuente altero post interpellationem converti) transit ad alii vota cum fideli. Ad 3. Praemittendam esse interpellationem qua intimetur coniugi infideli an velit converti, a qua interpellatione Apostolica Sedes iustis de causis dispensat. Ad 4. Si fidelis, praevia dispensatione, con­ traxit matrimonium cum infideli, censetur illud S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1759 contraxisse cum explicita conditione, dummodo nimirum infidelis sccum cohabitare velit absque contumelia Creatoris : quare, si infidelis non servat supradictam conditionem, adhibenda sunt iuris remedia ad hoc ut eam servet: alias se­ parari debent quoad torum ct euhabitationem, non tamen quoad vinculum ; quocirca in casu dc quo agitur, coniuge infideli superstite, non potest fidelis ad alia vota transire. Ad 5. Conversus ad fidem in ipso conver­ sionis momento non intelligitur solutus a vinculo matrimonii cum infideli adhuc superstite con­ tracti, sed tunc acquirit tantummodo ius trans­ eundi ad alias nuptias, cum coniugc tamen fi­ deli, idque si coniux infidelis renuat post inter­ pellationem converti. Caeterum tunc solum coniugii vinculum dissolvitur, quando coniux con­ versus transit cum effectu ad alias nuptias. Si autem coniux conversus ante susceptionem Ba­ ptismi habeat plurcs uxores, et prima recusat amplecti fidem : tunc legitime potest quamlibet ex illis retinere dummodo fidelis fiat, sed in hoc casu contrahentes mutuum consensum co­ ram parocho ct testibus renovare debent. 422 Ex Litt. S. C. de Prop. Fide r5 Λitraporc M»ue. ptembris /759 (ad P. S. mission·)· — In quanto alie preci che in tempo della celebratione della s. Messa sogliono ad alta voce cantarsi o recitarsi dai cristiani cincsi nclla propria lingua nativa, colla littera dei 1755 furono bastantemente resi noti alla P. V. i giustissimi sentiment! della S. C. Laoode debba esserc sua cura chc le suddette preci non siano quelle medesime chc dal celebrante, o dal diacono, o dal servente, ovvcro dal coro si dicono in lingua latina, di maniera che in vcce di essi si recitino dai laici in lingua volgarc, c facciano in tal guisa parte delta Messa. Ne giova fesempio di ciô chc si pratica dagii altri missionari, poichc quando non fosse conforme a qucllo chc in questa materia si prescrive dalle venerabili leggi della Chiesa cattolica, meiitcrcbbc una giusta riprova. 423 -SX«,r!COcî Litt. Encycl. Clement. PP. XIII /7 EpBGOPOS). — Cum . primum incomprehensibili Pastoris aeterni iudicio in beati Petri Cathedra constituti domi­ nici gregis curam suscepimus, complures audi­ vimus ecclesiastico zelo ferventes viros, praeser­ tim animarum pastores ct verbi Dei praecones, qui civitates atque provincias peragrant, poe­ nitentiam populis ct morum emendationem in­ dicentes, quorum unanimis conquestio fuit, in­ ter abusus et corruptelas, quas pro ministerii sui ollicio notarunt, pro viribus reformare stu- M Jfibu» nç. ptCntbris 17 puii ic 1’nmi· * , , · •ante». Se- (AI) OMNKS ' . . 267 An. C. x7$9 «luerunt, reprehendendam sibi frequenter occur­ risse quorundam ecclesiasticorum avaritiam habendique cupiditatem. Quae quoniam malorum omnium radix a Spiritu Sancto appellatur, nil mirum, si cos omnes, quorum semel animos imbuit, utut in atrociora crimina non abiipiat, talem in Dei cultu propriacquc vocationis mu­ neribus obeundis socordes reddat, ct ad saecu­ laria desideria conversos mundanis addicat curis ct occupationibus, quibus abrcnunciare se pu­ blice addixerunt, quum inter sacrae initiationis mysteri i solum Deum hacrcditatis suae partem agnoscere professi sunt. Hinc etiam litigiosi necessario fiunt, atque omnia miscere parati, ne vile aliquod lucrum, sive speratum, sive iam partum amittant. Hinc sc ad abiccta quae­ libet officia et ministeria, in gradus ct ordinis sui dedecus, demittere non erubescunt. Quo fit ut laicorum pleriquc non eos ipsos dumtaxat, qui talia agunt, sed saepe etiam universum ec­ clesiasticorum coetum, contemnant; quin ct amaro aversoque animo sint erga illud homi­ num genus, quorum lites ct contentiones, ob temporalia negotia, sustinere coacti sunt, vel a quibus praerepta sibi viderunt honesta media, per quae suae suorumque sustentationi consu­ lere potuissent. 2. Horum relationibus, quas satis superque veritati innixas existimamus, quibusque non­ nullos etiam designari censemus regulares vi­ ros, qui aliquando ab imposita sibi sollicitu­ dine de temporalibus communitatum suarum emolumentis, ultra ecclesiasticae moderationis fines ferri sc sinum, excitari nos quidem intel­ leximus, ut apostolica, qua immerentes fungi­ mur, auctoritate, huiusmodi corruptelam, unde fidelis populi scandalum, aliique noxii conse­ quuntur effectus, dc medio tollere satageremus. 3. Verum, quum ab ipsis Ecclesiae irfcu- jn nabulis usque ad haec nostra tempora nihil mbu» ct jxmiiiiapertius, nihil districtius aut conciliorum dc- nihi%. cretis, aut praedecessorum nostrorum Roma­ norum Pontificum constitutionibus statutum le­ gatur, nih l a Sanctis Patribus ecclesiarumque Pastoribus frequentius aut impensius inculcatum appareat, quam ut Ecclesiae ministri, tum cle­ rici, tum monachi, a temporalium lucrorum cupiditate abstinere, et a saecularium ncgociorum sollicitudinibus arcere sc debeant ; cumque non solum spirituales censurae, sed etiam gra­ vissimae temporales poenae in cos decretae fue­ rint, qui canonicas regulas hac in re infringere aut violare praesumpserint: omnibus mature perpensis, nihil Nobis reliquum esse indicavi­ mus, nisi ut vos, Venerabiles Fratres, dc con­ stanti enixaque voluntate nostra, praedecesso­ rum nostrorum menti, Ecclesiaeque spiritui per omnia inhaerentes, commonefactos, paternis fraternisque hortationibus excitaremus, ut debitam sacrarum legum observationem ab omnibus ec­ clesiasticis, tam ordinariae vestiae, quam dcle- An G I7JQ 368 COLLECTANEA rumdern canonum ct constitutionum, cum omni gatac vobis jurisdictioni subtectis, ad formem sacrorum cinonum ct decretorum Apostolicae severitate, etiam cx olficio, procedere non omitSedis, ac respective synodalium uniuscuiusque tatis. 6. In quo sane, duo vobis magnopere ca­ dioecesis statutorum, exigere studeatis ac re· venda erunt: primum videlicet, ne subdolis ipsa obtinere curetis. delinquentium anibus diligentiam vestram cludi 4. Ut igitur clarius innotescat perpetuum Nostrum ct Apostolicae Sedis studium, pro re­ 1 patiamini. Saepe enim contingit, ut qui legum ligiosa praedictarum legum custodia, simulque scita non ignorant, res suas ita fraudulenter vh omnis adimatur contrario cuilibet usui, stilo, componant, ut quatenus eorum crimen in in­ aut consuetudini (quae corruptelae potius et abu­ dicium adducatur· tueri possint, sc nihil contra leges ipsas admisisse. Modo enim, interposita sus, servata legitima vocabulorum proprietate, alterius, sibi suacquc cupiditati inservientis, appellari debent), quibus ecclesiastici quicum­ que criminosam suam in negociis curisque sac­ persona, aut alieno nomine tabulis et rationum cularibus immixtionem obtegere aut excusare libris inscripto, negotiationem aut conductio­ contenderent, Nos omnes ct singulas canonicas nem, dc qua quaeritur, ad se nequaquam per­ leges ct Romanorum Pontificum praedecesso­ tinere contendent: modo, scientes intra quos rum nostrorum constitutiones adversus clericos lines districtior legum censura coerceatur, ita se ncgociatorcs ct saccularibus negociis sese immi- gerere studebunt, ut si dc lucrosis quaestibus secures, praesertim a Pio IV, Urbano VIII et a superiore arguantur, defendero possint, non Clemente IX latas atque editas, usque ad nose turpi cupiditate adductos, ad lucrum ca­ vissimam quam s. m. decessor noster Benedi­ ptandum primario animum intendisse, sed pro­ ctus Papa XIV sub dat. V kal. martii 1741 vido consilio dc damno vitando unice laboran­ pontificatus sui anno primo evulgavit, cum tes, insperatum emolumentum fortuito temporis omnibus item ct singulis poenis atque censuris beneficio adeptus fuisse. Aliquando etiam non per eas respective indictis, perinde ac si decreta sua, sed suorum aut sanguinis aut alio neces­ omnia in praemissis contenta, eorum que poe­ situdinis vinculo sibi coniunctorum, bona, ne­ nales sanctiones, praesentibus nostris litteris de gotiationibus implicita, ad eorum sustentatio­ verbo ad verbum insertu forent, per easdem nem, ex ciritatis officio et directionis titulo, praesentes approbamus, confirmamus ct innova­ procurare se praedicabunt. mus ; decernentes ct declarantes, praedictis om­ 7. Quamvis autem, propria etiam expe­ nibus legibus ac poenis subiici, ac subicctas rientia in episcopalis oflicii muneribus obeun­ censeri debere, omnes ct singulas personas ec­ dis, satis edocti simus, quam difficile sit indi­ clesiasticas, non solum e saeculari clero, sed cium ferre dc peculiaribus quibusdam casibus, etiam c regulari cuiuscumque sint Ordinis, Con­ in quibus putiorem sibi partem vindicat bona gregationis, Societatis et Instituti, amplissimis vel mala fides illius, qui de illicita ncgociatiune licet ct singularibus induitis, privilegiis ct exem­ accusatur ; non ideo tamen censere debetis, di­ ptionibus muniti, ct cuius etiam expressam ct ligentiam vestram omni effectu vacuam fore, individuam mentionem fieri oporteret; ita ut ubi saltem ecclesiastici intelligant, vos minime quicumque adversus huiusmodi leges delique­ conniventcs esse super huius gravissimi eccle­ rint, statutas io ipsis poenas incurrant, ne re­ siasticae disciplinae capitis violatione. /Magnum spective ub iis, η I quod pertinet, iuxta casuum enim fructum capietis ex eo ipso, quod vestram distinctionem, ct procedendi methodum alias a Ecclesiacque mentem ab obscurioribus etiam eo­ Tridentina Synodo, seu ab Apostolica Sede prae­ rum praevaricationibus abhorrentem saepius te­ scriptam , cum effectu mulctari ct puniri de­ statam facietis ; iisdemque, oblata opportuni­ beant; non obstante contrario quolibet usu, tate, graviter denunciabitis, haud irrideri Deum, stilo aut consuetudine, etiam immemorabili, qui hominum renes et corda sci utatur, nihilquc quae aliquo in loco, dioecesi aut regione ino­ apud supremum illius tribunal profuturas ali­ levisse dici posset; quam quidem Nos, vcluti quando cavillationes, quibus nunc Ecclesiae prae­ damnabilem abusum ct impcrscriptibilcm cor­ sulem decipere, indictasque legibus poenas decli­ ruptelam, carurndcm praesentium tenore, da­ nare satagunt. Cacterum non omnino impossi­ mnamus, proscribimus, ct viribus omnibus va­ bile erit, latentem rei veritatem plerumque agnocuamus. iccrc, occultumque crimen revincere, si debita i 5. Deinde vos omnes, Venerabiles Fratres, cura atque solertia expendantur hominum mo­ res, qui cx universo eorum vitae tenore sc pro­ Iu uff hoitamur ct in Domino obsecramus, ut pro calutc advigilantes, in clericorum omnium, vo­ latas excusationes probabilius admittendas rciibis tam ordinario quam delegato hire sublecto­ ciendasve suadent. Id quod exemplis illustrare rum, agendi rationem sedulo inquiratis ; ne, si facile possemus, nisi dc Fraternitatum Vestra­ rum sapientia et rerum usu, quantum par est, quos forte huiusmodi avaritiae labe infectos, in Domino confideremus. adversu» canones ct apostolica» constitutiones 8. Alterum vero, quod aeque cavere depeccasse compcrietis, in eos, ad formam co- An c· 'll, Afl.C.<7$9 S. C. DE PROP. EIDE betis, illud est, ne pravas canonicarum legum interpretationes, quibus carum rigor enervatur aut indulgentia praeter fas extenditur, praeter mentem ct spiritum Ecclesiae, cx privatis opi­ nionibus adventos, et sine legitimi superioris assensu, ad proprii cuiusque cusus opportuni­ tatem accommodatas, apud vus ullo modo va­ lere sinatis, ubi clericorum saccularium aut re­ gularium negueiationem, vobis indicibus, ad trutinam revocari contingat. Si enim quaestio sit dc ipsa natura contractus, qui aliqua in dioecesi ab ecclesiasticis iniri soleat, an scilicet ipsis licitus, vel potius interdictus censeri de­ beat, haud aequum erit pro indicandi norma accipere vel frequentiam ipsorum actuum, dc quorum natura quaeritur, vel ipsam contra­ hentium opinionem ; sed nd tollenda dubin, reprimendamque opinantium licentiam ct au­ daciam, expeditissima erit via recurrendi ad hanc Apostolicam Sedem, quae sicuti alias com­ plures huius generis quaestione», per organum praesertim Congregationis S. R. E. Cardinalium Concilii Tridentini interpretum definivit, ita etiam in posterum quid de propositis casibus sentiendum sit, decernere non omittet, idoneis editis responsis, ex quibus agendi iudicandique regula desumi valeat. CraMm ac/A 9. Quo in genere, quum acceperimus, per­ u«. An C 1760 S. c. DE PROP. FIDE il. Nè occorrc ridîrc che i kurbani ira fc- ' dcli si usano coli’ intervento del missionario cattolico, chc assiste c benedice la mensa : perciocchè quest* istesso, in vecc di sminuirc il rcalo, Taccresce vieppiù, aggiungendo un altro titolo c ragionc per dichiarare superstitioso quell’atto. La fulsità del culto esteriore, insegna S. Tommaso 2. 2. qu. g y, art. 1, si puô con­ siderare per duc parti: la prima e ex parte rei significatae, della quale ragionammo di sopra, l’alrra e ex parte colentis: c questo ha luogo piincipalmente ncl culto cumune, che si fa dai ministri in nome di lutta la Chiesa: poichê siccomc sarcbbc ccrtamentc falsario colui il quale traitasse in nome d’un altro cosa di cui non ha ricevuto commissione o mandato, cosi incorrcrcbbc la taccia di falsario quel ministro chc per parte della Chiesa présentasse un culto 1 a Dio contro il modo stabilito, cd usato nella Chiesa. Ora la Chiesa non ha giammai appro­ val*! i kurbani, chc sono troppo dhformi dalla regola ecclesiastica del culto divino, non ha giammai autoruzato i ministri o ad assistervi o a benedirli. I/assistenda dunque chc da un mini­ stro della Chiesa u tal atto si presta, non c chc una nuova mentogna, un nuovo tradimento, una nuova simulatione di ministero in suo nome, che la Chiesa disapprove e détesta’. Alio modo potest contingere falsitas in exteriori cultu ex parte colentis : et hoc praecipue in cultu com­ muni, qui per ministros exhibetur in persona totius Ecclesiae. Sicut enim falsarius esset qui aliqua proponeret ex parte alicuius, quae non essent ei commissa : ita vitium falsit atis incur­ rit, qui ex parte Ecclesiae cultum exhibet Deo contra modum divina auctoritate ab Ecclesia constitutum, et i 1 Ecclesia consuetum. 12. Passando ormai dalla parte esteriore dei kurbani a considerarnc la parte interiore, cd csaminandoli come animati dallo spirito di cré­ dulité della gente vulgare, sebbene fosscro spogliati di tuite 1’estrinscchc circostanzc, chc abbastanza li rnacchiano, non possono apparite che come vane osscrvanze dei gentili. I. Lu per­ suasione , che la pratica di tali kurbani sia per giovare alia conservatione delle famiglie, alia salute dei bestiami, alla fertilité dcllc cam­ pagne. II. L'Opinione di attribuite alTomissione, e mancanza di tali kurbani Γ infelicita dcllc case, dcgli armenti, dei campi. III. L’crrore di credere, chc siano per suifragare ulle anime dei trapassati, neglecte le Messe cd i sutfragi della Chiesa. IV. L’attacco ostinato di seguitarli dopo i rigorosi divicli, c Ic minaccie, c i timori po­ sti a chi vorrebbe lasciarli. V. Finalmcnte gli stessi principi, chc spingono gli scismatici c i turchi a praticarli, rimasti ancora in questi mal convertit! fedeli : tuito conduce a dichiararc Tescrcizio dei kurbani superstitioso, c riprovato, ancorchc cessasse ogni allra cattiva circostanza di fuori. Collectanca S. C. Je Prop. Fide Vol. t. 273 An. C. 1760 13. Pcrciocchc o da tali kurbani si aspettano vantaggi temporali, o sc nc pretendono grazic spirituali. Se vantaggi temporali, non poten lo i kurbani per loro natura produrli, uopo e chc si adoperino non come cause, ma come segni, il chc si riduce ad un patto tacito coi démuni, secondo il principio di S. Tom­ maso 2. 2. quaest· 96, an. 2: Si naturaliter non videantur posse tales effectus causare, consequens est, quod nec adhibeantur ad hos effectus causandos tamquam causae, sed solum quasi signa. Et sic pertinent ad pacta signifi­ cationum cum daemonibus inita. E certa mente adoperati come segni, da chi mai traggono la loro origine? non da Dio, da cui non sono ne rivelati, nc stabiliti: dunque daU’umana vanité ingannata, c sedotta dalla malizia dei demonî che scorgendo la rea dispositione dcgli uomini, la fumencano, c gli allacciano con avvcnimenti nelTapparenza favorevoli, per involgcrii in più e piu errori, da cui ditficilmcnte poi sanno distrigarsi: Homines huiusmodi observationes at­ tendunt, non ut quasdam causas, sed ut signa quaedam futurorum eventuum, vel bonorum, vel malorum. Non observantur autem sicut signa a Deo tradita, cum non sint introducta ex auctoritate divina, sed magis ex vanitate humana, coopérante daemonum malitia, qui ni­ tuntur animos hominum huiusmodi vanitatibus implicare. Et ideo manifestum est omnes huius­ modi observationes superstitiosas esse et illici­ tas.... Hoc quod a principio in istis observa­ tionibus aliquid veri homines experti sunt, hoc accidit casu. Sed postmodum cum homi­ nes incipiunt suum animum huiusmodi obser­ vantiis implicare, multa secundum h liusmodi observationes eveniunt per deceptionem daemo­ num: ut in his observationibus homines impli­ cati, curiosiores Jiant, et se magis insérant mul­ tiplicibus laqueis perniciosi erroris, ut Augu­ stinus inquit lib. II de Doctrina Christ, dice S. Tommaso loc. cit. art. 7. 14. Sc poi si attendono grazie spirituali, come il sollievo dei trapassati, non vi sono ultri mezzi, sc non quei, che la Chiesa ci porge: or in essi non trovasi certamente la prattica dei suddetti kurbani : anzi ella è più tosto contraria ai mezzi che ci somministra, come il digiuno, a cui e opposto ii bagordo, e Γ ubbriachezza: il Sacrificio incruento, a cui è opposta la sanguinosa immolatione delle vittime carnali ; le orazioni, le limosinc, e le altrc opere buonc, a cui s'oppongono la dissipazione, la prodigalité, c Γ internperanza, chc accompagnano ordinariamente i predetti kur­ bani ; corne di simili prattiche dice S. Tornmaso 2. 2. qu. 93, art. 2. ! 5. Ma purgati anche chc fosscro i detti kurbani d'ogni superstizione di fuori, c d’ogni vana persuasione di dentro, a che mai potrebbero essere proficui ? La superfluité non ne sa35 An. C. 1760 2-4 COLLECTANEA An. C. 1760 rebbc meno evidence, perciocchc, corne ragiona Evangelii ? [n figuris litterarum, an in intel­ S. Tommaso, il fine del culto divino c, che lectu sensuum? Si in figuris, bene circa collum I'uomo dia gloria a Dio, e a lui si consagri suspendis. Si in intellectu, ergo melius in corde inticro e di ment: c di corpo: Quindi qualun- posita prosunt, quam circa collum suspensa. que axione, o prattica, che ê dirizzata a glo­ Se questo diceva il Crisostomo d’una prat ica· rificare Iddio, cd a soggettarc a Dio la mente chc parca per altro lodcvole, chc cosa avrcbbc coi pensieri cd arfetti, c il corpo coi freni mo­ detto dei nostri kurbani ? derati dellc passioni, sccondo I'orJinazionc c 18. Debbono pcrciô i missionarî, dopo aver Λ dimostrato ai fedeli i kurbani mal vagi per la nirUiipS"? consuetudine dclla Chiesa, non c nè superflua, nè inutile ai culto divino. Ma sc vi sia alcuna parte esteriore, malvagi per la parte inferiore, inMruc®®* cosa, chc quanto e da se non conduce a glo­ e précisa Γ una e Paîtra, inutili per ogni ririficare il Signore, ne a co nsa grarg ii la mente : guardo, ancorchè purgati d’ogni circostanza nc a soggettargli il corpo dell’uomo nell’esersuperstiziosa di fuori, e d’ogni vana crcdulitA cizio prattico dclla religione, ma piuttosto sia di dentro, applicarsi tutti ad istruirli pienafuori delf istituzione di Dio, fuori dcll’ordimente dei mezzi salubri, chc Iddio c la Chiesa nazione dclla Chiesa, fuori dclla consuetudine loro porge per conseguire quei fini, che in vano dei fedeli, tutto deve riputarsi inutile, superfluo, si sperano da prattichc gentilcsche, o giudaichc, superstizioso: Finis divini cultus, dice S. Tom- 1 o infette di scisnia. maso 2. 2. quaest. 93, art. 2, est ut homo Deo ig. E primieramente si affatichino a scolpire det gloriam, et ei se subiidat mente et cor­ nei loro cuori la dottrina dcll’Apostolo dellc pore. Et ideo quidquid homo faciat, quod per­ genti tanto inculcata, c ripetuta ad Galat. ad tinet ad Dei glori im, et ad hoc quod mens Haebreos etc. chc il Regno di Dio non consiste hominis Deo subiidatur, ct etiam corpus per in cibi c bevande; che i doni, c le vittime non moderatam refraenatimem concupiscentiarum mondano Iu coscienza ; chc le purificazioni, e secundum Dei et Ecclesiae ordinationem, et le lavande, c tutte le giustizic della carne non consuetudinem eorum, quibus homo convivit, conducono 1’uomo a cosa perfetta : chc il sannon est superfluum in divino cultu. Si autem guc dei vitelli c dei capri non santifica i mac· alquid sit, quod, quantum est de se, non pertinet chiati ; chc i peccati non si lavano coi sangue a i Dei gloriam, neque ad hoc quod mens homi­ dcgli agnelli e dei tori ; chc l’ombre e le figuie nis feratur in Deum, aut quod carnis concupi­ furono per un tempo, e non sono più ora ; scentiae inordinatae refraenentur ; aut etiam chc i sagrifizi untichi di carne sono svaniti, si sit praeter Dei et Ecclesiae institutionem, siccomc funtico saccrdozio c tempio c da gran vel contra consuetudinem communem (quae se­ tempo caduto ; che Iddio non più si adora socundum Augustinum pro lege habenda est:) pra questo o quel monte : che la verîtà è suctotum hoc reputandum est superfluum, ct su­ ccduta all’ombre, c la realtà dellc cose aile fi­ perstitiosum, quia in exterioribus solum con­ gure; al sangue dei vitelli c dei tori c succesistit, ct ad interiorem Dei cultum non per­ duto il sangue del Redentore, aile vecchie vit­ tinet: Fnde Augustinus in lib. de vera Relig. time e sacrifizi imperfetti c vuoti, un sagrifizio inducit quod dicitur Lucae cap. t-j : Regnum nuovo, perfetto, c picno d’ogni bcncdizionc, c Dei intra vos est, contra superstitiosos qui salute: chc le coscienzc si mondano c le macscilicet exterioribus principalem curam impen­ chic si tolgono solamcnte con questo nuovo dunt. sangue; chc un tal sagrifizio si ê compito da 16. Nc vale il dire chc vi si mescolino nel Cristo nel Calvario sulla Croce immolando sc caso présente preghicre c voti. L’ istessa mcstesso come vittima di propiziazionc per noi, scolanza di cosc sagre e profane c un nuovo unica fonte di tutte le grazic chc possono es•irgo.nento per dichiararc inutile a chi Ia prat- 1 scrc oggetto di nostre speranze : che il medetica quel che vi sarcbbc di sugro, per la com· simo sacrifizio si perpetua su i nostri altari, pagnia di quel chc vi si trova di vano, come quando si celebra dai sacerdoti ministri del Si­ icccnna S. TOmmoso loc. cit, qu. q6, art. 4. gnore: che la Messa e una sequela c continua17. S. Giov. Crisostomo ncll’/fbrm/. 43, zione del medesimo sagrifizio ; chc vi ê rcalrapportato da S. Torn maso 2. 2. quaest. 96, mentc présente sotto i mistici simboli di pane art. 4, fa mensione «fel costume di alcuni crie vino la medesima Vittima, vi si offre cd im­ mola il medesimo Corpo cd il medesimo San­ stiani chc portavano sospesa al collo una pargue: chc 1’uno dall'altro misticamcntc separasi ticclld scritta del Vangelo, c nc riprende c diper la forza delle parole : chc non solo vi c chiara 1’usu come inutile atfatto c superfluo: 1’istessa Vittima, ma Γ istesso Sacerdote Cristo Quid im aliquam partem Euangelii script am Signore, il quale c il principale offerente per circa collum portant. Sed nonne quotidie Evan· getium in Fcdesia legitur, ut audiatur ab omni­ 1c mani dei suoi ministri ; che insomma (’of­ bus 9 Cui ergo in auribus posita Euangelia I fert* e Γistessa c nel Calvario c nell’altarc, à solo diverse la maniera di offerire : Sagrifizio nihil prosunt, quomodo possunt eum circa col­ vero c propiziatorio, sebbene incruento, salulum suspensa salvare? Deinde ubi est servitus An· S. C. DE PROP. FIDE tevole ni vivi, proficuo ai morti, impetrativo d’ogni bcncdizionc c grazia, d’ogni remissione c perdono, d’ogni bene spirituale c temporale: chc conduce alla salute per liberazione c pre­ servative da tutti i mali, per tutela e custodia da tutti i ncmici, centro della communione dei santi, vincolo di commercio ira il ciclo c la terra, scopo di tuita la religione : che finalmente l’osiic, Ic vittime placabili chc ci rimangono ad otferire su 1’altare dei nostri cuori ed unifie al sagrifizio incruento della Chiesa, sono la inortificazione dellc proprie passioni, la castigazione della carne, ia crocifissione dellc nostre concupiscenzc, Γ cstirpazionc dei nostri vizi, la distruzionc dei corpo del peccato : In vano si adoperano kurbani c conviii, fomento di passioni ed incitamento di vizi ; c tutta pronta ia mensa a cui siamo invitati, ê tutto apparccchiato il cibo c la bevanda a cui siamo chiamati, tutta aperta la soigcntc di grazic da cui possiamo attingere 1’aequa viva chc salisce fino alia vita eterna. 20. Non sono canali di grazic e di bencdizioni le prattichc inventate a capriccio dalla vanita dello spirito umano, nè i lanti riti sta­ biliti per un tempo, come imagini dei beni fu­ turi, ma i Mistcri c i Sagramenti istituiti da Cristo, conlîdati alla Chiesa nostra madré, cd applicati a noi suoi ligli, Sagramenti chc succcdono aile vecchie figure, c sono al dire di S. Agostino numero pauciora, ritu simpliciora, virtute efflcaciora. E Iddio Padrc non si adora più con attaccamento aH’ombre e figure, ma in ispirito c veritA : c l’opcra della salute riccrca principalmcnte il cuorc. Come dunque per ottenere le benedizioni, ed evitare le maledizioni divine si ricorre ai kurbani, cd a pratiche a cui manca Γ istituzione divina, mancano le di­ vine promesse, manca Γupprovazione dclla Chiesa ? c si abbandonano c si tralasciano li divini mistcri, e Sagramenti, chc traggono l’o­ rigine dalla istituzione divina, traggono la forza dalle divine promesse, hanno la testimonianza dclla Chiesa infallibile, e sccondo lo spirito dclla Chiesa usati producono frutti di vita elerna ? 21. E qui è duopo istruire i fedeli dcllo spiiito dclla Chiesa, chc apparisec ncllc orazioni communi da essa stabilite c proposte per uso commune dei suoi figliuoli. L’orazionc com­ mune, dice S. Cipriano de unit. Eccl., ha una forza infallibile dalla unanimiti dei fratelli nella prcghicra, c si usa una ccrta violcnza a Dio dai congregati in suo nome a prcgarc qualche cosa o spirituale o temporale espediente per la sa­ lute, sccondo l’csprcssa c formale promessa di Cristo Signore, Matth. cap. t8, vers.rq: Iterum dico vobis, quod si duo ex vobis consenserint super terram, de omni re quameumque petie­ rint, fiet illis a Patre meo, qui in coelis est: ubi enim sunt duo vel tres congregati in no­ mine men, ibi sum in medio eorum. Or come 275 si abbandonano, o si lasciano per ogni pretesto le preghicre communi faite con unanimité nclla Chiesa di Dio, ch'è l’assemblca dei fedeli, c corne si nuire cosl poca fiducia nelle orazioni c gemiti dclla sposa di Gesù Cristo, ch’e assicurata di essere esaudita per i suoi figliuoli, c si ha poi tinta speranza nelle invenzioni umanc, nelle prattichc capricciosc, c in riti apertamente superstiziosi ? 22. (Jniscano piuttosto le buone opère per disposizione ad impetrare tutte le grazie da Dio, escendo questo il carattcre dei fedeli cristiani chiamati dall’Apostolo sectatores bonorum ope­ rum. Le orazioni cd i digiuni, con cui si vince il demonio ; le limosine cd aiuti di caritA, con cui si estinguc il peccato ; le penitenze ed austerità, con cui si riducc a schiavitù c I all’ubbidienza dello spirito la carne, sono i veri mezzi da richiamare i béni, e rimuoverc i maii che sono l’oggetto ordinario dei nostri timori. 23. Bisogna armare i fedeli con imprimere bene nella lor mente chc se sono assaliti da maii, e per l’amor dclla religione c per la purità del culto rigettano coloro chc vengono ad otferir loro istromenti o mezzi superstiziosi per guarirc e liberarsi, se vengano per divina di­ sposizione a perdere la vita, muoiono quasi martiri nel loro letto medesimo, testificando colin loro morte la religione pura cd immacolata. chc conservano nel cuorc, corne più volte insegna S. Agostino. 24. Debbono parimenti armarsi a disprezzare i vani timori, le minaccie, le beîfe, che di essi faranno gl* infedeli, c scismatici nel vcderli abbandonnre le antichc superstiziosc loro prattichc: debbono incoraggirsi ad un tenore uniforme e costantc di vita cristiana, per cui si distinguano da tutti coloro che non appartengono alla comunione dclla Chiesa, affinchè ammirati c sorpresi anch’ essi dclla nostra ma­ niera di pensare c di operare, siano costretti a gridare : Ecco il popolo savio cd intelligente, ccco l’ereditA del Signore: cosi ammoniva Mosê gli antichi ebrei, Deuteron, cap. 4: Scitis quod docuerim vos praecepta atque iustitias, sicut mandavit mihi Dominus Deus meus: sic facietis ea in terra quam possessuri estis : et observa­ bitis et implebitis opere. Haec est enim vestra sapientia ct intellectus coram populis, ut au­ dientes universa praecepta haec, dicant : En populus sapiens et intelligens, gens magna. Devono anzi rallegrarsi, c stimarsi più che gli altri felici per la sicurczza d’csscre sempre c veduti cd ascoltati da Dio : Nec enim est alia natio tam grandis, quae habeat deos appropin­ quantes sibi, sicut Deus noster adest cunctis obsecrationibus nostris : come prosiegue Mosè nel luogo citato. □ 5. Chc sc la S. Congrcgazione ha dilferito finora di venire ad un autcntico universale divicto dei mentovati kurbani, ciô c avvenuto in An. C. 1760 An. C 1760 2^6 COLLECTANEA An. C.1760 parte per I'esposto sempre vario e poco uni426 forme delle circostanze, sotto cui si rappresenuva Γ affare, in parte ancora per una savia c S. C. dc Prop. F. to Martii 1760 (C. G.). An lice»! observare!», prudente cconomia, imitando Io spirito c con- | — r. An sacerdotes graeci (in archidioec. Ros- ci» tinorum Itto;» dotta di S. Agostino epist. 64, pag. 120, che sancn.) possint compellere personas ritu graeco et vigilio. trattandosi di svcllere un vecchio costume dei viventes ad observantiam ieiuniorum ct vigiliatempi suoi di far pranzi c convici nelle chiesc 1 rum ecclesiae latinae. nci dl solenni, cagione di molti disordini, non R. Non licere privatis personis, quae ραcrcdca doversi tutto d* un tratto toglicre con ; rochiam graccam habent, contra proprium ri«issoluto c prcciso co tn an da men to, ma disporre { turn, latinorum iciunia et vigilias servare, omisprima gli animi a lasciarlo per via d’esorta- > sis ieiuniis ritus graeci. Licere tamen, dum· zioni c rimostranze, cd anche di restrizioni c ; modo ad id non cogatur, toti communitati, vel limitationi, per giungere alla line a sradicarlo 1 potiori laicorum parti cum parochis ct presbyatfatto. ; (eris coniunctae, iciunia ct vigilias latinorum 26. Di questi principi fornici i missionari ; more servare, nec inde sequi communitatem cercheranno d’istruirc i fedeli dall'Apostolica 1 ad ritum latinum transiissc. Sede alia loro cura commcssi, allinchc sieno mi- . nistri potentes exhortari in doctrina sana, et 427 eos qui contradicunt arguere. S. C. de Prop. F. ii Mart, titio (C. G.). , — Missionanos teneri quocumque lure esse suf- Cookuioaeici425 fidenter instructos idiomate in quo Confessiones 1 l!1,ur· excipiunt ; ct Praefecti Missionum non permit­ Ibtuncnu^pdS. C. S. Off. 2- Tunkini antiqua ab omni retro memoria tranisi, praevio examine, vel per se vel per alios > tua. ditio est, privilegium his neophytis ab Aposto­ faciendo, dc eurum idoneitate sibi constiterit. lica Sede pro tribus primis anni novi diebus, in quamcumque diem, sive abstinentiae, sive 428 ieiunii inciderint, fuisse concessum ut carnibus matrivesci possent, nc caderent in offensam eorum S. C. de Prop. Fide rj Martii tj6o. mQuoad onium de»» quos his diebus, reverentiae aut urbanitatis gra­ (C. G.). — Non licere virum qui duas habet habenti» concu­ bina». tia, visitare tenentur, si oblatis cibis uti recusa­ concubinas se matrimonio iungere cum secunda, rent. Huius quidem concessionis nullum nunc etsi iuret separationem a toro quantum ad pri­ in hac Missione transumptum reperitur, sed im- mam, nisi hanc a domo reapse expellat ; licere memorialis possessio tituli sufficientis locum te­ vero facta eiusdem separatione, nisi priorem in nere videtur... Humillime recurrimus ad S. C. frauJem induxerit spe ct promissione futuri ma­ supplicantes edoceri an revera extet supradi- trimonii. ctum privilegium hisce neophytis pro tribus primis anni novi diebus a S. Sede concessum ; 429 casu vero quo non extet, enixissime supplica­ mus pro impetratione talis privilegii, nd vitan­ S. C. de Prop. F. 2 Iunii t76o (C. G.). dum periculum violandi praecepti ecclesiastici, — Se qucgli orientali che, lasciato il proprio ricatailb»· lati. 1 ; num ritum obcui incluctabiliter exponuntur christiani in toto nto, osservano il latino, possano negare ai loro tcrvannbn». hoc Regno, exceptis forte aliquot pagis qui, curati Ic decime. Deo miserante, toti fidem Christianam sunt R. Supposito legitimo transitu dc orientali amplexati. ad latinum ritum (quod absque Apostolica dis­ R. Privilegium (de quo quaeritur) non ex­ pensatione evenire non potest) teneri decimas tare, nec esse generaliter concedendum ; sed solvere parocho proprii ritus quem actu pro­ quoad abstinentiam a carnibus, servandum esse fitentur. decretum an. 1663 oratoribus prout iacct trans­ mittendum (V. num. 155); quo vero ad iciu430 nium citra abstinentiam a carnibus, teneri neo­ phytos, si primi dies anni annamitici inci­ Instr. s. C. S. Officii // Iunii r76o (ad derint in feriam sextam , vel aliam diem qua Supkiuorem Mission. Prguan.). — La facoltà wndiabinterpd. null·) privilegio apostoli CO a ieiunii lege exi­ che si chicde di dispensare i gentili convertit!, |ntld?nJonu| ‘ che vogliono contrarrc matrimonio, dall* inter­ muntur (1). ii) In l orniuh facultatum cxtnordin. quae modo Viciri:s App. Sinarum ct Regnorum ndiaccntium conceduntur, habetur etiam (n. 16) facultas «Dispensandi « fidclo sibi subiectos a iciunio ct abstinentia in casu « coincidentiae exoniientis anni sinensis sive cum prio« ribus Quadragesimae diebus , sive cum aliis diebus · extra Quadragesimam abstinentiae consecratis, iuxta « Instructionem adiectam (io Junii 1S6S) ». An. C. 17<’θ 277 S. C. DE PROP. FIDE pellazione del coniuge infedele, si concede a V. P. corne capo c superiore di cotesta Mis­ sione, con che lilia non debba servirsi di essa che rarissime volte, ed in caso di urgente né­ cessita, potendo pcraltro clla comunicarc la medesima facoltA ad altri suoi correligiosi colla medesima condizionc, cioc ne! caso di urgente nécessita, e cio a tenore del Breve pontificio nel quale non si concede la facolta di dispen- ! sare dalla interpellatione dei coniuge infedele se non cou la seguente clausula che trovasi in­ scrite nd Breve di Gregorio XIII in data dei 15 Gennaio r 585 c conformata da altri Pontclici per le parti dcll’ Indic e degi’ infedeli, erue: « Quoniam saepe contingit etc. ». (V. n. iw), Questo Breve pontificio Le serva di norma nel présenté caso, e benche nel foglio delle facolta che si conccdono dalla S. Sede per mezzo di questa Suprema Inquisitione alii Vcscovi, Vicari c missionari apostolici in par­ tibus infidelium leggasi Ia seguente < Dispen» sandi cum gentilibus, et infidelibus pluies » habentibus uxores, ut post conversionem et » baptismum, quam ex illis maluerint, si etiam > ipsa fidelis fiat, retinere possint, nisi prima » voluerit converti », contuttociô s’incarica la coscicnza di V. P. c dc suoi coi religiosi che non debbano servirsi di simili facolta, se non a norma e tenore dei suddetto Breve gregoriano e della risoluzionc di questa Suprema Inquisi­ tione, che annessa se le trasmette insieme con la présente istruzione, cioc che non si dispensi dall’ interpellatione dei coniuge infedele, se non quando la parte infedele sia assente, ed o non si sappia uve essa si trovi, o per la lontananza si rendu troppo difficile ia interpellatione, ed anchc per urgenti moti vi, ed in caso di neces­ sity, c rare volte. Osservi perô diligentemente e con tuttû la possibile cautela il Padre Supe­ riore della Missione, che in ognuno di questi casi nci quali crederA necessario di dispensare dull* interpellatione, non basterà che egli nc sia internamente persuaso, ma dovr 1 fare un processctto sommario da cui per ogni futuro tempo apparisca questa nécessita, o perché Γ interpel­ lato non risponde, o perché non si sa ove egli sia, o perche ha dato prove col fatto del suo aperto dissenso : c sarà bene in tal caso, che per non mancarc di cautela, si facciano anche le citationi ad valvas ct per edictum colfassegnazione di congruo tempo ad comparendum et declarandum etc. Questu previo proccssctto sommario nasce dalla lettera c dalio spirito dei Breve gregoriano in dicato nelle seguenti pa­ role : < dummodo constet etiam summarie ct » cxtraiudicinlitcr, coniugem absentem legitime » moneri non posse, aut monitum, intra tempus » in eadem monitione praefixum, suam volun> talem non significasse ». Nostro Signore feliccmente regnante espresso mente inculca, c vuole questa pro va som maria da farsi dal An. C. 1760 P. Superiore della Missione o da altri a cui dcleghcra le facoltà etc. 4SI S. C. de Prop. F. =· bu* luper oJtn· (aî> Vic. Ap. Fokism·) — La savin condocta, annulla il matrimonio fra dispari di culto, dxruitilli im· peJimcufo; chc V. S. dopo maturo csamc c consiglio avuto perche non poercbbe salvarsi in una discorde coi missionari, tiens nell'accordar Ic dispense cduca/.ione ili culto diverso il bene dclla prole sulf impedimento dclla disparity del culto nelle posta in pcricolo di smarrire la strada dclla circostanze esposte, merita certamentc approva- salute. zionc e lode. La regola immutabile che la Dunquc fra dispari di culto allora solo puô Chiesa Romana vuol chc si guardi nei dispen­ aver luogo una fedeie e prudente dispensa, sare, c in primo luogo chc si assicuri la fede quando cessa il pcricolo dclla prole nascitura, del contracnte cattolico, rimosso il pericolo pro- e molto piu il pcricolo dei coniuge cattolico, in' habile di perversione ; — 2. che si assicuri la c vi c anzi spcranZa di convcrtirsi nei coniuge btfsda. * educazione della prole nclla fede del contracnte infedele· Dai quali principi V. S. ottimamente raccattolico, date le cautcle dovute ; — 3. chc vi sia probabile speranza piuttosto dclla conver­ colse: - 1. non doversi dispensare con donne sione del contracnte infedele, attesa Γindole, il fedcli, che vogliono contrarrc matrimonio con genio c le sue manière. uomini infcdcli, (sc non in casi straordinari c Neiristesso induito Ap. chc si concede dalla rari) perche non cessa il pcricolo di perversione S. Sc le ai Vicari App. nell* Impero dclla Cîna c nei giorno deli’ ingresso nclla casa del con­ vi si appongono sempre le condizioni che ne iuge infedele, c nei colloqui quotidiani in farcgolano Tuso: t. gravibus tamen ex causis, miglia lutta in edcle, come il complesso delle in singulis casibus, in quibus dispensandum drcostanze, c fesperienza giornalicra rcgolarerit ; 2. et in locis tantum, ubi sunt plures in­ mente l’ha moscrato; - 2. potersi dispensare fideles quam Christiani; 7. et quatenus absque con uomini fedcli, che vogliono contrarre ma­ trimonio con donne infedeli, in quelle circontumelia Creatoris fieri possit. Ora Ia contumelia del Creatore deve évi­ costanze in cui prudentemente si giudica ces­ tant per rapporto: 1. al contracnte fcdclc; sare il pcricolo dclla perversione nclla parte 2. alia prole nascitura ; 3. al contracnte infe- fcdclc, c piuttosto apparire spcranzu di con­ dcle‘. percio nel contracnte fcdclc deve cessare versione nclla parte infedele, cd csscrc moralil pericolo della perversione: per la proh na- mente sicura 1’cducazione dclla prole nascitura sdtura deve assicurarsi l’educazionc nclla vera nclla vera religione, corne la serie dcgli avvcreligione: c ncll’ infedele deve esservi qualchc nimenti e l’esperienza stessa l’ha fatto vedere; speranza di convcrtirsi, allinche s:a piu rimosso - 3. doversi sempre perô sconsigliare simili mail pericolo dclla pervenione c pel coniuge fc- trimoni tanto ai genitori, quanto ai figliuoli, per gli ordinari pericoli chc li accompagnano, dclc e per Ia prole nascitura. veriti non sint, nullo habito respectu neque ap­ pellationis a quatuor Episcopis ad Apostolicam Sedem delatae, neque aetatis annorum viginti septem, quae sola praeter cetera, illum ab epi­ scopatu repellere debuisset. Interim vero cum dictus Patriarcha C... viam universae carnis in­ gressus fuerit, nova electio in ciusmodi circum­ stantiis ad Apostolicam Sedem devoluta est, quae propterea, secundum sacros canones et antiquissimam consuetudinem, Patriarchal! Ec­ clesiae de persona sibi benevisa debet cx integro providere. An. C1760 An. C. !7«o J. Quoad nu* tnmonii contra* Cd S. C. DE PROP. FIDE 279 perstiziosi, o sono impedite dagli atti cristiani, c per Γ impedimento dclla disparity del culto, allora fa d’uopo di ritlcssionc maggiore. chc ccrtamcntc gli unnulla, senza una dispensa E primicramcntc in questa materia, chc c /Xpostolica, la quale non si accorda chc nelle debite circostanze, c per gravi cagioni, c ne’ casi tuna di pratica, c dipende da infinite circo­ di cessazione d’ogni morale pcricolo di perver­ stanze, vi è sempre bisogno di prendere consione e nel contracnte fcdclc, c neila proie siglio c da libri piu approvaci, e da missionari nascitura. È ben vero chc vi possono c>scre piu prudenti ne’ casi particolari, espostc le cir­ tali cause e circostanze ncll’uomo fedeie, che costanzc piu individue c piu determinate. In sccondo luogo sebbene non si possa dare prétende contrarie coli’ infedele, c anco nclla donna fcdels che prétende contrarrc coll’uomo una regola uniforme ed invariabilc, si possono infedele: ma. come nola V. S. siccomc c ra­ pero ben dare i principi sicuri, donde poi varie conseguenze si debbono dedurre seconde le va­ rissimo c straordinario il caso, cost rarissimo c straordinario esser deve Γ uso dclla dispensa. rie circostanzc di fatto. Onde non si devono ccrtamcntc ammcctcrc al In tcrzo luogo c difficile in pratica conoSagramento dclla Penitenza quelle madri c fisecre dove si irova ignoranza invincibile, e gliuole, chc hanno contralto sponsali con gli dove è ccrtamcntc vincibile: la sola mancanza infedeli, e non vogliono ritrattarc la promessa di notizia dell* impedimento dirimente non sem­ quando, attesc le circostanzc, v* c il pcricolo pre rende Γ ignoranza c Γerrore invincibile, prossimo di perversione ; il qunlc sc cessasse, pcrciocchc, sccondo la dottrinu di S. Tommaso in casi straordinarî c ran, e vi fosscro gravi /. 2. qu. ty, art. 6, < si ratio vel conscientia cagioni da dispensare, la caritA c prudenza di > erret errore voluntario, vel directe, vel propter V. S. non gli cscludcrebbc dai Sagramenti, ma > negligentiam, quia error est circa id quod usando indulgenza, spccialmentc contratti gli » juis scire tenetur, tunc talis error rationis sponsali, alfinchc non venisscro inconvenienti » vel conscientiae non excusat, quin voluntas maggiori, accordcrcbbc loro la necessaria di- | > concordans rationi vel conscientiae sic erranti spensa. j » sit mala. Si autem sit error, qui causât inFin qui V. S. ci ha dcscritta la sua con» voluntarium, proveniens ex ignorantia alicudotta circa i matrimoni da contrarsi ; passa poi > ius circumstantiae, absque omni negligentia, a spicgarci la pratica usata intorno ai matri­ » tunc talis error rationis vel conscientiae excumoni già contratti fra le donne fedcli, c gli > sat, ut voluntas concordans rationi erranti non uomini infedeli; c dice chc quando queste ven» sit mala >. Or chi potra dire chc sia in certe gono a presentarsi al Sagramento della Peni­ circostanzc invincibile 1* ignoranza c 1’crrore di tenza, sono interrogate sc hanno il permesso un fedeie che ha contraito matrimonio coli’ indi vivere da cristiane, oppurc sono o forzate a fedcle senza la notizia dell* impedimento diri­ riti superstiziosi, o impedite dagli atti religiosi: mente ? Scire tenebatur, scire poterat, o dalsc hanno il permesso di vivere da cristiane, 1* uso notorio dcgli altri fedcli, o dall’ istruallora, previa la dispensa, si rivalida il loro zionc de* missionari, chc clamant quotidie: ha matrimonio: sc non Γ hanno, allora non stint manedto di assistere alie istruzioni, ha man­ admittendae ad Poenitentiae Sacramentum pro· ato di consigliarsi nel pren Iere lo stato conpter periculum proximum, in quo sunt, prae· iugalc : le passioni, i desideri dclla carae, gli sertim si frequenter incidunt in tentationem. abiti corrotti sono stati sua guida. Or, se­ Soggiunge an Cora chc si deve mostrar loro lo conde San Tommaso, Γ ignoranza ο Γerrore stato miserabile, in cui si trovano c per il pe­ chc nasce d.i passioni cd abiti corrotti non puô ricolo della perversione e per la nullité del dirsi invincibile, nc scusarc dal peccato, ma matrimonio contrario fra dispari di culto, sc solo quella che viene da mancanza di sapere di un tai impedimento hanno qualche notizia ; qualche circostanza, chc non puô esserc conochc sc a kuna notizia non nc hanno, devono sciuta da* diligenti : « ignorantia particularis, solo csscrc ammonite del pericolo prossimo in » quae totaliter excusat, est ignorantia circui si trovano, non git della nullité del ma­ > cumstantiae, qu im quidem quis scire non trimonio, chc hanno contralto, acciocchc la » potest, debita diligentia adhibita: sed passio loro ignoranza, chc sembra invincibile, non di· > causai ignorantiam iuris in particulari, dum venga vincibile, c i peccati materiali dcgli atti » impedit applicationem communis scientiae ad coniugali non divengano formali. > particularem actum : quam quidem passio· Dall'csposizionc chc V. S. fa dclla pratica • nem ratio repellere potest » (1. 2. qu. γγ, si conoscc che trattasi di donne, chc senza di­ art. γ ad 2). Insomma allora vi è ignoranza spensa /Xpostolica hanno contralto matrimonio invincibile, quando manca, non per passione nullo propter disparitatem cultus, c si approva m i per necessità, e principio da dubitare, e la condocta di rivalidarc 1 loro matrimoni, modo da inquirere. quando manca il pcricolo di perversione prae­ In quarto luogo neppure c facile il definire via dispensatione; ma sc il pcricolo di perver­ per via di regola, quando sia Iccito al confes­ sione dura, perche o sono spinte ad atti su­ sore il lascidrc il pénitente nell* ignoranza di An. C. 1760 An c. ι;6ϋ 28ο COLLECTANEA An. C 1760 un dovere che trasgrediscc, c di una leggc a cui manca di ubbidirc. Se si traita di assol436 verlo, non c régula di taccrgli la veritft, per timore che sapendola non pecchi formalmcnte, Ex Litt. S. C. de Prop. F. zj Sept. tj6o ”■ sc prima per i’ ignoranza materia linente pec(λι> Viu. Ai*. Fokiks·.). — L’dbuso dclla tabelle t“i? cava: perciocchè dovcndo in lui essere una disuperstiziosc ha certamentc sorpreso l'Etîiz.c LL., sposîzione di cuorc, una prépara done d'animo essendo state necessitate di deplorare la perdiad osservare (uni i precctti, corne gli sono zionc in cui si ritrovano tante anime, per la loro manifestati, per potcrc csserc assoluto, deve naturale volubilità o per malizia. Sari sempre piuttosto présumerai chc apertagli la verità, chc un rimedio assai efficace il non ammettere aile ignorava, sia per abbracciarla, c ridurla in praacque del Battesimo gli adulti, se non dopo chc ticn. Chc se temesi di sua indisposizionc, si saranno stati bene istruiti dei doveri chc incompuo dilTcrirc la notizia dclla veriti, ma del bono ad ogni cristiano, e, mediante un lungo pari si deve diîferirc la grnzia dell* ussoluzione c frattanto disporlo a riccvcrc con fructo c catecumenato, avranno dati chiari contrascgni di vera e viva fede, c di quella costanza chc l’una c Paîtra· Solo potrebbesi taccrc la verita d’una legge irritante a cui c mancato, quando debbono avere di confcssare la religione cristiana a fronte di qualunque tormento, c del il penitente, a v vertito di quella, per uscire da pcricolo dclla vira stessa quando lo richieda il uno stato periculoso c catti vo, per le circostanzc di fatto, dovesse passare ad un altro stato a bisogno. maggiori periculi cd inciampi esposto, per cui 437 si moltiplichcrebbcro i peccati invecc di togliersi o diminuirsi, atlcsa la cotnune debolczza Orci nonncVi umana. S. C. Indulg. rtf Decemb. 1760. — Camk- pro lucrandb RtSEN. — i. An in ecclesia ubi canonice ere­ Viae Crudi ia· Oggî perd chc non trattasi di assoluzione, dulgcnliia reqa»ma solo di condotta da tenersi con una donna cta est Fm Crucis, si stationes ct cruces reno­ fcdclc invalidamente ma ri (a tas i con un infcdclc ventur, vel mutentur, cessent Indulgentiae, ac per la disparili dei culto, c costituitasi ncl pcproinde opus sit nova erectione seu approba­ ricolo prossimo di perversione per la seduzione tione. continua del marito, si approva il sentimento 2. An, ad tempus ablatis ct remotis ab ec­ di chi crcdc dovcrli seriamentc avvcrtire dello clesia stationibus ct crucibus, Indulgentiae ab stato miserabile, in cui si trova, c ncgarlc 1’as­ iis acquirantur qui in dicta ecclesia, tanquam soluzione, mentre un tale stato dcplorabilcdura, si stationes ct cruces extarent, exercitium de­ c taccrle lu nullité del suo coniugio, tinchè ο vote peragunt. cessi il pcricolo prossimo per poter essere soc3. An, si dictae stationes et cruces re­ corsa con la dispenso, o cessi quello stato di motae, ut supra, apponantur in parietibus sa­ violcnza, da cui non puô uscire chc coi sacri­ crarii scu oratorii sub diverso tecto, vel alte­ ficio della vita ; la ragionc ê che per ncgarlc rius ecclesiae, lucrentur Indulgentias pium per­ i Sagramcnti, non e necessario di spiegarne agentes exercitium ante easdem stationes in tutti i motivi, ma bista solo dire la cagione praedictis locis ad tempus repositas. dei pcricolo prossimo della perversione, senza 4. An qui exercitium Viae Crucis peragunt toccare la nulliti dei contraito, di cui 1'ignu- ct illud ad modicum tempus interrumpunt, ranzn, ancorchc fosse invincibile, purchè non puta ad audiendum Sacrum, ad sumendam aifettata, si non excusat a toto, excusat tamen Eucharistiam, ad Confessionem faciendam etc. a tanto, come dice S. Tommaso : c la donna Indulgentias lucrentur, si illud prosequantur ; non trovasi allora in uno stato capace d'istru- vel ad Indulgentiae acquisitionem oporteat in zione. maggiore senza maggior suo danno, chc iis casibus illud ab initio rcassumcrc. nasce tutto insiemc c dolia sua debolezza, c R. Ad 1. Negative iuxta modum; et modus dallo stato difficile ed arduo in cui si trova. est quod si renoventur ct mutentur salva sub­ Chc sc non si fosse clla volontariamcntc cosli- stantia, Negative simpliciter, ut supra ; si non tuita in tale stato, ma per violcnza e per forea salva substantia, Negative pariter, sed in hoc tirata c ritenuta, allora Jovrcbbc procurerai, chc casu novae cruces denuo benedicantur ad for­ 1’uno c 1‘altro pcricolo dclla perversione c della mam Constitutionum. fornicazione da prossimo si facesse remoto, c Ad 2. Negative. presa Tcspcricnza da’ suoi sforzi c dissensi con­ Ad 3. Negative quoad diversas ecclesias; in tinui, per conforto, con prudenza accordai le reliquis recurrant in casibus particularibus. i Sagramcnti, veduta la sua disposizione, ma Aii 4. Affirmative ad primam partem, dum­ non accordarc la dispensa giammai, ancorche modo notabiliter ct moraliter exercitium non richicsU in apprenso, sc attualmcntc non cassa interrumpant; negative quoad secundam; ct il pcricolo dclla perversione, chc vicnc dalla ideo non oportet in his casibus illud ab initio reassumcrc. parte infcdclc, c la sua violcnza e seduzione. S. C. DE PROP. FIDE An C. 176» 438 Ab lieut emn icatholki· (ibibcfc dic m .-Jatiomt «4· ΓΜΙ. Ex Instr. S. C. de Prop. F. fan. tjGi (au Vk.. Ap. Coxstantisop.). — Ella ci avvisa la pratica de’ PP. Riformati c Conventual!, chc nel giorno délie benedizioni délie can lelc, le présentant) anche nellc case deglî cretici c dei loro ministri. Sopra di chc intesosi quilche Religioso, suppone che cio si faccia a titoio di urbanin, e chc non siano candelc bcncdcttc. Quando siu cost, e che si pratichi senza scan­ dalo, par chc si possa in qualche modo tullerare ; ma essendo nltrimenti, dovrl Ella in nome dclla S. C. ordinare ai suddetti Religiosi di assolutamente ustenerscnc nell’ avvenire. 439 v7 7’7 7? m piorum ;-αςα'.,ηπς S. C. de Prop. Fide ij Febr. ijGt. — Nüllo cusu, neque necessitatis, licere catholico confiteri peccata sua ci absolutionem obtinere a sacerdote schismatico (1), 440 η υι· rJiMi'M g Ri*. C. 7 Martii ij6i — Aqukv. — Si mulier sit vidua, ct mm benedictionem accepe­ rit, debetne omitti Missa pro sponso et sponsa, ut omittendae sunt benedictiones infra eam de­ scriptae post Orationem Dominicam er Bene­ dicamus Domino ? R. Si mulier est vidua, ut in casu, non solum debet omitti benedictio nuptiarum, sed etiam Missa propria pro sponso et sponsa. 441 S. Rit. C. 5 Martii i76r. — Diebus qui• ···”»’ 'd bus dici 1possunt Missae ; vtorm. iu ·3 , . votivae ... 1privatae vel deu. JirarJkmc. functorum, sacerdos ad illas obligatus ratione fundationis vel accepti manualis stipendii, pro­ priae obligationi non satisfacit dicendo Missam dc die occurrente : expressa enim voluntas te­ staturum vel postulantium, dummodo sit ratio­ nabilis, debet adimpleri. 442 Instr. S. C. S. Officii fi April. r76i (ad h^o1’ V,<:· Λρ· Sow(Iak). — Più di un quesito ha ■’.V’ esposto Monsignor Vicario Apostolico di Sofia nella sua lettera, scritta 1’ahrio seorso alia Sa­ gra Congregazione di Propaganda Eide, e singolurmcntc quello, che concerne le afligliazioni, che fanno que’ fedcli de’ piccioli fanciulli del1‘uno c Γ altro sesso. Alcuni di loro privi di successione seco li prendono, gli educano nella propria casa come ligli, c non avendo prole, li lasciano anche cicdi delle proprie sostanze. (1) Si agatur de casu mortis, V. S. Off. 7 Iulii 1S64. Coli«lanea S. C. de Prop Fide. Vol. I. 28r Altri poi, benchê felicitati con legittima prole, incontrandosi in fanciulli abbandonati, mossi da cristiana pieté, gli accolgono in propria casa, gli allcvano, e trattano come figit natu­ rali : c tanto i primi, quanto i secondi sono communemente riputati dal popolo, come figli naturali dc’ loro nutritori. E nato dunque dubbio, se questa abusiva adozione, fatta senza Γ intervento di pubblica autorité, voluta dalle leggi romane, porti seco Γ impedimento della cognazione legale ne* gradi prcscritti dal ius ca­ nonico, c specialmentc tra li nutritori e le pu­ pille, come sopra allevate, le quali essendo re­ nute dal popolo, come vere figlie adottive dei suddetti nutritori, recherebbero scandalo, qualora in etl adulta contrar volessero matrimonio eo’ padri adottanti· — Questo dubbio con altri, a’ quali tra non molto si dari la congrua riso luctone, c stato dalla Propaganda rimesso al S. Offizio, e se n’ e fatta la discussione in una Congregazione generale renurasi avanti Nostro Signore. Prima di alcuna cosa risolvcrsi, c stato con previe scritture e consulte esaminato l’articolo proposto da Monsignor Vicario Aposto­ lico. Pareva a primo aspetto che, altro non essendo l’.tdozione, sccondo la doltrina de’ Pa­ dri. che una recezione di un estraneo in luogo di figlio, o di nipotc, Tuso de’ fedeli di Sotia, qualunque egli fosse quoad modum, tendesse a questo hne: e sebbene non v* intervenisse l*autoriti del Principe, o di altro magistrate infe­ riore, richiesta dalle leggi romane, ritiettevasi pero, che le adozioni non sono state introdotte per sc medesime dalle dette leggi romane, ma dal ius delle genti, c dalla volontl dei popoli, i quali secondo la diversité delle nazioni hanno usato vari riti, c costumanze. Di questi riti poi n’ c stata fatta una specifica ratnmemorazione sui rapporto di accréditait scrittori. Sembrava tianchcggiarc questa opinione la regione intrin­ seca, traita dalla natura della materia, ossia dai motivi, per cui e nato questo impedimento ; cd in primo luogo la riverenza chc devesi scambievolmentc usarc tra queste persone adottanti cd adottate. In secondo luogo il freno, che Γ impedimento dclla cognazione impone alie persone, tra le quali passa una continua fami­ liarité capace di portare disordini ed offesa di Dio. In ter^o luogo pareva assistere a questa opinione una risoluzione della S. Congregazione dei Concilio emanata il di 2 5 Settcmbre 1734, da cui fu dichiarato intercedere 1’ impedimento canonico in un caso, in cui Γ adozione di un proietto di S. Spiritu era stata fatta con moite circostanze dall’aduttante, tuttochc non munita da decreto di giudicc, nc da rcscritto Ponti­ ficio. Non ostante perb queste ragioni, prcvulscro giustnmcntc Ic altrc csclusive dell’impedimento An. C. 1761 An. C. 1761 282 An. C. 176 COLLECTANEA nd caso concreto. Fu osservato non csserc la cognazione legale impedimento derivato da di· ritfo naturale, ma solamente da costituzione ecclesiastica, spectando alla Chiesa, c al suo Capo visibile il costituirc ne* matrimonî qucgli impedimenti che vuole, oifre quclli chc provengono dal ius naturale. S. Nicolô 1, nclla kttera scritta ai Bulgari, registrata in parte nd Cap, unico de Cognation, legal., c nd Can. ita diligere γ>, <{U. 3, prescrissc questo impedimento dirimente nato dalle adozioni, non pero astratte, ma fatte sccondo Ic leggi civili romane, le quali vogliono Γ intervento dell’autorité del Principe, o di nitro inferior magistrate. Questo appunto e stato comprovato con l'autorité de’ Padri, dc’ Concili, dcgli Scritteri, tra quali tiene il suo distinto luogo la s. rnem. di PP. Benedetto XIV, Si c data congrua risposta agli argomenti addotti in opposito, c spec iulm ente alia risoluzione della S. Congregazione dei Concilio, ema­ nata ncll’anno facendosi vedere chc nel caso emanato a Hora, fadozione era stata fatta con decreto cd autorité di Mons. Preccttorc gene­ rale di S. Spirito, chc dai Pontcfici antecedenti riportato aveva per chirografo una speciale op­ portuna facoltA. Nostro Signore pertanto nclla Congregazione generale del S. Ollizio tenuia avanti di sc, dopo aver sentito i concordi pa­ reri degli Ertii c Rrtii Signori Cardinali Inqui­ sitori Generali, ha dee reta to, chc le affigliazioni di Solia, prupostc da Monsig. Vicario Apostolico non portano seco alcun impedimento ca­ nonico per mancanza in esse di pubblica auto­ ritA. E mente perô dclla medesima SantitA Sua c della piena S. Congregazione, chc Mons. Vi­ cario usi prudente contcgno, chc non propenda ne in uno, nè ncll’altro estremo, cioe non dimostri avvcrsionc pubblica c palcse, a simili matrimonî, chc possa accrescere nclla gente gia prevenuta la mal fundata idea di cosa il· leciu, c ne tampoco pubblicamcnte dichiari senza bisogno, esser leciti i medesimi matri­ monî, alfinchc la troppa famigliaritA dei nu­ triti c nutritori, ossia aifiglianti cd affigliati, sciolta da qualunque rispetto, degeneri, o almeno apra adito a pericolosa confidenza. Il solo diinquc suo contcgno dovrA consistere, chc in quel signato atto, in cui le parti chicderanno di voler contrarrc il matrimonio, dichiari esser quello lecito, nc vietato dal suddetto impedi­ mento della Cûgnazione legale. E sc nell’ atto stc^so alcuno nc prenderA scan lalo, ne lo potrA disingannarc colla ragione c colla decisione fattanc dalla S. Sede Apostolica. Quando poi l’una c Γaltra non bastino alla persuasiva, essendo questo uno scandalo meramente passivo, cagionato dalla indocilité e dall* ignoranza, non do­ vrA farsene conto, c permettent il matrimonio, conforme, pariando di un simile scandalo chc iî prendeva dai popoli dclla Servia nella Tur- chia per un impedimento di cognazione spiri­ tuale che da essi senza alcuna ragione supponevasi, dispose la s. m. di Benedetto XIV nclla sua Costituzione Inter omnigenas al § 17. 443 Ex Instr. S. C. de Prop. Fide 1762 (ad Arghibp. Scopies.). — Quod attinet ad fidei puritatem Amplitudo Tua significat, non paucos, atque adeo plcrosque istius serviani Regni incolas, quamvis sacro baptismatis la­ vacro regeneratos, Christianae tamen profes­ sionis immemores, turcicum nomen assumere, nc onerentur tributis, ne nimis perterreantur, neque iis subsint incommodis, quibus divexan­ tur cactcri, qui de Christiano nomine non eru­ bescunt. Hinc parochorum exurgit turbatio. Nam huiusmodi homines a Sacramentorum participatione aegre admodum arceri patiun­ tur, rati se posse sacris frui mysteriis, quia Christianam fidem corde servant incolumem, quamvis exterius mahumeticae impietatis se­ ctatores, assumpto turcico nomine, appareant atque reputentur. In hoc porro rerum genere ministerium suum quisque parochus impleat, atque a tam perverso errore huiusccmodi homines revocare, ac omni prorsus studio, cura, labore, adiectis ctiam ad Deum precibus, satagat deterrere. Me­ minerint eorum, quae Apostolus scribit ad Ro­ manos (cap. 10): « Si confitearis in ore tuo Do» minum Icsum, et in corde tuo credideris.... » salvus eris. Corde enim creditur ad iustitiam, » ore autem confessio fit ad salutem ». Nec alia plane fui: sanctorum Patrum sententia. Quocirca sanctus martyr Cyprianus in libro De lapsis ita in praefatos homines animadvertit: < Et chri» stianum sc putat, qui Christianus esse con» funditur, aut veretur? Quomodo potest esse » cum Christo, qui ad Christum pertinere aut > erubescit, aut metuit ? » Praeclarum Ecclesiae lumen Augustinus de fide ac symbolo tractatum ad nostram instructionem reliquit, in cuius primo capite ista exarantur : < Salvi esse non » possumus nisi ad proximorum salutem ni» tentes, fidem ore profiteamur, quam ctiam corde gestamus ». Illos praeterea christianos tota reprobavit antiquitas, qui ab ethnicis prin­ cipibus libellos, enumerata pecunia, impetra­ bant, nc ad infidelium tribunalia ob fidei pro­ fessionem sc sistere cogerentur. Priscilliamstas denique, atque helccsscitas anathemate percus­ sere Concilia, quippe qui corde tantum fovendo fidem, exterius autem mentiendo ac negando, ad aeternam nihilominus salutem homines per­ venire posse perperam arbitrabantur. Concilium /Xlbanum pro Regnis Albaniae ct Serviae anno 1703 celebratum, atque a Be­ nedicto XIV Constitutione quae incipit : inter omnigenas sub num. 1 ct 2 confirmatum, in- Nctiii'r.vj nil tcfdaaw men uiasun. I An. C. >7«» 283 S. C. DE PROP. FIDE concussam doctrinam istam proponit, ac sub num. 6, laudatus Pontifex Benedictus hisce ver· bis Episcopos, parochos ac missionarios omnes alloquitur: < Munus itaque Episcoporum, paro» chorum, et missionariorum erit serio chri» stianos illos, qui supradicta (inter quae no· * mina turcica assumere enumerat num. 3) cum » ingenti fidei iniuria nefarie praesumunt, do· » cere et admonere... Ipsis aperte denuntient, » quod quisque metu cuiuslibet potestatis, vel » temporalium amittendorum formidine, fidem » suam prodit, iram Dei super sc provocat, » seque, nisi resipiscat, ab omni salutis spe » extraneum reddit... Si qui autem obstinati » in huiusmodi via impiorum pergere velint, » incapaces erunt Sacramentorum m vita et, si » impoenitentes decesserint, suffragiorum post > mortem, ad quae nullus Ecclesiae minister » illos admittere praesumat ». Haec usque ab anno 1744 Bened. XIV fcl. record, pro recta salutis norma statuerat, iterumque ann. 1754 confirmavit aliis suis litteris Quod Provinciale Concilium in quibus cxtirpaiioncm tam nefarii abusus iterum inculcans haec statuit. « Maximo « cum pontificii animi nostri moerore accepi» mus, quod quamplurimi istius provinciae, » posthabita aeternae salutis ratione, eadem » turcica sive mahumetana nomina usurpare » pergant... Haec enim omnia, etsi fides Christi » in corde teneatur, fieri tamen nequeunt sine » Mahumetis errorum simulatione, sinceritati » Christianae contraria ». Progreditur deinde in iisdem postremis lit­ teris Summus Pontifex Bened. XIV, ct animad­ vertit in parochos et missionarios qui < cos » christifidclcs ipsorum curae creditos qui saepe » dicta turcica scu mahumetana nomina assu> munt, iisque vocari student, ad Sacramen» torum participationem admittere non vcrcan» tur ». Postremo in iisdem litteris ita de consilio Cardinalium contra haereticam pravitatem Ge­ neralium Inquisitorum laudatus Summus Pon­ tifex decernit : < Districte prohibemus, nc qui» libet cx christifidclibus quocumque casu, vel » praetextu, aut in quibusvis cxcogirabilibus cir» cumstantiis eadem turcica scu m ihumetana » nomina, ut inahumctani credantur, assumere » audeat. Qui autem contumaces fuerint, in vita » Sacramentorum, ct post mortem, si impoc» nitentes decesserint, suffragiorum incapaces « declarantur ». Ex his sanae fidei documentis Amplitudo Tua plane intclligct, quid cum huiusmodi chrislitidelibus sit agendum, qui turcico assumpto nomine, sc Christianos fateri erubescunt. Eos propterea argue, obsecra, increpa in omni pa­ tientia, ut a tam pernicioso malo declinantes, discant Christianam Iidem non modo corde fo­ vere, sed etiam sic ore confiteri, ut nulla ex­ terna ambiguitate offendatur, nulla detestabilium An. C. 1763 nominum assumptione decoloretur. Fiat igitur, ut abundet eorumdem integritas ct iustitia plusquam schismaticorum et haereticorum, quorum tumen nullus mahumetanum nomen adoptare praesumit. Quod si adhortationibus, cacterisque reme­ diis eosdem pertinaces in tam nefario abusu fore contigerit, ad apostolicic disciplinae nor­ mam virga compesci debent, ita ut in vita Sa­ cramentorum, et post mortem, si impoenitentes decesserint, suffragiorum incapaces declarentur. 444 S. C. de Prop. F. 2 Aug. 1^62 (C. G.). — Superiores (Regularium) neminem praesen­ tent ad Confessiones excipiendas, nisi instruatur lingua vernacula regionis, ad formam decreti S. C. die 17 Martii 1760 (V. n. 427). Ad confeitarii mune· cognitio linguae regioni· requiritur. 445 S. C. de Prop. F. 24 Aug. r702 (C. G.). J?0°nT^riT1U1 — Nelle Missioni dcll’Albania c della Macedonia accadono frequenti omicidî per vendetta c per falsa opinione chc l’ucciso invendicato sotfra gravissime pêne. R. Monendos esse missionarios ut tam pri­ vatis quam publicis adhortationibus falsas opi­ niones extirpent, nec administrent Sacramenta iis qui ulciscendi animum non deponunt. 446 Const. Clementis PP. XIII ? Septem· bris i7b2. — Inexhaustum Indulgentiarum thesaurum a Icsu Christo Domino Nostro Ecclesiae relictum, christiano populo maxime salutarem, et summopere in pretio habendum esse, Catho­ licae Ecclesiae auctoritas, et Summorum Pon­ tificum praedecessorum Nostrorum gesta facil­ lime suadent. Cumque per divinae gratiae abundantiam, nullis suffragantibus meritis, in suprema Beati Petri Cathedia constituti, modo ad pastoralem sollicitudinem Nostram pertineat, universum Domini gregem vigili cura provi­ dere, ut omnia in ea honeste et secundum or­ dinem fiant ; veterem ct probatam Ecclesiae consuetudinem circa Indulgentiarum dispensa­ tionem, quantum fieri potest, restituere ct ser­ vare, simulque christitidclium utilitati occur­ rere studemus. Inter caetera siquidem spiritualium gratia­ rum dona, quibus Summorum Pontificum libcralitate christifidclcs cumulantur, potissimum locum habet plenaria peccatorum indulgentia ct remissio, quae statutis anni diebus conce­ ditur, dum Romanus Pontifex, solemni caere­ monia, populo coram ipso congregato benedi­ cit ; et non raro, ipsius Summi Pontificis no­ mine, effundendae Apostolicae benedictionis su- cI,r’ Λα. C. 1762 284 COLLECTANEA per principes viros absences delegatu fuit facul­ tas : sed inde invaluit, praeter modum, usus etiam verbi Dei praeconibus indulgendi, ut si­ militer, cum plenaria Indulgentia, Apostolicam benedictionem, non singulari alicui personae, vel familiae, sed universo ad ecclesiam con­ fluenti populo impertiri valerent. Nonnullos pa­ riter, non sine aliquo ecclesiasticae disciplinae discrimine, circa harum facultatum exercitium, irrepsisse abusus deprehendimus. Ut autem spiritualium gratiarum dona pie, s mete atque incorrupte administrentur, quodque a Ico salubriter institutum est, in perniciem non cedat abutentium, praemissa omnia Congrega­ tioni Venerabilium Ft atrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium Indulgentiis Sacrisquc Reliquiis praepositae examinanda commisimus, quae, ex­ quisitis etiam consultoribus, votum suum Nobis aperiret. Postquam igitur quid eadem Congre­ gatio, auditis consultoribus, hac in rc sentiret percepimus, omnibus mature perpensis, iuscam rationem congruosque limites in his praescri­ bere volentes, dc ipsius Congregationis consilio, motu proprio ct cx certa scientia, deque Apostolicae potestatis plenitudine, omnia ct singula particularia Indultu et privilegia effundendi su­ pra populum Apostolicam benedictionem, per Romanos Pontifices praedecessores Nostros, ac per Nos etiam, quibusvis particularibus perso­ nis, sive ecclesiasticis saccularibus, sive cuiusvis Ordinis ct Instituti Regularibus, ad certum tem­ pus, seu ad eorum vitam, non tamen illa per praedecessores praedictos aliquibus Ordinibus regularibus attributa, quae modo infrascripto salva esse volumus, respective concessa ct elar­ gita, etiamsi eaedem particulares personae cx quavis causa illa impetrarim, ct in possessione Indultorum, ac privilegiorum huiusmodi reperiantur, harum serie revocamus ac dc medio tollimus ct abolemus. Porro ad submovendos quosvis abusus, qui in hac te, vel suborti deprehenduntur, vel quan­ doque suboriri possent, et ad augendum erga Pastores eminenti Episcopatus dignitate pol­ lentes populorum devotionem, simulque chri­ stifidelium utilitati de immenso et inaestimabili thesauro Ecclesiae tradito consulere volentes, ipsarum tenore praesentium statuimus, quod deinceps Venerabilibus Fratribus Nostris Pa­ triarchis, Primatibus, Archiepiscopis, Episcopis necnon dilectis liliis Praelatis inferioribus mi­ trae ct pontificalium usum, territoriumque se­ paratum cum vera qualitate nullius dioecesis habentibus, ct activa in clerum et populum jurisdictione gaudentibus, nunc et pro tempore existentibus; Patriarchis, videlicet, Primatibus, Archiepiscopis, ct Episcopis, duabus anni solcmnitatibus, nimirum Paschatc Resurrectionis Domini, alioque dic festo solemni, eorum respe­ ctive arbitrio designando ; Praelatis vero prae­ missis qualitatibus praeditis, ct in propriis ter­ ritoriis degentibus, semel in anno, in uno cx diebus, quibus eorum singulis pontificalium usus ab Apostolica Sede permittitur, populo in ecclesia congregato, Apostolica Summi Romani Pontificis pro tempore existentis auctoritate, illiusquc nomine, facultas solemniter benedi­ cendi cum elargitione plenariae Indulgentiae, iuxt.t litum ct formulam inferius tradendam, concedi possit, ct ipsorum unicuique, quamdiu illi suis respective Ecclesiis praefuerint, gra­ tiamque ct communionem cum Apostolica Sede habuerint, per Litteras Apostolicas in forma Brevis, gratis, ut in similibus mos est, conce­ datur. Ad quorum effectum, ipsos Patriarchas; Primates, Archiepiscopos ct Episcopos, ac supramemoratos Praelatos, nunc et pro tempore existences, in Domino hortamur, ut pro digni­ tatum eorum splendoris augmento, ct fidelium populorum ipsis creditorum congrua erga di­ vinam inscitiam satisfactione, a Nobis et suc­ cessoribus Nosti is Romanis Pontificibus pro tempore existentibus facultatem huiusmodi, ul­ tro ipsis oblatam, postulent et impetrare non praetermittant. Quoniam vero eas facultates, impertiendi Romani Pontificis nomine Apostolicam benedi­ ctionem, aliquibus regularibus Ordinibus con­ cessas praeservare intendimus, harum serie de­ claramus illas, iuxta concessiones Apostolica auctoritate factas, salvas ct illaesas esse debere. Districte tamen dilectis filiis eorumdem Ordi­ num Superioribus ct professoribus, etiam spe­ ciali mentione dignis, facultate ct induito huiusmodi gaudentibus, ct qui in posterum gau­ debunt, harum quoque serie praecipimus ct mandamus, quod in illius exercitio, in omni­ bus ritum et formam a fel. record. Benedicto PP. XIV, per cius Epistolam encyclicam, sub dic 19 Mnitii anni Domini 1748, Pontificatus sui anno octavo editam, praescriptum servare {i ) ; et insuper in dictis duabus solemnitatibus, qua­ il) In citata epistola cncydica Bcncd. PP. XIV. Zÿ .VaHd 1745. luce habentur. ■ Htnedtcbo super po· pulum solcmnis est cam que in quacumque Orbis ter­ ne parte Ronuntts Pontif x elargiri potest: Episcopus autem in sua dioecesi et locis ipsius etiam exemptis : Arch.episcopus in sua provincia ct locis cius exemptis, can Jem exercere valet potestatem. Id constat decreto (Jcm entis V in Viennensi Concilio, quod in Clemen­ tina trcbitpiscopo, dt privilegiis, recensetur. Porro ab barbus c usdetn benedictionis super populum tribuendae facultas conceditur in ecclesiis, quae ipsis plene sub­ jiciuntur, modo tamen apostolicum privilegium ad id necessarium obtinuerint quo sane uti nequeunt, nisi postquam Sacrum solemne, uti Vesperas in ecclesia peregerint: nam populo in via passim occurrenti bene­ dicere ipsis non licet, nisi id clare in eodem privilegio declaretur, uti respondit Alexander IV in Cap. Abba· tes, dt privilegiis, in sexto. » Simplex ergo sacerdos nequit benedictionem su­ per populum elargiri, iuxta Can. Ministrare 26, ç 6, An. C. 1$ An. C. 1762 S. C. DS PROP. FIDE tenus Episcopi in illis facultate huiusmodi utantur, ab effundenda benedictione penitus abiti- | nere respective debeant. Ac itidem, ad submo­ vendam quamcumquc dubii causam, declara­ mus etiam, per benedictionem Apostolica au­ ctoritate, sive per ipsos Patriarchas, Primates, Archie pi scopos, et Episcopos, sive per regu­ lares quoslibet, ut praefertur, impendendam, nullam prorsus a censuris ct poenis ecclesia­ sticis, scienter vel ignoranter incursis, absolu­ tionem concedi, neque ab iliis absolutio prae­ textu benedictionis huiusmodi susceptae prae­ tendi posse. Decernentes etc. LUArd populi intdligcntiam conversa pronunc ctur : populus ad suorum scelerum detestationem pio brevique sermone excitetur: post quae sacerdos, nullis circum aditantibus ministris, stola ct superpclliceo indutus (ut in Rituali Romano praescribitur, cum agitur de benedictionibus, quae extra Missam presbyteris permit­ tuntur) ante altare genuilexus, sequentibus verbis Dei opem imploret: An. C. i-i rito c 1c leggi della Chiesa in lutte Ic occasioni pubblicate e faite note al greggc cattolico, cd a quell i cui ne c com messa la cura. Ha rccato per tanto amarezza il leggere nel la di Lei rela­ tione : < Già tre volte tino al présente si sono » fatte queste funzioni (cioè dei Battcsimo) alia » presenza di piü sigg. Consoli si cattolici, che » protestant!, i quali vengono alia nostra chiesa, » quando dai nostri cattolici siano invitati a si» mili funzioni ». In quanto poi al conferirsi il Battcsimo nel De BipUa®H rito latino con lutte le solennité prcscritte dal SâwSeî·· Rituale Rom. nolle private case de’ Consoli na- bUK zionali, si c creduto che, gcneralmente par­ iando, non sia questa una lecita costumanza, comechc opposta alia disciplina della Chiesa, innovata letteralinente nclla Clementina Unica de Daptisrno, quale vuoie si amministri questo Sacramento nclla chiesa, esentandone i soli tigli dei re e dei grandi principi. Nondimeno quando sulla faccia dei luogo si conosca dai missionari chc i genitori non si possano indurre a portare i loro tigliuoli al sagro Fonte, e vi sia pericolo moralmcntc certo di qualche maggiorc inconveniente, o di morte della creatura; in tal caso, e non altrimenti, prevalendo la neccssità alla stolantis ct fraliam, clementer exaudi; dexteram tuam super eum benignus extende , ac plenitudinem divinae benedictionis efiunde: qua bonis omnibus cumulatus feli­ citatem et vitam consequatur aeternam. Per Christum Dominum nostrum. Λ. Amen. u Post quam ad cornu epistolae accedat, ut in actis Ecclesiae mediolanensîs part. 4 : Renedicet in ecclesia ad altare, stans in cornu epistolae : ct stans in cornu epistolae, non trini, hoc est triplici signo Crucis, sed una benedictione, unico videlicet signo Crucis, bene­ dicat, proferens alta voce haec verba. Benedicat Kos Omnipotens Deus►Jt Pater, el Filius, et Spiritus Sane lus. rt. Amen. » Trina siquidem benedictio Episcopo competit, non sacerdoti: cumque nonnulli in fine Missae trinam usur­ pare coepissent, consuetudo Clementis VIII auctoritate sublata est, quemadmodum ostendit Meratus hac mor­ tali vita nuper defunctus lom. I, pag. 24). Id Nos etiam advertimus in nostro Tractatu de sacrificio Missae, sect, t, locis supra indicatis. In rubrica quoque Missalis haec habentur: In Missa solemni celebrans eadem voce el modo, qua in Missis privatis, semel tantum be­ nedicit populo. Insuper Caeremonialc Episcoporum tri­ nam benedictionem ipsis solum tribuendam decernit : V. Adiutorium nostrum in nomine Domini. quod eadem Missalis rubrica confirmatur : Episcopus a Qui fecit cotium, et terram. autem 1er benedicit populo etiam in Missis privatis, ut V. Salvum fac populum tuum Domine. in Caeremonialt habetur. Postremo Alexander VH, de­ a. Et benedic hatrtdilati tuae. creto, quod die xxvil septembres MDCL1X edidit, tem­ y. Dominai vobijcuni, pora indicit ac recenset, quibus abbates usu pontifica­ Λ. Et cum spiritu tuo. lium praediti, ritu solemni celebrantes, trinam benedi­ ctionem impertire possunt : quod iisdem penitus inter­ dicitur, cum rem divinam privatim conficiunt; quod » Deinde stans, sequentem recitat Orationem. Nos ipsi indicavimus nostra Institutione 14, $ 4, n. /9, torn. 2, si Bononiensis cd tionis ratio habeatur, quae OREMUS. peracta fuit anno mdccxxxv ; sin autem easdem Insti­ tutiones in latinam linguam conversas, ct Romae im­ Omnipotent et misericors Deus, da nobis auxilium de sancio, el votu populi huius in humilitate cordis ve­ pressas anno MDCCXLvn quis inspiciat, idem prorsus rnam peccatorum pOicentis, tuamque benedictionem prae­ deprehendet Institutione j.f $ 4, in fine pag. 147 An. C. 1763 S. C. DE PROP. FIDE disciplina, potranno i missionari, facendo uso di un prudente arbitrio, conferire il Battesimo ai ragazzi nati da genitori cattolici, ncllc case dei Consoli parimenti cattolici, mentre questa limitatione cocrcntc alla nécessita, vicnc ammessa dalla Clementina con quelle parole: aut talis necessitas emerserit, propter quam ne­ queat ad ecclesiam absque periculo propter hoc accessus haberi. 5: b>ptinn11 panto d'ogni altro piu sostanziale, ricad 1 poem hicrc· renrurn fdih vato dalla di Lei rclazione, consiste in vedere sc si debba dai missionari amministrare il Bat­ tcsimo ritu catholico ai figli dei protestant!, i quali, sc sopruvivono, rimangono sotto Γedu­ catione dei genitori cretici, come denotano le parole della di Lei relatione: Credo aver ben fatto, ancorchè sopravivano quelle creature, benchè educate poi etc. In chc non puô la S. Congregatione non disapprovare la di Lei condotta, montre oltrc il non potersi tollerare, che un missionario apostolico vada a celebrare solennemente il Battesimo in casa di un cre­ tico, quando anche si tranasse di Battesimo privato, ove non si terna chc la creatura peri­ culi, milita sempre la regula contraria alta col­ latione del Battesimo in veduta di una quasi morale ccrtczta, che i figliuoli seguano gli er­ rori de’ loro parenti, a cagione della educa­ tione, o dclla cura, chc sono per riccvcrc dai medesimi, potendosi, e dovendosi ragioncvolmente, e con sodo fundamento temere chc adulti, profanino il sagramento, c chc cadano con abominevole apostasia da quella fede chc nel Battcsimo hunno professato, essendo tanto il padre, quanto la madré cretici, c cooperando ambeduc ali* educatione. Tutto cio premesso, e inutile csaminaie sc nel Battcsimo di un liglio di protestante possa un eretico far da patrino inni mJnercP.L’ unitamentc con un cattolico. Ma siccomc puô amno c»du - accadere che nel Battesimo di an figliuolo nato dadi. da genitori cattolici intervenga qualchc eretico in qualité di padrino unitamentc con un cat· tolico : anche in tal caso non dovrâ Ella per· mettcrlo, non solo perché la pluralité de’ pa· drini c victata espressamente dal Tridentino, ma perche dal Rituale c dal Catechismo Ro­ mano è espressamente interdetto un talc officio agli cretici per la ragione chc i padrini < Jpîrituales Jilios sues quos de Baptismi fonte susceperunt opportune docere tenentur *. Essi oltrc questu obbligazionc, fa n no anche la figura di offerenti c di tidciussori promettendo chc il rigenerato osserverù nclla ctl adulta quelle fede chc ha professato. Questi fini délia Chiesa non solo non si adempiono dall’eretico, ma cgli stesso vicnc tacitamente ad irridere colle sue risposte varî di quelli articoli, che corne eretico non ammette, benche per parte sua gli ammetta il padrino cattolico. Il missionario pertanto quando non possa schivare T intervento del· Γeretico; dovré prima dichiararc con esplicita 287 An. C. χηβ] designatione chc il cattolico fa unicamentc 1’of­ ficio di padrino, onde Γ altro venga ad esser presence tamjuam testis non tamquam patrinus; c procurera chc nci registri dei battezzati si noti in coerenta la sola persona dei padrino catto­ lico. Chc se poi tant’oltrc giungesse 1’cretico chc volesse espressamente cscrcitarc quest’ of­ ficio, dovn allora astenersi dalTamministrazionc dei Sagramento, senta mctlcrsi in pena dclla profana done, chc potrebbe commettersi, amministrandosi da un sacerdote scismatico o da un protestante, perche a questo non vi coo­ péra il ministro cattolico, laddove a m met tendusi per padrino un eretico non si evita la profanazione del Sagramento, e si vienc a concorrcrc cd a cooperare all’altrui peccato, il chc non c mai permesso. 448 Instr. S. C. de Prop. F. rj fan. rjtij — Cum diuturna experientia Eihi PP. non sine gravi moerore edocti sint non levia inter Ordinarios locorum, et Superiores Regularium, dc Tertiariis, earumque exemptione ac iuribus in dies oriri dissidia, ca potissimum causa, quod Pontificum Constitutiones omnes hac de re non satis sint notae, ac privilegia a Sede Apostolica Tertio Ordini concessa non probe intclligantur: ne malum hoc diutius perseveret, in locis praesertim Missionum in quibus pacis ct concordiae vinculum inter clerum saecularem ct regularem maxime conservari oportuit ad cavendum a fidelium scandalis, ab infidelium blasphemiis, ct ab haereticorum schismatico­ rumque calumniis, iidem Erïli PP. in Congre­ gatione Generali habita dic 2 Augusti 1762, provide decreverunt instructionem aliquam esse adornandam, in qua exerta veterum decretorum summa, ct norma in causis occurrentibus ab omnibus servanda contineatur. Pro cuius decreti cvcquutione, ut ordine pro­ cedatur, primo illud prae oculis habendum, hic non agi dc Tertiariis, quae latini ritus non sint; huiusmodi enim mulieres a missionariis latinis cuiusvis Ordinis, aut Instituti minime licere ad habitum Tertii Ordinis suscipiendum admittere; quin imo, et admissae, siquae fuerint, ab iis­ dem missionariis curandum esse, ut quantocius susceptum habitum deponant sub poenis Apo­ stolicac Sedis arbitrio subeundis, iam decla­ ravit Sac. Congregatio decreto edito in Congr. Gen. sub dic 9 Maii 1727 et a san. mcm. Be­ nedicto XiV approbato, quod sic sc habet : < Re> ferente Erîio ac Riho Dfio Cardinali Tambu» rino Ponente litteras R. P. D. Patriarchae Ca· » tholici Armenorum Ciliciae, quibus quereba> tur Patres Terrae Sancrae plures mulieres ar» menas ad habitum Tertii Ordinis admisisse, > casque insolita in illis regionibus veste indu> tas incedere, aliaque in iisdem litteris plane Dc Tertiani» mullcribu» eanojquc prinlcg»i». An C. i;6j COLLECTANEA » expositu peragere unde gravia mala, scandala, » ct incommoda oriebantur; ideo orabat, ut ali» quoJ opportunum remedium adbibentur : » Erfti Patres, re mature perpensa, censuerunt » consukn lum esse SSifto, ut praecipiat Patri· » bus Terrae Sanctae, aliisque religiosis viris > cuîüscumque Ordinis, ct Instituti, ne mulieres » cuiuscumque ritus orientalis admittant ad ha· 9 bitum Tertii Ordinis, vel ad alium quem» cumque ciusmodi : admissas vero habitum » iam recepi un q iamprimum deponere, ct > veste illius regionis in qua degunt communi > uti omnino curent, sub p »enis Sanctitati Suae » benevisis. > Facta autem per R. P. I). Nicolaum An> tonclli Secretarium SSmo Dno Nostro in au> dientia eodem dic habita de supradictis o» minibus relatione, Sanctitas Sua sententiam > Sacrae Congregationis in omnibus appro· » ba vir, camquc servari man davit sub poena » privationis vocis activae, ct passivae, non » obstantibus Apostolicis Constitutionibus, sta» lutis, consuetudinibus auctoritate Apostolica * confirmatis, aiiisque in contrarium quibus» cumque. Datum Romae dic ct anno, quibus 9 supra ». Cum igitur ad unius latini ritus mulieres Regularium circumscripta facultas intclligatur, pronum est, habitum Tertii Ordinis professas duas in classes referre: alteram catum, quae simul collegialiter vivunt, alteram carum, quae seorsum suis in domibus degunt. Quoad primus explorata res est, privilegiis Tertii Ordinis mi­ nime frui etiam illas, quae votum simplex ca­ stitatis emiserint, nisi vota solemnia nuncuparint, ct clausuram sancte religioseque custo­ diant. Quamvis enim ciusmodi privilegiis olim frucrcntur vigore Constitutionum Leonis X, quarum altera incipit Dum intra, altera incipit Nuper, eu tamen privilegia diserte revocata leguntur a san. mcm. Pio V Constitutione quae incipit Cura Pastoralis officii, in qua distri­ ctius cautum est ne Tertiariis quae vot i sole­ mnia non emittunt, et clausurae lege obstrictae non sunt, usquam collegialiter vivere liceat. Quod etiam a Gregorio Kill plane confirmatum est Constitutione quae incipit Deo Sacris Vir­ ginibus. Fatendum quidem est, his non obstantibus, ct hactenus fuisse, ct adhuc esse Conservatoria quaedam ubi Tertiariae collegialiter vivunt, etiamsi nec solemnia vota emittant, nec clau­ surae lege teneantur ; At cum ea ab Apostolica Sede tolerata, non approbata esse intelligantui, ut religiosae domus canonice erectae haberi non possunt, sed potius ut domicilia fundata contra mentem Sedis Apostolicae, ct contra de­ creta Pontificum Pii V et Gregorii XIII, ideoque certis privilegiis, quae nonnisi clausis Tertii Ordinis Monasteriis propria sunt, carere omnino necessc est*. Quomodo enim Apostolicae Sedis induitis, ct gratiis frui possent, quae, contra eiusdem Apostolicae Sedis mentem, sine clau­ sura ct votis solemnibus, adhuc tamen collegialitcr vivunt ? Sequitur ergo huiusmodi Ter­ tiarias iurisdictioni Ordinarii integre solideque subicctas manere. Quod huc usque deductum est iuxta docto· rum omnium sensum, luculentissime docuit san. mem. Benedictus XIV Institut. Can. 105 mint, ~6, ac constanti stylo rescripsere Sacrae Urbis Congregationes, quarum celebriora duo atfcrrc decreta abs re non erit. Primum nempe Sacrae Cong. Concilii in una Lauden. dic 27 Maii 1677, in qua quidem causa, cum dc Ter­ tiarii» oppidi Cottonei, vota quaedam simplicia castitatis, paupertatis, ct obedientiae emitten­ tibus, sine solemnitate tamen ct sine clausura, ageretur, proposito dubio : « An mulieres hu» iusmodi subsint visitationi et correctioni Epi» scopi » : S. Congregatio, audito Procuratore Generali PP. Reformatorum S. Francisci, sub quorum cura vivebant, respondendum consuit: Affirmative. Alterum vero est Sacrae Congr. Concilii in una Lunen. Sar^anen. die 3o Ja­ nuarii 1723, in qua quidem cum de mulierum, assumpto habitu Tertii Ordinis S. Francisci, collegialiter in Conservatorio Massae viventium exemptione disceptaretur, S. Congr. dc more rescripsit : < Conservatorium esse subiectum o> mnimodae iurisdictioni Episcopi, citra tamen 9 approbationem S. Congregationis quoad di· » ctum Conservatorium >. In quo quidem de­ creto, eodem temporis ac loci vestigio quo eiusmodi mulieres subiectac declarantur omnimodae iurisdictioni Episcopi, ne probari sub ea forma viderentur huiusmodi Conservatoria, verbis adiectis citra approbationem solcrtissimc cautum est; adeo S. Congregationis mens ab ciusmodi collegiis sine votorum solemnitate, ct sine clau­ surae lege fundatis, vel ipsa specie probandis aliena est. Disciplinam hanc aliquantulum immutavit Benedictus XIII nonnullis Constitutionibus edi­ tis, nimirum ea quae incipit Paterna, altera quae incipit Exponi Nobis, tertia denique, quae incipit Pretiosus, quarum dispositione Tertia­ riae, quae sine solemnibus votis, et sine clau­ surae lege collegialiter viverent, a iurisdictione Episcoporum subductae, in jurisdictionem et curam Superiorum Ordinis redierunt ; At vix defuncto laudato Pontifice, cius Successor Cle­ mens XII Constitutione quae incipit Romanus Pontifex, sublatis iterum ciusmodi gratiis et privilegiis, pristinam de Tertiariis Ordinaro sübiectis disciplinam restituit ; in ea quippe sic expresse habetur : < Statuimus, et decerni> mus dc omnibus, ct singulis praedictis Lit» teris ct Constitutionibus, quae ab eodem an9 tecessorc nostro Benedicto prodierunt, nec » non de omnibus privilegiis, gratiis, favori» bus, induitis, exemptionibus, facultatibus, ct An. C. î7$j S. C. DE PROP. FIDE An. C. 176J » declarationibus in iisdem contentis cam dein» ceps decisionem ac indicium etiam in foro » conscientiae habendum, quod sive ex iure » communi, sive cx Concilio, sive cx Decretis, » ct Constitutionibus Apostolicis, sive ex aliis » legitime habeatur, antequam caedem Litte· » rue, et declarationes ab eodem Benedicto con» cessae fuissent, perinde scilicet ac si illae » non émanassent ; ad quam dispositionem, » eiusque pristinum statum ac terminum o· » mnia superius enunciata omnino reducimus » ct reducta esse volumus ; ita ut in posterum » supradicti Ordines Regulares carumdcm Lit» lerarum et Constitutionum usu, commodo ct » elfectu penitus carere debere intelligantur ». Ex quibus sane verbis colligit Benedictus XIV Inst. Can. ro$ n. 76: < Redit in pristinum » Ordinariorum jurisdictio supra Tertiarias coi· » legialiter sine votorum solemnitate, et sine » clausurae lege viventes ; cadcmquc dc causa » ut nobis subicctas eas libcic visitavimus ». Gradum nunc faciendo ad alteram Tertia­ riarum classem quae scorsim suis in domibus degunt, maioribus privilegiis olim gavisas eas fuisse compertum est, inter quae praecipua nu­ merantur : i. privilegium fori, quod tamen locum non habet in locis missionis ubi vix Religio toleratur; 2. ut Patribus illius Ordinis cuius regulam profitentur, sua peccata in sacra­ mento Poenitentiae aperire liceret, quamquam ab Ordinario non approbatis : 3. ut Communio­ nem paschalem in corumdcm Regularium ec­ clesia recipientes, praecepto Ecclesiae satisfa­ cerent : 4. ut ab iis etiam Viaticum, atque Extremam Unctionem in exitu vitae possent percipere. Haec tamen omnia successivis tem­ poribus a Summis Pontificibus, atque a Sacris Cardinalium Congregationibus, pluribus editis constitutionibus, ct decretis, penitus sublata, at­ que ad terminos iuris communis redacta sunt, ut late Fagnanus in Cap. Omnis num. 64 de Poenit. ct Remiss, cx S. C. rescripto refert his verbis : < Cum Fratres Monasterii S. Dominici » dc Lugo Imol. Dioecesis declarati postulas» sent an ipsis liceret praesertim cx suis pri» vilegiis audire confessiones virorum ct mu· » licrum professorum Tertii Ordinis S. Dotni» nici, eisque in Paschale Sacramentum Eu» charistiac ministrare, Viaticum praebere, at· » que Extremam Unctionem ministrare, Sacra 9 Congregatio consideravit, praesupposito quod » huiusmodi professi eodem iure censeantur » cum aliis professis Tertii Ordinis S. Fran» cisci, dc quibus in gloss, in Clem. Cum ex » eo de sent, excorn., eorum non esse aliquam » Religionem, seu modum quemdam vivendi » approbatum a Sede Apostolica, nec dici plene » translatos ad Ordinem itu ut desinant esse de » saeculo (Card, in Clem. Per litteras num. 9 » dc Pracb.). Quod cum ita sit, non magis ho» rum, quam aliorum saccularium confessiones Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I. 289 praedictos Religiosos audire posse, iuxta c. t5 sess. a3, ubi privilegiis quibuscumque derogatum est; ct amplior derogatio habetur in Bulla Pii IV revocatoria omnium privilegiorum sub quibusvis formulis, in his quae Sacro Tridcntino Concilio sunt contraria ; Ex quo sequitur, tales Religiosos non esse proprius sacerdotes horum professorum; ac proinde non pos*e eisdem Sacramentum Pocnitentiac, vel Eucharistiae in Paschitc ministrarc, iuxta cap. Omnis utriusque sexus de poenit. ct remiss.; idemque iuris esse dc Viatico, siquidem praecedente confessione exhiberi debet (C. 7 de praepar. quae adhibenda est etc. sess. i3 in Decreto de SS. Eucharisiiae Sacramento). Dj Extrema Unctione non esse indicium Congregationis, sed tamen constare cius adminisirationem, sicut aliorum Sacramentorum, pertinere ad parochum, de cuius parochia dicuntur esse tales professi, nisi speciali privilegio sint exempli ». Latius hoc ipsum Benedictus XIV cx Pon­ tificum Constitutionibus inter se collaris, et S. C. Decretis deducit (Inst. Can. 105, n. 67, et seq.) his verbis : < Si Leonis X Constitutio vim ιο­ ί tam, et integram obtineat, hae Tertiariae pri» vatim vitam agentes, EpLcopi iurisdictione » prorsus immunes esse deberent: cos sibi con» fessarios deligere possent, qui ad monialium » confessiones, non vero saccularium excipicn» das probantur : Ad parochiam accedere non » tenerentur, ut paschali praecepto satisface» rent : Tandem a praefectis suis Regularibus » Extremam Unctionem percipere ct post mor» tem in ecclesia sui Ordinis sepeliri iure pos» sent ; sed aliter sc res habet, nam Leonis X » Constitutio ad certos quosdam limites redacta » fuit a Summis Pontificibus, qui deinde Se» dem Apostolicam tenuerunt. Cum hac mu» litres lèvera non habeantur Regulares, eo » quod tribus volis solemnibus non adstrin• gantur, ideo non censentur immunes ullo » modo ab Episcopi facultate.............Insuper • dc his mulieribus Tertiariis haec S. Congr. 9 Concilii decernit: - S. Cong. Cardinalium » Concilii Trid. Interpretum saepius respondit • minime posse sacerdotes Regulates mulierum » Tertii Ordinis, quas dc Pocnitenti i, vel Pin· 9 pocheras vocant, confessiones sacramentàles » audire, nisi fuerint ab Ordinario approbati » ad confessiones personarum saccularium au» diendas, quemadmodum nec posse illis Sa» crosanctum Eucharistiae Sacramentum admi­ nistrare in dic Paschalis Resurrectionis San» ctissimi D. N. lesu Christi-; Item cx epistula » S. Congregationis pro causis Episcoporum ct » Regularium constitutae ad Episcopum Muti» nensem dic 17 lunii anno 1639, haec in ipsas » Tertiarias sancita deprehenduntur: - Circa » Tertiariam similiter censuerunt (nempe Car» dinales S. Cong.) permissum haud fuisse Fra- » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » » J7 Λη. C. 176J An. C 290 COLLECTANE/t » tribus eiusdem monasterii ob quodeumque » de proprio habeant unde sufficienter vivere • privilegium Ordinis administrare ipsi Sacra- » possint, et non cum aliis viris quam con» mentum Divinae Eucharistiae, et Extremae » sanguineis, vel affinibus in primo tantum » gradu sibi coniunctis cohabitent, ct ab Ordi» Unctionis, neque cius cadaver domo efferre, » nario loci licentia prius impetrata, qui non > indicata funebri pompa, sine parocho aut » aliter eam concedat, nisi de praedictis praevio » sine ipsius licentia. Nam haec revera ad pa» rochos pertinent, qui debent assiduo, sed hoc » examine diligenti sibi constiterit ». Universa haec iterum a S. C. Concilii con­ » praesertim tempore, cognoscere, iuvarc, ac· firmata sunt ; nam Episcopo Mazarae quae­ > curatoque studio fideles sibi traditos insti» tuere. Accedit quod Tertiaria licet nuncupatis renti anno 1727. « Quaenam sint conditiones » votis, claustro non tenebatur, sed domi suae » requisitae, ut Regulares habentes facultatem » dandi habitum suae Religionis mulieribus non » intra parochi eiusdem ditionem habitabat ». Possunt tamen earuin cadavera sepeliri in ec­ » collegialitcr viventibus, dictum habitum dare clesiis sui Ordinis, si locus Tertiariis designatus » possint ; et an examen dictarum facultatum seorsum existât ; sin minus in parochiali ec­ » pertineat ad Episcopum ? » S. Cong. Con­ clesia, ut caeterarum cadavera, sepelienda sunt. cilii respondit : < Examen facultatum conceLucrantur etiam Indulgentias, gaudentque aliis » dendi habitum perrinere ad Sedem Apostolispiritualibus gratiis Ordini adnexis, quem pro­ » eam ; examen conditionum quoad mulieres fitentur, statim ac ad habitum Tertii Ordinis, » vestiendas, ct licentiam vestiendi perlinere ad » Ordinarium, et conditiones vestiendarum esse ac ad votum simplex castitatis a Superioribus Regularibus admittuntur, quibus hanc faculta­ » expressas in decretis generalibus alias editis, tem ex Apostolicae Sedis induito reservari com­ » et hdee decreta esse omnino servanda ». Ad pertum est. Non tamen ad omne mulierum normam huiusce decreti subiccta hac formula genus haec facultas extenditur, sed ad eas Episcopi uti consuevere, qua mulieri facultatem dumtaxat, quae conditiones a Sacris Congrega­ assumendi habitum Tertii Ordinis concedere te­ tionibus rite praescriptas habuerint, nimirum stificantur : ut honestis probisque moribus fulgeant; ut an­ < Dilectae Nobis in Christo N. salutem, ct nos quadraginta saltem attingant ; ut necessaria > benedictionem in Domino. Ut tu, quae bonis ad congruam vitae sustentationem bona possi­ =» moribus imbuta, bonacquc frugis, ac laudadeant ; ut nonnisi cum consanguineis vel affi­ > bilis vitae existis, in aetate annorum quadranibus in primo gradu cohabitent. Huiusmodi » ginta constituta, propria bona, ex quorum autem conditionum examen ct indicium non » fructibus honeste vivere vales, possides, et ad Superiores ipsos Regulares, sed ad locorum » non cum aliis viris, quam cum tuis consanOrdinarios perlinere Summi Pontifices decreve­ * guineis, vel allinibus in primo gradu constirunt, adeo ut recte subiiciat Benedictus XIV » tutis habitas, prout haec omnia nobis praevia loc. cit. « Quare si quod proprium est uni» informatione constare fecisti, habitum Tertii » cuique tribuatur, ad Praefectum Regularem » Ordinis S. Ar., quem postulasti, suscipere > spectat religiosum habitum his mulieribus » possis per R. P. N. Ordinis Provincialem, » impertiri *. a I Episcopum vero facultatem » illum tibi conferendi licentiam, ct facultatem » tradere, ct praescriptas conditiones accurato » concedimus, ct impertimur. In quorum etc. » examine cognoscere ». » Datum etc. N. Episcopus N. ». Haec omnia, quae exerte tradit Benedi­ Ex quibus omnibus consequitur, quam recte ctus XIV cit. /n.stolica suffultis (Cappueeinis ante prefixam aetatem, quodam vcluti tegumento » exceptis) libere mulieres ad huiusmodi habi- ■ securitatis assumpto, a periculis liberare, quam medias inter insidias inermem relinquere : non > tum recipere, atque ad ipsos vestiendi eas » o fidum perrinere, non autem ad habitum ad- , ideo sequitur fas esse Superioribus Regularibus » mittendas, et recipiendas esse, nisi probatae sine licentia Episcopi, vel Vicarii Apostolici » vitae ac bonis moribus praeditas, nc in aetate puellas ad habitum suscipiendum admittere : » saltem quadraginta annorum constitutas, quae Consulant ipsi potius in huiusmodi casibus loci An. C. 1 An.C. 17^3 Grca electio­ nem Vicarii Ci· pitulirit. De parochorum ibuotia. Quoad paro* chorum aetatem. Λη tolerandum ut catholicis ha· beant coemete­ rium commune cum achiamaticw. S. C. DE PROP. FIDE 291 An. C. 176J Ordinarium, qui sc facilem pro sui prudentia » paratae sint, rectum et optimum erit ; sin atque adeo conscientia, motus ipsius periculi > minus curandum saltem ut defunctis insta gravitate, praebebit. Nec expe lit semper in ado» secundum catholicum ritum solvantur, omnislescentulis votum castitatis cum habitus susce­ » que arceatur superstitio >. ptione coniungi, quin potius ad aetatem pro­ vectiorem quandoque differri ; ab ea quippe 450 longius abesse solent illa, sive pericula, sive S. C. S. Officii 22 Septembris 1763. — scandala, quae ferventiori quam prudentiori An graeci schismatici adire possint catholico- cathofcorum eczelo agitante possunt oriri. rum ecclesias, ibique materialiter tantum assi- ckiUi· Haec habet Sacra Cong. quo dissidia, ac stere eorum sacris ct divinis. iurgia hisce dc rebus in posterum tollantur, R. Accessum graccorurn non unitorum ad iisquc sublatis, unitas spiritus et vinculum pacis ecclesias catholicorum posse permitti, dummodo inter operarios vineae Domini conservetur. Et iis non administrentur Sacramenta, nec quoquo ut maxima, quae in terris a Domino relicta modo communicent in divinis, nec ad huius­ est, potestate roborentur, SS. D. N. P. Cle­ modi adventum fuerint invitati. menti Kill feliciter regnanti legenda, conside­ randa, probanda curavit ; ct idem SS. D. haec 4SI omnia lecta, considerata, probata, auctoritate Apostolica confirmavit. Ex Litt. Ap. Clement. PP. ΧΙΠ i6 Confidit in D. lesu S. Cong. hinc Superio­ Nov. 1763. (ad Er. AaoavToitATKS.). — Quanquart Ecribus Regularibus ad normam Instructionis hu­ toperc a connubiis inter catholicos et haereticos c,-”ireProb— iusce ambulantibus, inde locorum Ordinariis et abhorreat Catholica Ecclesia, et sit de aeterna Vicariis Apostolicis ad aliorum iura servanda filiorum suorum salute vehementer sollicita, ut sollicitis, collatis utrimque studiis, illud con­ semper cos absterruerit nc cum haereticis ma­ cordiae gluten coaliturum, quo qui cx adverso trimonii vinculum iunganc, dilecte Fili Noster, sunt, nihil habentes malum dicere dc cis, ve­ profecto non ignoras. Nunc autem id agi com­ reantur magis, ct domus Dei, quae est Ec­ petimus, ut in posterum in Alsatia licitum sit clesia, ipsa unitate terribilis ut castrorum acies talia coniugia contrahere, quae videntur in rem ordinata, fideles laetitia, infideles, haereticos, fore catholicae religionis, si ea tantummodo schismaticos rubore suffundat. conditione permittantur, ut suscepta inde soboQuam Sae. Congr. Instructionem Sanctis­ I les in Apostolica Romana fide educetur : hac simo D. N. Clementi XI11 per Secretarium ratione non longe abesse, aiunt (cum Deo gra­ eiusdem Sae. C. relatam in audientia habita tulabimur), populum istius regionis universum dic ιό lanuarii anni 1763. Sanctitas Sua be­ ad veram religionem esse traductum. nigne in omnibus adprobavit, ct omnino ser­ Nobis vero lon;c aliter videtur, ct ex huvari mandavit. iusmodi coniugiis existimamus catholicae Ec­ clesiae magnam cladem allatum iri. Si enim 449 mater, penes quam esc prima sobolis educatio, a nostris sacris aliena sit, quid de liberorum S. C. de Prop. F. 29 Aug. 1763· — 1. In dubiis emergentibus circa electionem Vicarii Ca­ religione non est timendum ? Illa enim pro ma­ pitularis servandam esse dispositionem Consti­ terno amore de aeterna eorum salute sollicite tutionis Benedicti XIV quae incipit: Quam ex cogitans, nullam praetermittet occasionem, qua sublimi (8 Aug. iy55) ct, ubi in Constitutione illos imbibat suae sectae doctrina, quam unice provisum non est, decreta Concilii Tridentini veram putat. Ac si virum, vel in vigiliis ieiunantem ct carnibus abstinentem, vel Poeniten­ sess. 24, cap. iti. tiae Sacramento animae suae sordes eluentem, 2. Non posse parochos abesse a residentia vel ad sacram Eucharistiae mensam accedentem, ultra tres vel quatuor dies, etiam intra menses conciliares, nisi «n casu necessitatis ct dc li­ quasi inania sectantem, ut saepissime fiet, ir­ rideat, id etiam certe fieri oportet paulatim ut centia Ordinarii, cuius super hac re conscientia in animos puerorum illabatur sacratissimarum oneratur. 3. Non posse (Episcopum) nisi habenti ae­ rerum contemptus. Quae vero a tenera aetate tatem legitimam a sacris canonibus praescri­ arripuerint, ea cx illorum animis difficillimum est evellere. ptam, animarum curam committere, ct proinde Et contra, si mater quidem catholicam re­ recurrere debere in casibus particularibus ad ligionem colar, pater vero alicui haereticae se­ S. Sedem pro dispensatione. 4. In casu tantum necessitatis, et non aliter ctae addictus, in puerorum conspectu dicta tolerandum ut catholici habeant coemeterium uxoris ct facta quae ad religionem pertinent, commune cum schismaticis, iuxta formam reso­ joculariter illudat, an non puerilis animus li­ lutionis S. C. Concilii in Catharen : « Si obtiberorum, penes quos plurimum valet patris au­ » neri possit ut sepulturae catholicorum, quam- ctoritas, dc veritate religionis. quam sequitur » vis in eisdem coemeteriis, ab heterodoxis semater, nonnihil dubitaverit t Quid si seria ob- An. C. r"6j COLLECTANEA 292 oriatur inter virum ct uxorem de religione dis­ putatio ? An non liberi, quorum mens, alter­ nantibus in parentum disputatione momentis, hac illae impellitur, sensim in religionis prolabentur indifferentiam, qua nihil exitialius, ni­ hil religioni inimicius, cum omnem religionem veram falsamvc funditus tollat ? Illud etiam perspicuum est, lutheranae hacicsi per haec coniugia paterniorem aperiri campum, quo la­ tius sese possit diffundere. Etenim puellae lutherano imbutae errore, quibus nunc nonnisi certis quibusdam in locis cum viris suis licet constituere domicilium, si catholicis nupserint viris, illos sequantur ncccssc est ubicumque iis libitum fuerit habitare. Praeterea ct nova nupta plurcs e sua secta admittet in viri familiam ; nec prohiberi poterunt ab cius domo falsae se­ ctae ministri, qui salutandi gratia eam conve­ niant. Hi nimirum suo non deerunt ministerio, quo oves suas in errore confirment, artemque suggerent matri, qua in animis liberorum bo­ nae doctrinae germina, ab ipso tempore quo incipiant erumpere, exarescant. Frustra igitur fuerit catholicorum usque ad­ huc adhibitum studium, quo cx his regionibus, quas tenent, damnati ab Ecclesia errores eli­ minarentur, cum impune licuerit in posterum in medio eorumdem catholicorum eamdem ve­ neficam doctrinam profiteri. Huc accedit, quod si alteruter coniugum, qui catholicus sit, vita functus, liberos in prima aetate reliquerit, al­ teri coniugi haeretico liberum erit venenatis sectae suae sensibus filios suos inficere. Vides igitur, dilecte Fili Noster, quid de prole cx his coniugiis suscepta polliceri sibi possit catholica religio, ct num vehementer timendum sit, ne cum per haec connubia propagare intendunt catholicam fidem, latius propagetur haeresis ; ct, quod omnium deterrimum, maiores in dies : vires capiat religionis cuiuscumque indifferentia, qua plerumque ad impietatem aditus aperitur. Haec vero paulo fusius uberiusque persecuti sumus, non quod ca prudentiam tuam fugere existimemus, sed ut cx harum prolixitate Litte­ rarum sollicitudinem Nostram intclligus, qui dc re gravissima et maxima scribendi vix finem fa­ cimus. Sed ut sapientiae prudentiaeque tuae has rationes, quas supra tetigimus, quamobrem non sint permittenda haec coniugia, obscuras non fuisse arbitramur, sic religioni tuae ct zelo do­ mus Dei, quo flagrantem animum geris, plu­ rimum confisi, dilectionem tuam obsecramus et in Domino obtestamur ut, quantum aucto­ ritate valeas, id efficias ut his coniugiis nullas in Alsatia liat in posterum locus. 452 S. C. Indulg. 9 Decem. Quuin j:T’” S. C. Indulg. dic dr mensis Martii anno 1720 fuerit m voto, confessionem sacramentnlem, An C. 1764 quando in Brevibus apponitur pro indulgen­ tiae consecutione, peragi omnino debere etiam ab iis, qui sibi lethalis peccati conscii non sunt, necnon praefatam confessionem suffragari etiam posse, si in vigilia festivitatis expleatur, votum­ que S. Congregationis SSrîius I). N. Clemens PP. XIII benigne appiobavcrit, iiludquc typis publicari sub datum 19 Maii praedicti anni mandaverit ; quamplurcs supplices libelli tum Regularium communitatum, ct praesertim mo­ nialium, tum etiam parochorum et nonnullorum Episcoporum pro suis dioecesibus porrecti sunt, quibus maxima exponebatur difficultas, quae interdum, imo persaepe incidit pro sacramcntali confessione, sive in festo, vel ad minus in vigilia peragenda. Quamobrem ut adeo profi­ cuus Indulgentiarum thesaurus reddatur fide­ libus accommode comparandus, enixis precibus supplicabant Sanctitati Suae ut opportuno ali­ quo remedio dc Apostolica benignitate provi­ dere dignaretur. Quibus precibus ad praedi­ ctam S. C. remissis, propositum in ea fuit dubium : /hi ct quomodo sit consulendum SSmo super praefati decreti exeeutione vel declaratione in casu ? Et responsum fuit : — « Consulendum SSmo I). N. ut concedere digne­ tur indultum omnibus christitidelibus, qui, fre­ quenti peccatorum confessione animum stu­ dentes expiare, semel saltem in hebdomada ad Sacramentum Poenitentiae accedere, nisi legi­ time impediantur, consueverunt, et nullius le­ thalis culpae a sc post praedictam ultimam con­ fessionem commissae sibi conscii sunt, ut omnes et quascumque Indulgentias consequi possint, etiam sine actuali confessione, quae caeteroquin iuxta praefati decreti definitionem ad eas lucrnndas necessaria esset. Nihil tamen innovando circa Indulgentias lubilaci, tam ordinarii quam extraordinarii, aliasque ad instar lubilaci con­ cessas, pro quibus assequendis, sicut et alia opera iniuncta, ita et sacramcntalis confessio tempore in earum concessione praescripto per­ agantur». — Sanctitas Sua piis bonorum de­ sideriis ac votis satisfacere, ct Indulgentiarum gratias iis potissimum, qui pie sancteque vi­ vendo, donis divinae misericordiae digniores efficiuntur, elargiri quam maxime cupiens, be­ nigne annuit, et praefatum Indultum in forma suprascripta expediri ct publicari mandavit; quibuscumquc in contrarium facientibus non obstantibus. 453 Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 26 /4nuam 1704. (ai> Vrc. Ai% Surciiuns.). — Cum m ikpthmi for­ ex quorumdam querelis sibi allatis, haec S. C. nu‘ intellexerit aliquos provinciae Sutchucn. mis­ sionaries, in Baptismi forma, vocem Chèn Che'n, ad praesens usque adhibitam in sinicis Missionibus ad significandam Spiritus Sancti S. C. [)'<: PROP. EIDE An.C.i7<5» personam, in aliam Chin Fbling, tanquam ei­ dem tertiae Divinae personae explicandae magis idoneam, commutasse: censuit rem tanti mo­ menti haud esse negligendam, sed stricto exa­ mini subiiciendam S. C. S. Off., quae, omnibus mature discussis, ct praesertim scriptis in qui­ bus huiusmodi variatio defenditur, unanimi voto decrevit nihil esse innovandum in Ba­ ptismi forma quae post tot annos apud univer­ sos Sinarum Christianos invaluit, atque usu per­ petuo Vicariorum Ap. necnon missionariorum cuiuscumquc Ordinis fuit roborata. Hoc decre­ tum a SS. I). N. approbatum, eiusdem iussu, A. Tuae notum facio, ut, pro fidei zelo et pacis amore, quo es praeditus, in forma Baptismi consueta nil quidquam innovari permittas, sed missionarios omnesque alios tuae iurisdictioni subiectos, unum atque idem sentire cogas in religionis negotio, ct praecipue in Sacramen­ torum administrationc. Id enim quam maxime proderit, tum necessariae unioni et perfectae concordiae servandae inter sacros operarios, tum schismati ct scandalis evitandis inter Chri­ stianos, qui adhuc novi in fide, dc purissimis eiusdem principiis male opinarentur, si quos haberent cvangclicac veritatis magistros, in di­ versa abeuntes, nec eadem omnino docentes animadverterent. (C. G.) orientales fere omnes, cum in p’erisque locis ecclesiarum regimen sit penes schismaticos ct haereticos ha­ bentes sibi faventem publicam Principum au­ ctoritatem, ut certam camque gravissimam per­ secutionem devitent, coguntur filios deferre sa­ cerdoti haeretico ad baptizandum, matrimonia cura n eodem contrahere, et sinere corpora ca­ tholicorum per eosdem haereticos tumulari. Cum haec omnia plerumque fiant cogente ne­ cessitate, quaeritur An presbyteri catholici licite extra mortis pe- rum 1 liculum baptizare possint acatholicorum filios a '» - *> patrinis catholicis oblatos, quibus tamen nulla affulgeat spes illos de catholica religione im­ buendi. R. Negative; sed minister catholicus, caute sc geret in danda repulsa, ne patrini aut paren­ tes pueri oblati scandalum patiantur. 458 S. C. de Prop. F. /5 Dec. 1764 — Chios ■; — 1. Sc sia lecito ai cattolici entrare nelle cicdi* um»*· chiese dcgli scismatici per mera curiositA, e tum iacJj £ fuori di quel tempo chc essi celebrano i loro offizi ; e se parimente c lecito ai suddetti cat­ tolici adorare c visitare il SS. Sagramcnto tcnuto dagli scismatici, cd anchc fare orazione avanti le imagini dei Santi che ivi sono, e ciô alla presenza dei tnedesimi scismatici. « 2. Sc invitato il cattolico dagli scismatici » a vedere le loro chiese, oratori o cappelle, puô » andaivi per non disgustarli >. < 3. Sc è lecito ai cattolici ecclesiastici c » iaici accompagnarc il funerale dcgli scismatici » per mera civiltA ». < 4. Sc c lecito ai cattolici adorare il San» tissimo Sagramcnto chc incontrano per le » strade quando il parroco scismatico lo porta » o agi* infermi per viatico o in altra forma >. 5. . Se. sia. lecito. agit alunni dclla S. C. ri„ ° , Circa tornati in diocesi assentarsi da essa per lo tumtiumnoaa spazio di lungo tempo, come di un anno o ?fCTnl duc soltanto, perché il loro Vcscovo cost or­ dina, oppurc perche Γ utilité della diocesi cos) richiedc. R. i. Quoad primum, affirmative, dum• sarà valido ma illecito , ch esso commctterà un grave « peccato ; che mette sè in pericolo di perversione ; « che espone la prole nascitura ad uno stato di per« dizionc; c che se esso non si accinge a J impedirlo, • ciô dériva dall'infelicitÀ dclle circostanzc c dai ti« more di maii maggiori. E regolandosi in questo « modo dice la veriti, chc ê quella che sempre dec « dirai, insegn 1 le vere m.issimc, non fa alto positivo • di approvszione; nè col fare schiamazzo per impe« dire il matrimonio, o contro il nntrimonio dopo 0 chc e contralto, si espone al pericolo di cccitarc 0 tumulti ». An. C. 1765 modo absit scandalum; quoad secundum, pa­ riter affirmative, dummodo non coniungantur in precibus cum schismaticis. 2. Ut ad proximum (praecedens). 3. Dentur décréta S. C. S. Off. diei 31 Mar­ tii 1746 (scu 9 Decem b. 1745) ct 2! îan. 1751. (V. nn. 354. 379.). 4. Non modo licere, sed debere adorare SS. Sacramentum ; sed tamen catholici absti­ nere debent ab associando. 5. Supradictis de causis licere. 459 . S· C· S· Officii 50 Avi. /7O5 -SurGiiw.x Jcfectu aquae Dignentur (EE. VV.) nobis permittere ut in ‘ collatione Baptismi possimus uti aqua bene­ dicta quidem iuxta ritum in Rituali Romano mandatum, sed tamen absque sacris oleis intra mixtis. Contingit enim saepe ut non tantum deferri nequeat aquae copia sufficiens numero baptizandorum, sed quoque desint sacra olea quibus adhibitis possit aqua nova benedici. R. Negative, excepto casu necessitatis ; ct missionarii sc gerant iuxta Instructionem S. Ca­ roli Borromaci (in parte 2 quinti Synodi dioecesani), id est t « Qu°d si intra annum prae > temporis diuturnitate aliaque causa illam > aquam corrumpi contigerit, in sacrarium » prope Fontem parochus proiiciet, statimque > Fontem purgabit ; ct vero, si in urbe est, ad » Metropolitanam, si in dioecesi, ad plebanam > ecclesiam veniet, unde proprio vasculo nitido » aquam baptismalem accipiat, in parochialcm» que ecclesiam secreto ferat, ubi quamprimum » in Fontem effundat, baptismalique aquae al> latae tantum etiam aquae purae, nitidae ct » recentis addet, quantum satis erit. Hoc ipsum » quoque praestabit si etiam aqua baptismulis » per annum aliquo modo defecerit ». 460 ώΛ i i ’ S· C· S· Officii %"· “ Non esse prohibendos sacerdotes catholicos nc baptizent privatim infantes natos a parentibus ca­ tholicis, tametsi certo praevideant eosdem in­ fantes fore iterum per ministros schismaticos sacrilege baptizandos ; quantum tamen Chri­ stiana prudentia permittere potest, monendos ct instruendos eosdem infantium parentes de il­ licita eorum cooperatione ad iterationem prae­ dictam baptismi. 461 rintii domi- 29 5 S. C. DE PROP. FIDE S. C. de Prop. F. 18 Nov. r76S (C. G.) - Cohstantixop. — Se i Regolan possino ce­ lebrare nelle case dei particolari, c special- An. C. 1766 mente di campagna senza licenza dcll’ Ordi­ nario. R. Dentur Decreta in Chien. 2 Dec. 1720 et anno 1746, ec 14 Decembris 1761; cd it Vic. Patriarcale puô aggiungere la pena della sospensionc. En decreta: < 2 Decemb. 1720. S. C. » iustis de causis animum suum moventibus » decrevit non licere in posterum sacerdotibus » chicnsibus tam saccularibus, quam regula» ribus cuiuscumquc Ordinis ct Instituti in ci> vitate Chicnsi sacrosanctum Missae sacrificium » in domibus privatis celebrare, quacumque de » causa, absque licentia Ordinarii, non obstan» libus quibuscumque. — 29 Marti 1746: Ad * abolendam frequentiam Missarum quae celc» brantur in domibus privatis, renoventur de» creta alias edita ab hac S. C. 2 Dee. 1720 ». f4 Dec. 1746: Idem decretum. 462 S. C. S. Officii 3 Dec. 1365 - Mbs.ov. S«- u.,?r",nuXî ργκντκ. - Saepius contingit quod con fessa rii h>» pacnd» d«. petunt ab oratore (Vicario Ap.) facultatem dis- * ’,cn ‘,n‘wum· pensandi super restituendo ius petendi debitum amissum ; nescit autem quomodo connectât ultimum membrum facultatis octavae (1) cum num. 10 in clausula sic sonante: < ct in dis» pensatione tenor huiusmodi facultatum insc» ratur cum expressione temporis ad quod fue» rint concessae », cum scriptis nihil detur. R. Detur dispensatio orctcnus, dummodo in dispensante non expiraverint facultates. 463 S. C. de Prop. F. ; .Martii 1766 (C. G.). — Benchc ta Prefeltura di alcune Missioni (affidate a Religiosi) si dia al Provinciale pro tem· pore di qualche ’Provincia che abbia annesse le Missioni, nondimeno la S. C. non intende di duria ali’ officio del Provincialato, ma ulla personi clctta, c percio non si fa menzione nella Patente deirofficio dei Provincialato. II Provin­ ciale adunque allorchè viene eletto non ha alcuna ingerenza nel governo della Missione, sc non ne viene autorizzato dalla Patente di Prefettura della S. C.» c perciô, morendo prima di terminare la prefettura, quilsivoglia persona clctta dalla Religione al governo della Provincia lino alfclezione dei nuovo Provinciale, non puô ave»e il governo della Missione senza chc nc sia munita coli'autorité dclla S. C. 'Udonum Priefecturj « Proviocialatun οίβcio omnino di­ stincta. 464 S. C. S. OÏÏ. ti Dec. 1766. — Non permettendo Mons. Vescovu (di Cracovia) cne gli (1) In Formulis I et II sub n. 8 datur facultas Jiimachinants; ac restituendi ius petendi debitum a pensandi in impedimento criminis, neutro tamen con· 1 missum. C,rca lojpairo- ihoiicb heredi­ tate acquisitum. An. C. COLLECTANEA 2q *6 cretici, scbbcn divenuti credi dc* bcni dei cattolici, ai quali era annesso il iuspatronato, presentino alcuno a *quclic chiese c benefici, quindi si trova dei continuo soggetto aile maldicenze e molcstic dcgli cretici coll in buon numero abitanti ; portanto chicdc se sia espediente permettre chc gli cretici godano il iuspatronato annesso ai bcni dei cattolici dei quali sono divenuti credi, c quindi che presentino alie chicsc o benefici che appartengono alia loro crediti. R. Respondendum esse Episcopo postulanti iuxta mentem, videlicet, quod ad vitanda mala quae prudenter timere posset, toleret Episcopus ct dissimulet patronos haereticos, ad quos de­ voluta sunt bona quibus adnexum est iuspatronalus, nominare ad beneficia eidem iuri ob­ noxia, dummodo nominent personas idoneas, et non aliter : ct in hoc diligenter invigilet, et constanter resistar, si forte personas indignas contingat nominari. Praeterea civcat Episcopus, ne, quando huiusmodi nominatis institutionem dare debebit, ullam faciat mentionem praesen­ tationis ab haeretico factae, sed personam ab illo praesentarem proprio ordinario iure eligat atque instituat. 465 Aa latatttiiftS. C. S. Off. 2/ fan. - Siam - i. Circa dom?ruSptiz?r! baptismum infantium, quem pro filiis suis aliro»”oL quando petunt haeretici, iam definitum est eos non esse domi baptizandos sine necessitate : haec adhuc difficultas remanet, an sola voluntas parentum pro necessitate haberi debeat : sunt etenim hac hacresi imbuti, Baptisma non cs^e simpliciter necessarium ad salutem animae, maluntque filios suos exponere periculo mo­ riendi sine Baptismo, quam consentire ut de­ ferantur in templum catholicorum. Quaeritur a Religiosis lusitanis, an praeter mortis peri­ culum non possit accipi pro vera necessitate obstinata parentum haereticorum voluntas non permittendi ut filii sui in ecclesiam deferantur. 2. Solent confratrcs Rosarii in campo lusitanorum dare pecuniam Confraternitatis mu­ tuo, retento pignore superabundant!, et cx ea pecunia lucrum quindecim pro centum acci­ pere quotannis. Volui (ego Vie. Ap.) hunc abusum impedire, (at) nondum potui quia dominiennus praetendit hanc pecuniam non oppignorari nisi Christianis, qui omnes sponte sol­ vunt usurum ad sustinenda Confraternitatis opera. R. In Cong. Generali Sanctae Romanae ct Universalis Inquisitionis habita in Palatio Apo­ stolico Quirinali coram SSrTio Domino Nostro Clemente PP. XIII, ct coram EnVtsct Rrtiis Dftis S. R. E. Cardinalibus in tota Rcpublica Chri­ stiana contra haereticam pravitatem Generalibus Inquisitoribus a S. Sede Apostolica specialiter deputatis, relatis dubiis a Vicario Apostolico Siam i propositis Sacrae Congregationi dc Pro­ paganda Fide, ct ab ea dem ad S. Ollicium re­ missis, SSmus Dnus Noster Clemens PP. XIII, auditis EE. DD. Cardinalium Generalium Inqui­ sitorum suffragiis, decrevit quod detur super utroque dubio Instructio hic adnexa, ab eadem Sanctitate Sua benigne probata. Is>rRtrcno. — Dubium de adminislrationc Baptismi parvulis recens natis cx haereticis pro­ genitoribus falso niti principio scilicet quod cos domi tantum baptizare non liceat extra mortis periculum, bene vero in ecclesia, si ad eam pro Baptismi susceptione deferantur. Quoniam vero ex line falsa persuasione periculum imminet graviter delinquendi nedum adversus ecclesias­ ticam, sed etiam divinam legem, qua subicctum praescribitur, cui non licet administrare Baptis­ mum; idcirco praebentem Instructionem exarari iussit (SSmus) praefato R. P. D. Vicario Apo­ stolico transmittendam, quatenus, câdcm mis­ sionariis isthic degentibus communicata, singuli veram causam addiscant, propter quam pluries ab Apostolica Sede definitum est, non licere filiis cx haereticis parentibus natis Baptismi sa­ cramentum extra periculum mortis, admini­ strare atque in posterum caveant a sollicitandis parentibus haereticis ut filios suos ad ecclesiam baptismo initiandos deferant. Prohibet quidem Ecclesia, Clementina unica dc Baptisma, ne, articulo necessitatis excepto, propt t quam nequeat ad ecclesiam absque pe­ riculo propter hoc accessus haberi, domi ba­ ptizentur infantes, nisi sint magnorum principum lilii ; verum hac lege, qua locus indicitur administrandi Baptismum, nihil statuitur dc liliis ex haereticis parentibus natis, quod aliunde constat neque domi, neque in ecclesia, si bene valeant, posse a catholicis baptizari, scilicet, cum divino ac naturali praecepto interdictum sit san­ cta dare canibus ct proiicere margaritas ante porcos, atque inter catholicae religionis mysteria maxime sancta sint ne utilia Sacramenta, per quae merita passionis D. N. lesu Christi com­ municantur. ct omnis vera iustitia in nobis vel incipit, vel coepta augetur, vel amissa repara­ tur, non licet ista dare canibus, idest profanis, qui cum primum per aetatem poterunt, ea con­ tempt iri sint suoque vitio corrupturi. Atqui nemo non videt filios cx haereticis parentibus genitos, qui suorum genitorum curae ac edu­ cationi permittendi sunt, cum primum ad dis­ cretionis aetatem pervenerint, in quo suorum actuum compotes esse possint, paternis errori­ bus fore imbuendos; ct fidem catholicam, quam per sponsores in Baptismo piofitcri debent, sa­ crilege duraturos ad maiorem sui condemna­ tionem, et catholicae Ecclesiae in qua regene­ rati sunt graviorem contemptum. Hac itaque de causa non licet eos in infantili aetate extra mortis periculum baptizare, ct ministri catho- An. C. i# S. C. DE PROP. FIDE Art.C. «7*7 -97 lici contra fidelis dispensatoris officium peccant, a Confratemitate praedicta huc usque adhibita, qui eosdem ad suscipiendum Baptismum ad­ pactum vel conventio, scripto, aut oretenus a mittunt. Nullatenus ergo moveantur missio­ mutuatario facta intercesserit dc quolibet lucro narii ad procurandum praedictis filiis Baptisma, propter mutuum pendendo ; vel etiamsi nihil quamvis futurum sit, ut hoc Sacramento per­ in stipulatione conventum fuerit, vigeat tamen petuo carcam errore parentum, quo illud mi­ consuetudo aliquam usuram solvendi propter nime necessarium arbitrantur ad aeternam sa­ m ituum , quae obligationem importet; in his lutem consequendam. Equidem nec illis pro­ omnibus casibus, si nullus alius titulus con­ desse potest Baptismus, apostatis a catholica currat mutuo extrinsecus, ex quo iusta ac le­ fide, usu rationis accepto, mox futuris, nec san­ gitima causa consurgat aliquid supra sortem ctitas Sacramenti patitur, ut cum manifesto exigendi, omnino prohibeat, ac usurarium esse profanationis periculo eisdem conferatur. In­ declaret lucrum inde perceptum, adeoque etiam stante vero mortis periculo, aut quolibet vale­ restitutioni obnoxium. tudinis vitio infecti praedicti parvuli, quo pru­ denter decessuri credantur antequam annos dis­ 466 cretionis attingant, non modo licet, sed solli­ S. C. S. Officii er ΛΛπϊ /76’7 - Fokîkx. cite curare debent missionarii, ut sacramento An, si aliquis Christianus coram maudurino Baptismi tempestive regenerentur, non solum positus, ct metu tormentorum iam paratus es­ in ecclesia sed etiam domi, si parentes obfirset ad denegandam fidem adorando idolum, mata voluntate nolint eos ad ecclesiam deferri; vel conculcando sanctas imagines lesu Christi, tunc enim cessat proximum perversionis peri­ B. Virginis ct Sanctorum ; alter Christianus ibi culum, atque aeternae saluti infantis necessario praesens vidensque suum fratrem in hoc pro­ remedio, citra culpam, imo etiam cum merito ximo periculo, teneatur cx praecepto ei subve­ ministri, prospicitur. Quotiescumque tamen in domibus haereticorum Baptismum eorum in­ nire et auxilium praebere, cius animum con­ fortando. fantibus, ut supra periclitantibus, administrare R. SSmus auditis Emotum sutfragiis de­ contingat, solemnitates omittant, quae ad Sa­ cramenti substantiam non pertinent ; nam ec­ crevit cos omnes qui ex o dicio, videlicet Arclesiastica regula cautum est ne coram haere­ chiepiscopi, Episcopi, parochi, atque etiam missionarii, quibus in defectu parochorum ani­ ticis in eorum domibus adhibeantur. marum cura incumbit, teneri confirmare fratres Ad alterum vero dubium quod spectat dc mutuo sub certa usura dato a Confratribus in fide; non excusari in casu, dc quo agitur, ob solam propriae fidei infirmitatem. Quoad vero ssrfri Rosarii : Sacra Congreg. moleste accepit esse isthic aliquem cx religiosis missionariis, christitidelcs, qui teneantur vel non teneantur, consulant theologos in casibus particularibus. qui hanc opinionem foveat, licere scilicet Confraternitati praedictae mutuam dare pecuniam 467 pacto lucro i5 pro quolibet centenario in annos singulos, donec integra restitutio fiat sonis S. C. S. Officii 4 Aug. rjbS. X. sacer­ principalis, cx ca ratione quod pecunia non dos baptizaturus infantem, intra sc dixit : .Voh oppignoratur nisi solis Christianis qui usuram intendo facere quod facit Ecclesia, hanc opi­ sponte solvunt ad sustentanda onera Gonfraternionem ut tutiorem tenens ac defendens. Quae­ nitatis. Quantum enim infirma sit haec ratio ritur an praedictus infans rebaptizandus sit ; et inepta ad purgandum ab usurae labe lucrum, itemque favore eiusdem sacerdotis preces pro quod exigitur, nemo non sentit qui de usurae absolutione a censuris porriguntur, quoticscumvitio aliquid cognovit: equidem quod pecunia j que existimetur in eas incurrisse. solis Christianis oppignoretur, usurae culpam R. SSrtlus decrevit: Puerum, dc quo supra, non tollit, sed aggravat, cum adversus dome­ secreto ac privatim, nec non sub conditione sticos fidei exerceatur, ad quos maxime, Apo­ rebaptizandum esse ; sacerdotem vero absolven­ stolo docente, tenemur operari bonum. Quo I dum a censuris ; ct ab irregularitate ad caute­ vero isti usuram sponte solvant, temere, ac lam dispensandum. verius, falso asseritur, quoties in ipsa stipula­ tione mutui pactum intercedat de lucro sol­ 468 vendo, vel scripto vel oretenus conventum. De­ S. C. S. Officii tr Aug. 17^ - Suopiak nique non excusat quod lucrum perceptum ad — Sc sia lecito dare e portare ai turchi le rcsustentanda Confraternitatis onera impendatur: liquie de' Santi. sicut enim non licet furari ad erogandam elee­ R. Respondendum iuxta Instruet, r 1 Decem­ mosynam, ita neque usuras exercere ad Con­ fraternitatis onera sustentanda. Neglecta proinde bris 1749 (Ί*. n. 374). In hac autem expo­ nitur licitum esse presbyteris catholicis adire ratione quam dominicanus adduxit, S. Congre­ gatio mandat Praefecto Missionum, ut diligenter domos turearum, ibique benedicere infirmos ct orare super cos pro sanitate corporis et pro inquirat utrum in stipulatione contractus mutui CoZ/ecM/ira 5. C. de Prop. Fide. Vol. / 3* Λη. C. <768 be co u hr man· Jitin fi Ac j J enu Jenc^jnJjin μ ni p.trati·. De bjpthmo administrato cum prjvaintcn’.ionc. Ati Jarc liceat ni· hdcltbu* Sancto rum reliqui··. An. C. î76-S COLLECTANEA jgg illuminatione mentis. Non autem esse licitum relinquere in corum manibus, ut dicitur, brevia (itnlice brevetti) quando adest periculum ut ir­ reverenter tractentur ct eiiciantur ; secus vero si missionarii credant non adesse contemptum, ct reverenter uti eisdem. Advertantur tamen mis­ sionarii nc in huiusmodi brevibus contineantur reliquiae sanctorum, res intinctae sacro chri­ smate, ct multo minus si contineant vel immixta sint verba, signa crucis vel characteres quae in­ ducere possint infideles ad actus superstitiosos. Insuper: che le orationi, benedijioni od altre divo^ioni, che si daranno dai preli cattolici ai tiirchi, si diano sempre gratis sen^a il minimo emolumento, 469 «i·· S. C. de Prop. F. /2 Dec. t768 (C. P. p/to Sts.) — Si farA avvcrtirc (al Vic. Ap. del Tonkino Occid.) che ΓInduito di Paolo III (V, n, H4) non concede altro che il poter cibarsi pin voile al giorno nei d) di digiuno, eccettuati perô alcuni giorni, fra i quali le Fé­ rié VI di Quarcsima, ma non dA la facoltA di potersi cibare di carne nei giorni di digiuno, se non per quei luoghi ove vi sia qualche altro pirticolar privilegio, corne sarebbe quello délia Crociata. 470 ££££■£ S. Cong. S. Officii /5 Decem. r768. morum. Cum christiani (in Sinis), numero pauci, non possint quin saepe utantur gentilium consortio, reperiunt sc quotidie ad mensas eorum, ct con­ vivia; quia autem pagani habent pro more, ut cibos non solum directe ad cultum idolorum, sed ct ad comestionem ordinatiam familiae praeparatos idolis offerant, apponantque indif­ ferenter super mensam: christiani qui ibi sedent timidi indifferenter quoque comedunt, quia es­ set sibi rubor, ct gentilibus iniuria si cibis ap­ positis uti recusarent. Quaeritur ergo : t. An possint isti christiani de istis come­ dere quando non est datum scandalum. 2. An possint ct Christianae uxores genti­ lium quae, nisi comedant, maledictis, iniuriis, et interdum ictibus impetuntur. 3. An possint et ipsaemet uxores, partu aliisque infirmitatibus praepeditae, in quo casu necessarius est usus carnium, nihil enim aliud offertur quam carnes idolis oblatae. 4. An possint operarii christiani, qui ut fa­ miliam suam sustentare valeant, tenentur saepe pro gentilibus laborare, eisque nonnisi semel intra hebdomadam offeruntur carnes, aut alii cibi, sed idolis oblati. Si autem isti omnes de­ nominati prae debilitate, et timiditate prohibi­ tioni cibis istis utendi non obediant, debentnc a Sacramentis arceri ? An. C.i^ R. Relato praemisso dubio cx Synarum Im­ perio Sacrae Congr. dc Prop. Fide proposito ct ab eadem ad S. Off. pro resolutione remisso SSmus D. N. auditis Emorum DD. Cardd. Gcn. Inq. suffragiis decernit licitum esse comedere epulas indifferenter appositas, quamvis idolis oblatas, dummodo non in templo neque in loco idolis sacro, et dummodo omnis absit species cultus aut venerationis idolis, ac superstitionis, nullumque adsit periculum scandalizandi fideles vel infideles. 471 S. C. S. Officii 12 [an. 1769 - Sirrcmm. — Num baptizandi sunt infantes qui a matre tW· catholica offeruntur, inscio vel invito patre gentili ? R. Servet regulas praescriptas a s. m. Be­ nedicti XIV in sua Constitutione quae incipit: Inter omnigenas. (K n. 345). 472 S. C. S. Officii 12 Ian. 1769. — SSrîius Gracia (Clemens XIII) decrevit transmittendam esse Vicario Ap. Sutchuensi postulanti sequentem Instructionem: — Ut dubiis quae a Sinensi pro- ‘ vincia Sutchuensi transmissa fuerunt ad S. C. de Prop. F. clara ac distincta dari possit re­ sponsio, necessarium duxit S. C. S. Off., ad quam remissa fuerunt, postulata circa faculta­ tem dispensandi super impedimento disparitatis cultus ad nonnulla capita redigere. I. Circa loca in quibus eadem dispensandi facultate uti debet, non dubium est quod in locis, ubi sunt plures infideles quam christiani, iureoptimo dispensatio concedi possit; animad­ vertendum tamen est quod, cum missionarius habeat etiam facultatem dispensandi super im­ pedimentis consanguinitatis ct affinitatis, faci­ liorem sc praebere debeat in huiusmodi dispen­ sationibus concedendis, si hac ratione matri­ monia inter catholicos iungi possunt, potius quam in dandis dispensationibus super dispuritate cultus, ad effectum ut catholici cum in­ fidelibus matrimonia contrahant. IL Si matrimonia iam inita fuerint inter ca­ tholicos ct infideles sine praevia dispensatione impedimenti disparitatis cultus, tunc missio­ narius sequenti modo sc gerat; curet nempe: 1. Ut eae dispensationes non nisi vere ca­ tholicis indulgeantur, ct ubi coniux in infide­ litate remanens baptizari renuit. 2. Ut tunc solum concedantur, cum cx se­ paratione gravia praevidentur incommoda se­ cutura. 3. Et caedem dispensationes gratis omnino ct absque ulla prorsus mcrccde impertiantur. 4. Ut in concessione, coniugi catholico commendetur atque iniungatur catholica quo- An. C. 1769 S. C. DE PROP. FIDE que prolis educatio, ct quod curare debeat, modo quo fieri poterit, coniugis infidelis con­ versionem. 5. Ut easdem dispensationes impetrantes instruantur super necessaria renovatione con­ sensus, quae ad persecutiones et ad scandala declinanda, sat erit ut inter solos coniuges pri­ varim habeatur, patefacta tamen, quoad fieri poterit, etiam parti infideli prioris matrimonii nullitate. 6. Ut hac eadem sibi indulta facultate missionario extra suae Missionis fines uti minime liceat. III. Si vero matrimonia contrahenda sint, distinguendum est, num dispensationem prae­ fati impedimenti petant qui iam adulti sunt, et in hoc casu missionarius sese conformet omnino iuxta tenorem facultatum sibi conces­ sarum et iuxta Instructionem Sacrae Congre­ gationis dc Propaganda Fide(i). Si vero dis­ pensationem petant parentes pro filiis vel filia­ bus impuberibus, ut eos desponsent filiis infide­ lium, iuxta morem regionis, abstineat omnino missionarius a concedenda dispensatione; sed tunc solum illam largiatur, cum ambo sponsi ad annos pubertatis pervenerint, ct mutuum consensum praestiterint, servatis semper con­ ditionibus in praefata instructione contentis. Quo vero ad aliud dubium (Vicarii Apost. Sutchuen.) circa parentes Christianos qui citra ullam dispensationem filias suas collocant in matrimonium cum gentilibus, (SSrtius) decre­ vit ut servetur decretum S. Cong. datum die 18 Νυν. 1745 quod hisce terminis concipitur: Graviter esse reprehendendos... (V. n. 377). Missionarius instruatur ut, adimpletis exacte omnibus quae in eodem decreto praescribun­ tur, poenitentes ad sacramenta admittere non differat, praesertim si praevideat dilationem futuram cum periculo pereundi absque sacra­ mentis. Quoad particularem casum puellae viginti annorum (pagano olim a parentibus despon­ satae) quae petit Baptismum*, si puella adhuc baptizari cupiat, si probe fuerit edocta de my­ steriis Christianae fidei, si parata a pactis spon­ salibus cum gentili resilire, quatenus dispensa­ (1) Instructio quae modo S. C. de Propaganda Fide ad missionarios transmhtit, ea est quae data fuit die 15 Novembris 1858 iussu Pii PP. IX (K n. 1169). (2) Vicarius Apost. Sutchuensis Sacrae Congreg. de Propaganda Fide haec exposuerat: winter decem « Dei praecepta adveni esse tenium ad quod obser« vandum minus proclives sunt sinenses debiles io fide. « Statim ac perveni in Su-Tchuen nihil certe omisi « quo sinenses christiani huic mandato obtemperarent ; « at comparata magis ac magis experientia, probe «novi quod ut intentum haberem, noc opus et la« bor esset. Praeterea advertens ubique plurcs debitis « onustos, plurcsque multo pauperes quam divites in· « tra multitadincm gentium conversantes : gemensque « amare quod in tanta messe tam pauci adessent ope- 299 An. C. 1769 tionem super di^paritate cultus obtinere ne­ queat, baptizari poterit a missionario. Dispen­ sationem autem super disparitate cultus pro contrahendo matrimonio cum gentili cui fuit desponsata, tunc largietur missionarius cum illae conditiones concurrent quas exigit Instru­ ctio S. Congregationis de Propaganda Fide ad Vicarium Apost. Sutchuensem (seu Fokien. K n. 435)· 473 Instr. S. C. S. Off. r3 Iuiii 176g (ad Vic. nonc •uper feAp. Strrcifuav.). — Essendo stati riferiti avanti la Sanciti di N. S·.. i dubbi da V. S. proposti op«ra «rnh*. alla S. C. di Prop. Fide sull’osservanza delle feste (2), la Sanciti Sua ha risoluto che fra i cattolici della Provincia di Sutchuen dee aver luogo 1'Indulto di Paolo III datô per le Indie Occidentali 1’anno 153y, giacche ne fu fatta 1’estensione anche alia Cina con decreto della medesima S. C. di Prop, dei 20 Marzo r685· fF. n. 22g). Commiserando inoltre la Santità di Nostro Signore le circostanze, e la situazione di queste cristiane popolazioni, la poverta della maggior parte delle medesime, pur degni quei fedeli riconosccndo di tutta la piii pietosa paterna sua bcncvolenza, come germi novelli della cattolica Chiesa, bisognosi ancora di esser nutriti di latte allé sue mammelle, e finalmente avendo anche riguardo alla consuetudine introdotta, concede La facoltà, per dodici anni, a V. S. come Vicario Apostolico di codesta provincia di Sutchuen, e suoi successori, communicabile a tutti i missionari del suo distretto, di dispen­ sare tutti i cristiani a loro subordinate, a potere applicarsi in opere servili anche nei giorni di Domcnica, e nelle altre teste di tutto 1’anno, quando l’agricollura, o la mercatura cosl esigessero, seconde l’arbitrio e coscienza de’ medcsimi missionari, che nc rimane incaricata *. ben inteso perô che debbano osservarsi le condizioni dallo stesso missionario postulante pro­ poste, cioè la mattina delle Domeniche ed altre festc debba esser esente daH’opere servili ; e che soltanto dal mezzogiorno fino alla notte « rarii qui christifideles in occupationibus spiritualibus « diebus Dominicis ct festivis retinerent, iudicavi ob « eiusmodi rationes consultius tolerare ut ordinariis « praedictis diebus isti christiani rudes et pauperes in « maiori parte vacarent laboribus servilibus a meridie « usque ad noctem, eo.que ad observantiam diei non· « nisi a mane ad meridiem usque, eos dumtaxat ad« stringere; exceptis tamen diebus Natalis Domini, ■ Resurrectionis, Pentecostes, et Assumptionis B. Μ. V. « quorum festorum observantia totius diei ita praescri« pta est ut denegentur quidem sacramenta refraganti« bus. Hanc agendi rationem fideliter expono ut, siquis « error irrepserit, emendationi promptae, si mandetur, ■ cito consulam ». I An. G 1769 COLLECTANEA 3oo possano i cristiani incombcre alie medcsime. Che nelle quatrro solennité di Natale, Pasqua, Pentecoste, c dell’Assunzione della SS. Vergine non possa aver luogo vcruna dispensa pel lavoro, neppurc nelle ore dopo il mezzogiorno. Finalmente che si esortino i fedcli a compen­ ser questa condisccndenza della Chiesa chc mostrasi verso di coloro cosl pietosa cd indulgente, con quaiche pia meditazione, od orazionc, o altro spirituale esercizio in quei giorni in cui saranno dispensati (r). 474 DeOhcita con· s. C. S. Officii t6 Nov. ti6q - SurCHURS. •:dt6c*Dd« aut — Expertus fui (ego missionanus N.) pluries X^Uo'Îorumæ difficultatem quam christiani superandam ha­ bent, nc scilicet conferant ullatenus supersti­ tiosis. Modo enim prodit diploma praetoris quo mandatur ut quisque dc plebe conferat aliquid argenti, vel ad construendum aut reficiendum templum, vel ad sacrificia idolis facienda. Quis­ que autem refragans, alligatus percutietur, ct, si sit Christianus, post ictus ad apostasiam com-’ pelletur. Modo septem vel octo superstitionibus a communitate praepositi veniunt exactum pau­ lulum argenti a Christianis, qui, si recusent, vestibus exuuntur, aut res vi rapiuntur, aut ictibus impetuntur. Quoad praetoris exactionem, quidam Ulmus Episcopus ct Vicarius Apostolicus Provinciae Fokien. in Sinis, consultus olim, respondit Chri­ stianos posse conferre non quidem ratione su­ perstitionis, sed potius ratione iuris quod habet praetor exigendi tributa. Quod autem spectat exactores a commu­ nitate constitutos, probe novi missionarios an­ tiquos permisisse Christianis conferre modicam summam, ea tamen conditione, ut non inscri­ berentur nomina eorum in catalogo conferen­ tium ct fieret insuper protestatio a Christianis, sc nimirum non conferre pro superstitiosis, sed potius se conferre quasi munus exactoribus, ut possint inter se convivari, ut tandem hoc modo christiani debiles se possint a vexationi­ bus et molestiis redimere... Non obstantibus tamen eiusmodi decisioni­ bus, fateor me semper anxiam habuisse con­ scientiam ; ideo ut securius agere valeam, tutius censui consulendum circa eiusmodi casus etc. R. In proposito casu non licere. Scribendum esse missionario postulanti, quod secundum ea quae in casu proponuntur, tam praetor in edi­ cto, quam superstitiosis a communitate prae­ (1) Inter facultates extraordinarias nuae modo con­ cedi solent Vicariis App. Sinarum et Regnorum adia· centium, quaeque recensentur in Formula b, est sequens! » Dispensandi cum catholicis pauperibus qui opera sua ■ valde indigem, ut serviliter bborarc valeant diebus « Dominicis ct festis, post tamen S. Missae auditionem, An. C. positi, pecuniam a Christianis exigunt, vel ad construendum aut reficiendum templum, vel ad sacrificia idolis facienda, et christiani praeterea sciunt quidquid ab eis solvitur in eam causam esse erogandum. Itaque minime laudandum il­ lum Vicarium Apostolicum provinciae Fokien. qui olim respondit Christianos posse conferre, non quidem ratione superstitionis, sed potius ratione iuris quod habet praetor exigendi tri­ buta ; neque antiquorum missionariorum sen­ tentiam sectandam, qui permittebant Christianis conferre modicam summam, ea tamen condi­ tione ut non inscriberentur nomina eorum in catalogo conferentium, et fieret insuper prote­ statio a Christianis sc nimirum non conferre pro superstitiosis, sed potius conferre quasi munus exactoribus, ut possint inter se convi­ vari. In utroque enim casu, quidquid solvitur, pro superstitiosis solvitur; haec causa propo­ nitur in praetoris diplomate; ad eumdem finem, suique etiam ratione muneris exigunt impera­ tam pecuniam viri illi qui a communitate sunt praepositi superstitiosis. Qualiscumque igitur esset solventis animus, quaecumquc etiam oris protestatio, si quis praetori, si viris illis pe­ cuniam penderet, iam facto demonstraret se ali­ quo modo superstitiosis cooperari, quod Chri­ stianis nefas est et summum scelus, nec etiam pro vitae incolumitate perpetrandum. 475 S. C. S. Officii 23 Nov. 176g - Chrn’sî Circa canui rt dupcnuuoan Chawsi — i. An sub nomine legitimi impedi­ menti, per quod dispensatur coniux fidelis ab interpellatione coniugis infidelis, veniat sola praesumptio impudentiae viri, qui, sicut prima vice uxorem vendidit, timendum videtur ne, eadem recuperata, secundo etiam vendere au­ deat. 2. An veniat sola praesumptio quod pars infidelis nolit redire, quia scilicet in praecedenti cohabitatione, vel ob diversitatem temperamen­ torum, vel aliis ex causis, ambo inter se dis­ crepabant, continuisque agitabantur dissensio­ nibus. 3. An veniat sola praesumptio quod mari­ tus infidelis, ex eo quia iam transiit ad alias nu­ ptias, nolit reiicere secundam uxorem ut primae rursus adhaereat ; vel, si forte velit rursus sus­ cipere primam, nolit tamen rciiccrc secundam sed ambas simul retinere. 4. An veniat solus timor Christianorum nc scilicet pars infidelis, ob interpellationem illi factam intclligcns tali in loco haberi Christianos, < si possit audiri; si vero non possit, recitatis preci■ bus suppletivis ; exceptis diebus Paschae, Pentecostes, « Nativitatis D. lesu, Assumptionis B. Μ. V. Cum iis « vero qui opera sua non indigent, dispensandi ut ser· « viliter laborare possint post meridiem iisdem diebus, « exceptis quatuor solcmnitatibus supradictis ». ab intcrpdubo· nc comorls 10fidelu. 3oi An. C. 1770 S. C. DE PROP. FIDE posiit exinde christianae religioni molestiam af­ ferre. R. Ad î. 2. et 3. Negative. Ad 4. In huiusmodi casu consulatur Sedes Apostolica. duxit. Itaque, antequam matrimonium contra­ hatur, si huiusmodi casus praevideri poterit vel ob nimiam superstitionem aut iram viri infi­ delis, dispensationes in hoc casu non sunt elar­ giendae. 476 477 S. C. S. Officii /5 Dec. [769 - Sutchurv. S. C. S. Officii 8 Martii 1770 — Mrssro*. Loamo rr Kacoxq (Africae), - h Sem proumorum. qualunque Regno, o la Religione vi si eserciti liberamente, o no, si possano battczzarc gli adulti, che essendo in pcricolo di morte non hanno tempo di essere istruiti, sebbene ne abbiano buona volontl, c possano solamente risponderc con un si ad ognuno degli articoli di Fede, che vien loro proposto da credere come assolutamente necessario per esser battezzati, ovvero possono soltanto fare de’ segni i quali indicano che credono quanto loro si dice, e che oltre Ia Fede hanno un gran do­ lore di aver orfeso Iddio e un gran desiderio del Battcsimo. 2. Sc si puô amministrare il Battesimo ai ΐΒ vecchi, che non sono monbondi, nè malart, m tannonbus. quando lo desiderano, sebbene non possono ritenere a memoria le cose necessarie a sapersi, ma che per altro dopo avcrle intese assicurano che le crcdono, e le confessano come quelli che inutilmente si sforzano di loro farle imparare. 3. Se i mcntecatti di nascita, o divenuti Dc bapnimo atali avanti 1 uso di ragione possano essere battezzati, sebbene matenalmcntc essi vadano ora alie chiesc dei cattolici, ora ai tempi ed idoli c facciano esteriormente tutte le ceremonie del· 1'idolatria come fanno quelle della Religione Cristiana. R. SSiTius auditis etc. decrevit: Affirmative in omnibus, ct praeterea iussit ut quoad pri­ mum ct secundum dubium moneantur missio­ narii ut caveant nc baptismus ab infirmis pe­ tatur potius ex superstitiosa concepta spe obti­ nendi per salutare lavacrum salutem corporis, quam spiritualem animae regenerationem. Pa­ riter animadvertant, quod si adulti, de quibus quaeritur, a mortali infirmitate post susceptum Baptismum convalescant, tenentur missionarii pro virili parte in Fidei rudimentis imperitos instruere, ct si senes tardiores memoria fuerint, iteratis instructionibus eorum succurrant imbe­ cillitati. Quoad 3. dubium addidit, a missio­ nariis curandum esse quantum fieri poterit, nc dementes dc quibus in eodem dubio, ingre­ diantur templa idolorum, et ab idololatrarum coercmoniis se abstineant. — Pagani, 1 et r 5 die mensis cuiusque, in fine et initio anni sinici, in anniversariis defuncto­ rum, aliquando semel aut (er in anno, offerunt, directe vel indirecte, sacrificia aut idolis aut de­ functis: mulieres autem christianae uxores eo­ rum, quorum officium est culinae gerendae, iubentur ut cibos ad hoc necessarios praeparent. Istac vero mulieres metu ictuum, maledictorum ct iniuriarum obediunt... In responsione S. C. ad Vicarium Ap. Provinciae Chen-si consulen­ tem, legi tolerari posse in istis mulierculis prae­ parare cibos ad comestionem familiae destinatos, cum protestatione se agere pro comestione fa­ miliae, non autem pro idolo: S. autem C. nihil decrevit circa cibos qui primario ct directe ad idolum diriguntur. Occurrit mihi (Vic. Apost.) aliquando talis mulier confitenda; a me vero prius interrogata circa dictos modo cibos, re­ spondit se non posse quin indifferenter prae­ paret, cum esset domi sola et unica mulier cuius maritus gentilis esset superstitiosus valde et iracundus. Advertens igitur ego huius mu­ lieris debilitatem , absque Confessione cito re­ misi illam fientem amare eo quod in tanta ex utraque parte pressura esset constituta. Quae­ ritur ergo an istac mulieres, tantis oppressae angustiis, possent se salvare a superstitione quo­ cumque modo in praeparandis cibis indifferen­ ter, si faciant protestationem se non intendere pro idolis laborare, debeantque absolute sacra­ mentis privari in casu quo praeparent cibos quos non possunt praeparare. R. In proposito casu non licere Christia­ nis mulieribus, ad vitandam iram superstitiosi atque iracundi mariti, praeparare carnes quas sciant esse idolis progenitorumque spiritibus of­ ferendas. Moneantur autem Vicarii Ap. ct mis­ sionarii, quibus ab Apostolica Sede conceditur facultas dispensandi in matrimoniis super disparitate cultus, ipsis non licere ea uti quando periculum adsit perversionis coniugis fidelis. Quapropter caveant ut omnino et adamussim servent conditiones in formula indulti ipsis prae­ scriptas, necnon declarationes et decreta hac de re a S. C. S. Officii alias edita, atque Episco­ pis et Vicariis Apostolicis in Regno Sinarum a S. C. de Prop. Fide superioribus annis trans­ missa. Cum vero, inter eas conditiones, ca 478 praesertim servanda sit, quod omne absit pe­ S. C. S. Officii 10 M.lii 1770 — Sxriw. - De idtisteatia riculum perversionis coniugis fidelis, si, quem­ An liceat catholicis, baptismis protestandum et wnaomboZb” admodum in proposito casu, vir infidelis fide­ eorum concionibus intéressé, nec non matrimo- tnotllis Pntm4i> iciinou· lem uxorem cogit ad praeparandos idolis cibos, .. . . iam illam ad peccatum mortale patrandum in­ mis ct baptismis graecorum, in quibus per se, eorum. An. C. <770 Joi COLLECTANEA vel per alios aliquando ctiam officio patrini funguntur. R. Catholicis regulariter non licere haere­ ticorum aut schismaticorum concionibus, ba­ ptismis ct matrimoniis intéressé. Absolute au­ tem non licere, nec per sc nec per alios, fungi officio patrini in baptismis qui haereticorum filiis ab haereticis ministrantur. 479 Grci dupenS. C. S. Officii 12 Iulii ijyo - Vic. Ap. Folationem a itio* nio et ibinncn· kir\. — Cum sequenti anno secunda dies lu­ tia In caiq coincidestiia txor- nae primae sinensis incidat in diem Cinerum, d/eori» anni li­ ortum est dubium inter istos Patres missiona­ nia lea innimitid cera diebus rios, et ab ipsis interrogatus sum : An sinenses abatineoiuc. illo die teneantur iciunare ct a carnibus absti­ nere? Cum autem videam in kalendario per­ petuo, facto et characteribus sinensibus impres­ sioni mandato a missionariis antiquis, hanc notam: Quod si prima luna sinensis inciderit intra Quadragesimam, non obligantur sinenses a carnibus abstinere, nec ieiunare ultima die ultimae lunae, et duobus primis diebus primae lunae, infero hanc consuetudinem esse in hoc Imperio approbatam et publicatam a missio­ nariis antiquis ; quod quidem kalendarium multi sinenses prae manibus habent, ut sciant qualibet die de quo Sancio celebrat s. Mater Ecclesia. Non ausus sum contra hanc consue­ tudinem respondere. Pro sequentibus annis sup­ plico ut S. C. dignetur respondere, an repro­ banda et eradicanda sit talis consuetudo vel to­ leranda ; et si reprobanda est, dignetur ad nos mittere reprobationis decretum. R. Dentur decreta alias edita, ct scribatur Vicariis Apostolicis ulriusque Tunkini, necnon Vicario Apostolico Fokiensi, ut incumbant executioni eorumdem decretorum, et certiorem red­ dant S. C. an in eadem exccutione procuranda proficiant. Curent praeterea ut a kalendario de­ leatur nota quae in eo legitur, videlicet primis tribus diebus novi anni dispensatos esse christifideles ab abstinentia a carnibus, si iidem dies in Quadragesimam incidant. 480 Orci vinoi modo· biptinodi puerot bbo» inbdWium morti prolirr.o·. An. C. 1770 I'opinionc in cui sono talvolta gl’idolatri chc il Battcsimo li faccia morirc, possano battezzarsi in pcricolo di morte col servirsi d’acqua in cui si saranno poste dcllc quinlcsscnze, o degli odori forti, oppurc alcune droghc, come il zaflerano, o polvere di qualchc altra specie per indurre cambiamento nel color naturale senza alterarne la sostanza, e con farne uso come sc fosse un rimedio, o sia a guisa di docciatura, con versare 1’acqua sopra una parte o sopra la testa, o sia in maniera di bagno, o sia per lavare o pulirc il fanciullo, ovvero per rinfrescargli gli occhi, o nettargli le piaghc, o ancora con dargliela a bcre, oppurc in qualchc altra maniera a guisa di rimedio, come se ciô fosse ctfcttivamentc, ma sopra tutto principalmcnte per battezzarlo, pronuntiando sotto voce la forma del sagrumento. R. Considerati dalla S. C. del S. Offizio i proposti dubbî, la medesima c stala di sentimento di dover primieramente inculcare ai missionari il grave obbligo, chc hanno di uniformarsi al Rituale Romano cziandio nella pri­ vata collazionc del Battesimo, c di non rece­ dere da esso per quanto possono. Nel caso peraltro di estrema c vera ne­ cessity, in cui è imminente la morte del fan­ ciullo, ne ai missionari puô darsi altra c piü commoda occasione di visitarlo, c i genitori sono al Battesimo avversi, corne si espone nci dubbi, possono, anzi debbono ir. tal caso i missionari servirsi di materia prossima c re­ mota, quantunque dubbia, dovendo prevalcrc al pcricolo della invalidity del sagramento il soccorso, quantunque incerto, alla spirituale ge­ neratione del fanciullo. Quindi è, chc, toltone il modo di dare il Battesimo per modo di bcvanda, che pare si acccnni nel sccondo dubbio, il quale è ccrtamcnte illccito ed invalido sarebbe il Battesimo cosl conferito; c tollo an­ cora Tuso di acque odorifere o essenze in cui la sostanza dell' acqua sarebbe alterata, tutti gli altri modi espressi nei diversi dubbi pos­ sono c debbono essere adoperati nel caso dclΓ allegata estrema necessity, e non altrimenti; su di che s* incarica la coscienza dei battezzanti; avvcrtendoli ancora, che in questi casi procurino sempre che qualche porzionc di acqua scorra sul capo, sc c possibile, c non potendosi in verun modo sul capo, scorra almcno su qual­ che principale parte del corpo del fanciullo. — Inoltre nwertano che in caso che questi fanciulli cost battezzati, con dubbio dclla validity del sagrumento, riacquistassero la sanity, cerchino ogni miglior modo i missionari di battezzarli di nuovo sub conditione, e d’istruirli. S. C. S. Officii vum falsae religionis, et curent ut progressu » temporis cognoscant ctiam infideles, vel ab » ipsis vel ab aliis, eorum abiurationem, licet » id cum periculo vitae ». 482 S. C. de Prop. F. 2 » » > » » » » 492 Instr. S. C. S. Off. 3 Sept. /772 (ad Ep. Gexevks.). — Secondando V. S. Γ antica lodevol disciplina di ricorrere alia Sede Apo­ stolica per essere istruita da essa chc c la maestra di lutte le chiese in quelle più ardue e dif­ ficili cosc che appartengono al suo pastorale ufficio, domandô fin dall’anno seorso la risoluzionc di alcuni casi che sogliono con frequenza accadere nella sua diocesi ad etfetto di potcre in quelle circostanze rectamente regolarsi coli* autorcvolc decisione della S. Sede. Fu pertanto dalla Sanciti di N. S. meritamente lodato lo zelo di V. S., ed il filiale rispetto coi quale Ella dimostrava la sua dipendenza dal 490 capo visibile della Chiesa, ed essendosi perO stimato doveroso il prendere in considerazione S. C. de Prop. Fide ; y fulii,772 (C. G.). le sue richieste, furono dati ad esaminarsi i cwdi induigcn- -- hi proposito dell* Indulgcnza plenaria con­ suoi dubbt a teologi di profonda dotcrina ad cessa da .Mons. Patriarca N. si propone il dub­ cifctto di passar poi col loro consiglio a pro­ bin : Sc i Patriarchi Orientali dopo il Concilio nuntiare la suprema decisione. La ditficolta Lateranense IV, abbiano simile potesta. dclla materia sopra cui si e dovuto fare un ac­ R. Negative. curato c maturo csrtme, ha fano sl che prima d'ora non Le sia stata data alcuna risposta. 491 Ma essendosi finalmente ben ponderati i me' >‘Axùm 3o6 COLLECTANEA sono invalidi perché, secondo ciô che si pro­ pone, i contracnti hanno il domicilio o quasi domicilio nclla diocesi di Ginevra, ove la legge del Concilio c pubblicata, c senza trasicririo nel pacsc degli Svizzeri ove il Concilio non c pubblicato. coh si portano all’unico effetto di con­ trary’ il matrimonio. Sul 3° dubbio (circa matrimonia a vagis c.rci muri- contracta) non ha presa N. S. alcuna risoluconir»«i zionc. E cosl difficile di ben stabilire la natura e la qualitl dci vaghi, cd e cosl incerto il fissure le circostanzc ncllc quali debbano i vaghi considerarsi per soggetti aile leggi di quci paesi ove vanno vagando, e dove talvolta contraggono matrimonio, che molto più facile c sieuro riescc il decidere ciascun caso particolarc, chc pronunziarne in astratto un generale giudizio. Quindi la Santitâ Sua Le insinua che quando in pratica accadcrà in codesta sua dio­ cesi alcun caso di matrimonio elandestinamente contralto da vagabonds, Ella accuratamcnte si informi di lutte le circostanzc del caso stesso, della qualité del vagabondo, dei luoghi c del tempo in cui ha vagato, e della disposizione del di lui animo per contrarrc il domicilio, c faccndonc un’csatta rclazione, la trasmetta a questa S. C., c non si manchcrl di darle allora in ciascun caso definitiva risposta. Matnaionii vin· Intorno al 4° c 5° dubbio, deve V. S. aver (ontak soivcn- scmprc avanti gli occhi chc, secondo la legge m evangclica, il Concilio di Trento stabili per cosa certa l’indissolubilit 1 c perpetuo vincolo del ma­ trimonio, una volta valtdamente contralto, di modo chc vivendo il primo Icgittimo coniugc non possa mai sciogliersi il lega me matrimo­ niale da qualsivoglia autoriU, e molto meno dal!' autorité illegittima di un cretico magi­ stratu. Quando dunque il matrimonio fin da principio, o tra cretici dall’una c l’altra parte, o tra un cattolico cd una cretica, o ira un cretico ed una cattulica sia stato valido, non si potra mai in qualunque caso, anche della conversione del coniugc cretico alia religione cattolica, contrarrc dai coniugi validamente ultro matrimonio con altra persona tineanto che sopravivera il primo coniugc; ni mai poti Λ loro giovarc li dichiarnzione del magistraco cretico chc illcgittimamcntc sciolga il primo valido matrimonio, c permette alla parte cretica di passare ad altre nozze. Sicchè dunque, sup­ ponendos! ncll’csposizionc del 4' c 5° dubbio che i matrimoni contratti o in Losanna oppure in Ginevra, c nd pacsc degli Svizzeri siano stati va­ lidi, ne vicnc in conscgucnza chc sono stati nulli tutti quegli altri chc sono stati contratti dopo lo scioglimento dci primi fatto dall’ illcgittima potest 1 del magistratu protestante. / Χίί Finalmcntc intorno ni 6° dubbio chc risguardft gli sponsali de futuro, il Concilio Tri I. non ha prescritto alcuna forma con cui si debbano contrarie, e pertanto il lodcvole An. C. stabilimento del rituale di Ginevra, c la con­ suetudine ad esso corrispondcnte di contrarre gli sponsali in chiesa avanti il parroco c i te­ stimony puô certamente far s! che i sudditi nc siano tenuti aU’osservanza, rna sc si trascura, non rimangono perciô gli sponsali in­ validi, e resta anche ferino consegucntemcntc rimpedimento della pubblica onestà chc essi producono, come puô vedersi nel lib. i 2 cap. 5 De Syn. dioec. dcll’insignc Benedetto XIV. 493 S. C. de Prop. Fide 2 Γαη. i773 (C. P. pho Six.). — S. C. mature perpensis, ac ile- donarion»» rum discussis omnibus quae pertinent ad spo­ lium tam Episcoporum ct Vicariorum Apostolieorum, quam missionariorum, qui aere et sum­ ptibus aluntur eiusdem S. Congregationis, novo hoc decreto olim ac alias super hac re statuta firmavit ac roboravit, nempe spolia omnia antcdicta in integrum absque ulla exceptione sibi suoque aerario deberi. 494 S. C. S. Officii 25 Febr. 1773 - Tunk. OftfKXT. — r. An liceat Christianis Tunkini tit prosternere se ad imaginem Crucifixi ad latus feretri, vel supra feretrum, vel in manibus de­ functi collocatam, exclusa omni re superstitio­ nem redolente ? 2. An liceat, addita protestatione publica ab omnibus adstantibus intellecta, qua declaratur nec defunctum, nec feretrum, sed crucem coli, Christoque pro defuncti anima hoc obsequium exhiberi ? 3. An christiani possint salutare missiona­ rium vel sedentem in suppedaneo feretri, vel ad latus illius, vel etiam feretrum circumeuntem, thus eidem incendendo. Mos in hac Missione est Christianis et missionariis, defunctorum pre­ ces eo in loco dicere in quo est feretrum ; cum vero interdum ibi etiam primum aliquid super­ stitiosi fuit, edixi ego (Vie. Ap.) ut, quoties de­ inceps hoc fieret, non domi, sed in ecclesia pre­ ces dumtaxat funderentur. Hanc ob agendi ra­ tionem nimiae severitatis insimularunt me quamplures ; nihilominus ab ea sententia recedere aequum non habui, ne inter actus Christianos ct superstitiosos aliqua videatur connexio. R. Sacra Congregatio generalis s. Officii habita coram Clcmente XIV, decrevit respon­ dendum esse ad omnia dubia : Non licere, ct addidit : transmittatur Vicario Apostolico et omnibus Praefectis eiusdem Regni instructio anni 1753. (K. n. 3S6). 495 S. C. de Prop. F. 9 Maii 1773 (C· G.). n. olidi· ■>· — Missionaries sub poena expulsionis a Mis- g,0“piîiJJU confirmatis devote genufiectentibus ». Arnen. dicit : Adimple eos Spiritu Timoris tui, et con­ signa eos signo Cru^cis Christi in viam pro­ OREMUS. pitiatus aeternam. Per cumdcm Dominum no­ strum lesum Christum Filium tuum qui tecum Deus, qui Apostolis tuis Sanctum dedisti vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus Spiritum, et per eos, enrumque successores per omnia saecula saeculorum. ceteris fidelibus tradendum esse voluisti, re­ ». Arnen. spice propitius ad humilitatis nostrae famu­ Post haec sacerdos confirmat per ordinem latum, ct praesta, ut eorum corda, quorum gcnuflcxos, primo mares, secundo feminas. Uno frontem sacro Chrismate delinivimus, et signo ordine confirmato, illi surgunt, et alii genuflcSanctae Crucis signavimus, idem Spiritus San­ ctunt, et confirmantur, ct sic usque in finem. ctus in eis superveniens, templum gloriae suae Inquirit autem singillatim de nomine cuiuslibet dignanter inhabitando perficiat: Qui cum Patre confirmandi sibi per patrinum vel matrinam et eodem Spiritu Sancto vivis et regnas Deus Hexis genibus praesentati, et summitate pollicis in saecula saeculorum. ». Arnen. dexterae manus Chrismate intincta dicit : N. Signo te signo Crufcis : quod dum Deinde dicit : Ecce sic benedicetur omnis dicit, producit pollice signum Crucis in fron­ homo, qui timet Dominum : et vertens sc ad tem illius; deinde prosequitur: ct confirmo te confirmatos, ac faciens super eos signum crucis Chrismate salutis. In nomine Paftris, et Fiflii pariter dicit : B en e^dicat vos Dominus ex Sion, ut vi­ et Spiritus^Sancti. deatis bona lerusalcm omnibus diebus vitae ». /binvi. vestrae, et habeatis vitam aeternam. Deinde leviter in maxilla caedit, dicens: v. Arnen. Pax tecum. Expedita hoc pacto Confirmatione, sacer­ Ligandae essent vitta linea recens confirma­ torum frontes iuxta Pontificalis Romani prae­ dos sedens, iuxta memoratum Pontificale Ro­ manum (3), patrinos ct matrinas monet, quod scriptum (1). Verum quoniam publica vittarum instruant filios suos bonis moribus, unde fu­ delatio apud infideles ludibrio expone:c posset Sacramentum, ideo, si praevideatur hoc scan­ giant mala, ct faciant bona: ct si forte in in­ dalum eventurum, consultius erit vittas huius­ fantili aetate essent confirmati, ut suo tem­ pore doceant cos Credo in Deum, et Pater modi non adhibere ; sed in hoc casu opus erit, ut sacerdos postquam frontes confirman­ noster, ct Ave Maria, quoniam ad hoc sunt obligati. dorum linicrit Sacro Chrismate, eas gossypio, Hoc Sacramentum potest conferri minus mox comburendo, diligenter abstergat, ac de­ solemniter ct privatim tunc cum in privatis inde lavet (2). Omnibus confirmatis, tergit cum mica pa­ domibus, vel extra ecclesiam, seu oratorium, pueris aegrotantibus, dc quibus supra, confe­ nis, ct lavat pollicem, et manus super pelvim; rendum est, vel etiam adultis, qui ad eccle­ deinde aqua lotionis cum pane fundatur in siam quacumque cx causa, legitima tamen, ac­ piscinam sacrarii, in qua reponi debent etiam cedere nequeunt : In iis casibus sacerdos non supradictorum gossypiorum cineres. (1) De Confirmandis. (2) S. Carolus Borrom. in diet. V. Synod. Mcdiol. (j) Loc. cit. An. C. itu COLLECTANEA omittat uti saltem stola, si supcrpelliccum ha­ bere non possit; cavere etiam debet, nc coram haereticis, aut schismaticis, ct multo minus cis ministrantibus, confirmet. Quod si tandem per Sedem Apostolicam alicui fieri potestatem contingat Confirmatio­ nem administrandi in regionibus, in quibus, praeter latinos, degunt orientales catholici, non modo opus erit, ut supradicta diligenter ob­ servet, sed curabit etiam, priusquam orientali­ bus ipsis hoc Sacramentum confciat, ab Apo­ stolica Sc ie instructionem petere, quo pacto se gerere debeat erga orientales uniuscuiusque ri­ tus. Ut autem congruum quantocius responsum accipiat, dc nonnullis S. Congregationem de Propaganda Fide singillatim certiorem reddat oportet. Et primo quidem cuius ritus sint orientales huiusmodi : an fuerint a quoquam confirmati, et a quibus, videlicet an a suis Epi­ scopis, vel a presbyteris propriae nationis ; an sponte petant confirmari ; an Confirmationem commode a suis Episcopis recipere valeant; ac tandem an Confirmatio administranda sit in dioecesi, in qua actu resideat Episcopus orien­ talis qui sit confirmandi Ordinarius. Quam Sacrae Congregationis instructionem SS. D. N. Clementi XIV per infrascriptum Se­ cretarium eiusdem S. C. relatam in Audientia habita die prima Maii anni currentis Sanctitas Sua benigne in omnibus adprobavit, ct omnino servari mandavit ( i). 504 Ad linguarum Btudium mtisionani at nete obii, ganlur. Decr. S. C. de Prop. Fide 5 Afaii 1774· — Etsi pluries cautum sit ut apostolici mis­ sionarii officium suscepturi, omni diligentia ct alacritate curarent, locorum ad quae ablegantur idiomata addiscere, ne ob linguarum imperi­ tiam, in medio messis multae, contra S. Sedis expectationcm, otiosi ac inutiles remanerent ; nihilominus cum experientia constet nonnul­ larum regionum missionarios, posthabito pro­ priae conscientiae, atque animarum ab cis di­ vini verbi pabulum exposcentium detrimento, desides in hoc, et négligentes existerez EE. PP. H. P. D. Stcphano Borgia Secretario referente (in C. G. 21 Martii) c re sua esse existima­ runt, facto verbo cum Sanctissimo Domino No­ stro Clemente PP. XIV, omnibus et singulis, qui pro Christo in terris haereticorum, et in­ fidelium legatione funguntur, mo lis omnibus, ac etiam in virtute sanctae obedientiae iterum praecipere, ut cum primum ad stationes sibi assignatas pervenerint, sedulo studeant verna- I culum illius gentis sermonem callere, atque in id nervos omnes intendere. Nc vero praece­ ptum huiusmodi impune a quoquam violnri in posterum contingat: Vicariis Apostolicis, Prae­ fectis, seu Superioribus Missionum mandant, ut post sex menses ab ingressu novorum missionariortim ad suas stationes, cos coram duobus missionariis, si commode fieri poterit, alias per sc tantum, super linguae peritia examinent, vel alteri ut examinentur committant. Quod si deprehenderint illos nequaquam, prout opus erat, addiscendis idiomalibus populorum, qui­ bus praesto esse, et Sacramenta administrare debent, operam dedisse, in primis serio mo­ neant ne in re tam gravi diligentiam suam de­ siderari permittant ; facultates, nisi urgeat ne­ cessitas, cis denegent, iniungantque, ut elapso sex aliorum mensium spatio sc iterum examini omnino sistant. Quo termino elapso, et missionariorum desidia atque socordia durante, de ca S. Congregationem certiorem reddant, ut statuere valeat, num servi huiusmodi a bono opere torpentes, atque ad sacrarum missionum opus prorsus inutiles, ad Regularem provinciam sint revocandi, ac privatione privilegiorum, quae alias possent cis competere, aliisque poenis us­ que ad condignam satisfactionem puniendi. 505 S. C. de Prop. Fide S liilii 1774 (C. G.). — 1. Sc sia tenuto il Patria rca de* maroniti di convocare almeno ogni triennio un sinodo pro­ vinciale de’ suo! Vescovi per direzione della nazione. 2. Se sia lecito al Patriarca di riccvcrc danari nel dispensare gli Oit Santi, ancorchs siano dari spontancamentc. R. Ad i. Affirmative iuxta decretum synodi Libancnsis p. 3, c. 4, n. 29, ct dispositionem luris. Ad 2. Negative, ct servetur omnino dispo­ situm in Bulla Apostolica Benedicti XIV (2). Synodi a h· triircbu c«’> candae. In tKolcorts dhtribotioM · accipitndcs. 506 S. C. de Prop. Fide .V lulii t771 (C. G.) fu°'^ — i. Patriarcham (maronit.) non posse im- quoad indu at pertiri Indulgentias plenarias nisi habuerit in casibus particularibus privilegium Sedis Apo­ stolicac, quo deficiente, Indulgentias huiusmodi esse nullas. 2. Episcopos non teneri accipere a Patriarcha litteras parentales quando ab ipsis dioccc- per EpiKcpc· sium visitatio ordinario iurc fiat. (i) Haec Instructio, omissis quae nrssionarios pro« rias oblationes sub nomine charitativi subsidii conprie respiciunt, a S.C.S.Officii (mense Iulio anni 1888) · tribuant ct solvant; .... . ipse vero pro tempore exiad quembbet sacerdotem Sacramentum Confirmationis · stens Patriarcha alio opportuno tempore sacra Olea cx Apostolica delegatione administrantem extensa fuit. « gratis omnino transmittat sive distribuat, ct nihil pe­ la) In hac Bulla praecipitur ut parochi ct superio- ' « nitus vel pecuniae vel alterius cuiuscumquc rei, etiam rc e- (Ex '■ , ,.,,ΛΧ And. SSmi). — SSiîius I). N. Pius PP. VI pro eximio, quo flagrat Catholicae Religionis la­ tius propagandae studio, animadvertens bono, ac incremento Apostolicurum Missionum plu­ rimum posse conducere, si ii, qui in collegiis, sive seminariis utriusque cleri, Evangelii prae­ cones mox futuri, educati sunt, vel qui titulo Missionis ad ecclesiasticos Ordines fuere pro­ moti, animo identidem recolant iusiurandum, quo se obstrinxerunt, cooperandi Deo in salu­ tem animarum ; cos vehementer hortatur, ut in annos singulos, in anniversaria dic praestiti iuramenti, illud repetere curent, serio médi­ tantes divinam erga sc bonitatem, quae cos con­ stituit verbi ministros ad annuntianda mirabilia virtutis, ac potentiae suae : quam immarcesci­ bilis gloriae corona cis in Caelis parata sit, si officium suum sancte, riteque impleverint : quam ]uc e contra districtum maneat indicium, si negligent ia, vel socordia sua, quod absit, quemquam perire contigerit. Id autem ut promptius, ct alacrius prae­ stent, Sanctitas Sua unicuique illorum Plena­ riam Indulgentiam, animabas quoque in Pur­ gatorio detentis applicabilcm, et perpetuis va­ lituram temporibus peramanter impertitur, non molo cum praedictum iuramentum primo emi­ serint, verum etiam cum illud statuta iam dic renovaverint ; dummodo in utroque casu con­ scientiam suam Poenitentiae Sacramento ex­ piare non omittant, ac Eucharisticam Com­ munionem suscipiant, vel Missae celebrent Sa­ crificium. 509 Instr. S. C. de Prop. Fide 26 Aug. 1775 Bened. XIV Xf(au Vig. Ai·. Cogingin. surgit υϋηπ> ab «ο γηο- crjumtuni /V*·. nt lenitae contra postris, »k mandato s. μ. Pu PP. VI in Conor. tollioîiotcs. S. Off. uik 1 luxit 17/5). 1. Dub. Constitutio Benedicti XIV ad­ versus sollicitantes obliget etiam missionarios franciscanos, qui ministerium exercent in Co­ cincin a. 2. Dub. zln eidem Constitutio restringi possit, ac moderari in aliquo casu in eodem Regno Co cincinae. TabiCooMituho Constitutio novissima Benedicti XIV cuius oblical omnes ct initium est Sacramentum Poenitentiae, aeque ubique. ac ceterae a pluribus Pontificibus editae ad­ versus sacerdotes ad turpia sollicitantes in actu sncramcntalis Confessionis, vel eius occasione ct praetextu, ct prout praescribitur in iisdem Constitutionibus, afficit absolute, ct absque ulla limitatione omnes confessarios etiam cuiuscumque Ordinis ct Instituti, in quibuscumque orbis partibus huiusmodi facinora perpetrantes. Hinc est quod ad dubia per te proposita, Sanctitas Sua, re mature perpensa, ad primum affirma­ tive, ud secundum negative respondit. methodum Verum cum non ubique datum sit in hu­ Circa procedendi in iusmodi delicti prosecutione ea omnia dedu­ CAUMt dc crimi­ ne aoUidtationli. cere ad praxim, quae cx eisdem Apostolicis Constitutionibus, ct tribunalium institutis san­ cita sunt, hinc est quod Sanctitas Sua, pro sua eximia sapientia, mandavit ut tibi aliqua praescribatur methodus, iuxta quam in re hu­ iusmodi procedere possis, in quantum harum regionum circumstantiae tibi permittent, ad im­ pediendum, saltem cx parte, ne tam immane facinus late serpat, neque altius radices agat in perniciem fidelium animarum tuae curae concreditarum, atque in maximum scandalum infidelium ct detrimentum christianae religionis ct fidei. In primis tibi pro regula tenendum est, quod omnia iura vetant nc ad criminum pu­ nitionem deveniatur, nisi prius per probationes a lege praescriptas constet dc delicti perpetra­ tione. (i) Synodus ntaronitica Libancnsis habita est anno 1736, ct approbata a Benedicto XIV anno 1741 Collectanea S. C. de Prop. hde. Vol. I. An. C. 1775 40 An. C.I77Î 314 COLLECTANEA A lege statutum est ut probationes huius­ modi habeantur tantum vel ex rei confessione, vel cx attestatione duorum saltem testium pro­ batae fidei, qui dictis vel factis, dc quibus te­ stimonium ferunt, una simul praesentes ad­ fuisse nitide et absolute testentur. Privilegium tamen est in causis quae in­ stituuntur de crimine sollicitationis, quod, ut plurimum, remotis arbitris secreto perpetratur, ut ad plenam probationem faciendam admit­ tantur etiam attestationes singulares mulierum vel virorum dc facto proprio denuntiantium, dummodo tamen numerum trium personarum attingant. Huiusmodi denuntiationes tibi tam­ quam Superiori iurisdictioncm habenti secreto deferri debent, neque a nemine omitti possunt absque culpa lethali. Sed cum in summa difficultate itinerum in his regionibus, fere impossibile erit ut personae sollicitatae ad tuam audientiam accedant, ut rite deferant suas denuntiationes, tunc libi per­ missum erit delegare ad eas recipiendas, modo ut supra enuntiato, aliquem sacerdotem pro­ batae fidei, qui tamen non sit dc ipsa sollici­ tatione ve) suspectus vel denuueiatus. Acceptis per tc, uno vel altero modo, de­ nuntiationibus, quae semper esse debent iuramento firmatae, carum pondus, qualitates et circumstantias serio ct accurate perpendas n·ccssc est, ct praesertim ullam curam non prae­ termittes ut tibi perspectum et exploratum evadat, quod mulieres vel viri denuntiantes sint boni nominis, neque ad accusandum vel odio, vel inimicitia, vel alio humano affectu adducantur. Oportet enim ut testes huiusmodi singulares ab omnibus privatis affectionibus sint immunes, ut ipsis integra fides haberi possit. Praemissis his, ct audito reo eo modo quo commode fieri poterit, si cx omnibus rite ct accurate perpensis, tibi satis perspecta evadat admissi criminis veritas, tunc demum poteris devenire ad illi interdicendum in perpetuum nc confessiones excipiat, subtrahendo omnes ct quascumquc facultates in id muneris eidem, etiam per quodeumque privilegium, vel etiam ab ipsa S. Sede impertitas. Praeterea, declarare poteris eumdem reum obnoxium esse ceteris poenis spiritualibus in Constitutionibus, ct prae­ sertim in Grcgoriana sancitis. Tibi quoque fas erit illum suspendere a sacrosancti Sacrificii celebratione. Cum vero difficillimum sane erit, in his tam dissitis et disparatis regionibus, haec omnia adamussim servare, ct cum, si aliqua ex his omit­ tantur, iustitia non patiatur ut poenae infligan­ tur adversus reos dc quorum crimine tali pacto adhuc sufficienter non constat, tunc consultius fortasse ages, si in huiusmodi causis extra iu- Λπ. C. 1721 dicii ordinem procedas ad occurrendum tanto malo mediis ct modis magis facilibus ct expe­ ditis, quos tibi suggeret in casibus particula­ ribus tua perspecta prudentia cum animarum zelo coniuncta, ct cura quam debes habere praecipuam dc conservanda pace ct concordia inter operarios apostolicos, praesertim diversi Instituti et nationis (1). 5lû Instr. S. C. de Prop. F. 50 Aug. 1775 (admission· Loanghi; ds mandato Ph PP. VI in Conor. Gkn. S. Off. dir 27 iulii). — Quomodo aVfcrri wk *’ (quaeritis) sc gerere debeant (missionarii) cum parentes infideles suos filios baptizandos ad ec­ clesiam longe positam deferri nolunt ; et an hoc casu, vel alio quolibet haud praeviso, Baptismi caeremonias omittere aut differre, ac etiam aqua communi uti possint. In primis vos serio mo­ nitos voluit, (Sanctitas Sua) nc sacro lavacro abluatis infantes parentum infidelium nisi vobis ex circumstantiis prope certum appareat, quod iidem infantes, postquam adoleverint, sint in christiana religione educandi (excepto tamen ab hac regula casu periculi imminentis mortis ipso­ rum infantium), ne tantum Sacramentum pro­ fanari contingat, quod ^anc eveniet, si homines effecti filii Dei per sacrum regenerationis lava­ crum, ct pro cius cultu indelebili caractère ob­ signati, efficiantur postea una simul daemonum mancipia, ct sacrilegi idolorum cultores. Hoc praenotato, profecto ignorare non pot­ estis fuisse a primis sacculis in more positum in Ecclesia, ut Sacramentum Baptismi nonnisi in ecclesiis, vel in sacris aedibus divino cultui dicatis conferri possit, excepto casu necessitatis. Exposuistis in his partibus frequenter con­ tingere, quod infideles non permittant, quod eorum parvuli ad suscipiendum baptismum ad ecclesiam deferantur. Ne in hac re a sanctis­ simis Ecclesiae institutis recedatur, omnem cu­ ram adhibere debebitis, ut parentes ipsi ab hac sua irrationabili contradictione recedant ; quod si id vestris persuasionibus, ct monilis non ob­ tinebitis, tunc vobis persuadere poteritis rem esse deductam ad casum necessitatis : impos­ sibile enim erit hos infantes baptizare, obsi­ stentibus parentibus in quorum sunt potestate. Proinde tunc vobis licitum erit iis infantibus baptismum conferre extra ecclesiam, ct in pri­ vatis domibus, vel ubi a parentibus vobis per­ missum erit, omissis sacris ritibus, ct caere­ moniis, animo tamen retento eas supplendi in ecclesia quamprimum hoc fieri permissum erit. Si vero praevideatur, quod parentes infantium in eorum pertinacia manentes nunquam assen­ sum suum sint praestituri, ut neque decursu temporis infantes sui ad ecclesias pro sup- (1) V. Lin cncyd. S. C. de Prop. Fide 25 Iulii 1883. Ao. C. «775 S. C. DE PROP. EIDE 3î5 An. C, 1776 plendis caeremoniis deferantur, tunc satius erit, 5. Invocatio saltem mentalis SS. Nominis ut in ipsis privatis domibus ritus et caercmo· Icsu, de qua fit mentio in Brevibus ad Epi­ niae consuetae per Rituale praescriptae in actu scopos dc hac benedictione missis, praescribtcollationis Baptismi adhibeantur, aqua, si fieri turne, quamdiu aegrotus suae mentis est com­ poterit, per vos benedicta, quod facile praestare pos, ut conditio sine qua non ad indulgentiam poteritis. Tunc enim nulla causa subesse poterit vi istius benedictionis lucrandam ? parentibus puerorum, ut ad haec peragenda im­ 6. Episcopus ad supradictam benedictionem pedimentum afferre debeant. Potius est enim, impertiendam delegatus cum facultate subdeut laudabilis consuetudo, quae tantum con­ legandi: r. Dcbetnc perpaucos subdelegarc sa­ cernit maiorem erga hoc Sacramentum decen­ cerdotes, ut maius sit benedictionis istius ct tiam et reverentiam, celebrandi baptismum in indulgentiae huic adnexae desiderium, simul ecclesia, omittatur, quam ut priventur parvuli ct maior utrique concilietur reverentia ? — 2. Potestne omnes suae dioecesis subdelegarc baptizati non exiguis spiritualibus bonis, quae cx adhibitis super cos sacris caeremoniis in eo­ confessarios, ne etiam una, si fieri possit, ex rum animabus ex Ecclesiae institutis multipli­ suis ovibus tanta privetur gratia ? — 3. Po1 testne subdelegarc omnes directe et specialim citer derivantur. parochos, sive plurimos sacerdotes in dignitate Si vero indomita parentum infidelium per­ vicacia eo usque perveniet, ut vel praetextu an­ 1 constitutos, ct indirecte ct confuse omnes confessarios hisce verbis : Dilecto nobis in Chri­ gustiae temporis, vel cx aliis causis non per­ mittant ut sacrae Baptismi caeremoniae neque sto etc. te delegamus, eligimus et deputamus quatenus valeas etc., insuper quemcumque con­ in ipsorum privatis domibus adhibeantur, tunc etiam omitti poterunt : melius enim est, ut fessarium a te ad tui libitum semel vel plu­ parvuli baptizati bonis spiritualibus non ne­ ries, ct quandocumque opus fuerit eligendum cessariis, quae proveniunt cx caeremoniarum pariter eligimps et deputamus ad eamdem gra­ usu, destituantur, quum ex omissione neces­ tiam conferendam ; hic subdtlegandi modus sarii regenerationis lavacri eorum animae in estne validus ? R. Ad t. Rosaria et coronae promiscue ac­ aeternum pereant. Curabitis tamen capere quamcumque occasionem, si quae aliquando vobis se cipienda sunt. Ad 2. Affirmative. offerat, supplendi omissas caeremonias, quod fa­ Ad 3. Affirmative ad formam Bullae Benccile vobis evenire poterit, saltem quando pueri baptizati effecti fuerint compotes sui, ac proinde I dicti XIV. (V. n. 34s). Ad 4. Semel in eodem statu morbi. constituti in sua libertate. Ad 5. Affirmative. Ad 6. Affirmative ad primam partem; Ne­ SU gative ad secundam ; Affirmative ad tertiam Grci faculta­ quoad parochos spcciatim ruri degentes. S. C. Indulg. 20 Septemb. 1775. — r. Qui tif benedicendi corooat et cru accepit facultatem benedicendi terccntum co­ CCI »cu nutnli 512 ronas prccatorias cum applicatione indulgentia­ mia. rum divae Birgittae nuncupatarum, accepitne S. C. de Prop. F. t3 Tan. i776 (C. P. £ facultatem benedicendi totidem rosaria loco co­ PRO Sts.). - CHAH-SX KT CUEX-SÎ - 1. Utrum mcMimc. ronarum ? (nos missionarii) possimus ct teneamur in ca­ 2. In facultate benedicendi cruces seu nu­ none Missae nominare Vicarium Ap. tamquam mismata cum applicatione indulgentiae plena­ nostrum Antistitem, quemadmodum contendit riae in articulo mortis, etsi nulla de eo fiat mentio, subauditurne hoc additum : cum ap­ ipse Vic. Apost. 2. Utrum missionarii sint capellani Vicarii miLIS* plicatione omnium indulgentiarum in elencho Ap., et teneantur inservire cius Missae toties nariorumaVicarecensitarum? quoties voluerit, etiam in Missis privatis. no Apotioii». benedi 3. Benedictio in articulo mortis cum appliîtioncm m arti, .... , . . 3. Utrum missionarii destinati ad aliquem uîo morti». canone indulgentiae plenariae potestne, si sit districtum seu territorium habeantur ut paro­ periculum in mora, concedi tum valide tum licite iis qui etiam culpabiliter non fuerunt ab chi. Supposito quod sint tamquam parochi, quaeritur an gaudeant iure parochorum, ct an incepto morbo Sacramentis refecti vel Poeni­ possint amoveri ad alterum districtum qua­ tentiae, vel Eucharistiae, vel Extremae Un­ cumque cx causa, etiam minima, arbitrio Vicarii ctionis, vel nullo horum, subitoque vergunt ad Apostolici. interitum ? 4. Utrum missionarius recens adveniens te­ 4. Ikncdictio supradicta potestne bis aut 1 neatur personaliter accedere ad Vicarium Apoamplius in eodem morbo, qui insperate protra­ hitur, impertiri, etiamsi non convaluerit ae­ stolicum petiturus ab eo necessarias facultates, etsi id fieri nequeat sine magno suo incomodo grotus ? Si possit iterari haec benedictio, quod­ et periculo. nam requiritur intervallum inter cius largi­ R. Ad i. Non debere (missionarios) mentiones ? An C. 177' 3i6 COLLECTANEA tîonem facere in canone Missae Vicarii Aposto­ lici cum non sit vere Ordinarius. Ad 2. Valde conveniens esse ut alumni hoc sacrum ministerium praestent Vicario, si id tieri possit absque gravi eorum incommodo et praciudicio eorum muneris missionarii. Ad 3. Posse Vicarium mutare stationes mis­ sionariorum ex iusta ct rationabili causa con­ cernente bonum missionis. Ad 4. Magis expediens esse ut Vicarius alumnis transmittat facultates, etiam per litteras vel per nuntios, quando valde difficilis erit ad ipsum accessus, ad evitandus expensas, pericula itinerum, et ceteras valde graves difficultates. Posse tamen Vicarium pro iusta ct rationabili causa in aliquibus casibus particularibus man­ dare alumnis ut coram sc sistant pro impe­ trandis facultatibus. 513 An hccâl ali* qtiinjo thana ab c-cclc«tia au* îrrrc. S. C. S. Officii 4. fulii 1776 Tunkw. OftiRST. Utrum liceat altaria ct mensas tem­ pore persecutionis ab ecclesiis auferre. R. Affirmative, dummodo non adsit scan­ dalum ct contemptus religionis. SU île celebratione Mutae pro an* thobclt. S. C. de Prop. F. /9 Aug. ijjG (C. G.). Non licere celebrationem Missae pro tureis ct schismaticis. 515 lïc caplitorum «nphooe furto eublatorum. S.C.S. Officii r 2 Sept. 1776. - Cotisas. Ab aevo cambodienses christiani in sui famu­ latum emunt luossenses aliosque ex populis confinibus, idque agunt etiamsi dubium funda­ tum sit, immo etiamsi aliquando certo sciant, quod illa mancipia fuerint in patria sua furto ablata. R. Instructio Pii PP, VI: In primis distin­ guendum est, num captivi laossenses qui a pla­ giariis veneunt, sublati fuerint legitimo eorum domino, vel potius liberi ac proprii iuris in plagiariorum iniustam servitutem devenerint. In primo casu non licet eos emere; etsi enim iniustc a plagiariis detineantur, nefas tamen est alienas res furto ablutas emere invito domino. In secundo casu iterum pajriter distinguendum est, num laossenses sc christianis venum ire detrectent, vel consentiant: si detrectant, emi nequaquam possunt, ipsi enim captivi domini sunt propriae libertatis, quamvis iniustc iis per furtum a plagiariis ereptae. Si vero postquam plene edocti fuerint iurc sibi libertatem com­ petere, a qua nonnisi aliorum iniuria excide­ runt, ultro et sponte sua, et ex libera et propria voluntate, tamquam rerum suarum domini, sc exhibeant christianis ut ab eis recipiantur et An. C. 17;) detineantur in servitutem eo prudenti consilio ut a graviori et dura plagiariorum servitute so­ luti, a qua ipsis datum non fuerit alio modo se emancipare, mitiorem apud emptores Chri­ stianos servitutem sortiantur, penes quos etiam facile sibi persuadere poterunt, venire posse in agnitionem veri Dei cultus, cumque inaestima­ bili animarum suarum compendio profiteri ; in his sane circumstantiis permitti poterit christia­ nis, habito etiam respectu ad favorem fidei, ut possint ciusmodi captivos iuslo pretio sibi com­ parare, ct in propriam servitutem redigere et retinere, dummodo eo animo sint, ut cos tra­ ctent secundum praecepta caritatis Christianae, ct curent etiam rudimentis fidei illos imbuere, adeo ut, si fieri poterit, in libertatem filiorum Dei, quae in sola Catholica Ecclesia est, nulla tamen coactione facta , sed tantummodo op­ portunis suasionibus et hortationibus, libere ct feliciter traducantur per eorum conversionem ad veram fidem. 516 s. C. de Prop. Fide ,y lanuarii ’777 (C. P. i*ko Sis.). — i. Multi sunt inter diri- in mitrimocicQ • · · ♦ promitur. stianos, praesertim novos, qui tempore genti- 1 litatis promiserunt in matrimonium filias suas gentilibus: maxima autem difficultas est rescin­ dendi huiusmodi contractum, neque ulla via ad id possunt cogi infideles, qui ad Praefectos ap­ pellant, quando puella ipsis denegatur, ct cau­ sam semper obtinent consequenter ad leges Im­ perii. Quaeritur num istae puellae ante adultam aetatem licite possint baptizari, saltem quando harum pater vel mater, vel uterque, fidem am­ plectuntur, ab iisque usque ad matrimonii tem­ pus possunt Christiane educari. Ratio dubitandi nobis est, ex una parte quod si baptizentur, ct postea cogantur gentilem ducere, forsan, defi­ cientibus conditionibus requisitis, non erit locus dispensationi, ct tunc matrimonium nullum erit, aut gravissimas molestias α Praefectis sustine­ bunt, qui habent ius per vim illas maritis tra­ dendi, quando puellae matrimonium recusant. Ex altera parte, forsan ante matrimonii tempus resiliet a sponsalibus futurus maritus; vel ipse morietur, vel ipsa puella; vel fiet christianus; vel saltem locum dabit conditionibus quas exigit S. C. ad dispensandum. Nihil nunc probabiliter determinari potent, quia futuri sponsi adhuc in infantili aetate constituuntur. 2. Utrum mulier Christiana, quae, postquam t)c muiicn r »· viro infideli coniugio fuit copulata, baptismo fuit ...,*. abluta, cuiusque fides tuta est sub iugo ” ° ro inbJCII, AIM* manti sui, sed eo vivente nullatenus tuta est tenu* «t uu. fides prolis ex eo sive iam susceptae sive su­ scipiendae (separatio autem obtineri non possit absque gravibus damnis), ad Sacramentum Poe­ nitentiae admitti possit absque eo quod prae­ cedat divortium, ad minus quoad thorum. S. C. DE PROP. EIDE Afl C. 1777 3i^ An. C. 1777 3. Utrum dicta mulier saltem tum ad Sa­ 519 cramentum Poenitentiae admitti possit» cum ei praeclusa sit omnis spes prolis habendae, abs­ S. C. de Prop. F. 3 fan. ιίίί (C. P. pro Orci proWMque eu quod praecedat divortium, saltem quoad Six.) - SurciejRN - S. C. prohibuit, decreto affiléVr*i* thurum ? sub dic 28 Decembris 1770 dato (V. n. 4S2), Ad 1. Affirmative. ] ne scripta quaecumque vel libri publicentur, Ad 2. Affirmative, dummodo promittat se sive dc religione directe vel indirecte tractantes, fure curaturam omnibus modis educationem sive disserentes de rebus ecclesiasticis, absque prolis in religione Christiana. praevio examine atque approbatione ipsius S. C. Ad 3. Affirmative iuxta modum ut supra. -Quaeritur: - i. Num sub hac prohibitione comprehendantur scripta vel libri latini, aut al­ terius idiomalis apud catholicos in Europa pas­ Si? sim communes, vcluti imitatio Christi, Evangelia et Epistolae totius anni, Catcchismus D. de S. C. de Prop. Fide 5 fan. /777 (C. P. Fleury, Mores israehtarum et Christianorum q iMcctmcf. PKo Six.) - SurciiUEx - Plurcs sunt inter chri(eiusdem auctoris), Acta Martyrum D. Rui· V CUI Aj tijem . ' . .... ., , * stianos qui tempore gentilitatis vendiderunt pro· nart, caeteriquc id generis qui in smicum ser­ h» und.Je- prjas uwrcs gentilibus, postea fidem amplexi monem verti possunt, aut iam versi, huiusque sacrum Baptisma receperunt, et bona fide no­ Imperii fidelibus verbo Dei per unum annum, vum matrimonium inierunt cum christianis mu­ et quandoque amplius destitutis, maxime utiles lieribus absque ulla praevia monitione, sive quia foient. ipsius necessitatem ignorabant, sive quia nimis 2. Licetne quosvis libros, iam ante decre­ distabat vendita uxor, sive quia nesciebant ubi tum supradictum impressos erroribusque ex­ nunc degeret, sive tandem quia timebant ne purgatos, praevio examine et approbatione so­ propter monitionem male haberentur apud se­ lius Vicarii Apostolici, aut alterius ab ipso ad cundum maritum, et religione Christiana apud id deputati, dc novo typis mandare ct publi­ Praefectos accusarentur. Quaeritur : care ? 1. An matrimonium in his circumstantiis 3. Si ex Cocincina ct ex Cambodia, ad factum validum sit. quas non extenditur supra memoratum S. C. 2. Num et quandonam competat Vicariis decretum, ad nos mittantur scripta vel libri Apostolicis huius partis ius dispensandi a prae­ sinici dc religione vel rebus ecclesiasticis dis­ dicta monitione, praecipue si ex secunda uxore serentes, posito quod iudicio Vicarii Apostolici Christiana liberos susceperit christianus. Si vero I aut cius deputati nullus reperiatur in iis error, non competat, suppliciter postulatur. licebitnc ea divulgare ct publicarc ? Ratio quae­ 3. Quando istae mulieres sic venditae ad siti nobis est quia Vicarius Apostolicus prae­ provincias migrarunt in quibus abundat Chri­ dictarum regionum intendit libros sinicis cha­ stianorum numerus, nec possunt inveniri, nec racteribus exaratos pro bono suae Missionis ullum nuntium dc illis est: num ignorantia componere ct publicare, quorum exemplaria facti utrum forsan Christianae factae fuerint Missioni Sutchuen promisit. antequam venditor transiret ad secundas nu­ R. Attentis peculiaribus circumstantiis, per­ ptias, dispensationem debeat impedire. mitti posse Vicario Apostolico ut in eius di­ 4. Denique utrum, in hypothesi in qua strictu, praevio ipsius examine atque approba­ possint moneri istae mulieres, sufficiat semel tione eiusdem S. C., edi ac publican possint, ipsas hortari sive per sc, sive per alium, ut etiam lingua sinica, libri iam in Europa com­ fiant Christianae, nihil dicendo dc matrimonio positi ct vulgati cum communi approbatione ita ut si hac vice nolint praedictae mulieres ecclesiastica, exceptis prohibitis a S. Sede vel converti, licitum sit parti fideli transire ad no­ nominatim vel generaliter in Indice expurgavas nuptias. torio, inter quos videntur esse nonnulli ex eR. Supplicandum SSrtio pro concessione In- 1 nunciatis nuper ab eodem Vicario. In reliquis dulti iuxta decretum ct Instructionem S. Officii servetur Decretum ann. 1770. anni 1760 quae transmittatur (V*. 11.430), ct Breve Gregorii XIII anni 1585 (V. n. 400). 520 518 S. C. S. Officii 6 Martii 1777. — In Cam.... · « · bodiae provincia, ubi pecunia vel non est usui, ,“,7°,' j‘6«n7iî S. C. de Prop. F. j fanuarii r777 (C. P. i vel nullo fere in pretio, solent ceteri merces v eorum tem- pro Sis.) — Fokiks. — Π governatore della pro­ vehere, ad iisdem vitae commodis necessaria vincia esige una collctta per fabbricare un tem- I commutanda. Quaeritur an idem liceat mis­ pio a Confucio, c vi concorrono alcuni eri- sionariis vel saltem collegio. Ratio dubitandi st ia ni. est quod alibi vel non vacneant, vel carissimo R. Omnino non licere. pretio. ... An Metae mb·ιοηιπι· merce» commutare. An. C. 1777 3iS COLLECTANEA consilium ; et sacras caeremonias ac ritus, qui­ bus catholica Mater Ecclesia saluberrime utitur in filiorum suorum exequiis, sedulo servari prae­ cipiens, mandavit consueta suffragia ct Missam, 521 praesente quantum fieri potest corpore defuncti, s·c·s· Offlcii '° ' extra mortis periculum conferre Baptismum sertionem inducere. Quamobrem sacros mini­ * (infantibus) ab utroque parente infideli oblatis, stros ab usurpanda proposita formula omnino > quoties iidem infantes post receptum Baptisma » sub potestate et educatione eorumdem infideabstinere oportebit, camquc normam sequi quae » lium genitorum sunt relinquendi ». Tertium ad secundum dubium praescripta est. loQfltci infide· VI. Utrum missionum ministris id liceat dic 28 lanuar. 163' ad dubium dc infidelium I sa hln IchIlls > ·ι·:'Oilparcn. infantibus filiis in proximo vitae discrimine con­ bb&thiuJ baplt* quod ab Honorato Turnclio propositum dicitur, Midi. qui, exposita quorumdam theologorum sententia stitutis responsum est: < Baptismum posse conexistimantium infantes filios infidelium omnes » ferri infantibus in articulo mortis moraliter » certe constitutis, si tamen id fiat sine scaninsciis parentibus baptizari posse, subiicit, ut » dilo . Ex quibus decretis trc> illae generales fertur, sc in eo casu ad Sanctam Sedem aut ad viciniores Praelatos petendi uiaculi causa praeceptiones eruuntur quae initio attingendae recursurum: hoc praesidio deficiente, implora­ fuerunt, ut ad ipsa dubia enodanda ratio ct turum Sancti Spiritus opem, atque cx cius du- via praemuniretur, nimirum: 1. Non licere ctu agendi consilium sumpturum, ac demum nisi in articulo, seu moraliter certo imminentis mortis periculo, infantes infidelium filios in­ in tali materia unumquemque in sua sententia vitis seu insciis parentibus baptizare. 2. Neque relicturum. R. Doctorum opiniones ad Ecclesiae decreta licere extra idem periculum seu articulum (si­ sunt exigendae, non ipsa decreta ad opinantium quidem in decretis articulus et periculum pro­ libitum inflectenda. Proinde quidquid Turnclius miscue accipiuntur) infantes a parentibus infi­ aut privati alii senserint, firmior hic adest au­ delibus ultro etiam oblatos baptizare, si post ctoritas posita in Summorum Pontificum consti­ baptismum in parentum infidelium potestate tutionibus ct sacrarum Congregationum decretis, relinquendi sunt. Neque ad huius praescriptio­ quae omnem nunc fidem penitus abrogant ei opi­ nis vim infringendam aut effugiendam valere nioni quae isto quaesito suscitari quodammodo debebit discrimen quod oblici solet inter ma­ videtur , quae generarim statuit licere infantes terialem ac formalem perversionem. Hanc di­ filios infidelium invitis au; insciis patentibus stinctionem non ignorabat magnus ille Pon­ bapti'.are. Sane Bened. XIV Constit. Postremo tifex Benedictus, qua tamen non attenta, ge­ mense num. 7, proponit vclut fixum ac ratum, nerarim pronunciat (Constit. Postremo mense quod nefas sit hebraeorum infantes reluctante n. 2 3), grave perversionis periculum in hac parentum arbitrio baptizare, nisi tamen urgeai materia rem esse maximi momenti. Idemquc mortis periculum, ut deinceps explicat. Ac ne constat cx al atis decretis omnino praecaven­ quis per calumniam vellet aliud esse invitis, dum. 3. In ipso quoque mortis articulo ba­ aliud insciis parentibus agere, inane istud ac 1 ptizandos quidem filios infantes infidelium, sic plane commentitium discritnen exploditur Con­ tamen ut scandalum vitetur, nec proinde maius Collectanea S. C. de Prop. Fide Vol. I. 41 An. C. 1777 Ao. C. 1777 322 COLLECTANEA quoddam infidelium odium in Christianam re­ ligionem atque in Christianos saevitia concite­ tur. Proinde in omni eventu divinam sane opem implorent sacri ministri, nc unquam aut istorum decretorum oblivio cos capiat, aut fas sibi esse putent privatum suum indicium eisdem anteferre. VII et VIII. Utrum liceat opinione illa su­ perius exposita saltem uti cum, saeviente peste, de centum pueris, ut plerumque accidit, nona­ ginta pereunt ; aut cum populares morbi pes­ simae indolis multo maximam partem absu­ munt puerorum, antequam rationis usum at­ tingant ? R. Repetenda hic sententia D. Thomae de maxima parte auctoritatis quae inest in Ec­ clesiae consuetudine quae semper in omnibus est aemulanda, et adversus quam periculosum est nova inducere. Non defuerunt primis Ec­ clesiae sacculis, dum Christiani cum infidelibus permixti degebant, vastitates ct pestilentiae; nec propterca in more unquam positum fuit, ut Ecclesiae ssrîii Pastores pueros infidelium quibuscum vivebant, invitis vel insciis paren­ tibus baptizarent. Degunt etiam nunc vel in alma Urbe inter Christianos hebraei, suisque mo­ ribus vivere permittuntur; nec tamen Summi Pontifices unquam concessere ut sive palam sive occulte infantes hebraeorum filii invitis aut insciis parentibus baptizarentur ob eam causam, quod saeviente populari lue multo plures cx illis infantibus intereunt. Ex quo facile intelligitur duplicem, quod ad praesens institutum pertinet, periculi rationem distingui oportere, videlicet : periculum illud commune et vagans quod sanis etiam hominibus in iis locis impendet, quae populari morbo allliguntur ; alterum proprium ac certum, in quo sunt quos mali tabes inficit, aut qui quocumque modo in praesens vitae discrimen adducuntur. Pontificum porro constitutiones ct Congregatio­ num decreta, dum filios infidelium invitis pa­ rentibus baptizari vetant praeterquam in mortis periculo, loquuntur de isto praesenti periculo quod hominem baptizandum determinate attin­ git, quodque interdum vclut per synonymum vocem nomine articuli mortis exprimitur, non autem loquuntur de illo communi ct vaganti periculo, in quod nec vocabulum nec notio ar­ ticuli mortis ullo modo convenit. Deinde animadvertendum, tametsi vi morbi plcriquc infantes absumantur, semper tamen nonnullos su peresae vel quibus morbus parcit, vel qui morbum vincunt. Isti porro, si omnes indiscriminatim infantes baptizantur, consequens est ut sub cura infidelium remaneant, pravis eorum superstitionibus imbuendi. Atque hoc ipsum est quod fieri vetant ct Pontificum con­ stitutiones ct Sacrarum Congregationum decreta. In illa tamen vastitate quam interdum bar­ baris praesertim regionibus exitiales morbi affe­ runt, erit plane in quo religiosi viri laudabilem operam impendant, ingentemque laborum suo­ rum fructum referant. Multum proficient illos baptizando qui in articulo mortis moraliter certo constituti, cx laudatis decretis, caute semper ac prudenter baptizandi sunt. Qua in re studiose providere debent ne quis eorum incuria ct negligent!* pereat. Deinde illis cala­ mitosissimis temporibus contingere quandoque I poterit, ut cxtinctis parentibus dissipatisque in­ colis, plcrique pueri abiecti ac deserti iaccant omni humana ope destituti. In illis perquirendis miseris infantibus praesentem ct eximiam suae charitatis significationem edent religiosi viri missionibus addicti, non ut cos raptim bapli­ zatos denuo abiiciant, sed colligant, paterna pastoralique ope invent curentquc ut sive sua, quoad facultates ferent, sive exterorum opera, quibus illos rite commendare poterunt, ii pueri ab infidelium convictu sciuncti ad Christianae vitae officia, simulquc ad honestum aliquod laboris vel opificii genus instituantur. IX. An potiori iure infantes filii haeretico­ rum vel schismaticorum qui sub dubia materia vel forma baptizari solent, denuo sub condi­ tione baptizari queant, dum videlicet non ad­ huc idonei sunt percipere speculativos errore» parentum ? R. Involuta quaestio ac per partes singillatim enodanda. Quaeritur enim : t. De ba­ ptismo infantibus haereticorum vel schismati­ corum filiis ministrando. 2. De causa baptismi sub conditione iterandi. 3. De usu vel facultate rationis in puero baptizando. Quoad r. Certum est quidem penes Eccle­ siam ius esse baptizandi infantes filios haere­ ticorum, vel schismaticorum, ac praepedire nc parentum erroribus imbuantur : neque de hoc Ecclesiae iurc ulla dubitatio moveri pote>C. Cardo proinde difficultatis in hoc vertitur, quid agen­ dum cum Ecclesia ius illud suum exe |ui non potest, nec periculum amovere quod infantibus illis imminet, dum sub eure, ct potestate ma­ nent parentum haereticorum vel schismaticorum. Hinc non immerito sacri ministri uti poterunt praestantium theologorum sententia qui cen­ sent. « Idem dicendum videri in eo casu de » haeretico et de quocumque alio infideli, si » idem sit morale periculum ». Ex quo con­ cludunt, ut minister catholicus licite baptismum praebeat, « necessarium esse ut probabilem spem ! · concipiat, fore ut huiusmodi puer baptizatus » possit suo tempore in vera fide instrui. Quod » si nulla via possit huiusmodi spem moralem » habere, deberet certe potius a baptismo abs» linere, supponendo parvulum non esse in cx> trema necessitate, in qua quilibet alius ba» ptizari potest ». Quoad 2. Ubicumque ad alias haereticorum pravitates haec etiam accedit, ut ad Baptismum dubiam materiam vel formam adhibeant, id An, C. 1777 An. C. 1777 S. C. DE PROP. FIDE sane satis est causae, cur Baptismus sub condi­ tione iterari debeat. Verum hac in re non qui­ buscumque rumoribus plane fidendum ; sed ritus, quo puer baptizatus est, diligenter, quan­ tum fieri potest, ac sollicite indagandus, cum­ que, si dubius manet valor prioris baptismi, baptizandus iterum erit sub conditione, siqui­ dem casus inci lat quo ct superiore doctrina Baptismus sit ministrandus. Quoad 3. Latet aliquid ambiguitatis in ex­ trema illa clausula, dum haereticorum vel schi­ smaticorum filii n imium idonei sunt percipere speculativos errores parentum. Hic subobscure significator provectior aetas in qua adolescens, licet iam Usum rationis attigerit, non eo usque tamen adhuc progressus est, ut subtiles paren­ tum errores dignoscere valeat. De tali puero vel adolescente quaeri videtur, num minister catholicus licite possit ilium vel absolute vel sub conditione baptizare, nullo verbo habito de illis speculativis erroribus, hoc praetextu quod nondum valet satis illos percipere. (Ino verbo quaeritur utium puer pollens iam usu rationis, in haeres! vel schismate educatus ciquc adhae­ rens, licite baptizari queat, quin antea de illius sectae erroribus, quibus iam imbutus est mo­ neatur, atque ad illam sectam detestandam eiurandamque adducatur. Responsio petenda ex his quae de prepnratione ad Baptismum adultis ministrandum in Rituali et Catechismo Romano praescribuntur, ac passim a catholicis ductoribus explicantur. Adultus baptizandus petit ab Ifcclesia fidem, proindeque ipsum praecipua fidei Christianae capita edoceri oportet, camquc fidem profiteri quam Sancta Catholica Romana Ecclesia tenet ac profitetur, ciquc Ecclesiae ac Supremo cius Capiti Romano Pontifici debitam obedientia.n spondere. Quamvis ergo puer, de quo quaeritur, nondum valeat speculativos pa­ rentum errores propria velut intclligcntia in­ trospicere ac penetrare, non licet tamen eum ignorare sectum illam pravos errores profiteri ab Ecclesia damnatos, debetque omnino et il­ lam sectam ct eius errores ciurarc ac detestari, seque catholicum romanum profiteri. Religiosi viri qui missionibus navant operam, id sibi mu­ neris datum esse existimare debent, ut oves quae perierunt ad ovile Chi isti adducant. Quis nutem ad ovile Christi pertinere illos censeat, qui sectis adhaerent quae ovile Christi inse­ ctantur, hostilemque animum instar luporum adversus Ecclesiam gerunt ? Amplificatur Ec­ clesia illis aggregandis qui eam ut matrem ac magistram agnoscunt, audiunt ct colunt, nec ut suos agnoscit qui datam sibi a Christo po­ testatem iuxta fidem ac praescriptum ipsiusmet Ecclesiae agnoscere ac vereri impie detrectant. X. Utrum sub gravi teneantur missionibus addicti operam ac studium adhibere, ut idonei paresque liant cxcqtiendis muneribus de quibus hactenus dictum est, nc perire sinant tot ani­ 3a3 An. C. 1777 mas quae ipsorum incuria ct laboris impatientia damnantur. R. Nullus hic ambigendi locus. Certum est apud omnes unumquemque teneri moralem quam potest diligentiam in eo ponere, ut aptus idoncusquc suis muneribus obeundis red­ datur. Quae obligatio eo gravior est, quo gra­ vioris momenti sunt ipsa munera quibus quis­ que fungitur. Ex quo patet quam gravi se culpa obstringeret ille minister cuius incuria ct negligentia, quod Deus avertat, perire con­ tingeret minimum quemque pusillorum, pro quibus Christus sanguinem suum fudit. Quo­ circa suum imprimis studium in id conferre debent sacri ministri, ut ea doctrinae subsidia comparent quae sibi necessaria sunt ad sua mu­ nera rite obeunda. Haec autem petere illos oportebit cx probatis auctoribus, iisque ma­ xime qui de rebus ad missiones pertinentibus pertractarunt, quos, utpotc satis notos, haud opus est hoc loco nominatim percensere. Im­ primis vero respicere nusquam desinant in de­ creta et rescripta Sedis Apostolicac inviolabili auctoritate comprobata, quam Christus fide­ libus sui* voluit esse, ut omnis salutaris veri­ tatis, sic omnis verae pietatis certissimam du­ cem ac magistram. 523 S. C. de Prop. F. r5 Sept. z777 (C. G.) — i. Sc convenga far decreto chc un \ escovo (on-ntiin. >»). (gracco-melchita) non possa in avvenirc csscre castigato da Mons. Patriarca sc non coli’ in­ tervento degii altri Vescovi, o almeno di pane di essi. 2. Se Mons. Patriarca possa costituirsi un Vicario Generale che lo assista anche negli af­ fari dei Patriarcato. R. Ad r. Serventur canones Ecclesiae uni­ versalis, ct constitutiones synodales nationis graeco-mclchitarum. Ad 2. RrTium Patriarcham posse sibi con­ stituere Vicarium Generalem pro sua particulari dioecesi; pro exercitio autem iurisdictionis pa­ triarchal is non posse. 524 Ex Instr. S. C. de Prop. Fide 6 Decemb. 1777 (pko Chaldaicis)· — Rispeteo ail’uso dei Calice, Monsig. Elia (Patriarca de’ Caldei) rappresenta Γ insuperabile attaccamcnto di alcunc popolazioni, aggiungendo ancora gli ingiusti rimproveri, chc dagli cretici si fauno ai Prelati, chc insistono per abolirio, quasi che si proibisca quelle che da Cristo fu a tuiti accordato, anzi (come essi pretendono) comandato, onde cerea direzionc in tali scabrosi fran­ genti.— Gli abusi e disordini per tal uso, succeduti in passato, e troppo facili a rinnovarsi in duplici »pccic. An. C 177s 324 COLLECTANEA flvvcnirc, fanno desiderare, chc dai laid si traiasci in ogni luogo I’uso del calice. Contuttociô se in alcuni paesi e contrade dclla giurisdizione di Monsignor Elia, trovandosi attualmente vi­ gente un ral uso, si vuolc assoluta mente ritcnere, nc appnriscc possibilité di levarlo senza gravi scandali, tollcri per ora rale repugnanza, porche pciô fondata meramente sulla ténacité del Ta nt ico costume, c non derivata dalla falsa persuasione, che I’uso del calice per i laici sia di precetto divino, cd abbia errato la Chiesa in proibirlo, poichè, in questo seconde caso, deve colic opportune istruzioni, c giusta spicgazione dei passi dell’ Evangelo, di cui abusano i nestoriani, procurare di ritirarc gli erranti dalla falsa ereticale opinione. que cacumina praecidunt, ct siamensibus ven­ dunt, qui ca omnia sibi ad victum comparant ct nonnunquam ad sacra idolis suis adhibenda. Quaeris igitur, utrum Christianis ca venditio permitti debeat ? Hic autem primum occurrit animadverten­ dum, tantum abesse ut christiani cum, aut gal­ linas enecant, aut ovorum cacumina abscindunt, siamensium erroris suspicione afficiantur, quin­ imo erroris illius perversitatem et stultitiam facto ipso refutent, improbent ct contemptui ac ludibrio habere videantur. Animadvertendum praeterea actiones illas Christianorum, quas in­ dicavimus, esse per sc ct suapte natura indif­ ferentes, quas tamen ct perniciosas ct illicitas fieri posse intclligitur, si malus usus irrepat infidelium, quo iisdem rebus abuti velle prae­ videatur ad superstitionem ct impietatem. Theo­ 525 logi autem inter sese conveniunt omnes, licere S. C. de Prop. F. 7 fan. t778 (C. G.) cuique res suas absque ullo culpae metu ven­ c j c. ;n coo- Xella Costa del Coromandel Ic chiesc sogliono dere, si emptorem iis leni rebus abuti velle plane ci "obi- costruirsi in forma di crocc, di manient chc ignoretur; imo neque teneri asserunt investigare kt h chiaramente si vede la distinzione del luogo ct quaerere ad quem usum emere emptor velit. chc vi ha fra i parcd.r cd i nobili. Dice per Vendit mercator cuivis, sive Christianus sive altro (il Superiore di dena Missione) che il infidelis sit, merces suas: vendit stragulatam ve­ passaggio dell* uno all* altro luogo e libero a stem, scyphos, hydrias, lapides pretiosos, tilias­ tutti, c chc il Sagramcnto del Battesimo si con· que cuiusvis generis res: ignorat autem utrum feriscc sempre in un medcsimo luogo, quan­ iisdem rebus emptor uti velit ad ornatum spon­ tunque vi è la consuetudine chc un catccuineno sae, an ad cultum idoli splendidiorem. Nummalabart-se ha Γ ingresso per una parte, cd un quid tenetur ipse ab emptore exquirere quid sibi parca per Tnltro. Riguardo poi agli altri spi­ in emendo propositum habeat? Minime quidem. rituali soccorsi rifcriscc non esservi fra i neoliti Emit c macello Christianus homo, qui apud in­ alcuna dilferenza sc non che 1 apporto al luogo fideles versatur, carnes ad vescendum : ignorat di sedere, che tengono nclla stessa chiesa. Or autem utrum caedem carnes petantur a victimis dimanda il Prelato sc possa tollcrarsi questa quas infideles falsis diis immolarunt ; tencturne piccola divisione, come pure la distinzione del antequam eo cibo utatur, sciscitari diligentius ? luogo delie scpolturc, ad oggetto di evitare 1’a- Negat Paulus Apostolus ad Corinthios scribens postasia di quasi tutti i nobili. (I. ad Cor. cap. 10, v. 25): Omne, quod in R. Separationem loci ct ingressus in eccle­ macello vaenit, manducate, nihil interrogantes siam iuxta exposita, ct distinctionem sepulchro- propter conscientiam. At secus contingit si quis rum, pro nunc tolerari posse. infidelis tc ad cocnnm invitet, et profiteatur at­ que declaret epulas paratas reliquias esse victi­ 526 marum, quae nefario in sacrificio immolatae fuerint. Turn quidem abstinere ab epulis debes, ne aliis sis offensioni et scandalo : 57 quis au­ «•ontRi tup f , Instr. S. C. de Prop. * Fide 2f Am. rijS ·· . .hou (AD Vtc. Ap. Siam).— Duo sunt quae postulas tem dixerit : hoc immolatum est idolis, nolite tibi ut diserte explicentur ad rectam et cuiusque manducare propter illum qui indicavit, et pro­ erroris suspicione vacuam institutionem Chri­ pter conscientiam. stiani gregis, quem tuae fidei et vigilantiae tra­ Habes nunc regulam ct normam, quam se­ ditum esse lactamur. qui debes in quaestione quam proposuisti. Ven­ Primum postulatum manat ab impia ilia ct ditio actio est indifferens ; ignorat Christianus 1 · »1 stulta superstitione quae siamensium mentes ita utrum emptor abuti velit re vendita ad super­ 1ΖΓ jhXSJuM occupat, ut falso putent sibi non licere quid­ stitionem et impietatem ; quinimo scribis ple­ vis animatum est interficere ac perdere ; pro- rumque contingere ut siamensis emptor ct gal­ pterea non pullos, non gallinas, nullum animal linas ct ova decacuminata adhibeat ad victum enecant ; quinimo neque audent ova infringere, domi suae particularem: licebit ergo christiano vel integra coquere, ne germen vitae quod iis homini res illas vendere, neque tenetur ad quem inest praefocent atque interimant. At Christiani usum siamensis eas sibi comparet sciscitari. qui isthic versantur, ut aliquid utilitatis ct Sed quo cautius procedatur, cavendum nc quaestus ex infidelium stultitia occupent, ipsi mercatura illarum rerum fiat iis in locis, quae gallinas, ipsi pullos iugulant, ipsi ova ovorum­ profanis idolorum templis propiora sint. Quod An. C, An C i778 S. C. DE PROP. FIDE 315 An. C. 177ft si infidelis siamensis profiteatur emere ut idolis eodem negent velle quidquam suae operae ct ct talapoinis offerat, non est integrum neque laboris conferre ad explosionem tormentorum omnino licet vendere, propter illum jui indica­ e moenibus civitatis. vit, ct propter conscientiam. Neque enim licet unquam Christiano homini offensionis ct scan­ 527 dali occasionem praebere, multoque minus illi Locorum mbDecr. S. C. de Prop. Fide 7 Martii iyj8. tionum licita est ulla vel remota actio quae ad impie­ idiom j •rdaJo jdd'»cint tatem vel superstitionem prolabatur et confluat, — Cum vehementer intersit, ut qui ad peragen- mosionjrii. cum nullo modo liceat Christi famulis Reliai di» apostolica» missiones inter infideles, et hae­ reticos expediuntur, ob linguarum imperitiam inservire (II Cor. VI). Hcqudimiu· Secundum quod scribis est ciusmodi: Duas otiosi in medio messis mullae non evadant, metarum bdh- isthic bellicorum tormentorum explosiones fieri pluries cautum fuit, ac praesertim Decreto die ‘.f4,1'01 solere, alteram, novo ineunte anno c moenibus 21 Martii (scu 5 Ma i) 1774 edito (K. n. 504), civitatis, alleram circum aram numinis /tt/una; ut omnes missionarii cum primum ad stationes utramque vero eodem tempore, quo huius falsi sibi assignatas pervenerint, sedulo studeant ver­ numinis festus ct solemnis agitur dies. Postulas naculum illius gentis sermonem addiscere, at­ igitur utrum Christianis, si primae tantum tor­ que in id nervo» omnes intendere. Ut autem mentorum explosioni, nullam autem secundae ad huiusmodi Decreti observantiam efficacius dent operam, id sine ullo superstitionis peri­ excitentur missionarii Ordinis Minorum Convcntualium, Emi Patres, referente R. P. D. Stcculo fieri possit, permittendumque sit. phano Borgia Secretario, ad humillimas preces Huic postulato breve est quod respondetur. R. P. Ferd nandi Mariae Garzillo Procuratori» Quodeumque sit discrimen quod cx infidelium ritu alteram ab altera explosionem tormento­ Generalis eiusdem Ordinis, decreverunt (in C. G. 26 fan,) ut postquam praedicti Regulares prae­ rum distinguat, si semel nc eodem (empore, cademque profani festi occasione, tormentorum finitum suae morae spatium in Missionibus explosio c moenibus civitatis fiat, haec quoque compleverint, nullo modo privilegia sibi con­ ad falsi numinis cultum dirigi facile intclligitur, cessa per Constitutionem a fel. record. Cle­ ct propterca, sin minus superstitione, culpa ta­ mente PP. XI editam sub die 21 Januarii 1710, men ac scandalo a Christianis omnino vitando quae incipit: Crediti Nobis, in posterum con­ non vacat. Quaevis enim actio quae aut loco sequi valeant, nisi prius accurato examini se aut tempori ita accommodatur ut superstitioni subiiciant, iussu atque arbitrio Sacrae Congre­ consentanea videatur, certe quidem supersti­ gationis subeundo, super peritia linguarum, ubi tionis contagione contaminatur. Ergo actionis munus exercuerunt, ac ipso bene instructi, at­ auctor, licet alio mentem animumque conferre que idonei deprehendantur. Quam Sacrae Con­ prae se fecerit, rcipsa tamen a falsi cultus su­ gregationis sententiam per eumdem Dom. Se­ spicione non vacat. Declarant, inquis, chri­ cretarium SSmo D. N. Pio PP. VI relatam in stiani ct profitentur se, dum explodendis tor­ audientia habita die 3i praefati mensis, ct anni, mentis c moenibus urbis dant operam, id unice Sanctitas Sua benigne in omnibus approbavit, agere ad celebrandam ineuntis anni laetitiam, Apostolicae suae auctoritatis robur adiecit, con­ praeterea nihil ; sed, cum ex communi carum trariis quibuscumque non obstantibus. gentium opinione id ad cultum numinis Atiana solemniori ritu celebrandum dirigatur, certe 528 quidem sine periculo offensionis ct scandali Decr. S. C. de Prop. F. 20’ Martii r77S. fieri non potest, et propterca nullo modo peir«c·»mitti debet. Quid vero, si utraque tormento- — Cum plurimum intersit ut catholicae Eccleiiim explosio idcirco liat ut daemones e civi­ siae Pastores, qui inter infideles ct haereticos 3wn.m conindu oppigne· S. C. S. Officii 21 Atlg. I '77.V - SurGlfUKN . .. ° ' . riricniiuMai». — Est mos m Sutchucn agros aut domos m pignus accipiendi, data rei domino summa pe­ cuniae maiori vel minori, habita ratione redi­ tuum agri aut utilitatis domus, ea conditione ut, expleto oppignerationis termino, qui vulgo plurium annorum est, rei dominus reddat mutuatori integram pecuniam quam accepit, ct ad· id coram iudicc cogi potest, mutuator vero rem oppigneratam restituat domino, sibique retineat fructus integros, quos durante contractu perce­ pit, etiamsi valore superent laborem, industriam ct expensas quae contulit in excolendo agro. Pariter, si dc domo agitur, nihil deducit cx summa pecuniae ipsi restituenda, pro solvendo pretio utilitatis quam cx domo percepit. Interca rei oppigneratae dominus solvit tributa, ct alia publica onera in se suscepit. Contractus huiusmodi, sublato titulo lucri cessantis aut damni emergentis, certe usurarius est ; verum iam a longo tempore factum est ut dictus contractus inter Christianos ct infi­ deles obtinuerit, imo ct toleratus a missiona­ riis, quibus in mentem non venerat suspicari iniustitiam contractus tam universaliter recepti ct legum auctoritate muniti, quique, nullis prae­ cedentibus Vicariis Apostolicis, saltem quod sci­ rent, reclamantibus, fere inter mediam partem Christianorum publice in usu erat. Nunc, re maturius expensa, vitium detectum est, ct statim Christianis prohibitum nc postea talem au­ derent contractum inire. At vero circa cxccutioncm prohibitionis non minima exarsit cx parte Christianorum recla­ matio, ncc etiam inter missionarios circa mo­ dum prohibendi perfecta consensio est, atque eo res devenit ut existimaverint aliqui contra­ ctum huiusmodi esse ab omni usurae labe immunem. Sed nunc, hac dc re, nulla inter nos amplius movetur controversia, licet forsan in­ ter Christianos sint qui, his principiis imbuti, mandatis obtemperare detrectant. Quod igitur 3^7 difficultatem facessit, ad duo puncta reducitur : Primum est, num Christiani, aut etiam pagani qui fidem amplectuntur, obligandi sint ad re­ stitutionem fructuum, quos, durante bona fide, consequenter ad hunc contractum antea perce­ perunt. — Secundum est, num, habita ratione indolis huius gentis, quae divitiis tota inhiat ct nunquam saturatur, tutius sit et animae sa­ lubrius, absolute ct sine ulla modificatione con­ tractum prohibere, vel mutare hunc in censum reaiem, qui de facto non obtinet inter sinen­ ses, sed qui non difficulter introducetur: vel alio modo licito cx quo lucrum possint repor­ tare Christiani, quique propter hanc causam fa­ cilius apud ipsos obtinebit. — Circa primam difficultatem, ratio quae nobis videtur eos ex­ cusare ab onere restituendi, est quia, ordinarie loquendo, non videntur inde facti ditiores. Pau­ pere* enim, qui sic titulo oppignerationis te­ nent agros, ordinarie nullam aliam pecuniam habent ad sustentandam vitam, quam eam qua utuntur ad oppignerandum, unde determinan­ tur primario ad contractum aliquem quaestuo­ sum ineundum. Oppignerationis vero contra­ ctum inierunt, quia legitimum bona fide indi­ carunt, alias certo moraliter aeque quaestuosum inituri. Sic ct divites bonae fidei, qui voluerunt pariter pecunia uti ad quaestum legitimum fa­ ciendum, propter ipsorum bonam fidem ct in­ tentionem determinatam pecunia licite uti ad lucrandum, potestne dici quod lucrum ipsis cessaverit, ex eo quod non alterum inierint contractum aeque quaestuosum, quem certe iniissent, si oppignerationi non fuisset locus ? — Circa secundam difficultatem, moraliter im­ possibile est plerosquc cogere ad mercaturam faciendam : unde, si tollatur absolute et sine modificatione dictus contractus, vel cogentur mori fame, vel territoria titulo locationis te­ nere. — Verum i. in plerisquc locationibus idem vitium deprehenditur ac in oppigneratione; dominus enim territorii exigit a locatariis summam pecuniae sub praetextu assccurationis fructuum, quos debet restituere locatarius, et, propter istam summam, quae postea integre re­ stituitur, eximitur colonus a restituenda aliqua fructuum parte, a qua non eximeretur, si deessct huiusmodi pecunia pro assecuratione ; unde videtur lucrum percipere tunc solum vi mutui. — 2. Multi erunt, ct forsan media pars, quae non poterit agros invenire unice ad locandum ; pecuniae enim summa quae datur in mera lo­ catione longe minor est ea quae datur in oppigneratione : unde, cum domini agrorum in disponendis agris vel domibus, pecuniae potis­ simum inhient, merae locationi non consen­ tient. — His consideratis, potestne mutari con­ tractus hoc modo, nempe: i. Fiet alienatio summae capitalis, ita ut nunquam poterit cogi dominus agrorum aut domus ad restituendam hanc pecuniae summam, nisi quando voluerit An f*. *~ ’ An' C '778 3 î8 COLLE repetere agros aut domum ; et nullum assigna­ bitur tempus repetendi agros aut domum, sed voluntas proprii domini sola erit regula. 2. Pro­ pter alienationem hanc, deductis expensis, in­ dustria ct laboribus, poterit insuper colonus exigere quindecim pro centum : lex enim Regni ordinarie lucrum determinat triginta pro cen­ tum. 3. Si adhuc sit residuum, colonus resti­ tuet proprio domino ; idem erit indicium dc domo. — Unde enixe supplico ut S. Congr. dignetur definire: 1. Contractum oppignerationis supra expositum usurarium esse. 2. Statuere num, rebus positis ut sunt, obli­ gandi sint nd restitutionem christiani proselyti, aut ipsorum heredes, si antea bona fide contra­ ctum inierint. 3. Determinare num census rcalis, prout modo propositus est, licitus sit ct expediens, aut saltem quonam altero modo meliori pro­ hibendus sit contractus iste oppignerationis. R. Ad î. Secundum ea quae proponuntur est commendanda ct confirmanda prohibitio iam facta a Vie. Apost. Sutchuensi contractus oppignerationis, qui, prout exponitur, est illi­ citus. Ad 2. Nulla quoad hoc dubium capi po­ tuit resolutio, cum singuli casus cx peculiari­ bus rerum ac temporum circumstantiis, atque cx contractuum particularibus conditionibus de­ finiri debeant. Tria rationum momenta per­ pendit Vicarius Apostolicus, quae Christianos qui huiusmodi contractus inierunt, aut eorum heredes, a restitutione excusent. Primum est bona fides cum qua contractum oppigneratio­ nis, inscii omnino quod esset illicitus, perfe­ cerunt ; alterum, quod cx huiusmodi contracti­ bus facti non sunt locupletiores; tertium deni­ que bona mens atque intentio, qua sinenses determinantur primario ad contractum aliquem quaestuosum ineundum, ita tamen ut, si scivis- | sent oppignerationem huiusmodi vetitam esse, alterum potius contractum elegissent aeque quae­ stuosum. Attamen non ita firma ac solida visa sunt haec rationum momenta, ut absolute pro­ nuntiari possit neminem cx christianis, qui pe­ cuniam suam in exposito oppignerationis con­ tractu fenori dedit, a restitutione excusari non posse; nam bona fides, in iis quae iure divino naturali prohibentur (quemadmodum usuram certum est prohiberi), non semper excusat. At praeterea bona fides atque invincibilis igno­ rantia excusare fortasse quandoque poterit con­ trahentem a peccato, non autem a restitutione alienae pecuniae cx iniusta acceptione perceptae. Quod autem non sint facti locupletiores, haud passim et indiscriminatirn affirmari potest. Ne­ que enim is ditior dumtaxat effectus est, qui cx aliena pecunia agros, fundos, aliuquc hu- ITANEA iusmodi comparavit, quae prius non habebat; contingere siquidem quandoque solet ut, licet quispiam locupletatus non fuerit aliqua bono­ rum accessione, attamen, vel lautius vivendo, vel rei suae parcendo, cum aliena pecunia sc ct familiam sustentaverit. Quisque vero facile percipit ditiorem hunc esse factum haud qui­ dem alienis bonis, sed suis parcendo iisque pro­ priam substantiam amplificando. Tandem quod ad intentionem ac mentem contrahentium spe­ ctat, quamvis recto animo eos in iis contracti­ bus ineundis comparatos esse velimus, atta­ men, praeter intentionem, multae aliae a theo­ logis exiguntur conditiones, ut vel contractus ab omni usurae labe sit expers, vel contrahentes ab omni restitutionis onere judicentur immunes. Neque etiam, in casu dc quo agimus, illud est praetereundum, quod, cum sinenses divitiis in­ hient, quemadmodum Vicarius Ap. in suis lit­ teris declaravit, difficile sane est ut illi ad in­ eundum oppignerationis contractum eo animo ac mente accedant ut, si contractus aliquis ae­ quior aut minus quaestuosus suppeteret, hunc potius inire mallent quam alterum oppignerationis, magis quaestuosum, sed usurae labe con­ spersum. In tantis itaque difficultatibus, cum neque mores gentis, neque contractus condi­ tiones, neque rerum ac temporum circumstan­ tiae, neque regionis leges atque consuetudines Romae perspectae sint, nihil statuere voluit San­ ctitas Sua pro generali huius dubii resolutione, sed id totum missionariorum iudicio, pruden­ tiae ac doctrinae commisit, ut hi, consultis pro­ batis theologicis, si singularibus casibus quid­ quid expediens visum fuerit, divino etiam lu­ mine implorato, indicent ac definiant. Attamen iussit ut prae oculis semper habeant quae ab hac Sede Apostolica circa usuram sancita sunt, tam in Litteris s. m. Benedicti XIV, quae in­ cipiunt J7.V pervenit anno 1745 (1) quam in Instructione transmissa anno 1749 Missionariis Capueeinis Tuneti (V. n. 369)· Ad 3. Contractum venditionis cum pacto redimen Ii licitum esse, si fiat iuxta aequali­ tatis regulas a doctoribus traditas. Alios vero contractus a Vicario Ap. propositos, nec pro­ bari, nec reprobari posse, tum quia non solet Apostolica Sedes ullum contractum singularem populis proponere ad quaestum faciendum, tum etiam quia liciti ac innocui contractus quibus­ dam quandoque conditionibus inficiuntur ut nullo modo permitti possint. Sequenda igitur a missionariis esse principia ac regul is a s. m. Benedicto XIV traditas in superius laudatis Lit­ teris Ki.v pervenit, atque etiam in Instructione diei 17 Aprilis 1749 iussu eiusdem Pontificis exarata, pro responsione ad postulata Capueeinorum Tuneti degentium. (1) V. însir. S. C. de Prop. Fide un. 187) ubi refertur cit.ua epistola encyclica Benedicti XIV Κιχ permit • Nov. 174$. An.C.,?? j29 S. C. DE PROP. EIDE An C 1779 532 S. C. S. Officii /5 Febr. 1779” Surciimw — 1. lût nuis communis inter sinas ut parentes pro suis infantibus in tenera acute adhuc con­ stitutis, ct ante usum rationis, sponsalia ineant; atque ciusmodi sponsalia, vi legum civilium, itu firma sunt ut coram iudicc vix unquam pos­ sint dissolvi; ita ut si puella, adulta iam facta, contra sponsalia huiusmodi reclamaret, ordi­ narie loquendo non audiretur, sed cogeretur a I matrimonium. Possuntne huiusmodi sponsalia inter chiistianos tolerari? Cerrum est ea fuisse ab antiquo usque nunc tolerata, neque unquam audivi fuisse in aliis huius Imperii provinciis prohibita. Cum vero, paucis abhinc annis, de­ prehenderimus exinde rixas et contentiones ex· citari inter Christianos, qui, more gentilium agentes, voluerunt cogere etiam coram iudicc huiusmodi sponsato? aut sponsntas ut praetensam hanc promissionem per matrimonium com­ plerent, prohibui christianis parentibus ne in po­ sterum absoluto modo sponsalia haec pro in­ fantibus contraherent. Tantum permisi ut pro­ mitterent pro futuro huiusmodi inire sponsalia, quae unice effectum haberent quando duo sponsi, discretionis annos adepti, ad id scientes ct vo­ lentes consentirent. Verum, quoad praeterita sponsalia contra Ecclesiae regulas inita, non ausus sum de facto et expresse horum rescis­ sionem mandare. Sunt enim inter Christianos plurimi qui ante conversionem ad fidem spon­ salia contraxerunt» et profecto, saltem commu­ niter loquendo, male exciperentur a gentilibus quibuscum contraxerunt, si talem rescissionem proponerent. Tamen haec duo intimavi, nimi­ rum : i. Ut in posterum nunquam invitos co­ gere ad matrimonium praesumant virtute prae­ cedentium sponsalium. — 2. Ut tentent disso­ lutionem, vel, si non possint obtinere, ad mi­ nus promittant sc in posteram, aut filios aut filias in matrimonium nunquam tradituros, nisi prius sit dispensationi locus, atque illam ob­ tinuerint. Coat f a abmuni 2. Ex sponsalibus pro infantili aetate sic L’i5iaJi promi»u« poçlhrn pa- factis, alter ortus est abusus, nimirum: saepe niibui futurl ipoati. lit ut parentes tradant promissam puellam nu­ triendam ct instituendam parentibus pueri, qui­ buscum contractum inierunt: ita ut, a secunda vel tertia annorum aetate usque ad matrimonii tempus, simul cum futuro vito sub eodem te­ cto maneat. Inde nutem aliquando pessima data sunt scandala. Ut tanto malo occurrerem, pro­ hibui christianis, ne tales nurus ante diem ma­ trimonii ad propriam domum accerscrent, nisi gravi urgente causa, cuius gravitatis solum iudiccm missionarium constitui. Causa autem censetur gravis, si puellae parentes, neque eam nutrire, neque Christiane instituere valeant, ct utrumque possint alterius parentes. Pariter quando sponsalia contracta fuerunt tempore Ceetu tpontihâ 1 parcntibut miii pro ülh» te· kîk idâ’i». Collectanea 5. C· de Prop. Ftde. Vol. 1 gentilitatis, ct puella sub cura ct institutione infidelium remanet, tunc permittitur, ct etiam exhortamur Christianos, ut apud sc dictas puel­ las in infantili aetate recipiunt, castitatem ipsa­ rum sub custodia charitatis Deo committentes. Pro utroque casu conditio est absoluta, ut ma­ trimonio coniungantur quo tempore facti sunt adulti, modo tamen uterque sponsus consentiat. R. Ad 1. Nihil non scite, non prudenter, non pie a Vicario Apostolico sancitum esse. Sponsalia sive inter infantes contracta, sive 1 maiori cum infante, pro infectis haberi, adeo ut nec publicae honestatis impedimentum pro­ ducant, iure praesertim canonico constitutum habemus. Ea ipsa quae inter impuberes cele­ brantur sponsalia, quamvis iure canonico cau­ tum sit valere atque obligationem inducere, eodem tamen iure statutum esse, propter im­ becillitatem iudicii, ut post pubertatem resilire liceat ; neque is qui ad pubertatem primus ad­ venerit teneatur alium expecure, sed statim re­ silire valeat, imo ct debeat, si sponsalia pro­ bare nolit, alioquin postea non audiatur. Quae cum optime noverit Vicarius Ap., sapienter igi­ tur iniquum patriae morem desponsandi filios in infantili aetate, qui quod iuraverint patres, hoc, velint nolint, sint impleturi cum ad nu­ biles annos venerint, exscindere curasse, pro­ hibitis christianis genitoribus ab hisce sponsa­ libus ineundis, aut ita permissis, ut non sint valitura neque ullum habitura erfectum, nisi annos discretionis adepti, in ea liberrime con­ senserint filii, ccnsuit S. C. Sed et sponsalibus contractis iam a genitoribus in infidelitate ita mederi studuisse Vie. Ap., ut heque prudentius quiddam pro loci rcrumque circumstantiis, ne­ que efficacius aliquid pro luenda filiorum li­ bertate excogitari posset, animadvertit eadem S. C.; et propterea singula quae Vicarius edi­ xit, vel de tentanda sponsalium dissolutione, non tamen extorquenda ; vel de filiis invitis cogendis nunquam ad matrimonia; deque expectanda, quae nunquam dabitur nisi nubere volenti, etiamsi caetera concurrant, dispensa­ tione Apostolica, calculo suo suisque laudibus prosecuta est. Ad 2. Aeque laudabilia haec Vicarii Apost. consilia fuisse, meritoque praeceptum in primis illud esse, ne nurus in domum sponsi veniant innuptae, ut scandalis praecludatur via, atque ea innumera praepediantur peccata quae diu familiariterquc versantibus sponsis inter sc im­ possibile est non evenire. Neque ab hac prohi­ bitione irrationale visum est excessisse in duo­ bus enarratis casibus, cum sciatur quam grave periculum ingerat castitati alimoniae necessitas, et quam alte insideat animo prava educatio, vix unquam eradicanda. Attamen sibi suasit S. C. duo haec prae oculis habituros missio­ narios, ubi desponsas puellas in soceri domo alendas permiserint : primum quidem, id se 42 An. C 1779 An. C 1779 COLLECTANEA 33ο nunquam concessuros, nisi cum apud neminem quamque aliam honestam pinmquc personam easdem alere, seu ali facere posse viderint, ac· cita in id soceri ope atque opera ; alterum, ubi non alibi quam in soceri domo eas ali educarique posse perspexerint, illud tamen praesti­ tutos ut occasio proxima peccandi amputetur omnino. Haec etenim, cum sit ex sesc pecca· minose, nequidem vitandi maioris mali causa unquam licet: quae duo eisdem missionariis inculcanda idcirco voluit eadem S. C. An. C. 1/7’ illcsa si conserva l’autorité di chi deve giudicare su tali materie. Egualmente proprio c convenevole c il modo accennato, chc dee tenersi nell’assolvere i ncofiti di cotesto Regno, chc caduti in apostasia ritornano alia Chicsa, poicht non potendosene istruirc un formale pro­ cesso, basta per rimuovere un publico scandalo chc essi alia presenza dci soli cattolici ne facciano 1'abiura, e quindi siano assoluti nclla forma sopra indicata. 534 533 • Instr- s· C· de Prop. Fide 1 Maii 1779 «b h.er«i ei ■· (ad Pkakf. Miss· Τιιιβκγ.) — Essendosi com’ 1 ’w municato alla Santità di N. S. il dubbio proposto da V. P. in materia dell'assoluzione dal1'crcsia, apostasia dalla fede, e scisma: cioê sc in vigore della facoltà concessa ai missionari! nella Formola IV, n. io (i), debbano questi assolvcrc i delinquenti con qucgli atti estcriori, chc vengono prescritti nel Rituale oppurc assolverli soltanto nel foro interno, ancorchc siano publici: Sua Bcatitudinc si c benignamente dc· gnata di dichiarare quai sia su di ciô la sua volontà, commettendo a questa S. C. di Propa­ ganda di partcciparla alla P. V. per proprio lume c governo. In adempimento adunque délie pontificie disposition!, debbo notificarlc, che la clausola apposta nel num. 10, délie suddette facoltï ct hos in foro conscientiae tantum, si deve riferirc a tuite quante le persone ivi no­ minate, c chc il senso della clausola c questo, cioê chc l’assokuione vaglia soltanto per la coscienza, c nulla suffraghi ai delinquenti nel foro giudiziale esterno quante volte accadesse di dover dedurre in giudizio il delitto. Rappono poi alli ncofiti del Tibet, i quali hanno pubblicamcntc apostatato dalla Fede, è mente di N. S. che ritomando questi al grembo della S. Chiesa, previa Tabiura da farsi alla présenta dei cattolici, si debbano assolvere dalla scomunica nclla consueta forma della Chicsa, chc vîen dcscritta nel Rituale Romano Tit. 8, Cap. 3, c quindi ammcttcrli aile sacramentali confessioni, impostegli perô gravi c salutari pe­ nitence .ad arbitrio del confessore. Su la data distinzionc dell’uno c dell’altro foro, pcnitcnziale c giudizialc, Ella ben vede, chc non solo rimanc ben provveduto alla co­ scienza di quci fcdcli, chc sono trascorsi in somiglianti ccccssi, ma si manticnc anche viva cd intatta la processura del foro giudizialc, in caso che duvesse pronunciarscnc : come pure • • • • (1) Facultas sub num. io Form. IV Ita sc habet: Absolvendi ab hseresi, et apostasia a fide, et a schismate quoscumque etiam ecclesiasticos tam saeculares, quam regulares; non tamen cos qui cx locis fuerint ub Sanctum Officium exercetur, nisi in locis mis* Instr. S. C. de Prop. Fide ο< ct dc cclcbu! 0 nc Mime in e> rum domibus An C. 1779 333 S. C. DE PROP. FIDE smessa copia del Decreto dei 14 Decembre 1668 (V. h. /72^. Ora nc le accludo nuovamcntc ! una copia, aggiungcndole, che nclla Enciclica Inter omnigenas fu stabilito da Benedetto XIV chc extra summae necessitatis causam apud infirmos, in aedibus non sacratis, Missam celebrare non licet. E perciô ordino, che il SSrtiO Sacramento, siquidem sine periculo possit, ab Ecclesia sumptum, si aliqui ibi extiterit, ad infirmi domum deferatur, soggiungendo immediatamente il modo da tenersi, cd il rito da osservarsi, secondo le diverse circostanze, nella delazione del medesimo, come si legge nel § 21 Dum autem sacerdos etc. (V. 3^5)’ DHoco ct dc j Né parimenti si puo approvare chc fuori Citfrooail» |h- . , T . .r 1 ,·*··· t pnimL Dec- '77l· — Christiani recusant: tunc gentiles ab ipsorum fuchorum coph. Cum relatum fuerit cum apud cophtos vigere domibus vi auferunt, quasi in compensatio­ tomn. abusum, ut sacrae supcllcctilcs, aliacque res nem, plura utensilia quorum pretium longe ecclesiasticae, quae sacerdotibus ct monachis superat valorem rei quam pro superstitiosis eiusdem ritus, vel a S. C. transmissae, vel piis postulaverant. Ad vitandum istud damnum fidelium largitionibus donatae fuerunt, post possuntne Christiani haec utensilia ab ipsis re­ eorum obitum ab heredibus distrahantur, ct dimere data pecunia, quae postulatur ? Atque, alienentur, haud mediocri nationalium eccle­ si possint, tenenturne expectore, ut gentiles au­ siarum detrimento : S. Congregatio, referente ferant dicta utensilia, quando praesertim sciunt Ertio ac Rrtlo D. Card. Thoma Maria Ghilini ad hoc venisse, vel ut postulata recipiant, vel Ponente, inhaerens decretis alias latis, ac prae­ ut in compensationem depraedentur ? sertim sub dic 17 Augusti 1772, statuit ac de­ R. Ad 1. Ad id quod inter missionarios crevit, sacras omnes supcllcctilcs, vasa, libros, controvertilur de tempore impertiendae Indul­ ct alia quaelibet instrumenta, penes sacerdotes, gentiae plenariae constitutis in mortis articulo, ct monachos cophtos post eorum mortem re­ S. C. censuit eam temporis circumstantiam satis perta, si haec vel praefatae S. Congregationis, esse ut rite conferatur, quae sufficit Extremae vel fidelium pietate acquisita fuerint, ad eas­ ipsi Unctioni conferendae, cum nempe infirmus dem ecclesias omnino spectare, proindeque illius vi morbi cernitur ad interitum vergere. Neque Missionis beneficio eroganda esse, cui defuncti proximius agoni tempus expectandum esse, quo sacerdotes, vel monachi addicti erant. Quod si aegrotus vix sui compos, ad eos plane animi probetur, et constet praedicta sacra non Eccle­ motus edendos impar est, quos Rituale Roma­ siae favore, sed directe vel sacerdotibus, vel mo­ num efflagitat ut tanti beneficii, sicut Extremae nachis a fidelibus donata fuisse, tum indulgct i Unctionis, fructus uberius percipiatur. QuamobS. C. ut sacra eadem ad illorum heredes transire rem c missionariorum debito fore , post adhi­ valeant: quo tamen cusu Superioris nationis cobitam infirmo sacramcntalem Unctionem, eum­ phtac partes erunt, id sedulo curare, ne prae­ dem excitare ad ca animo concipienda quae in fatae supcllcctilcs ad sanctum Ecclesiae mini­ eodem Rituali libro leguntur, mox vero tam sterium destinatae, vel infidelibus, turpis lucri insigni beneficio plenariae remissionis eumdem gratia vendantur, vel in profanos alios usus ab communire ; idque tunc potissimum praestare heredibus erogentur. cum se haud reversuros praevident. Quam S. Congnis sententiam SSrho I). N. Ad 2. Neutrum licere: non utensilibus prae­ Pio PP. VI relatam in Audientia habita per cavere, antequam diripiantur; non ca redimere R. P. D. Stephanum Borgia Secretarium dic postquam direpta sunt, illa, quae petebatur, 19 Dec. 1779, Sanctitas Sua benigne appro­ pecunia contributa. Certum est enim contribu­ bavit, ct Apostolica auctoritate munivit. tionem huiusmodi externam saltem praeseferre consensionem cum superstitiosa gentilium vo­ 540 luntate, cui adhaerere nc cum vitae quidem dis­ θ’ S’ 27 f7^° — SüTCHOEN crimine licet. genium plena- — i. Iuxta Indultum a S. Sede concessum, mis· 4r,/fcl,/o sionarii omnes habent per communicationem 541 facultatem elargiendi Indulgentiam plenariam Circi opent a. in articulo mortis constitutis. Verum cum raro S. C. S. Officii /5 Febr. 1780 — Sutchubx nem cieurua inveniant fideles praecise in articulo mortis con­ — Ubi dc baptizandis parvulis Rituale Roma­ alnenilbui cio* Mm. stitutos, inde fit ut alii dictam Indulgentiam num hoc praescribit scilicet : Si mater prae­ elargiantur ubi tantum est mortis periculum, gnans mortua fuerit, foetus quamprimum caute licet proxime admodum non videatur immi­ I extrahatur, huc usque inter Christianos casus nere ; alii vero iuxta rigorem verborum non occurrit, sed regula praescripta nunquam ob­ applicant nisi quo tempore agonia videtur pro­ servata est, neque unquam promulgata. Ratio­ xima ; ct tunc, quando non observant tam pro­ nes sunt : summa repugnantia quam sinenses ximum mortis periculum, sive ope mcdalliorum habent ad ciusmodi sectionem, absoluta apud quibus, auctoritate S. Sedis, huiusmodi Indul­ ipsos artis anatomicae imperitia, gravissimum gentiae adnexae sunt, quaeque fidelibus dant, periculum atroces calumnias contra religionem sive invocatione SS. Nominis lesu, prout con­ excitandi, gravesque persecutiones sustinendi cessum est a pluribus Summis Pontificibus, mo­ cum discrimine salutis ct vitae saltem pro iis nent fideles ut conditiones apponant quibus tan­ qui sectionem tentare auderent, si factum ad tum beneficium consequi mercantur. Si S. C. notitiam gentilium peiveniret, quod admodum determinare censeat cui pacto potius adhaeren­ facile est. Causae praedictae possuntne silen­ dum, omnes quotquot sumus praesto erimus tium excusare ? S. Sedis iudicio. R. Etsi caute prudenterque agendum sit, 539 An. C. Ι7«θ Cooira diipenuiiofln «b lm> ttdiin. ditpanun» fallu» anti* n-atuuct com· tatou. S. C. DE PROP. FIDE 335 ne, cum paucos quaerimus, multos amittamus, te huius Sanctae Sc lis prorsus est cuipiam fa­ agendum esse tamen, et sectionis a Rituali cultates delegare velle, quae execution*! man­ praescriptae notitia ingerenda, ne oblivisci vi­ dentur, non prius visa diligenter causa , ncc deamur cos, quos abundantiori caritate mani­ positis per eumdem exeeutorem in tuto condi­ festum est indigere. Erit proinde e missiona- tionibus quae apponuntur. Erit proinde e mu­ riorum debito, paulatim et opportune commo­ nere ipsius Vicarii Ap. facultatem , quae sibi nere sutchucnscs de miserrima parvulorum per­ adesse ac perdurare supponitur, dispensandi ditione in uteris matrum decedentium, quibus super disparitate cultus, iis tantum prudenti­ opitulari nihilominus, quoad humanae possunt bus ac piis in sua Missione laborantibus sa­ vires, postulat Christiana charitas, postulat ec­ cerdotibus subdelegarc, qui neminem fidelium clesiastica sollicitudo. Neque improbum videri permittant matrimonium contrahere cum infi­ debere sutchucnsibus, aut ullis fidelibus, secare deli, ni viderint antea graves illas causas con­ matrem mortuam, cum ct Dominicum latus currere in singulis plane casibus expetendas, dissectum sit pro nostra redemptione. Illud po­ quas accurate inspici iubet Apostolica Sedes, tius rationi absonum atque ab omni pietate re­ atque illud maxime caverint quod pars infi­ motum pro inani quadam integritate pudore­ delis, nisi spem suae conversionis praebuerit, que servando defunctae genitrici, viventem na­ saltem sine contumelia Creatoris et Christiani tum aeternae morti addicere. Certe non mo­ nominis iniuria sit cum parte fideli cohabitadestia, non virtus, unde tantum profluit ma­ tura, ncc ullatenus impeditura educationem lum. Haec autem foetus extractio dc praegnan­ prolis utriusque sexus in sancta religione. Ne tis defunctacquc alvo matris, quamvis patefa­ vero super indebitis hucusque concessis dispencienda, ut dicimus, ac persuadenda sit, expresse I sationibus angatur Vicarius Ap., clementissime tamen cavet, prohibetque Sanctitas Sua, nc induisit Sanctitas Sua ne turbarentur qui con­ missionarii in casibus particularibus sc ingerant traxere, sanatis in radice, ut dicitur, ipsorum in demandanda sectione, multoque minus in matrimoniis, atque a novi consensus obliga­ ca peragenda. Sat proinde missionariis fuerit tione absolutis coniugibus. illius notitiam edidisse, curassequc ut eius per­ 543 ficiendae rationem perdiscant, qui chirurgicis intendunt, laici homines, tum vero, cum casus Decr. S. C. de Prop. F. /7 Febr. 1780.— tulerit, eiusdem praxim ipsorum oneri ac mu­ Cum plurimum intersit, ut inter operarios, qui neri reliquisse. sacrarum Missionum ministerio dant operam, aequus ordo servetur, nec ulla inter ipsos e542 mergat super cuiusque iuribus dissensionum causa, quae orthodoxae religionis incremento S. C. S. Off. rj Febr. 1780 — Svrumm I tantopere obesse solent: S. C. referente Effio — Raro dispensatur mulier fidelis ad effectum ac Rffio D. Card. Boschi Ponente, censuit ac nubendi cum viro gentili; sed difficultas longe declaravit, ecclesias omnes, oratoria , cappelminor est Christianum fidelem dispensandi, ut las, districtus, qui a sacerdotibus saccularibus, matrimonium cum infideli muliere contrahat. sive etiam regularibus diversarum nationum, Atque eo processum est ut aliqui intet nos tam in civitate Pekini, quam in eius dioecesi non dubitent anticipativam ct communem dis­ administrantur, nec vere, nec proprie parochias pensationem ad hunc effectum dare. Ratio ipsis esse cum certarum animarum cura necessario est, quia probabile non videtur Sanctam Sedem I coniunctas ; missionarios vero , quorum fidei exigere ut decem, et aliquando amplius, die­ commissa est carumdem ecclesiarum adminirum iter suscipiant, ut, occurrente casu, dis­ 1 stratio, nullo modo parochos esse, sed simpli­ pensationem postulent. Praeterea observarunt ces verbi Dei praecones, nulla certa sede, aut quod cx centum mulieribus paganis quae vi­ residentia incardinatos ; proindeque ad nutum ris fidelibus nubunt, nonaginta sint quae fiunt pro tempore existentis Episcopi Pekinensis esse christianae; unde generaliter ct anticipante, amovibiles. habita ratione numeri Christianorum loci alicu­ Quod Sacrae Congregationis Decretum San­ ius determinati, horum determinatum nume­ ctissimo Domino Nostro PIO PP. VI. relatum rum, non nominatis personis, a disparitalis in Audientia habita per R. D. Stephanum Bor­ cultus impedimento dispendant. Num excedant gia Secretarium die t3. Februarii 1780, San­ isti missionarii in praedictae facultatis usu, ctitas Sua benigne adprobavit, ct Apostolica non audeo determinare. sua auctoritate munivit. R. Excessisse missionarios et excedere in concedendis dispensationibus anticipativis ct 544 communibus absque nominatione personae, cisdemque iniungendum ut deinceps se abstineant Decr. S. C. de Prop. Fide. /5 lulii /7J0. ab hisce dispensationibus concedendis, sub nul— Sollicitudo, quam habet S. Congregatio, ut litatis poena ; alienum quippe a more ac men­ chistiana iuventus, sublatis ignorantiae tenebris, An. C. 1780 Mutionani non aunt vere ac pro­ prie parochi. De annua circa acholi* relatione S. Congregationi de Propag Fide exhibenda. An· C. 1780 336 COLLECTANEA ortho ioxac fidei doctrina, et salutaribus disci­ plinis ubique imbuatur, unde religionis conser­ vatio, integritas, atque incrementum maxime pendet, effecit ut permulta per varias mundi plagas gymnasia et scholas propriis impensis erexerit, ubi catholicorum lilii, cacterique ado­ lescentes, qui inter infideles ct haereticos ver­ santur, ac potissimum ii, qui ad sanctuarii ministerium vocati sunt, necessaria rudimenta possent addiscere, et sacris, iisque incorruptis doctrinis informari. Cum itaque plurimum in­ tersit, ut ex huiusmodi scholis is profectus hauriatur, quem S. C. in earum institutione sibi proposuit, neque a praeceptoribus emolu­ menta percipiantur, nisi commissum sibi mu­ nus fideliter, et debita cum diligentia expleve­ rint, Emincntissimi Patres, referente R. P. I). Stcphano Borgia Secretario, inhaerentes decre­ tis alias editis, ac praesertim sub djc 3 Se­ ptembris 1659, statuerunt, ut in posterum consuetae mercedes pro scholis ubicumque ere­ ctis non persolvantur, nisi exhibito prius , ct per singulos annos, documento approbato et recognito vel a Nuntio Apostolico, vel ab Epi­ scopo diocccsano, ubi aderunt ; ubi autem de­ sunt, vel a Vicariis, ct rcspectivis Missionum Superioribus, vel ab alio denique, arbitrio Saerae Congregationis designando: in quo docu­ mento constare debeat non solum dc numero magistrorum, ac discipulorum, sed etiam an in communi vivant, ct propriis, scu commu­ nibus expensis alantur; qui sint praeceptores I num laici, vel presbyteri sacculares, vel regu­ lares; a quibus sint instituti, et a quibus con­ firmati; in quot classes sint distributi discipu­ li ; quasnam disciplinas addiscant; quamdiu debeant ibi commorari, quinam denique sit in pietate ac studiis uniuscuiusque progressus. Praeterea, ut iuvenes ii qui a Sacra Congrega­ tione in sua collegia recipiuntur, saltem primis rudimentis ct aliqua linguae peritia instructi sint, ac scholasticae disciplinae assucti, decre­ verunt Emincntissimi Patres, ut alumni omnes qui a locorum Ordinariis aut Missionum Su­ perioribus, vel ad Urbanum, vel ad alia ipsius Sacrae Congregationis collegia mittentur, non aliunde, nisi a praefatis gymnasiis, scu scho­ lis, ubi istac fuerint, in posterum desuman­ tur; dc quo praefati Episcopi, ct Superiores legitimum documentum Sacrae Congregationi transferre in alumnorum expeditione teneantur. 545 De cUmra* Itfic * Regulari* bu· wefvandi. Decr. S. C. de Prop. Fide 26 Aug. ty8ô\ — Cum deceat viros qui saecularibus soluti curis per Regularia vota arctioris vitae insti­ tutum sunt professi, ab omni mulierum fami­ liaritate abhorrere, hinc est quod tam Gene­ ralium ac Provincialium Conciliorum decretis, quam Summorum Pontificum , ac novissimis praesertim S. Pii V., Grcgorii XIII. , ac Be­ nedicti XIV. Constitutionibus sancitum est, ut intra Religiosorum virorum septa, mulieribus quibuscumquc non puteat aditus, sub gravissi­ mis poenis inflictis, tam viris qui foeminas quocumque praetextu intra Regularium dumo­ rum ambitum admiserint, quam foeminis quae carumdem domorum clausuram violaverint. Saluberrimis hisce sanctionibus inhaerens Sacra Congregatio, etsi Praefectos Missionum iden­ tidem monere non destiterit, si quos aliquan­ do ca in re non admodum vigilantes fuisse intellexerit: temporis tamen intervallo, vel le­ gis oblivione, vel quod proclive est hominis ingenium ad legum quarumcumque sanctissi­ marum vim elevandam, saepius accidit, quem­ admodum multorum litteris eidem Congrega­ tioni rcnunciatum est, quod in stationibus ac hospitiis missionariorum admissae quandoque fuerint mulieres, et in cubiculis, vel in aliis locis intra hospitiorum ambitum Poenitentiae Sacramentum susceperint. Quod quidem quam indecorum sit, quamque periculosum, probe noscens Sacra Congregatio, quae missionaries suos inter Christiani nominis hostes versantes, non solum a malo, sed etiam ab omni specie mali abstinere desiderat, ut, iuxta Apostoli monitum, sine offensione sint iudacis, et gen­ tibus, et Ecclesiae Dei; referente R. P. D. Stephano Borgia Secretario, statuit ac iussit ho­ spitia ct stationes, scu domos quaslibet cuiuscumque Ordinis, Congregationis, aut Instituti Regularis, in locis Missionum ubicumque exi­ stences, in quibus duo vel tres missionarii la­ tini ritus commorantur, seu commorari conti­ gerit, clausurae legibus subiici, ita ut nemini regulari cuicumque omnino liceat, ullam foeminam intra privata corumdem hospitiorum, seu stationum cubicula , mansiones, recessus, sub quovis titulo, specie, ac praetextu intro­ ducere, multoque minus sanctissimum Poeni­ tentiae Sacramentum ibidem ipsis administra­ re; nec mulieribus sub quarumcumque licen­ tiarum obtentu praedicta hospitiorum privata cubicula, mansiones, recessus ingredi, sub poe­ nis a sacris canonibus, ac supra memoratis Pontificum constitutionibus inflictis adversus clausurae violatores. Ut autem ad corumdem hospitiorum interna oratoria, ecclesias, ac loca, ubi sacra peraguntur, mulieribus quoque pa­ teat accessus, ut sacrosancto Missae Sacrificio, aliisque ecclesiasticis functionibus, intersint, atque Sacramentum Poenitentiae suscipiant ; eadem Sacra Congregatio declarat, ac decernit, admitti posse mulieres in internis ecclesiis, cappell is, aut oratoriis publicis hospitiorum prae­ dictorum, ad quae tamen recto tramite acce­ dant, nec in cubicula, aut privatas mansiones de­ flectant, ct pereomdem, perquam accesserunt, viam, revertantur. lubet praeterea, et praecipit Sacra Congregatio, ut mulierum Confessiones C· An. C. 1780 S. C. DE PROP. FIDE An.C. I7#O palam in ecclesiis, cap pel lis, aut publicis ora­ ternam saltem falsae religionis adesse, quae toriis, ubi adsunt : ubi vero desiderantur, in cum puritate fidei catholicae componi nullatenus alio loco patenti, ac pervio, ct ianuac hospitii potest. Sed cum haec a nobis Tibi rescribenda ve­ quantum fieri potest viciniori, a rcspectivis Ordinariis, ct his deficientibus, a localibus Mis­ ritas commendat doctrinae, illud etiam fervor sionum Superioribus designando, interposita charitatis a Te suggerit, esse procurandum ut crate ferrea, vel alio repagulo inter os confes­ periclitantem, ct in tentatione positum adu­ sarii, ac mulieris poenitentis, audiantur. Qui lescentulum, ciusdemque optimam matrem, fle­ secus fecerint, ac saluberrimis hisce ordinatio­ biles forte refoveas, pusillanimes confortes: pa­ nibus contraiverint, poenas contra clausurae tris sponsique comminationibus perterritos, violatores, ac sacrorum canonum, ct Aposto- proposito cis futurae retributionis gaudio, ad licarum Constitutionum praefatarum contem­ praesens sustinendum certamen enixe adhortcris: doceas insuper nisi qui utrumque ode­ ptores incurrant. Quod Sacrae Congregationis Decretum SSrfto rit, cum sibi in scandalum factus est , non D. N. Pio PP. VI. relatum in audientia ha­ posse Christi esse discipulum, eosdemque debita per eumdem D. Secretarium, die 2. Julii • mum tuis monitis instruas, ut (illum), nc se currentis anni, Sanctitas Sua benigne confir­ ab iis tamquam despectum erubescat, coeteris mavit, Apostolicae Suae auctoritatis robur adii- quibuscumquc obedientiae, atque venerationis cicns, et ab omnibus sub memoratis poenis in­ significationibus obsequentissime prosequantur. Nisi haec vero iuverint, superest, ut pro eo, quo violabiliter observari iussit. fungeris, Apostolici Vicarii ministerio, eorum incolumitati omnimodis satagas providere. 546 Instr. S. C. S. OfïlCÜ 28 Aug. I/80. — 547 intere·" (ad Vtc. ap. Cosstantinop.) — Postulasti a SaS. C. S. Off. 14 Sept. ι^υ. — Alor- ia^lbnuo.n."u^‘ 'icet. cra cong|-t Propaganda Fide, num Tibi li­ ceret Sacramentum Confirmationis, num aliis KI AB. — Le azioni seguenti relative specialsacerdotibus alia Sacramenta administrare cui­ mente alie tnoschee destinate alie istruzioni o a mahiimeum» dam huius urbis adolescenti catholico, qui preghiere pubbliche, ovvcro ai marabuti, luo- 1 quamvis catholice vivat, sacris tamen luthera- ghi ovc si conservanu i corpi dci pretest santi maomettani, non sono riguardate dagl'infedeli norum functionibus, festis ad minus diebus, intéresse cogitur a patre haeretico, nolente sui come un abbandono del cristiancsimo, nc come nominis iacturam facere, quam pertimescit, una finzionc del rnaomettismo, ma unicamente apud conlutheranos suos, nisi filium ad suae come un erfetto dclla schiavitù che sottomette sectae imitationem perstringat. Esse autem qucgli sventurati all’assoluta volonté dei pa­ id omne ab huiusce S. Sedis Apostolicae re­ droni sotto pena dellc bastonate, dclla grande gulis alienum prorsus, atque adversum, etiam­ catena, dclla carretta, c talora dclla morte. t. Sjkssc volte nclla costruzione delle mosi adolescens obtestetur, malo se prorsus invitoque animo praedictis functionibus exhibere, schce, o dci marabuti. si chiamano gli schiavi atque ad ca unice avertenda, quae domi gra­ cristiani per servire da manovali, e anche da vissima orirentur incommoda, cum suae prae­ muratori per lavorare insieme coi mori. 2. Altrc volte vicne ordinato a qualcuno terea de hac re exheredationis ct ciectionis pe­ riculo: ct quamvis adolescens, adiens haereti­ dci inedesimi schiavi di riattare o rilevarc le corum sacra, non sc immisceat illorum pre­ mura di tali edifizi, o di aprirc dellc nuove cibus, non cocnam sumat, non aliud quidquam tinestre. 3. In certe feste alcuni sono mandati ad operetur: sed immobilis vere sicut lapis mate­ rialem solummodo praesentiam impendat, ct imbiancare con calcina i detti edifizi spécialdenique licet iuvenis polliceatur, cum primo a mente nclla parte interna. 4. Ncllc principali solennité lavano le porte patria potestate fuerit liber, ciusvc actuali im­ perio, nusquam se haereticorum sacra haec I dellc prime moschce con le iscrizioni chc sono aditurum: dignoscere poteris cx ca potissimum al di sopra dclla facciata. 5. Talvolta e accaduto, benchè rarissimainstructione quam typis edidit Sacra Congre­ gatio de Prop. Fide super communicatione in mente, che qualche schîavo fosse incaricato di divinis (K n. fri), exque decreto dici 19 Fe­ accendere la luccrna di un marabuto. 6. Nelle disgrazie pubbliche dai cristiani si bruarii 1774 ( K n. 50 r) ibique laudatis Bene­ dicti XIV. Constitutionibus, quae tibi praesidio preparano le aste dellc bandiere chc gl’infedeli quoque erunt in consimilibus aliis casibus expe­ I pongono sopra le moschee, o li marabuti, per diendis: inierim adnotando, praeter periculum annunziar le ore della preghiera, cd altri cri­ propriae perversionis, praeter scandalum quod stiani salgono a piantarle c a fermai le con fidelibus aeque ac infidelibus praesenti in casu corde, e poi un maomeltanu attacca il panno ingeneratur, simulationem quoque aliquam ex­ dclla bandiera. Suri· hicrttiht ί.α//ζ.·/.ι»ίί·4 Λ’ C. df Prop l'ide. Viti. I. U An. C. i'8î COLLECTANEA 338 7. Alcune voice s’înviano schiavi per da­ re calcina ai cimiterî dcgl’ infedeli. 8. Altri sono députai! per intagliare sopra i cannoni la figura dclla luna, o iscrizioni in lingua turea significanti che quei cannoni fu­ rono fabbricati sotto il governo di talc Dey di cui Dio conservi Γanima. 9. E accaduto ancora che qualche Cristiano abbia dovuto scolpire in pietra la delta figura dclla luna crescente, da riporsi sopra cdifizî profani. 10. Quando li schiavi coloriscono l'estcriore dei bastimenti corsari, tengono ordine di colorirc anche la luna chc vi c rappresentata , c sc nol facessero, vi sarebbero costretti. if. Gli schiavi del Dey, c dei grandi del governo, alcune fiate get ta no acqua sopra le mani e pîedi dei loro padroni allorchè questi si preparano per le abluzioni o purificazioni legali, e dopo le medesime purificazîoni o ablu­ zioni gli stessi schiavi presentano un tovaglino ai padroni loro per limpiarc il luogo umido. 12. Frequentissimamente gli schiavi si valgono dcU’asilo dei marabuti, entrandovi a fine di evitare la morte giustamente o ingiustamentc imminente; di obbligarc un padrone crudele a migliori trattamenti ; d'impedire vive persecuzioni contro la caritA, e di sottrarsi gencralmcntc a qualsivoglia pericolo urgente. R. Quoad priora quatuor dubia, christia­ nos captivos relinquendos esse in bona fide, dummodo actiones in illis contentae fiant sine contemptu religionis, ct sine intentione coope­ randi superstitioni. Ad 5. Non licere. Ad 6. et 7. Licere. Ad 8. Licere dummodo enunciate verba non intclligantur a Christianis pravo sensu. Ad 9. et io. Licere· Ad if. et Î2. Christianos captivos esse re­ linquendos in bona fide, ut ad quatuor priora dubia. 548 I». hmitalionc , ’ ; ’’· S. C. de Prop. F. C. G. 3 Aug. 17S1. - Facultatem dispensandi in iciuniis ita con­ cessam esse missionariis, ut ea uti nequeant nisi cum personis particularibus, et iustis oc­ currentibus causis, super quibus, eorum con­ scientia onerata, standum eorum indicio. 549 > ac* lUbnn con4l.pl· · J 1 » c r» > f soltif. Ex Instr. S. C. S. Off. 16 Aug. 178 t. — (ai» Episc. Sckpusiks·.). — Non passim et pro cuiusque Episcopi merito facultates ab Apo­ stolica Sede conceduntur, sed iuxta antiquam praestitutam praxim, prout regionum distantia ab Urbe, et diocccsum utilitas postulat , cu­ iuslibet regni aut provinciae Episcopis distri­ buuntur, ita ut minores iis , qui intra Eu- An. C. 1781 ropam, ampliores autem iis, qui in aliis mun­ di partibus commorantur, largiri consueverit. Ratio etiam habetur eorum, qui sub potestate vivunt Principum infidelium, eorum ve qui in felici catholicorum Principum ditione degunt. Animarum salus, observantia canonum, custo­ dia disciplinae, ac demum sobria quaedam le­ gum retinendarum severitas moderatrix est omnium facultatum , quas Apostolica Sedes Episcopis indulget pro dispensationibus elar­ giendis. Si ab isto more, nc usu iamdiu re­ cepto ac probato paullulum recedatur , iam vides perturbari omnia, atque misceri, atque invidiam inter eiusdem provinciae Episcopos creari, si unus prae altero amplioribus facul­ tatibus augeatur. At vero universis illas indul­ ges, cum omnis dispensandi facultas, nihil aliud sit, quam iuris relaxatio, verendum ma­ xime, ne iuris ac legum rigor, salubrisquc se­ veritas obsolescat atque labefactetur. Modo dc sepultura, ct funeribus haereticorum paucioribus agendum est; quamcumquc enim in divinis communicationem cum haere- caihohoi ticis sive vivis, sive defunctis, catholico viro n’u“u* esse prohibitam, tam notum est ac pervulga­ tum, ut nihil magis. Sed ad rem pressius, et primo quoad sepulturam: Cap. Sacris, De se­ pulturis : * Sacris est canonibus institutum » ut quibus non communicavimus vivis non » communicemus defunctis : ct ut careant ec» clcsiastica sepultura qui prius erant ab cc» clcsiastica unitate praecisi ». Et De haereti­ cis in 6. Cap. Quicumque: * Quicumque ec> clcsiasticae sepulturae haereticos tradere scien» 1er praesumpserint, absolutionis beneficium » non mercantur nisi propriis manibus publice » extumulent, ct proliciant eiusmodi corpora » damnatorum ». In Rituali autem Romano Pauli V. De exequiis Tit. 6. cap. 2, negatur ecclesiastica sepultura paganis, iudaeis, ct om­ nibus infidelibus, haereticis, ct eorum fautori­ bus; quin et Martinus V. cuius Constitutionem Ad evitanda nonnulli in favorem haereticorum nimium extendunt, in altera posteriori Inter cunctas sic decernit: < Si tales haeretici pu» blici ct manifesti, licet nondum per Eccle» siam declarati, in hoc tamen gravi crimine » decesserint, ecclesiastica careant sepultura ». Neque ut hoc ecclesiasticae sepulturae be­ neficio haeretici quidam fruantur, quidquam illis suffragari poterit, vel quod (ut inquis) non per ianuas, sed per ecclesiae cryptas eo­ rum corpora inferantur, vel quod eo iurc iam­ diu illorum familiae potiantur, vel demum quod ecclesiae tectum , ac fabricam servare promittunt. Vides enim fucum fieri Ecclesiae legibus, si haeretici communi sepultura cum ca­ tholicis socientur, quamquam diverso utantur ad sepulchrum ingressu. Ius autem familiarum qualem esse poterit, si qui a fide desciverunt, omni etiam, iuxta sacros canones, hire ac pri- 33q An. C. 1781 S. C. DE PROP. FIDE Α°· C- >7«’ vilegio , quod Ecclesiae beneficio consequuti 1 sunt, privatos ac spoliatos esse oporteat? Tan­ dem nec sumptus pro restaurandis ecclesiis ab haereticis promissi movere Te debent, ut pe­ cunia existimes eosdem communi posse cum catholicis sociari tumulo. Al valde timendum j refers, ne quod ab Episcopo haereticis dene­ gatur, id a sacculari potestate impetraverint. Catholicorum Principum pietas haud ita fu­ turum esse suadet ; attamen quidquid absque tuo consensu ac nutu factum fuerit, si quidem absque turbarum ct discordiarum periculo pro­ hibere nequeas, mocrens ac tacitus patienter feres, ita tamen ut sis dc Christiana aequani­ mitate nc tolerantia laudandus, nunquam vero de consensu ct approbatione culpandus. Quamquam non tam de ecclesiis modo quam de coemeteriis quaeris, quae haereticis ac catholicis communia sunt; quod cum om­ nino sine offensione tolli non possit, < Episco» pus, inquis, disposuit, ut occasione sepultu> rarum, secundum rccentiora regia loto Re» gno decreta, extra urbes, oppida, pagos ab > ecclesiae arcis transferendarum, nova con» stituenda coemeteria, remotis arbitris, in pro> portionata sui parte pro catholicis humandis » benedicantur ; in reliqua vero intra eamdcm > coemeterii cincturam parte corpora acatholi> eorum tumulentur >. Optime qsidem haec a Tc disposita ac constituta sunt pro ea, qua Episcopus in hac temporum iniuria uti patien­ tia ac tolerantia debet. Videat tamen Ampli­ tudo Tua, ut, quantum sublatis contentionum ac dissidiorum periculis fieri poterit, in hu­ mandis catholicorum corporibus tam quoad locum, quam quoad alias Ecclesiae caeremo­ nias, omnia ad normam sacrorum Canonum, quos optime calles, conformentur. bardotti e muratori, ancora con mori giuntamente travagliando. 2. Altre si prescrive ad alcuni dei medesimi schiavi di raccomandare o rilevare le mura di tali cdifizî, di aprire in essi fenestre. 3. In particolari feste certuni so­ no inviati a bianchirli con calcina, specialmente nclla parte interna. 4. Nelle precipue solen­ nité lavano le pone delle prime moschee con le iscrizioni superiori nclla pane esterna. E riccrcando il Vicario sudd. se simili azioni c operazioni fossero lecite, si considcrarono i motivi, le cause e le circostanze dal medesimo Vicario nella sua relazione esposte, che facevan vedere i poveri schiavi posti nella dura nécessité di prestarsi alie opere suddette ; la buona fede, in cui erano di poter fare; le difhcoltl insuperabili che s’incontrerebbero se si volesscro distorre, c le crudeli vessazioni alie quali anderebbero incontro se ricusassero di ubbidire, coi pcricolo inoltre piü che probabile dclla espulsione dei missionarii e divieto ai ministri del Signore d’istruirli cd apprestar lo­ ro i Sagramenti. Fu percib risoluto in dette Conghi, chc quando non venissero dai turchi astretti a fare Ic cose suddette in odio c disprczzo dclla nostra s. religione, nel quale ca­ so dovrcbbero piuttosto sopportare la morte, dovesse il Vic. Ap. lasciare gli schiavi cri­ stiani nclla buona fede, in cui sono, purchè perô non abbiano intenzione di cooperare alia superstizione. Ora per parte dei medesimo Vie. Ap. si domanda : Se sia lecito agli schia­ vi cattolici, allorchè sono comandati d’imbiancare o risarcirc Ic moschce, d’entrarvi a piedi scalzi c coi capo scopcrto, al che vengono parimente obligati. R. Non esse inquietandos, dummodo non intendant mahumetanorum superstitionibus co­ operari. 550 SSI . s C· de pr°P- Fide - 37 Augusti r?8r funtur lurcarem (C. G.) — Nelle Congfti Generali del S. Oft:TmVr*nr4’ tenute alia presenza di Sua Santità li 3i Agosto, 8014 Settcmbre dello seorso an. 1780 furono esaminati e discussi diversi punti del Vic. Ap. di Algeri risguardanti li cristiani schiavi che dai turchi vengono soltoposti alie opere e lavori, proponendo nei primi quattro: i. Che spesse volte nclla costruzione delle moschce si mandano gli schiavi cristiani per servire da S. C. de Prop. F. -50 Dec. ijSr (C. P. pro Sin.) — Exposito dubio de consecratione electi Episcopi Pekinensis, nondum receptis Litteris Apostolicis peracta, co quia ex una parte adiuncta postulabant ne ulterius eadem consecratio differretur, ex alia habebatur certa ct authentica notitia dc earum Litterarum expeditione et transmissione, S. Congregatio respondit ut se­ quitur : Consecrationem in casu esse legiti­ mam (1). (t) Huiusmodi responsio dita fuit ob peculiaria ca­ sus adiuncta. Ceterum in Litt. Ap. Alexandri PP. VII 27Febr. 1660haec habentur: · Alias pro parte Vcn. Fra­ tris Episcopi civitatis Assumptionis nuncupatae pro­ vinciae Paraquaricnsis in Indiis occidentalibus Congre­ gationi VV. FF. Nostrorum S. R. E. Cardd. Concilii Trid. interpretum exposito quod ipse Episcopus pos­ sessionem Ecclesiae civitatis Assumptionis huiusmodi apprehendisset, et se a Ven. etiam Fratre Episcopo Tucumancnsi consecrari curasset, non praesentatis Litte­ ris Apostolicis provisionis et praefectionis suae in Epi­ scopum eiusdem Ecclesiae, quae tamen revera conccssaeprius ct expeditae fuerant, deque ipsa concessione ct expeditione, praeviis quibusdam informationibus ali­ qualiter constabat; quodque consecratio huiusmodi ab unico praedicto episcopo Tucumanensi, assistentibus duobus de Capitulo canonicis, peracta fuisset, non ex­ hibito Apostolico dispensationis induito, quod tamen re ipsa pridem concessum fuerat, et sub aliquali hu­ ius concessionis notitia aut saltem praesumptione (quia r De consecratione episcopali non­ dum receptis Ut* teris Apostolicis perscti. An C. 1781 34o COLLECTANE/t vel evcntualem. Ratio dubitandi est quia, cum beneficio vel patrimonio carcnnt, non sunt suf­ ficienter provisi pro sua sustentatione; vcl pro casibus infirmitatis, pestis, incendii, senectutis, in quibus eleemosynis Missarum non multum vcl nihil sibi providere possunt. scilicet Sedes Apostolica solita sit circa numerum Epi­ scoporum dispensare cum Episcopis consecrandis in Indiis) praenarrata consecratio facta fuerat; ac quae­ sito: — t. An praedicta possessio, non praesentatis Litteris Apostolicis apprehensa, fuerit legitima ; — 2. An praenarrata consecratio, ut supra peracta, fue­ rit valida ; praefata Cardinalium Congregatio, dic qui­ dem nrima Septembris 1657, respondit: — Ad ium non fuisse legitimam : Ad 2um vero eadem Congrega­ tio die 1$ Decembris dicti anni, re mature discussa, secundum ca quae proponebantur, respondit : supradi· ctam consecrationem Episcopi Paraquariensis, quan­ tum spectat ad sacramentum ct impressionem chara cieris, fuisse validam ; quantum vero spectat ad lici­ tam exeeutionem Ordinis fuisse irritam ct inanem, ct Episcopum ita consecratum, ac respective consecrantem indigere absolutione ct dispensatione. Quare pro parte corumdem civitatis Assumptionis ct Tucumancnsis Episcoporum Nobis fuit humiliter supplicatum ut eorum statui opportune in praemissis providere dc benignitate Apostolica dignaremur. Nos igitur, specialem eisdem Episcopis gratiam fa­ cere volentes, ct eorum singulares personas a quibus­ vis excommunicationis etc., harum serie absolventes et absolutas fore censentes, huiusmodi supplicationi bus inclinati, dc memoratorum Cardd. consilio, ipsos civitatis Assumptionis ct Tucununcnsem Episcopos, ct eorum singulos, a censuris ct poenis ecclesiasticis quibuslibet per cos occasione consecrationis, sicut prae­ mittitur, peractae, quoquo modo respective incursis, cl quas ipsi incurrisse dici, censeri, praetendi vcl intel 1 possent, auctoritate Apostolica, tenore praesentium, absolvimus ct plenarie liberamus, ac cum eisdem Epi­ scopis ct eorum singulis super irregularitate per cos praemissorum occasione quomodolibct contracta, ita quod illa et eisdem praemissis non obstantibus, dum­ modo nullum aliud canonicum cis respective obstet impedimentum, clericali charactere quo alias rite in­ signiti fuerunt, illiusquc privilegiis uti, ac in susceptis per cos pariter rite quatuor minoribus, nec non sacris subdiaconatus, diaconatus ct praesbyteratus Ordinibus, etiam in altaris ministerio ministrare, episcopaliaquc munia obire cxcqui ct exercere libere ct licite possint ct valeant, auctoritate ct tenore praedictis dispensamus. Non obstantibus tie. Volumus autem ut dicti Episcopi poenitentiam, quam cis respective sacerdos idoneus propter praemissa imposuerit, omnino adimpleant, alioquin praesentes, quoad absolutionem cis in foro conscientiae, nullatenus suffragentur ·. Dc Confirmatione quam presbyteri orientales im­ mediate post Baptismum conferunt, haec tradit Bene­ I dictus XIV in Op. De Syn. Dioec. Lib. VII. Cap. IX, $ 4 : α Eadem Confirmatio est irrita reputanda in lo« cis in quibus certo novimus talem facultatem grac « cis, alteriusquc orientalis ritus sacerdotibus, esse ab « Ap. Sede expresse ademptam. Praeter autem sacerdo« tes in Bulgaria, quibus eam ademptam audivimus a « Nicolao I, ct sacerdotes in regno typri quibus earn­ er dem abstulit Innocentius IV, scimus, a Clemente VIII « severe interdictum sacerdotibus italo-graecis ne ba« ptizatos Chrismate consignare praesumant ; cuius de« cretum Nos confirmavimus in nostra Consi, 57 tiul» larii nostri tom. 1 p. 167 in cuius § J haec ad rem « diximus : - Episcopi latini, infantes, scu alios in suis « dioecesibus baptizatos a presbyteris graccis absolute « Chrismate in fronte consignatos confirment ; cum « neque per Praedecessores nostros, neque per Nos grae« cis presbyteris in Italia ct insulis adiacentibus, ut in« fantibus oaptizatis Sacramentum Confirmationis con« ferant, facultas concessa sit, aut concedatur ; quin iimmo usque ab anno 1595 a fel. record. Clcmen• te VIII Praedecessore nostro fuit presbyteris italo« graecis expresse interdictum nc baptizatos Chrismate « consignent. Secus sub conditione, ct cum cautela cos v confirmare debent, de quibus verosimiliter dubitari « potest utrum ab Episcopis graecis. ordinem Baptismi « iuxta eorum Euchologium servantibus, fuerint bapti< zati. — In alia pariter nostra Constitutione 129. « $ 4 cit. tom. tiusdtm Bullarit pag. p), illata men« tionc eiusdem graecorum consuetudinis, hauc addi«dimus: - Quemadmodum enim graecis incolis Ita■ iiae expresse vetita est administratio utriusque Sa• crament! ab eodem ministro contemporanee facicn« da, ita patientia quadam ct facilitate Sedis Aposto« licac factum est ut unum et alterum Sacramentum « ab eodem sacerdote in oriente graecis conferretur; ■ et S 5 permittendum duximus cophtis perseverare « in eodem ritu, iamdiu ab ipsis recepto, atque ab « Apostolica Sede tolerato.... Ex omnibus considera« lis optima ct secura conflatur rcçula, ad quam dirigi ■ debeat iudicium Episcopi, in cuius Synodo accidit « disputari dc robore Confirmationis a simplici saccr« dote graeci ritus administratae. Antequam is quid« quam definiat, diligenter inquirat oportet num in tali « loco, ciusmodi graecorum mos fuerit unquam ab « Apostolica Sede expresse improbatus, an potius cius• dem Sedis connivcntia ct lenitate toleratus. Si pri« mum, Confirmationem irritam pronuntiabit, atque a « sacerdote graeco Inaniter confirmatos, absque scru« pulo iterandi Sacramentum, iterum sacro Chrismate « inunget ; si alterum, Confirmationem ratam habebit. « Quod si res dubia sit, nec possit certo diiudicaq « num cius regionis sacerdotibus aut expresse, aut sal. An. C. ql> An. C. >7«’ S. C. DE PROP. FIDE nn potius, providentes futuris casibus infirmi­ tatis, senectutis, atque etiam pestis, incendio­ rum, ac tcrracmotus, quibus urbs ista frequen­ ter obnoxia est, lucrum aliquod sibi ex nego­ tiatione comparare velint, ut opportuna hac cautione futuram egestatem devitent. Quoad sacerdotes praesenti inopia laborantes, in prom­ ptu est Decretum S. C. de Prop. Fide, die a3 Novembris anno i665 ( K n. quoad alios vero, futuris sed tamen probabilibus, suis necessitatibus providere cupientes, praestat etiam Epistola Encydica s. m. Clementis XIII. dici 17 Septembris anni 1759, quae incipit: Cum primum, in qua, ct praesertim in §§. Si au­ tem Ecclesiasticorum quispiam etc. Deinde pro eo etc. Caeterum facultates, etc., quidquid ad rem opportunum est, sanctissime decernitur (V. n.423). Ex his autem Apostolicae Sedis san« tem tacite data sit ab Ap. Sede facultas conferendi Sa· « cram. Confirmationis, sc abstinebit a proferenda sen· « tentia, camque expectabi: a Rom. Pontifice, cui de« cet adeo grave negotium significari Omnes ciusmo« di circumstantias prudenter examinatas invenimus a « pluribus Synodis, ct pro carumdcm diversitate di· « versam ab illis prolatam deprehendimus dc Confir« mationc gracco ritu administrata sententiam. In Svn« odo Maronitarum habita tempore Grcgorii Xlll , « eodem Pontifice iubente, Synodi Praeses liberum esse • declaravit, confirmatis a simplici sacerdote, denuo ■ idem Sacramentum recipere ab Episcopo, quia non • satis constabat an presbyteris Ecclesiae Icrosolymi« tanae, cui subduntur maronitae, concessum fuerit un« quam ab Ap. Sede tacitum saltem privilegium Sa· «cramentum illud administrandi, quemadmodum re« ferunt Verriccllus de Apost. Mission. Iit. 7, de Con« firmat, quaesi. ιμ, η. I, et Thomas a Icsu de con« versione omnium gentium lib. J, cap. f, bag 4S4, « et jûS. In Synodo Provinciali scu National! Albano, « labita anno 170J, atque a Summo Pont, confirmata « decisum videtur, solius Episcopi esse, baptizatorum «frontes Chrismate linire; cap. enim J, ubi de Con« firmat, est sermo, haec habentur: Tanti porro Sa­ ti cramenti, quod sola episcopalis persona suae vindicat « dignitati etc. Contra in Synodo Provinciali Ruthc« norum, celebrata Zamosciae anno 1720, cuius Acta ■ a Nobis qui Congregationi Concilii Secretarii munere ■ tunc fungebamur, diligenter antea recognita, fuere • pariter ab Ap. Sede approbata, sancitum est vali« dam habendam fore, neque idcirco sine sacrilegio o posse iterari Confirmationem receptam a simplici sa« ccrdotc, quia scilicet compertum est, ad ca quoque ■ extendi tacitam delegationem graccis sacerdotibus fa· « clam a Rom. Pontifice: Sacramentum Confirmationis « (verba sunt praefatae Synodi) a Christo Domino inq stitutum, quod parochi'in orientali Ecclesia extraor« difiario ture, et delegata ab Episcopo facultate, ex Ap. q Sedis disbcnsalione, statim post Baptismum adminiq strare solent, in genere visibilium signaculorum, sa· q crosanctum ut, ut ipse Baptismus, illudque nefas est q iterare, propterea quod indelebilem characterem imq primit. Denique in nupera Synodo nationali Maroni« tarum, coacta in Monte Libano anno 1736 ut in q nostra Constit. Ji, Bullar. tom. 1 pag. 74, haec ad « rem edita sunt decreta, videlicet Cap. 2 de Sacram. q Bapt. can. /5; - Maiores nostri, sicut et ceteri orienta« Hum ecclesiarum filii, statim post Baptismum, tam in« funtes quam adultos consueverunt sacro Chrismate perq ungere, atque adeo Sacramentum Confirmationis illis « conferre, tdque per simplices eliam sacerdotes, quibus 3q,j An C. 1782 ctionibus, si regulas atque instituta, atque etiam indulgentiam in iis expressam, Vicarius Apostolicus Constantinopolitanus exacte ac diligen­ ter sequatur, facile ipsi erit omne dubium dis­ solvere, et pauperum sacerdotum indigentiis, vel statim consulere, vel in posterum occurrere. Nam si urgeat praesens inopia, ex laudato De­ creto anni r 665, poterit tolerare negotiationem aliquam a sacerdotibus fieri, iis tamen sub con­ ditionibus quae in eodem Decreto ad.iciuntur; si vero futuris necessitatibus dumtaxat est pro­ videndum, ca facultate utatur quam Clemens PP. XIII Episcopis extra Italiam concessit, et dispensationem sacerdotibus indulgeat, ut sua industria possint subsidia quaerere ad vitandam egestatem, iuxta tamen eas conditiones et re­ gulas quas idem Pontifex in ea Epistola prae­ scripsit. « Patriarcha et Episcopi hanc facultatem concesserant, • quemadmodum a Ritualibus apparet. Quia vero Pa« triarchae nostri, ut eo, quo par est obseqwo Romanis • Pontificibus, qui frequentes ad illos hac de re litteras « dederant, morem gererent, latino ritui consentien« tes, decrevere ut deinceps nemo, nisi episcopali digni· « tate praeditus, Sacramentum Confirmationis admini• straret ; ideo mandamus ac praecipimus omnibus pa« rochis, archipresbyteris, ceterisque dignitate episcopali • carentibus, ne audeant in posterum bapti^ati frontem • sacro Chrismate perungere, et verba illa quae ad Con• firmationis Sacramentum, adeoque ad Episcopum tam« quam ordinarium illius ministrum spectant, recitare ; « sed, illis omissis, intingant pollicem in sacro Cbri« smate, et ungant bapti^alum in summitate capitis 1/1 « modum crucis, dicentes orationem ex Rituali Rom. • desumptam, quae sequitur: Deus omnipotens. Pater ■ Domini N. lesu Christi etc. 5i vero adfuerit Epis« copus, vel simplex presbyter adultum baptisaient « poterit idem Episcopus post Baptismum, si velit (ac « praecipue cum contigerit ab illo baptizari adultum, ■ seu infantem in mortis periculo constitutum), prose· « qui cetera, quae ad collationem Sacramenti Confie« mationis tn Rituali pertinent, ita tamen ut patrinus « vel matrina adhibeantur, et nomen confirmati in li■ bro ad id destinato, a parocho vel Episcopo adnote« tur. Hinc in Rituali quod auctoritate R.mi D. Pa« triarchae propedtem est edendum, ante illa verba qui« bus, iuxta ritum nostrum, Confirmationis Sacram. « confertur, apponenda est admonitio ad simplices sa· ■ cerdoles, cum supradicta oratione: Deus omnipo« tens etc., et altera admonitio ad Episcopos cum ritu « conferendi Sacram. Confirmationis, quem omnino a • ritu Baptismi distingui et separari praecipimus. — ■ Et cap. J. dc Sacram. Confirmat. $ 2 : - Quia vero « tam in nostra, quam in reliquis orientalibus Eccle« siis, antiquus mos obtinuerat, ut statim post Bapti• smum etiam sacramentum Confirmationis conferre, « quemadmodum et in Rituali continetur, et a Concilio « Laodiceno bis verbis praescribitur, quod oportet cos, « qui illuminantur, post Baptismum inungi supercaelesti « Chrismate, et esse regni Christi participes ; hac tamen • 1« re servandum praecipimus ac mandamus quod du« dum a R.mis DD. Patriarchis iniunctum est, Nosque « supra de Baptismo monuimus, ne simplices sacerdotes • de cetero praesumant hoc Sacram, administrare ; sed « illud Episcopi dumtaxat conferant, illum sacrosanctae « 1'ridentinae Synodi canonem prae oculis habentes: ■ Si quis dixerit, Sanctae Confirmationis ordinarium « ministrum non esse solum Episcopum, sed quemvis « simplicem sacerdotem, anathema sit ■, An. C. !7*2 342 COLLECTANEA An. C. f7Fj I bunt, Indulgentias a sa. me. Benedicto XIV sub die 16 decembris 1746 concessas confirma­ 554 vit, voluitque eas omnes ct singulas praefatas S. C. Concilii rr Mail 1782. — An obti- Indulgentias, in perpetuum lucrandas, applicari nentes beneficium cum cura animarum, digni­ etiam posse per modum suffragii animabus in Purgatorio detentis. tates et canonicatus in ecclesiis mctropolitanis vel cathedralibus satisfaciant praecepto S. Con­ cilii Trid. sess. 2/. c. 12 de ref. (dc fidei pro­ 558 fessione emittenda), si professionem emittant post susceptam institutionem vel collationem, I S. C. de Prop. F. i3 Ian. i783. (C. et antequam in possessionem immittantur in P. pro Sin.). -Sutchukn. - Cum S. Franciscus fiiiom® u*-.. casu. — R. Affirmative. Xaverius, missionariorum exemplar, moneat ut R'r’ quaerantur diligenter infantes baptizandi, mit­ tuntur prudentes ct iam senescentes mulieres, 555 quae, sub obtentu medicinae, baptizant infan­ Contra «bn«utn S. C. de Prop. F. /7 lunii 1782 (C. G.) tes quos in periculo mortis iudicant, vel ra­ reapiendi rlectione morbi, infirmitatis, paupertatis etc., vel mixynetn · po<- — Improbari a S. C. abusum recipiendi ele­ emosynam a pocnitcntibus titulo vel occasione etiam quia recenter nati multis futuris pericu­ lis exponantur, ita ut experientia constet quod administrationis Sacramenti Poenitentiae. ex quatuor partibus baptizatorum, moriantur tres partes ante usum rationis, ct vix supersit 556 una pars, praesertim in urbibus. Porro missionarius non audet prohibere ut baptizentur re­ Quoed facQlS. C. de Prop. F. rp fulii tjSi (C. G.) fatea fetfitQcodi center nati, ct caeteri quos istac prudentes mu­ Iu* jxfcndi de· — An liceat Vicariis Ap. in Anglia uti facul­ bilem coniagale. lieres, attentis omnibus circumstantiis, praevi­ tate restituendi ius petendi debitum coniugale, dent multis, sive praesentibus, sive futuris mor­ quando cx aliqua causa amissum fuerit, si al­ tis periculis subiaccre, quae innumera sunt in tera pars fuerit haeretica. Sinis; sed monet tantum ut in dubio orent ut R. Posse Vicarium Ap. vi facultatum quae Spiritus Sanctus dignetur cor suum iuxta di­ a S. Sede eidem concessae sunt sub Form. II. vinam voluntatem inclinare. n. 8. (Dispensandi super impedimento crimi­ R. Renovetur instructio anno superiore tra­ nis, neutro tamen coniugum machinante, ac dita, ct praeterea transmittatur exemplum Epi­ restituendi ius petendi debitum amissum) coniustolae Bened, XIV ad Archicpiscopum Tarsen­ gem catholicum, qui cum haeretico valide nu­ sem Urbis Viccgerentem (Postremo mense; V. pserit ad ius petendi debitum restituere. n. 360), ut (Vic. Ap.) regulis ibidem praescri­ ptis sc conformet et suos missionarios confor­ 557 mare faciat. loddifeeUat h Sinu S. C. de Prop. Fide. 22 Sept, 1782. (Ex Aud. SSmi). — SSftus D. N. Pius PP. VI. omnibus et singulis Vicariis ct missionariis Apostolicis Gallis in Missionibus Sinensi, Tunkinensi, Cocincinensi ct Siamensi commoranti­ bus, aliisque chiistifidelibus illarum partium, qui vere pocnitcntcs, confessi, ct Sacra Com­ munione refecti, per aliquod temporis spatium Deum devote oraverint pro sanctae Fidei pro­ pagatione, infrascriptas Indulgentias benigne in perpetuum concessit, nimirum: plenariam catcchistis ipsa die eorum receptionis seu admis­ sionis ad officium catechistarum ; item plena­ riam omnibus christifidclibus supradictis in diebus festis SS. Sacramenti , Assumptionis B. Μ. V., S. Angeli Custodis, S. losephi eius­ dem Deiparae sponsi, SS. Apostolorum Petri et Pauli, ac S. Francisci Xaverii confessoris; easdemque Indulgentias, in omnibus praedicta­ rum Missionum locis, ad dies quindecim con­ tinuos extendit; ac demum Vicariis, missio­ nariis, catechistis ct aliis obsequio Missionum mancipatis, qui orationi mentali operam da- ; 559 S. C. de Prop. F. t3 Ian. t783 (C. a. P. PRO StN.) - Tu.NKIN. OrIRNT. - Utrum fo- blilioniwpmb· mulis ct filiisfamilias licitum sit emere, codct:ri5' querc aut quovis modo praeparare edulia ex­ traordinaria, sacrificio aut oblationi supersti­ tiosae deputari solita, quando bene sciunt ta­ lia edulia α dominis, mantis, aut parentibus ad sacrificium aut oblationem suis defunctis faciendam destinari. Et quatenus negative: 2. An eisdem hoc saltem l:\eat ob gravem metum, seu damnum quod sibi ipsis, proba­ biliter, vel certo, de dictis eduliis non praepa­ randis modo exposito, imminet, et praemissa protestatione quod eorum animus a supersti­ tione omnino alienus sit. 3. An hoc eidem liceat, quando illa ex­ traordinaria edulia emuntur, coquuntur etc., si in maiori quantitate fiat (sive ex mutua collusione familiae, sive non) quam necessa­ rium sit pro dicta mensa superstitioni dcscrviente instruenda, quando finis primarius di- An. C. f 78* S. C. DE PROP. FIDE 3|3 cue praeparationis est praedictam mensam su­ ribus sic gcnuflexis haec oratio seu ad precatio a perstitiosam facere, quamvis ciborum pars quae sacrificulo recitatur : « Mons Con-lon (ille mons superest, occasionaliter et accessorie ad licitam » imaginarius) lapides ct ferrum gignit unde comestionem deserviat. » forfices conficiantur, quibus capilli in debi4. An eisdem licitum sit illos cibos modo » tum erga parentes obsequium abscin luntur. itidem exposito praeparare pro mensis quas, » Filii suos parentes honorantes felicitatibus reperacto sacrificio, domini, mariti, ct parentes » plebuntur, et postea eorum animae ad regnum atterunt ad sacrificii locum, ut insimul cum sa­ » idoli pervenient, illorumque filii ac nepotes crificatis per modum unius comedantur, vel in » divitiis ct nobilitate amplificabuntur»; qua alio loco adeo propinquo ponuntur, et eorum apprecatione finita capilli inciduntur. His prae­ consummationis, sacrificii, seu oblationis tem­ notatis, quaeritur num licitum sit filiis ct uxo­ pore comeduntur, ita ut unus moraliter locus ribus Christianis, quarto die vel alio post mor­ et una moraliter comestio censeatur. tem suorum parentum vel maritorum, hanc cae­ 5. Qualis sit verus et genuinus sensus illo­ remoniam peragere non per sacrificulum, sed rum verborum: il mangiare solito della famiglia per aliquos viros Christianos cum forfice com­ contentorum in responsione Episcopi Lorymen- muni ct usuali, et remotis tam falsa creduli­ sis ( Vie. Ap. Chen-si et Chan-si) approbata a tate, quam illa apprecatione. Ratio quaesiti est Sancta Sede dic 26 Septembris 1718 ; an possit quia, adhuc iis excluais, factum vere supersti­ intclligi de cibis extraordinariis qui ad convivia tiosum est. aliquando per annum occurrentia parantur, an R. Secundum ea quae proponuntur, non vero praecise de eduliis quibus quotidie, seu videri actum superstitiosum, dummodo nulla regulariter, sive communiter ct ordinarie familia fiat genuficxio ante cadaver, nec coma recidatur vescitur seu utitur. per sacrificulum, sed per quemcumque quem R. Ad t, 2, et 3. Negative. maluerint virum Christianum, nec cum forfice Ad 4 et 5. Generaliter respondetur: licere particulari, sed communi et usuali; nec prae­ coquere ct praeparare cibos, si agatur de or­ terea observetur certus dies ad comam reciden­ dinariis servis ct culinariis, qui toto anni tem­ dam ; demum absit omne scandalum, omnisque pore huiusmodi ministerio sunt addicti, si ex­ removeatur falsa credulitas, nullaque adhibeatur traordinaria huiusmodi convivia pro laetitia oratio vel apprecatio, ita ut civilis omnino sit familiae, pro hospitibus, aliisque occasionibus actus, nec ullo modo superstitionem redoleat. minime superstitiosis primario fiant: quamvis non ignoretur aliquam eorum partem idolis of­ 561 ferendam fore ; si dapes non distinguantur, ut aliquae fiant pro oblatione superstitiosa, ali­ S. C. de Prop. F. nV Februarii (C. quae pro cibo convivarum, sed destinatio pen· G.) — Sopkiak — Se possa il Vic. Ap. Iccideat ex arbitrio patrisfamilias ; si nulla dapes tamente servirai per tuiti i Sacramenti dei vecsit specialiter directa ct praeparata pro idolo ; chio Olio Santo finchè non gii arrivi il nuovo si in divisione epularum nec in eorum appo­ du Costantinopoli. R. Posse ipsum uti veteribus Oleis Sanctis sitione ad locum sacrificii vel ad mensam idoli quoties, adhibita diligentia, olea recenter conse­ cooperantur. crata n catholico Episcopo cum Romana Ec­ clesia communionem habente, paschali tempore 560 recipere nequeat, urgeatque necessitas Sacra­ Aq licita quMcmenta administrandi. S. C. de Prop. F. lati. 1783 - (C. eanillnrum ixiuft iu morte P. PKO Sts.) - Tcnk. Orikvt. — Indicium Sa­ propinquorum. crae Congregationis exquiritur circa sequentem 562 ritum seu caeremoniam ab ethnicis huius re­ gionis communiter observatam in morte pa­ S. C. de Prop. Fide. r8 Feb. 1783 (C.G.) rentum et maritorum, qui quidem ritus ori­ Scribendum esse Vicario Apostolico Sophiae ginem trahit a secta idoli Thieh cà, cuius sa­ catholicos sive mares sive foeminas habentes crificulis, dum eiusdem cultui mancipantur, uxores aut viros ex photianorum aliorumque comam deponere praecipitur, illamquc postea haereticorum secta in matrimonium coniunctos nutrire prohibetur, et est ut sequitur: - Mos a turearum ministro, non accepta missionario­ est in Tunkino ut quarto dic a morte paren­ rum benedictione, quippe qui illicitis huiusmodi tum seu maritorum sacrificulus accerscatur, ut nuptiis non benedictionem modo, sed nec ullum liliis aut uxoribus ante cadaver gcnuflexis ca­ omnino consensum nec praesentiam praestare pillos incidat in parte anteriori, posteriori, ad valent, eosdem inquam catholicos, nisi aliud aures, ct in capitis summitate. Pro conficiendis obstet canonicum impedimentum, si dc gravis­ forcipibus praescribitur ferrum ex quodam monte simo, quod patrarunt, crimine dolentes, mani­ imaginario, quia inde omnia fausta sibi obvenire festa dederint poenitentiae signa, impositis sa­ vana observantia sperant. Filiis igitur aut uxolutaribus poenis, impositaque praesertim lege An. C. 1783 De «vu oleorum «anctorum vete­ rum m Sacri meniK adminis­ trandi*. Quomodo ad­ mittantur ad Sa­ cramenta catho­ lici matrimonio cum haeretici* Illicite coniuucti. An. C <7$j COLLECTANEA 344 tam utriusque sexus prolem educandi in catho­ lica religione, quam haeretici coniugis conver­ sionem procurandi, admitti posse ad Ecclesiae Qur.r -Jo r·?· Sacramenta. Quo vero ad photianos arincnosvc ingemo- haereticos tam mares quam focminas habentes !c ' "n‘ ' uxorem aut virum catholicum, optantesque ca­ tholicam amplecti religionem, si manifesta de­ derint poenitentiae signa, abiurata prius haeresi, cmissaque catholicae fidei professione, recipi cos pariter posse, eisdemque Sacramenta admi­ nistrari, etiam secreto, si eae adsint loci temporisque circumstantiae in quibus fas illis sit catholicam, quam susceperunt, religionem oc­ cultare, eisdem praeterea contagibus insinuare ut suarum nuptiarum benedictionem a catholico missionario petant, non tamquam ad validita­ tem matrimonii necessariam, sed tamquam eis­ dem maxime profuturam. 563 < .k. ■ Instr. S. C. de Prop. F. 9 Apr. rjSi . Γ ·. ir.«» d nnttiiw. — (ρκο Miss. Malabar.). — Distinctius expli­ care constituimus quinam sit verus nostri de­ creti sensus circa separationem inter pareas et choutres, quam ad avertenda graviora damna pro nunc tolerari posse respondimus ('7 [an. /77m. Ab- c. ι78j 346 COLLECTANEA » ditoque consilio venerabilium fratrum nostro» rum sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalium, » aliorumque praestantium integritate ac do» ctrina virorum, statuenda, edenda, ac vobis » denuncianda esse indicavimus, minime du· » bitamus, quin agnoscatis nihil aliud nobis » propositum fuisse, quam ut, ct venerabiles » Ecclesiae graccae ritus ac mores in suo vigore » persistant, ct debita vobis a populis obedien» tia, vestraque simul in cos auctoritas ce iu» risdictio sarta tecta servetur. Quorum utrum· » que cx una eademque animi ac iudicii ae» quabilitatc proficiscitur, per quam ct varias » ecclesiarum institutiones ct consuetudines iu» sta aestimatione pensantes, unum illud ad » animarum salutem omnino necessarium in » votis habemus, ut scilicet omnes, qui ubi» que terrarum catholico censentur nomine, » unico fidei atque unitatis vinculo teneantur; * ct supremam huius Sanctae Sedis auctorita» tem, qua super alias divina institutione pracc» minet, ad promovendam omnium ccclesia» rum utilitatem solummodo interponentes, dc * cetero fraternitatibus vestris intacta manete > volumus iura omnia ac privilegia, ct liberum > iurisdictionis vestrae exercitium, ad regendas > oves vestrae tidei commissas, casque per sc» initas mandatorum Dei ad salutis aeternae > metam, adiuvante divina gratia, dirigendas ». Qua vero graccum Patriarcham et Episco|mh charitate complectebatur Benedictus Ponti­ fex maximus, eadem cophtos quoque paro­ chos ad catholicam Ecclesiam redeuntes prosequutus est. In instructione enim pastorali Eo quamvis tempore, ad eorum Vicanum genera­ lem data, post plura commemorata exempla ecclesiasticae lenitatis erga illos, qui in aliquo ordine aut dignitate apud haereticos et schis­ maticos constituti, catholicae Ecclesiae recon­ ciliabantur, sic loquitur: « Praeclara haec le» nitatis argumenta attento nobiscum animo rc» petentes, aequum visum est, ut parochi ri» tus cophti, valide tamen ac rite ordinati, » qui cx atra errorum in quibus versabantur » caligine, in lucem catholicae veritatis cmer» gunt, capaces sint etiam inter catholicos ad» ministrationis sacramentorum parochialium, » qua prius in schismate potiebantur, quamvis » haec ipsa spiritualis auctoritas, nullo existence » parocho catholico, tributa etiam sit PP. Mis· » sionariis, ct ab illis exerceatur... Ex hac porro » indulgentia uberem in dies spiritualium gau» diorum messem cxpcctamus, lucrum scilicet » animarum ad gremium Ecclesiae redeuntium. » Probe enim intelligent, nos Pastoris lesu Christi » vicem in terris tenentes, tantum quaerere, ct » salvum velle, quod perierat; ovesque inven» tus non virga timoris, sed officio charitatis » ad ovile congregare ». Neque vero missionarii latini suarum par­ tium studium praetexere, aut conqueri possunt, vel sublatum vel imminutum iri suam pote­ statem, qua ab Apostolica Sede ornati sunt, si liceat orientalibus Praelatis suorum popula­ rium curam capessere, et plenaria in illos iurisdictionc potiri. His enim tergiversationibus, quaerimoniisque occurrit Benedictus XIV in ea, quam laudavimus, ad cophtos instructione; ita enim pergit : < Nec conqueri iure poterunt » missionarii suam auctoritatem hoc pacto vi· » deri imminutam, si opportune in memoriam » revocaverint, quae ab eorum patre ct insti» tutore S. Francisco in suo testamento seri· » pta leguntur: Et si haberem tantam sapien· » tiam, quantam Salomon habuit, et invenirem > pauperculos sacerdotes in parochiis in qui· » bus morantur, nolo contra eorum volunta· » tem praedicare. Cui sententiae consona sunt » documenta S. Bonaventurae in suo tractatu: » Quare fratres Minores praedicent : Tempe· » ratissime, inquit Sanctus Doctor, disposuit » divina sapientia, et instituit Sedes Apostoli· » ea, ut per ordines praenotatos, in praedi· » catione et confessione defectus cleri suppléa· » tur, et animae salventur, et nec in spiri· » tualibus nec in temporalibus ius clericorum » aliquatenus minuatur. Parique censura in si» mili negotio curn graecis melchitis nuperri» me discusso, a nobis definitum est: Licere » tantum fratribus Ordinis Minorum S. Eran· » cisci custodiae Terrae sanctae parochialia » munia obire circa graecos melchitas, eis· » que sacramenta administrare in iis locorum » et temporum circumstantiis, quibus omnino » dejiciat moduf habendi Parochum, aut alium » Antistitem graeci ritus ». Complura alia hic proferri possent Sacrae huius Congregationis decreta, Summorum Pon­ tificum auctoritate munita, quibus semper est definitum, latinos sacerdotes in orientem mis­ sos latinorum curam cum omni potestate ge­ rere primum debere: orientalium vero in sub­ sidium, ct quasi adiumentum, si forte alicubi (quod saepe accidit) nullus catholicus eiusdem ritus reperiatur Antistes, vel aut propter sacer­ dotum inopiam, aut etiam culpa sua negligat idoneos pastores praeficere, qui sacramenta ad­ ministrent, populosquc rudes, atque etiam pa­ rum in fide firmos, salutaris doctrinae pabulo reficiant. Potissima enim semper ab Apostolica Sede orientalis ritus habita ratio est, quem certe violari nccessc esset, si non suis, sed latinis Pastoribus orientales subderentur. Quo autem iure, quave etiam utilitate fieri posset, ut tot gentes consuetudinis, ritus, atque etiam lin­ guae a nostris societate disiunctac, latinis pa­ storibus parerent, cum suos habere possent no­ biscum tidei ct charitatis vinculo coniunctissimos? Suopte ingenio ac natura, orientales suis sunt moribus ac institutis addictissimi, nec ad conflandum orientale schisma plus valuit, quam iniusta ab obtrectatoribus dolo malo excitata in An. C. An. C. I7«J S. C. DE PROP. FIDE latinos invidia. Qutimobrcm vetus est , s:d pura putaque haereticorum calumnia, voluisse Romanos Pontifices rectos probatasque consue­ tudines, ac ritus orientales delere, latinorumque mores ct instituta subrogare, quam egre­ gie refellit idem Pontifex Benedictus «XIV in ea cncyclica, quam ad Missionarios per Orien­ tem deputatos scripsit, quaeque vulgata est torn. IV Bullarii eiusdem Pontificis num, XLVII. Ergo unum missionariis omnibus latini ritus, qui Evangelium orientalibus annuntiant, debet esse propositum, quod Apostolus Paulus vere de se praedicabat, scribens II ad Corinthios 12, 14: Non enim quaero quae vestra sunt, sed vos. Totis enitantur viribus, ut ab orientalium mentibus errores depellant, ut cos ad catholi­ cae Ecclesiae communionem traducant, ut Ro­ mano Pontifici, tamquam cius capiti sese obedientes, ac morigeros praestent: cos pascant, foveant, amantissime tueantur, quoadusque pro­ prii pastoris solatio destituuntur; ipsos etiam pastores imperitos aut desides urgeant, suble­ vent, opitulentur : non autem appetant illorum iura, neque id quod ipsis detraxerint, sibi as­ sumant, omnemque praesertim de iurisdictionc contentionem studiose devitent, quam si ad se quisque rapiat, continuo dissolvetur mutua ani­ morum consensio, quae ad fidem propagandam omnino necessaria est, ct charitas sine qua Chri­ stiana religio incolumis esse non potest, peni­ tus extinguetur. Prorsus dc medio tollat (Ep. latinus Babyl.) discordias ct contentiones inter latinos missiona­ rios ct sacerdotes orientales; si cives alicuius ritus sacerdote carentes reperiantur, sed tamen adsit sacerdos alterius ritus orientalis, qui iis Sa­ cramenta possit administrare, ultro sinat eos, si ita lubet, ad hunc sacerdotem potiusquam ad missionarios latinos in spiritualibus indigentiis confugere, quum longe inter sc, ritu latino, pro­ ximiores sint diversi ritus orientales, praesertim si huiusmodi orientales fermentati usum facerent in Coena Eucharistica. Denique totius spiritualis sui regiminis sit veluti dux ac norma, virtu­ tum omnium regina, charitas nimirum, quae non aemulatur, non agit perperam, non in­ flatur, non est ambitiosa, non quaerit quae sua sunt. (Juin igitur latinus episcopus BabylonciBis cum Praesulibus aut presbyteris orien­ talibus dc iurisdictionc contendat, si pro virili parte ea omnia praestiterit, quoad cius fieri poterit, ad eam excitandam, regendam, augendamque, ut totis viribus enicantur populares suos in viam salutis reducere; si etiam ad omnes illarum regionum necessitates exponen­ das sese communem veluti interpretem penes Sedem Apostolicam declaraverit, ac relationum omnium, quibus frequenter indiget Sacra Con­ gregatio, ordinarium quodammodo internun­ tium ac ministrum praebuerit, mirum quam amplam messem colligere poterit in regionibus 347 I erroris aut superstitionis tenebris ac nocte cir­ cumfusis. Sic autem veram solidarnquc glo­ riam consequctur, dum propositum sibi finem, cuius caussa in tam dissitas regiones ab Apo­ stolica Sede ablegatus fuit, obtigisse, ct anti­ quiore Apostolatus sui munere functum esse co­ gnoscet ; siquidem, uti recte S. Cyprianus de liait. Eccl. pronunciat, nos unitatem firmiter tenere, et vindicare debemus, maxime Episcopi, qui in Ecclesia praesidemus, ut Episcopatum quoque ipsum, unum atque indivisum probe­ mus. Si missionarii latinorum curam suscipiant, iisque sacramenta administrent, procul dubio ; ab Episcopi (latini) nutu ac potestate pendere debent; ipse enim omnimodam habet supra latinos spiritualem iurisdictioncm, cique propterca incumbit lota ea provincia, quae ad eorum curam spiritualem spectat, atque ad sacramcntotum administrationem. Si vero missionarii latini orientalium etiam regimen capessere debeant, vel quia nullus il­ lis praesit catholicus Antistes, vel quia omnis deficiat eiusdem ritus sacerdos, denique vel ob nonnullam aliam cx iis caussis quas supra com­ memoravimus, debent tunc a latino Babylonensi Episcopo veniam petere, ut suis faculta­ tibus, quas ab Apostolica Sede impetrarunt, uti queant. Consentaneum enim est, ut quem­ admodum in iis casibus auxiliarem ac subsi­ diariam latini Episcopi Babylonensis potesta­ tem exercendam esse in superiori dubio consti­ tuimus: ita etiam, qui illius esse debent adiutores atque administri, eidem tamquam capiti subsint, iliumque de imposito munere reddant certiorem, eiusque excqucndi ab ipso petant fa­ cultatem. ka quoque statuit Benedictus XIV in saepius commemorato Decreto anni 1754, num. V. Verum quoniam non raro accidit, vel la­ tinos Regulares missionarios suis privilegiis, at­ que ea qua donati sunt ab hac S. Sede Apo­ stolici muneris gratia, nimium confisos, parochialia munia tam supra latinos, quam su­ per orientales obire, despecta prorsus Episco­ pi auctoritate; vel etiam, e contra, Episcopos ita contemnere missionariorum operam, ut quamvis maximo sumptu incredibilique labore, vel ab hac Sacra Congregatione, vel a Praesidibus Regularium Ordinum illuc missi, ut in vinea Domini excolenda laborent, otiosi tamen, ct nihil agentes quandoque remaneant, ob de­ negatam ab Episcopo exercendi sui muneris potestatem ; hinc Sacra Congregatio censuit huic malo, quantum quidem fieri potest, occurrere, eo saluberrimo consilio, quod nihil detrimenti aderat Episcopali jurisdictioni, ncc missiona­ riorum laborem aut laboris fructum impedire quoquo modo possit. Itaque secum animo re­ putans, quantum removen lis dissidiis inter missionarios atque Vicarios Apostolicos Sina- An. C. 1783 An. C. î/Sj 348 COLLECTANEA An. C. 17^ suam navabunt circa populos orientales in Mis­ run), utilitatis attulerit provida Clementis PP. IX sionibus Babylonicis commorantes, qui pro­ Constitutio edita anno 1669, quae incipit prios habent Episcopos, aut presbyteros ab ipsis ailatnrc.i, eadem prorsus ratione ac methodo, constitutos, quoniam, ut supra definitum est, omnem de Apostolicarum facultatum usu in suis iidem populi Pastoribus subesse debent, Missionibus Babylonicis controversiam, inter tum Missionarii praedicti, si pro imposito sibi missionarios ct Episcopum Babylonensem coni· munere in iisdem Missionibus exercendo veniam ponendam esse decrevit. Itaque primo iubet, quod omnes et singuli et permissionem Episcopi Babylonensi;, ut su­ pra dictum est, semel petierint et obtinuerint, regulares cuiuslibet Ordinis, Instituti ct (Con­ gregationis, qui in Assyriam, Mesopotamiam, suis more solito facultatibus ab Apostolica Sede Mediam, ac regiones Bassorae ct .Mossul, ad impetratis, durante eorum officio, uti libere sacras peragendas Missiones, sive a suis Supe­ possint erga orientales huiusmodi, absque ulla rioribus ablegati sunt, sive specialiter ab hac dependentia ab Episcopo Babylonensi, imo po­ Sacra Congregatione deputati, suas Patentes, tius, quantum fas est, per locorum intervalla seu alias quascumque eorum deputations et atque itinerum difficultates, quidquid agendum constitutionis litteras, Episcopo Babylonensi, in procuratione salutis horum orientalium erit, seu illius Vicario aut Viccsgcrcnti exhibere, ct suis Episcopis referre, atque cum eorum as­ licentiam suas facultates exercendi petere de­ sensu perficere, maxime convenit. beant ct teneantur: et si quis id praestare ne­ glexerit aut recusaverit, possit Episcopus tam­ 566 quam Sedis Apostolicae Delegatus prohibere, Pc matrime.» ne facultates sibi per litteras huiusmodi con­ S. C. S. Officii /5 [an. 1-84— SuruitUEN. celebrati·. »>ut· cessas exerceat. Statim ac autem missionarii — Quando fideles baptizati matrimonium inire dote abHfnic.o· ram praedicti suas putentes litteras Episcopo exhi­ volunt, ct missionarius praesens est, tunc co­ tum. buerint, et veniam exercendi suas facultates ab ram ipso contrahunt, et benedictionem solcipso postulaverint, nequeat ille, sub inscientiae mnem recipiunt. Si vero longe absens sit, vel aut alio quovis praetextu impedire, quominus non detur loci aut temporis opportunitas, cum imposito sibi munere perfungantur; nisi in casu Concilium Tridentinum his in partibus publi­ gravis caussae eidem Sacrae Congregationi sta­ catum non fuerit, indifferenter omnibus per­ tim communicandae. Quotiescumque vero iidem mittitur, modo alias non sit impedimentum, missionarii latinoium, aut eorum orientalium coram christianis praesentibus inter se contra­ qui iuxta superius recensitos cusus Episcopo here. Missionario autem reduce, nec renovatur Babylonensi subsunt, spirituali curationi ope­ consensus, saltem sub conditione, nec ordina­ ram dabunt, quoad parochiale» functiones eius­ rie ipsis impertitur benedictio. dem Episcopi visitationi ct correctioni subject i R. Non esse inquietandos fideles qui, mis­ sint, ab eo sancta olea ct sacrum chrisma ac­ sionario longe absente, matrimonia ineunt in cipiant, ac demum illum de statu atque incre­ Sinis coram christianis tantum, cum neque Trimento Missionis identidem certiorem faciant, dentini lex publicata ibidem fuerit; hinc vera et coniunctis cum eo viribus, catholicae li- esse matrimonia, ideoque indissolubilia, quae dci propagationi, atque animarum saluti sedulo in locis Sinarum contrahuntur solo contrahen­ ac vehementer incumbam. Hac tamen sibi tra­ tium mutuo consensu , ab anno usque 1665 dita potestate, caveat Episcopus, ne unquam declaratum est; ct, etiamsi promulgata ea lex ea in Missionis detrimentum abutatur, et quae foret, valere tamen matrimonia in praesentia illi ab hac Sacra Congregatione, ad cultum re­ duorum testium tantum, quoties in loco ubi gionum eius fidei ac regimini concreditarum, matrimonium contrahitur, vel in vicino , ad suppeditamur, upostolicorum operariorum prae­ quem sine periculo accedi possit, parochus vel sidia ct adiumenta, inania ac vacua esse pa­ alius sacerdos saccularis vel regularis non exi­ tiatur. Urgeat imo atque instet, illorum operi stât ab Episcopo deputatus, haec pariter Apo­ advigilet, ut quisque suo muneri cumulatissi­ stolica Sedes pluries interrogata respondit. Caeme satisfaciat, ct in ea praesertim agri domi­ terum, ne Sacramenti dignitas vilescat, voluit nici paitc excolenda, quae vepribus ac dume­ Sanctitas Sua adhortandos fideles ut missio­ tis magis redundat, eorum consilium, laborem, nario reduci sesc sistant, ab coque benedictio­ ac solertiam quam aptissime adhibeat, ac de­ nem petant, praevia tamen facta declaratione mum praestitutis temporibus, iuxta sacramen­ a missionario benedictionem huiusmodi ad va­ tum ab ipso in episcopali consecratione prae­ liditatem matrimonii nequaquam perlinere. stitum, de statu ac ratione Missionis Babylo­ nicae Sacram Congregationem certiorem reddat, 567 et si quid gravioris momenti inciderit definien­ Publfcalfo de­ dum atque explanandum, eidem referat, ciusS. C. de Prop. F. r Martii - (C. P. creti tridcniisi pro Sin.) — Tijnk. Orient. — Ad dubium pro­ ίa*1 ttii quando que iudicio atque auctoritati committat. positum circa validitatem quorumdam matri- praesumatur. Cum veru missionarii a limricem operam An. C· »7R l S. C. BE PROP. EIDE 349 monioiiim quae inibi facta fuerint absque so· 1 ut fert consuetudo, ct quamvis deficiat titulus Icmnitatibus praescriptis « Concilio Trident ino lucri cessantis, aut damni emergentis ? responsum fuit ut sequitur: 4. Cum Constantinopoli non infrequentes R. Scribendum Vicario Ap. nullum icpc- sint casus incendiorum, pestis, calumniarum, rii i vestigium in actis S. C. dc publicatione vulgo avanie, quae aliquando a mutuatariis pa­ cap. 1, sess. 24 De reformatione matrim., Con­ tiuntur curn gravi eorum damno , quaeritur : Utrum propter periculum, cui in praedictis ca­ cilii Tridentini in torris et locis dc quibus quaesivit. Idcoquc nisi ipsi constet revera pu­ sibus sors mutuorum exponitur, licitum sit blicatum fuisse illud Decretum, vel saltem sem­ propter pecuniam mutuo datam aliquid ultra per observatum, ac matrimonia absque prae­ sortem exigere? c* 5. Utrum actuarium cx mutuo, propter ex­ sentia parochi inita tanquam irrita habita fuisse, tunc pro non publicatione sentiat. Attamen posita pericula a mutuante pactum, exigi licite curet ut matrimonia coram parocho et testibus possit, quando mutuatarius, in assccurationcm celebrentur; sed si secus factum fuerit, non ideo sortis mutui, pignus aequivalens vel excedens mutuanti tradit. Ratio dubitandi est, quia non ea nulla declaret. Caveat praeterea, quod etiam in locis ubi Decretum Concilii Trindentini pu­ restituente mutuatario sortem mutui tempore blicatum est, si tamen propter distantiam lo­ praefinito, pignus vendi non potest a mutuante, ut suam cx ipso pecuniam recuperet. Idcoquc corum parochus commode haberi non possit, valida etiam habenda sunt matrimonia, iuxta vel mutuans cxpectare debet restitutionem sor­ tis, quando mutuatario placuerit, vel cum gra­ resolutionem S. Officii. vibus expensis debet mutuans ante tribunalia regionis cogere mutuatarium ad pignus ven­ 568 dendum, ut sibi sors mutui restituatur. Ali­ nXhd‘ùènn? Instr. S. C. S. Officii 6 Sfartii /; Vic. Ap. Suruiiuas.) — Quod apud vos, quereris, in tanta messis copia exiguum re­ portari fructum, multosque Christianos ava­ ritia, fraudibus, aliisque ilagitiis inquinari, plurimos vero , nullo religionis studio incen­ sos , omnis boni operis cessatione torpere, dolendum quidem est fusisque lacrymis pro­ sequendum, Attamen a Divo Paulo edocti quod neque qui plantat est aliquid, neque qui rigat, sed qui incrementum dat Deus, caele­ stem vineae cultorem loto corde deprcccmur, ut steriles istas Christianorum plantas dimit­ tat adhuc, nec veniens succidat, sed sinat circa illas fodi, ct stercora immitti, ut acriori ac vchementiori zelo atque industria excultae, atque a spinis vepribusque purgatae, retardatos fru­ ctus tandem aliquando lectiori ubertate com­ pensent. Quod si forte, incomprehensibili Dei I. Ob Olplfl laberis (nicta® nc vidant inici·» misMoiuri* Ao. C. 17”·» S. C. DE PROP. FIDE 351 iudicio, inanes fuerint labores vestri ac vacuae victum sibi quaeritent. Decet enim virgines Deo sollicitudines, vestra vobis semper in caelis devotas omne virorum consortium devitare, ac constabit baata merces, nec ultra quidquam domi se continere, ut silentio, precibus ac sen­ certe a vobis exigetur. Vinea Domini exercituum suum custodia, a Deo impetrent quod pie sanerat domus Israel; hanc ipse plantaverat, turres ctcque voverunt. 4. Provectiores aetate, ct si fieri poterit, ac torcular in medio eius extruxerat, sepibus vallaverat, nihil demum praetermiserat quin saltem anno trigesimo iam transacto, moribus, speciosissimam redderet, uvasque gigneret fe­ scientia ac prudentia caeleris excellentiores eli­ racissimas. Pro uvis tamen, praeter Domini gantur ad munus docendi puellas. 5. iNon in qualibet domo hoc munus ab ex peccationem, exortae labruscae sunt ct sterilis evasit vinea, inculta atque deserta. Non id pro­ ipsis exerceatur: sed vel in propria, vel in fecto vitio ac culpae cultoris vineae tribuendum aliena a missionario designanda, in qua tamen est; nosque hoc exemplo edocemur animarum viri non commorentur, vel nullus saltem ipsis salutem, tota quanta est, Dei opus esse, suaque pateat accessus, cum puellae ad audiendam solum omnipotentia corda hominum ad bonam doctrinam Christianam in eam convenerint. 6. Haud ita crebri sint omnium puellarum frugem converti, atque fidei, spei , charitatis studio inflammari; nihil praeterea aliud ab conventus, ne forte in suspicionem veniant gen­ animarum pastoribus exigi, nisi ut in omni tilium; sed potius magistrae seorsim puellas patientia ac doctrina, arguant, obsecrent, in­ in propria, vel in illarum domo erudiaht, at­ struant; et cum omnibus sui muneris partibus que ita demum se gerant ut non modo apte cumulatissime satisfecerint, dicant quod Apo­ doceant, sed etiam cum magna prudentia cir­ stolis Dominus praecepit: Sic et vos cum fece­ cumspiciam, ne quid Christiana res , quae in ritis omnia quae praecepta sunt vobis, dicite: tantis periculis isthic versatur, detrimenti capiat. Has tu regulas missionariis tuis nostro no­ Servi inutiles sumus; quod debuimus facere, mine denuntiabis, praecipiesque ut iis pareant fecimus. j. Dc regalia — Quoad institutionem societatis Virginum exacte ac diligenter. Si vero perspexeris huius­ pro Societate V/q?/ociia non tantum sit ad novae vitae custodiam et infirmitatis medicamentum, scd etiam ad praeteritorum vindictam ct castigationem. Quot autem sint opera satisfactionis, ex Cathechismo Rom. De sacram. Poenit. part. 2 art. 77 edi­ scant, qui sic habet: Verum omne satisfactionis I genus Pastores docebunt ad haec tria praecipue conferendum esse, orationem, ieiunium, et elee­ mosynam, propter eas rationes quae ibidem fu­ sius declarantur. Tandem si velint adhuc in hanc rem quasdam proponi sibi regulas, quibus certo possint insistere, consulant praeclarissimas Instructiones S. Caroli Borromaei ad confessarios data>. Nihil in iis nisi sanctum, rectum, atque huic qua vivimus Ecclesiae disciplinae accom­ modatum reperient; cx quibus haec dumtaxat excerpsisse sufficiat, ut omnibus isthic tccum in vinea Domini laborantibus innotescant: Pro imponenda poenitentia prudens esse debet con­ fessor, nec ita levem adhibeat, ut clavium po­ testas inde contemnatur, et ipse peccatorum alienorum evadat particeps; nec ita etiam gra­ vem aut diuturnam, ut poenitentes ei obsequi recusent, aut acceptam cx integro non exe­ quatur. [deo sacerdos canones poenitentiales consulat, quibus, licet cum prudentiae discre­ tione et modn, pro poenit entis contritione, qualitate, statu, aliisque circumstantiis, uti de­ beat, tamen iu \ ta ens, quasi tra litam sibi re­ gulam, sacerdos se gerat, prout expedire ei visum fuerit; et quando poenitentiam canonum rigori omnino conformem non imponet, eam tamen poenitenti significabit, ut ad contritio­ nem eum moveat, et leviorem iniunctam poe­ nitentiam ipse ardentius exequatur, motus sci­ licet ex hodierna Ecclesiae benignitate, qua antiquioris disciplinae rigor mitigatur. Optimis hisce institutis imbuti, eamque ineuntes ratio­ nem missionarii isti tui, quam S. Carolus in administratione Sacramenti Poenitentiae confcssariis explanavit, sperandum profecto est poe­ narum severitatem ita cum prudentia ct leni­ tate temperaturos esse, ut nec illa lapsos de­ terreat, quin, perversitate abiecta, ad poeniten­ tiae ct emendationis semitas revertantur, et ad Sacramentum reconciliationis rite suscipiendum accedant; nec istos peccantes ita molliter cor­ ripiat, ct sine congrua castigatione dimittat, ut ipsi peccata sua leviora putantes, occasione accepta, in eadem vel graviora deinde labantur, thesaurizantes sibi iram in dic irae. Alterum abusum in eo collocas quod abso- ,, lutioms sacramcntalis beneficium nimium dif­ ferri suspicaris. In hac re certum iudicium ferri minime potest. Confcssarius , qui tamquam iudex pio tribunali sedet, et tamquam medi­ cus medicinam parare debet aegrotis, ipse so­ lus scrutari potest quanta sit criminum atro­ citas, quae aegritudinis pertinacia, quae dis­ positio pocnitcntis. Oportet propterea ipsum diligenter investigare, num qui ad Poenitentiae Sacramentum accedunt, eo animi dolore com­ missa crimina exeerentur, qui a Concilio Tridentino (Sess. XXIV, cap. 4, De Contritione) ad Sacramenti integritatem requiritur; num vitae novae inchoationem, ac praeteritae odium, non voce dumtaxat ac labiis, scd intimo cordis affectu polliceantur; num, in testimonium bonae huius ac firmae voluntatis, cessasse iam se aliquam­ diu a peccatis doceant ; num eas occasiones, quae vel per sc, vel cx propria malitia aut pravitate, ad peccatum inducunt, si in eorum potestate fuerit, plane dimiserint; num remedia alias ipsis proposita adhibuerint, quorum prae­ sidio peccatum in necessariis atque involuntariis occasionibus devitent ; num consuetudinem pec­ candi abiccerint; num, si alias beneficium abso­ lutionis obtinuerint, iterum in eadem crimina ex propria malitia relapsi, in eodem fuerint cocno volutati: num rerum, fumaa atque hono­ ris in quo proximum laeserint, parati ac prom­ pti sint sarcire damnum aut iniuriam, si vires aut occasio suppetant. Haec, pluraquc alia quae a laudatis S. Caroli instructionibus petere inissionnrii possunt, diligenter ab ipsis expendenda sunt, priusquam beneficium absolutionis im­ pendant. Scd cum haec ipsa inter arcana Confes­ sionis delitescant, difficile sane est indicare, an ea, quam superius innuimus, indicis potestate ic medici auctoritate abutantur, vel asperius An.C. ni .•‘V" An. C. ί7β4 S. C. DE PROP. EIDE ac durius cum pocnitcntibus rite dispositis sc gerant. Caveant tamen diligenter missionarii, ne, si quandoque poenitentia publica sit iniungenda, atque etiam aliquanto tempore protrahenda, quempiam interim sinant sacramcntalis abso­ lutionis beneficio privari, dummodo is nullum ex sua parte obicem ponat, dignusque habeatur cui gratia reconciliationis cum Deo in foro con­ scientiae impertiatur. Non enim vos latere ar­ bitramur plurimum inter sc differre privatam peccatorum absolutionem, in foro sacramcntali pocnitcntibus indulgcndam, ac publicam cum Ecclesia reconciliationem. Nemini illa deneganda est qui rite sit affectus et necessarias prae sc ferat ad hanc gratiam consequendam disposi­ tiones. Benigna enim ac misericors est sancta mater Ecclesia, nec patitur manere quempiam sub iugo ac servitute diaboli, Dei hostem, om­ nibus carentem bonorum operum meritis, qui ex corde, ct vera animi ac mentis contentione veniam a Deo suorum delictorum deprecatur. Altera vero, publica videlicet reconciliatio, iudicio Episcopi est reservanda, qui pro locorum .te temporum circumstantiis statuet quid factu opus fuerit, atque ita severitatem cum lenitate conciliabit, ut et noxiis poenam, et frenum in­ sontibus sit allatura. ibÎÂVÆu* Non est hoc loco praetereunda istorum pari. nu.ini per· ter missionariorum consuetudo, qui nimiae for.p. jjm. SCvcritaii inhaerentes, nonnullos, quamvis sua crimina confessi ac detestati fuerint, ar­ cendos tamen iudicant a Communione Eucha­ ristica. Nemo profecto inficias iverit, quin an­ tequam quis ad Eucharistiam accedat, praepa­ ratum animum habere oporteat; quae autem, aut qualis huiusmodi praeparatio sit, aptissi­ me docet Cathechismus Romanus (De Sacr. Eucharist. n. 55, 56, 5y), quem missionarii saepius consulent; est enim liber et doctrina et auctoritate cactcris omnious anteponendus. Prae­ paratio autem alia est huic Sacramento maxi­ me conveniens ac consentanea, alia vero om­ nino necessaria, dc qua loquitur Apostolus in­ quietis: Probet autem seipsum homo, et sic de pane illo edat et de calice bibat; qui enim manducat et bibit indigne, iudicium sibi man­ ducat et bibit. Concilium Tridentinum dc hac ne­ cessaria animi praeparatione disserens, sess. i3 cap. 7, sic inquit : Quare communicare vo­ lenti revocandum est eius praeceptum, scilicet Apostoli: probet autem seipsum homo. Eccle­ siastica autem consuetudo declarat eam pro­ bationem necessariam esse, ut nullus sibi con­ scius mortalis peccati, quamtumvis sibi contritus videatur, absque praemissa sacramentali Con­ fessione, ad sacram Eucharistiam accedere de­ beat. In capite vero 8. proxime sequenti fi­ deles horiatur, ut panem illum supersubstantia­ lem frequenter suscipiant. Ac demum, sess. 22 De sacrificio Missae, cap. 6 , sic loquitur : Collectanea S C. de Prop. Fide Vol. 1. 353 Optaret quidem sancta Synodum ut in singulis Missis fideles adstantes, non solum spirituali affectu, sed sacramentali Eucharistiae etiam perceptione communicarent. Itaque si, cx his simul sumptis sententiis, rridentinorum Patrum mentem penitus per­ scrutemur, illud certe exploratum habebimus, illos quidem ab Eucharistica mensa omnino removendos esse qui, peccati mortalis con­ scientia oppressi, tanto ac tam singulari Dei dono censentur indigni ; caeterum frequentem Eucharistiae usum Tridentinos Patres fidelibus suadere; optare imo, ut in singulis Missis ad­ stantes fideles de Eucharistica mensa participes fiant: quod sane non modo optari, sed nec sperari quidem posset, si Eucharistico pane ii solum reficerentur qui ab omni levioris etiam culpae labe immanes essent. Haec si missio­ narii lui diligenter perpendant, videbunt pro­ fecto num laudanda sic illorum consuetudo, qui, pro dignitate Sacramenti Eucharistiae, sin­ gulares quasdam ct vix sperabiles dispositiones exigunt a fidelibus, longequc maiores quam quae sufficiunt ad absolutionem in sacramento Poenitentiae consequendam. Excitanda £crtc maior fidelium devotio est; acrius incendendi ad detestationem praeteritorum criminum; quae­ dam veluti fames ac desiderium vehemens in cibum Eucharisticum excitandum, ut qua ma­ iori possunt reverentia atque pietate suscipiant ; verum, quemadmodum corporis vires alimento sustentantur, ita animae languor atque infir­ mitas cibo hoc spirituali, quo pascimur, de­ pellitur ac roboratur. Quotidie peccas, quotidie sume, inquit Augustinus (in sermone De verb. Apost.); Et si quis attenderit diligenter, subiungit Cathechismus Romanus, omnium Patrum, qui hac de re scripserunt, sententiam eamdem fuisse compenet. Atque eo praesertim promptiores faciliorcsque decet esse istos Sinarum missionarios in admittendis fidelibus ad hoc coeleste convivium, quod rarissime illos se praebeat occasio Eucha­ ristico pane reficiendi. Aut semel aut bis in anno, propter regionis amplitudinem, sacerdo­ tis copiam habent ; urget praeterea lex Com­ munionis Paschalis; senectus, aegritudo, ege­ stas, gentilium rabies atque ira, cactcrac de­ mum vicissitudines ac vitae huius nostrae dis­ crimina, mortem aut prope adesse, aut ad­ ventare denuntiant. Numne nulla hora ratio habenda est, ut christiani et Ecclesiae prae­ cepto parcant, ct in tantis periculis constituti, ac mortem fortasse haud longo post tempore subituri, coelesti hoc pane et quasi arrha bea­ titatis aeternae reficiantur ac recreentur? Neque tamen haec dicta volumus, quasi nulla sit facienda distinctio inter cos qui ad Eucharisticam cocnam accedunt, omnesque passim sine diligenti probatione sint admittendi ; con­ silium inde, rationem, iudicium huius proba45 An. C. 178< An. C. Ι7$4 354 COLLECTANEA cos etiam, levi forsitan cx causa, a tribunali tionis animarum pastoribus committendum esse ultro concedimus. Ncc ignoramus, praeter actua­ Poenitentiae repelli. Non satis tamen declaras, lia ct per se mortifera peccata, inordinatas quomodo res ista procedat. Neque enim suspi­ aliquando cupiditates et vitiosas quasdam ha­ cari fas est missionarios istos, quos tu ipse bitudines hominum animis alte infixas reperiri, fateris egregiam navare operam in procuranda per quas ad pietatis studium desides, ct ad ve­ animarum salute, et pietatis ac charitatis studio plurimum apud te commendari, ita misericor­ nialia peccata proclives redditi, ad graviora deinde admittenda crimina facile ditabuntur, diae ac lenitatis fuisse oblitos, ut peccatores, quibusque extirpandis pii ct docti animarum aliquo poenitentiae stimulo excitatos, ad sc pro curatores salutaria quandoque medicinalis se­ Confessione suarum culparum accedentes, re­ veritatis remedia adhibenda esse non dubitant. pellant: absolutionem enim sacramentalem im­ Sed si nimius sit in hac agendi ratione rigor, merentibus denegare in potestate sacerdotis est; ct si plcrique eorum qui sacramcntalis absolu­ at criminum confessionem non audire, llagitionis beneficio digni habiti sunt, a dominica tium esset non ferendum. Quaestionem igitur Communione indistincte ct sine gravi causa re­ a te propositam sic accipiendam esse existima­ pellantur, non probamus. vimus, ut de iis dumtaxat peccatoribus quae­ Neque propterea aliunde evenire putamus rendum sit, qui iis criminum nexibus impli­ (id quod non sine admiratione animadvertimus) cantur, quibus a iurc adiuncta est excommu­ in tanta copia Confessionum , tam exiguum nicationis poena. Atque in hanc rem illud ma­ esse numerum illorum qui Eucharistico pane xime considerandum videtur, num aliquis per refecti nuntiantur. Ebriosi, focncratorcs, impuri, sententiam iudicis fuerit excommunicatus ac sacrilegi, pacis perturbatores, inconstantes in publice denuntiatus, an vero eam censuram a fide, hypocritae, qui filias nuptui tradunt gen­ iurc contraxerit, haud quidem iudicis sententia tilibus, scandulosi, aliique demum qui gravio­ declaratam, sed cum crimen, propter quod in ribus flagitiis coinquinantur, a mensa Domini excommunicationem incidit, ita notorium ac segregandi sunt, imo ct repellendi iuxta regu­ manifestum sit, ut nulla possit tergiversatione lam traditam in Rituali Romano, lit. De Eu· celari, aut iuris suffragio excusari, hinc passim charistia. At vero si miseros ac coinquinatos apud reliquos fideles pro publico peccatore ha­ isliusmodi homines suorum criminum vere et beatur. Uterque profecto a Sacramento Poeni­ salubriter poenitear, si ca remedia, quae a con- tentiae repelli debet; nequeunt enim excom­ fessariis tradita sunt pro emendatione vitae, municari participes fieri Sacramentorum. Dis­ pro alienarum rerum restitutione ac scandali re­ crimen tamen inter utrumque intercedit, quod paratione, iuxta superius traditas regulas adim­ excommunicatus ct denuntiatus sententia iudi­ pleverint, atque propterea dignos exhibuerint cis, cum a caetcrorum fidelium communione poenitentiae fructus, quibus cos ct veniam a Deo separetur, vitandus etiam est, idcoquc nec in sperare, et relaxationem suorum criminum a ecclesiam admitti potest, ut incruento Sacrificio pocnitentiario sacerdote impetrare nihil prohi­ assistat, publicas preces fundat, cactcrisquc com­ bet, cur, ad Eucharisticam Communionem non munibus religionis officiis adstet, excepta dunadmittantur? At sutchuenses Christiani non haec taxat verbi Dei praedicatione, quam excommu­ produnt certa doloris ac poenitentiae argumenta: nicates audire a iurc permissum est, cap. Reergo non solum Eucharistiae Sacramento pro­ spons. 43, De sententia excommunicationis. Is bantur indigni, verum criminum etiam relaxa­ vero cui excommunicationis nulla est indicta tione. Itaque si cx doloris indiciis atque cx novae sententia, vel iudicialis declaratio, ncc a fide­ vitae emendatione non dubitant missionarii quin lium coctu repellitur, neque aditu ecclesiae pro­ illis sacramcntalis absolutio impertiri possit, ncc hibetur, ncc a publicis precibus excluditur; ambigere debent quin satis dispositi sint ad Do­ Sacramentorum tamen participatione, sicut in minicum panem manducandum, praesertim si scipso incapax est, ita a fideli mysteriorum aliqua urget necessitas cx iis casuum circum­ Dei dispensatore merito arcendus, propter cri­ stantiis quas paulo ante commemoravimus, ct minis sui notorietatem ct pertinaciam; cx quo, nisi forte publice infligendae poenitentiae instet cum publicum scandalum exortum fuerit, nisi occasio, cum videlicet sacramcntalis quidem cessaverit, ct apta ac convenienti poenitentia absolutio non denegatur, sed ob grave aliquod fuerit emendatum, indignus omnino censendus palam patratum scelus, quod multorum oculos est ut mysteriorum Christi particeps fiat , nc offendit, publica differtur cum Ecclesia reconci­ contra Evangelii praeceptum margaritae mit­ liatio, quae tamen, ut supra dictum est, non te­ tantur ante porcos. Quae autem ct quanta esse mere, neque, si fieri potest, cx privati cuiuslibet debeat poenitentia sontibus irroganda, qua ra­ sacerdotis opinione, sed cum consilio aliorum ( tione scandalum tolli possit, statuant missio­ atque praesertim Episcopi est imponenda. I narii oportet, libralis locorum ac temporum ‘JaT Tertia quae te commovet abusuum suspicio J circumstantiis, atque illud praesertim curent, ito ircioda est, quod non modo limes criminosis quibus­ ut nihil nisi te auctore ac iudicc decernatur, si te consulendi detur potestas. Atque hinc dam sacramentalem absolutionem differri, sed Λη· C. 17?( An. C. 17« I (k duritate ac brei.cmtaic erga pei-catoren. S. C. DE PROP. FIDE 35S propterea haud probanda est illorum agendi nos prosequi debere. Fixa enim atque immota ratio qui, nulla adhibita distinctione inter ex­ in evangclicorum operariorum mentibus haerere communicates vitandos, ct inter toleratos, omnes debet divina eiusdem Servatoris nostri senten­ passim prohibent, diebus etiam festis, ab aditu tia : Dico vobis qund ita gaudium erit in coelo ecclesiae, atque a sacro fidelium conventu. super uno peccatore poenitentiam agente, quam Nam si id agunt quod excommunicationis eam super nonaginta novem iustis qui non indi­ esse vim arbitrentur ut, qui illi subiicitur, sta- gent poenitentia. Imitentur itaque egregii isti tim arcendus sit ab omni fidelium communione, tui cooperatores cultorem vineae in eodem Lu­ memoratae distinctioni repugnant, atque ideo cae Evangelio commemoratum, cui cum ali­ errant; si vero hanc ipsi poenam, arbitratu suo, quando eiusdem vineae dominus dixisset: ec­ omnibus passim excommunicatis decernunt, dc ce anni tres sunt ex quo venio quaerens nimia severitate sunt corripiendi. An vero qui fructum ex ficulnea hac, et non invenio; puellas, a parentibus gentili viro desponsa­ succide ergo illam; ut quid terram occupât? tas, invitas rapiunt ct traducunt ad domum statim rogavit enixe ut arborem illam quam­ sponsi, in excommunicationis poenam incurrant, vis sterilem alio saltem anno vigere sineret, sic habe: aut sponsalia inita sunt a parentibus promisitque se fossione ac stercoratione foepriusquam puellae usu rationis potirentur, nec cundaturum. Ne tamen et alterum eiusdem constat post rationis usum illa confirmasse ac Servatoris nostri lesu Christi monitum contem­ rata habuisse; cum haec sponsalia irrita om­ psisse videamur, cum Apostolis suis dixit, ut nino sint, profecto qui raptui harum virginum etiam pulverem c pedibus excuterent, ubicum­ consilium, auxilium aut favorem praebent, sunt que non fuissent recepti, ita charitatem quae ipso iurccxcommunicati iuxta caput 6,sess.XXIV patiens ac benigna est, quae omnia sperat, omnia De reformatione matrimonii, Concilii Triden­ sustinet, infirmis impendamus, ut nihil validio­ tini; secus vero, si sponsalia cum carum con­ ribus detractum sit. Utrique colendi, hortandi, sensu vel primum inita, aut deinde confirmata amplectendi; sed quo quisque in Fidem studio fertur, eo magis vel excitandus, vel confirmansunt, ac proinde firma ac valida reputantur; non enim raptorum poenis subiiciuntur, qui ! dus. Prudentia tua maxime qua gregi isti uni­ sponsas ad sponsurii vi pertrahunt , quamvis verso praesides, quaeque agendarum rerum ma­ gistra et gubernatrix est, providebis ne cui invitas et renuentes. Expediti ab iis quaestionibus quas pro ad- quidquam debeas, atque omnium veluti amanmipistratione Sacramentorum proposuisti, gra­ tissimus parens ac doctor existimeris. Quae multa congeris sub quinto abusuum dum facimus ad quartum querelarum tuarum caput. Itaque angeris animo missionaries quos­ capite, de orationibus, ieiuniis, abstinentiis, vi­ dam isthic esse, qui christianitates aliquas de­ giliis, corporis cruciatibus, aliisque consuetudi­ relinquunt, eo quod frustra in iis excolendis nibus, quas aliqui missionarii tui, bono quidem laboraverint, quamvis nec Christiana fides, ncc zelo, sed nimia forsan austeritate, cui plurimum addicti sunt, permoti, ad istos Christianos inve­ orandi studium in iis cessaverit. Aiunt enim in tanta messis copia et operariorum paucita­ xerunt: dc iis haud profecto possumus certi ali­ te, operam potius impendendam esse in agro quid exploratique ad te scribere. Quoniam si frugifero quam in sterili, a quo fructum spe­ I hac austeriori disciplina, in fidei ct charitatis rare vix possunt. Hoc tamen nos arbitramur operibus magis fideles isti proficiunt, non est non missionariorum indicium esse debere, sed I istiusmodi austeritas improbanda ; si vero per­ territi hoc agendi rigore, a levi ac suavi iugo tuum. Tibi potissimum istius vineae Domini Sabaoth est demandata plantatio. Tu vigiles Christi se potius subducunt, tunc sane ea agendi ratio, nec utilis, nec probanda videretur. Qua­ qui vineam custodiant disponere, tu sepibus propter generatim dicimus quod cum nos, tanto munire, tu muro cingere, tu infrugiferas ar­ bores eradicare debes; qui tecum serunt, co­ locorum intervallo disiuncti, minime de his in­ lunt, laborant, cooperatores tui sunt tuisque dicare possimus, tua esse debet deliberatio, propterea iussis obtemperare oportet. Exemplo atque a te maxime perspiciendum, quid in usi­ autem suo nobis Dominus commendavit, ma­ bus istis atque consuetudinibus, ad pietatem, iori studio atque animi contentione peccatori­ iustitiam, humilitatem, animique in fide con­ bus operam nostram navandam esse quam stantiam maxime conducat; et quum tibi con­ iustis. Ipse dc sc inquit: Non veni quaerere stiterit alacrius ferventiusque Christianos viam iustos, sed peccatores; atque iterum: Non sum mandatorum Domini cucurrisse, quo magis missus nisi ad oves, quae perierunt, domus acrioribus severitatis stimulis excitati sunt, per­ Israel. Idcirco boni pastoris formam et simi­ mittere sane poteris novas hasce missionariorum litudinem, qui dimissis in deserto nonaginta asperiores institutiones. novem ovibus, illam unam quaerebat quae pe­ Caeterum, ut aliqua etiam singulatim tibi rierat, nobis ante oculos posuit, ut hoc exem­ a nobis hac dc re suppeditentur monita, quibus plo doceret qua ipse charilatc ac benignitate tuam agendi rationem accommodes, tibi in pri­ peccatores quoscumque complexus est, eadem mis, ac etiam missionariis tuis, regulas a Ca- An. C, 17$ J Asperior»* /e!» •biJiQtn m· mu «everiti» UniperauJ*. An. C. 1784 356 COLLECTANEA thechismo Romano traditas, tum dc poeniten­ tia quam de oratione, maximopcre commen­ damus. Si enim omnium manibus aureus iste teratur liber, atque cius praeceptis, institutis, monitis ac disciplinae arctissime adhaereant missionarii, minime ambigendum, quin et si­ milis omnium futura sit in animarum procu­ ratione institutio atque etiam fructus uber­ rimus. Praeterea, haud nobis probari potuit opinio illa, quae apud plures missionarios isthic rece­ pta videtur, videlicet iugum sinensibus Christianis aggravandum potius esse quam minuendum. Non ita sane se gessit Apostolus in praedica­ tione Evangelii; cum enim ad Hebraeos scri­ berer, recenter ad fidem conversos, reconditorum mysteriorum capaces eos esse non arbitratus est, quoniam imbecilles erant ad audiendum ct quibus lacte opus erat, non solido cibo (c. v. n. 12); perfectorum autem est solidus ci­ bus ; atque hoc ipsum Corinthiis neophytis con­ firmavit (I Corinth, c. 1IL 1), ait enim: Et ego, fratres, non potui vobis loqui quasi spiritua­ libus, sed quasi carnalibus. 7'amquam parvu­ lis in Christo, lac vobis potum dedi, non escam; nondum enim poteratis ; sed nec nunc quidem potestis: adhuc enim carnales estis. Ad Romanos I autem (xtv) inquit: Infirmum in fide assumite, ! non in disceptationibus cogitationum. Alius enim credit se manducare omnia; qui autem infir­ mus est, olus manducet; is qui manducat non manducantem non spernat, et qui non manducat manducantem non iudicet. Et paulo infra (xv) subiungit: Debemus autem nos firmiores imbecillitates infirmorum sustinere, et non nobis placere. Ex his iuum Apostoli sententiis, certe consequitur solidiorem cibum cscamquc firmiorem iis solummodo praebendam esse, qui confirmati in fide, ac spiritu Dei pleni sunt ; lacte vero atque escis tenuissimis nutriendos esse neophytos, viribus enim destituuntur, nec adhuc tam valida charitate roborati sunt, ut, ct praeceptis Christianae legis pareant, quemad­ modum par est, ct aliis graventur oneribus, a quibus absque peccati noxa liberi ac soluti esse possunt. Ita quoque beatus Apostolus Petrus recenter ad fidem perductos, teneros veluti in­ fantes alloquitur: Quasi modo geniti infantes rationabiles sine dolo lac concupiscite ut in eo crescatis in salutem: cadcmquc tandem spiritus lenitate ac charitatis temperamento usus est Dominus cum Apostolis, inquiens: Adhuc multa habeo vobis dicere, sed non potestis portare modo; cum autem venerit ille Spiritus veri­ tatis, docebit vos omnem veritatem. Quapro­ pter oportet ut missionarii isti lui asperioris zeli studium temperare curent, commisereantur in­ firmis, non pharisaeorum more oneribus im­ portabilibus eos aggravent, sed potius suave il­ lud Apostoli in animarum directione monitum prae oculis habeant: Induite vos, sicut electi An. C. i;h /)ei, sancti et dilecti, viscera misericordiae, I benignitatem, humilitatem, modestiam, patieni tiam;.. . super omnia autem haec charitatcm habete, quod est vinculum perfectionis. Neque etiam laudari potuit ab EE. PP. huI ius S. C. ca severitas prohibendi coniugibus nc quibusdam festis diebus ac iciunio dicatis de­ bitum coniugale deposcant. Quoad hoc quum Ecclesia nihil coniugibus praecipiat, ancipitisquc iudicii sit certas in hanc rem leges praescribere, satius est ut missionarii quoque nihil districte iubentes, coniuges dumtaxat inducant, secundum indulgentiam, ct non secundum imperium, ad sequendum illud Apostoli monitum : Nolite fraudare invicem, nisi forte ex consensu ad tempus, ut vacetis orationi, et iterum reverti­ mini in idipsum, ne tentet vos satanas propter incontinentiam vestram (t Corinth, vu, 5); quodque etiam coniugibus inculcare debent sa­ cerdotes in Missa benedictionis nuptiarum, iuxta Rubricam Missalis Romani: Moneat eos sacer­ dos ut orationis tempore, et praesertim ieiuniorum ac solemnitatum, casti maneant. Verum· tamen, si qui huiusmodi monitis non obtem­ peraverint, haud legis scu praecepti alicuius violatores censendi sunt, neque de commisso crimine culpandi, sed potius hortandi ut conti­ nentiae bonum precibus a Deo impetrent, illudque Augustini effatum saepius ex corde repetant: Da, Domine, quod iubes: iube quod vis. Dc mullis longisque precibus a missionariis ;r\ pariter isthic invectis, secundum ca quae a te « mo m *· proposita sunt, nihil iubet, nihil vetat haec ‘ S. C. Non enim ambigit quin unusquisque vestrum probe teneat Apostoli Pauli sententiam, unumquemque videlicet proprium bonum habere ex Deo, et alius quidem sic, alius vero sic. Id unum monet, in precibus praesertim quae a toto fidelium coctu in ecclesia persolvuntur, eam adhibendam esse moderationem, ut nc ni­ mis longae onerent precandum mentes, nec ni­ mis breves vacuae sint spiritu et devotione: in omnibus sectamini charitatcm. Eam tamen consuetudinem interponendi inter primam ct secundam partem Salutationis Angelicae illa verba : Benedictus [esus Salvator mundi: rogo Deum ut nobis det lesum cognoscere, in lesum credere, in lesum sperare, amare [esum, lesum imitari, abrogandam omnino a te esse, atque ex mandato huius S. C. prohibendam. Ni­ hil quidem in ca precatione continetur quod non sit sanctum ct pium: sed Salutationem Angeli­ cam quae tantam in Ecclesia oblinet auctorita­ tem disiungi, atque inter cius primam ac secun­ dam partem intermisceri aliam precandi formu­ lam quae ab Ecclesia recepta non est, haud tole­ randum esse ducit S. Congregatio. Recitent qui­ dem pro lubitu suo fideles piam illam precem, sed nihil immutent Ecclesiae morem recitandi integram Salutationem Angelicam, nec quid­ quam novi ibidem cx arbitrio interserant. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 178 » 570 quunJ.m g Q g Officii Q Dec I7&4 — FoKitX. — Praxis est valde usitata in hoc Imperio, quod mutuantes, ad securitatem mutui ct usurarum, obligant mutuatarios ad assignandam et de­ terminandam aliquam possessionem, fundum, aut agrum cum pactu quod non solvendo usuras, quando perveniant simul cum capitali mutuato ad iustum agri aut fundi pretium, celebretur contractus emptionis venditionis (vel ipsimet mutuum petentes ad illud facilius con­ sequendum aliquam possessionem determinant cum supradicto pacto), et de facto, verificala non solutione usurarum, quae cum capitali mu­ tuato adaequent iustum possessionis pretium, formant scripturam emptionis venditionis, com­ putando capitale mutuo datum, usuris non so­ lutis, pro iusto agri aut fundi pretio, ct hoc modo usurarius capit possessionem agri aut fundi. Contractus iste in hoc Imperio non videtur reprobatus, siquidem mandarini in suis tribu­ nalibus, mota lite circa solutionem lucri cx mutuo, decidunt solvendas esse usuras non ex­ cedentes capitale; ct si excedunt, determinant nil amplius solvendum quam capitale duplica­ tum. Unde videtur quod si capitale duplicatum adaequat iustum pretium agri vel fundi, re­ putabitur talis contractus a mandarinis validus et licitus; ct ab omnibus sinensibus ita repu­ tatur: unde manent in pacifica possessione omnes qui tali modo acquisiverunt aliquem fundum aut agrum, quiu aliquis audeat movere litem contra possessores per contractum modo prae­ fato celebratum. Certum est quod est error et ignorantia hiris naturalis reputare licitum talem contra­ ctum, sed dubitari potest an sit validus, ita ut per talem contractum acquiratur dominium rei traditae, nec ne. Ex una parte videtur quod non, quia in usura soluta dominium non trans­ fertur, si id, quod per usuram extortum est, sil res, cuius usus non est consumptio, ut tenet I). Thomas. Sed cx alia parte cum in casu prae­ senti lotus ager vel fundus non sit acquisitus ex usura, si quidem non totum pretium est usura, intrat enim ir pretium etiam capitale mutuatum, quod forte erit maior pars pretii; videtur quod, quamvis talis emptio ct venditio sil iniusta, erit tamen valida, dummodo eius iniustitia non sit infra dimidium iusti pretii. Unde interrogo, an propter istam rationem et propter leges huius Imperii, in quo mandarini approbant talem contractum, talis emptio venditio sit valida, ita ut usurarius acqui­ rat dominium talis fundi aut agri ; et ita ut quamvis teneatur restituere usuras, non tamen fructus cx agro aut fundo perceptos, quasi per­ ceptos cx suo fundo, supra quem habet do- 3 37 minium. - Ex resolutione huius dubii depen­ det decisio alterius dubii, nempe: An si aliquis postea a tali usurario emat, iustum pretium solvendo, talem agrum aut fundum, iste em­ ptor acquirat legitimum dominium. Si enim primus contractus emptionis venditionis, ut dixi, a mandarinis reputatur validus, quanto magis iste secundu* reputabitur validus " Si enim isti secundi crnptorcs non acquirunt dominium, multi manebunt illaqueati sine ulla defensione suae indemnitatis, quia nullus cis restat re­ cursus ad recuperandum pretium solutum. Si enim recurrunt ad officium iudicis, in vanum erit, litem enim perdent in iudicio mandarinorum. Quid ergo dicendum de istis secundis emptoribus ? An molestari debeant pro usuris ct fructibus restituendis de agro et fundo iusto pretio empto? Unde quaeritur: 1. Quomodo se gerere debeat missionarius, si aliquis infidelis habens agros aut fundos praefato modo per usuras acquisitos, petat Baptismum ; aut aliquis fidelis petat Confes­ sionem: an debeat cos obligare non solum ad restitutionem usurarum, sed etiam fructuum perceptorum, ut possint admitti ad Baptismum, vel Confessionem ? 2. Quomodo se gerere debeat missionarius cum infidelibus petentibus Baptismum, aut fi­ delibus petentibus Confessionem, qui emerunt agros aut fundos praefato modo ab usurariis acquisitos: an molestandi sint super illis bo­ nis venditis ab usurariis, ut ca restituant cum fructibus perceptis, ct obligandi sint ad resti­ tutionem faciendam sub negatione Baptismi vel Confessionis? R. Respondendum iuxta Instructionem a Suamet Sanctitate exarandam, cuius hic tenor est: Quoad i dubium. Contractum mutui cum conventione usurarum, ac assignatione fundi pro assecuratione sortis et fenoris, adiecto pacto quod, non solutis usuris, si earum sumina iuncta summae mutuatae attigerit iustum fundi valorem, mutuatarius teneatur cum vendere mu­ tuanti: secundum ea quae proponuntur, et qua­ tenus nullus intervenerit legitimus titulus exi­ gendi aliquid ultra sortem, esse usurarium ct illicitum, ac proinde, quoties fundi venditio tra­ ditioque secuta non fuerit, mutuantem petere tantum posse restitutionem sortis, imputatis in eam usuris exactis. Quoties vero fundi vendi­ tio traditioque secuta fuerit, si fundus apud cum maneat, teneri mutuantem restituere fun­ dum ipsum et fructus omnes ex eo perceptos, quamvis consumptos, salvis tantummodo ex­ pensis ct lucris industrialibus, ct salva reten­ tione scu repetitione summae mutuatae. Si fundus ab eu distractus fuerit, nec commode recuperari possit, teneri loco fundi restituere pretium, ct in utroque casu restitutionem fa­ ciendam esse personis quibus de iure cotiipe- An. C. X7B4 An. C. 1785 COLLECTANEA 358 tit; his autem non extantibus, Ecclesiae, ut res et pecunias restitutas in pios usus convertat: declarando, quod si mutuans contractum huius­ modi inierit tempore quo in tenebris infideli­ tatis caecutiebat, non extantibus personis qui­ bus dc iure facienda est restitutio, relinquatur penes eum tanquam in pium usum quidquid restituere deberet, prout in favorem suscepti Baptismatis sancivit Paulus II! in sua Consti­ tutione Cupientes edita die 21 Martii <542, et confirmata a s. m. Clemente XI in sua Con­ stitutione Propagandae edita dic 21 Martii an. 1704. Quoad 2 dubium. Secundos emptores, quo­ ties bona fide ct iusto emptionis titulo fundum a mutuante acquisierint, vel illum tanto tem­ pore possederint quantum a legibus requiritur ad praescriptionem inducendam, non teneri ad restitutionem fundi ct fructuum, quamvis, post I legitime completam praescriptionem, cognoscant fundum a mutuante vendi nequivisse: cum sa­ tis sit, ut qui praescribit, in nulla temporis parte rei habeat conscientiam alienae, ut ait Lucius III. in capite Quoniam, 20, De praescri­ ptionibus. Quoties vero emerint mala fide, vel, currente praescriptionis tempore, noverint fun­ dum a mutuante non potuisse vendi, teneri restituere a dic malae fidei fundum ct fructus quamvis consumptos, salvis expensis ct lucris mere industrialibus, ita tamen ut, si fundum acquisiverint ante susceptum Baptismum, ct ignotae sint personae quibus facienda sit resti­ tutio, res restituendae penes cos, tanquam in usum pium, relinquantur, ad formam praedi­ ctarum Constitutionum Apostolicarum. Iuxta praemissa, ca qua decet sedulitate ct prudentia sese gerere debent missionarii in Imperio Sinarum commorantes, ita ut, quate­ nus mutuans ct possessores malae fidei, ad­ moniti dc eorum respectiva obligatione, iniustc renuant eam adimplere cum possint, admitti ab cis nequeunt, si infideles sint, ad Baptismum: si fideles, ad alia Sacramenta. 571 De cdtbrahone ”»4tnmonit *b>· □nc parochi id•«•(cotta. attcoti drill Μ«· Instr. S. C. de Prop. Fide. Z7Î5· - Ex relatione Praefecti Missionum Insulae Curaçao expositum fuit S. Congregationi dc Propaganda Fide, in eadem insula legem adesse, (quae lex aliquoties obsoleta, sed in praesenti tempore renovata fuit) vetantem catholicis, ne contra­ hant matrimonium coram proprio parocho, nisi prius contraxerint coram magistratu aca­ tholico, vel ministro protestante, sub poena quingentorum fiorenorum a parocho catholico solvendorum. Ut autem contrahant coram ma­ gistratu acatholico, vel ministro protestante, solvendi sunt ab ipsis contrahentibus quinqua­ ginta tloreni, ita ut si illi vere pauperes sint, ct non habeant huiusmodi summam, contra­ here matrimonium nullo modo possint: siqui­ dem nec parochus catholicus illorum nuptiis assistere potest, nc inflicta quingentorum fio­ renorum mulcta puniatur. Quaerebatur ergo, quomodo parochus gerere sc deberet in huius­ modi circumstantiis, cum ct indicata lex vi­ geat, ct duo catholici matrimonium inter sc contrahere velint, ct modum solvendi quinqua­ ginta florcnos non habeant. Circa quod S. Congregatio Instructionem Praefecto Missionum Insulae Curaçao mitten­ dam esse censuit, quae talis est, videlicet: Nihil obstare quin catholici antequam matrimonium contrahant iuxta ritum S. Romanae Ecclesiae, se sistant coram magistratu acatholico, actum quemdam civilem coram ipso exhibituri, dum­ modo nullus sacer ritus, preces, aut benedictio interveniant. Attamen qui huiusmodi civilem actum magistratui praestiterunt, nec coniugcs reputandos esse, nec simul cohabitare posse, nisi verum ac legitimum matrimonium coram parocho catholico iuxta formam a Concilio Tridentino praescriptam contraxerint. Cum vero inopes et miserabiles personae, si cogantur magistratum aut ministrum protestantem adire, nequeant persolvere 5o. florcnos iuxta renovatam legem, tum parochus catholi­ cus, constito primum sibi nullum inter con­ trahentes intercedere canonicum impedimentum, ac illorum inopiam veram esse, permittat ut, absque etiam sua adsistentia, matrimonium ineant, sed tamen praesentibus tribus aut sal­ tem duobus testibus integrae fidei ; ac ita ce­ lebrato matrimonio, teneantur coniuges citius quam fieri potest, illud parocho significare, qui in codice matrimoniorum illud, saltem secreto, adnotet, cum indicatione diei, ac nominibus te­ stium qui praesentes fuerunt. Ita se gerat Prae­ fectus Missionis in casu necessitatis, et magnae contrahentium inopiae. Videat tamen, nc sub paupertatis praetextu fraus aliqua fiat contra Tridentini Concilii decretum sess. 24. cap. 1. de ref. matrim. quod isthic publicatum fujsse ipse etiam fatetur. Videat etiam, si saepius contingat celebrari huiusmodi secreta pauperum matrimonia, inscio atque inconsulto magistratu civili, aut ministro protestante, ipsoque etiam parocho catholico absente, nc catholica religio quidquam detrimenti capiat. Valde enim timen­ dum est, Insulae gubernatorem, aliosquc ma­ gistratus acatholicos , siquidem, quod facile contingere potest, huiusmodi matrimonia clam celebrata, in fraudem suae legis detexerint, no­ vas casque graviores muletas catholicis indictu­ ros, ct omnem fortasse catholicae religionis publicum cultum, ac professionem prohibituros. Super hi i duobus capitibus rem bene perpendat Praefectus Missionis,et suam sententiam, ubcrioremque informationem S. Congregationi trans­ mittat. An, C. i S. C. DE PROP. EIDE Λα C. 1785 57* GfCâ inoJurn (•BÎcnione* MhtrDOl CXCI- pOhil. S. C. de Prop. Fide /7 Martii 17S5 (C. P. pro Sis.) — Ciiax-si — Sc il decreto delta grata per le donne s'intenda solo doversi osservare ncgli oraturi stabili dellc cristianitA; c sc quando il missionario c obbligato a confessar donne ncllc ease particolari, per mancansa di oratorio stabile, basti chc queste con un velo si coprano tutto il volto. K. Affirmative ad primam cl secundam par­ tem, si aliter fieri nequeat. 573 Vcmm mitri•Doiam IiiuJ . '· ettremoni», uJcooaemu» Je* funnti comii· S. C. de Prop. F. 5 Aprilis 1785 (C. P. ΡΚΟ Six.) — Tunk. Occid. — Secluso inter sponsum ct sponsam omni contractu de prae­ senti, necdum impertita nuptiali benedictione, quaeritur : 1. Ex tribus supra relatis caeremoniis (nem­ pe, protestatione coram pago, nuptiarum cele­ bratione, et traductione nurus), quanam com­ pleta caeremonia inter Christianos censeri de­ beat constitutum matrimonium. Utrum requi­ rantur omnes, an cx iis quaelibet sufficiat. Et quatenus affirmative pro alterutra quaestione, quaeritur: 2. Quid, si voluntatem habeant sponsus ct sponsa, adimpletis hisce omnibus caeremoniis, accedendi ad Sacramenta, nuptialcmque bene­ dictionem petendi, antequam simul cohabitent ? Et quatenus, habita ra'tione ad illam utriusque sponsi ct sponsae voluntatem, indicetur, prae­ viis etsi tribus supradictis caeremoniis, inter cos nondum contractum censeri matrimonium: 3. Quid, si, rebus superstitiosis implicato sponso, sola ad Sacramentum reconciliationis accedere intendit puella, antequam ad sponsi domum traducatur, vel una cum ipso cohabi­ tare acquiescat ? 4. Quid, si implicatus uterque superstitio­ nibus, id unum sibi proponant animo, ad sa­ cerdotem accedere, ut simul habitandi licen­ tiam postulent? Talis est enim consuetudo cleri saecularis Christianorum, ut, iam desponsatae puellae, perpaucis exceptis, antequam ad cohabitationem eant, si benedictione nuptiali uni­ ri non possunt, saltem Poenitentiae Sacramento et Sacra Communione refici curent, antequam sponsi domum ingrediantur: verum apud extinctae Societatis (Icsu) Christianos nondum inva­ luit ille usus. Et quatenus, attentis sponsi ct sponsae his dispositionibus coram sacerdote sc sistendi, decernatur ratum nondum esse eo­ rum matrimonium, quamvis impletae iam sint omnes Regni caeremoniae: 5. Quid, si indifferentes omnino sc teneant quando iuxta morem patrium peraguntur omnes caeremoniae, absque ulla positiva consensus 359 exhibitione ad matrimonium, nec sine aliqua aut tacita aut expressa intentione adeundi sacer­ dotem priusquam introducatur nurus ad spon­ sum, sed unum intendentes obsequium prae­ stare parentibus, quos timent valde? R. Matrimonium Christianorum in iis locis in quibus promulgatum non est Decretum Con­ cilii Tridentini, capite 1, sess. 24 De refor­ matione m itrim. quod in Sinis exploratum est minime promulgatum fuisse, per legitimum viri ct mulieris consensum perficitur; consistit enim in contractu legitimo, qui sine consensu duorum fieri omnino nequit. Consensus autem necesse est ut sit dc praesenti, et non de fu­ turo; ut sit internus, mutuus, per verba aut alia signa sensibilia expressus, plene delibera­ tus, liber, et a metu gravi iniusto immunis. Solemnitates autem, aliique sacri nuptiarum ri­ tus, scilicet: Missa, benedictio sacerdotalis, preces, et sponsi ac sponsae Communio Eu­ charistica, in Christianorum matrimoniis adhi­ bere optimum sane est, ac laudabile institutum; attamen, si ritus isti praetermittantur, nihil matrimonii validitati detrahitur; imo, in dissi­ tis istis regionibus, in quibus sacerdotum co­ pia facile haberi nequit, si ineundi matrimo­ nii necessitas urgeat, haud damnandi sunt Chri­ stiani, si duobus aut tribus adhibitis testibus, nulloquc obstante canonico impedimento, in­ vicem inter se coniungantur, corumque sic ini­ tum matrimonium validum esse nemo inficias ibit. Cum vero sacerdotis adeundi occasio sese sponsis obtulerit, tunc benedictionem ab ipso petere possunt, non ad Sacramenti firmitatem, sed ad eius uberiorem gratiam consequendam. Itaque, cum de matrimonii alicuius valorc apud missionarios quaestio excitatur, postquam exploratum habuerint nullum inter coniuges intercessisse dirimens impedimentum, tota in­ vestigatio redigenda est ad consensum, ac di­ ligenter inquirendum an vir et mulier, vel quispiam alius, dc expresso eorum mandato, illum praestiterit verbis, aut aliis quibuscum­ quc signis, quae utrumque coniugem cx ani­ mo consensisse aperte ostendant. Videndum praeterea an consensus fuerit liber, an a metu iniusto immunis, an denique deliberatus. Haec si missionarii accurate perpendant, facile sc ab omni dubio ac anxietate liberabunt. Itaque ad 1 dubium respondetur: Nullam ex praedictis caeremoniis, constituere apud Chri­ stianos Sacramentum Matrimonii; quaenam vero cx illis tanti facienda sit, ut certum i iducat argumentum consensus utriusque coniugis ad matrimonium praestiti, pendere cx singulorum casuum circumstantiis, quae a prudenti mis­ sionario inquiri ac ponderari diligenter de­ bent. Ad 2. Voluntas sponsi ct sponsae accedendi ad Sacramenta, nuptialcmque benedictionem a sacerdote petendi, si ab utroque, aut verbis, An. C. 178 An C. 1785 COLLECTANEA 36ο aut signis, ita exterius pandita fuerit ut inter­ num consensum in praesens, et non in futu­ rum matrimonium praestitisse certo videatur, sat erit ut eorum matrimonium validum re­ putari possit, quin officiat quod sinenses cae­ remoniae vel adhibitae non fuerint, vel matri­ monium praecesserint, aut subsecutae fuerint, sive etiam quod nuptialis Christiana benedi­ ctio praetermissa sit. Neque enim illae quid­ quam conferunt, neque ista necessaria est ad matrimonii validitatem uti dictum est. Ad 3. Admitti posse ad Sacramentum re­ conciliationis si puella sit rite disposita, ct ma­ trimonium ab ea contractum validum iuxta praemissa censeri possit. Ad 4. Si ad sacerdotem accedunt postquam valide matrimonium per mutuum consensum contraxerunt, posse quidem admitti ad Sacra­ menta, si tamen isti animo sint dispositi, ut digni existimentur fieri participes mysteriorum Dei. Quod si uterque tam vir quam uxor, ut supponitur in dubio, superstitionibus implican­ tur, nec ab iis abstinere volunt, a Sacramentis sunt repellendi. Ad 5. Si agatur dc matrimonio contrahen­ do, debere missionarium ab utroque coniuge exquirere consensum verbis expressum, aut sal­ tem aliis signis exterioribus declaratum quae interni consensus praebeant indicium ; si vero dc contracto ct consummato, non esse dc con­ sensu ambigendum, quem vel ab initio prae­ stitum fuisse, vel renovatum ob copulam affe­ ctu maritali cum viro secutam iure optimo coniccturari licet, nisi certis argumentis contra­ rium demonstrari possit; si denique matrimo­ nium ratum dumtaxat fuerit ct non consum­ matum, ct circa consensum controversia exci­ tetur, debere missionarium singulorum casuum circumstantias diligenter expendere iuxta regu­ las superius traditas, ct iuxta doctrinam pro­ batorum auctorum quos consulat in casibus dubiis. 574 !,7 «X s; c de Pr0P· Fide 5 APril- ‘7^5 (C. P. in po»%cv i-Ko Sts.) — SurcitUKN — Ex quo responsioκΧιΐΐ." nes dc contractu pignerationis, qui viget in hac provincia, ab ista Sacra Congregat, transmissae dic 8 Septembris 1779 (V. n. huc per­ venerunt, neminem cx Christianis, qui hunc contractum inierunt, ct nullum aliunde habue­ runt titulum fructus percipiendi, a restitutione eximo (ego missionarius), sive tempore gen­ tilitatis, sive post conversionem; sive bona, sive mala fide initus fuerit contractus: hanc praxim sequutus sum auctoritate fretus R. I). Episcopi, ct omnium huius provinciae missionariorum, quam qui dem praxim quoad Christianos, qui mala fide contraxerunt, libenter: quoad illos au­ tem, qui bona fide, nonnisi invite sequor, eu quod mihi magnum insit dubium, cuius solu­ tionem nec in consultationibus, nec in libris, qui hanc tractant materiam reperire potui ; ct christiani, qui bona fide contraxerunt, plurimi sint, antea persuasum habentes, fructus cx pignoratiunc perceptos esse suos, et a se licite retineri, et quidem prudenter, cum huiusmodi conti actus antea a Vicariis et missionariis App. fuerit permissus; insuper ubi data fuit responsio hunc reprobans contractum, statim, quantum I in se fuit, resciderunt, et alium inierunt: ita­ que isti S. Congregationi dubium meum pro­ pono, ut solvere dignetur, scilicet: In hoc Imperio nulla est lex civilis, quam sciamus, quae vel praescriptionem statuat, vel camdcm prohibeat, nec quidem nomen prae­ scriptionis unquam audivimus. Posito autem si­ lentio legis, possumusnc cogere Christianos ad restitutionem fructuum cx pignorationc bona fide perceptorum ? Nonne potius praesumi debet legislatorem post detectam huius contractus in­ justitiam, obligationem restituendi tollere, prae­ sertim cum innumeri sint, ct fuerint pignoratarii? At vero ius canonicum, quod praecipue bonum animae spectat, approbat indistincte praescriptiones bonae fidei, ct quidem determi­ nat numerum annorum, quibus bona, sive mo­ bilia sive immobilia, praescribuntur; itaque: Cum fructus cx pignorationc percepti refe­ rantur ad bona mobilia, quaero an christiani possint, silente lege civili, sequi ius canonicum, ct in foro conscientiae retinere fructus cx pi­ gnorationc ultra triennium bona fide perceptos, donec per sententiam iudicis ad restitutionem obligentur. I{. Ertli Dni nihil ultra addi posse existi­ marunt, pro uberiori declaratione, ad ca, quae iam in Istructione anni 1779 ad secundum dubium tradita sunt. Atque proptcrca missio­ narios adhaerere debere principiis, et doctrinae in eadem Instructione prolixe explicatae. Itaque ca etiam dubia, quae modo proponuntur circa praescriptionem, iisdem regulis definienda sunt, quae in eadem Instructione de reliquis causis, quae pariter tunc afferebantur ut omnis resti­ tuendorum fructuum tolleretur obligatio, am­ plissime sunt pertractatae. Nam etsi praescriptio in iure canonico admittatur pro tuenda alicuius possessione, attamen si titulus acquisitionis est vitiosus (quemadmodum certe est contractus usurae labe conspersus), vel si possessor du­ rante tempore praescriptionis in mala fide ver­ satus fuerit, nullo modo liberari poterit, quin sortem ct fructus dimittat. Singuli igitur ca­ sus, ac uniuscuiusque contractus circumstantiae ac conditiones expendendae sunt, ut aliquid certo definiri possit, nec pro omnibus generalis quaedam regula in tanta regionum distantia, ac morum et legum ignoratione tradi potest. Quare missionarii consulant probatae doctrinae aucto­ res; nihil in casibus dubiis arbitratu suo defi· An. C.i; An. C. 178$ S. C. DE PROP. FIDE niant, sed ad Vicarium Apostolicum deferant, ut iunctis cacterorum consiliis, ct Dei lumine impetrato, statuant id quod fidei «c moralis Christianae regulis magis consonum indicaverint. 575 An liceat p4· pni» Ctxnickn» ivnJcrc, »upcr· iiiiioso modo *b 11» impcci*. S. C. de Prop. Fide 5 Aprilis 1785 (C. P. pro Stv.) — Sutckosn — Coemeteria ad sepeliendos mortuos nullum hic habent pre­ tium commune, sed variatur pro situ eorum· dem coemeteriorum, ct iudicio magistri super­ stitionum, quem accersunt pagani ad inspi­ ciendum, modo suo superstitioso, coemeterium emendum. Si magister indicet situm esse boni ominis, ct multa prospera familiae, quae vult emere, cx ipso coemeterio esse evenienda, pa­ gani tunc maximo pretio emunt illud, adhibitis mediatoribus, qui quidem pretium determinant, quod aliquando est decies maius quam pretium commune reliquorum territoriorum, et contra­ ctu scriptis facto. Quaero igitur: 1. An chri­ stiani possint licite coemeteria modo praedicto superstitiose inspecta paganis vendere. 2. An licite possint illa vendere pretio ma­ iori quam reliqua territoria. R. Ad t. Affirmative, dummodo christiani nullo modo conveniant cum magistro supersti­ tionum ad inspiciendum locum pro coemeterio vendendum , ne superstitionis ritibus coepe­ rentur. — Ad 2. Negative. 576 s· c· de Pr°P· Fide 5 Apr. 17S5 (C. P. idoii·©«c- pro Sts.) — Γονκιμ. OuctD. — i. Utrum in proposito casu quo decretum est (K n. 476) ternio. non licere Christianis mulieribus ad vitandam iram superstitiosi ct iracundi mariti praepa­ rare carnes quas sciunt idolis progenitorumque spiritibus offerendas, etiam prohibere intendat S. Sedes carum carnium emptionem et coctio­ nem, proinde aliud remotum magis circa illas ministerium ; ita ut vox illa praeparare sccum inferat moralem significationem verborum emere ct coquere, origam ventilare etc.; ct quatenus affirmative, id est, si in praedicta hypothesi non liceat coquere cibos nec emere, nec etiam ventilare orizam : 2. Utrum saltem Christianis mulieribus li­ ceat emere ct coquere carnes, quas sciunt ido­ lis progenitorumque spiritibus offerendas, ea 1 intentione ministrandi maritis, ut ministrare consueverunt in omnibus ct singulis conviviis; ct quatenus negative: 3. Utrum id liceat ca intentione parandi familiae cibos et convivium amicis, qui dc more in solemnioribus diebus invitantur ad epulas, quibusque, si in certis diebus non pa­ rarentur, maxima esset iis, qui parere debent, confusio ct opprobium durissimum. Et si ne­ gative : Collectanea S. C· Je Prop. FiJe. Vol, ! 361 4. Utrum id liceat ea intentione debitum solvendi vicinis ct pagi primariis, quod si non solveretur, id, praeter opprobrium, exigerent a marito cum usura, tum quia Regni consuetu­ do ct lex est ut quisque certis anni tempori­ bus, iuxta ordinem, toti pago mensas paret, ac praesertim cum mortuis suis ultimos honores reddunt, tum quia ille maritus aliorum men­ sis pluries accubuit, et eorum bonis plerumque per multos annos absque sui dispendio satu­ ratus est; nunc et aliis debet ipse vicem, vel, ut aiunt, buccellam reddere. 5. Utrum id liceat cum pars illarum car­ nium aut ciborum non offerenda, ad commune familiae ct particulare quorumdam amicorum convivium domi destinatur. Et iterum, si ne­ gative, si nempe singulation positis his totidem intentionibus, non detur mulieribus praeparare nec coquere, nec emere carnes quas sciunt of­ ferendas : 6. Utrum, positis his congregatim omnibus intentionibus, illas carnes, sin minus praepara­ re, saltem emere et coquere licet. Et quate­ nus tunc affirmathe: 7. Tandem quid si omnibus his rectis in­ tentionibus accederet, aut has praecederet illa alia minus recte intentio vitandi nempe (iram) superstitiosi ct iracundi mariti? Carnes enim cum emunt mulieres, coquunt et praeparant, quandoque hae omnes simul concurrunt inten­ tiones. R. Septem dubiis propositis circa coope­ rationem ad superstitiosa Effli PP. sic genera­ liter respondendum esse decreverunt, videlicet: Omnem directam Christianorum cooperationem ad superstitiosa vetitam esse, eosque praeterea actus prohibitos, qui iuxta communem gentis existimationem ad cultum idolis exhibendum re­ feruntur. Neque eiusmodi actus excusari posse propter agentis aut ministrantis intentionem, eo quod non ad superstitiosum idolorum cul­ tum, sed ad aliud indifferens ministerium ani­ mum intendant : privata enim agentis intentio haud valet a culpa abstergere actum, qui apud infideles, tamquam ad cultum superstitiosum directus existimatur. Ita quoque non satis ido­ neam excusationem praestare potest quod chri­ stiani levi dumtaxat opera ac remoto ministerio ad superstitiosa concurrant. Qualiscumque enim opera sit, quae directe pro superstitiosis impen­ ditur, et quodeumque quamvis remotum mini­ sterium, quod pro cultu idolis exhibendo prae­ statur, si ad causam indifferentem referri in communi existimatione nequeat, semper illicitum atque vitiosum est. - Istis principiis innixus missionarius facile propositas quaestiones di­ luere poterit: ac praesertim si accurate perpen­ dat decreta S. Congregationis, primum die 1 5 Dec. 1769 (V. n. 476), alterum nuperrimum die i3 Januarii 1783 (F. n. 559/ Si quis au­ tem adhuc haereat scrupulus, negotium conferat An. C. 1785 An. C. 178$ 362 cum suo Episcopo Vicario Ap., atque collaris consiliis cum aliis missionariis, proponat dubia non in abstracto, sed cum suis facti circum­ stantiis. 577 S. C. de Prop. Fide 5 Apr. l7S5 (C. P. rcnJo. An. C. COLLECTANEA Sr.w.) — Tus’Kfv. Occidental. — In hac Missione consuetudo est ut qui in sylvis alio­ rum caedunt ligna, qui piscantur in mari alieni districtus, qui in agris non suis pascunt boves ct bubalos, qui incolae sunt in terra aliena, ct qui ex aliorum pago uxorem ducunt ad suum, hi omnes plerumque quasi tributum solvere te­ neantur pago illi a quo aliquam percipiunt utilitatem, fructum aut bonum. Consistit autem tributum illud in modica pecuniae summa, aut in lagena vini, quae, ut plurimum, semel in anno toti pago praesentatur in communi domo, cum ludis assistunt ct cantionibus quae fiunt in honorem genii titularis. Et datur illa pecu­ nia in praemium mimis et cantoribus, ct quod superest inter sc dividunt pagi maiores. Vinum vero, antequam bibant, prope altariolum de­ ponunt genio consecratum ; etsi (autem) dc co non sumatur ad sacrificium, nec in scyphis of­ feratur, quia aliud offerendum habent, saltem de odore sacrificii participare videntur. Quaeri­ tur utrum Christianis liceat (ales pecuniae aut vini contributiones exhibere, saltem praevia pro­ testatione sc tributum solvere pago pro uxore ducta, pro loci habitatione, pro ligna caeden­ di etc. concessa sibi facultate, praesertim si aliunde uxores duccrc nonnisi difficillime, aut si locum aut artem lignarii, piscatoris etc. non nisi cum maxima iactura, imo cum certo sui ipsius ct totius familiae paupertatis et famis sustinendae periculo deserere non potuerint. R. Secundum ea quae proponuntur, licere, praemissa protestatione, ct dummodo christiani non assistant ludis, cantionibus, aliisque super­ stitiosis ritibus qui fiunt in honorem genii ti­ tularis, ct transmittatur exemplum resolutionis anni tôqS (V. p>ig. J2). pro 578 Decr. S. C. de Prop. Fide 22 Augu­ sti — Cum relatum fuerit a P. Fideli Rocchi Praefecto Missionis Ordinis Minorum Convcntualium in Moldavia, nonnullas in ea Missione excitatas fuisse controversias circa spolia missionariorum, qui ibidem decedunt, S. Congregatio, referente R. P. 1). Stcphano Borgia Secretario, inhaerens decretis alias latis statuit ac decrevit: \nnua S. Congregationis sub­ sidia, quae n defunctis missionariis vel non percepta, vel relicta fuerint ; nec non spolia rerum omnium tempore missionis acquisitarum a praedictis missionariis, post eorum obitum ad S. C. spectare, atque in utilitatem praefa­ tae Missionis esse eroganda, reddita tamen Sa­ crae Congregationi in singulis casibus a P. Prae­ fecto pro tempore accurata relatione dc quanti­ tate ct usu praedictarum pensionum atque spo­ liorum. 579 Instr. S. C. de Prop. Fide 6 Septem· bris /7n di N. Signore c stata cosi costantc a ritencre niiuuit, le rcgolc dei Canoni, e la disciplina della Chicsa sull’assistcnza c benedizione dei matrimonii promiscui, dovea per cocrcnza di massime, e pel concorso dcllc stesse ragioni, ripugnurc ancora alia permissione da Lci richiesta, di poter dispen­ sare in essi dagl* impedimenti, sc mai taluno se nc incontrasse. i.a Sede Apostolica, non suole concedere gra/.ic a quei figli, che sono a Ici ribclli, c molto meno in pregiudizio della Reli­ gione. E cosi appunto avvcrrebbe, sc invece di detestare cd impedire più che sia possibile cotcsti matrimonii promiscui, li facilitasse, c aprissc loro la via coi favore dcllc dispense. Questa fncoltA cost ampla non c mai stata data a veruno, c quando pure per qualche caso si e credulo di dispensare dagl’ impedimenti per questi matrimonii promiscui , ciô si e fatto sempre per cause urgentissime, c di pubblica utilitA, c con averne esatte le ire sopradcscritte condizioni della sicurezza c della costanza del coniuge cattolico nella sua religione, della promessa di educare catlolicarncntc lutta la prole, e di una lusinga di convenire Γ cretico, come potrA Ella riconosccre dalle duc Enciclichc di Jfcnedetto XIV 29 Giugno, e 8 Ago­ sto 1748 dirette ai Vcscovi di Polonia, e stampate nel 1. Tomo del Bollario di quel Ponletîce N. LI, e LIX. Non sono poi sembrate molto gravi le difficoltA da Lci propostc, o del disordine , che puô seguirc da questo rigorc, o del regio disgusto per la contravcuzionc ai suoi ordini. Impcrocchè per parte dci lutcrani non vedesi, che possa nasccrvi mal contcnlamcnto, anzi all’opposlo saranno essi contenti, che il parroco cattolico non si ingerisca in tali matri­ monii, c nc lasci a loro ogni cura c pensiero. Gli esempi da Lei allegati ne fanno una prova convinccntissima. Non vi sarA neppurc disordinc per parte dci cattolici, poichè la sevcritA della disciplina, c I’abborrimento della Chiesa a questi matrimonii, allontancranno qualche cattolico di più timorata coscicnza dal con­ trarii. E quando pure sc nc celebrasse qualcuno, e da compiangcrsi piuttosto la ruina spi­ rituale di quell'anima, ma non e mai da approvarsi con qualche condiscendenza c facilita della Chicsa, ovc spccialmcntc si corra il rischio, o che egli faccia naufragio nella religione , ο che la prole da nascere sia educata in una falsa credcnza. Einalmcnte neppure puô temersi la mala soddisfazione dei Re, avendo egli ordi­ nato: < Ecclesiae ministris ciusmodi matrimo» nia diligenter dissuadendi officium demandaI » tum esto >. II parroco cattolico eseguirA puntualmente quest’ordine sc non solamente pro­ curer! di dissuaderli c impcdirli, ma ricuscrA ancora di assistervi c darvi la benedizione. E sebbenc altrove leggasi in esso, che < Cacremo» niis in utriusque partium contrahentium ec» clesia usitatis copulatio administretur, una » tamen , eademque occasione: > questo perô non sembra che sia ordinato prcccttivamentc, ma sultanto, ut omnes evitentur dissensiones, come ivi letccralmcntc sta espresso. Sc dunque il parroco cattolico, senza eccitar discordia, c senza nulla pretendere, lascia, che i ministri di aliene religioni celebrino tutti i matrimonii pro­ miscui, non sarA di scaro a sua MacstA, che in cotai guisa si conservi la pace, e che i pastori della religione dominante dei paese usino di un diritto, a cui il parroco cattolico ben volcntieri rinunzia. Per queste ragioni dunque dalla S. Congregazionc, coll’ approvazione e oracolo di N. S., si ê presa la seguente risoluzione, cioè che Ella abbia per validi i matrimonii promi­ scui che si celebratio in Svezia : Che celebrati che siano avanti il ministro ctcrodosso, Ella non permetta la separazionc dei coniugi, e molto meno il passaggio ad altrc nozzc del coniuge cattolico, quando 1’cretico ne volesse fare il divorzio: Che se il coniuge cattolico si penlisse di vero cuorc del sacrilegio commesso, e desse segni non cquivoci dei suo ravvediinento, c della sua costanza in professare la religione cattolico, con prometterc inoltre, per quanto potrA da lui dipendere , di procurare 1' educazione di tutta la prole nella religione cattolica, c la conversione del coniuge erctico, potrA Ella riconciliarlo alia Chicsa, c ammettcrlo alia partccipazionc dei Sagramenti. Non Le si permette perô d’assistere a tutti quei ma­ trimonii promiscui, ne’ quali non siasi antccedentemente ottenuta la promessa giurata d’ambeduc le parti deU’educazione cattolica di tutta la proie, e non siavi la moral sicurczza délia rimozione d’ogni pcricolo délia perversione del coniuge cattolico, congiunta con una qualche speranza della conversione dell’ cretico, e che quando pure si ottengano, allora, sc cos\ esig* gono 1c circostanze, potrA pure assistere il sa­ cerdote cattolico, prestando perô solamente la sua mera presenzd, e non nella chicsa , ne in compagnia dei ministro erctico , e senza dare la benedizione nuziale c recitare le preghierc prescritte dal Rituale. Che finalmente si astenga di dispensât mai per cotcsti matrimonii da qualunque impedimento, sccondo le facoltA che ne liene, dcllc quali puô solamente servirsi per i matrimonii dei cattolici ; e piuttosto sc alcun caso mai urgentissimo accadesse, in cui facesse di mestieri di accordarc una tale di- An. C. i;ij S. C. DE PROP. FIDE spensa, n’ esponga le circostanze c le cause alla Scdc Apostolica, che non si lasccrà allora di provvcdcrc da N. Signore secundo che sara conveniente al benc délia religione e alla salute delle anime. 580 Instr. S. C. de Prop. F. r Octobr. r^S^. AO Vie. Ap. Constan γινορ.) — Dalla risposta ai cinque quesiti fatta dal Vicario dcgli armeni, si c rilcvato, che in tre classi si posson divi­ dere qucgli armeni, i quali si presentano avanti il giudice turco per contrarrc il matrimonio. Alcuni vi vanno per prendere una concubina, c questi non possono intendere di celebrare il contratto dei matrimonio, ma di paliare in tal guisa la loro libiline. Altri si presentano al ministro turco per fare una scmplicc dichiarazionc dei matrimonio g il contralto , oppure da contrarsi in breve, ma non intendono di contrarrc allora un vero matrimonio , bcnche usino verba de praesenti. Altri tinalmenic compariscono pure innanzi al medesimo giudice, per prendere una donna per vera moglic, qualc non c stata talvolta loro accordata dalla Chicsa per motivo di qualche impedimento impedien­ te: ma non sapendo questi tali, che il loro ma­ trimonio celebrato in tal guisa avanti il mini­ stro turco, possa essere un vero c valido ma­ trimonio, sebbene illecito, non possono inten­ dere di contrario, sebbene nc abbiano la vo­ lonté, e si crcdono piuttosto di contrarre un concubinaggio: ma sc sapessero la suificicnza di questo loro atto a contrarre il matrimonio vero , intenderebbero senz* altro di contrario. Questa ê la sostanza dei dubbii traita dalle stesse parole délia risposta del Missirli, a cui la S. C. ha risposto, che i matrimonii con­ tracti da quei délia prima classe avanti il giudicc turco sono nulli cd irriti, perche la vo­ lonté dci contracnti, cd il loro consenso è diretto al solo concubinatu, c intante esternamente dicono di celebrare il matrimonio , in quanto che vogliono con questo colore ricoprirc la loro incontinenza. Ma sc per avvcntura questa intcnzionc fosse stata occulta nella mente di un solo dei contraenti, il quale si fosse diportato in tutti gli atti estemi, corne sc avesse voluto celebrare un vero matrimonio, c in tal guisa avesse con astuzia c con frode ingannato l’altro coniuge, in questo caso sc della frode e dell'inganno non puô aversi lé­ gitima prova, quantunque il matrimonio possa esscr nullo nel foro interno, non si dovra perô formarc Γ istesso giudizio nel foro esterno. Sarâ pertanto obbligato il Vicario Ap. quando avvenga il caso di dover dccidcre sopra uno di tali matrimonii contrutti con tinta intcnzionc c con animo di prendere una concubina e non una moglic, sarà obbligato, dissi, di benc csa- 365 An. minore le circostanze del facto, e di non prestar tede aile sole assertive del coniuge ingannaiorc, spccialmente sc la donna era arfatto ignara dell’ inganno; c dovra obbligarlo a per­ severare nel matrimonio, e rinnovarc Γ interno necessario consenso ; imperocche sub mortali de novo consentire et verum matrimonium ef­ ficere tenetur, come ne insegnano tutti i tcologi, e come richicde il doverc. Per gli altri della seconda classe, che si pre­ sentano innanzi al giudice turco, ma non vo­ gliono contrarre allora vero matrimonio, benche usino verba dc praesenti, intendendo di contrario dopo, se non 1’hanno contratto pri­ ma, si dovri dal Vicario Apostolico verificarc la circostanza, se il matrimonio sia stato con­ tralto validamente prima di presentarsi avanti il giudice turco, oppure se si debba contrarrc in appresso. Nel caso che il matrimonio fosse gil stato contratto validamente prima, la com­ parsa avanti il giudice turco, quando si faccia per un atto veramente civile, e per ubbidire alie leggi del Principato, non e proibita, 1 come insegna Benedetto XIV nella sua Costituzione I,XXXIX torn. I Bullarii § 10, e niente nuoce alla validité del matiimonio già celebrato; sc poi il matrimonio o non fosse suto contraito, o non lo fosse validamente, siccomc, quando costoro si presentano innanzi al giudice turco, non hanno intenzione di con­ trarre allora un vero matrimonio, cost, mancando in essi il vero cd interno consenso , c trovandosi soltanto disposti a prestarlo allora quando celcbrcranno il matrimonio, non possono riputarsi per legitiimi sposi, nè puô dirsi valido il lor matrimonio. Ma dovrà an­ che per questi star bene avveduto il Vicario Ap. a non prestar cosï facilmente fede allé intenzioni occulte dfci contracnti, quando per gli atti cstcriori risuln il contrario di quel chc a$scriscono. Per gli altri finalmcnte della terza classe, i quali hanno volontà di prendere una vera moglie, ma sono nell* errore, chc non sia suf­ ficiente al valorc del matrimonio di presentarsi innanzi al giudice turco, ma se sapessero la sufficienda di questo loro atto a contrarre il matrimonio vero, intenderebbero sen^altro di contrario, la S. C. cocrcntementc a quel tanto, chc a lui fu scritto il dï 19 Aprile 1783, rap­ porte ad un matrimonio consimile di una donna urmena, ha deciso, che questi matrimonii siano validi, quando non v’inlcrvenga qualche altro canonico impedimento. Imperocchè secondo le circostanze del caso proposto, non puô dubitarsi del vero, legittimo, incerno c reciproco consenso dci contracnti. Il loro errore di non potersi contrarre validamente il matrimonio avanti il giudice turco, non puô rcnderlo nullo; imperocche non concerne, ne uppartiene alla sostanza del matrimonio, c non toglic la pre- An. G ΐ7^$ 366 COLLECTANEA cedente volonté di chi volca cclebrarlo , ma cade solamcnte nclla sua forma e solennité, e cosl non puô renderlo invalido , giacchè si nel matrimonio, corne negli altri confratti, quando Terrore è concomitante, c non iniluisce sulT csscnza della cosa chc si vuole, ma sulle suc qualité accidentali, rimanc il contratto va­ lido. E ncppurc osta alla validité di tali ma­ trimonii Topinionc invalsa presso la nazione armena, che non possa un matrimonio contrarsi avanti il ministro turco, ma faccia di mesticri di cclebrarlo avanti la Chiesa, c con la bcnedizionc sacerdotale. Questa opinione non è costnnte, non à nê tampoco comunc presso tutta la nazione, e gli ecclesiastici che hanno studiato tcologia, sanno pensare divcrsamcntc, corne l’aifcrma lo stesso Vicario Missirli nclla sua risposta. Inoltre non è questa opinione corredata da vcrun canone sinodaie armeno, non e approvata dalla Sedc Apostolica , ma piuttosto deriva dall'ignoranza dcgli armeni, i quali non distinguono il matrimonio invalido dalT illccito. Vuole pertanto la S. C. chc, quando avvcnga il caso di simili matrimonii, Ella li tcnga per validi, e non pcrmetta mai , che i coniugi, che cosl hanno contralto avanti il giudice turco, possano passarc ad altre nozze ; ma siccomc c certo ancora, chc questi matrimonii contratti avanti il giudice turco, sono illeciti, pcrciô i coniugi chc cost hanno contratto, dovranno csser privi de’ Sacramenti, fin tanto chc non abbian certi segni del loro pentimento. E quando siano veramente pentiti , c ambcduc sicno cattolici, Ella dovré riconciliarli alia Chiesa, c dovré supplirc alia cerimonia della bcnedizionc nuzialc, e potré eziandio riccvcrc da essi il nuovo consenso per una maggiore cautela; ma quando mai ricusassero di rinnovarlo, non per questo potré loro permctterc di contrarre altro matrimonio. Ad efletto poi, chc non accada sovente il caso di contrarre simili matrimoni avanti il giudice turco, per csscrsi negate le dispense dagli impedimenti impedienti, si contenti V. S. di usare della facilité in accordarle, sempre che vi sia una qualchc legittima causa, c si terna che per il ritiuto della dispensa non vadano taluni a congiungersi in matrimonio innanzi al turco. Saré pure opportuno, che a poco a poco vada V. S. disingannando gli armeni dal loro errore, che per la validité del matrimonio sia necessaria la presenza del sacerdote. La néces­ sité delT assistenza del parroco ai matrimonii c introdotta soltanto nella Chiesa latina dal Decreto del S. Concilio di Trento, c gli ar­ meni i quali, come scriveva Benedetto XIV, nclla nota istruzione del 1754. non hanno mai sentito pariare di questo Decreto, non possono essere per conseguenza a qucllo soggetti. E An. C. quindi quando cclcbrano il loro matrimonio alia presenza di due o tre probi c onorati te­ stimonii, oppurc innanzi al giudicc turco, sic­ comc non puô dubitarsi allora dei legittimo consenso reciprocamente manifestato per con­ trarre il matrimonio, cosl non puô rivocarsi in questione la sua validité. 581 S. C. de Prop. Fide. - 20' Nov. 1785. (C. G.) — Commmendandum esse Archicpi- who nuo scopum (Antibarenscm) quod per se ipsum ca- M 1 techismum habeat ad populum, ct eidem si­ gnificandum quod cx dispositione S. Concilii Tridentini omnibus animarum pastoribus prae­ ceptum est ut in Dominicis et festis diebus ser­ monem habeant ad populum, ct pueros do­ ceant rudimenta fidei. Quoties Archicpiscopus praedictus omnia per scipsum adimplet in Ec­ clesia in qua residet, ad eadem onera subeunda minime tenetur eiusdem ecclesiae parochus. Ast si Archicpiscopus et Evangclii explicationem ct expositionem catcchismi non fecerit, tunc et eo casu parochus expleat munus eidem incumbens, vel omissam ab Episcopo Evangelii expositio­ nem, vel explicationem cathcchismi peragendo, ita ut utrumque habeat populus. 582 « S. C. de Prop. F. 28 Novembris /7 (G. G.) — An hoar. — Se abbia ad intcrlo· dit. quirsi nclT uso chc hanno i parrocchiani di Spizza, i quali sono più distanti dalla chiesa, di far battezzarc i bambini nelle proprie case. R. Si periculum adest quod infantes in via pcriclitentur, tolerandum esse morem ut eisdem Baptismatis Sacramentum domi administretur; remoto tamen periculo, ct postquam Bapti­ smum receperint, adferantur ad ecclesiam pro supplendis sacris caeremoniis. 583 Decr. S. C. de Prop. F. 20 M’ait ij86 Etsi per Breve s. m. Benedicti XIV quod in­ cipit Ex Sublimi sapientissime sancitum fuerit, ut Vicarii Apostolici Indiarum Orientalium qui neque Episcopum coadiutorcm cum futura suc­ cessione, neque Vicarium cx clero sive saccu­ lari, sive regulari, generalem habebant, statim atque ad unumquemque eorum notitia huius­ modi sanctionis pervenisset, deputarent Vica­ rium ex clero sive sacculari, sive regulari, ha­ bilem tamen atque idoneum, qui veniente cu­ iusvis Apostolici Vicarii, sine coadiutore cum futura successione, obitu, tamquam Apostolicae Sedis delegatus, teneretur assumere regimen, ct [k bcultit VicarionieAff elidendi dwt rrcniano». 36y S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1786 An. C. 1787 gubernium Apostolici Vicariatus, usque ad ca­ o pezze Ji scia, o pezzuole, o altre cosc; si ptam a novo Vicario Apostolico possessionem: cerca se possono acquiescere. quoniam tamen experientia docuit, interdum 4. Sc i cristiani chc hanno schiavi gentili accidisse, ut et ipse Vicarius designatus, ante possano dar danaro e mancie ai loro schiavi factam a Sede /Xpostolica alterius Vicarii de- nclle loro feste, per soddisfare aile loro divoputationem, c vivis excesserit, et latissimae zioni d; limosine ecc. provinciae omni legitimo superiore destitutae 5. Cos) i cannonieri se possano aile feste remanserint, idcirco S. Congregatio (in Con­ della discesa dell'angelo, che c il cominciamento sessu dici 23 ianuarii) censuit memoratis Epi­ dell'anno, e all’aitrc feste solenni riceverc quei scopis ct Vicariis Apostolicis concedendam esse, piccoli regali, c dar fuoco ai cannoni per dar si SSiho Dno placuerit, facultatem sibi eligendi, segno deila festa. quatenus ita ipsis ad rectum Vicariatus regi­ R. Ad t. Non licere, si mandatum expresse men expedire visum fuerit, non unum tantum, commissum fuerit pro cooperatione ad super­ sed duos pro-vicarios, qui in casu mortis aut stitiosa; licere autem, si fuerit generale, ut mi­ absentiae Vicarii Apostolici omnimodam pote­ lites serviant duci militiae. statem, et iurisdictionem habeant. Recedente Ad 2. Non licere si, prout exponitur, actio autem uno ex hisce pro-vicariis plena iurisdi- sit superstitiosa. ctio et administratio in altero superstate con­ Ad 3. Affirmative, secundum ea quae pro­ solidetur. Itemquc si evenerit unum tantum ponuntur. pro-vicarium a Vicario Apostolico deputatum Ad 4. Negative, si donaria dentur pro su­ fuisse vigore memorati Brevis Ex Sublimi, ipse perstitiosis. pro-vicarius moriens possit alterum in suum Ad 5. Detur decretum Congr. S. Officii ha­ locum nominare ct substituere, dummodo ta­ bitae coram SSrtio feria V die 13 Nov. 1777, men nondum per S. Sedem eidem Vicariatui quod est huiusmodi: « ll Vicario Ap. dei Rc» gno di Siam propose il dubbio, se si possa’ fuit provisum. » pcrmcttcrc ai cristiani di dar fuoco all’artiQuam S. Congregationis sententiam SS1T10 I). N. Pio PP. VI relatam per R. P. D. Ste> glieria e sparar cannoni in segno di pubblica phanum Borgia Secretarium in audientia ha­ >0 comune allegrezza sull’cntrar dell'anno bita dic 29 dicti mensis (Ianuarii) ct anni, » nuovo, quando sogliono i Siamesi celebrar Sanctitas Sua in umnibus approbavit, praedi» la festa dei loro numc Attana. SSmus huic ctamquc facultatem Vicariis Apostolicis India» dubio respondendum esse decrevit: Secundum » ea quae proponuntur, non licere ». rum Orientalium benigne concessit. 584 Ora coopéra Iwtm ad non· a»llo« ritu» >u fxnhtiojo». 585 S. C. de Prop. Fide. 29 Maii 1786. (C. P. pro Sts.) — Avar bt Pboù — Il ca­ S C. de Prop. F. - 50 lanuar. 1787 porale dei cannonicri, che ha sotto di sè ancora (C. P.) — Sc nel privilegio di consagrarc i vari gentili chc fanno un corpo solo coi eri- 1 calici, le patene c gli altari portatili con 1’olio stiani, è cristiano. L' ufficiale maggiore è un benedetto dal Vescovo, dove non siano Vcscovi, signore birmano. Questi più volte comanda al o siano distanti due giornate, o sia vacante la suo caporale di mandargli uomini o cannonieri Sede, quella clausola ubi non erunt Episcopi per niutarlo nelle sue funzioni di religione bir- s’ intends ancora ubi non erunt Vicarii Apo­ mana. II caporalc cristiano comanda ai can­ stolici; e se i calici, patene ecc. consagrati da nonicri gentili di andarc a servire in tale cir- un semplice missionario apostolico, dove c il costanza. Si domanda se il caporale possa co- Vicario Ap. ordinario, siano validamente con­ mandarc simile servizio di religione. sagrati. E nel caso che si risponda s), sc possa 2. Quando il re vuol fare la solenne fun- il missionario apostolico ove vi sia il Vicario /.ione di lavarsi ii capo in pubblico, manda n Ap. consagrar calici, patene, altari portatili, non pigliarc aequa a tuiti i fiumi dei Regno : si di- solamcnte per se c per la sua chiesa, mu an­ manda sc sia lecito ai cristiani andare a pren­ cora per quitlunque altro sacerdote secolare o dere la delta aequa, o assistervi aiutando, per rcgolare. c per qualunque ultra chiesa. esscrc cosc supcrstiziosc. R. Quoad consecrationem sacrorum utensi­ 3. Ncllc feste che i governatori fanno per lium ct altarium, licere iuxta Formulam IV (1) la salute del re ordinano le lotte cd alcuni missionariis, quatenus ab Apostolica Scdc op­ giuochi davanti le pagode, c forzano i mcrcaportunas facultates reportaverint ; pro eorum tanti a dur loro, per fare i regali ai vincitori, tamen usu tantum, ct non pro aliis. (t) In lue Formula facultatum quae Praefectis Mission, conceduntur, d^tur facultas :« Consecrandi calices, « patenas ct altaria ponatilia cum oleis ab Episcopo ■ benedictis, ubi non erunt Episcopi, vel distent duas «dictas, vel sedes vacet a. Circa facnlulemmiuiODBr rum cortkccrinJt cahcvi, pA(cna> ct altara non*»· An C. 1787 COLLECTANEA 368 An. C. i’|j conversione dolcrc, imo ct ipsum hortari nc fidem amplecteretur, Baptismum postulavit, J.'; 7^ S. C. de Prop. F. - .70 fan. l787 (C. G.). promittens se, contentum secunda, hanc pri­ i.mptu r lebraverint, non modo simul non habitent, baptizavit, cosquc ad renovationem consensus » sed nc ullo quidem modo mutua consuetu- adactos solemn» iunxit matrimonio. Postea Chri­ stianus ille reversus, primam uxorem mutatam » dine commcrciove utantur >. invenit, et omnimode dispositam ad amplecten­ dam fidem. Quaeritur num in casu proposito 587 validum sit matrimonium cum secunda uxore S. Congr. de Prop. Fide 5 Martii ij8j ! initum. Ratio dubitandi nobis est, cx una parte, (C. P. pro Siv.) — Decretum 26 Augusti 1780 quod missionarius iste nullam facultatem ha­ ( F. n. 545) sustinendum, sed accommodandum buerit dispensandi a monitione; ex altera vero locorum cl temporum circumstantiis, idcoquc parte reclamant plures missionarii, fatendo servandum tantum esse in iis domibus quae equidem in hoc casu matrimonium cum se­ ad missiones spectant, ct in quibus stabiliter cunda uxore illicite celebratum fuisse, non vero permanent duo vel tres missionarii regulares. ita certo invalide: tum quia, dic 3 lan. 1777 a nobis interrogata S. C. de Prop. Fide, num matrimonia quaedam huiusmodi propter igno­ 588 rantiam sine dispensatione celebrata, invalida 2; >M;*n S. C. de Prop. F. 5 Martii 1787. (C. P. forent, nihil respondit, licet ad alia responde­ *4/,0’r Fa0 ) — Se debba approvarsi la Messa rit; tum quia, reste s. m. Benedicto XIV, De votiva De Fidei propagatione, c sc debba farsi Synodo Dioec. lib. 6 cap. 4 art. 3 et lib. tj inscrire nel Mcssalc, c trasmetterne ai missionari cap. 21 art. 6 pleriquc theologi asserunt iuuna stampa. dicialcm interpellationem licite omitti posse, R. Supplicandum SSiîio pro approbatione, quoties nullius utilitatis fore reputatur; hanc ct ad libitum pro omnibus missionariis S. C. vero sententiam Summus Pontifex non respuit de Prop. Fide in quibuscumque Missionibus tanquam falsam, camquc solum non satis tu­ commorantibus. — SSibus approbavit pro o- tam in praxi declarat. In casu autem proposito mnibus ct singulis missionariis ubique gentium inutilis ipsis visa est interpellatio, cum tunc exsistentibus. clare constiterit de voluntate prioris uxoris. R. Ad t. Affirmative in casu de quo agitur. .Ad 2. Attentis circumstantiis in facto con­ 589 currentibus, coniuges, de quibus agitur, non S. C,de Prop. Fide 5 Martii 1787 (C. P. esse inquietandos : sed caveant missionarii dis­ ne cunivgi» m- pro Sin.) — Sutgkubn. — i. Christianus rc- pensationem ab interpellatione coniugis imper­ aJch« in mm j mod·» eoo»* center conversus cum secunda uxore quam, vi- tiri, si careunt huiusmodi facultate. •ofum bdero vente prjma, casu post nuptias in insaniam lapsa, tempore gentilitatis in matrimonium du­ 590 xerat, nunc sacrum Baptismum postulans, si­ mul petit ut ipsi liceat cum secunda uxore S. C. de Prop. Fide 5 Martii 1787 valide contrahere. Cum autem vivat adhuc (C. P. pro Sin.) — Sutuhukn. — Iam a pau- nendam r prima eius uxor, ciquc cohabitet, atque propter cis annis mos obtinuit inter gentile» huius v,im· insaniam qua perpetuo affligitur, monitio aut partis, tempore siccitatis, solemni ritu plu­ interpellatio fieri nequeat, quaeritur num dictus viam deprecari ab idolo, quod pluviarum re­ Christianus dispensari possit ad effectum cum ctorem tingunt. Ritus pono est huiusmodi : secunda uxore nubendi. Statuto tempore a pro-regis edicto, mandatur 2. Gentiles sunt qui, exercendae mercatu­ 1 singulis qui intra civitatem apothecas aperiunt rae causa, proprium locum ad tempus dese­ in anteriori parte domus quae publicam viam runt ut sc ad alias provincias conferant, in di­ respicit, tabellam in honorem practcnsi huius stantiam decem aut quindecim dierum itineris, rectoris erigere ex flavi coloris papyro, quem ct aliquando amplius, ibique alias uxores, pri­ quidem colorem non videntur adhibere nisi ho­ mis viventibus, ducunt. Unus cx istis nuper noris causa, quatenus auri similitudinem ct co­ ad fidem conversus est cum secunda uxore; lorem magis referat, ipsoque in edictis con­ tunc nuntium accipiens primam uxorem de cius dendis Imperator utatur. In huiusmodi autem 586 36g S. C. DE PROP. FIDE An C >7«7 tabella scribuntur characteres aliquot, quorum sensus est Long-Vang (nomen idoli) enixe ro­ gamus ut nobis pluviam emittat ; vel etiam alios characteres quibus praedictum idolum magni­ ficant. Multi coram ipso accendunt candelas, thy­ miamata, aliosque odores comburunt. Cum au­ tem valde urgeat mandatum pro-regis, ct civi­ tatis inferiores praefecti huc illuc discurrant ad examinandum num edictum execution! man­ detur, magnas inter angustias deprehenduntur Christiani. Unus ex ipsis ductus ad praefectum ct interrogatus quare nollet obedire, respondit sc Christianum esse, nec idolo praedicto, quemad­ modum ct cactcris, ullo modo credere posse. Respondit praefectus: Saltem Deo quem colis libi credere licet. Quare illum non oras ut mittat pluviam? Et fustibus caesum dimisit, mandans ut tabellam erigeret. Christianus iste timore correptus scripsit tabellam supra flavi coloris papyrum, ibique characteres exaravit de­ sumptos cx oratione quam Christiani in libris precum habent ad postulandam pluviam. Oratio manifeste dirigitur ad verum Deum Tien-Tchou qui in eadem nominatur. Sunt alii christiani qui utuntur tabella Christianorum consueta, ubi haec leguntur: Creator coeli, terrae, ho­ minum, rerum, verus Dominus, Spiritus; ac coram dicta nihil accendunt aut comburunt. Quaeritur num, ad vitandam plurimorum apostasiam, tolerari possit iste usus, aut saltem num inquietandi forent christiani si huiusmodi characteres Christianos exararent supra papyrum diversi coloris ab eo quo utuntur gentiles in huiusmodi caeremoniis, ita ut Christianorum tabellae differentia hoc modo facilius a genti­ libus deprehendatur. R. Licere, dummodo tabella a christianis erigenda vero Deo dirigatur, ct christianis pre­ cibus inscripta sit, et, omni etiam coloris su­ perstitione remota, ita a tabellis gentilium ap­ pareat distincta ut nullo modo cum illis confundi possit. 591 nio.ecu* .mt Decr. S. C. de Frop. Fide tn Septem. itntionem bns 1707. — Referente Erîlo et Rtho D. Card. T» "’’quaT/’n Antonelli Praefecto, quod licet omnibus fere • Kipcrc casibus per Sanctam hanc Sedem provisum esse videretur, ut decedentibus Episcopis aut Vica­ riis Apostolicis, alter adesset, qui spiritualem gregis a Iministrationem legitime susciperet, in­ terdum tamen acciderit omnes hascc curas pro­ pter subrogatorum obitum in irritum cessisse, EtTii Patres, ut huic incommodo plenius et sta­ bilius pro futuris temporibus provideatur, de­ cernendum censuerunt (in Congr. > Martii) quod liceat in posterum Episcopis ct Vicariis Apostolicis Indiarum et Sinarum, non modo unum designare vicarium iuxta Breve s. m. Benedicti XIV, quod incipit Ex sublimi, vel Cotlcctanea S. C. de Prop. Eide. Vol. I. Λη. C. 1788 etiam alterum, iuxta Decretum anno superiore ab hac S. C. editum, qui non simul ct cumu­ lative, sed prius qui prior fuit nominatus, et in cius defectu alter, debeat, vel in casu ab­ sentiae, vel in casu obitus Episcopi aut Vica­ rii Apostolici sine Coadiutorc ab Apostolica Sede sibi deputato, Vicariatus aut Episcopatus administrationem suscipere; verum etiam, si forte contingat Episcopos, aut Vicarios Apo­ stolicos neminem in praedictis casibus nomi­ nasse, vel, etiam si nominaverint, utrosque de­ cessisse, neque ab his quempiam in eorum lo­ cum subrogatum fuisse, ita ut nemo sit qui Episcopatus aut Vicariatus administrationem in spiritualibus et temporalibus gerere possit: tum senior in Missione, is videlicet qui ex Europa prior in provinciam ingressus fuerit, ct lon­ giori tempore animarum ministerio fuerit man­ cipatus, censeatur delegatus ab Apostolica Sede ad suscipiendam Vicariatus aut Episcopatus administrationem cum omnibus facultatibus or­ dinariis atque extraordinariis Episcopo compe­ tentibus, exceptis iis quae sunt Ordinis Episco­ palis, usque dum Sedes Apostolica certior fa­ cta alio modo provideat. Quam S. Congregationis sententiam SSrfio Domino Nostro Pio PP. VI, relatam per R. P. D. Stephanum Borgia Secretarium in Au­ dientia habita die 11 mensis (Martii) ct anni praedicti Sanctitas Sua in omnibus approbavit et seniori missionario omnimodas facultates in casu, ut supra, benigne concessit. 592 S. C. de Prop. Fide 2/ lanuarii i7ÿÿ (G. P. pro Six.) — Scribendum Episcopo Pe- siattoulbu·. kinensi quod in assignandis stationibus mis­ sionariorum rationem habeat antiquae consue­ tudinis, ct cuilibet missionariorum coetui illa conservet loca ct territoria quae pridem ab ipsis in animarum ministerio excolebantur, ne, pro­ pter operariorum diversam methodum atque in­ stitutionem, pietatis studium in christianis de­ fervescat, neve etiam iurgia ct dissidia inter missionarios exoriantur; salva semper Episcopi au­ ctoritate aliter decernendi in casu necessitatis. Caveat tamen non ita cuipiam missionariorum Ordini stationes, pagos, aut paroecias addicere quin liberum sit cuilibet Christiano sua peccata confiteri sacerdotibus quibuscumque ad audien­ das confessiones ab ipso approbatis, quamvis alterius Ordinis sint ct alterius territorii, ct alio­ rum locorum spirituali servitio mancipati. 593 S. C. de Prop. F. 27 Januarii 17SS 1* baptiiund·» (C. P. pro Sw.) i. Sc sia plausibile chc ai nuBsionanorum bambini vengano amminislratc le aeque battesimali da chicchessia (ncll’asscn/.a dei missiona47 An. C. 1788 COLLECTANEA 3;o ri) ancorchè non faedano temere della loro vira, atteso il pericolo a cui rimangono es po­ sti ncll’csserc renuti net lcrto coi loro genitori. be pccrJonbui 2. Se il danaro che dai sacerdoti dcgl’idoli ido'orum cd hdem convcr*ifl chc si convertono, vien sottratto (neli'abban· q»< pn«oi» Um· ρΊ* pecuniam donare i tempi pagani) per valersi del mede•«m ρίαηΓ simo a procurant* l’esistcnza, abbia la qualité ed il caractère di cosa furtiva. Ad i. Affirmative, et laudandum. Ad 2. Secundum ea quae proponuntur, non licere, nihil enim profertur quod noxam furti excusare possit in casu dc quo agitur. 594 mu» rinc ασχ· monti». Quid »i tytàM m cerdo 1 «ίρα »u»? An cicrcmoeac Biptiimi adhi­ bendae in doaibu» prititii Quid ena pr rente» noloot h· finie» 1J lilio deferri1 An powthkci private biptiirt miiiiotunobaJ absente. 596 In Extrema I nctloM petiicillum adhiberi nequit. Dc collito α piano liveo a prciu. « dc necessitate perficiendae sint singulae illae unctio■ nes quae in Rituali Romano praescribuntur. a R. Sui Santità si deçnô ordinare che in risposta • si nccomandassc alia vigilanza c zelo del Vic. Ap. • il procurare con tutto lo studio Γ amministrazionc « della SS. Eucaristia, e della Estrema Unzione, anchc « in tempo di peste, perché quei miseri appestati ncllc « extreme loro angusti c non restino privi di sl grande α aiuto e conforto per la salute delle loro anime, e che « circa il modo di amministrarli potranno i missionarl « regolarsi ncllc maniéré cd usi altre volte nraticatisi « ncllc occasioni di peste, in quei paesi tanto frequente, « purchè si faccia con la dovuta deccnza, c si ccrchi « scansarc ogni inconvenicntc chc potesse in qualsivoglia u modo esporre alla irriverenza un’azione si sacrosanta ». An.C. I7«9 S. C. DE PROP. FIDE 371 An C 1790 casibus monendum esse missionarium quod si cedente cruce cum ministris ut ibidem cadaver non omnes, sed solum aliquas caeremonias aspergant et thurificent. Baptismi adhibere possit, eas adhibeat; ac de­ inde cum tempus ct occasio opportuna adfuerit, 600 easdem caeremonias, vel omnes vel quas omisit, îll»cita otholieo* in ecclesia vel oratorio supplere teneatur. S. C. de Prop. Fide - ti Martii niin cum Ad 2. Sacerdotem suspensum et interdictum — Paros — 1. Se sia lecito ai cattolici entrar matictt m dicommnninullo unquam tempore administrare posse Ba­ per padrini nel battesimo dei grcci scismatici, vlnn CAtiO. ptismum cum solemnitatibus, sed, quando pro­ e per compari nel matrimonio. pter necessitatem debeat baptizare, baptizet 2. Se sia lecito ai cattolici dare elemosinc private. di messe ai preti scismatici. Ad 3. Non solum licere, sed debere. 3. Se sia lecito ai cattolici ponar l'effigie, Ad 4. Ne in hac re a sanctissimis Eccle­ che hanno nelie loro case, di Maria Vcrginc e siae institutis recedatur, omnem curam adhibere di altri santi, nelie chicse scismaliche, occordebet miss tona rius ut parentes ab hac sua ir­ rendo Ia rispctliva festa di quei santi; arder rationabili contradictione reced/nt. Quod si suis delle lampade nelie lorochiese, farvi orazione, persuasionibus et monitis nihil proficiat, tunc assistere per curiositA alie loro funzioni, andar sibi persuadere poterit rem esse deductam ad con essi in processione, ecccno la processione casum necessitatis; impossibile enim erit hos che si fa in occorrenza dei funerale di alcun infantes baptizare, repugnantibus parentibus in defunto. quorum sunt potestate. Proinde tunc licitum 4. Sc sia lecito, avendo qualche cattolico erit iis infantibus Baptismum conferre extra genitori scismatici, di far Tesequie loro di Ecclesiam ct in privatis domibus, vel ubi a tuito Vanno, arder sccondo 1’uso dc’ grcci le lampade alia chiesa greca ccc. parentibus permissum erit, omissis sacris ritibus R. Non liccic in omnibus. et caeremoniis animo tamen ea supplendi in Ecclesia quamprimum hoc fieri permissum erit. 601 Si vero praevideatur quod parentes infantium neque decursu temporis infantes suos ad Ec­ Rc^ulic 1 uS. C. de Prop. F. rj Martii rjqo. clesiam pro supplendis caeremoniis deferri per­ cerdocibo· ritus (Rkoulae pro sacrrdotibus coptis) — I. Sa- cophtici icr»anmittant, tunc satius erit ut in ipsis privatis dac. ccrdotcs omnes tam sacculares, quam regulares domibus ritus et caeremoniae per Rituale Ro­ ritus coptici teneantur subesse Vicario Apostomanum praescriptae in actu collationis Baptismi adhibeantur. Potius enim erit ut laudabilis con­ lico eiusdem nationis ab Apostolica Sede de­ putato, cius mandatis pareant, eumdemque, uti suetudo, quae tantum concernit maiorem erga eorum superiorem venerentur ct colant. hoc Sacramentum decentiam et reverentiam, IL In urbe Cayri, praeter Vicarium Apocelebrandi Baptismum in ecclesia, omittatur, stolicum, octo dumtaxat presbyteri copti mo­ quam ut priventur parvuli baptizati non exiguis spiritualibus bonis quae ex adhibitis super eos rari deinceps poterunt, aut etiam pauciores, sacris caeremoniis ab Ecclesia institutis in ipsos si Missiones superioris Aegypti sacerdotum opera indigeant. Erunt autem eligendi a Vica­ derivantur. rio Apostolico , habita ratione tum originis, Ad 5. Servandum esse ordinem in Rituali tum provectae aetatis, tum etiam laborum Romano praescriptum, lit. de Ministro Bapti­ in missionibus superioris Aegypti exantlato­ smi, ibi: 5W si adsit etc. rum , quibus tamquam emeritis minus one­ rosa provincia est imponenda. Reliqui sacer­ 599 dotes eiusdem Vicarii Apostolici arbitrio ad su­ perioris Aegypti missiones erunt ablegandi, Abiotationift de­ S. C. de Prop. Fide 21 lanuarii ijSt). singulisquc sua missio destinanda, a qua, sine fundi cicrcmolicentia Vicarii Apostolici discedere, nemini li­ nuc potUIKnm (C. P. pro Sin.) - Vie. Ap. Γσχκ. Occïd. - An non alibi quam ceat, sub poena suspensionis, ipso facto in­ in ecclesia con- sit toleranda consuetudo ut Missa solemnis pro faciendae. defuncto celebretur, perinde ac si adesset ca­ currendae, nisi urgentis necessitatis caussa ab eodem Vicario Apostolico approbanda, illos exdaver, iliaque completa, sacerdos una cum mi­ cusct. nistris defuncti domum accedat, praecedente III. Semel in hebdomada die iovis , hora cruce, ibique absolutionis cadaveris caeremonias tertia ante meridiem, teneantur omnes sacerdotes conficiat, atque huiusmodi absolutionem iden­ saeculares, ac regulares copti, aliique eiusdem tidem repetat antequam terrae mandetur. ritus in ecclesiasticis gradibus constituti lectio­ R. Consuetudinem non esse tolerandam, idcoquc curent missionarii illam sensim sua­ ni theologiae moralis intéressé, quae in urbe sionibus ac hortationibus abrogare. Atque proCayri habebitur a Rrîio Dito Matthaeo Righet, nunc Vicario Apostolico, vel in hospitio PP. Re­ pterca, celebrata Missa in ecclesia seu oratorio pro defuncto, non adeant eius domum prae­ formatorum, vel in alio commodiori loco ad A An, C. 1790 COLLECTANEA libitum eiusdem Vicarii Apostolici designando. Quando Vicarius Apostolicus aliqua occupatio­ ne impeditus fuerit, huiusmodi lectio , et in­ structio habebitur vel ab altera sacerdote a Vi­ cario Apostolico designando, vel ab uno ex an­ tiquioribus PP. Missionariis arabicam linguam callentibus, a Praefecto missionis deputando. Qui lectioni intererunt, proprio charactere sin­ gulis vicibus suum nomen inscribent in libro ad hunc effectum parato, qui ab eodem Dno Vicario Apostolico servabitur, ut identidem cer­ tiorem reddat S. Congregationem de observan­ tia huius decreti, ct de frequentia, ac pro­ fectu auditorum. Idem quoque servabitur, quan­ tum fieri poterit, in stationibus superioris Ae­ gypti, atque in iis praesertim, in quibus plures sunt sacerdotes, ct magna catholicorum copia. IV. Sacerdotes copli Missam celebrare de­ beant in ecclesia PP. Reformatorum Cayri, unus post alium , idque praesertim observetur in diebus Dominicis, vel festis diebus, in qui­ bus magna esse solet populi frequentia, ut fi­ deles sacrosancto Missae sacrificio intéresse com­ mode possint. Quamobrem maxime opportu­ num erit, si singuli sacerdotes inter se con­ veniant, distribuantque vicissim horas celebran­ darum Missarum, iuxta cuiusque ordinem, ac aetatem, ne matutinis horis ecclesia debitis frau­ detur obsequiis. Vicarius autem Apostolicus in urbe Cayri, parochi vero, ct pastores anima­ rum in oratoriis superioris Aegypti, vel ipsi per se, vel si fuerint legitime impediti, alio­ rum sacerdotum opera, aut ante, aut post Missae celebrationem, diebus saltem Domini­ cis, et festis solemnibus plebes sibi commis­ sas, pro sua, ct carum capacitate pascant sa­ lutaribus verbis, docendo quae scire omnibus necessarium est ad salutem, annuntiandoque eis cum brevitate, ct facilitate sermonis vitia, quae cos declinare, ct virtutes quas sectari oporteat, ut vitam aeternam consequi valeant. Pomeridianis autem horis sacram catechcsim populum doceant, aliisque piis exercitationibus occupatum detineant, ne ad ludicra, aut pro­ fana dilabatur. V. Iisdem diebus festis omnes confcssarii incumbant cum omni studio audiendis confes­ sionibus, nc inopia, aut incuria confessariorum priventur fideles fructibus tanti sacramenti. VI. Numquam licebit sacerdotibus coptis e civitate Cayri, vel ctiam per unum d;cm dis­ cedere, absque licentia Vicarii Apostolici. VII. Magistri, qui in scholis tam in urbe Cayri, quam in aliis stationibus superioris Ae­ gypti pueris erudiendis praesunt, quotidie il­ los ad ecclesiam deducant, ut ssiho Missae sacrificio intersint. Procedant, redeantque bini bini, iunctis manibus, cum omni modestia, co­ mitante magistro. In principio scholae recite­ tur singulis diebus a magistro flexis genibus arabico iJiomate oratio - O Deus misericors, clemens, qui luce euangelii Domini nostri [esu Christi illuminas filios hominum, ct cos con­ gregas in unitate fidei rectae, in cognitio­ nem veritatis tuae; - ct quod sequitur. In fine j autem scholae recitabitur oratio - Cratias tibi agimus o Deus omnipotens etc. — quae est pro gratiarum actione. VIII. Vicarius Apostolicus, ct missionis Praefectus totis viribus enitantur ut in cele­ brando sacrosancto Missae sacrificio, atque in administrationc sacramentorum ab omnibus sa­ cerdotibus coptis serventur omnino ritus, ac caerimoniae praescriptae in Missali, atque euchologio coptico edito typis S. Congregationis, ac nemini liceat quidquam immutare, addere, vel minuere, cum omnis discrepantia in cele­ bratione mysteriorum Dei, non solum vetita sit a sacris ecclesiae canonibus, verum ctiam indecora, ac catholicae religioni noxia plerum­ que comperiatur. Qui vero deliquerint, ritum­ que praescriptum quocumque modo variaverint, severioribus poenis coerceantur. IX. Sacerdotes copti celebrate debeant di­ vina mysteria capite penitus detecto, iuxta de­ creta huius S. Congregationis annorum 1760, ct 1767, excepta gravi valetudinis necessitate, quo in casu ad Apostolicam Sedem recurrant pro dispensatione, iuxta decretum dici 2t aprilis anni 1788. X. In privatis domibus Cayri, quantum­ vis privilegio oratorii ab Apostolica Sede de­ coratis, nemini ex sacerdotibus coptis Missam celebrare liceat nisi de licentia Vicarii Apostolici copiorum, nc publica ecclesia debito cultu privetur, ct fideles ab audiendo in ca sacro­ sancto Missae sacrificio retrahantur. XL Caveant sacerdotes copti, ne in ad­ ministrationc Baptismi cos palrinos adhibeant, qui catholicae fidei mysteria omnino ignorant, eosque praeterea instruant de impedimento co­ gnationis spiritualis, quod contrahunt inter baptizatum et illius patrem et matrem : ac prae­ terea unus tantum sive vir, sive mulier iu­ xta sacrorum canonum instituta, vel ad sum­ mum unus ct una baptizatum de fonte su­ scipiant. Petrinorum autem nomina in baptizatorum libro parochi describant. XII. Parochi omnes tam in superiori Ae­ gypto, quam Cayri commorantes , teneantur librum habere tam baptizatorum, quam ma­ trimoniorum, mortuorum, et reconciliatorum, iuxta praescriptum in Rituali Romano, ipsumque apud sc retinere, aut alio securiori loco reponere, et in casu transgressionis puniantur a Vicario Apostolico. XIII. Vetitum omnino sit sacerdotibus co­ ptis sacramentum Confirmationis conferre iis, qui a latinis baptizati fuerunt, cum huius­ modi peculiaris, ac exltaordinaria potestas Prae­ fecto dumtaxat missionum Aegypti concessa An. C. 1790 An. C. 1790 S. C. DE PROP. FIDE quandoque fuerit, donec aliquis catholicus Epi­ scopus in Aegypto habeatur. XIV. In eiusdem Sacramenti administratio­ nc, sacerdotes copti minime omittant unctio­ nem frontis confirmandi, loco et tempore ab euchologio copto praescripto. Puniatur sacer­ dos a Vicario Apostolico, si contra fecerit. XV. Ad evitanda dissidia, ct perturbatio­ nes, quae in futuro excitari possunt caussa ma­ trimoniorum, si forte oriatur dubium, ca fuisse in gradu prohibito inita, iniungitur omnibus, et singulis sacerdotibus coptis, nc ad matri­ monii celebrationem deveniant, nisi prius fa­ cultate in scriptis a legitimo superiore obtenta, quae in archivio cuiuscumquc hospitii pro ma­ iori custodia servetur. Superiores autem, vel denunciationibus praemissis, vel alio quo heri possit aptiori modo, priusquam ineundi matri­ monii veniam concedant, diligentissime inqui­ rant, num aliquod subsit dirimens impedi­ mentum. XVI. Quoad communicationem in divinis cum haereticis, serventur omnino ca omnia, quae praescripta sunt in instructione huius Sa­ crae Congregationis latine et arabice edita, cu­ ius nonnulla exemplaria transmittuntur, ut sa­ cerdotes copti probe calleant ca, quae circa camdcm communionem sunt omnino vitanda. XVII. Indulgentiae plenariae, eae solum lu­ crari possint a catholicis coptis, quae in de­ creto huius S. Congregationis edito die 28 martii 1733, et latine atque arabice impresso continentur. XVIII. Removeatur pariter abusus, si forte adhuc inter coptos vigeat, ploratuum, ac nae­ niarum super defunctos, atque omnino obser­ vetur decretum huius S. Congregationis Gene­ ralis dici 21 aprilis 1788, quod est huiusmo­ di: Quum relatum fuerit inter catholicos Co­ ptos Aegypti vigere adhuc abusum, ut quan­ doque in funeribus soleant sibi ipsi facies ple­ ctere, naeniasque, ac ululatus super mortuis facere, S. Congregatio, referente Emo, ac Rmo Dno Cardinali Antonello Praefecto, in­ haerens decretis alias latis 24 augusti 1760, et 12 iulii 1767, censuit, ac declaravit, pro­ hibendum omnino esse coptis in mortuorum funeribus os luto foedare, vel plectere, aut ciularc more, haereticorum, et hac arrepta oc­ casione, renovavit decretum a Sacra Univer­ sali Inquisitione iam editum die g decemb. 1746, quo scilicet definitum fuit, non licere catholi­ cis una cum missionariis associare cadavera haereticorum, quae ad ipsorum templa defe­ runtur, et funeri interesse cum cereis accen­ sis: mandans R. P. Michaeli Angelo a Tri­ cari0 visitatori, ac Praefecto Apostolico Mis­ sionum Ordinis Minorum reformatorum Acgppti, ut huiusmodi decreta notified, eorumque observantiam sedulo curet, XIX. In reconciliandis haereticis ad fidem 37J catholicam, sacerdos auctoritate munitus prius cum probe instruat in his, quae ad fidem or­ thodoxam pertinent, eiusque constantiam, et sinceram voluntatem in amplectenda catholica religione diligenter exploret. Deinde illum ad­ mittat ad professionem fidei coram saltem duo­ bus, vel tribus testibus in ecclesia, vel in do­ mo, abiurando haeresim, aut schisma; ac de­ mum absolutionem illi impertiatur, in foro tantum externo propter haeresim, aut aposta­ siam, aut schisma, uti praescriptum est in pro­ fessione fidei orthodoxae edita iussu SStTji Do­ mini nostri Urbani Papae VIII. Praeterea no­ men, oppidumque personae, eiusque abiuratio scribatur in libro reconciliatorum. Tempore autem opportuno recipiatur ad participationem sacramentorum, facta prius sacramentali con­ fessione omnium peccatorum, et non alias, ex­ cepto mortis periculo. XX. Serventur demum sanctorum Patrum regulae, Conciliorum decreta, et omnes consti­ tutiones Sedis Apostolicae pro orientalis eccle­ siae disciplina recte ordinanda editae, et prae­ sertim instructiones pastorales SSrtii Domini Nostri Benedicti PP. XIV: Eo quamvis tem­ pore, ct Anno vertente ad coptos transmis­ sae, nec non decreta S. Congregationis de Pro­ paganda Fide pro eiusdem nationis spirituali regimine emanata. Caeterum meminerint sacerdotes, aliique, qui in aliquo ecclesiastico gradu constituti sunt, quod nihil est, quod magis ad pietatem, et Dei cultum assidue instruat, quam eorum vita, et exemplum, qui se divino ministerio dedicarunt. Cum enim a rebus saeculi in altiorem sublati locum conspiciantur, in eos, tamquam in spe­ culum, reliqui oculos coniiciunt, ex iisque su­ munt, quod imitentur. Quapropter sic decet omnino clericos in sortem Domini vocatos, vi­ tam, moresque suos omnes componere, ut ha­ bitu, gestu, incessu, sermone, aliisque omni­ bus rebus nil nisi grave, moderatum, ac reli­ gione plenum praescierant. Quae quidem si ab omnibus sacerdotibus Christi inter catholicas nationes constitutis sectari oportet, quanto ma­ gis ab iis, qui inter eas gentes versantur, quae sunt christiani nominis hostes infensissimi? Ma­ gnum sane negotium, ac grave onus imposi­ tum iis est, qui, quemadmodum Apostolus Paulus, non modo fidelibus debitores sunt, sed ctiam infidelibus, a quibus vel crudeliter vexan­ tur, vel turpiter calumniantur. Habent tamen sacerdotes copti praeclarissimos olim alexandrinae ecclesiae antistites, habent veteres prae­ positos suos, qui ipsis locuti sunt verbum Dei, quorum intuentes exitum conversationis imi­ tentur fidem (ad Hcbr. c. XIII. 7). Longum est ire per singulos: unus pro omnibus suf­ ficiat beatae recordationis Athanasii alexandrinae ecclesiae prudentissimi sacerdotis exem­ plum, de quo sic S. Caclestinus Papa I, ad An. C. 1790 An C. 1790 374 COLLECTANEA clcrum constantinopolitanum scripsit (Concil. Ephesio, par. I, npud Harduin. tom. I Con­ cil. pag. i3n): Cui non consolationi sit il­ lius tolerantia? Cui non sit exemplo eius for­ titudo, vel constantia? Eiicitur Arrio prosequcnte, sed revocatur Domino protegente. Pas­ sus est carcerem, passus angustias; nec mi­ rum si vir apostolicus ea passus est, quibus se Apostolus gloriatur exercitatum. In his ta­ men omnibus secutus est illum, qui sibi in tri­ bulationibus se placere testatur. Fugatus il­ linc, ct in nostris partibus roboratus est. De­ nique hic ei redintegratus est status, et in hac Sede quietem communionis invenit, a qua sem­ per catholicis subvenitur. Eadem spe inter eas, in quibus versantur, angustias, sacerdotes, at­ que universa coptitarum natio sese mutuo con­ solentur: numquam ipsis deerit Dei omnipo­ tentis auxilium, numquam huius S. Apostolicae Sedis patrocinium, quae strenuos fidei ca­ tholicae defensores sua auctoritate fulcire, oinnique ope solari in universa Christi ecclesia, ipso Christi Domini ad B. Petrum excitata prae­ cepto « confirma fratres tuos > semper in more habuit. Has autem regulas SSmo D. N. Pio Pp. VI relatas in audientia habita per Erftutn cl Rihum Dominum Cardinalem Antonelli S. Congreg. Praefectum dic 18 martii 1790, Sanctitas Sua in omnibus adprobavit, cisquc apostolicac suae auctoritatis robur adiccit. 602 26 /,Ût" r79° publice »ed oc- (ad Ep. Midks.) — Quoad quinque postulata bu< ne tempo. 4 tc proposita, quae summaticn ad hoc reduun? bon*cuntur> docearis quomodo tc gerere debeas cum apostatis a catholica fide, qui in Ecclesiae gremium reverti postulant, atque id quidem non publice, sed secreto, nc bona temporalia per apostasiam acquisita, aut alia, quibus antea po­ tiebantur, amittant : equidem constans ac per­ petua Ecclesiae doctrina fuit, quod publici a fide apostatae nunquam in ciusmodi Ecclesiae sinum recipiantur nisi prius manifestis poeni­ tentiae indiciis scandalum reparaverint, quod fratribus praebuerunt. Neque enim temporalia hona tanti habenda sunt, ut pro iis retinendis haeresis professio, licet apparens ct ficta, tole­ rari ullo modo possit. Quare Emi Patres in sententia fuerunt, ut apostatae, qui occulte tantum ad catholicam communionem admitti postulant, omnino rciici debeant, nisi prius omnia munera ct bona dimiserint, quae retineri non possunt nisi ab haereticis, quaeque iis collata sunt intuitu eorumdem apostasiae ita ut, si ea bona ac munera sibi retinerent, in com­ muni hominum aestimatione tacitam haeresis professionem praeseferrent. Neque ab hoc prae­ stando cos excusare potest metus amittendi bona *ηο*ί Instr· S· C· de Pr0P· F· An, C 1790 temporalia, licet hisce bonis omnino indigeant ad suam suarumque familiarum substentationcm. Etenim quum huiusmodi reditus implici­ tam haeresis professionem inducant, omnino abiicicndi sunt, ut scandalum reparetur quod Ecclesiae ob apostasiam praebuerunt, praestat· que eos pauperes evadere cum Christo, ct salvos fieri, quam divites esse cum aeterna eorum damnatione. Neque cos excusat periculum, quod per pu­ blicam catholicae fidei professionem, abdicatis· que iis muneribus ac bonis, quibus non nisi propter hacrcsim fruebantur, ipsorum filii in hacresi educentur, illecti fortasse ut in paren­ tum bona succedant. Primum enim non adeo facile est ut id accidat ob libertatem a Gubernio catholicae religioni concessam : deinde, quo­ cumque in casu, quantum in sc est, omnino curare tenentur, ut etiam filii catholicam reli­ gionem sequantur: ct quando id obtinere mi­ nime possint, non sibi culpae adseribendum erit, si filii aeternam salutem amittant. Ex hisce rationibus plane evincitur, nullum apostatam ad Ecclesiae sinum admitti posse, qui occulte quidem catholicam religionem profiteri velit, publice autem hacresim, idque ob fines tem­ porales et mundanos. Quod vero attinet ad ultimum postulatum, an scilicet, pro reparando scandalo apostasiae sufficiat abiurationem emittere coram quatuor aut sex testibus, cum animo scandalum etiam publice reparandi, quatenus circumstantiae non obstarent, S. Congregatio censet quod quando apostatae, iuxta principia praemissa, renuntiave­ rint omnibus bonis ct utilitatibus temporalibus, quae esse solent indicia prolcstativa haeresis, quum ab solis haereticis possideri possint, et quando parati sint procurare educationem prolis in fide catholica, quantum ab sc dependet, ct quatenus demum observare velint Ecclesiae prae­ cepta in iis omnibus circumstantiis in quibus eorum violatio haeresis simulationem indicaret, aut scandalum praeberet fidelibus, in hoc casu satis erit quod formalis abiuratio fiat coram Episcopo, ct in praesentia quatuor, quinque, aut plurium testium, iudicio ipsius Episcopi. Non enim necessarium videtur quod publice fiat, aut maiori cum solemnicatc, quae in Hi­ bernia fortasse gravia religioni detrimenta af­ ferre posset. 603 S. C. de Prop. F. 22 Nov. τγρο (C. G.) — ScobRAK. — t. Molti chc contraggono gli M,‘bu*ΓΟ11Λ sponsali, resiliggono poi da simili contratti non clfettuandoli col matrimonio. Non volendosi questi tali ridurre a dovcrc ad onta di scomunichc cd altri rigori dclla chiesa, si domanda quai termine di tempo puô prcscriversi per tenerli csclusi dalla partccipazionc dclla cornunionc dei fcdcli. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1791 Dc viduis ad el­ icit» uuptias im* stdialc trantufttibu». I)c defunctis crepidine vd nppcdanco aha* nata icpuhii. 2. Piü volte le donne restando vedove passano immediatamente a seconde nozzc: dal chc non di rado succede qualchc disordine; si do­ manda sc aile medesime puô csscrc accordato il per messo di passarc a seconde nozzc subito chc rcslano vedove, oppurc se debba prcscriversi qualchc termine di giorni. 3. Sub crepidine vel suppedaneo dcgli al­ tari di questi paesi non si e iatto mai scrupolo, ne si fa, di scppellirc i morti, con spe­ ciality i Vescovi c sacerdoti. Si domanda chc cosa debba farsi con quelle ossa dc* morti chc esistono in tali luoghi, perche a disottcrrarlc c cosa dilficilissima, non essendovi qui quei com­ modi chc sono ncllc parti dclla cristianiU ; e chc cosa dee farsi con simili altari. R. Ad i. Caute procedendum esse in in­ digenda excommunicatione, ct mulieres praeser­ tim a sponsalibus recedentes numquam excom­ municandas, iuxta Decretalem Lucii III in Cap. Requisiti, De Sponsa!.; et si quandoque ct cx gravi causa sunt viri excommunicandi, post annum esse absolvendos. Ad 2. Nullum tempus praefigendum. Ad 3. Quoad praeteritum nihil esse inno­ vandum: quoad futurum curandum nc amplius ibidem sepeliantur. An. C 1791 605 S. C. de Prop. Fide 7 Februarii 1791 (C. P. mo Sts.) — Quid sentiendum sit de for­ mula inferius scripta quam frequentissime atferu,n c^r’st’ani praefectis, scriptum emendationis exigentibus, quando, finita persecutione, ad pro­ pria dimittuntur: Ego vere Christianus sum, et promitto quod, ad propriam domum reversus, muneri meo absque ullo crimine incumbam, ne­ que umquam perversam religionem sectabor. Quaeritur num formula haec saltem tolerari possit : pauci enim inter Christianos (erunt) qui in actuali circumstantia audebunt scribere se in posterum adhuc Christianos futuros, licet sat ordinarie coram praefectis ore id praedicent: quia tunc praefectus formulam hanc, quam debet in archiviis sui praetorii servare, procul dubio non acceptaret, christianosquc in carceres diutissime restitueret cum periculo aposta­ siae. R. Non licere, ct formulam esse reproban­ dam, palamquc, si interrogati fuerint ab ha­ bentibus potestatem, sc Christianos esse, ct in religione Christiana usque ad mortem perseve­ raturos profiteri omnino tenentur. nonnulli» Instr. S. C. de Prop. F. 25 lunii 179t. Super ecdc«ia»tic»c di­ - (ad Aruhîkpiscopos Hibkrnîar) — Haec S. C. sciplinae capiti­ bus. cuius vos estis gaudium et corona, quosque in oculis habet, ac singulari charitate comple­ ctitur, observantiam momentosiorum disciplinae capitum vobis commendandam suscepit, quae ab Episcopis absque gravissimo animarum de­ trimento, quae eorum curae concreditae sunt, praetermitti non possunt. Ac primo quod spectat ad Matrimonii sa- d|^plfQe cramcntum, enixe commendatur quod in Cap. I, sess. 24 de Reform. Mairim. a sacrosancto Con­ cilio Tridentino providentissime praescriptum fuit, fideliter adimpleatur. Haud semel nobis nuntiatum est, apud parochos nequaquam adservari libros ubi matrimoniorum, quae rite ce­ lebrata sunt, ct baptismorum a se collatorum numerus diligenter adnotari debet. Quapropter in usum revocanda sunt saluberrima eiusdem Concilii monita, quod in Capite superius me­ morato ita praescribit: < Habeat parochus li< brum in quo coniugum et testium nomina, « diemque ct locum contracti matrimonii de< scribat, quem diligenter apud se custodit ». Itemque in Cap. II : < Parochus antequam ad « Baptismum conferendum accedat, diligenter < ab iis, ad quos spectabit, sciscitetur quem < vel quos elegerint, ut baptùatum de sacro < fonte suscipiant, ct cum vel eos tantum ad < illum suscipiendum admittat, ct in libro eo« rum nomina describat ». Quin imo perop­ portunum videretur si iidem parochi ipsas quo­ que dispensationes matrimoniales in eodem li­ bro exacte recenserent. Item rumor quidam ad nos usque percrebuil, matrimoniorum denunciationes omnino negligi, quae ob nimiam Episcoporum indulgentiam in iis dispensandis, absque parochorum interventu clanculum cele­ brari solent. Id etiam Tridentini legibus aperte adversatur, quod in eadem Sess. 24 de Refor­ matione Matrimonii sic habet: Idcirco S. Con­ cilii Lateran en., sub Innocentio III celebrati, vestigiis inhaerendo praecipit (sancta Synodus), ut in posterum antequam matrimonium contra­ hatur, ter a proprio contrahentium parocho, tribus continuis diebus festivis in Ecclesia in­ ter Missarum solemnia publice denuntietur, in­ ter quos matrimonium sit contrahendum. Quod si Episcopi interdum gravi urgente causa satius ducerent ab iisdem dcnunciationibus dispensare, tunc normam ac regulas a Benedicto XIV prae­ scriptas in Const, Tom. I sui Bullarii om­ nino sequi debent (1). (1) In Const, seu Litt. encycl. Bened.XIV 27F0V.1741 ad omnes Episcopos luee Jubentur: «... Periculi non « infrequens occasio vos reddat difficiliores ad rcinit« lendum publicationes, a quibus contracturi matrimo* ■ nium saepe per malitiosam suggestionem petunt dis* « pensari. Quam caute solerterque oporteat ea in re « Episcopos versari, non obscura vobis a Concilio Trid. « exhibentur argumenta. Si enim (ait eadem sancta Sv« nodus) probabilis fuerit suspicio matrimonium mali• tiosc impediri posse si praecesserint dcnunciationes, 604 D: quadam pro. mbiionc quae a chmtlinh post persecutionem nititur ut ad 3/5 Ab. C <79< 3y6 COLLECTANEA Alterum vero gravissimum disciplinae caput quod praecipue in populorum sanctificationem redundat, est optima, quoad fieri potest, pa­ rochorum electio, qui haud impares ad tanti muneris onera sustinenda vires habere demon­ strent. Pluries huiusce S. C. decretis iussum est ut ad paroecias obtinendas concursus adhi­ beatur, iuxta monita Concilii Tridcntini in Sess. 24. de Reform, cap. 4. Et si singulae formalitates a Concilio Tridcntino praescriptae pro concursuum celebratione observari minime possent, tunc ca saltem cura quatuor Metro­ politanis incumbit, ut altera communi consi­ lio statuatur ratio ab Episcopis ineunda pro paroeciarum collatione, quae eorum prudentiae, ac vigilantiae magis accommodata videbitur. Sic enim agi sapientissime voluit idem Concilium quod quum praevideret formam ab sc pro me­ moratis concursibus praescriptam aliqua dc cau­ sa teneri non posse, alteram viam ineundam demonstravit in £ Si tamen eiusdem loci. Quapropter saluberrimis hisce monitis insi­ stentes, haec saltem sanctissime iubete, nc pa­ roeciae plus semestri spatio viduae relinquantur; ne ab Episcopis conferri possint, praeterquam iis qui fuerint ab examinatoribus rite adprobati; utque cx iis, qui examen subierunt, is semper praeferatur, qui maiori pietate, pru­ dentia, ac religionis amplificandae studio instru­ ctus, diuturniorem animarum curae experien­ tiam adeptus est. Quod si fortasse examinatores synodales alicubi deessent, tunc eorum supplemento, quot­ annis viros morum probitate, ac scientia spe­ ctatos quilibet Episcopus destinare posset, ac­ cedente Capituli adprobatione, ubi adsit: ubi vero desit, parochorum aetate provectiorum consensu. Hoc idem examen praemitti quoque necesse esset pro illarum paroeciarum collatione, quae ab Apostolica Sede conferuntur, etiamsi pro­ pter resignationem, aut coadiutorcm collatae sint (r). Haec autem monita vestrae maturitati ac prudentiae proponimus, ut ea «diligenter excu­ tiatis, ac, si quae regionum, ac temporum cir­ cumstantiis magis accommodata obversentur, eadem nobiscum communicare nc vereamini, ut universalis, et unisona, iure ac merito Paroe­ cias conferendi forma tandem aliquando sta­ tuatur. Enim vero, ut idem Concilium loco citato egregie pronunciat, expedit maxime ani­ marum saluti, a dignis atque idoneis paro­ chis gubernari. Decet quoque, ut praesbyteri saeculares in Paroeciarum collatione regularibus praeferan­ tur ; verumtamen cavete, quaesumus, nc vo­ bis proptcrca falso suadeatis, presbyterorum saccularium virtute praeditorum defectu, pa­ roecias regularibus nunquam esse in administrationem conferendas, donec Episcopis ibi­ dem eosdem retinere lubitum erit. Plurimi «tunc vel una tantum dcnunciatio fiat, vel saltem • parocho et duobus testibus praesentibus, matrimo« nium celebretur, ct deinde ante illius consummatio« nem denunciationcs in ecclesia fiant ut, si aliqua « subsunt impedimenta, facilius detegantur. Praeterea « licet Episcopo relictum sit omnimode super denun« dationibus dispensare, haec tamen facilitas, non a « sola dispensantis voluntate pendet, sed a Tridcntino « coercetur arctis prudentiae discretique arbitrii legibus; « quod idem est ac legitimam causam dispensation’s « requirere. — Parem quoque, imo fortasse maiorem « vigilantiam necesse est a vobis adhiberi ne, post re« missas denunciationcs, celebretur matrimonium co« ram parocho, vel alio sacerdote ab ipso parocho vel « a vobis deputato, praesentibus duobus vel tribus te· • stibus conndcntibus, nc ulla celebrationis notitia vel • rumor oriantur. Id enim, ut ad praescriptum sacrorum ■ Canonum licite fieri possit, non satis es: obvia quac■ vis ct vulgaris causa, sed gravis, urgens ct urgentis« sima requiritur. A sacro Nostrae Poenitentiariac tri• bunali, eo potissimum casu fit potestas ita celebrandi « matrimonium, quo vir ct femina in figura matrimο­ ν nii publice degentes, et de quibus nulla viget criminis « suspicio, in occulto tamen concubinatu perseverent; « (acilc enim quisque conficiet quam absonum esset, • cos, a statu damnationis per gratiam Sacramenti re· « vocandos, ad publice contrahendum matrimonium • praeviis denuueiationibus compelli, llanc vero praxim « vobis duximus proponendam, non quia dispensatio « praemisso casui solum congruat, cum alii similes, ct • fortasse urgentiores esse possint in quibus dispensari « expediat, sed quia vestri pastoralis officii partes ver• tari dcbmt in sedulo investiganda legitima ct urgenti « causa dispensationis, ne matrimonia occulte celebrata • luctuosos habeant exitus quos intimo cordis moerore « recensuimus. Hunc porro in scopum vos hortamur « ct impense admonemus ut personarum matrimonium « secreto contrahere petentium diligens fiat a vobis in· * quisilio : an scilicet eius qualitatis, gradus et condi« tionis sint quae id probe exposcant; an sint sui vel < alieni luris; an filiifamilias quorum nuptiae patri « iuste dissentienti sint invisae; ab episcopali etenim, « quou geritis, munere nimium esset alienum facilem « praeberi filio inobedientiae occasionem ; an res sit de « personis ecclesiasticis, licet in minoribus Ordinibus « constitutis, pensiones et beneficia ecclesiastica obti« nentibus, ut detestabilis illorum retentio in statu uxo« rato congruis remediis postea compescatur. Potissi« muni vero curet vestra sollicitudo, antequam secreti « matrimonii licentia concedatur, uuod contrahentes « certa ct indubia, et a quavis fraude immunia exhi« beant documenta status liberi, ad avertendum ab iis, « qui improbi siht ingenii, nolygamiae periculum tlc. » (t) In Synodo Pleniria Hiberniae an. x«86$ in De­ creto XXI haec habentur.· « Qui ad ecclesiarum paro« chialium curam sunt promovendi tales esse debent « qui idonei sint aetate, moribus, doctrina, prudentia, « et aliis rebus ad vacantem ecclesiam gubernandam «opportunis. Maximi momenti est ut parochi hisce « omnibus dotibus praediti eligantur, atque ad id con· « sequendum forma quaedam concursus a Cone. Tri« dentino est proposita. Verum cum per circumstan· « lias huius regionis, concursus, quamvis optandus, ■ vix introduci possit, Episcoporum hac in re diligentia « ct zelus est exercendus ut omni cura ct prudentia in « tam gravi negotio procedant, diligenterque caveant « nc paroeciae conferantur nisi iis qui a synodalibus < examinatoribus, si adsint, sin vero a theologis ab « Episcopo delectis approbati fuerint, quique moribus « ac scientia ceteris praestent ». Αη· C »*9i An. C. 1791 377 S. C. DE PROP. FIDE enim refert, ut Episcopi, quamvis clerum sac­ cularem eximia quadam charitate fovere, ac pracdiligcre debeant, tamen Regulares contem­ ptui nunquam habeant. Secus autem apud vos evenire, non sine magna admiratione re­ scivimus. Haec enim est praeiudicatae men­ tis opinio, quae pravis huiuscc sacculi novi­ tatibus indulget, a quo Regularibus universis tam saevum, asperumque indicium est bel­ lum. Ecquis autem ignorat, quot, ac quanta beneficia ab Ordinibus Regularibus in Eccle­ siam catholicam omni aevo sint derivata ? At­ qui audite in hanc rem aurea Concilii Triden­ tini verba (Sess. 25, dc Regularibus Cap. t). Non ignorat Sancta Synodus, quantum ex monasteriis pie institutis, ct recte administra­ tis in Ecclesia Dei splendoris, atque utilitatis oriatur. Minime nos fugit, isthic locorum mo­ nasteria haberi non posse ca forma, iisque Legibus constituta, quibus ubi catholica re­ ligio dominatur, vigent, ac florent. Scimus ta­ men quamplurcs isthic versari Regulares, di­ versa instituta profitentes, qui eamdem nunc quoque utilitatem catholicae religioni praestare possint, quam anteactis temporibus feliciter praestiterunt, dummodo ca morum sanctitate vitam ducant, quae religiosam eorum profes­ sionem maxime deceat, talesque sint, quibus Episcopi divini verbi praedicationem, ct Sa­ cramentorum administrationem indulgerc va­ leant, ut omnes, collatis viribus, ad animarum salutem procurandam amice conspirent. Mirum autem, quantum in hanc rem prodesse pote­ runt regulae ab immortali Pontifice Bened. XIV sapientissime praescriptae pro Missionibus Anglicanis, quarum observantia istius etiam Regni Missionibus perutilis esse poterit. Auntiac vi­ Satis compertum habet Sacra haec Congre­ tiem ab ccclciuUici» (iinJitua gatio, nihil unquam egregios Hiberniae Episco­ ticllcndum. pos antiquius habuisse, quam ut ab omni Ec­ clesiastico Ordine omnis avaritiae suspicio ab­ esse debeat, quemadmo lum Concilium Tri­ dentinum gravissime monet in Cap. r, sess. 2t de reform. Nihilominus, quum huiusmodi vi­ tium in abditis animorum latebris apud ec­ clesiasticos facillime delitescat, quumque ava­ ritia malorum omnium sit fons ct origo, ac illius praesertim contemptus, quem ecclesia­ stici turpi lucro inhiantes apud saeculares sibi conflare solent sacri ministerii vituperio, id­ circo vos enixe rogat in visceribus Dfti Nostri Icsu Christi ut non modo ab omnis quaestus cupiditate alienationis exemplum praebeatis, ac vel ipsam huiuscc labis suspicionem a vobis quam longissime removeatis; verum etiam ut pravum huiusmodi vilium ab omnibus San­ ctuarii ministris funditus evellere curetis, ex­ acta Decretorum Concili Tridentini observan­ tia in Cap. 1, sess. 21 de reform.; in Cap. IX sess. 22, de observandis ac evitandis in celebra­ tione Missae, et in Cap. 14 sess. 24 de reform. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I. Quocirca, ubi opus erit, opportunis monitis, atque decretis providete, ut omnes illico, siqui forte in animis ecclesiasticorum exciten­ tur, indebiti quaestus igniculi restinguantur, atque Sacramentorum administratio, beneficia ecclesiastica, dispensationes matrimoniales, sa­ crorum celebratio omni carcant avaritiae suspi­ cione, ac caste sancteque peragantur. Aequum tamen est, ut quilibet Episcopus a sc administrandam retineat paroeciam unam, quam isthic mensalem appellant, ut cx eius proventu suum quisque sibi subsidium ad vi­ tam sustentandam comparare valeat. Verum elapsis annis monuit S. Congr., ut in quali­ bet dioecesi huiusmodi paroeciis mensalibus constitutis, nunquam eas Episcopis resignare liceret, suorum successorum detrimento. Nunc autem hanc ipsam providentiam peculiari qua­ tuor Metropolitanorum curae committit, ne dein­ ceps Episcopi opus habeant Apostolicae Sedis veniam implorare, ut binas paroecias admini­ strandas apud sc retineant, id quod Tridentini praeceptis in cap. tj, sess. 24, de reform. aperte adversatur. Illud autem summopere expetendum esset, ut collata Episcoporum ope, aliquo modo re­ dituum tenuitas augeretur egentissimarum pa­ roeciarum, quae parochis sufficientes eleemo­ synas ad vitam alendam minime subministrant. Huic incommodo facile occurrere fortasse pos­ sent, si pauperiorum inopiam sublevandam stu­ derent ditiorum paroeciarum subsidiis, vel al­ tera quacumque ratione, quae Episcoporum prudentiae aptior, atque opportunior vide­ bitur. Praeterea in Episcoporum mentem S. Congr. revocandum esse censet arctissimum residendae debitum, dc quo tam graviter, sapienterque decrevit idem Concilium sess. 6. de reform. C. i, 2; sess. ar, C. j; sess. 23, C. r; sess. 24, C. 12. Perspecta Hiberniae Praesulum pietas Sacram Congregationem in eam spem adducit, ut eorum singuli praecipuae huic sui muneris parti sancte ac fideliter perfungantur. Verumtamen si quis eorum diuturno temporis spatio, ac sine legitima causa a propria dioecesi ab­ esse auderet, in id Metropolitani maxime in­ cumbant, ut haec S. Concilii iussa exequantur: Crescente vero contumacia, ut severiori sacrorum canonum censurae subiiciatur, Me­ tropolitanus suffraganeos Episcopos absentes, Metropolitanum vero absentem sufjraganeus Episcopus antiquior residens, sub poena inter­ dicti ingressus Ecclesiae eo ipso incurrenda, infra tres menses per litteras, seu nuncium Romano Pontifici denunciarç teneatur, qui in ipsos absentes prout cuiusque maior, aut mi­ nor contumacia exegerit, suae supremae Sedis auctoritate animadvertere, et Ecclesiis ipsis de Pastoribus utilioribus providere poterit, sicut in Domino noverit salubriter expedire. 48 An. C. 179' '* Dc parochit c cm% wblcvan Dc Epiicopo rura residentia. An. G 179c »^un’>r?r* ri< 378 COLLECTANEA Quis autcm ignorat, alterum haud levioris momenti debitum ad singulos Episcopos spe­ ctare, quod in suarum diocccsum pcrlustrationibus consistit, quodque tam sollicite ab eo­ dem Concilio inculcatum in sess, 34, Cap, 3, de reform. Ceterum supervacaneae omnino redderentur, si licet saepius confectae, ut Con­ cilium praescribit, ad cum praecipuum scopum ac finem non collimarent, quem prae oculis maxime habuit Concilium, ubi ait: Visitatio­ num autem omnium istarum praecipuus sit scopus, sanam orthodoxamque doctrinam, ex­ pulsis haeresibus, inducere, bonos mores tueri, pravos corrigere, populum cohortationibus et admonitionibus ad religionem, pacem, innocen­ tiamque accendere, cetera ut locus, tempus, et occasio feret, ex visitantium prudentia ad fide­ lium fructum constituere, Utinam singuli Epi­ scopi maiori qua possent, frequentia, suas dioe­ ceses percurrerent, caelesti spiritu, atque unico cleri populique mores reformandi studio per­ moti! Quot nc quanta Christianae reipublicac emolumenta redundarent ex hoc usu, quo non tam passibus, quam alte impressis virtutum vestigiis, suis, qua late patent, dioeceses pera­ grarent, nemo non videt. Quum vero Episcopi Hiberniae huiusmodi visitationum relationes ad Apostolicam Sedem singulis decenniis transmittere pcr organum huius S. Congregat., praestita iurisiurandi reli­ gione teneantur, eadem S. Congr. haud me­ diocriter commovetur, quod easdem a picris­ que vestrum iamdiu desiderare patiatur. Ad­ modum enim pauci sunt, Praesules, qui po­ stremis hisce temporibus relationes ad limina nuncupatas, rite transmiserint. Porro, ri recte sentiunt, huiusmodi usus ab Apostolica Sede institutus tantum abest, ut grave iisdem iugum imponere velit, quin imo suave quoddam vin­ culum dumtaxat inire cupit mutuae illius, ac iucundissimac communionis, qua Pastores uni­ versi cum centro catholicae Ecclesiae in unum debent coalescere ct pulcherrimae illius mem­ brorum convenientiae, quae sub uno capite unum corpus mirifice efforment. Sic enim multo fa­ cilius iis cx Apostolicae auctoritatis fonte pro­ manant fructus, atque praesidia, quae pro ovium suarum salute possunt exposcere; quum viccvcrsa Pastori universali Ecclesiae catholi­ cae onus incumbit a Servatore nostro Aposto­ lorum Principi, suisque successoribus praescri­ ptum , pascendi non tam oves quam agnos, ac proprios fratres confirmandi, diligendi, sub­ levandi. Quid quod mutuum huiusmodi omnium Ecclesiarum cum prima Sede commercium, at­ que amica membrorum omnium cum capite cuniunctio, Ecclesiae unitatem imprimis con­ servat; ideoque suum usque ab eiusdem Eccle­ siae incunabulis ortum duxit? Nonne enim ab Episcopis in celeberrimo Concilio Sardicensi congregatis Iulio Pontifici scriptum fuit: Hoc An C enim optimum, et valde congruentissimum esse videtur, si ad Caput, idest ad Petri Apostoli Sedem de singulis quibusque Provinciis Do­ mini referant Sacerdotes? Quae vero huiusmodi relationum dc vestra­ rum Ecclesiarum statu forma esse debeat, mi­ nime ignoratis. Illud harum relationum caput praecipuum, quod maxime in votis habet haec S. Congr., est scholarum auctio, ct inventuris institutio. Haud latet, propter temporum ini­ quitatem, ac longe aerumnosam conditionem vestram, Seminaria nequaquam erigi posse iu­ xta regulas Concilii Tridcntini. Cur tamen huic defectui suppleri non potest scholarum erectio­ ne, nonnullius Academiae institutione, ac se­ dula parochorum opera teneram adolescentium aetatem, quae sicut mollissima cera ad nostrum arbitrium formatur ac fingitur, Fidei rudimen­ tis imbuendi? Et sane incensum adeo est S. Congregatio­ nis studium pro huiusmodi scholarum erectione, ut in hanc rem quotannis Archiepiscopo Dubliniensi scut. mille summam cx proprio aere libentissime subministret. Abunde salis perspe­ cta eiusdem amplissimi Praesulis virtus dubibitare non sinit dc recta eiusdem summae in singulas dioeceses erogatione, atque usu ad normam decretorum S. huius Congregationis. Nihilominus pergratum haberet, si Episcopi in transmittendis relationibus indicabunt, quae sunt gymnasia eadem pecunia sustentata; ubi sint instituta; qui sint praeceptores; qui de­ mum profectus a studiosa iuventute, Deo fa­ vente, retrahatur. Vix enim, aut nc vix qui­ dem dici queat, quanta voluptate perfundi pot­ erit S. Congr., si fructum a suis largitionibus perceptum valeat agnoscere. Ac profecto si aspe­ ris hisce temporibus, tot alias Missiones, Gal­ liae subsidiis repente infelicissime orbatas, ale­ re, ac sustentari coacta non esset, ad longe effusiores libcralitatcs novum inde sumere pos­ set incitamentum. Paroeciarum vero status, et nomina sapienPirecd« . , : r natu·, tiorum parochorum promerita, unum cx prae­ cipuis relationum ad limina capitibus conflare deberent. Sic enim quotiescumque essent Ec­ clesiae suo viduatae Pastore, S. Congr. in ante­ cessum probe nosceret viros episcopali munere digniores. Porro haec habebat S. Congr. potiora ec­ clesiasticae disciplinae capita, quae Metropoli­ tanis, ac cunctis Hiberniae Regni Episcopis pro suo munere commemoraret ; ut quaccumquc a veteri morum studiorumque ratione dilapsa, ad pristinam semitam revocanda sint, ac severio­ ribus legibus vincienda videantur, ea statuere facilius, ac sancire possitis, quae ad Apostolici ministerii vestri rationem maxime conferant. Haec autem omnia non nova, neque ad seve­ riorem disciplinam exacta, sed cx illius uni­ versalis Concilii decretis profecta sunt, quod An. C. 179' AJbortllio. S. C. DE PROP. FIDE postremis temporibus, tanto bonorum plausu, tantaque Ecclesiae utilitate omnes abusus extirparc curavit, qui sensim in rei Catholicae perniciem irrepserant. Studium vero singulare, quo S. Congr. ve­ hementissime flagrat, ut Hiberniae Ecclesiae florcntiorcs, ac splendidiores in dies appareant, hanc epistolam conscribendam suasit ut Pasto­ res ea caritate magis, magisque incitati, qua illos par est communi consilio, ac vigilanti cura pro Ecclesia excubare, flagrantius exciten­ tur, cum ad ampliorem fructum c< illius bo­ nis cum gaudio porcipicndum, tum et ad mala deflenda ac detestanda, quae in felicissimis hisce temporibus graviora esse non posse, summo­ pere dolemus atque ingemiscimus. Quapro­ pter curate diligenter, ut damna eidem illata, maiori qua licet pensatione reparetis, catho­ licam fidem acriori studio amplificantes, bo­ norum religionem excitantes, malorum perfi­ diam reprimentes, omnibus rectam vivendi nor­ mam praebentes, ne adversarii nostri loquantur mala de nobis, quinimo, licet inviti, fateri co­ gantur, verum religionis spiritum, charitatem, mansuetudinem, cctcrasquc virtutes apud ve­ ros Ecclesiae catholicae cultores unice domici­ lium habere. Verum ad tantae rei finem asse­ quendum, iterum ac tertio inculcabimus, nihil amplius valere posse, quam recta ecclesiasti­ corum vita et exemplum, in quos ceteri, tam­ quam in speculum intuentur. Ad hoc omnes conatus intendite, atque ea praesertim occasione, cum inter vos convenitis de negotiis provincia­ rum vestrarum tractaturi. Maxime enim opor­ teret, ut non praepropere, ac festinanter illos conventus ageretis, sed mature collatisque con­ siliis, atque etiam rogata sententia praecipuo­ rum Episcoporum. Tunc opportunum foret rectae cleri institutioni consulere, revocare in memoriam quae saepius ab hac S. Congrega­ tione sancita sunt, ea praesertim Epistola Encyclica ad omnes mctropolitanos scripta dic 20 Augusti an. 1768, iliaque parare remedia, quae abusibus, ac corruptelis resecandis apta videbuntur, zelum cum lenitate temperantes, ne pcr nimiam humilitatem subditorum vitia con­ valescant, neque per immoderantiam severitatis sacra Episcoporum potestas contemnatur. Tan­ dem, ut aliquando huic epistolae, longiori for­ tasse, quam antea putabamus, finem impona­ mus saluberrimis Concilii Tridcntini praeceptis, quibus cam incepimus, totamque respersimus, enixe rogamus vos, atque obtestamur, ut quid­ quid ab co sapientissime praescriptum fuit circa vitam, exemplum, mores, singulasquc ecclesia­ sticorum actiones, continenter prae oculis ha­ beatis, atque animo penitus insculpatis. Itaque omnino mentibus vestris haereat grave illud ac plenum sapientiae monitum, quo Grego­ rius Magnum Numidae Antistites olim hortabatur ad pacem, ad Ecclesiae defensionem, ad solli­ 379 An. C. 1792 citudinem de proximorum animabus: < Qu Ita sane proposita quaestio nullam diffi­ cultatem habere videbatur quin affirmativum re­ sponsum daretur, sed obstabant litterae D. Ma­ gny, quarum exemplum adiuncturn transmi­ seras. Ipse enim affirmabat cx illius gentis opinione, superstitiosi aliquid contineri in illo signo bottou, et rubeum colorem suspicionem aliquam falsae religionis praeseferre. Itaque tota facti erat inter vos controversia. Ea tamen penitus sublata est altera epistola tua diei 20 Septembris anni 1789; ipsum enim D. Magny, re magis explorata, mutatoque con­ silio fateri aiebas, nulla superstitionis labe in­ fici signum illud bottou rouge, quoniam in­ terrogati ab eo Bramani affirmarunt, bottou, scu alias dictum coneam, nihil aliud esse quam indicium mulierum nuptarum, quo illae ad ornatum utuntur, neque ullius sectae signi­ ficationem praeseferre, neque aliquam cum fal­ sis numinibus relationem habere. Haec confir­ masti eiusdem D. Magny epistola ad te scripta (t) In epistola S. Leonis Magni ad N icet am Epi­ scopum Aquilcienscm haec habentur: « Cum per bel• licam cladem ct per gravissimos hostilitatis incursus < quaedam dicatis divisa esse coniugia, ut, abductis in • captivitatem viris, feminae eorum remanserint desti• tutae, quae, cum viros proprios aut interemptos pu« urent, aut nunquam a dominatione crederent libe«randos, ad aliorum coniugium, solitudine cogente, «transierint. Cumque nunc, statu rerum, auxiliante ■ Domino, in meliora converso, nonnulli eorum, qui « putabantur periisse, remeaverint, merito charitas tua « videtur ambigere quid dc mulieribus, quae aliis iun« ctae sunt vins, a nobis debeat ordinari. Sed quia ■ novimus scriptum quod a Dio iungitur mulitr viro « (Prov. XIX, 14), ct iterum praeceptum agnovimus ut « quod Dius iunxil homo non siparii (Matth. XIX, 6), « necesse est ut legitimarum foedera nuptiarum redin* « tegranda credamus, ct remotis malis quae hostilitas « intulit, unicuique id quod legitime habuit reformetur, • omnique studio procurandum est ut recipiat unus■ quisque quod proprium est. Nec tamen culpabilis in• dicetur, et tamquam alieni iuris pervasor habeatur « qui personam cius mariti, qui iam non esse existi« mabatur, assumpsit. Sic enim multa, quae ad cos qui « in captivitatem tussi sunt pertinebant, in ius alienum An. C. iftj dic 26 Maii, cuius etiam exemplum ad nos misisti. Cum igitur nunc in camdcm senten­ tiam ambo conveneritis, sublataquc sit ea prae­ cipua dubitandi ratio, num signum illud aliqua superstitione inficeretur, vestro etiam iudicio consensit S. C., ct illius signi usum mi­ nime Christianis prohibendum esse duxit. Id autem concinere etiam videtur Constitutioni Apostolicae Grcgorii XV, quae incipit Roma­ nae Sedis Antistes. In eu enim quaedam si­ gna Indis deferre permissum est, iis tamen le­ gibus et conditionibus, quae omnem omnino superstitionis aut scandali speciem removerent. Et quamvis decretum Cardinalis de Tournon generatim iubcat: < Quaccumquc alia signa albi < vel rubei coloris quibus Indi superstitiosissimi < in fronte vel in pectore, aut in alia quavis < corporis parte utuntur, deferre prohibemus >; attamen animadvertendum est, istud decretum in Pontificiis Constitutionibus Clementis XII Compertum ct Benedicti XIV Omnium sollici­ tudinum, hac adiecta conditione confirmatum fuisse, videlicet servata in omnibus Constitu­ tione Gregorii XV, edita dic 31 Januarii 1623, quae incipit Romanae Sedis Antistes. Ita vero conveniunt tam decretum Card, dc Tournon, quam Constitutio Gregorii XV, quod utrius­ que iudicio omnia quaccumquc signa, quae levem etiam superstitionis speciem preseferunt, omnino prohibeantur, permittantur autem ce­ tera, quae ad ornatum, ad civilem cultum, ad corporis munditiem passim ab omnibus, abs­ que ulla ad religionem relatione, adhibentur. Alterum dubium erat: < an liceat mulieri< bus ungere croco funiculos, quibus appensus < est taljr, quem ad collum gestant? > Ex eadem epistola tua 20 Septembris 1789 L accepimus sublatam quoque fuisse hanc inter ςαώο·ιρρ«».ι te ct ipsum D. Magny controversiam, çb eam- ° « transire potuerunt, ct tamen plenum iustitiac est ut « eisdem reversis propria reformentur. Quod si in man« cipiis vel in agris, aut etiam in domibus ct posses■ sionibus rite servatur, quanto magis in coniugiorum « redintegratione faciendum est, ut quod bellica neccs« sitate turbatum est pacis remedio reformetur. Et ideo «si viri, post longam captivitatem reversi, ita in di« lectione suarum coniugum perseverent, ut eas cupiant « in suum redire consortium, omittendum est ct in« culpabile iudicandum quod necessitas intulit, et re* « stituendum quod fides poscit. Si autem aliquae mu­ et lieres ita posteriorum virorum amore sunt captae, « ut malint his cohaerere quam ad legitimum redire «consortium, merito sunt notandae; ita ut etiam ec« clcsiastica communione priventur, quae dc re excu« sabili contaminationem criminis elegerunt, ostenden« tes sibimet pro sua incontinentia placuisse quod iusta « remissio poterat expiare. Redeant ergo in suum sta« tum voluntaria redintegratione coniugia , neque ullo « modo ad opprobrium malae voluntatis trahatur, quod ■ conditio necessitatis extorsit : ouia sicut hac mulieres, «quae reverti ad viros suos nolunt, impiae habendae . - Erîii dixerunt: Servandum esse decretum Emi Card, de Tour­ non. Itaque nemo non videt, minime nunc agi de caeremoniis ac ritibus a Card, de Tour­ non expresse interdictis. Nihil enim supersti­ tionis lumina, lac, iagre (quod tamen quid porro sit, plane ignoratur) continere videntur, atque cx multorum relationibus omnes super­ stitiosos nuptiarum ritus prorsus eliminatos fuisse compertum est. Quum autem missionarius Magny hac de re in suis ad te datis re­ sponsionibus obicccrit, plane confidimus, tua prudentia, ac sagacitate omnem hanc contro­ versiam sublatam iri absque ullo Tournoniani decreti detrimento. S. C. de Prop. F. 9 Julii /792 (C. P. De qujdirau nentium catfr· pro Sin.) - CitAN-st κγ CitRV-st — Si costu­ monta in ciptr* teptl· ma in Cina la cerimonia seguente: Ogni anno gandit chrit. vanno i cristiani ai sepolcri di lor famiglia, e rincalzando la terra caduta per le pioggc dei· Testate, rinnovano quclla figura cubica chc da principio fu fatta ncl scppcllirc. Interrogati perché ciô facciano, hanno risposto : « per ri« conosccrc il luogo dei cadavere, chc altri« menti, appianandosi la terra, non più potrebbe • distinguersi ». Interrogati di più perché ciù 383 S. C. DE PROP. FIDE An C. 179* facciano in un giorno determinato, hanno ri· sposto: « perche questo ê il costume di tutto « T Impero; ma con tal differenza. chc i gentili « fanno ivi in tal giorno molli sacrificii e ban< chctti cd altri riti con superstizione opinioni, < c dai cristiani nulla di talc vien praticato ». Si cerea sc sia lecito questo rito. R. Permitti posse, dummodo id non pera­ gatur simul cum gentilibus, neque eadem die qua illi id faciunt, sed die atque anni tempore penitus diverso; neque praeterea una pro om­ nibus christianis praestituta sit dies ad expur­ ganda scpulchra, sed indiscriminatim quocum­ que dic et quocumque anni tempore unicuique commodo id faciant, ac demum omnis absit superstitiosus ritus, sed potius christiani preces pro defunctis iuxta ritum catholicae Ecclesiae recitent. An C. <793 dubio a missionariis Vicariatus Apostolici Chensi et Chansi: utrum possimus ct teneamur in ca­ none Missae nominare Vicarium Apostolicum tamquam nostrum Antistitem, quemadmodum contendit ipse Vicarius Apostolicus; huic quae­ sito responsum fuit: non debere mentionem fa­ cere in Canone Missae Vicarii Apostolici, cum non sit vere Ordinarius. Hoc tamen Decreto non obstante ErTii Domini censuerunt non esse inquietandos missionarios Tunkini ct Cocincinae qui iam a longo tempore consueverunt bona fide commemorationem facere in Canone Mis­ sae Episcoporum Vicariorum Apostolicorum utriusque Provinciae, ita tamen, ut nullo modo profiteantur eosdem habere jurisdictionem or­ dinariam, sed delegatam dumtaxat ab Aposto­ lica Sede, ct ab cius nutu dependentem. 613 609 S· C· de Prop. Fide /7 Septembr. i7»mcn>ibu»jnte genu 1 flectunt, vel genibus flexis manent, etiam !crctrum· absque prostratione ko-leou, quando feretrum exit de domo ad eumdum in sepulchrum, sicut ante feretrum quando demittitur in foveam, tales gcnuficxiones, in similibus circumstantiis, contineantur in Bulla Ex quo, inter Permissio­ nes Patriarchae Alexandrini. 2. An liceat christianis, in suis funeralibus, portare signum dictum fan, et equum cum neniibu*. umbella a tergo, dictam lim-ma, atque lecti­ cam cum umbella in parte anteriori, dictam lim-Kiao. 3. An aliquis Christianus, dictis rebus utens in funeralibus, clare ct absque tergiversatione dicendus sit superstitiones adhibuisse. R. Ad i. Affirmative. Ad 2. Negative in omnibus. Ad 3. Secundum ca quae proponuntur, affirmative. 614 S. C. de Prop. Fide 14 lanuar. i793 ,1O»‘ (C. P. pro Srx.) — Τσχκ. Occid. — Dictum fuit tduiom Μ»»·ιο( Vicario Ap.) ab aliquo missionario exstare dccretum quo prohibetur imprimi libros ad usum Missionum absque expressa licentia S. C. dc Prop. F. Quaerit igitur (Vie. Ap.) an existât tale decretum ; et casu quo existât, et comprehendat Missionem Tunkini, humiliter petit ut sibi concedatur licentia imprimendi pios libros, quos indicaverit utiles suae Missioni, sive ad instructionem ct aedificationem fidelium, sive ad procurandam conversionem paganorum. R. Plura hac dc re edita fuisse decreta ab hac S. C; sed quae praesertim ad rem faciunt sunt sequentia: Die 28 Decembris 1770: « S. C. decrevit etc. (V. n. 482). — Die 3 fan. 1777: Petente Vicario Ap. provinciae Sutchuen in Sinis ! An C. 1793 384 COLLECTANEA ut, non obstante superiori decreto sibi liceret in suo Vicaria tu libros edere sermone sinensi exaratos, Sacra Congreg. « attentis peculiaribus circumstantiis etc. (V, n. 519) ». Quae cum ita sint, EE. PP. censuerunt eidem Vicario Apostolico Tunkini Occidentalis concedendam esse licentiam, durantesui Vicariatus munere, edendi ac publicandi libros ad Christianorum aedifica­ tionem ac ad Dei cultum ct catholicam reli­ gionem propagandam pertinentes, in omnibus ct per omnia iuxta superius decretum expeditum pro Vicario Apostolico Sutchuensi (t). 615 nu.ndo^VK.rib Apo»t. ordinare mlMortiB. '7 fan. t793. — Γσ.ΜΚ. OccrD. — Anno r 790 ingressus est in Tunkinum iuvenis quidam Gallus cx dioecesi Nannetensi oriundus, qui idoneus videtur ad Ordines suscipiendos, ct intendit se devovere Missioni tunkincnsi. In dubio autem, an pos­ sint litterae dimissoriae obtineri ab eius natalis dioecesis Episcopo, quaeritur an non liceat Vi­ cariis Apostolicis ordinare, absque litteris dimis­ soriis, illos quorum Ordinarii ita distant ut ad ipsos difficillimus sit recursus, praesertim, post­ quam ordinandi, dc quibus agitur, per tres saltem annos commorati sunt sub iurisdictionc Vicariorum Ap., ipsorumque expensis susten­ tati, tanquam dc eorum familia? R. Non licere, sed permitti posse Vicario Ap. Tunkini, in casu iuvenis Galli ex dioecesi Nannetensi, attentis circumstantiis, illum cle­ ricali militiae adseribere, ct ad Ordines promo­ vere sine litteris dimissoriis sui Ordinarii, si nullus extiterit impedimentum, et quatenus idoneus reperiatur. — SStfius approbavit. S· C· de ProP· F· 616 Contra uturas. Instr. S. C. de Prop. F. 4. iulii 1793 (ad Ep. Qukbkckn.) Nemini incompertum est, usuram divino, ac naturali iurc prohiberi, cx (t) In Litt. S. C. de Prop, p Martii 18)6 ad Vie. Λρ. Cocincinae haec habentur : < Pura sit fides vestra « et sacris ritibus nihil accedat a profana superstitione « desumptum, atque adamussim serventur ea quae de • his in Sutchuensi Synodo perspicue praescribuntur. ■ Lacte quidem nutriendi sunt neophyti, sed quod cor« ruptionis principia non contineat ; hinc ortae sunt ■ leges dc novis libris non imprimendis in Sinis ; sed • nihil timendum est, ubi perspecta sit Pastoris vigi• lantia, studiumque in iis corrigendis mendis quae in « manuscriptos pietatis libros irrepserint Quare, cum « S.C. aperte cognoverit cx tuis litteris quanta diligentia « hoc perficere conareris, ccnsuit tibi permittendum esse ■ ut, Jurante tui Vicariatus munere, possis edere ct pu• blicare libros ad christianam aedificationem, ct ad Dei ■ cultum ct catholicam religionem propagandam perti« nentes, Iuxta formam adhibitam tn Induito diei 14 • lanuarii 1703, expedito R. P. D. Beniamino Longer, « Episcopo Gortynensi Vic. Ap. I unkini Occidentalis, quo consequitur nulla principis auctoritate ac lege permitti posse, quamvis sit exigua. Quid­ quid enim in mutuo absque titulo lucri ces­ santis, damni emergentis, aut periculi extrinscci in propria pecunia recuperanda, praeter sortem exigitur, etsi minimum sit, usurae labe conspergitur. Certissima haec iuris principia sunt, quibus nemo ullus catholicorum repu­ gnare potest, quae fusius etiam pertractata in­ venies in Epistola Encyclica Benedicti Ρρ. XIV cuius exemplum tibi transmitto (K. Instrue. S. Congr. de Prop. Fide anno 1873). His constitutis iam vides, legem isthic latam, quod ex mutuo possent percipi usurae, dummodo fructus non excedant sex nummos pro quo­ libet centenario, iniquam esse, iurique divino ac naturali adversantem. Itaque catholici ne­ que illius legis praesidio pecuniam focnori dare possunt, neque ullo modo iubcrc, aut consen­ tire, quod ex illius auctoritate focnus ab aliis recipiatur, aut solvatur, aut iniuste solutum non repetatur. Indices igitur qui compellunt ad usuras solvendas, vel vetant ne solutae re­ petantur ; advocati qui usurarum patrocinium suscipiunt; notarii qui scienter instrumenta con­ scribunt favore focncratorum, graviter peccant, quoniam sunt causa efficax damni mutuatario illati, atque participes sunt criminis a mutuante patrati. Accipe quaeso quod in hanc rem san­ xerit Clemens V. Pont. Max. in Concilio Ge­ nerali Viennensi; sic enim loquitur. < Nos igi» tur perniciosis his ausibus obviare volentes, » sacro approbante Concilio, statuimus ut qui> cumque communitatum ipsarum potestates, » capitanei, rectores, consules, indices, consi» liarii, aut aliquivis officiales statuta huiusmodi » dc cactero facere, scribere vel dictare, aut » quod solvantur usurae, vel quod solutae, cum > repetuntur, non restituantur plene ac libere, » scienter iudicare praesumpserint, sententiam » excommunicationis incurrant ». Gradum nunc facio ad tutores. Quaestionem quam proposui­ sti, omnino similem agitat probatissimus theo­ logus gallus Antoine his verbis: « /In licea' tu· « et a te ipso in tuis litteris indicato f/. n. 1872). Quo· « niam vero in praefato Induito additur clausula: iw « omnibus et per omnia iuxta dreretum expeditum pro tt Vicario Ap. Sutchuensi; in hoc autem decreto aperta « fit mentio examinis praemittendi editioni librorum, • qui iam pridem in Europa editi fuerint cum appro· « b itione Superiorum ecclesiasticorum, exceptis profil· « bitis a S. Sede vel nominarim, vel cx generalibus « reçulis S. C. Indicis, quoties isthic in lingua sinica « edi voluerint : si quis cx missionariis tuis onus edendi « librum ali mem in sc suscipere voluerit, officii tui « erit opus illud diligenter examinare, de eiusdem uti« litate iudicare, ct editionem permittere. Quod si tu • ipse velis nevum aliquod opus in lucem edere, vel « Je iis agatur libris qui in praefatis induitis non com« prehenduntur, neque hoc S. C. tibi negandum ccn« suit, sed fieri induisit, praevia approbatione vel duo· • rum, vel saltem unius Vicarii Apostolici ». An. C. 179) S. C. DE PROP. FIDE toribus auctarium exigere pro pecuniis pupil­ lorum mulualis, co quod per leges cogantur eorum bona integra reddere, et simul ex cis lu­ crum facere in commodum eorumdcm sub poe­ na compensationis > ; sic autem respondet: « Ne­ gative, quia cum usura sit intrinsece mala et a Deo absolute ac indistincte prohibita, nullam ob causam potest esse licita >. At, inquies, durum est teneri tutores rem utilem pupilli gerere, nullaque alia suppetente lucrandi occa­ sione, adigi ad foencratitium lucrum captan­ dum, quod si neglexerint, adstringi imperio iudicis ad compensationem cum prop: ia iactura. Verurntamcn possunt tutelae officio sc excusare; multae enim in iure huius excusationis produn­ tur causae. Sed si quandoque officio iudicis compellantur, qui erubescunt ante tutelae su­ sceptionem, in actis ct coram iudice profiteri, omnem sc curam ac diligentiam in pupillari administrntionc usuros, nunquam tamen pupil­ laris pecuniae versuram cum foenorc facturos, eo quod catholicae religionis iure id sibi veti­ tum esse sciunt? Si hac conditione susciperent, nullam posset pupillus in tutorem suum, soluta tutela, actionem intendere ad compensandum lucrum cx usura non perceptum, quoniam ea conditione suscepit, ut ea lege non teneretur. Praeterea num nc in istis provinciis, quae commercio terra marique tlorcnt, deesse potest occasio conficiendi negotia, quibus honesti quae­ stus absque ulla usurae labe fiant? In his ani­ mum atque operam suam tutores intendant, omnique periculo vacabunt cum malae gestae tutelae, tum propriae aeternae salutis. Cacterum quocumque tandem modo res casura sit, illud omnino ct absque ulla dubitatione est retinen­ dum, minime fas esse tutori lucrum ex foenorc pupillo quaerere, etiamsi suarum fortunarum iacturam facere cogeretur, quid enim prodest homini, si universum mundum lucravent, ani­ mae vero suae detrimentum patiatur? Hac una Servatoris Dfii Nostri Icsu Christi sententia omnis sublata est quaestio: quod enim divina lege turpe est ct inde-orum, qualis certe est usura, propter humanarum rerum commodum nunquam est faciendum. Caetcrum si isti foeneratores ad Sacramen­ tum Poenitentiae accedunt, cum iis agendum est ac cum cactcris lethali peccato obnoxiis. Suaviter hortandi, monendi, acrius etiam, si ί oporteat, increpandi, ct Dci iudicio, ac poenarum aeternarum terrore ac periculo concutiendi, ut ab usurario foenorc abstineant. Si monitis sa­ cerdotis poenitentiarii pareant, ct constantis emendationis argumenta praebeant, sacramcntali absolutione erunt expiandi, secus si non resi­ piscant, tunc enim erunt tractandi, quemadmo- 1 385 dum cacteri peccatores obdurati, atque indigni Sacramentorum participatione. Habenda quoque ratio esc restitutionis lucri ab usurario foenorc percepti. In usura enim, quemadmodum in fur­ to, restitui res debet iniuste mutuatario ablata. Sed nihil te hac de re moror, cum sis ea scientia praeditus, ut probe calleas regulas quae a doctoribus theologiae moralis traduntur; quomo­ do, quando, a quibus, quo ordine ct cui sit facienda rerum ablatarum restitutio. 616 Instr. S. C. de Prop. F. 4 iulii sjrft (ao Ep. Qukbîcks.) — Circa consuetudinem iam pridem isthic invectam exigendi quamdam pecuniae taxam in elargiendis dispensationibus matrimonialibus: probe nosti tales dispensa­ tiones gratis concedendas esse, quemadmodum iubent Concilii Tridentini Patres Cap. 5. Scss. 25. de Reformatione Matrimonii. Quid enim turpius, ac magis a sacris canonibus absonum, quam pacto pretio relaxare saluberrimam im­ pedimentorum dirimentium disciplinam tam sancte ad nuptiarum honestatem ab Ecclesia constitutam? Quapropter cum huius generis dis­ pensationes inter eas, quae sunt gravioris mo­ menti recenseantur, et magis instet periculum nc iudex ab .Apostolica Sede delegatus mu­ neribus corrumpatur, hinc factum est, ut in aliquibus induitis, ct in iis praesertim, in qui­ bus dispensandi in proximioribus gradibus fa­ cultas ab eadem Apostolica Sede conceditur, ea conditio adiiciatur, ut dispensatio gratis indulgeatur, alias nulla sit. Illam igitur consuetudinem probare minime possumus, eamque ut penitus evellas, enixe vo­ lumus, er rogamus. Neque enim excusuri vel diuturno usu potest, neque confirmari eo quod rariores ita dispensationes fiant, cum multi il­ lam taxam solvere aut non possint, aut recu­ sent. Usu quippe nulla consuetudo invalescere potest quae est contra legem saepius in Pontifi­ ciis Litteris repetitam, quod dispensationes im­ pedimentorum gratis concedantur : rariores au­ tem dispensationes facere metu taxae solvendae indecorum est, sola enim animarum utilitas spxtanda est in dispensanto; praeterea nihil. Attamen cum pauperum inopiae cui potissimum sublevandae ea erat invecta consuetudo, nec nos oblivisci oporteat, nec deceat, idcirco tibi, ac successoribus tuis indultum a Summo Pontifice impetramus, ut liceat in dispensationibus ma­ trimonialibus aliquam pecuniam exigere, iis tamen legibus, ac conditionibus, quas in eo­ dem induito hic alligato expressas perleges (1). (1) Huiusmodi indultum Episcopo Qucbecen. denuo gendi, in elargiendis dispensationibus matrimonialibus, concessum est anno 1807 a Pio PP. VII, quo induito tam a divitibus quam a pauperibus iuxta vires (exceptis cl potestas facta est ad decennium modicas muletas exi- | tamen mendicis) in pios usus omnino erogandas. Collectanea S. C. Je Prop bide. Vol. /. An. C. 1795 <9 (Sontra con­ suetudinem CXISendi UXJfD pro i»pcn»ationibai matrimonia­ libus An. G 1791 COLLECTANEA 386 fra nec alendis pauperibus deeris, nee lucri cu­ pidus videberis, ncc abs te Apostolicae Sedis beneficium vendi insimulaberis. 617 s. C. de Prop. Fide / y /an. 17^4 (C. P. γκο Sin.) — In arbitrio ct potentate Episcopi faom bonorum esse erogare in usu^ pios reditus bonorum Ec­ tcckAiac. clesiae, qui vel ad peculiarem usum non fue­ runt a benefactoribus destinati, vel, satisfacto onere a testatoribus iniuncto, aliquid aliud su­ pereat dc iisdem reditibus in usus pios ero­ gandum. Dc iwxttufcii- 618 Grea indultum 1’auli IU .iuojJ lc»forum oricr- pro S. C. de Prop. Fide ry fan. 17g/ (C. P. Sin.) — SurcuuKS. — Paulus III in In­ duito supramemorato (V. n. 114), enume­ ratis diebus in quibus vult neophytos ab ope­ ribus servilibus cessare, addit: ceteros vero dies festos illis indulgemus; porro quaeritur: — An huiusmodi indulgentia restringi debeat ad opera servilia, prout in his regionibus plcrique opinantur, quin ad Sacrificium Missae extenda­ tur, adeo ut in praedictis ceteris diebus festis fideles neophyti Missae intéresse teneantur. R. Indultum Pauli Ili non eximere christifidelcs a praecepto audiendi Missam in omnibus diebus festis in quibus per idem indultum per­ mittitur fidelibus vacare operibus servilibus. An. C. 1795 tcfici si conccdano ai Regulari, che sono stati missionari, delle gra/.ie c privilegi. Clemente X con suo Breve de’ 3i Maggio 1673 « Aequita­ tis et iustitiae ratio · concesse agi i Ex-Prefetti delle Missioni de’ PP. Minori Osserv. Riform. cd ai lettori di lingua urabn c di controversia nel loro Collegio di S. Pietro in Montorio in Roma li privilegi di Ex-Provinciali. Clemen· te XI con Breve degli ti Gennaro 1704 < iu­ stitiae ct aequitatis ratio postulat » concesse lo stesso privilegio di Ex-Provinciali alii reli­ giosi dei medesimo Istituto, chc fosscro stati per anni dodici missionari in Eciopia. Lo stesso Clemente XI con Breve de' 21 Gen. 1710 « Cre­ diti nobis caelitus > concesse ai PP. Minori Con­ ventual!, che per anni sei fosscro stati Prefetti di Missione la laurea magistrale; cd a quelli che gil fossero maestri la qualificazionc di Padri di Provincia, cd i medesimi privilegi agli altri religiosi di detto Ordine chc per anni nove fossero stati missionari. Clemcnte XIII con Breve degli 11 Settembre 1762 < inter ani­ mi nostri desideria » concesse alii PP. Minori Osservanti Riformati che avcsscro cscrcitato per venti anni 1’apostolico ministero in Albania ed in Macedonia i privilegi degli Ex-Secretarii Generali purchft non preccdano ai PP. di Pro­ vincia. Clemcnte XIV con Breve de’ 21 Giugno 1769 « Exponi nobis » confcrmô il decreto del Definitorio Generale dc’ Minori Osservanti, con cui concedes! ai Religiosi chc avranno servito per 14 anni nci collegi di missioni del1* Indic il privilegio di Predicatore Generale dell’Ordine. 619 em Abwfu· S. C. de Prop. Fide /? fan. 1704 (C. P. otu . qui mi- ran S secolarc non debba citare il sacerdote al tri- (1) Modo facultas dc uua agitur, nonnullis adiectis conditionibus conceditur. In Formula £ facultatum extraordin. nro Vicariis Apostolicis Sinarum sub n. 16 datur facultas: Dispensandi fideles sibi subieclos a ie­ iunio et abstinentia in caiu coincidentiae exordientis anni sinensis sive cum prioribus Quadragesimae diebus, sive cum aliis diebus, extra Quadragesimam, abstinentiae consecratis, iuxta Instructionem aaiectam (to lunii 1868). 630 Nc laicu» sa­ cerdotem neque tacerdo· quem· quam »ine Ordi­ nant licentia ad civile tribunal conveniat. An C 1796 39o < bunale turco; nè il sacerdote dcbba csporre < le suc qucrele al detto tribunalc senza previa « licenza del suo Ordinario >. R. Affirmative ad 1. partem. Ad 2. Venia non concedatur nisi gravibus de causis; et, in criminalibus, facta protestatione ad formam sacrorum canonum. 631 ht bcneJiπ7 . . . . coniecnooct, »? evenit propter itinerum asperitates, et etiam utcndi catafcu opificum imperitiam, ut sacri calices rumpantur, 'l>noc,‘ ita ut post restaurationem ipsorum debeant in maxima distantia ad Episcopum deferri pro nova consecratione, interimque missionarii, qui alterum substituendum non habent, sat diu expectant, vcl nonnisi cum magna difficultate alium sibi valent procurare. Ilis ultimis tribus annis, quinque vel sex calices sic fractos, in distantia decem dierum itineris, denuo conscpro . An. C. 1797 crondos recepi; unde supplico, uc aliquot huius Vicariatus missionariis benigne concedatur facultas consecrandi calices ct patenas, ac deter­ minetur in quanam distantia ab Episcopo dicta facultate poterunt uti. Rursus ct supplico uc nobis liceat uti calicibus ct patenis cx stanno confectis, licet intus non deaurentur, cum enim habita ratione mox expositae difficultatis, quam­ vis etiam missionarii aliqui petitam facultatem obtineant, adhuc saepe magna: distantiae erunt, convenit calices multiplicare; at paupertas no­ stra difficulter admodum expensas pro deaurationc facienda sustineret. Hinc dubia: 1. Se al Vie. Λρ. del Sutchuen debba impctrnrsi la facoltl di delegare alcuni missionari per consecrare i calici c patene ; e qual distanza dal Vcscovo in ciô sia da prcscriversi. 2. Sc debba impetrari i a quei missionari la facoltà di celebrare in calici e patene di stagno, anche non indormi. R. Ad (. Affirmative iuxta modum conten­ tum in formula IV. (1) facto verbo cum SSrfto. Ad 2. Affirmative ad normam Constitutio­ num s. m. Benedicti XIV. Etsi pastoralis 1742 pro italo-graecis et Imposita nobis (V. pag. ri/. XX.), pro sacerdotibus polonis ritus latini ( f. n. 381)» 637 Λη licet diri· thini» »cponcrc atra locum wtircniitioti Meri* kii menu» illuc «liquando ddcrctidai. S. C. de Prop. Fide t6 lan. 1797 (C. P. pro S(s’.) — Multis in locis, Christianorum precibus victi, gentiles non cogunt ipsos mensas deferre quae idolis vcl progenitoribus offerantur, sed iisdem permittunt ut eas extra sacrificii lo­ cum seponant, finito uutem sacrificio deferuntur mensae illae nequaquam oblatae, partimque ce­ dunt in tributum ct honorem virorum in pago praecipuorum, partira vero a suis dominis do­ mum deferuntur. Sed aliquando fit ut mensae illae in locum sacrificii dclatacibidem comeden­ tibus apponantur, ita tamen, ut christiani prae­ dictis conviviis intéresse non audeant mensae­ que modo memoratae nullo actu superstitioso vitientur. R. Secundum ca quae proponuntur tolerari posse, secluso scandalo, et ne concitetur aliqua persecutio. 638 (hr pro(c««ioiic '>sa’ «où' Instr. S. C. de Prop. F. Dp. informa- parati, quaeque spes affulgeat progressus EvanBud J a aunt prn riONK BXIIIBRNDA PHO NOVIS DlORCKSIBUS, VlCA- gclicae praedicationis inter ipsos. iuÎZcewm’ HIATIBUS, VKL PltAKEKCTURfS ERlGBSblS. Quemad4. An in territorio adsint haeretici vel schi­ rirf«t“UrKumC.! mo^urn Sacra haec Congregatio Christiano No­ smatici, et an eorum errores sint valde dif­ mini Propagando a suis primordiis sumrno stu­ fusi. dio curavit, ut quo latius catholica fides in­ 5. An et quo numero existant inibi scho­ ter ethnicos, haereticos, et schismaticos felici­ lae aliare instituta ab acatholicis vel infideli­ ter diffundebatur, eo efficacias novorum fide­ bus erecta. lium utilitati et commodiori regimini consu­ 6. An libere possit per ea loca praedicari leretur; ita nihil ipsi potius fuit, quam dili­ ct exerceri catholica fides, et an et quae im­ genter inquirere, ut novi Episcopatus, Vica­ pedimenta obstent progressui religionis, sive cx rianis vel Praefecturae Apostolicac, quas in iis parte civilis gubernii, sive ex parte haeretico­ regionibus erigi contingeret, idoneo loco con­ rum vel schismaticorum aut paganorum. stitutae, necessariis opportunisque subsidiis ad 7. Exprimatur numerus catholicorum, et dominicum gregem pascendum instruerentur. quinam eorum mores, ct num fidem et obser­ Quae quidem S. Consilii sollicitudines licet suo vantiam Sanctae Religionis practice servent. effectu saepissime non caruerint, tamen quia 8. An iidem catholici habeant media pro­ nulla ad habendas notitias ad id scitu neces­ videndi expensis divino cultui necessariis. sarias edita Instructio fuerat, factum est, ut I 9. An repetuntur consociati in aliquibus ter­ illae nonnumquam in superfluis abundantes, ritorii tractibus, vel contra ita per totam regio­ generarim vero in pluribus necessariis deficien­ nem dispersi inter acatholicos aut infideles, ut tes exhibitae sint. Ut itaque ca incommoda aver­ difficile admodum evadat operariis Evangelicis tantur, ac notitiis ipsis diligentius colligendis exercere ministerium ecclesiasticum inter ipsos. facilior via paretur, haec quae sequuntur circa 10. Qua in urbe vel loco constituenda pro­ statum cum materialem tum formalem Missio­ ponatur residentia Episcopi, Vicarii, vel Prae­ num, quae in novos Episcopatus, Vicariatus, fecti Apostolici, atque utrum ct in quo statu vel Praefecturas erigendae proponuntur, prae adsit inibi Ecclesia et domus, in qua novus oculis habenda sunt. praesul commorari debeat. 11. Indicetur numerus et status Ecclesiarum 1. Breviter distinctcque exponantur quae ad Missionis catholicae initia ac progressum in re­ et Sacellorum, quae in territorio erecta sunt; gione, de qua sermo est, referuntur. num sint sacris supcllectilibus necessariis in­ 2. Confinia territorii, quibus nova Dioecesis, structa, et utrum saltem in praecipuis ecclesiis Vicariatus, vel Praefectura contineri debet, dilu­ vel sacellis decenter asservari possit SSrîium cide describantur : ct, ut clarior terminorum de­ Eucharistiae Sacramentum : an illae in quibus lineatio praebeatur, chartae corographicac etiam residere debeant missionarii. habeant coniuncoloribus distinctae, ac, siquidem haberi va­ ctum presbyterium, aut saltem in iisdem locis leant, typis editae adiungantur. Qua in re quan­ conveniens mansio pro sacerdote procurari pos­ tum fieri potest cavendum, nc montium series sit: denique an praedictae Ecclesiae aliquos vel fluminum cursus, vel gradus longitudinis reditus vel oblationes habeant, ct quas : et aut latitudinis tamquam limites assignentur; at qua ratione administrentur. potius curandum erit, ut integri disti ictus, ubi 12. Qui reditus vel praestationes assignari homines eadem lingua codemquc civili guber­ possint Episcopatui, Vicariatui, vel Praefectu­ nio utuntur, intra terminos praedictos claudan­ rae, et quo modo per eadem provideri valeat tur. Quamvis enim compertum sit, aliam di­ sustentationi Praesulis et Missionariorum. vinarum, aliam humanarum rerum rationem 13. Utrum obtineri possint subsidia a ci­ esse, adeoque Ecclesia in Diocccsum aut Vicavili Gubernio ad fabricam Ecclesiarum, victum (r) In Epistola Pii PP. VI ad Ep. Lucioncn. In Gal­ lia 2S Maii mi haec habentur: « Quoniam complures « cx Istis fidelibus non possunt omnino parochum le« gitimum habere, istorum profecto coniugia contracta Collectanea S. C, de Prop. Fide. Vol. 1. α α « « coram testibus et sine parochi praesentia, si nihil aliud obstet, et valida ct licita erunt, ut saepe sacpius declaratum fuit a S. Congregatione Concilii Teidentini interprete ». 80 An. C. 1798 Αη· C· »79« 394 COLLECTANEA Λη. C. 179! 646 sacerdotum ct dotatîonem piorum quorumcum­ que operum, salva libertate ct independentia S. C. de Prop. F. — Notiones ac quabEcclesiae, 14. Quot missionarii in promptu sint ut stionrs circa qualitates quab nkcbssariab sort deputentur ad pascendos fideles qui in territo­ IN PROMOVRNDIS Al) EPISCOPALE MUNUS AC DIONIrio praedicto commorantur; ad quam gentem TATRM. pertineant, quot linguas calleant et a quanto 1. Notnen, cognomen, actas, patria Can-p tempore morentur in missionibus. cpiKopiha. t5. An adsint sacerdotes indigenae, ct quae didat!. 2. Cuius Dioecesis sit ac Provinciae Eccle­ utilitas cx cooperatione ipsorum ad fidem con­ siasticae. servandam vel diffundendam sperari possit. 3. Ubinam studiis theologicis vacaverit, ct 16. An adsint catcchistac ct quidem co numero, qui sufficiat ad subsidium ferendum quo profectu. 4. An gradus assecutus fuerit, ct quos. sacerdotibus in cura populi Christiani, ct an nc- t 5. An professor extiterit, ct cuius facul­ cessaria instructione praediti sint. 17. An aliquod regulare institutum sive vi­ tatis. 6. An ct ubi missiones sacras obiverit, ct rorum sive mulierum introductum fuerit in re­ gionem, de qua sermo est; num habeat con­ quam in cis experientiam obtinuerit. 7. Quot linguas calleat, ct quas. venientem domum ; quod ministerium exerceant 8. Quibus officiis sit perfunctus ct quo suc­ religiosi viri, qui ad ipsum pertinent, ct an cessu. edocendae iuventuti dent operam. î8. An sine gravi difficultate seminarium 9. Quam prudentiam exhibuerit in delibe­ clericorum erigi, ct necessaria praesidia ad iu­ rationibus et agendi ratione. 10. An sit corpore sanus, frugi, patiens, venes alendos, religiose educandos, ct discipli­ nis ecclesiasticis instituendos comparari possint; atque in administratione rerum temporalium vel saltem constitui valeat locus aliquis, in quo versatus. iuvenes idoneam institutionem habeant ut sa­ 11. Utrum sit propositi tenax, an ingenio cerdotio initientur; aut demum, cactcris defi­ mutabilis. cientibus, an spes sit idoneos iuvenes mittendi 12. Num gaudeat fama honestatis, et an ad seminarium praesertim vicinioris alicuius fuerit unquam in eo quid contra mores. 13. An in exercendis sacerdotalibus muniis missionis, ut ecclesiasticam educationem in sit attentus, compositus cum aedificatione, ru­ eo recipiant. 19. An adsint scholae catholicae vel con­ bricarum studiosus observator. 14. An habitu, gestu, incessu, sermone victus sive masculorum sive foeminarum prae­ sertim indigenarum, ct utrum in cis admittan­ aliisque omnibus gravitatem ac religionem praetur personae diversae communionis vel cultus: seferat. demum an in casu, quo adhuc omnino desint, an facile aperiri possint. 647 20. Innuatur an in territorio erectae sint aliquae Confraternitates, Hospitalia, Orphano­ S. C. de Prop. F. — Phospkgtus Coltrophia, Cathecumenatus, aliave pia loca, an uti lbqii Urbani S. Conqrrq. dr Prop. Fidb nkc par est regantur et quibus subsidiis, et an ab NON KIUSDBM ALUMNORUM AD SCIENTIAS ΕΓ AD APOecclesiastica auctoritate exclusive dependeant. SrOLlCAM VITAM INSTITUTIONIS, Haec quidem capita praecipua sunt, ad quae dare et distincte respondere tenentur ii, Quod Romanis Pontificibus fuit semper ad quos de iure pertinet, si quando nova ali­ animo propositum, ut divina Icsu Christi Do- de Prcp ftk qua Dioecesis vel Vicuriatus aut Praefectura eri­ mini Nostri Religio ubique terrarum amplifi­ genda S. Congregationi proponatur; atque etiam caretur, id in primis Gregorius XV, atque Ur­ ii, qui super huiusmodi negotio peculiariter sen­ banus VIII sedulo intenderunt, atque insigni data tentiam rogabuntur. Erit autem Sacri huius Con­ opera plenius assequi satagerunt. Gregorius enim silii expendere, an licet aliqua cx iis, quae supra apostolico incensus ardore, atque orbis univèrsi expressa sunt, deficiant, ea tamen sit circumstan­ al Christum convertendi studio flagrans, per tiarum ratio, quae memoratam erectionem sua­ Bullam die 22 lunii anno 1622 editam, coe­ deat, ut bono fidelis populi ct conversioni aca- tum nonnullorum S. R. E. Cardinalium Fidei tholicorum, servata prudentiae ratione, consu­ Propagandae praefecit, atque ita inclytae illius Congregationis, quae optime quovis tempore latur. ; de Catholica Religione merita est, providus extitit Institutor. Urbanus vero VIII pientissimum praedecessoris sui consilium suscipiens, atque ad praestitutum ab illo exitum perducere euI piens, dic 1 Augusti anno 1627 Pontificium An. C. 179e S. C. DE PROP. FIDE de Propaganda Fide Collegium erexit, quod ad aeternam Fundatoris memoriam usque ad hunc diem Urbanum appellatur. Porro finis ab Urbano intentus in hoc Collegio instituen­ do dignissimus sane fuit, qui a supremo Ec­ clesiae capite intenderetur. Voluit nimirum Pontifex ille maximus ut in Urbe totius Catho­ lici orbis principe adolescentibus cuiuscumque regionis ct quocumque idiomate loquentibus adminicula omnia praesto essent, quibus et scientiis praesertim sacris imbuerentur, et ad sinceram germanamque pietatem informaren­ tur, ut videlicet ad Christi fidem in quavis orbis plaga sive praedicandam primum, sive confirmandam ac propagandam, apti idoneique efficerentur. Hic autem finis cum ad divinae gloriae in­ crementum atque ad animarum salutem miri­ fice cedat, omnes Romanos Pontifices Urba­ ni VIII Successores permovit, ut Collegium de Propaganda Fide studio semper peculiari, sin­ gularique benevolentia prosequerentur. Atque hinc facium est ut eiusdem Collegii Alumnis praeclara privilegia ac favores perinsignes fue­ rint impertiti. Benigne enim elargiti sunt ut ii titulo missionis, extra tempora, non servatis interstitiis sacros Ordines suscipere possent; ut cx ipsis unus quotannis coram Pontifice ac Purpuratis Patribus latinam solemni Penteco­ stes die orationem haberet ; ut ii per certum spatium in publicis supplicationibus Pontificem comitarentur; ut duo denique cx eisdem Feria V in Cocna Domini Apostolos referentes ad sacram pedum lotionem, quam Pontifex ipse in Vaticana Basilica peragit, admitteren­ tur. Accedit ct illud, quod ab iisdem sum­ mis Pontificibus Urbano Collegio concessum est, ut eius Alumni qui solemni facto scientiarum periculo, optimum profectus sui specimen exhi­ buerint, Philosophica, aut Theologica laurea ab Eminentissimo S. Consilii Cardinali Prae­ fecto donarentur. Quoniam vero quae Dei sunt, ordinata sint oportet, sapienter provisum est, ut quae Alu­ mnorum delectum attingunt, ea rite atque ex ordine fierent, simulquc ut in Collegio illa sive institutionis, sive studiorum ratio adoptaretur, qua inviolabiliter servata, adolescentes in sor­ tem Domini vocati atque ad apostolicum mi­ nisterium electi, congrua morum sanctimonia atque opportuno scientiarum subsidio instrue­ rentur. Itaque adolescens, qui se apostolico mi­ nisterio dedicare in Domino statuerit, atque ideo in Urbanum excipi Collegium exoptaret, Epi­ scopo, aut Apostolico loci, in quo degit, Vi­ cario, seu etiam alteri viro qui Romae appri­ me sit notus, vota ista sua aperiat oportet. Ab his quaedam excipiet quaesita (extant in calce hu­ i ius prospectus) quibus ubi ita scripto respon­ derit, ut Episcopus, aut alter qui ea illi tra­ didit, prudenter iudicarc possit ipsum ad Col- 39 5 legii finem assequendum idoneum esse, per literas (quibus responsa ad quaesita una cum opportunis notitiis erunt adnectcnda) memo­ rato Eminentissimo Cardinali Sacro Consilio Christiano Nomini Propagando Praefecto pro­ ponetur. Rumam vero candidatus minime pe­ tet, nisi postcaquam ab Eminentissimo Prae­ fecto epistolam acceperit, qua se inter Collegii Alumnos adnumerandum esse deprehenderit; quod si quis, ut contigit aliquando, litteris il­ lis non exceptis, Romam veniret, continuo in patriam suam reverti adstringeretur. At ubi adolescenti significatum expresse sit ut Colle­ gium ingressurus in Urbem se conferat, is secum deferet tantum pecuniae apud Collegii Pracsidem deponendum, atque in alios usus haud convertendum, quantum illi pro reditu iuxta loci distantiam sufficere poterit. Afferet insu­ per testimonia de studiis, quibus operam na­ vavit. de Baptismatis, ct Confirmationis Sacra­ mentis sibi collatis. ac de Ordinibus quos for­ tasse susceperit. Statim vero ac in Urbem per­ venerit, Collegium ingredietur, literasque illius quo curante in Alumnum adlcctus est, exhi­ bebit : quod si absque legitima causa vel pau­ lisper moraretur extra Collegium, in illud nun­ quam in posterum admitteretur. Omnes porro Collegii Alumni, iis quibus subiicientur, praepositis, dociles in omnibus obtemperabunt ; rebus quas sccum detulerint nonnisi dc eorum consensu uti poterunt; nec obedientiae tantummodo studiosi erunt obser­ vatores, sed solerter ac studiose in id etiam in­ cumbent, ut virtutum omnium habitus sibi comparent. Qui enim idcirco eliguntur, ut eant et fructum afferant, ut sal terrae futuri sint atque mundi lux, homines ad divinae Reli­ gionis cultum nec adducere unquam poterunt, nec revocare, nisi primum, quam populis prae­ dicabunt, eam ipsi vitae praeseferant sanctitatem. Ubi vero Alumnus decimumquartum aetatis suae annum expleverit, ac septimum ab ad­ missione mensem attigerit, praescriptum dc more iuramentum emittet, quod nihilominus iustis de causis in aliud tempus differre Col­ legii .Moderatoribus integrum erit. Nemo tamen ad ullum (minorem licet) Ordinem promoveri poterit, nisi prius hoc iuramentum praestiterit ct luculentum pietatis industriaeque suae spe­ cimen praebuerit. Ad haec autem iusiurandum illud adstringit Alumnos, ut nimirum omnia ac singula Collegii statuta accurate at­ que inviolabiliter servent, ut congruo tempore sacris Ordinibus initientur, ut in ecclesiasticam unde discessere provinciam, ad apostolicum mi­ nisterium in ea perpetuo exercendum revertantur, ut demum cum in eam redierint, saltem quotannis si in Europa, aut singulis bienniis si extra illam versabuntur, cum S. Congregatione de Propag. Fide dc rebus ad se, atque ad .Mis­ sionem suam pertinentibus communicare tc- An. C. 179* Α°· C· >79« 396 COLLECTANEA neantur. Quidam tamen cx Alumnis, satis pro­ bato consilio, nequaquam iurant sc in cam precise regionem c qua advenerunt, reversu­ ros, sed eam solummodo suscepturos esse Mis­ sionem quam cis S. Congregatio adsignaverit. Ad studiorum vero rationem quod attinet, ubi illa ab Alumnis latina lingua satis instru­ ctis incantur, sex annorum periodo absolvun­ tur. Duo priores anni philosophicis disciplinis excolendis, Logicae videlicet, Metaphysicae, Ethicae, Mathcscos, ac Physicae impenduntur, quatuor vero insequentes Theologiae Dogma­ ticae ac Morali, tum Scripturae Sacrae, Histo­ riae Ecclesiasticae, ac luri canonico addiscen­ dis impenduntur. Interim vero pro Missionum ad quas Alumni proficiscuntur varietate, seve­ rioribus iis disciplinis diversarum linguarum ac praesertim Syriacae, Graecae, Armcnae, at­ que Arabicae studium adiungitur, atque inter­ ea dum haec excoluntur, Gregoriani cantus ct sacrae eloquentiae studium non praetermitti­ tur. Ceterum adolescentes post emensum scho­ lastici anni curriculum, feriis autumnalibus decurrentibus, in villam aeris salubritate prae­ stantem sc conferunt, ut vires totius anni la­ boribus fractas longiori corporis atque animi solutio reficiant. Scholastico item anno ad exi­ tum perducto, publicae interdum de memora­ tis superius disciplinis disputationes habentur atque acadcmicac exercitationes; studiorumque cursus solemni aureorum argenteorumque nu­ mismatum distributione coronatur, ut scilicet eorum virtus atque industria qui pietate aut scientia per annum ceteris praestiterunt, insi­ gni laudatione promeritisque muneribus co­ honestentur. Singulis praeterea annis primo post Epiphaniam Dominico dic, Academica fit exercitatio, in qua a diversarum nationum de­ lectis adolescentibus variae elucubrationes, na­ tiva cuiusque lingua compositae recitantur. Quae quidem publica Academia semper ct il­ lustri praesentia plurium S. R. E. Cardinalium et nobilissima Praesulum atque amplissimorum virorum frequentia decoratur. Quum vero studiorum expicto curriculo ad suam pergere Missionem Alumnum oportebit, per viam a superioribus designatam abibit, neque illi ab ca vel pauilulum declinare lice­ bit, nisi nd id gravi admodum legitimaque causa adigatur. Cum vero Episcopis ac Vicariis Apostolicis illud apprime commendatum sit, ut vel plures eorum coniunctim, vel etiam singuli, quoad fieri poterii, in propriis regionibus erigenda curent Collegia aut Seminaria, ubi ad pietatem bonosque mores, atque ad humanas litcras pueri instituantur, cautum est ut cx locis in quibus An. C. η huiusmodi Collegia erecta fuerint iuvenes ad Collegium Urbanum nc admittantur, nisi ad philosophica vel theologica studia habeantur idonei. Ceterum ct illud animadvertendum superest in Collegii Urbani discipulorum numerum ne­ minem praeter Alumnos admitti posse, nisi id Pontifex ipse Maximus alicui indulgent. Conditiones rt quaesita pro candidatis ad Collegium Urbanum. Conditiones 1. Ut candidati ad statum ecclesiasticum vo­ cationis signa praebeant, ac quid a postolicum ministerium importet sciant. 2. Ut decimum quintum aetatis suae annurn attigerint. 3. Ut sani sint, lingua expediti, ac firma bo­ naque corporis constitutione, medici testi­ monio S. Cong. exhibendo post diligen­ tem candidati physicam inspectionem com­ probata, gaudeant. 4. Ut linguae latinae rudimenta calleant, ac aptitudinem ad studia ostendant. 5. Ne uxorem duxerint, vel sponsalia contra­ xerint. 6. Ut tantum pecuniae apud Collegii Praesidem deponant, quantam illis sufficiat pro reditu. 7. Ut documenta dc receptis Baptismi, ac Con­ firmationis Sacramentis exhibeant. Quaesita. 1. 2. 3. 4. 5. Eorum nomen et cognomen. Parentum nomina. Vivant ne parentes an mortui sint? Parentum quae religio? Cuius dioeccscos ac provinciae sint (can­ didati) ? 6. Cuius sint ritus ? 7. An Ordines susceperint, ct quos ? 8. Quibus studiis operam dederint, ct ubinam ? 9. An habeant animum servandi regulas Col­ legii, in eo perseverandi, ac iuramentum suo tempore suscipiendi? 10. An subierint morbum qui vulgo dicitur vaiuolo; ct quatenus negative, an usi fue­ rint inoculatione, qua ab eodem praeser­ ventur? 11. An tantum pecuniae apud Collegii praesidem velint deponere, quantum illis suffi­ ciet pro reditu iuxta loci distantiam, nolintquc hanc pecuniam in alios usus con­ vertere (1). (1) Huiusmodi articulum quaestionario, dc quo agitur, adiungi statutum est in Generali Conventu S. C. de Prop. Fide 26 lulii 1869. An. C. i8ot S. C. DE PROP. FIDE 648 S. C. de Prop. Fide 4 Januarii 180 r. ffanlJ‘*n*0^'quc (Εχ -di/d. SSmi). - * Si supplica perche i mis­ i.SW- sioned dclla Cina, Tonkinoccc. possano, benchj non confessi, fatto perô un atlo di contrizione coi proposito di confessarsi al primo incontro, guadagnare le indulgence, a norma di quanto fu concesso dalla sa. me. di Pio VI in data del ! Aprile 1794 ai cattolici della Francia (ι). R. SSrïius annuit. 649 De «cpultura infantium extra upulchrum famillae, more gentilium. S. C. de Prop. Fide 20 Febr. rSor (C. P. PRO Sin.) — Ckansi ΚΓ Chkxsi — In queste provincie gl’infanti, o figli o figlie, chc muoiono, non si seppclliscono nci proprio sepolcro dclla famiglia, ma alt rove ; il chc procede dall’errore dei gentili i quali fanno cosï per­ ché i suddetti non hanno prole che possa piangerli, c prestar loro gli ossequî delle riverenze e prostrationi. Hinc dubium: Se gl’infanti c i cclibi possano scppellirsi altrove chc nci sepolcro dclla propria famiglia. R. Quoad cos christitidcles qui commune habent scpulchrum cum gentilibus, licere, dum­ modo superstitionis error absit ; curetur tamen ut in loco benedicto sepeliantur. 650 Quae contue· tadines reiicien· dae, quaeque re­ tinendae m det­*. functorum tuinu· latione. S. C. de Prop. Fide 20 Febr. rSor (C. P. pro Sin.) — Quoad plures consuetudines in terris ct provinciis Vicariatus Aposlolici Xan-si ct Xcn-si inolitas occasione tumulationis de­ functorum, excqnutioni danda sunt ac retineri oportet decreta alias edita, ac praesertim In­ structio S. C. anni 1793 ad Episcopum Corricen. Vicarium Apostolicum Tunkini Orientalis in qua hacc habentur: < Intclligat etiam (Domi< natio Vestra) habenda esse tamquam super< stitiosa, aut saltem superstitionis graviter su< specta, ac per consequens nullo pacto in pra< xim redigi posse ca omnia quae ab his gen< tilibus populis adhibentur in cultu progenito< rum propinquorumque defunctorum, iis ex< ccptis officiis, quae vel spectant ad naturalem « pietatem, puta collocare in feretro ct humi « mandare, vel quae pertinent ad civilia obsc« quia, qualia sunt retinere ad posterorum me« moriam imagines defunctorum, vel insignia ci< vilis magistratus quem exercuere dum viverent « vel in publicis ac privatis conventibus eorum « laudare gesta aut officia. Licitum tamen est « « « « « (i) Indultum huiusmodi ita sc habet : « Sanctitas Sua (Pius PP. VI) dc consilio scicctac Cardinalium Congregationis benigne indulge! fidelibus Regni Galliarum ad annum, si tamdiu horum temporum calamitas perduraverit, ut, deficientibus sacerdotibus uui confessiones excipere valeant praefixo tempore, fideles < < < < « 3. 651 S. C. de Prop. F. 20 Febr. t8or (C. P. pro Sin.) — lalora i missionary visitando viaticietExtrei loro distretti s’incontrano in qualche malato nuc Unaion,s' ctico o d’altro morbo, che a certa sperienza durera molli mesî, ma dentro l’anno pcrisce: si cerca se in tale caso il missionario possa somministrargli il Viatico c l’Estrema Unzionc per la ragione che, quando sarebbe veramente nel grado suo di ricevcrla, allora il missiona­ rio non si potrl trovarc présente ncl luogo per la grande distança, c per altrc circostanzc impeditive. R. Affirmative. 652 S. C. de Prop. F. 20 Febr. rSot (C. «Jœ. P. PRO Sis.) — CiIANSI ΚΓ CkENSI ----- t. Tem- «t de electione . . . , cxtcchutarum. pus ac curriculum catcchumcnatus determinare pro singulis casibus, prudentiae ac pietati Vi­ carii Ap. pro tempore debet committi. 2. Regulae servandae in electione catcchistarum remittuntur in omnibus arbitrio Vica­ rii Ap. pro tempore. 653 S. C. de Prop. F. 20 Febr. r8oi (C. P. pro Sin.) — Se nci due Tonkini e nella e». Cocincina debba iinpetrarsi l’apposizionc d’impedi mento dirimente ai matrimonii contratti senza la presenza di due testimonii almeno. R. Negative, ct detur Resolutio S. C. r Mar­ tii 1784 fK. n. 56’79. Vicarii autem Apostolici ct missionarii studeant privatis admonitionibus, praesertim in administratione Sacramenti Poe­ nitentiae, ct communibus concionibus, deterrere fideles a matrimoniis clandestinis, quae Sancta Dei Ecclesia cx iustissimis causis semper dete­ stata est atque prohibuit, ct cx quibus gravia peccata ortum habent; praecipue vero admonere graviter, ct sub interminatione divini iudicii, cos qui in statu damnationis permanent, dum, priore uxore, cum qua clam contraxerant, reli­ cta, cum alia palam contrahunt, et cum ea in perpetuo adulterio vivunt (Concil. Trid. s. 24, cap. i, De reform, matrim.). « « « « « « utriusque sexus eiusdem Regni Indulgentias consequi possint tum ab eadem Sanctitate Sua, tum a Romanis Pontificibus praedecessoribus concessas, sacramentali Confessione non praemissa, modo actum contritionis eliciant cum proposito confitendi quamprimum fieri poterit ». Ao. C. i8ot 657 654 S. C. de Prop. F. 20 Febr. t8oi (C. D. m.irimonii. .Ur cootra- p. pRO — yæ. Ap gori». 655 S. C. de Prop. F.-20 Febr. 1801 (C P. Sin.) — Ckan-si kt Ckbn-si — i. An tolerari debeant Mouen-Kioun, id est custodes seu gubernatores portae, quae sunt duae figurae depictae vel sculptae in vestibus militaribus, quarum una faciem habet nigram, et altera ru­ bram, quaeque apponi solent ad portam maio­ rem praefectorum militarium? 2. An Christianis licitum sit habitare in domibus paganorum, cooperiendo figuras su­ perstitiosas ibidem appositas, quas vocant Aisien et Pakia? R. Ad i. Licitum non esse adhibere insi­ gnia quae non ad decus tantum familiae, aut ad significationem honoris munerisvc quo quis­ que fungitur, sed titularis cuiuspiam opis im­ plorandae causa, consueto superstitioso more ac ritu, prae foribus aut in aedibus appendi solent a gentilibus. Ad 2. Affirmative. pro 656 ix caiuumre- S. C. de Prop. F. 20 Febr. r8o' (C. P. , °™ SuTcHUBN. — All- quando, etiamsi sacerdos adsit in loco, non potest tamen ab eo recipi benedictio antequam adhibeantur ritus civiles matrimonii. Quaeritur an in isto casu licite possint sponsi suspen­ dere consensum suum de praesenti ad evitan­ dum clandestinitatis vilium, ita ut, exercendo caeremonias publicas et consuetas, solummodo intendant confirmare sponsalia, vel sponsam traducere in lectum vacuum, non autem verum matrimonium contrahere, nisi cum postea sa­ cerdotis benedictionem recipient ; quae omnia fiunt consciis Christianis, sed insciis gentilibus ita ut isti credant vere contrahi matrimonium, illi vero solum confirmari sponsalia. R. Detur Instructio s. m. Benedicti XIV in Litteris Apostolicis dici 17 Septembris 1746 in­ cipiens Redditae Nobis quoad ea quae referri possunt ad praesens dubium. Instructio... Sciant itaque catholici vestrae curae concrediti etc. (V. pag. f()6). α«ι<ιο·^.η> An. C. î8oi COLLECTANEA 3q8 s. C. de Prop. F. 20 Febr. rSor (C. P. pro Sin.) — Rescrvatio criminum quoad abso­ lutionem in Sacramento Poenitentiae conceden­ dam, arbitrio ct conscientiae pro tempore Vi­ carii Ap. relinquenda est. (1) Hoc est (ut declaratum fuit in Congreg. 27 Ianutrii 180$) benedictionem esse dandam in omnibus ct per omnia ad formam Ritualis Romani, scilicet etiam cum annuli benedictione. (2) Hoc est, « alteso il fericolo di facile rom■ pimento o apertura del sefolcrino a motivo della • grande umidità, e la gran dijjicollà dt conservare Je Sin.) — La s. m. di Clemente XIV sotto p»* Codruenu 1 19 Settembre 1773, concesse ai confessori di ciascun confratcllo dei Rosario, chc si trova fra gli cretici o infcdcli, la facolU di commu­ tare i pii esercizi della delta Confraternita in altrc opere saute: si cerea se tale commutazionc si debba fare entro il tribunale di Penitenza. ovvero anchc fuori. R. Negative ad primam partem; Affirma­ ti ve ad secundam. pro 658 S. C. de Prop. F. 20 Febr. '8or (C. P. Sin.) — Sutchukn S. Sedes horiatur matrimonii· fideles ad supplendam benedictionem nuptialem lebSth. * parochi in matrimoniis clandestine celebratis. Quaeritur utrum intendatur sola benedictio solemnis quae habetur in Missali, an vero etiam benedictio annuli? R. Affirmative in omnibus (i). pro 659 lan. r802 (C. P. pro Sin.) — Sc debba approvarsi la consuetu- miiem omoiw dine introdotta nel Tunkino Occidentale di non lniundcod1· unire i sacri oli all’acqua battesimalc a motivo della scarsezza di questo liquore. R. Negative, et dentur decreta S. C. San­ cti Officii ad dubium propositum a missiona­ riis Sinarum die 3o lan. 1766, et S. C. Prop. Fidei ad dub. 1 Bulgariac 17 Aprilis 1758. (V. nn. 411, 459). S. C. de Prop. F. 660 S. C. de Prop. Fide 14 lan. 1802 (C. P. pro Sin.) — i. Utrum Episcopus Vicarius Sanctoram rtil· Apostolicus altaria sine reliquiis Sanctorum, qu,H quamvis authenticas in promptu habeat, pro­ pter super exposita (2) tuta conscientia possit consecrare. 2. An habita copia altarium cum Reliquiis consecratorum, liceat missionariis super alia sine Reliquiis consecrata celebrare: vel an ha­ beant iterum cum Reliquiis consecrari, ut su­ per illi Missae Sacrificium licite celebretur. 3. An illa facultas missionariis pro casu necessitatis concessa, celebrandi nempe super altaria fracta, aut sine Reliquiis sanctorum, in< e " « « « Sagre Reliquie ne' sepolcrini anche ben chiusi fer causa delle frequenti persecutioni : nel qual caso 0 vengono sperate le pietre sagre dai persecutori per Ia lusinga di trovare oro ed argento, 0 dai cristiani stessi vengono gettate le sagre Reliquie in luoghi immondi per timore d’essere scoperti λ. An. C. 1802 S. C. DE PROP. FIDE 39g tcliigatur praecise dc illis altaribus quae cum Reliquiis fuerunt antea consecrata, postea vero propter fractionem vel motionem sepulchri cxccrata fuerunt; vel id etiam intelligi possit de illis altaribus quae, ut supra dictum est, ab initio absque ullis Reliquiis fuerunt consecrata. R. Ad i. Ad D. Secretarium cum SStTio pro dispensatione; et transmittantur decreta S.C. S. OfHcii sub die 14 Maii 168t. (V. n. 227)· Ad 2. Negative ad primam partem, quando commode haberi possint altaria cum. Reliquiis consecrata, ita ut in iis possit celebrari. Quo vero ad secundam provisum in praecedenti, ct, si cum dispensatione Summi Pontificis altaria sine Reliquiis rite consecrata fuerint, iterum non esse consecranda. Ad 3. Provisum in Formula facultatum (1) ct in duobus praecedentibus dubiis. Convivia autem huiusmodi vel fiunt die sepul­ turae defuncti, vel adhuc non raro pluribus mensibus, atque etiam annis, post sepulturam, prout superstitiosa temporum inspectio diem aptum ad sacrificia determinavit; die assignato vel alicubi pridie illius diei quo dicta convivia fiunt, qui curant funus, porcum et capram co­ ram tabella animae defuncti offerunt, postea transferunt ad culinam ut ibi coquantur, indeque tractentur hospites: porro saepe fit, ut caro sic oblata prae numero invitatorum non suffi­ ciat, tuneque addunt alias carnes non oblatas, quas simul cum sacrificatis coquunt, et permixtim ac inditferenter mensis apponunt in loco prorsus indifferenti. Iam a quindecim annis iuter missionarios huius Vicariatus agitata fuit praesens quaestio occasione Decreti huius S. Congregationis pro Tunkino dati 14 lanuarii t/53, cuius tunc indirectam notitiam habuimus, per quod illius 661 partis Christianis prohibetur assistere conviviis Dc quidam aS. C. de Prop. Fide 14. lanuarii 1S02 quibus gentiles honorant memorias suorum de­ mitamon? ?m- (Congf. P. PRO StN.) ---- TüNK. OcGTD. — An functorum; quamvis autem, re internos discus­ w4u?.W!Ufnnon adoptio habenda sit pro impedimento canonico sa, casus prout hic observatur dissimilis appa­ matrimonium dirimente in Regno Tunkini, ruit, nihilominus ad maiorem cautelam lllrfius quando iuxta leges ct consuetudines eiusdem A gatho poli tamis scripsit ad duos Vicarios Ap., Regni persona nondum sui iuris adoptare pot­ nimirum Fokicnsem ct Chansinensem, necnon est, neque requiritur ut adoptans maior sit 2 5 ad Episcopum Nankinenscm, eos rogans ut dc annis, sicuti parum curatur utrum sit masculus praxi suarum Missionum circa propositum ca­ an femina ; ipsi quoque eunuchi adoptare va­ sum vellent ipsum edocere. Respondit primus lent, neque habetur ratio aetatis adoptantis re­ (R. P. Calvo, tunc Provicarius pro Illnio Silative ad personam adoptatam, neque etiam nopolitano e vivis iam tum excesso) praxim requiritur personae adoptatae praesentia, vel Vicariatus esse prohibere Christianis nc huius­ modi conviviis assisterent, ca dc causa quod eiusdem in adoptione consensus, ita ut etiam parvuli ct puellae absentes ac veri consensus decretum S. C. dc Prop. F. existebat id aperte prohibens ; et citabat praefatum decretum pro incapaces in filios ct filias adoptari possint. tunkinensibus datum ; alii duo Praesules una­ R. Negative. nimiter responderunt assistentiam hanc esse prorsus licitam, ncc ullum circa hoc posse du­ 662 bium moveri. Unde videns Illrîius AgathcpoliDe fidei profe»S. C. de Prop. F. 14 lan. rô'02 (C. P. tanus missionarios huius partis circa hoc per­ lloac a miaiio· fecte concordes, simul et auctoritate fretus duo­ uriis curopacis PRO Sis.) — Tu.nk. Occid. — Sc anche i mis­ eminendi. sionari curopei chc non posseggono benefizio rum memoratorum Praesulum, qui eamdem ecclesiastico, siano tenuti a prestarc la stessa sententiam tenebant, prudens non indicavit an­ professione di fede, chc si fa dai catechisti na- tiquam huius Vicariatus consuetudinem mutare propter decretum quod nunquam ad Missiones zionali. R. Affirmative. sinicas fuerat extensum, cuiusque obiectum vi­ debatur prorsus dissimile ab co de quo ageba­ tur in Sinis: unde statuit non esse inquietandos 663 Christianos. Cootn chritthRationes autem discriminis, quas tunc anim­ S. Congr. S. Officii 21 lanuarii iSoj. eorum idiiitcnllim conviviis — SurcHUKN — Antiqua consuetudo hic est advertimus, quaeque etiam pro nunc eaedem lapcritit loti » fere in omnibus huius Imperii provinciis, apud apparent, sunt: 1. Quod in Tunkino, iuxta gajtthatn. Christianos etiam recepta, assistendi nimirum expositionem dicti Decreti, convivia huiusmodi conviviis gentilium quae fiunt occasione cele­ immediate fiebant post oblationes ct sacrificia, brationis memoriae corumdcm defunctorum. ita ut quasi unam eamdemque actionem cum (1) Haec in n. 23 Formulae I: «Celebrandi..., per « unam horam ante auroram ct aliam post meridiem, « sine ministro, ct sub dio, ct sub terra, in loco tamen « decenti, etiamsi altare sit fractum vel sine reliquiis « Sanctorum, et praesentibus haereticis, schismaticis, « infidelibus ct excommunicatis, si aliter celebrari non « possit ». An. C. î8oa An C. 1802 400 COLLECTANEA dictis oblationibus seu sacrificiis constituebant, quorum ideo videbantur veluti totidem commu­ niones seu participationes; in Sinis vero con­ vivia huiusmodi longe diu post sacrificia fiunt, ita ut saepissime oblationes spatio 4, 5, atque etiam aliquando 6 horarum a sc invicem di­ vidantur, imo, ut superius notavi, non raro plus quam dimidia parte integrae dici separen­ tur, quando nimirum pridie conviviorum gen­ tiles sacrificia sua defunctis oderunt. 2. Discrimen in eo pariter est, quod in Tunkino convivia huiusmodi necessario referan­ tur ad oblationes superstitiosas ; in Sinis vero, in dictis oblationibus separabilia sunt, ut saepe eveniat quod gentiles, praesertim divites, qui in his circumstantiis ingentem convivarum tur­ bam invitant, prius cibos non oblatos invitatis ministrent, ct nonnisi hospitum improviso nu­ mero victi, aliis deficientibus cibis, tandem iis­ dem apponunt sacrificatos ; mos est enim inter eos carnes oblatas sibi reservare ut, absolutis omnino caeremoniis, altera dic inde intimos amicos, eosque qui tum in sacrificiis, tum in conviviis curandis, laboriose ministrarunt, lau­ tius tractent ; unde consequens videtur quod si minus divites dictas carnes oblatas non sibi reservent, sed invitatis apponant, id non liat praecise ratione sacrificii, sed potius ad parcen­ dum expensis, 3. In Tunkino convivia in memoriam de­ functorum a gentilibus celebrata, propter eorumdem solemnitatem et affinitatem quam ha­ bent cum sacrificiis, videntur quasi pars caere­ moniae quam in cultum defunctorum peragunt; apud Sinas vero, in schedula invitationis, quam scribunt quando dc parentandis defunctis agitur, nc minima quidem mentio est dictorum con­ viviorum, dum tamen ubi de matrimoniis ce­ lebrandis, aliisque civilibus causis, eorumdem expressam mentionem faciant: ibidem igitur unice assignant diem ct horam quibus sacrificia defuncto debent offerri, simul diem et horam quibus denuo defunctus debet in fortunato loco, ut scribunt, terrae mandari, rogantes consan­ guineos, affines ct amicos, ut dignentur prae­ sentia sua honorare invitantes, ct mos invaluit ut sic epulis invitatos honorarent. 4. Ratio propter quam S. haec Congregatio tunkincnsibus prohibuit ne dictis conviviis as­ sisterent, est, ne cx Christianorum praesentia, infideles confirmentur in suis erroribus et in observantia superstitiosorum rituum erga defun­ ctos*. porro cum christiani tunc, contra infi­ delium morem, neque sacrificiis assistant, ne­ que iisdem ullo modo ministrent, neque tabel­ lam animae salutent, neque feretrum, neque candelas et papyros ad comburendum offerant, neque illud omne, praeter denaria cum inscri­ ptione valde diversa ab ea qua gentiles utuntur (nam isti ordinarie involucrum denaria continens inscribunt munus ad sacrificia, illudque depo­ nunt prope aut coram tabella animae quam prius prostrati salutant; christiani vero inscri­ bunt munus ad condolendum, ct, quaesita aut cxpcctata opportuna occasione, illud in alio loco tradunt simpliciter in manibus eorum qui spe­ cialiter curant funus, et hoc faciunt partim ad restituendum id quod a defuncti familia in si­ mili occasione prius receperunt, partim ad iuvandas expensas et convivii, quod quidem ali­ qui, in inscriptione sui muneris, minus urbaniter iuxta morem sinicum significant); cumque praeterea gentiles id generis convivia tancuam sacra nullo modo habeant, nec comedendo distinguant oblata a non oblatis, sed praeci­ pue, si non unice, de bene epulando cogitent, probabile non est, his in locis, quod assistentia Christianorum dictis conviviis infideles confir­ mare valeat in suis erroribus, praesertim cum in iis circumstantiis christiani non raro dicteria et obiurgationes eorumdem infidelium contra se provocent, eo quod iisdem in supra memo­ ratis superstitionibus nolint communicare. Propter modo expositas rationes, usque huc consuimus Christianos non esse inquietandos quanquam plurimum iisdem consulamus absti­ nere quantum poterunt ab iisdem conviviis, ne forte ab infidelibus coacti, prout aliquando fa­ ctum est, salutent tabellam animae vel feretrum aut aliis superstitionibus occurrant. Nunc autem quaestio haec rursus in controversiam vocatur. Sunt qui censent absolute prohibendum esse christianis dictis conviviis assistere, et id de facto in suo districtu prohibuerunt, non alia ratione nisi quia timuerunt nc huiusmodi con­ vivia totidem fuerint sacrificiorum participa­ tiones ; alii distinguunt, ccnsentquc quod si agatur de conviviis quae fiunt die sepulturae, licet eodem pariter die offerantur sacrificia, et dc sacrificatis ibidem comedatur, tunc non pro­ hibendum sit christianis iisdem assistere et denariorum munus ad condolendum offerre, ut supra, utpote quod convivium tunc non videatur paratum nisi in gratiarum actionem erga eos qui funeribus assistunt, et munus oblatum obicctum habeat pium, neque expensas pro fune­ ribus, quas sic iuvant. Si vero agatur dc diebus in quibus unice fiunt sacrificia, censent absolute prohibendum esse christianis nc invitati tunc ad dicta convivia sc conferant, aut munus of­ ferant supradictum, quanquam iidem facile con­ cedant, caeremonia omnino absoluta, licere post aliquot dies denaria offerre in compensationem denariorum quae forsan a defuncti familia in iisdem circumstantiis pro exequiis propriorum defunctorum receperunt; ratio autem ipsis est quod, cum in schedula invitationis nulla tunc alia causa assignetur praeter sacrificia, gentiles censeantur tunc Christianos unice aci sacrificia invitare; porro indecens videtur ut christiani ad sacrificia invitati eadem die ad sacrificii lo­ cum se conferant; quod autem hac die chri- An. C. i8oj An. C. 1802 S. C. DE PROP. FIDE 401 stiani non debeant praedictam munus denario­ S. Off. transmissum fuerit, haec in primis id rum offerre, id probant eo quod munus istud perpendendum sibi esse statuit : An ct quatenus non aliam probabilem causam habere videatur consuetudo sinensium, de qua agitur, differret praeter contributionem ad sacrificia, siquidem a consuetudine tunkinensium, quae tamquam in invitationis scripto unice d·: sacrificiis fit superstitiosa iam fuit rnerito reprobata atque mentio. prohibita. Ex hac quippe comparatione delibe­ Non diffiteor ergo quod satis inclinatum me rationis summa pendebat ; absurdam enim fuis­ sentiam in ultimam hanc sententiam abire; set, in re tanti momenti, id declarari sinensiverum cum hic agatur de graviter ligandis Chri­ bus christianis licere quod non licere tunkistianorum conscientiis contra antiquam huius nensibus declaratum fuit. Nam, cum in omnibas .Missionis praxim, quae non minima auctoritate rebus optandum est, aut exigendum potius, ut fun latur, nam praeter plurimos Praesules qui christiani idipsum discant omnes, sintque per­ eam sapienter tamdiu gubernarunt, duo Episcopi fecti in eodem sensu et in eadem sententia, superius appellati huius distinctionis notitiam tum praesertim in iis quae ad ius naturale ac etiam habuerunt, censucruntque eam parvipen­ divinum pertinent, in quo nimirum sicut nulla dendam: cumque rationes, quae hic opponuntur, auctoritas est quae dispenset, nulla conniventia non ita validae sint ut probabile dubium in quae excuset, ita nulla consuetudo, quamvis contrarium excludant: nam quamvis unica cau­ inveterata, quae deroget atque praescribat. Agi­ sa, quae in schedula invitationis scripta tunc tur autem hic, non de instituto, aut ritu aliquo expresse proponitur, sit causa sacrificiorum, ta­ ecclesiastico, sed de primo Decalogi praecepto men iuxta morem sinicum publice receptum, quo omnis, non exhibitio solum, sed etiam par­ qui eam recipiunt, dc facto censentur hoc modo ticipatio superstitiosi ac profani cultus interdi­ ad convivium simul invitati ; cum igitur con­ citur. Iam vero diligenter inter se invicem com­ vivia huiusmodi honesta sint, et a sacrificiis paratis utroque casu, tum qui olim pro tunindcpcndcntia, ut ipsi fatentur, siquidem per­ kinensibus propositus fuit, tum qui modo pro mittunt christianis iisdem assistere, ubi genti­ sinensibus proponitur, S. C. nullum inter lium funera concurrunt cum die ad sacrificia utrumque casum deprehendit alicuius momenti destinato, quamvis convivae de sacrificatis ibi­ discrimen: eaedem quippe et numero et rc cir­ dem eodemque modo epulentur, restaret ut, si cumstantiae concurrunt utrobique; aeque con­ christiani omnino se abstinerent ab assistendo vivia gentilium sinensium atque tunkinensium huiusmodi sacrificiis, ct conviviis tantum assi­ fiunt occasione memoriae defunctorum celebran­ sterent, cum aliunde munus denariorum, quod dae, aut potius religiose colendae; fiunt post tunc offerunt, obicctum habeat longe distinctum sacrificia ct oblationes coram tabella; fiunt cx a sacrificiis, nimirum parentum defuncti aliqua- cibis oblatis. Quod si sinenses, ab obeundis lis consolatio, adiumentum pro expensis con­ sacrificiis, atque oblationibus ipsis, aliisque vivii, atque etiam pannorum seu vestimentorum caeremoniis alias a Sancta Sede vetitis, se abs­ luctus quae hac occasione large distribuuntur, tinent, abstinebant sc pariter tunkinenses: quid restaret, inquam, quod christiani non essent ergo unum uni tam par est, tam simile, quam saltem tam cito inquietandi, praecipue, si graves hae duae sunt inter se consuetudines? haberent causas ad dicta convivia eundi, et Quas vero discriminis rationes studiose col­ aliter non possent rixas, odia et inimicitias ligit D. V. eae visae sunt partim prodesse pa­ vitare, unde satius iudicavi causam relinquere rum sinensium causae, partim verius obesse. in statu quo a bo. me. lllrfio Francisco Epi­ Parum prodest horarum aliquot spatium, quod scopo Agathopolitano decisa fuit, ct declaravi sacrificia inter ct convivia interponi a tunkinennon esse inquietandos fideles usque dum haec sibus etiam necessario debet; neque enim ad haec S. C., dc his omnibus a me monita, postmo- ab illis separanda interponitur, sed ad immola­ dum aliter definiat ; igitur humiliter supplico ut, tas porci ct caprae carnes coquendas: ea igitur si abusus fuerit in hac agendi ratione, id S. Con­ functio superstitiosa ct prorsus idololatrica, si gregatio declarare dignetur, ut quam citissime minus physice, at moraliter certe continuatur, huic eradicando pro viribus enitamur. non interrumpitur; maxime cum vel ipsa ci­ R. Respondendum esse iuxta adnexam In­ borum praeparatio apud gentiles omnes pars structionem. caeremoniae funebris, atque adeo religiosae, Hs trocho. — Dubium S. C. de Prop. Fide habita semper sit, ct haberi pariter apud si­ aliquot abhinc annis a D. V. IllrTia propositum, nenses videatur, qui propterea iisdem coquis ct nondum ob superiorum temporum vices re­ utuntur, qui sunt funerum curatores atque obla­ solutum, utrum scilicet, post eiusdem decretum tionum ministri. Parum prodest mos divitum dici 14 Januarii 1753 pro Tunkino latum, re­ aliquot sibi suisque intimioribus amicis ac fu­ tineri in isto Vicariatu aut tolerari adhuc possit neris curatoribus oblatos cibos servandi: qui consuetudo a christianis recepta, assistendi con­ mos, utpote privatus ct arbitrarius, neque con­ viviis gentilium quae Jiunt occasione celebratio­ stans, neque universalis, nihil profecto probat nis memoriae defunctorum, cum nuper ad S. C. contra primariam huiusmodi conviviorum inColiect-inea S. C, de Prop, HJe. Vol. 1. 51 An. C. 1802 An. C. T So 3 402 COLLECTANEA stitutionem, contraquc dispositionem publicam quae in externis religionis actibus est potissi­ mum attendenda. Parum prodest denique quod a sinensibus permixtim apponantur cibi im­ molati cum indifferentibus: quippe permixtio haec, ct est ipsamet superstitiosa, cum cx insti­ tuto religioso flat, ct est cum cactcris gentilibus tum tunkincnsibus communis ; reprehensi enim Christiani tunkincnses fuerunt, non quod unice sed quod etiam oblatos cibos in his conviviis manducarent. Utraque vero illa formula, tum qua Chri­ stiani sinenses ad funebria infidelium convivia vocantur, tum qua scu ad condolendum, scu ad convivii expensas iuvandas, symbolum con­ ferunt, tantum abest ut superstitionis labem detergant, ut augeant potius. Fierctne a gen­ tilibus in schedula invitationis unius sacrificii et non convivii mentio, si unum separarent ab altero, nisi hoc illo, tamquam partem toto contineri censerent? Christiani igitur qui huius­ modi invitationi obsequuntur, nonne ad con­ vivia accedere videntur, tamquam ad sacrificii partem ct una sacrificii causa? Dum vero hi pecuniam tradunt ad condolendum, nonne se declarant illius esse velle luctus participes, quem esse superstitiosum norunt? Dum tradunt ad iuvandas expensas ct convivii, nonne ct sacri­ ficii expensas scientes iuvant? Quibus enim tra­ dunt? Nempe sacrificii ministris. Cur tradunt? Ad emendas carnes, quae, antequam apponantur mensae, defuncti animae coram tabella offerun­ tur? Quid tandem dc ratione dicendum est qua gentiles sinenses diem convivii huiusmodi ce­ lebrandi constituunt? Non scilicet commodo, non arbitrio, non respectu aliquo civili et po­ litico, sed ut superstitiosa temporum inspectio diem aptum ad sacrificia determinavit. Res ipsa loquitur per sc. Itaque, si, monente summo hac in re au­ ctore Tertulliano, omnes afflatus idololatriae vice pestis devitandi sunt, non in directis modo atque intrinsecis actibus cultus idololatrici, sed in universa serie humanae superstitionis, sive diis, sive defunctis mancipatae, ut ad eosdem spiritus immundos pertinentes : quomodo non erunt Christianis devitanda huiusmodi convivia defunctis gentilium mancipata, quae non uno vel altero, sed tot afflatibus superstitiosis quot fere sunt eorum circumstantiae inficiuntur? Eadem est atque una conviviorum causa ac sacrificiorum ; idem atque unus finis, nempe cultus erga defunctos, quos sinenses, perinde ac divos manes romani veteres, venerantur, quos­ que nisi conviviis delectari ct rite coli arbitra­ rentur, non antea animalia cis sisterent atque offerrent, quam eorum carnes apponant mensis; eadem est atque una occasio, eadem atque una invitationis formula, iidem sunt ministri, iidem dies cademquc vanissima observantia constituti. Quomodo igitur non ad eosdem spiritus im­ mundos pertinere convivia dicenda sunt, ad quos sacrificia pertinent, ct iis poterunt Chri­ stiani intéressé et accumbere, quin violent Ba­ ptismi fidem in quo satanae abrenuntiaverunt ct omnibus operibus cius ? Est quidem gencratim ct speculative indif­ ferens ad convivia ire infidelium, idque propterca Corinthiis minime Apostolus prohibuit, neque Sacra Congregatio prohibet sinensibus, si qua alia occasione mere civili ct politica vocentur, et velint ire, tuneque omne quod, sibi apponitur manducent, nihil interrogantes pro­ pter conscientiam; sed convivia occasione ce­ lebrationis memoriae defunctorum gentilium isthic celebrari solita, si speciatim ct practice spectentur, tres illas simul omnes circumstantias adnexas habere deprehenduntur, quarum vel una illicitam cum infidelibus communicationem ef­ ficeret. Hac enim occasione, cum convivia pars sint superstitiosae functionis, cis nequeunt as­ sistere quin primo superstitionis participes fiant tum dc aliis causis quae superius memoratae sunt, tum illa imprimis quam affert Doctor gentium: Nonne qui edunt hostias, participes sunt altaris? Quin secundo edendis cibis, quos, quamvis nemo indicet, iam sciunt ct scire de­ bent ex instituto oblatos fuisse, occasionem scandali infidelibus facile praebeant se in ne­ fariam opinionem confirmandi, talibus mensis defunctorum manes ct delectari ct placari, ct honorari oportere, quo in casu idem Apostolus vetuit Corinthiis immolatum manducare, pro­ pter conscientiam, non propriam, sed alterius; quin demum Christiani ipsimet sibi subversio­ nis periculum creent, ct iam non alterius so­ lum, sed etiam propriam conscientiam laedant, cum scilicet non raro dicteria ct obiurgationes infidelium contra sc provocent, co quod aliis superstitionibus (iam ab Apostolica Sede toties damnatis) nolint communicare; ct cum ali­ quando rcipsa fiat ut periculo, in quod sc coniecerunt, succumbant, lapsu sane luctuosissimo. His omnibus maturo examine perpensis, atque SSrtio D. N. expositis in generali Con­ gregatione habita feria V, die 20 lanuarii, an. 1802, doluit vehementer Sua Sanctitas, pro ferventi suo Christianae fidei ct animarum sa­ lutis studio, hac superstitionis labe dilectae istius Ecclesiae faciem deturpari ; cupiensque eam coelesti Sponso, cuius Sua Sanctitas ipsa vices gerit in terris, exhibere non habentem maculam aut aliquid huiusmodi, iussit decre­ tum anni 1753 (V. n. jS6) pro Tunkino la­ tum, ad Sinas extendi, deque ca rc ad D. V. Instructionem mitti. Quod dum facit Sacra Con­ gregatio, iussui Sanctitatis Suae obtemperans, facile sibi persuadet, freta ct tua ct aliorum An­ tistitum ac missionariorum perspecta pietate ct prudentia, omnes ct singulos, se confortantes in Domino ct in potentia virtutis cius, contro­ versiis omnibus ct dissidiis sublatis, in id unum An. C. i^oj An, C. ifoa S. C. DE PROP. FIDE consilia ac studia collaturos ut laudatum de­ cretum, cuius proinde exemplar transmittitur, primo quoque tempore exeeutioni mandetur ct inviolate servetur in posterum. 664 Circa ditpcnutionea matri* moniale* cum al­ taret conlrahcn* tibuj es! acutholirua. S. C. de Prop. F. 24 Nov. 1802 — Sul quesito: < Sc i Vcscovi cd i Vicari Apostolici nei regni Britannici possano, in virtu dellc facoltl ordinarie c straordinaric loro accordate dalla S. Sede, dispensare negl'impedimenti di consanguinity e di affinity coi loro dioccsani o sudditi quando una parte dei contraenti sia cattolica, Calera acattolica >. R. Ad un tale quesito e stato dalla S. C. negativamente risposto a tenore dclla istruzionc del S. Offizio che fu spedita nell’anno 1774 a Mons. Vcscovo di Culma, ove compartendosi al Vcscovo prclodato l’cstcnsione dclla dichiarazionc emanata dalla s. m. di Benedetto XIV sui matrimoni di Olanda data li 4 Nov. 1744 chc incomincia Matrimonia, e citandosi nclla detta istruzionc la lectera del medesimo Pontcficc diretta al Primate Arcivescovo c Vcscovo dclla Polonia, chc comincia Magnae nobis admira­ tionis data ai 29 Giugno 1748, si dice al predetto Vcscovo di Culma: < Da tal Icttcra ap< prenderà Monsignorc di non dovere in nessu« nissimo conto dispensare giammai sugl’impe« diraient! canonici chc potessero intercedere tra « il contractée cattolico c il dissidente, scbbenc « fosscro di quel genere d’impedimenti pci qualc < avesse il Prclato ottenuto da questa S. Sedc « la facoltà di poter dispensare ; la quai facoltà « s’ intende ad esso sottrutta rispetto al contra< ente dissidente, ne cscrcibile, se non ncl caso < che il dissidente stesso abiurussc prima rcal< mente c di fatto la eresia o lo scisma, c si « riconciliasse alla santa fede cattolica >. 665 r.uiinum'j'S S. C. de Prop. F. t(i lan. 1803 (C. P. \!r·,51 pro Sis.) — Prkini — 1. Num verba divi non cocnprchen- Pauli (t. ad Corinthios, cap. Vil, V. î5): J,,‘ quod si infidelis discedit, discedat, intelligence etiam sint de çatcchumcnis, scu potius utrum Titius catechumenus possit ducere Bcrtham ca­ techumenam, et a suo marito infideli propter religionem repudiatam. 2. Praedicta Bertha tencrcturnc redire cum primo marito, si postea conversus illam revo­ caret ? 3. Tencrcturnc adhuc redire cum illo, si, Titio iam baptizato, illam nondum baptizalam revocaret ? R. Ad i. Negative quia matrimonium non solvitur nisi per Baptismum. Ex quo patet re­ sponsio ad reliqua. 403 An. C. 666 S. C. de Prop. Fide t6 lan. 1803 (C. P. dtum in eccieest, nulla quidem ei subscribendi lege ipsis benedette, come sono colà per la maggior parte Je5icûÎem b€* praescripta, nc quid sibi novi oneris impositum queri quisquam valeat, sed ut, quam longe la- a scanso dcgli inconvenienti chc occorrono in teque fieri possit, ea divulgetur religionis pro­ tempo di persecuzioni, possano erigersi le con­ fraternité del SS1Î10 Sacramento, del Nome di fitendae sanctio, in qua expressa cernitur vis tota cius sententiae, qua magnus ille Poly- Gesü, c del Rosario. R. Affirmative. carpi discipulus, Lugdunensis Ecclesiae Antistes Irenaeus, de praecellenti Sedis Romanae digni­ tate disserens, eamque unam hacresibus quibus­ 674 que natis, nasciturisve opponens, utpote quia S. C. de Prop. F. r6 fan, 1804 (C. P. De mduito pro depositum in ca ab Apostolis veritatis praeco­ nium, per cius Pontificum successionem usque­ pro Six.) - Coctxcix. - An privilegio utrique !Cnu* quaque diffunditur, edixit necesse omnino esse Indiac olim a S. Sede concesso, nonnisi singulis propter potiorem (alias potentiorem) illius prin­ Quadragesimae feriis sextis, Sabbato Sancto, ct Vigilia Nativitatis Domini iciunandi, uti li­ cipatum, omnem cum ca Ecclesiam, omnes qui ceat sacerdotibus indigenis harumce partium, undique sunt fideles, convenire. Quam dcin sententiam splendida illa Ecclesiae lumina Atha­ utpote ad gentem ncophytam, et viribus infir­ mam pertinentibus. Ratio dubitandi est quod nasius, Chrysostomus, Alex. Theodoretus, alii quidam dicunt illos sacerdotes, ex quo Ordi­ plcriquc luculentissimis ct factis comprobarunt, nes sacros susceperunt, non debere amplius ct illustrarunt scriptis. Quibus prolatis, subicctoque in primis oculis I inter neophytos computari. 2. In quibusdam locis (Cocincinae) iniungiD< Baptismi omnium in hac brevi Hormisdae formula ex­ tur catcchistis vel etiam aliis prudentionbus iia» commbîa. ploratissimo testimonio ducti ab initio constanlisquc per tot saecula orientis occidentisque laicis ut quoscumque Christianorum infantes consensus de suprema per orbem totum dif­ cito baptizent, licet isti bene valeant, cum fusa Sedis cius auctoritate, in qua semper est abest sacerdos, vel est eum adeundi difficultas. R. Ad 1. Concessionem de qua agitur, sa­ immaculata servata religio, ubi nimirum, teste Sophronio Hicrosolimitano, orthodoxorum do­ cerdotes etiam indigenas comprehendere. Ad 2. Consuetudinem de qua agitur pro­ gmatum fundamenta existant, in hanc laetam bandam esse. spem erigimur fore, ut opitulante Deo Optimo .Maximo, vestrisque adiuvantibus in Christi no­ mine piis precibus, salutaribusque monitis, vel 675 ipsi rudiores intelligant, nihil sibi antiquius S. C. de Prop. F. rr Febr. 1804 (C. P. QuHde mM· esse debere, quam haerere in vestigiis maiorum, pro Six.) — Coctxotx.— t. An matrimonia devitantes, quemadmodum praecipit Apostolus, possint in foro externo declarari nulla atque vaniloquia, quae non proficiunt nisi ad subver­ invalida, quando eorum nullités in foro con- tum. sionem audientium ; ut quotquot vocati sumus in unitatem Corporis Christi, idipsum dicamus scientiae cognoscitur, sed non potest in foro ex­ terno probari. omnes, ac perfecti in eodem sensu, et in eadem 2. An praefati coniuges ad aliud possint sententia unanimes uno ore honorificemus Deum ct Patrem Domini Nostri lesu Christi, fiatque admitti matrimonium, quamdiu impedimentum sui prioris matrimonii manet occultum, atque cx ovibus, quas ille undequa^ue adducit, unum nullitas praedicti sui matrimonii non est pro­ ovile, ct unus Pastor. bata in foro externo. 3. Quomodo agendum sit cum iis, qui ad < « < < < « < < < « « An. C. 1804 alias nuptias transiere, quamvis impedimentum prioris sui matrimonii occultum maneat, neque probari possit in foro externo. 4. An liceat huiusmodi coniugibus, si nul­ lum adsit neque timeatur scandalum, in poste­ riori suo matrimonio remanere, quamvis nullitas prioris in foro externo probata non fuerit. R. Ad i. Negative. Ad 2. Negative. Ad 3. In foro externo secundum matrimo­ nium nullum esse habendum. Ad 4. In foro externo non licere; monendi tamen coniugcs ut impedimentum notum fa­ ciant, et Vie. Ap. utatur facultate dispensandi. 676 ^^1“ ïnstr. S. C. de Prop. F. r/ Febr. 1S04 digm·reproban· (ad Vie. Ap. Couse.) S. Congregatio dissipa,nr’ tiones potius cum Benedicto XIV (Constitutione Inter omnigenas) dicendas esse indicavit dis­ pensationes, quae, uti exposuisti, Christianis illis conceduntur quorum vita adeo christiano nomine est indigna, ut nedum ad absolutionem, verum etiam ad contrahendum coram Ecclesia matrimonium admitti nequeant; decrevitquc ab Ampl. Tua serio monendos esse missionarios, ut in posterum ab huiusmodi dispensationibus elargiendis omnino abstineant. 677 s. C. de Prop. Fide rr Februarii 1804 IkntTomîÎdî (C. P. pro Sin.) Cocisun. — In folio facul· tun? in’iacLhî- fatum quas S. Sedes Vicariis Apostolicis con­ tera formali». cedit, sic habetur n. 10: Hae vero dispensa· tiones matrimoniales videlicet sexta, septima, octava et nona, non concedantur nisi cum clau­ sula dummodo mulier rapta non fuerit, vel, si rapta fuerit, in potestate raptoris non existât, et in dispensatione tenor huiusmodi facultatum inseratur cum expressione temporis ad quod fuerint concessae. Porro tempore persecutio­ num quae aliquot in locis grassatae fuerunt, dispensationes matrimoniales nc scripto quidem tradebantur, sed verbo tenus. Posterioribus ve­ ro temporibus, in huiusmodi dispensationibus, insertum quidem est quod conceduntur cx fa­ cultate a S. Sede obtenta, sed a quibusdam neque expressum est tempus ad quod Vicariis Ap. praedicta facultas fuerat concessa, neque exposita est clausula dummodo mulier rapta non fuerit. Dubium autem facessit hoc quod reperitur in Bullario s. m. Benedicti XIV, tom. 2, pag. 223. Quaeritur igitur utrum hu­ iusmodi praefatae dispensationes sint licitae, an saltem validae? R. Omissionem clausularum concessionum validitati non officere, dummodo reapse mu­ lier rapta non fuerit, vel, si rapta, in potestate raptoris non existât. Dc di.pcnu- An. C. iSo; COLLECTANEA 406 678 S. C. de Prop. F. — 27 Ianuarii 1805 (C. P. pro Sim.) — Posse sed non debere (missionarios) occasione qua infantes in peri­ culo mortis constitutos in privatis locis bapti­ zant, adhibere, si tempus ferat, omnes caere­ monias quae in Rituali Rom. pro Baptismo solemni praescribuntur. De caercoMMb Baplhtni cta n mmiitritw. 679 S. C. de Prop. F. 27 Ian. 1805 (C. P. pro Sim.) — Cham-s( kt Chkm-si — Comprehendunrurnc indigenae sacerdotes in induito SSrTii D. N. Pii PP. VII. quo dispensantur fideles ab auditione Sacri in festivis diebus quibus Sedes Apostolica eosdem exercere opera servilia induisit, ita ur supradictis presbyteris ad suum beneplacitum omittere fas sit iisdem diebus Mis­ sae celebrationem vel auditionem? R. Affirmative. Indultum qieil Muuc nem pro tibui indium etiam uctti'/x compfchtn.li! 680 S. C. S. Officii 2p fan. rSnj — Cham-si et Chbm-si - Audito Dei verbo a quodam gentili qui, post venditam legitimam uxorem, alteram duxit, nunc cum sua ficta uxore petit Baptisma. Missionarius cum docuit necessario esse faciendam venditae uxori interpellationem; qua facta, legitima uxor respondit quod vehe­ mentissime peroptat redire ad suum primum coniugem ; ipsa namque, cognita religionis christianae veritate, Christo nomen dare inten­ dit, eo vel maxime quia Christiana fieri pro­ hibita fuit a suo emptore, qui eam in uxorem duxit, et ex quo procreati sunt varii filii, qui ne­ que permittit ei observare legem Dei, ncc in ea educare filios; et, quod peius est, illicitum illegitimumque contractum matrimonialem scin­ dere recusat, coque renuente, ncc a iudicc cogi potest, proindeque nullus est modus, abs­ que dictae mulieris emptoris consensu, ut ad legitimum consortem a quo fuit vendita , re­ dire queat. 1. Quaeritur num venditor uxoris baptizari possit, ita ut cum sua uxore post Baptisma matrimonium revalidari possit, ut habetur in folio I. facultatum, n. 11, cui repugnat illa clausula : nisi prima voluerit converti. 2. Item quaeritur utrum baptizari possit uxor vendita quae nullo modo discedere potest c domo sui emptoris, si ab eodem obtineat se­ parationem tori, ct post clanculum observet legem Dei, licet in ea educare nequeat proprios filios. Difficultas maxima circa primum quaesitum est, quia venditor, nisi recuperare potest legi­ timam uxorem, non vult dimittere aliam. Circa secundum quaesitum, obtenta fori se- De quohra Illi qui, bipin­ nium pein eta muliere qua j· legitime du tit vendita priai uxore quae e ip»a chrbôisa vult fieri. , C. S. C. DE PROP. FIDE 407 An. C. 1806 paratione, annon infidelis poterit mutare con­ I dem suo notissimo zelo in ea muliere fovere silium ? Posito etiam quod non mutet consilium, nitatur iam conceptum desiderium christianae quomodo reparari poterit scandalum? Credent- fidei amplectendae, ac proinde baptismi su­ nc infideles aeque ac Christiani , quod inter scipiendi, ubi primum, mutatis specialibus in huiusmodi fictitios coniugcs adsit praedicta tori quibus versantur circumstantiis, idexequi poterit sine contumelia Creatoris et reatu peccati; quo separatio ? R. Ad 1. Iuxta ea quae proponuntur, nega­ nimirum, in casu saltem gravis infirmitatis, aut tive quoad revalidationem matrimonii, et item mortis periculo, privata non maneat medio ad quoad Baptisma, nisi ab adulterino concubitu aeternam salutem tam necessario. desistat : monendus inierim erit de obligatione, quam habet, redimendi, si possit, et cum pri­ 681 mum poterit, venditam uxorem. Illicitum olea Ad 2. Praehabita separatione lori ab ille­ S. C. de Prop. F. 7 Martii 1805 (C. G.) uncta retinere in gitimo coniugc, affirmative; dummodo sc abs- — ΙΠχνκΠΑΕ - Se sia da tollcrarsi che i cat- loco cura 4 ea tho· Ι>ά« promiscuo. stincat etiam ab omni actu idololatriae ct Chri­ tolici ritengano nella sagrestia comune ai pro­ stianae fidei quomodolibct adverso. Quod si testant! ΓΟΙίο Santo, il S. Crisma c la SS. Euvideat in praxi id praestare non posse, ct pro­ caristia. ximum adsit periculum relapsus vel scandali, R. Serventur in loco non promiscuo cum moneatur de obligatione, quam habet, confu­ acatholicis, et si alius desit, in aedibus parochi. giendi ad alias regiones cum primum poterit, ct redeundi ad suum legitimum coniugem, iu­ 682 xta adnexam Instructionem. Dc unctione Imstructio — Merito dubitantes an non ti­ S. C. de Prop. Fide 14 lan. 1806. (C. P. chn»m*tl» in mendum sit ne mulier vendita, quamdiu versa­ pro Siv.) - SurcitURs - Quidam sacerdotes con­ vcrlice bapltnndorura quorum bitur in potestate emptoris qui ea hactenus ferendo Baptismum adultis vel etiam infanti­ capilli d en ii151abusus est, in proposito non perseveret absti­ libus quorum capilli ita densi sunt ut Chrisma­ rat. nendi cum a carnali commercio tum ab omni tis unctio in vertice capitis vix fieri seu cutem opere vel sermone idololatriam exprimente, vel attingere queat, eam frontis summitatem vel quolibet modo christianae fidei opposito, ac aliam capitis partem inungunt quae capillitium proinde ad statum infidelitatis relabatur: Emi prope contingit, verticem intelligentes morali­ DD. A. Tuae commendant ut antequam vendi­ ter pro tota calva. Alii vero praemonent ut in tae huic mulieri petitum ab ea baptismum baptizandorum vertice locus saltem radatur, in conferat, omnem suum zelum adhibeat ad len­ quo unctio fieri commode possit, quod quidem tanda media opportune, per quae prout ferre non sine incommodo fieri solet, praesertim in poterunt locorum circumstantiae, mulier illa infantibus. Quoad mulieres autem adultas, quae redimi queat, sive legitimum ipsius consortem, decenter radi non possunt, matrina ipsa crines qui et ipse christianam cupit amplecti religio­ verticis dividit ita ut pateat quaedam cutis li­ nem, exhortando ad id praestandum, sive alio neola, atque ibi fit unctio in modum crucis quovis modo, sive ven litae mulieri insinuando, unde vix tantillum sacri Chrismatis possit at­ ut omnes inquirat vias lentandi fugam a domo tingere cutem, sed fere totum crinibus impo­ emptoris quandocumquc poterit. Si autem ne­ nitur. que his neque aliis quibusdam modis e mani­ R. Unctionem peractam eo quo exponitur bus emptoris liberari queat ista mulier, tuum modo sufficere in collatione Baptismi. erit examinare utrum firma persistat in pro­ posito fidem christianam amplectendi et bapti­ 683 smum suscipiendi; atque in primis an prompta Dc praii in­ sit ad reficiendam quamcumque inhonestam em­ S. C. de Prop. F. 14 fan. tSob. (C. P. dendi nurtnlam pocnKcntibu» ad ptoris invitationem, ct omne cum eo carnale pro Six.) — Esse improbandam praxim prae­ S. Communio­ commercium, et ad renunciandum cuilibet ac­ bendi in ipso tribunali Poenitentiae martulam nem admitten­ tui vel idololatriae, vel quavis alia ratione Chri­ sigillo signatam iis fidelibus quibus permittitur di». stianae religioni contrario ; si stantibus iisdem Communio, qua postridie exhibita, ad sacram localibus circumstantiis, A. Tua spem ac secu­ Mensam admitti possint. ritatem moraliter certam habere queat praefa­ tam mulierem in tali esse proposito atque in 684 eo perseveraturam esse, (quod quidem sapien­ tiae ac prudentiae tuae discernendum relinqui­ Decr. S. C. de Prop. Fide 14 lan. r8o6. Dc conditione uh tan/ floret tur) tunc optatum ei baptismum conferre po­ 1 — Cum pluries a S. C. de Prop. Fide et a S. tλfiJfiet cie. in diipcnteris, cui certe vis inerit ad firmandum robo- C. S. Officii quaesitum fuerit, quomodo intolli- IicultAte »4t)di super dis* randumque sincerum ipsius atque efficax pro­ genda esset conditio illa apposita facultati dis­ P4fit4tc cultu». positum. Deficiente autem praedictu spe ac pensandi super impedimento disparitatis cul­ securitate moraliter certa, tum A. T. cum eo- tus, ut ea dispensatio locum habeat in locis An. Q x8o6 q.o8 COLLECTANEA An. C.iM An. C. i8<*> S. C. DE PROP. FIDE qog An. C. 1807 tantum ubi sunt plures infideles quam chri­ quam infideles, co quod sufficere putaretur ad 3. An sit licita praxis locandi fornacem tholicos, nisi aliunde constet, vel rationabile stiani, utrum nempe nccessc esset ut in ipso dispensationem si in tota toparchia, vel am­ gentili quando Christianus scit ipsum gentilem dubium adsit quod hacrcsi vel schismati ad­ pago vel vico, ubi dispensatio conceditur, plu- pliori regione, plures erant infideles quam chri­ incoquere lateres pro fanis aedificandis. haereant; quo in casu tolerari quidem potest res essent infideles quam fideles; an potius suf­ stiani. Quam S. Congrcg. sententiam, Sanctitas Ad t. Non licére. si catholicas ecclesias ingrediantur et sacris mi­ ficeret, ut in tota toparchia pluribus pagis con­ Sua in omnibus approbavit, ac petitam exten­ Ad 2. Licere locare domos aut officinas nisteriis assistant, cum non sint uti haeretici stante plures essent infideles quam christiani, sionem et sanationem benigne concessit. gentilibus, si constet domos peti ad inhabitan- 1 vel schismatici publice ct notoric excommuni­ etiamsi secus esset in pago ad eam toparchiam dum, ct officinas ad usum indifferentem; non cari ad formam decretalis Martini V. Ad evi­ pertinente, in quo dispensatio concedenda est; 685 licere tamen, si expresse petantur ad fanum tanda; verumtamen admittendos non esse ad utraque S. C. constanter respondit, vi verbo- ; construendum. Sacramentorum participationem nisi postquam rum facultatis, opus esse ut in ipso pago, in S. C. de Prop. F. 14. lan. 1806 (C. P. ruo p Ad 3. Non licere fidelibus locare fornacem vel sufficientia signa dederint sc a catholica quo dispensatio conceditur, plures sint infideles Sts·) — Tunk. Orient. — In facultatibus or- neophyti·^, gentilibus quando constet fornacem pcculiaiircr fide ct unitate non defecisse, vel, emissa con­ quam christiani. Verum anno 1736, cum Epi­ dinariis ad num. 11 conceditur facultas disct praecise peti aut ordinari ad coquendos la­ grua abiuratione haeresis, et relicto schismate, scopus Coriccnsis Visitator Ap. Missionum Tun- ; pensandi cum gentilibus plures uxores ha- fX,r4n,<00;· teres pro fanis aedificandis; licere tamen fide- 1 iterum ad Ecclesiae gremium ct unitatem re­ · kini occidentalis, idem dubium proposuisset, bmtibus ut, post conversionem et baptismum, libus locare fornacem gentilibus quando constet dierint. atque incommoda gravissima exposuisset, quae quam ex illis maluerint, si etiam ipsa fide­ eam peti ad coquendos lapides pro aedificiis saepe orirentur si in singulis pagis ca conditio lis fit, retinere possint, nisi prima voluerit indistinctim construendis. 689 observanda esset, re ad S. Congr. S. Officii converti. Quaeritur: Utrum plures intclliga687 ! mandata, dubioque ibi his verbis concepto : tur simul ac coniunctim praecise, an intclligaInstr. S. C. de Prop. F. t8o7. - PreciUtrum per ly locis intelligatur unus tantum tur etiam de habentibus plures successive, ita bus Vicarii Apost. Cocincinae et Procuratoris <*;Μογλ .... . . .. e . bhlionet ct pagus, etsi tenuis, vel extendatur ad unam ut vir infidelis qui dimissa prima uxore al­ Instr· S· C· de Pr°P- Fide 16 Febr’ ,So6 Missionum Indiae, qui supplicant pro laculta- ΐαριι ceno v. g, toparchiam, vel etiam ad totum districtum teram duxit, ct hac pariter dimissa , alii vel urtici.com- (ad Vic. Ap. Tuxk. Oiukst.) — Sale a cate- tibus favore missionariorum, vel, saltem Vicaopcr‘ uniuscuiusque missionarii, sequens prodiit re­ aliis successive adhaesit, post conversionem ct 11 1M * chumcnis in collatione Baptism! praegustato, riorum App. ad commutanda in alia opera scriptum: Verba facultatis dispensandi in locis baptismum quam ex illis maluerit (sive adhuc etsi iciunium frangi videatur, adhuc tamen ipsorum iudicio utiliora, vel in generalem Mis­ tantum ubi sunt plures infideles quam christiani cum co habitantibus, sive iam relictis) si etiam ullum dubium est quin ad sacram Communio- I sionum utilitatem, pia legata ct oblationes, par­ intelligenda esse stricte pro singulis pagis. An ipsa fidelis fiat, retinere possit nisi prima vo­ nem, suscepto Baptismate, admitti possint, imo | ticularibus quibusdam casibus offerentium vo­ autem sit amplianda facultas dispensandi ad luerit converti. vero debeant: ita omnino Ecclesia (in cuius I luntate destinatas, S. Congregatio ita absolute unam toparchiam vel ad integrum districtum 2. Quando petentes dispensationem (mapotestate est a generali lege ieiunii eucharistici, et generaliter annuendum non esse iudicavit. uniuscuiusque missionarii, dixerunt: Pro ex­ trimonialem) ambo propter cooperationem ad nithbo» »1 ab ipsamet iis inducta, qui extra mortis peri­ Obstant siquidem generali huic concessioni gra­ tensione quoad unam toparchiam tantum , si superstitiosa, vel propter alia impedimenta, Savissimae difficultates, ob quas S. Sedes facul­ culum sacram Communionem recipere cupiunt, SSmo 1). placuerit. Et fer. IV, die 12 supra- cramcntorum incapaces sunt, quamdiu in eo rum· in peculiaribus casibus dispensare) in Rituali I tatem huiusmodi absolutam ct generalem nun­ dicti mensis Septembris 1736, facta per R. P. D. statu permanent, nulla cis conceditur dispen­ Romano praescribente, ubi ritum tradit quo quam esse ccnsuit clargicnlam. Postulat enim Assessorem S. Officii, in solita audientia rela­ satio; Quaeritur: Baptismus adultis conferendus est. imprimis ius naturale et divinum: iubent ca­ tione SSrho D. N. Clementi PP. XII, Sanctitas Utrum dispensatio matrimonialis cis licite nonicae, civilesquc ipsae leges: pluribus deni­ Sua petitam extensionem ct facultatem benigne concedatur quorum una taptum pars Sacra­ que in locis studiose commendat Sacrosancta 688 mentorum capax, altera vero superstitiosis con­ concessit. Synodus Tridcntina, ut voluntates fidelium, fa­ Nuper vero S. C. de Prop. Fide, animad­ tributionibus, vel aliis implicata existit. S. C. S. Off. iulii l8o6' — Propositis cultates suas in pias causas donantium vel re­ vertens eadem ipsa incommoda ab Episcopo R. Ad 1. Affirmative. linquentium, diligentissime impicantur, ct in aim «dire no- duabus quaestionibus cx relatione status ccdeAd 2. Posse concedi huiusmodi dispensa­ sjae r. p d Episcopi Murani excerptis et a cos precise usus, iuxta modum conditionesque Coriccnsi tunc exposita, in aliis etiam India­ rum orientalium locis vigere, si in singulis tiones, concurrente urgentissima causa, ct re­ S. C. Concilii transmissis, videlicet: iu. Quid | iis benevisas, pecunia inde obventa insumatur pagis vel vicis ca conditio implenda sit, stricte moto scandalo ac periculo perversionis. agendum cum haereticis occultis qui resipiscunt, ! ad quos destinata fuit, neque in alios conver­ retenta illorum verborum significatione iuxta nec Romam adire patiuntur adigi. 20. Quid tatur, etsi meliores utilioresque videantur; si antiquas supra memoratas resolutiones, censuit 686 cum ruthenis vel albanensibus militibus qui secus fieret, fidelium voluntates, quae pro lege sacris se immiscent catholicis, quosque non re- I habendae sunt, fraudarentur, ipsique , magno supplicandum SSnio, ut facultatis extensio a S. C. de Prop. F. <9 Feb. ,8o6 (C. P. n“^.: sa. mem. Clemente PP. XII facta, ut supra, putatum est adhuc interrogare dc fide ad scan- ' cum Ecclesiae detrimento, a piis huiusmodi lar­ dala vitanda, Effli Dfii decreverunt responden- { gitionibus retraherentur. Quibus vero pro eorum Episcopo Coricensi, concedatur iis etiam om­ pro Sin.) - Ciihnsi κγ Chansi - i. An possit per- mttnmoefaia . . ' , . . . . . . 1 cttuocnjmehr dum: Quoad haereticos occultos poenitentes qui | munere administratio bonorum scu pecuniarum nibus, quibus in Sinis ct universis Indiis orien­ mitti ut christiani, occasione matrimoniorum corutn. talibus a S. Sede facultas data iam fuit, vel in gentilium, ct maxime funerum, concurrant ad Romam adire recusant pro absolutione, si pc- | huiusmodi concredita est, ii nullis laboribus tant absolvi in foro poenitentiali , adeundam . ct difficultatibus deterrendi sunt ab iis conser­ posterum dari contigerit, dispensandi super im­ caeremoniam vulgo Ly, dando videlicet parum esse Sacram Pocnitentiariam (i). Si vero spon- ( vandis, custodiendisquc, atque in rationum co­ pedimento disparitatis cultus ea cum conditione pecuniae in adiuvamen expensarum, etiam sine praevia protestatione non concurrendi ad su­ tc comparcant in foro externo, audiendos esse dicibus conficiendis: eam omnem diligentiam in locis ubi sunt plures infideles quamfideles, perstitiosa. Dubium exurgit quia ethnici sem­ iudicialitcr ab Episcopo, vel ab officiali ab co- ; in hisce omnibus adhibentes , quam prudens ita ut vi ampliationis praedictae conditio illa, dem delegando, ct praevia secreta abiurationc 1 ac probus paterfamilias adhibere solet in rebus in casu dc quo agitur, generatim in posterum per plus minusvc in ipsorum matrimoniis at­ ct poenitentiis salutaribus, absolvendos esse ab | suis. Commutari quidem Sedis Apostolicac au­ intelligenda sit, non dc singulis pagis vel vicis, que praesertim funeribus miscent, emunt, et agunt aliquid superstitiosum. excommunicatione propter haeicsim incursa, ; ctoritate possunt fidelium voluntates, ex textu sed dc singulis toparchiis. 2. An liceat Christianis locare domos et OclocMkcc^ caque absolutio pro utroque foro valebit (2). in Clementin. Quia contingit, tit. de relig. doInsuper, ad omnem dubitationem praescin­ iu imiihbu» quo vcro iU| rulhenos ct albancnses milites qui mib., atque alterari usus illorum quae per dendam, supplicandum item SSrfio decrevit, ut officinas gentilibus ? Ratio dubitandi est quia n>m et'fornaa Jibic alhobci·, *· . . .... t 1 1 · gentiles in nobiliori loco domuum istarum ct < ccdctia sc immiscent catholicis, habendos esse uti ca- ! fideles donata sunt vel relicta, uti adnotavit dignaretur sanare in radice matrimonia omnia oibobd» inunicontracta cum dispensatione super cultus dispa­ officinarum appendunt idola, erigunt altare, ac­ ritatis impedimento, ante cognitum huiusmodi cendunt lampadcm , crcmunt thymiamata, re­ ampliationis scu extensionis generale decretum verentiam koteou exhibent, ac alia superstitiosa (1) Ex Decr. 24 lanuarii 1662 apud Albitium De inconst. in Fide lib. I cap. 25-33. in pagis vel vicis ubi plures erant christiani exercent. (2) Albit. loc. cit. Coltcctane.1 S. C. de Prop. Fide. Vol. I. pia an­ An C 1807 4 to COLLECTANEA gnant. Lata enim sunt in casibus , quorum particulares facti circumstantiae inter sc di­ versae erant, quae si attente perpendantur, fa­ cili negotio decreta ipsa inter se concordantia et consona reperientur. In casu enim a Coccincnsi Episcopo pro­ posito anno 1759 agebatur dc infideli < qui fi« delem coniugem non dimittit, scd cohabitare < pergit ut coniux, sine contumelia Creatoris, < imo cum spe conversionis, idque ad longum « tempus, ct etiam ad aliquot annos, scd postea « mutata voluntate, infidelis discedit, sive odio < fidei, sive alia de causa. » Hac posita facti specie quaerebatur, an in casu discessus in odium fidei maneret integrum ius parti fideli utendi privilegio fidei, non obstante pacifica infidelis cohabitatione post alterius partis con­ versionem ad fidem christianam: et responsum 1 fuit: - affirmative». Quaerebatur insuper utrum parti fideli maneret pariter integrum privilegium fidei, etiamsi infidelis ab ea discederet ob alias causas ab eius conversione ac fide independentes: et < negative » responsum fuit, si pars fi­ delis post longum tempus pacificae cohabitationis post conversionem, praeberet parti infi­ deli iustam ct rationabilem discedendi causam puta per adulterium, ob idque additum fuit dummodo pars fidelis iustum ac rationabile motivum non dederit discedenti. Viceversa in decreto huius S. Congregatio­ nis anni 1797 actum fuit dc casu in quo adulterium partis fidelis perpetratum fuerat ante cius conversionem, repudio inde sequuto et quaesitum fuit an pars iam adultera ct re­ pudiata, si postea christianam fidem amplexata fuisset, ct pars infidelis cohabitare cum illa rccusassct, uti posset privilegio favore fidei con­ cesso, ct ad alias nuptias transire: et iuste re­ sponsum fuit: affirmative praemissa interpella­ tione, nullaque praeterea habita ratione utrum nec ne praecesserit sive adulterium sive repu­ dium, quoniam adulterii macula praecedens, per conversionem ct Baptismum sublata cen­ senda erat, ct pars infidelis irrationabiliter ct iniustc in suscepto consilio perseverabat mini­ me sc parci fideli reconciliandi. Quare si in hoc casu infidelis accepta interpellatione, reci­ pere partem fidelem, ct habitare cum illa absque Creatoris iniuria rccus'ct, iustum non est ut ob irrationabilem hanc aversionem, pars fidelis in statu voluntariae continentiae cum peccandi pe­ riculo maneat. Diligenter itaque utriusque quaestionis statu 690 distincto, omnis c medio tollitur ambiguitas. Cum enim agitur dc infideli qui secum iam Instr. S. C. de Prop. F. ?o fan. :8oy — I partem fidelem post conversionem retinuit, et (ad Vic. Ap. SurciiuesJ — Responsa seu de­ 1 retinere in posterum pergeret, si haec illi iu­ creta, alterum Supremae Inquisitionis dici se­ stam ct rationabilem discessui causam , prae­ cundae Augusti anni 1759, (K. n.421} alterum sertim pcr adulterium praeberet, in hoc casu Sacrae huius Congregationis diei 16 lanuarii infidelis discessus minime habilem reddit par­ anni 1797 (Γ. n. 634) minime invicem pu­ tem fidelem ad alias nuptias ineundas, atque Glossa verbo Sedis Apostolicae, scd commuta­ tiones ex Tridcntino Concilio (Sess. 22, Cap. 6, dc Ref.) nonnisi ex iusta ct rationabili causa fieri debent, ut Summus Pontifex fidelis ct pru­ dens administrator habeatur et sit. Qua lege cum Summus idem Pontifex ob­ stringatur, qui solus potestatem habet perficien­ darum huiusmodi commutationum, ipsius est cognoscere ct iudicarc de causa, quae in sin­ gulis casibus interveniat, talis nempe sit nec ne, ob quam iustc et rationabiliter a voluntate piorum offerentium , sive interpretando sive commutando recedi possit. Saepe enim accidit ut pecuniarum oblatarum pios usus differri potius expediat quam immutari, vel ut oblatas pecunias in unum potius, quam in alterum a postulantibus forte propositum atque expetitum usum converti necessitas aut maior utilitas po­ stulet: in quarum rerum iudicio si ab inferioribus, quibus ab Ap. Sede commissum sit, forte peccetur, supremo bonorum Ecclesiae, rcrumque Deo oblatarum administratori ac dispensatori, itium huiusmodi α Deo iudicc imputaretur. Hisce omnibus dc causis fit ut S. Sedes abstineat a facultate huiusmodi deleganda, sed ad iudicium eius particulares casus deferri iubcat, ut perpensis omnibus circumstantiis, quid magis in Domino expediens indicaverit, ipsa constituat ac decernat. Quoniam vero in tanta locorum distantia, et in tanta difficultate recursus, ob actuales prae­ sertim carum partium circumstantias, nonnulli casus dari possunt in quibus absoluta necessitas celerem exigat providentiam, idcirco uni Vicario Ap. Cocincinac aliquas facultates certis quibus­ dam conditionibus alligatas a SS1T10 D. N. im­ petrandas censuit S. C. quae in separato de­ creto exprimuntur, quibus idem Vicarius caute, prudenter, ct iuxta modum in decreto exposi­ tum utetur. — En decretum: — « Ex Aud. «25 Innuar. 1807. - SSthus.·· Vicario Ap. Co« cincinac facultatem benigne concessit com« mutandi eleemosynas et pia legata certo cui< dam operi ex benefactorum voluntate addicta, < in alios pios usus, in casibus dumtaxat in < quibus necessitas urgeat, ac praescripti operis « cxcquutio impossibilis agnoscatur, ita tamen « ut in his casibus commutationem faciat in « opera meliora, ct de consensu missionario« rum; caque demum peracta certiorem red< dat Sacram hanc Congregationem pro obti« nenda Apostolica approbatione ». Quit» dbecMM? cuaiBgi« i«ftdch* lubilun rcJdat AJe:cn >J ·<>«· iAtua· An. C. ita An.C. 1807 S. C. DE PROP. FIDE 4i i An. C. t8<>7 hie casus est ad quem respicit decretum an­ sionem praeberent, non sine pericnlo perversio­ ni 1759. Quum vero agitur dc infideli, qui re­ nis : quo in casu Christiani hortandi essent, ut quisitus ut parti quae fidelis evasit se con- 1 quoad fieri posset, ab huiusmodi contractibus societ, cum caque cohabitet, id recuset eam abstinerent, idque conformitcr ad generalem unice ob causam quod, ob adulterium ante illam regulam doctrinamque sapientissime iam conversionem admissum eam repudiaverat, hoc a s. m. Benedicto PP. XIV traditam in sua in casu, infidelis recusatio liberam reddit par­ Constitutione, cuius initium Inter omnigenas, tem fidelem ad alias nuptias convolandi, et hic hisce verbis ; hortandi tamen sunt fideles, ut est casus ad quem refertur decretum anni 1797. quantum possunt, consortia et familiaritatem cum infidelibus devitare curent, ad omne per­ versionis periculum praecavendum. 691 3. Altera vero ea est quum existcre hisce An liceat GdeInstr. S. C. de Prop. F. 30 Λτπ. rSoj partibus refers, quod nempe cx hisce contra­ Ubat >Rro·, do. moi. apotheca* (ad Vic. Ap. Sutcuubn.) — Inter dubia ab A. T. ctibus plerique fideles aliquod... scandalum su· condocere, ad ethnicorum *«- in relatione superioris anni proposita illud re­ munt; sed cum, cx iis quae initio iam huius Cerdotet vel icm* Instructionis dicta sunt, pateat huiusmodi lo­ pia spectantes· censebatur: - An fidelibus permitti posset ut agros, domos, apothecas conducerent quarum cationum contractus, neque ex intentione ope­ proprietasbonzis vel idolorum templis spectaret; rantis, neque cx conditione operis in se malos ex quo contractu (uti in expositione dubii as­ et illicitos esse, hinc scandalum, quod ex ipsis serebatur) plcriquc alii fideles aliquod inde su­ exurgit, non est scandalum activum et directum, munt scandalum, quia huiusmodi locatarios ha­ quod locum habet quando aliquis suo malo fa­ bent et dictitant uti cooperatores superstitionibus. cto vel verbo intendit alium ad peccatum indu­ - Speciatim vero aliud quoque dubium adde­ cere, nec est scandalum indirectum, quod in­ batur, utrum Christiano cuidam licitum esset ducitur quando ipsum factum vel verbum est (quatenus alii emptores ei non suppeterent) bon­ tale quod de sui ratione est inductivum ad ma­ zis vendere agrum quemdam , qui in medio lum ; sed est tantum nut scandalum pharisaiterritorii ad bonzos ipsos iam pertinentis positus cum, ex sola scilicet aliorum malitia profectum, esser, ut pecuniam inde obveniendam in utiliores quod est contemnendum,'aut scandalum pusil­ lorum, ab ignorantia nempe vel pusillanimitate sibi commodioresque acquisitiones insumeret. Haec duo dubia cum in Feria V 13 lanuarii ortum, quo in casu adest charitatis debitum et labentis anni proposita fuerint, SSrîius D. N, obligatio scandalum ipsum compescendi climinandique per opportunas protestationes instru­ mandavit ut persequentem Instructionem Ampl. Tuae respondeatur: t. Quod pertinet ad primum ctionesque, fideles illuminando, docente D. Tho­ dubium generale locationes respiciens, condu­ ma (cuius est doctrina huc usque exposita) quod, cere domum, apothecam, agrum, res est natura si scandalum pusillorum adsit, « vel totaliter sua prorsus indifferens, neque boni propterea, dimittenda sunt temporalia, vel aliter est se­ neque mali speciem ullam habens. Pretium dandum scandalum, scilicet per aliquam admo­ conventum locanti solvere, debitum idstitiae est; nitionem ; cui quidem admonitioni si quis non usus vero, in quem pretium ipsum a locante cederet et perseverare vellet in scandalo, hoc in insumatur, a solventis intentione alienum pror­ casu scandalum malitiosum evaderet, quod est sus ct extraneum est. Solvit enim conductor scandalum pharisacorum, ct propter eos qui sic pretium, quia locanti illlud debet, non vero ea scandala concitant, non sunt temporalia dimit­ tenda » ; ut citatus Doctor concludit. Atque haec mente solvit ut pecunia α sc soluta in unum potius quam in alium usum convertatur. Ex quod pertinet ad primum dubium. 4. Quod vero spectat ad particulare dubium An ponit chri· quibus facile profecto infertur quod fideles qui Christiani illius qui agrum suum bonzis ven- ‘cedere bond?, domos, apothecas, agros conducunt quorum proprietas etiam ad templa pertinet idolorum, derc intendit, ob rationes ct circumstantias in inquietari non debent, praesertim si ad huius­ dubio ipso expositas : huiusmodi venditio, in modi contractus ineundos iusta ct rationabilis casu dc quo agitur, verisque existentibus iis causa concurrat, etiamsi supponatur (ut revera quae in dubio narrantur, permitti potest, dum­ modo tamen ea venditio in commodum ct fa­ accidere debet) pretium pro usu vel fructu fun­ dorum conductorum persolutum, favore tem­ vorem idolorum vel idololatrici cultus expresse plorum, ad quae fundi ipsi pertinent fore im­ non redundet. pendendum. 692 2. Duae tamen cxtrinsecac circumstantiae in Deer. S. C. de Prop. F. 17 April. 1807 De fide tutandi hisce casibus illicitos redderent huiusmodi con­ tractus, quarum altera locum nec ne habeat in — Cum innotuerit, plures inter Chaldaeos ea- Btic· disciplina hisce panibus ignoratur, alteram cx relatione tholicos Patriarchatus Babylonensis irrepsisse ,nter tua adesse compertum fit. Prima ea esser, si abusus, qui orthodoxae doctrinae, ct Ecclesiae contractus ipsi maiori consortio ct familiaritati disciplinae adversantur, Sacra Congregatio ad Christianos inter ct infideles aditum atque occa­ eliminandos errores circa fidem, ct ad instau- An. C. 1S07 412 COLLECTANEA ran dam ecclesiasticam disciplinam, reference Erfto ac Rifto Domino Antonio Cardinali Du· gnani, regulas ct decreta, quae sequuntur, sta­ tuit, edixit, atque ab universis catholicis Chal­ daici ritus inviolate observanda mandavit. Ca*>n hirreI. Quoniam delatum est, aliquos haereti­ hrtfuin libre*. corum libros inter chaldaeos eiusdem Patriar­ chatus disseminatos fuisse, Sacra Congregatio vehementer sollicita, nc fidelium animi pravis huiusmodi libris, aut doctrinis inficiantur, man­ dat Episcopis, ac parochis eiusdem nationis, ut fideles sibi concreditos diligenter moneant, retentionem, ac lectionem haereticorum libro­ rum dc religione tractantium, vcl, ac multo ma­ gis hacrcses expresse continentium vetitam esse sub poena excommunicationis ipso facto incur­ renda, aliisque poenis ab Apostolica Sede, ct a sacris canonibus constitutis: ideoque teneri fi­ deles omnes ciusmodi libros tradere Ordinariis, vel parochis suis, qui Delegato Apostolico a S. Sede constituto super Patriarchatu Babylonensi illos deferri curabunt. Quoad libros liturgicos, qui nestorianis erroribus infecti sint, providebit idem Apostolicus Delegatus iuxta instructionem quae a S. Congregatione eidem transmittitur. Dc adhibendo II. Ad propellendas nestorianorum fraudes, in nommditiorull. M. Virginia omnemque avertendam erroris suspicionem, vocabulo Theo· Sacra Congregatio decernit, ac praecipit catho­ tocot. licis universis chaldaici ritus, ut in nomencla­ tione Beatae Mariae Virginis adhibeatur pure ac simpliciter vocabulum Theotocos, sive Dci Genitrix ; quod ab Ecclesia consecratum est in tesseram quae catholicos n nestorianis distin­ guit, relicto vocabulo Christotocos, quo Nestoriani abutuntur. Dc m4uU €CIII. Episcoporum maxime est ea omnia, arum ct mcrimm rerum quae ad Dei cultum pertinent, diligenter cu­ Cu«lnJ a. rare. Administrator igitur et Episcopi Patriarchatus Babylonensis omnem dent operam, ut ca, qua decet, munditie ac nitore custodiantur Ecclesiae; ut sacrae supcllcctilcs vasa ct orna­ menta, ad Ecclesiae ministerium instructa, munda, integra, ac plane decentia sint; ut de­ nique sacra pixis, peracta fidelium communio­ ne in tabernaculo reponatur, inflictis pro ratione culpae contra Ecclesiae custodes, vel procura­ tores, qui haec negligunt, ecclesiasticis poenis. IV. Domus Dei locus orationis est, ideoque praecipitur, nc in ecclesiis viri ct mulieres dor­ mire promiscue audeant: Episcopi, quatenus abusum hunc aliis remediis cohibere opportu­ num non iudicent, poterunt etiam anathematis poena in illos animadvertere. ’ V. Administrator Patriarchatus Babylonensis iuxta laudabilem Patriarcharum orientalium consuetudinem in aliquo monasterio, vcl saltem penes Ecclesiam residere omnino debebit. Epi­ scopi etiam, si fieri potest, vel in monasterio, vel penes Ecclesias suas degere curabunt, a suarum familiarum contubernio sciuncti. An C iScç De tiiersu VI. .Monastici instituti abolitionem inter monutcn.i chaldaeos maximo detrimento fuisse comper­ pnitioca r:·· tuendi·. tum est. Quare Administratori, et Episcopis eiusdem Patriarchatus sollicite demandatur, ut omni studio curent vetera monasteria, quae ali­ quorum malitia obserata fuisse constiterit, in pristinum restituere, illorum bona ab iniustis detentoribus vindicare, ct monasticae vitae de­ siderium in fidelibus excitare, collatis studiis cum Delegato Apostolico, cui opportuna tra­ ditur hac de re instructio. De ucerà -R VII. Indecens est presbyteros ad comparan­ •u»tenti!;<4< ie dam sibi vitae sustentationem sordidas vilesque center conp randi. exercere artes, quae sacerdotali dignitati dede­ cus, ct contemptum pariant. Quare presbyteri ab huiusmodi artibus sc omnino abstineant ; si vero necessitate compulsi honestam aliquam artem exercere cogantur, semper liberum ali­ quod temporis spatium sibi reservent, ut Ec­ clesiae ministerio vacare possint. Contra VIII. Qui ad ecclesiasticos Ordines promo­ niie crimen. vendi sunt, a simoniae crimine (quod coeteroquin Ecclesia semper ct in omnibus detestatur) diligenter caveant, in quod gravissimis ab Ec­ clesia poenis animadversum est. Sciant enim, tam simoniacc promoventes, quam simoniace promotos ad Ordines, excommunicationem ma­ iorem Summo Pontifici reservatam ipso facto incurrere. Praeterea qui simoniace ordinant, ipso facto a collatione omnium ordinum per trien­ nium suspensi manent ; qui vero simoniacc ordinati sunt, suspensi pariter manent ipso fa­ cto nedum ab Ordinibus, quos simoniacc su­ sceperunt, sed etiam ab aliis Ordinibus, ad quos absque simoniae labe promoti fuerunt. Quapro­ pter tam ii qui simoniace manus imposuerunt, quam ii qui simoniacc iam ordinati fuerunt, consulant conscientiae suae , ct ab exercendis Ordinibus omnino abstineant, nisi prius absolu­ tionem a censuris impetraverint. Quod si irretiti censuris in Ordinibus ministrare praesumpserint, sciant, sc irregularitatem etiam incursuros. Pro absolutione autem a censuris, et pro dispensa­ tione ab irregularitate, si forte in eam quis in­ ciderit, ad Apostolicum Delegatum se conferat. recti IX. Sedulo etiam caveant tam Administra­ De •itionum coi* tor patriarchalis, quam reliqui Episcopi, nc di­ restione. spensationes largiantur, nisi urgens ct iusta ra­ tio, ct maior quandoque utilitas id postulet; ideoque nunquam dispensent, nisi causa co­ gnita, ac summa maturitate, atque gratis, iu­ xta mandatum Sacri Concilii Tridentini (Scss. 25 cap. τ8 de reform.), adhibitis in consilium idoneis, probisque sacerdotibus, ac peritioribus missionariis. Si qui autem simoniacc vel absol­ verint, vcl dispensaverint, vcl spirituales alias gratias, aut indulta concesserint, absolvi non poterunt, nisi ab Apostolico Delegato, qui in casibus particularibus iuxta criminum gravita­ tem providebit, vcl per sc vcl per sacerdotes sivi benevisos. An. C. :8o7 Contra ordlundorum bi£imum. Dc intcniiliH ct ciaminc ordi· nandorum. Dc confcaaariotum examine. De CnnfcMiiombu« in privatis dnmibu*. Dc clericorum vin ct honotau. De bonorum ccckiiatticorum admlnblralionc. i’.· Nissâe ·ρ· pHaiione. S. C. DE PROP. FIDE X. Nullus bigamus ad Sacros Ordines pro­ moveatur; sed si Ecclesiae necessitas postulet, recurrant in casibus particularibus ad S. Sedem. Diaconi vero, qui ab haereticis ordinati sunt, si alteram uxorem duxerint, ministerium suum exercere non possint, nisi necessariam ab ea­ dem Apostolica Sede dispensationem obtinue­ rint. XI. Plurcs simultanée Ordines nullo modo ab Episcopis conferantur, sed servatis intersti­ tiis ab Ecclesia statutis: nemo autem ad Or­ dines promoveatur, nisi praevio maturo exa­ mine idoneus repertus fuerit. XII. Nemini pariter tribuatur facultas ex­ cipiendi sflcramentales fidelium confessiones, nisi prius diligenti examine instituto dc suffi­ cienti peritia sua in rebus moralibus plane con­ stiterit. XIII. Non licere sacerdotibus fidelium con­ fessiones excipere in privatis aedibus, nisi ra­ tionabilis causa excuset: quae cum inciderit, nc aegrotantium praesertim mulierum audien­ dae sint confessiones, cubiculi ianua sit pate­ facta, ut conspici tam confcssarius, quam paenitens possint. XIV. Hortandi erunt clerici, ut semel sal­ tem in mense ad Poenitentiae, ct Eucharistiae sacramenta accedant ; diaconi vero, ut saltem bis in mense. Quo vero ad illos, qui, dum peraguntur sacrae functiones, in tabernis, vel officinis vino epotando dant operam, poterunt Episcopi in cos poenam suspensionis decer­ nere. XV. Antistites diligenter invigilent, ut ec­ clesiarum ct monasteriorum reditus, nec non fidelium oblationes in cos usus penitus impen­ dantur, pro quibus institutae, vel praestitae sunt; accuratam vero rationem ab aliis, ad quos pertinet, dc illarum erogatione statutis tempo­ ribus exigant. XVI. Singuli sacerdotes sacrificium Missae licite valeant celebrare iuxta mentem eorum, qui voluntarias oblationes exhibent. Quod si secundae, et ulteriores oblationes pro eiusdem sacrificii applicatione superadduntur, sacerdos, qui eas receperit, semper teneatur monere fi­ deles posteriore loco offerentes dc aliis obla­ tionibus ad eundem finem acceptis, ct nisi iidem offerentes unica Missae celebratione sc voti compotes fore declarent, sciat se unico sa­ crificio plurium voluntati minime satisfactu­ rum. Eorum autem mentem, qui pro Sacrifi­ cio obtulerunt, minime adimpleri a sacerdoti­ bus per solam adiectioncm particularum, ct commemorationem, quae in panis praeparatione ante Missae sacrificium fieri solent ; cum omni­ no necessaria sit integra concelebratio, nisi de corumdem offerentium voluntate aliter fiat: quemadmodum declaravit Benedictus XIV in Constitutione, quae incipit Demandatam, edita dic 24 Decembris 1743 § 10. 41 3 An. C. 1807 sacram en· XVII. Caute invigilent Episcopi, ne confes­ taliDctigillo. sarii peccata in poenitentiali iudicio detecta revelare praesumant; et contra delinquentes pro criminis gravitate procedant ad normam sacro­ rum canonum, ac praesertim Decretalis Inno­ centi'» III In Cap. Omnis utriusque sexus, De Poenit. et remissionibus. XVIII. Curent Episcopi, ut in singulis ccelesiis parochialibus, saltem Dominicis, aliis- iibwt ceded», que festis diebus, inter Missarum solemnia, aliqua cx iis, quae in Missa leguntur, praeser­ tim vero Evangelium aliaque salutis monita, vernacula lingua exponantur, delectis ad huius­ modi munus idoneis ministris; absoluta vero pracdicatione, servetur pia consuetudo recitandi actus virtutum theologalium ; quibus functio­ nibus etiam presbyteri, ct diaconi sub poena suspensionis interesse teneantur. XIX. Singulis pariter diebus festis ad ve­ Dc catechizandit fidclibui. speras parochorum munus erit, pueros, aliosque rudes homines, catholicae fidei rudimenta, nec non obedientiam erga Deum, ac parentes diligenter edocere, atque in lege Domini eru­ dire, accitis etiam ad hoc munus aliis de clero expertis viris. De parentum ofXX. Omni etiam studio adlaborent Episco­ ftcio quoad rclipi et parochi, ut a parentibus filii mittantur Goxam Silorum »titutioncm. ad Christianam perdiscendam doctrinam, ct quo­ ties illarum monita ac praecepta in re tanti momenti suo careant effectu, poterunt quidem Episcopi ca quoque adhibere remedia, quae in eorum potestate sunt ad continendos in officio fideles inobedientes. Similiter se gerere pote­ runt circa parentes, qui festis diebus ducere vel mittere negligunt filios suos ad audiendum Sacrum, quique statutis temporibus nihil sol­ liciti sunt, ut filii sui Poenitentiae, et Eucha­ ristiae Sacramenta suscipiant. Differenda sa­ XXI. Curabunt Episcopi, ut Sacerdotes ex­ cramental» ab· cipientes Confessiones fixum illud immotum- solutio ignoranti que habeant, invalidam esse absolutionem sa- acitu ncccvana. cramcntalem, quam quis ignoranti res neces­ sarias necessitate medii impertitur; nec posse homines Deo per huiusmodi sacramentum re­ conciliari, nisi prius, excussa huius ignorantiae caligine, ad agnitionem Fidei educantur. Se­ dulo etiam animadvertent confessarii, in aliud tempus reficiendam esse absolutionem illius, qui necessaria necessitate praecepti suo vitio nescit ; coque solum quandoque casu Poenitentcin absolvi posse, quo sc vincibilis huius igno­ rantiae reum cognoscat et accuset, intimeque do­ lens tum a Deo veniam prccetur, tum sacer­ doti serio promittat, operam se impense da­ turum, qua divinae gratiae praesidio discat etiam necessaria praecepti. Ita Benedictus XIV in Constitutione, quae incipit Etsi minime No­ bis, edita dic 7 Februarii 1742 § 12. .Matrimonia diu XXII. Curent Episcopi, ct parochi, ne ma­ post sponsalia trimonia diutius quam ad annum post inita nc protrahantur. sponsalia protrahantur. An C. 1807 COLLECTANEA 414 N« u raatoo XXHL Denique Episcopi sedulo hortentur iam i de 1 de fideles, ne sc mutuo ad saccularia ludtcin defir>n’ ferant ; quod in fidelibus tantopere improbat S. Paulus Epist. ad Corinth, cap. 6; sed po­ tius sc referant ad Episcopos, et si Episcopus desit, ad parochos, qui controversias dc bono et aequo componant, accitis etiam in consilium, si expedire indicaverint, probis aliis doctisquc sacerdotibus. 693 complici» in pro» caio torpi. s. C. S. Officii to Sept. t8oj. — Se vie' tato sia a norma della Costituzionc della s. m. di Benedetto XIV il dare fassoluzionc da un un peccato turpe non solo a quel Confessore, chc gil ern talc allorchê fu complice del Péni­ tente nel violare il sesto Prccctto, ma a quel Confessore cziandio, cui (non Confessore c forsc neppur Sacerdote allorchê commise turpe pec­ cato) si présenta il suo Complice per accu­ sant délie impuriü con lui commesse, e di cui non erasi mai confcssato. R. Affirmative. — SSfitus adprobavit. 694 S. C. de Prop. F. 25 Lin. 1808 (C. P. n®"*, Sts’.) — Sc debba permettersi Γ uso dei voti nclla forma espressa dal Vicario Apo­ stolico della Cocincina : Moniales votis sole­ mnibus paupertatis, castitatis, obedientiae ct clausurae non obstringuntur, lis tamen quae ad 40 circiter annorum aetatem processerunt id aliquando permittitur sed rarissime. Ut vero illud quod cx defectu votorum solemnium pa­ tiuntur detrimentum aliquatenus resarcire que­ ant, fere omnes temporariis, aliae trimestribus, aliae semestribus, aliae vero annuis se votis obstringunt. R. Affirmative, dummodo moniales emittant praefata vota dc consilio ct assensu Vicarii Apo­ stolici et confessarii. pro 695 s· C· de Pr°P- Flde 3n Aprilis 1808 Ap. SlAM ----- Non C^t •dmimtiraiionc jjlllrgja jn Jjngua vernacula, nec rituale, nisi quod attinet ad solemnem administrationem Baptismi adultorum, quod in linguam vernacu­ lam translatum est. Circa interrogationes, fiunt in lingua vernacula; circa vero documenta ct quaedam alia, est mihi dubium utrum possim legitime uti lingua vernacula. Ratione timo­ ris, soleo uti utraque, tum latina, ut non utar licentia quam non habeo, tum vernacula ut intclligar a recipientibus ct adstantibus. Circa quod supplico EE. VV. decernere quid in posterum facere debeam. R. Scribendum Vicario Apostolico Siamensi ter in Ihptiiinl (C. An. C.ifo? Baptismum in Ecclesia latina administrandum esse idiomate latino, iuxta Rituale Romanum. Caeterum, nihil obstare quominus lingua ver­ nacula explicentur ea omnia quae pertinent nd ipsum Sacramentum Baptismi. 696 S. C. de Prop. Fide 30 April. 1808 (C. P. pro Sin.) — Ciikn-si — i. An christianis fas sit invitare ad funus cos infideles qui, si interveniant, patrias sc esse facturos superstitiones praevidentur, puta ko-teou ante feretrum. Ratio dubitandi est quia, nisi invi­ tentur, superstitionibus obsistere nequeunt chri­ stiani. 2. Quum in kalendario publico indicentur dies fausti ct mali pro ducendis uxoribus et sepeliendis mortuis, quaeritur num christiani dies seligere teneantur diversos ab iis qui in praefato kalendario fausti vocantur. Dubitandi ratio est quia in Sinis nullum est determina­ tum tempus, aut stabilis consuetudo mortuos sepeliendi, ita ut domi non solum per aliquot dies, verum etiam per menses ct annos cadavera in feretro inclusa retineantur. Ast si illa dies, qua cadaver humari statutum fuerit, in eam incidat quae ut fausta indicatur in eodem kalen­ dario, christitidclcs, qui pro suo lubitu diversam diem seligere possunt, nc scandalo afficiant infi­ deles, aliam diem in conscientia eligere obligati mihi videntur: eo vel maxime, quia qui hoc advertenter faciunt, sunt divites pompae ama­ tores, (qui) si seligerent diem quae fausta haud est indicata, deridentur a gentilibus, qui etiam funeri intéresse renuunt, dicentes, qua de causa non eligatur alia dies fausta indicata in libro Hoang-ly curopaeorum missionariorum nomi­ ne condecorato. R. Ad 1. Transmittatur Instructio edita pro Vicario Apostolico Tunkini Orientalis a Bene­ dicto XIV dic 14 lanuarii i/53, ct extensa ad alias missiones sinenses decreto S. O. anni 1767 fK. nn. -jSti et 406). Ad 2. Non teneri ; ct quatenus in aliquo particulari casu scandalum timeatur, removen­ dum esse opportuna instructione. funeri, ^n pwhacH. fdfcrndieVe niur. P. PRO SlN.) ---- VtC. 697 Ex Instr. S. C. S. Off. /2 Martii 1809 cc;rDbcr,*^r·’ (ad Ep.Catarkn.). - Per quanto sia vero che convenga (gcncralmcnte pariando) di sostencrc con costanza i nostri altari, c i dritti chc abbiamo ncllc chicsc dei greci, ciô per altro, confElla stessa colla sua saviezza potrà conosccrc, soggiace a moite eccczioni, spccialmcntc ove si traita d’introdurre, o mantcncrc senza urgentissima cau$a una mcscolanza di altari o di riti per sc stessa indecente, nociva spesse volte alia purità di nostra s. religione, poco conveniente jcM·· An. C. i8u9 4t5 S. C. DE PROP. FIDE alla santltà dei divini mistcri, c pcrciô appena talvolta tollerata dalla S. Sede rispetto a qual­ chc luogo donde non abbia potuto estirparsi senza eccitare turbolcnzc dannosissime, c senza pregiudizio gravissimo dei fcdcli, c coii’ avvertenza i noli re chc non concorresse nel caso alcun pcricolo di scandalo o alcra circosranza viziosa, essendo sempre prevalsa la massima (cd c quclla chc dovrà sempre prevalcrc presso di Lci) che a preferenza d’ogni diritto deve onninamente procurarsi di mantenere la puriti di nostra santu fede, 1‘osscrvanza delle regole canonichc, l’edificazionc dei popoli, c la salute ctcrna delle anime. An. C. 1815 R. Spectare ad Episcopum Vicarii generalis electionem , nisi ipse ab episcopatu suspensus vel depositus sit. 701 S. C. de Prop. Fide 16 lan. 1815 (C. P. pico St.v.) - SurcHuas·. - Pecuniarum societas, quam in relatione an. 1804 Sacrae Congr. fuse exposui, (ego Vic. Ap.) in plurimis adhuc huius Vicariatus locis viget, nec ulla unquam Vica­ riorum App. prohibitione, nec missionariorum cura et sollicitudine, penitus aboleri hucusque potuit, tum propter commoda non minima quae populis, praesertim pauperibus vel in arcto po­ 698 sitis, pro suis rebus domesticis vel negotiis ur­ gentibus non raro inde profluunt; summam Cpn ilcuU1· s. C. S. Officii 26 Apr. 1809 — Cow- enim pecuniae, qua indigent, totam simul acci­ stantinop. — 1. Sc le facoltà dei Prefetli detpiant, nec eam solvere tenentur nisi per partes bono restringersi soltanto ai loro suddili reli­ cum moderato lucro ; tum quia iniustitia, quae giosi. inesse deprehenditur, non ita gravis, nec vitatu 2. Sc possono esercitarsi dov’c il Vicario aut saltem reparatu difficilis semper aestimata Apostolico. est. Siquidem in hoc Vicariatu huiusmodi so­ R. Ad 1. Negative. cietas, dempto primo socio, quoad reliquos Ad 2. Affirmative, iuxta tamen tenorem omnes, tamquam species ludi, qui gallice vo­ Formularum ct facultatum extraordinariarum. catur loterie, habita est, eo quod sorte deter­ minetur quis pro pecunia quam intulit multum 699 lucretur, quis parum, quis nihil; item ex pacto mutuo, ut aiunt, ct spontaneo sortitur quis s?n?",c“n ' Decr. S. C. de Prop. F. 28 Sept. 1812 — lucrum, ct quantum ct quibus dare debeat, unde priam Minio· Cum sacrae missiones maxima nunc operanoS^rcre ' 1 ‘ rum penuria laborent, aliunde vero innotuerit, vi huius pacti et sortis, non vero mutui, quis­ que lucrum accipit quod sibi obtingit. Primus aliquos missionarios, vel arbitratu suo, vel facta vero qui societatem adseivit, quia sortem non pridem potestate, in patriam velle reverti; alios misit, sed pure ct simpliciter caetcrorum pecu­ autem ex una ad aliam Missionem pro suo in­ niam accipit, ut simplex mutuatarius semper genio transire: ad compescendam huiusmodi existimatus est, caetcrique ad restitutionem lu­ licentiam, ac nc fideles, qui in partibus infi­ cri ab ipso percepti sunt adducti, et etiamnum delium, sive acatholicorum versantur, spiritua­ adiguntur, hinc fideles, scientes in huiusmodi libus destituantur auxiliis, cx auctoritate a contractu nihil aliud criminari nisi lucrum a SSrîio D. N. Pio PP. VII. specialiter tributa primo socio perceptum, ad eum ineundum fadecernitur atque in virtute s. obedientiae man­ datur, nc ulli missionariorum liceat, assignatas I cile adducuntur, praesertim si ipsimet aut eo­ rum cognati, amici, vel vicini sint in arcto sibi Missiones quovis obtentu deserere, donec constituti, et actu indigeant summa quadam pe­ aliter provisum fuerit, suspensa interim rema­ cuniae ad solvendum debitum urgens, aut cuius nente omni prachabita remeandi venia: nec ulli usuris nimium gravantur vel ad mercaturam, pariter liceat vel ad alienas Missiones, vel in patriam sc se conferre absque speciali ac novo vel ad aliud quodeumque negotium suis rebus S. Congregationis mandato, sub poena suspen­ domesticis necessarium, nec grave peccatum sionis; nisi forte aliquis cx noxia vitae ratione, inesse putant, dummodo propositum habeant dictum lucrum non percipiendi, aut perceptum Praefecti iussu, expulsus fuerit; proindeque cun­ ctis Missionum Praefectis mandatur, ne aliquem restituendi. Quoad periculum rixarum aliarumalienarum Missionum absque novis Patentibus que noxarum, quae non raro consequuntur, Litteris S. Congregationis suscipiant, ac nc iis, prout accidit in aliis etiam contractibus licitis qui sponte migrare voluerint, itineris sumptus quisque socius sibi facile persuadet, nihil de cacterorum sociorum, praesertim Christianorum, praebeant. mala fide aut defectione esse pertimescendum, unde plerumque praedicta mala oriuntur. Pas­ 700 sim tamen non desunt, qui postposita quavis n.cLciionc vis. C. de Prop. Fide 29 Decembris 1812- consideratione humana , se in has societates Qual temperamento si debba prendere sui ri- ineundas induci non patiuntur, eo praecise quod corso del Vcscovo maronita N. specialmcntc a sacerdotibus fieri prohibentur. rapporto alia deputations dei Vicario generale. R. Iuxta hactenus deducta contractum dc De confractu tocietana pecu· nlarutn An. G i8f5 An. C. 181Î COLLECTANEA 416 quo agitur non esse impiobandum, et Vicarius Ap. semper prae oculis habeat quae a Benedi­ cto XIV in sua Encyclica J5.v pervenit (V. Instr. Sacrae C. de Prop. Fide an. r8jy) praescripta sunt circa usuras, nc sequentibus temporibus in praedicto contractu usurae aut iniustitiac labes locum habeant. 702 ratione atque animi moderatione perficere stu­ deant, ut nullum inde Christianae rei periculum, nullum possit obvenire damnum vel dedecus, uti iam evenisse narras , persecutionibus hac ipsa de causa isthic excitatis. 70S S. C. de Prop. F. 5 Martii 1816 (C. P. De «qai< h ptiimaJ*· btet pro Srx.) - Tus-κ. Occid. - Sacerdos qui dum dictione «bfcÇu Reprobat ur Instr. S. C. de Prop. F. 28 Febr. t8i5 Fontem baptismalcm in Sabbato Sancto bene­ olci» Christianorum ■· pendi ratio furo- (ad Vrc. . v. _ Ap. Sütchubn.) — Nulla omnino dicit, non potest olea sancta aquae benedictae iSef/in’accon· ratione probare potuimus, idola in gentilium immiscere, vel quia haec illi deficiunt, vel ob citaotium. fan;$ a christianis eversa fuisse ac confracta ; aliam legitimam causam, potestne fontem ni­ tum obstitisse cos ne per arcam Christianae hilominus eo die benedicere, oleorum sancto­ domus transiret superstitiosus quidam appara­ rum immixtionem ad alium diem differendo; tus ; quae sane omnia, cum a Christianae mo­ an vero integram fontis benedictionem omittere derationis regula quam longissime abhorreant, eo dic tenetur? cave quam diligentissime nc illa Christianos R. Affirmative ad primam partem, Nega­ admittere denuo contingat, cos admonens ab tive ad secundam; et communicetur decretum Ecclesia Christi, vel in ipsis sui primordiis, illud S. R. C. dici 12 aprilis 1756 in Lucana. Pulege sancitum fuisse, cos uti martyres non agno­ rochi qui ante Fontis benedictionem olea san­ scendos qui ob temere in se concitatum genti­ cta recipere non potuerunt, illa subinde prilium furorem, improvida huius generis aliqua vatim ac separation in aquam mittere poterunt. agendi ratione, supplicia ac mortem passi fue­ rint ; imo vero damnatos iure ac reprehensos 704 fuisse, quod ita in Ecclesiam universam genti­ lium animos commovissent. Qua dc re ribi Au­ S. C. de Prop. F. 5 Martii 1816 (C. De ncftsiitik intcrpdU xxte gustini sensus proponere opportunissimum iudipho Sis.) — Twk. Occid. — 1. Utrum coniüfii» 10I· camus cx sermone 6 De verbis Evangelii de­ ad effectum matrimonii dissolvendi iuxta pri­ ddii. promptos, ubi, divina, ut ille est, sapientia re­ vilegium in favorem fidei a Christo Domino fertus, haec habet : Hostes nos dicunt (dc gen­ concessum, et ab Apostolo promulgatum, in­ tilibus loquens) idolorum suorum. Sic praestet terpellatio partis in infidelitate perseverantis sit Deus, et det omnia in potestate, quomodo dedit dc iurc divino, atque adeo necessaria ut, ca quod fractum est. Hoc enim dicimus charitati neglecta, nullus plane habeatur matrimonii dis­ vestrae, ne faciatis ista, quando in potestate solvendi locus : An solum pertineat ad formam vestra non est ut faciatis illud. Pravorum ho­ iudicialcm, nec requiratur nisi ut dissolutio licite minum est, furiosorum circumcellionum, qui fiat, praesertim cum aliunde constat, indiciis ubi potestatem non habent, saevire, ct velle moraliter certis, alterum coniugum nec fidem mori properant sine causa. Audistis quae vobis amplecti, nec sine contumelia Creatoris velle legimus, omnes qui nuper in Mapalibus adfu­ cohabitare. istis: Cum data vobis fuerit terra in potestatem 2. Posito quod ad primam partem respon­ Dc quibat 6σ·. debeat lottrpd· (prius ait in potestatem,' et sic dixit quae fa­ deatur affirmative, quaeritur num sola dc Re­ latio. cienda sunt), aras eorum, inquit, destructis, ligione amplectenda sufficiat interrogatio, utrum lucos eorum comminuetis, ct omnes titulos eo­ scilicet pars in infidelitate remanens velit con­ rum confringetis. Cum acceperitis potestatem, verti necne, quod, Thomae Sanchez auctoritate hoc facite. Ubi nobis non est data potestas, non freti, existimant aliqui ex missionariis ; an po­ facimus; ubi data est, non praetermittimus. tius interpellatio, utrum saltem pars in infi­ Multi pagani habent istas abominationes in delitate perseverans absque Creatoris contu­ fundis suis: numquid accedimus ct confringi­ melia cohabitare consentiat, sit quoque essen­ mus? Prius enim agimus ut idola in eorum tialis ct absolute requisita, ita ut, illa praeter­ corde frangamus. Quando Christiani et ipsi missa, non solum non licite, sed ctiam non facti fuerint, aut invitant nos ad tam bonum valide matrimonium dissolvi queat. lutem! 1*» opus, aut praeveniunt nos. Modo orandum est 3. Utrum solemnis uxoris expulsio a ma­ omnino liorodi pro illis, non irascendum illis. Atque utinam rito facta, videlicet dando libellum repudii co­ niti hibuturApoHolic* dupe®, ita animo comparati essent fideles isti, ut Apo­ ram pagi primoribus iuxta leges Regni, possit tatio. stoli monitum prae oculis habentes, iniuriam interpellationis locum tenere et pro ca reputari, magis pati mallent, quam offendiculum Evan­ cum certissime constet dc istius mariti volun­ gelic ponere. At ubi ctiam ab iniustis genti­ tate, illum nempe praefatam mulierem nullo lium vexationibus sese defendere cogantur, aut modo in posterum uxorem velle habere; an sua iura vindicare, id ipsum tamen ca saltem | potius, nulla repudii habita ratione, in iis An. C. îΚι6 S. C. DE PROP. FIDE fy An. C· 1816 Ad 6. Mulierem conversam posse a viro ctiam circumstantiis, duplex in iurc praescripta ad validitatem dissolutionis matrimonii requi­ infideli discedere, et ad alia vota transire, in ratur interpellatio. casu quod ille eam pertrahat ad gravia peccata nù-iJ Tviinn? 4· Quaeritur quomodo se debeat gerere contra coniugalem castimoniam (cap. Quanto Md» rruduu. missionarius erga mulierem infidelem, absque et cap. Gaudemus Innocentii III, De divortiis). ILM? niin.inc tilia adulterii causa a suo marito etiam infideli ! Quod si pertrdetio mulieris conversae ad pec­ iorunfocfiurj. repudiatam, qui aliam duxit, cum illa postu­ catum mortale non proveniat ab cius viro in­ lat baptizari, et est suspicio an sit animo pa­ fideli, sed ab aliis qui in eius domo habitant, rata ad revertendum ad suum maritum, si forte socero, exempli gratia, vel socru, posse mulie­ postea revocet, ct sine contumelia Creatoris rem fidelem, ubi alia media non suppetant, se cohabitare consentiat. Dcbetne illam de hac re subducere ab ea domo, ubi ad graviter peccan­ prius interrogare, atque interca baptismum dif­ dum pertrahitur ; non vero posse matrimonium ferre, donec melius sit disposita, etiam cum peri- | dissolvere et ad aliud transire. culo moriendi absque baptismate? Quid autem si consentit, sed dumtaxat cum hac conditione, 70S quando nimirum expulsa fuerit concubina* Dc caaa mu­ th divortio 5 Quaeritur an adulterium ansam praebeat S. C. de Prop. Fide 5 Martii tSi6 — lieri» cbrfotiMac ir ouiquim auxit vir âjuitcrium. comugibus infidelibus, sicut‘ct christunis, di­ (C. P. pro Stv.) — Τσχκ. Occn> * qui tftvortium perpetuum celebrandi, ita ut parti in­ dim infidelis, dimissa uxore infideli, Annam di gau · est ba­ uuod pe­ mulierem fidelem duxit, quacum iam a sexde- ptismo nocenti omnino sit integrum, cum sacro fonte tit. et dc cuiu* abluta fuerit, aut sacculo nuntium remittere, cim annis vivit; quos ex ca genuit filios ba­ uxore infideli an­ tea dtmissa nuiU aut in statu viduitatis vitam transigere , licet ptizat! sunt et Christiane educantur; vult et ipse est cotini. pars altera reconciliati velit, ct sine contume­ fieri Christianus , at propter ingentem morum pravitatem baptizari non potest. De caetero lia Creatoris cohabitare. Λη muiicr conCum maritus infidelis suae uxori iam Anna omnes habet cond.tioncs quae a Sancta diKCdcrc . . . . Sede requiruntur, ut locus sit concedendae ponit a viro m-sacri Baptismi aquis tinctae, Religionem quidispensationi circa impedimentum disparitatis trantirc si dem servare permittit, nec aliquid peccati moripuvciciu» pro- üa|îs formaliter iubet; at illam in usu matricultus. Haec igitur aliquod suae conditioni re­ pioqui eam ad . . medium ab indulgentia Sanctae Sedis Aposto­ jranter peccan- monn ad multa gravia contra coniugalem castium pertraham. monjam ajCü importune pellicit ut mulier sem­ licae confidenter expectat, exoratque humiliter, per sit in gravi periculo peccandi mortaliter. et eo quidem instantius, quod eam illa vir in­ Quaeritur, in hoc casu , an praefata mulier fidelis dimittere nolit, quodque insanabili ipsa morbo laboret: ubinam vero sit mulier infide­ possit cum relinquere ct ad alia vota transire. Quid autem si periculum non veniat ex altero lis iam dimissa, imo an adhuc vivat, nemo coniuge, sed ab aliis qui in eadem domo sunt adhuc detegere potuit. R. Quatenus obtineri possit moralis certi­ v. g. a socero qui suam nurum ad incestum sollicitat, vel a socru, muliere iurgiosissima ct tudo mortis uxoris infidelis dimissae a viro, superstitionibus addictissima ? de quo in casu, conceditur Vicario Apostolico R. Ad i. Non esse locum dissolutioni ma­ facultas impetranda a Sanctissimo dispensandi trimonii in infidelitate contracti, in casu de quo cum Anna muliere fideli super impedimento agitur, nisi interpellatione praemissa, aut nisi disparitatis cultus, ad effectum contrahendi ma­ obtenta, legitimis ex causis, super interpellatione trimonium cum praedicto viro infideli. Quod Apostolica dispensatione. si nullo modo constare possit de secuta morte Ad 2. Interpellandum esse coniugem infi­ uxoris eiusdem viri, tentandam omnibus modis delem, non solum an conveni velit, sed etiam huius viri conversionem, ut dignus efficiatur casu quo nolit conveni, an velit cum coniuge recipiendi Baptismum, a quo non abhorret ; fideli cohabitare sine contumelia Creatoris, iu­ ubi autem ipsum baptizari contigerit, facultas impetranda a Sanctissimo conceditur praefato xta dispositionem Innoccntii 111, Cap. Qu into, De divortiis. Vicario Ap. dispensandi cum eodem viro ut, irrequisita uxore infideli, quae inveniri non po­ Ad 3. Faciendam esse interpellationem, ctiam in casu dc quo agitur, si fieri possit, test nec legitime moneri, matrimonium cum aut recurrendum esse ad Sedem Apostolica m Anna fideli rite contrahere, in eoque remanere pro obtinenda dispensatione. licite valeat. — SSnius adprobavit. Ad q. Nihil obsiarc quominus mulieri, de qua in casu, modo aliunde sit sufficienter in­ 706 structa, Baptisma conferatur. S. C. de Prop. Fide - 5 Martii tSt6 {hX’X Ad 5. Coniugem ad fidem conversum et baptizatum posse facere divortium quoad lo­ (C. P. PKO Sts.) — Tusk. Occid. — lulius, rum, n coniuge infideli, ob adulterium ab eo dimissa sua prima uxore infideli, post aliquot mitnm. initum muh/rTïn" commissum, quamvis iste veniam petat et ve­ menses cohabitationis, tit Christianus ct Martham lit cohabitare sine contumelia Creatoris. coram parocho accipit in coniugem absque ulla dl’ Collectanea S. C. Se Prop FiJe. Vol. I. Ad. C. 1816 interpellatione, celato primo matrimonio, adhi­ bitis etiam falsis testibus ; paulo post vero pri­ ma uxor infidelis alteri etiam nupsit pagano. Iterum lulius, bis iam consummato matrimonio cum Martha, tertio post nuptias dic eam relin­ quit, secreto aufugiens ad regiones longinquas: ibi tertio duxit infidelem cx qua iam filios su­ scepit atque per chartam Marrhae mandavit ut cuicumque vult nubere nubar. Martha autem, habita ratione aetatis, indolis ac loci et paren­ tum, valde periclitans, licentiam petit alteri viro Christiano nubendi. Porro interpellatio pri­ mae uxoris infidelis, quae ante matrimonium Marthae omissa fuit, necdum etiam nunc per tempus fieri licuit, nec spes ulla est quod a Julio unquam fiat, vixque ab alio aliquo fieri poterit. si fieri possit, et dicta illa coniux respondeat se tunc forte vel certo Religionem amplexuram et ad maritum redituram fuisse, si fuisset interpellata ante matrimonium Mar­ thae, quia ipsa tunc adhuc erat innupta (sus­ picor ego quod revera tunc erat sic animo dis­ posita): si vero contra respondet negative; in utroque casu, ac etiam in casu quo nulla fieri possit interrogatio, quid sentiendum est de ma­ trimonio Marthae ac de eius petitione ad alias nuptias convolandi? Supplicat vero eadem ut, si qua ratione fieri possit, eius necessitati S. C. benigne subveniat. R. Matrimonium Iulii cum Martha nullum ac irritum fuisse , atque ideo dandum esse Marthae documentum suae libertatis, si nullum aliud intercedat canonicum impedimentum. 707 Quid conie»»ano egendum cum pocnllenie indiaponto et matrimonium proxime celebra­ turo. An. C. 1816 COLLECTANEA 418 S. C. de Prop. Fide 5 Martii 1816 — (C. P. pro Sts.) — Tusk. Ogcid. — Quomodo sc gerere debet missionarius erga poenitentem, cuius matrimonium coram se celebrandum se­ quenti die benedicturus est, quemque in sacro Poenitentiae tribunali minus dispositum ad re­ cipiendam absolutionem sacramcntalem depre­ henderit esse ? 1. Expcditne huiusmodi poenitentem in­ dispositum hortari ad ditferendam sui matri­ monii celebrationem , donec absolutionis ca­ pacem se exhibuerit, praesertim quando nul­ lum praevidet ex ea dilatione oriturum esse grave damnum atque incommodum pro spon­ sis, vel scandalum pro aliis , ct poenitentem suum huic hortamento et consilio obtempera­ turum esse? 2. Supposito quod poenitens ille matrimo­ nii sui celebrationem differre nolit , potestne missionarius, post declaratam ipsi necessitatem contritionis perfectae, ad supplendum defectum absolutionis, qua indignus indicatur, oblataque motiva idonea ad ipsum ad huiusmodi contri­ tionem perfectam excitandum, ei expresse per­ mittere accessum ad matrimonium, modo se ita perfecte contritum legitime censeat, praevi­ dens cum taliter admonitum absque ulla hae­ sitatione accessurum esse? 3. In eadem suppositione , satiusnc esset ipsum simpliciter hortari ct excitare ad contri­ tionem perfectam, accessum ad Matrimonii sa­ cramentum expresse nec permittendo, nec pro­ hibendo? 4. Si percipiat missionarius huiusmodi poe­ nitentem, vel propter mentis hebetudinem, vel cordis duritiem, contritionis perfectae stutim ec sine praemissa longiori praeparatione conci­ piendae minus capacem esse, dcbelnc, saltem in eo casu, ipsi praecipere uc ad aliud tempus matrimonii sui celebrationem dilferat? 5. In casu quo ambo coniuges matrimo­ nium ditferre nollent, vel non possent, essetne prudens, poenitenti ad absolutionem haud prae­ parato suadere uc, elicito prius» actu contritio­ nis perfectae, statim ad consortem accedat, et cum eo contrahat ct cohabitet, haud recepta benedictione nuptiali ? R. Ad 1. Affirmative. /\d 2 ct 3. Affirmative, si adsit aliqua iusta causa non ditferendi matrimonii celebratio­ nem. Quod si nulla talis adsit iusta causa, confcssarius hortetur poenitentem uc differat, seque prius disponat ad rite gratiam absolu­ tionis percipiendam, monstrata eidem difficul­ tate eliciendi contritionem perfectam. Quod si cx hac hortatione nullus obtineatur fructus, tunc satius erit illum hortari et excitare ad contritionem perfectam , ec inde nec expresse permittat, nec prohibeat accessum ad matrimo­ nium ; monendo tamen quod, nisi habeat con­ tritionem perfectam, graviter ac sacrilege pec­ caturus sit. Ad 4. Affirmative; debet enim confcssa­ rius curare uc poenitens digne ac fructuose sa­ cramentum recipiat; quamobrem, cum iudicat ipsum indigere longiori praeparatione ad exci­ tandam necessariam contritionem, hanc illi praecipere debet, extra casum urgentis necessi­ tatis, quo in casu curabit cum omni meliori modo disponere. Ad 5. Negative: quando enim suadere mis­ sionarius potest poenitenti ut, elicita contritione perfecta, ad matrimonium accedat, non appa­ ret ratio cur a benedictione nuptiali arceatur. 708 S. C. de Prop. F. 5 Martii tSi6 (C. P. Six.) — To.sk. Occid. — i. Saepe in Tunkino evenit ut, quando christiani contribu­ tiones pro operibus superstitiosis solvere recu­ sant, contributionum exactores ab eorum do­ mibus vi auferant aliqua utensilia quae alteri personae vendunt, non quanti valent, sed quan­ tum pecuniae a christianis exigebatur; quo ni­ mirum pecuniam habeant, quam possint iis a pro De redemptioot uten Ep. Nîcopoutan.) Quantunque nei paesi nitam oicm clesiarum, ct voluntariis fidelium oblationibus. di antico dominio tureo vogliasi pubblicato X Jic7tV2X.’ Ad 3. Teneri fideles in conscientia ad suf­ nellc chiese e societ! cattoliche, ossia per lo ru,n»«tak ficientem sustentationem Ministrorum Ecclesiae. meno fra cattolici latini e greci ivi domiciliati, Ad 4. Indignam viro ecclesiastico, ct anim­ il citato Decreto dei Tridentino, c sieno conadversione dignam quaestionem dc sacris ct seguentemente nulli i matrimonî ivi concratti ipso Baptismate denegandis iis qui oblationum fra cattolici e cattolici senza la presenza dei sa­ debito se submittere recusant. cerdote proprio di una delle parti contraenti, non è stato perô ne mai pubblicato né mai 714 osservato in quoi dominî nclle societ! o scismatiche, o eretiche ivi da gran tempo formate uîÎÙÆ'.m.’ s· c de Pr°p- F· SeP'· tSl6 (c·G·) c stabilite, c pcrciô i matrimonî ivi celebrati minew — Se debbasi permettere al Patriarca siro di o dagli scismatici ed cretici fra loro, o da una M.-hltaî dioccÎ mandare nella dioeesi N. dei sacerdoti del suo parte cattolica, c Paiera cretica o scismatica dam^mfnhVc c*cro con or^’nc Vcscovo di ammettcrli e avant! il pastore cretico o scismatico, dovranno num. non impedire Tcscrcizio delle loro funzioni. aversi per rati e validi ; poichè in questo se­ R. Attenta necessitate augendi in dioecesi condo caso (che è il caso di cui si tratta) ha numerum sacerdotum, a R. P. D. Patriarcha luogo la regola stabilita da Benedetto XIV de esse providendum, salvis tamen iuribus paro- Synodo Dioeces. lib. VI c. VI § XII, dove si chialibus. parla dei matrimonî di Olanda « Cum con« iugum alter, tum ratione loci in quo habitat, 715 < tum ratione societatis in qua vivit, exemptus « sit a Tridentini Synodi lege, exemptio, qua Instr. S. C. de Prop. Fide tStj — (pro « ipse fruitur, alteri parti communicata remanet pirucipatione. Mtss. Sw.) Quoniam Sacrosanctum Concilium « propter individuitatem contractus, vi cuius (Tridentinum) id optandum proponit (sess. 22, « exemptio, quae uni cx partibus competit, ad c. 6), « ut in singulis Missis fideles adstan« alteram, secundum etiam civiles leges cx< tes... sacrarnentali etiam Eucharistiae perce« tenditur eidemque communicatur ». Sopra < ptionc communicarent », ac fideles ipsos hor­ talc principio fondata la S. Congregazione del tatur eam vitam agere (sess. i3, c. 8), ut pa­ S. Uffizio, allorchê c stata interpellata dai Vi­ nem illum supersubstantialem frequenter su­ carii Apostolici e Prefetli delle Missioni di scipere possint, hinc nihil magis esset optan­ Costantinopoli, Pera, S. Gio. d’Acri, Sofia, dum, quam ut fideles frequenter sacrae Eu­ Vallachia, di consimili matrimonî contratti charistiae participes fierent, atque isthic prae­ senza la presenza del parroco cattolico fra cat­ sertim, ut iis ad persecutiones ferendas vires tolici ed eretici, o scismatici avanti il pastorc, sufficiant. Hoc supersubstantiali pane primis o ministro cretico o scismatico, ha sempre diEcclesiae saeculis Christi athletae quotidie ro­ chiarato quanto ho riferito di sopra, doversi borabantur; de hoc quovis dic Dominico etiam cioè avere per validi quantunque illeciti con­ agricolae paiticipabant, teste lustino (Apol. 2) simili matrimonî, qualora perô fra i contraenti aetatis suae mores describente. « Solis (seu Do- non vi fosse alcun altro impedimento diri­ < minico) qui dicitur die, omnium qui vel in mente. «oppidis, vel ruri degunt conventus fit in 717 « cumdem locum.... Precibus absolutis panis « affertur, ct vinum et aqua... ct cuique praeIllidtora icdS. C. S. Off. 2(f [an. tSry— Saxoniar — pere « senti fit distributio eorum in quibus gratiae ■ tnlniuro An licitum sit catholico petere vel accipere be ­ •catholico nup· ♦ sunt actae, cisque quisque communicat; abtulem benedt· nedictionem nuptialem a ministro acatholico, etionem. « sentibus autem per diaconos mittitur ». Non itaque a sacra Communione arcendi, sed licet pars acatholica illud exigat. R. Negative. excitandi sunt Christiani, ut Confessionis Sacra­ mento frequenter sc ad sacram Communionem 718 disponant. Sacrorum sit ministrorum probare uniuscuiusque spiritum, sanare infirmos, de­ S. C. S. Officit 29 /an. 1817. — i. An b biles confirmare, ut ad sacram mensam pro­ licitum sit legere vel retinere libros contra re- religionem, bati accedant. Pateat cuique quam maxime po­ ligionem v. g. le dictionnaire encyclopédique, test ad probatos sacerdotes accessus. Rcgu- I licet bona intentione legantur. An. C. xSf7 2. An laico tales libros legenti vel possi­ denti possit dari absolutio. R. Negative quoad utramque pariem. 719 S. C. de Prop. F. i8 Martii 1817 (C. P. p — Quidam Christianus patrinus luit cuiusdam infantis propter periculum mortis domi baptizati, cuius matrem postea accepit in uxorem. Propter diversas theologo­ rum sententias circa impedimentum cognatio­ nis spiritualis: quid de isto matrimonio cen­ sendum ? R. Consulendum SStTio pro dispensatione matrimonii, quatenus opus sit, super impedi­ mento cognationis spiritualis, et etiam pro sa­ natione in radice. — SSflius in Audientia 4 Maii 1817 preces remisit eidem Vic. Ap. cum facultatibus necessariis et opportunis, ut illos (dummodo orthodoxae fidei cultores sint, ct sub obedientia S. R. E. vivant vivereque et mori intendant) a patratis excessibus abjolvere, et cum eisdem, imposita tamen aliqua poenitentia salutari, dispensare possit super exposito im­ pedimento cognationis spiritualis ; quo non ob­ stante, renovato inter eos caute consensu, nc oriuntur scandala, matrimonium de novo va­ lide contrahere, atque in eo poslmodum per­ manere libere ct licite valeant; prolcmquc su­ sceptam, si qua sit, et suscipiendam legitimam decernat. Si vero aut separatio aut scandala rationabiliter ex hoc timeri possent, tunc re­ lictis coniugibus in bona fide, Sanctitas Sua, de plenitudine Apostolicae potestatis, matrimo­ nium sic nullitcr per cos contractum in radice benigne sanavit, descriptis tamen nominibus et cognominibus contrahentium atque obtentae dispensationis in libro secreto matrimoniorum. «o infami· PlIDo( *ίάΟ€€*μ fcMiooe' on’ Instr. S. C. de Prop. F. 6 lunii t8iy — (ai> Vic. Ap. SuraHusN.) — i. Difficilioribus christianae reipublicac temporibus, in quibus multorum fides infirmatur ct refrigescit chan­ tas, multae persaepe oriuntur quaestiones, co­ que partium aestu discutiuntur, ut magis inde fiat animarum periculum unde fidelibus lumen atque ad viriliter sancteque agendum incita­ mentum esset cxpectandum. Ne fideles in Sinarum provinciis degentes aliquid detrimenti capiant ex dubiis illic obortis, S. C. de Prop. F., dic 18 Martii ulr. elapsi, dubiis a DD. Fontana ct Escodcca propositis opportuna instructione respondendum esse de­ crevit, ut certis christianae religionis principiis in memoriam revocatis, quid in peculiaribus casibus eligendum, quidque corrigendum sit facile pateat. Ad tantum perficiendum opus opportunum sane erit quaedam praelibare principia quae theologis sunt cum Angelico Ductore commu­ nia. Dc Fide (quod etiam dc caeleris virtutibus dici posset) duplex extat divinum praeceptum, quorum primum affirmativum dicitur, quod non obligat ad semper, etsi semper obligat, et obligat pro loco et tempore secundum ali­ quas circumstantias; secundum dicitur negati­ vum, quod obligat semper et in omnibus tem­ poris ct locorum adiunctis. Praecepto affirma­ tivo non iubemur quocumque vitae nostrae mo­ mento explicitos fidei actus elicere, sed nega­ tivo prohibetur quaecumque voluntaria dissen­ sio a quacumque veritate revelata, etiam ad brevissimum tempus, atque ita, ut huiusmodi dissensio nunquam cx quacumque causa coho­ nestari queat; fidei enim iniuriam infert non solum qui interius haeresim aliquam amplecti­ tur, sed etiam qui exterius eam negat, quique An. C. i8l? facto aut verbo falsae religionis sc simulat se­ ctatorem. Neque haec ignorari possunt ab eo qui Scripturas Sacras perscrutetur. Quid enim (ait Apostolus, Rom. X) dicit Scriptura? Prope est verbum in ore tuo et in corde tuo: hoc est verbum fidei quod praedicamus. Quia si con­ fitearis in ore tuo Dominum [esum, ct in corde tuo credideris quod Deus illum suscitavit a mortuis, salvus eris : corde enim creditur ad iustitiam, ore autem confessio Jit ad salutem. Et fides (subdit Augustinus, Dc Fide et Symb. cap. i) officium a nobis exigit et cordis et linguae, cumque Christus coram Patre suo ne­ gabit qui officium linguae reddere recusaverit: Qui negaverit me coram hominibus, negabo et ego eum coram Patre meo (Matth. x). In dic furoris Domini turbae multae in cocio di­ cent, quia vera et iusta sunt iudicia eius; quaccumquc enim etiam simulata falsae reli­ gionis professio sinceritati christianae contraria est, mendacium in se gravissimum continet, ct virtualcm fidei negationem maxima cum Dci iniuria proximique scandalo includit, ut docet Benedictus XIV, Const. Inter omnigenas, § 3. Bull. tom. i. Criminis huius reus fit quicumquc facto et opere externo negat se esse Christianum vel catholicum, quod semper est intrinsece malum et Deo graviter iniuriosum (Antoine, De virt. theol., cap. 3, quaesi. 4); quales profecto sunt qui persecutionis metu perterriti, aut avaritiae cupiditatibus illecti, aut alio quovis quaesito praetextu, sua, non quae Dci sunt quaerunt, in odium tidci aut in idololatriae obsequium su­ perstitiosas tabellas erigunt, catholicas destruunt, aut eo etiam audaciae perveniunt, ut cum gen­ tilium satellitibus ecckUas diripiant, ct eccle­ siasticos homines et Christianos caeteros perse­ quantur. Quotiescumque nulla sit persecutionem evadendi potestas, nisi his aut similibus actibus falsae religionis professionem designantibus, praeceptum urget confessionis fidei, etsi mors vel dira supplicia comminentur, fidciquc scutum sumendum est, ct fidelis quisque tenetur non solum corde credere ad iustitiam, sed ore etiam Christum confiteri ad salutem: Qui (enim) supradicta cum ingenti fidei iniuria nefarie prae­ sumunt... frustra sibi de christianae legis cu­ stodia et ^elo... blandiuntur, quoniam, vel in uno istorum dejicientes, facti sunt omnium rei., et quisquis, metu cuiuslibet potestatis vel tem­ poralium amittendorum formidine, fidem suam prodit, iram Dei super se provocat, seque, nisi resipiscat, ab omni salutis spe extraneum reddit, quoniam magis timet hominem quam Deum, et momentanea retinere quam aeterna acquirere mavult, ut ait Benedictus XIV, Const, supra cit. § 4 et 6. 2. Ex his facile intelligitur severioribus poe­ Quie cootn *· pointa» ager— nis coercendos esse Christianos illos qui chri- ratio. An. C. 1817 S. C. DE PROP. FIDE 413 stianam fidem coram idololatris negaverint, ct Hac autem rationes, cum sint etiam illis superstitiosas tabellas erexerint, quamvis occulte communes, qui quamvis fidem non negaverint christianae religionis officia implere ct preces expressis verbis, nec tabellas superstitiosas ere­ recitare non detrectarunt: etsi enim hi quoad xerint, odio tamen fidei vel persecutionis metu forum internum non sint formales apostatae, idololatris adhaeserunt, vel cum iis consentire tales tamen sunt quoad forum externum, atque simularunt, miscentes se persecutorum satelliti­ illorum numero acccnsendi qui confitentur .te bus in Christianorum personis et bonis perse­ nosse Deum, factis autem negant, ut ait Apo­ quendis ac depopulandis, efficiunt ut idem pror­ stolus (ad Titum I), ct gravissimi illius men­ sus dc his dicendum sit ac dc illis dc quibus iam dacii rei facti sunt, quod maxima cum Dei egimus, imposita insuper, quantum in ipsis erit, iniuria proximique scandalo virtualem includit damnorum reficiendorum obligatione. fidei negationem. Tanta igitur impietas coram Sed iam ad eos venit oratio qui in infelifidelibus abiuranda ab cis est in illati scandali cissimo statu simulatae apostasiae usque ad reparationem ; revertantur itaque a viis suis pes­ mortem perseveraverint, er, quamvis ab uxo­ simis et poenitentiam agant, dumque benigna ribus et filiis excitati, superstitiosas tabellas Mater Ecclesia cum cis mitissime agit, primo­ recusaverint deponere, de quibus quaeritur : rum saeculorum fidelium sibi exempla propo­ utrum ecclesiastica sepultura donandi sint ct nant, quibus teste Cypriano (Lib. Delapsis), Sacrificium pro illis offerri queat? Ecclesia ostendebat dura, ut eos potaret vino Nulla sane rationabilis praesumptio stat pro compunctionis, atque ne charitas et fides in iis qui, uxorum et filiorum monilis despectis, aliis refrigescerent. quae facienda erant facere pertinaciter recusa­ Sed hic quaestio movetur quomodo missio­ runt. Deus utique, qui dives est in misericor­ narii, qui nullam in foro externo iurisdictio- dia sua, semper potest, vel ultimo vitae hu­ nem habent, similiter peccantes (apostatas) com­ ius momento, peccatorem ad sc trahere, et Spi­ pellere ad haec (ad scandali reparationem, abritui Sancto non resistentem iusiificarc et sal­ iurando coram fidelibus, etc.) possint. At ii vare; sed utrum hoc factum sit indicare, Dei, cx iurisdictionis externae defectu hoc tantum qui coria noscit hominum, reservatur indi­ sequi animadvertant, se scilicet non posse con­ cio ; Ecclesia vero ab iis, qui manifesti fue­ tra apostatas procedere iuris ordine servato, rint peccatores, in aliorum etiam exemplum, nec sententiam damnationis aut absolutionis signa saltem aliqua exigit poenitentiae, ut ec­ in forma iuris debita proferre ; minime tamen clesiasticae sepulturae participes efficiantur , et impediuntur quominus in foro conscientiae cos nominatim pro iis Sacrificium offerri possit. coerceant, ct publicam exigant publici scandali Hoc supra vidimus statutum: hoc generice Ri­ reparationem, et ca ipsa ratione qua fur, qui tuale Romanum iubet dc iis manifestis et pu­ damnum illatum nec reparat nec reparare pa­ blicis peccatoribus qui sine poenitentia perie­ runt. Cum inter hos recensendi sunt homines ratus est, ut beneficii absolutionis incapax , inabsolutus dimittitur, pariter inabsolutus di­ de quibus agitur, sequitur cos nec esse eccle­ mittendus erit apostata, quamvis tantum ex­ siastica sepultura donandos, nec pro iis in­ ternus, qui illatum scandalum reparare nolue­ cruentum sacrificium esse offerendum, si simu­ rit, neque dignus hic erit, ut quisnam eorum lata eorum apostasia notoria fuerit, neque ante oblationes accipiat, nec ad communionem admit­ obitum notabilia signa dederint resipiscentiae. tantur altaris, nec Christianam (si in hoc pec­ Quae huc usque dicta sunt lapsorum respi­ cato decesserint) accipiant sepulturam, quem­ ciunt correctionem : nonnulla nunc addenda su­ admodum dc usurariis manifestis aperte sta­ persunt ne ultra quam par est correctionis tuitur cap. Quia in omnibus. < Eorum igitur limites protrahantur. Initio posuimus cum theo­ quisque satagat ut quos exemplo suo ad malos logis omnibus, praeceptum fidei affirmativum, mores provocavit, suae emendationis testimonio etsi semper obligat, non obligare ad semper, ad rectam revocet vitam >, ut ait Tridentinum sed obligare pro loco et tempore secundum ali­ Concilium, Sess. XXIV. De reform., cap. 8. quas circumstantias. Dubitatum aliquando est Missionariorum itaque erit, praetermissis iuris utrum liceat catholico ob metum persecutionis solemnitatibus, ab apostatis conversis publicam non manifestare suam fidem, nequ· uti signis coram fidelibus retractationem exigere, cisquc quae fidem ipsam significent ; et de lapsis con­ pro modo culpae tales poenitentias imponere versis, utrum publice et coram etiam infidelibus quales conveniunt legitimo suae iurisdictionis debeant errorem suum abiurare. At utraque in foro conscientiae exercitio: quoniam vero quaestio resoluta est iu licio Sacrae Inquisitionis opportunis hortationibus, impositis retractatio­ decretis feriae V, diebus 9 Decembris anni 1627 nibus, nc venia a Christianis scandalo affectis et 10 Iulii anni i63o, quorum primo permis­ humiliter imploranda, praefinitos a iure limites sum est tureis conversis, ut in occulto catho­ minime praetergrediuntur, ideo simili consue­ lice vivant ob metum mortis, dummodo nullum tudini a spectatissimis viris iam adoptatae ac­ actum idololatriae aut fidei christianae quo­ quiescere tuto poterunt. modolibet contrarium committant ; secundo vero An. C. 1817 An. C. 1817 424 COLLECTANEA haec regula tradita: Sanctissimus Dominus (Ur­ banus VIII) censuit apostatas a fide, redeuntes ad poenitentiam, non teneri ad abiurandam apo­ stasiam coram infidelibus, sed sufficit ut eam abiurent in balneo coram fidelibus, abstinendo ab actibus infidelitatis, ac deponendo habitum infidelium, quatenus sit protestativus falsae religionis ; si vero sit aequivocus, posse illum deferre; quod si ex illa delatione, ratione per­ sonae, aliqua oriatur suspicio, teneri aufugere cum primum potuerit. Quae hic dc habitu di­ cta sunt, sinicii tabellis aptari commode pos­ sunt; quare patet, amotis omnibus ct quibus­ cumque superstitionis ct idololatriae signis de­ monstrativis, apostatas conversos, in casu de quo agitur, non esse cogendos ad erigenda ct affigenda palam in domibus suis christianae re­ ligionis signa, •ujXwntlo’iiSm 3. Minime praetereundae sunt quaestiones aliae quibus diversa locorum ct personarum adiuncta occasionem praebent. Cum enim ali­ quando fiat, ut ipsi persecutorum ministri su­ perstitiosas tabellas in catholicorum domiciliis per vim erigant, catholici in iis degentes, nc deteriora patiantur, cas amovere negligunt non sine animarum suarum pernicie; quamvis enim in ipsa carum erectione, ob dissensum ipsa vi illata manifestum, non peccaverint, peccant ta­ men si, vi remota, factaque cis potestate vel discedendi ab abominationis templo, vel for­ titer agendi, ca deponendo signa, quibus inha­ bitantes ut idololatrae designantur, potius tales eligunt sc haberi, quam novis persecutionibus suum corpus obiiccrc. Ad salutem consequen­ dam satis non est bonum opus incepisse, sed usque in finem in eo perseverare oportet. Nun­ quam veteres illi Christiani, qui gladio impio­ rum occubuere, se idolorum parietibus defen­ derunt. Petrus ct Apostoli principi sacerdotum interroganti strenue responderunt: Obedire opor­ tet Deo magis quam hominibus (Act. v. 29). Horum sequamur fidem, imitemur exempla. Caesi hi ibant gaudentes a conspectu concilii, quoniam digni habiti sunt pro nomine lesu contumeliam pati (ibidem). Consummantibus cursum, servantibus fidem, reposita est corona iustitiac quam reddet Dominus iustus iudex ; sed apponens manum suam ad aratrum, ct respiciens retro non est aptus regno Dei. Quid igitur ei timendum non est, qui, virili animo deposito, superstitiosas tabellas per vim α persecutori­ bus erectas iam ut scutum quo defendatur ho­ norat ? At difficilius fortasse est dc iis ferre indi­ cium, qui mandarini iussu tabellam flavi coloris erexerunt ; labella ipsa a quocumque supersti­ tionis usu immunis supponitur, non inde tamen sequitur licitam stati m indicandam esse earum erectionem. Necessarium non est ut signa es­ sentialem habeant cum rc significata coniunetionem ; quod per sc signum demonstrativum An. C. 1817 non est falsae religionis, tale cx hominum opi­ nione fieri potest. Praesidia intentio, quae talis asseritur, scilicet ut apponant hanc tabellam in signum apostasiae, hoc suadet; videant ita­ que Christiani in Sinis degentes nc coinqui­ nentur signo apostasiae demonstrativo, quod facile ex communi hominum opinione indica­ bunt; quo in casu, ncc flava tabella esset tole­ randa, ncc ad illas domos sacrorum ministro­ rum accessus, nec in iis corumdcm occultatio aut caetera huiusmodi: non enim licet perse­ cutionem vitare cum religionis iactura. Haec sunt quae de tabellis, aut superstitiosis aut acquivocis, dicenda erant; quid vero asserendum erit de christianae religionis ta­ bellis? Numquid, restituta Ecclesiae pace Chri­ stiani statim cogendi erunt ad eas erigendas ? Huic interrogationi quid respondendum sit, cx iam dictis patet; non enim hoc ad negativum fidei praeceptum pertinet, sed ad affirmativum cuius obligatio non urget singulis temporis mo­ mentis, aut in quibuscumque rerum adiunctis: imo quandoque prudens ratio suadere potest hic ct nunc cx externa fidei confessione, quam persecutor religionis necessariam non reddit, maiora timeri posse mala, quam bona sperari, metus novae persecutionis non irrationalis erit in fidelibus degentibus inter infideles, qui mox religionem Christianam fuerint persecuti. Quare in casu non sunt cogendi ad erigenda signa catholicae religionis. 4. Quae huc usque dicta sunt, criminis apostasiae etiam externae gravitatem ostendunt, atque ita ut inde etiam pateat quomodo huius criminis rei corrigendi sint, atque hoc praeser­ tim evidentibus argumentis demonstratum iam est, non quosdam tantum inter apostatas, sed eos omnes, qui publice tanto scelere Ecclesiam scandalizaverint, retractationis oneri, et iustis pro modo culpae poenis esse subiicicndos; at­ que ea insuper addita sunt, quibus etiam ii, qui nullam in foro externo iurisdictionem habent, illaesis manentibus Ordinariorum iuribus, vcluti manu ducantur, ut solo iurisdictionis in foro interno sibi competentis usu, sine ullo iurisdi­ ctionis alienae attentatu , lapsos ad bonam frugem revocare, scandalum arcere, sancta san­ cte ministrare, et Ecclesiae bono, quantum in ipsis est, consulere possint ac valeant. Ecclesiae itaque ministris haec eadem erunt communi­ canda, ut eam tamquam regulam in Sacramen­ torum administratione sequantur. Quoniam vero minor fructus sperari potest Induciae quit· caatiutn rcab eorum ministerio, si in tam dissitis regioni­ dam aervatione* mo bus, in tam exiguo ministrorum numero, in candae. tantis temporum angustiis, tantisque cx perse­ cutione ipsa impedimentis, nova casuum reservatione, arctioribus eorum iurisdictio circum­ scribatur limitibus, ideo Ecclesiae bonum po­ stulat nc plurcs nunc casus reserventur, quam canonica lex praescribit, ct vetus postulat con- An. C. 1817 icoMccmo. S. C. DE PROP. EIDE suctudo. Quarc rcscrvatîoncs novitcr indictae erunt omnino revocandae. Quoniam veroSacrosanetum Concilium (Tridentinum) id optandum proponit (sess· 22, c. 6), « ut in singulis Missis fideles adstantes.. « sacramentali etiam Eucharistiae perceptione « communicarent », ac fideles ipsos hortatur eam vitam agere (sess. 13, c. 8) ut panem illum supersubstantialem frequenter suscipere possint, hinc nihil magis esset optandum, quam ut fideles frequenter sacrae Eucharistiae parti­ cipes fierent, atque isthic praesertim, ut iis ad persecutiones ferendas vires sufficiant. Hoc su­ persubstantiali pane primis Ecclesiae saeculis Christi athletae quotidie roborabantur; dc hoc quovis die Dominico etiam agricolae partici­ pabant, teste lustino (A pol. 2), aetatis suae mores describente. «Solis, qui dicitur, die « (seu Dominico) omnium qui vel in oppidis, « vel ruri degunt conventus fit in eumdem lo« cum... Precibus absolutis, panis affertur et « vinum ct aqua... ct cuique praesenti fit dis« tributio eorum in quibus gratiae sunt actae, « eisque quisque communicat; absentibus au« tem per diaconos mittitur ». Non itaque a sacra Communione arcendi, sed excitandi sunt christiani, ut Confessionis Sacramento frequen­ ter sc ad sacram Communionem disponant. Sacrorum sit ministrorum probare uniuscuius­ que spiritum, sanare infirmos, debiles confir­ mare, ut ad sacram mensam probati accedant. Pateat cuique quam maxime potest ad probatos sacerdotes accessus. Regulae ct consuetudines, si quae iam introductae, fuerunt, hisce Ecclesiae desideriis contrariae prorsus abrogentur. 724 Spolii iura Ex Motu proprio Pii PP. VII !f) Iu· «rropig.Fide ntt ibi?. — Spolii iura eodem modo ct forma quibus nunc ad Cameram Apostolicam perti­ nent, Congregationi de Propaganda Fide ad No­ strum ct Successorum nostrorum beneplacitum addicimus, incorporamus, applicamus cum codemmet privilegio manus regiae aliisque omni­ bus fiscalibus iuribus et privilegiis, quibus in eo­ rum Spoliorum exactione usque adhuc Camera Apostolica gavisa est ct gaudet, ita ut eadem Congregatio in Camerae Apostolicae locum ad libitum nostrum ct Successorum nostrorum, ut praemisimus, ad omnes ct quoscumque iuris effectus subrogata ct sutDetu omnino censeatur. Excipimus autem ab hac applicatione, ac favo­ re Nostrae Camerae perpetuo reservamus tum hereditates quarumcumque personarum deceden­ tium ab intestato absque legitimis heredibus, aliaquc bona vacantia, tum bona, iura ct actio­ nes quascumque ad eamdem Cameram Apo­ stolicam vel iam delatas, vel impostcrum de­ ij.uniur. (i) Apud Droucn 425 ferendas per suppressionem, siqua fortasse eve­ niret, quorumcumque Episcopatuum, Abbatia­ rum, Cappcllaniarum, et aliorum quorumcum­ que beneficiorum. Excipimus autem bona Ab­ batiae Trium Fontium, quorum administrationem, durante illius vacatione, prosequi volumus ut antea, per dilectum filium Thesaurarium no­ strum generalem , ciusque successores ad no­ strum ct huius S. Sedis arbitrium. 725 Ex Instr. S. C. S. Off. t6 lulii 1817' (ad De nupltali bc5 ncjictionc accirRABF. MISSION. MARTiVICAe,GUADALUPAKetC.).- picnda. in medium afferemus (circa clandcstinitatis im­ pedimentum) concordem theologorum, canonistarumque opinionem, multiplices S. C. Con­ cilii resolutiones, recentem denique Pii f. r. Papae VI decisionem, in eius epistola in for­ ma Brevis, Episcopo Lucionensi in Galliis di­ recta dic 28 Mail 1793 quae incipit Perlectae sunt § 3, in quibus ponitur legem tridentinam, quoad suum effectum , suspensam remanere etiam quoad illa loca, in quibus fui: publicata, atque in observantia servata, quoties aut non amplius observari potest, aut non potest ob­ servari quia pericula ct obstacula insuperabilia, aut superatu difficilia offendantur: idque ac­ cidit quando aut parochi desunt, aut facilis ad eosdem, ct lutus non patet accessus. Hisce tamen in casibus coniugatorum dis­ positio se praesentandi, cum primum licuerit, proprio parocho, seu vices cius obtinenti, ut nuptialem benedictionem consequantur, lauda­ ri meretur, non quidem ea dc causa, quod haec pro validitate ipsorum matrimonii , iam valide in cius absentia contracti, necessaria sit, sed potius, ut gratias et peculiaria auxilia sa­ cro huic ritui adnexa, consequantur, atque, statim ac valent, coque modo quo valent, satis­ faciant Ecclesiae praecepto, implorandi a pro­ prio sacerdote carum nuptiarum benedictionem quae sine ipso iam antea initac valide fuerunt. Neque supervacaneum erit hic memorare etiam ante Tridentini irrita matrimonia clan­ destina reddentis Decretum , matrimoniorum sine parocho ct testibus celebrationem illicitam atque peccato obnoxiam fuisse. Id enim per­ spicue non solum cx ipso Tridentini Decreto (de reform. Matrim. Sess. XXIV) colligitur, verum etiam a quamplurimis piorum Patrum Ecclesiaeque Doctorum testimoniis, a quibus­ dam Conciliorum generalium, provincialium­ que sanctionibus, atque ab illis praesertim Con­ ciliorum Lateranensium III et IV, ncc non Londinensis, ct Toletani (1); a responsis Nicolai I ad consulta Bulgarorum etc. Quamobrem illis in locis, ad quae Tridentini lex haud exten­ ditur, seu quia minime publicata fuerit, aut in De re jacramentaria. Collectanea S, C. de Prop. t ide. Vol. I. An. C. 1817 51 An. C. 1817 L)C diVOftJO. 426 COLLECTANEA desuetudinem abierit, vel quod observatu im­ possibilis aut difficilis fuerit, matrimonium qui­ dem, non servata conciliari forma, irritum ct nullum non est, illicitum tamen atque cul­ pabile erit ob actualem Ecclesiae legis (quando haec facile servari potest) violationem, aut ob actualem ad eam violandam comparationem, respectu ad cos, qui ipsius observandae , ubi opportunitas aderit, animum minime habent. Hinc factum est, ut S. haec Congregatio in Instructione quam anno 1780 ad Vicarium Apo· stolicum Sutchucnscm transmisit, dum con­ sensus renovationem ante proprium sacerdotem haud necessarium esse declaravit, quoties ma­ trimonium extra eius praesentiam valide con­ tractum fuisset, simul tamen adiccerit « volu« isse Sanctitatem Suam adhortandos esse fi< deles ut missionario reduci sc sistant, ab < coque benedictionem petant, praevia tamen < declaratione a missionario facienda, benedi< ctionem huiusmodi ad matrimonii validifa< tem ncutiquam pertinere ». Non itaque fundamento caret opinio P. Francisci a Brenno (1), qui cos haud absolutionis ca­ paces esse propugnat qui nuptias coram pa­ rocho, ad accipiendam ab ipso nuptialem be­ nedictionem, inire recusant, licet sine illo, illiusquc benedictione valide contrahere valeant, adeoque tali pacto sc prave ad recipiendam sacramentalem absolutionem dispositos osten­ dunt ob eam, quam gerunt, minime obtempe­ randi Ecclesiae voluntati, ct quidem , ut ille ait, in re gravissima; unde concludit: < No· « lentes autem Ecclesiae obtemperare, nedum « sacramentali absolutione incapaces sunt, ut« pote prava affecti voluntate, verum etiam, < ut ethnici ct publicani ab Ecclesia merentur « omnino repelli, iuxta Christi Domini oracu« lum Matth. 18 ». Atque dc his salis. Catholica nunc super divortio, super legis il­ lud inducentis auctore, ac super indicibus illud cxcqucntibus, vel cxcqui facientibus, principia constituere neccssc est. Divortium omne, dissolutionem coniugalis vinculi legitime contracti et confirmati, inter Christianos adhuc viventes, importans , aliud non est quam ingens attentatio, sin contra ius naturale (dc quo scholastici inter sc disputant), ast profecto contra ius divinum positivum scri­ ptum, sicuti perspicue S. Tridentinum Conci­ lium ostendit, (sess. 24 Doctr. dc Sacr. Matr.) i atque fuse evincit Benedictus XIV de Synodo Dioec. lib. XIII cap. 22 § 3, et seqq. Qua­ propter legum latio omnis, talem confirmans, ac dirigens attentationem, irrita ct nulla suapte natura est, violentia potius quam lex est (D. Th. 1—2 *, quaesr. 46, a. 4), immo corruptio legis est, cum supra rem divina institutione mere sacram, adeoque superiorem, uti talem, et | (t) Manual. Miss. lib. rj, cap. v, quaesi. 19 $ 4. An. C. ij|. ab omni terrena potestate evadentem versetur: quae insuper manifesto divinae opponitur legi, cui omnis humana potestas flecti, atque cedere debet; quo fit, ut non minus legislator, a quo huiusmodi corruptio procedit, quam index, qui eidem famulatur, eamque ad peculiares casus applicat, atque cius promovet exacutionem, rei auctoritatis praeter fas usurpatae primo existant: quod idem est ac mortaliter peccare, priorem quidem usurpatione potestatis, alterum vero usurpatione indicii; (Leonard. Lessius de lust, et lur. Duben Lib. 2 Cap. 29 p. 2SS). Uter­ que pariter gravissimi scandali noxam incurrit, dum pharisacorum exemplo, utque « in re ma« ioris longe momenti, irritum faciunt pracce< pium Dei, ut traditionem eorum servent ». (Marc. VII, 9; Matth. XV, 3). Immo id etiam sibi sumunt, ut divino effato : Quod Deus con· iunxit horno non separet contrarium substi­ tuant statutum: « Quos homo separavit, neque Deus, neque Ecclesia rcconiungat » uti ab arti­ culo 295 codicis superius citati habetur. Uter­ que denique exitiosorum omnium consectario­ rum particeps reperitur, quae ab huiusmodi nefaria legum latione necessario fluunt. Iam vero dum criminationes istas omnes a sc removere contendunt abusu tritissimae di- ter mairiactn . . . . .. · contribua c: stinctioms contractus matrimonii, et sacramenti ucnmcntua. .Matrimonii, perinde ac si valor, consistentia, et duratio illius, e contra ac istius, saeculari potestati per modum regulae, atque pleno iure subdatur, augent profecto, non auferunt culpam, dum haeresim in subsidium impietatis advo­ cant. Dogma fidei est, in Tridentino Concilio contra luteranos definitum, Matrimonium vere et proprie unum esse c septem legis evangelicae sacramentis a D. N. lesu Christo insti­ tutum : « Si quis (Sess. XXIV, Can. I) dixerit < Matrimonium non esse vere et proprie unum < cx septem legis Evangelicae sacramentis a « Christo Domino institutum, anathema sit ». Hacresis igitur est, sacramentum Matrimonii a matrimonii contractu per modum regulae, et absolute sciungcre, perinde ac si contractus essentiam atque substantiam Sacramenti mini­ me divinae institutionis vi ingrediatur, neque aliud Matrimonii sacramentum esse reperiatur, nisi qualitas contractui supernatans , aut co­ rona pictam tabulam, cui extranea est , cir­ cum ornans. Quapropter D. Thomas pluribus in locis, modo sc digno, catholicam doctrinam hac de re declarans concludit : < Matrimonium « igitur secundum quod consistit in coniunctio< ne maris ct focminac, intendentium prolem < ad Dei cultum procreare et educare, est Ec< clesiàe sacramentum ». (Lib. IV contra gent., c. 78). Alibi autem affirmat, quod cx coniunctione maris ct focminac, cxplicito ipsorum me­ diante consensu < efficitur vinculum, seu nexus An. C.1817 S. C. DE PROP. FIDE 427 An. C. 1817 trimoniali contractu veram et propriam potesta­ quidam qui est sacramentum Matrimonii ». tem habere, non vero tantummodo super sacra­ (In 4 Sent. dist. 28 a. 3 ad 2). Matrimonium mento, seu super sola sacra caeremonia, qua igitur ideo sacramentum est, quia contractus ct ad substantiam pertinet, ct definitionem ingre­ contractui benedicit, eumdemque sanctificat, uti neoterici quidam contendunt, qui propterditur sacramenti: atque hoc dogma catholicum est. Quamvis autem quispiam ponere velit, ali­ ea in novam haeresim incidunt. Addemus postremo, ex huiusmodi quorum­ quod inter fideles matrimonium sacramentum dam modernorum legumlatorum systemate se­ non esse posse, semper tamen erit dc fide, mi­ mel admisso, atque cx constituto , tamquam nime inter fideles Matrimonii sacramentum reaequo ac legitimo, duplici contractus et sa­ periri, quod super contractu essentialiter haud aedificetur; nempe in lege evangclica matrimonii cramenti Matrimonii respectu, ut prior saecu­ lari, alter vero ecclesiasticae potestati subdatur: contractum esse posse, quod non sil sacramen­ tum; Matrimonii tamen sacramentum esse non cx huiusmodi, inquam, systemate id consequi, ut evangelicae legis matrimonium, gratia a lesu posse, in quo contractus ipse non sit sacramen­ tum. Atque hoc dogma est, in citato Tridentini Christo per suam passionem acquisita sancti­ ficarum, perfectum, atque ad magni sacramenti contentum canone: « Si quis dixerit Matrimo· < nium non esse vere ct proprie unum ex septem I Ecclesiae dignitatem evectum, eodem simul « legis evangelicae sacramentis etc ». Hacresis tempore, divina dispositione, -contradictoriis le­ igitur, ut iterum dicam, est, asserere in lege gum lationibus obiicerctur, atque perpetuo inter evangclica contractum matrimonii regulariter duas diversas potestates bello conflictaretur, dum id altera tuetur, quod ab altera irritum et essentialiter e matrimonii sacramento secerni, ct sacramentum non aliud esse, nisi contractus redditur; illa contemptui habet ac punit id ornatum, qui ad valorem ipsius atque consi­ cui ista benedicit, atque sanctificationem adhi­ bet; illa civiles concedit effectus ei, quem ista, stendam indifferens sit seu extraneus. Fidei pariter dogma est aeque in Tridentino ad civiles atque spirituales effectus inhabilem Concilio definitum Ecclesiam, ultra consangui­ reddit ; quae hinc inde iure meritoque fierent nitatis ct affinitatis gradus in Lcvitico expres­ atque congruenter nativis, divinis, humanisque sos, valuisse alios gradus matrimonium con­ iuribus, quibus praescribi nequit ; quae quidem trahendum impedientes, et contractum diri­ omnia simul sumpta immane hacresum blamentes constituere; alia impedimenta matrimo­ sphemiarumque cumulum conficiunt. Circa iudfaes Quaeris quomodo tam pro externo, quam nium dirimentia constituere valuisse, in iisque matrimonia di*· constituendis non erravisse; causas denique ma­ pro interno te gerere debeas etiam respectu ad tolventci. trimoniales ad indices ecclesiasticos spectare : indices officialesque civiles, qui suismet sen­ « Si quis dixerit, ait S. Concilium (sess. XXIV tentiis, seu declarationibus matrimonia legitime < Can. Ill, IV, ct XII) cos tantum consangui- contracta dissolvunt. — Haec una praesentibus < nitatis ct affinitatis gradus, qui in Lcvitico in circumstantiis, quousque vi coactiva desti­ « exprimuntur posse impedire matrimonium tuaris, quoad forum externum, tibi regula «contrahendum, ct dirimere contractum, nec praescribetur, ut prudentia atque zelo utaris « posse Ecclesiam in nonnullis eorum dispenpro opportunitate, atque, nisi maiorum malo­ « sare, nec constituere ut plures impediant, rum pericula praevideri debeant, ut arguas, « ct dirimant, anathema sit. — Si quis di- obsecres, incrcpes in omni patientia et doctri­ « xcrit, Ecclesiam non potuisse constituere im- na. Quoad forum vero internum hoscc indices, « pedimenta matrimonium dirimentia, vel in corumque complices ab incursis censuris absol­ « iis constituendis errasse, anathema sit. — Si vere poteris, ubi ad tuos pedes se sistant in « quis dixerit, causas matrimoniales non spepoenitentiae tribunali, atque admissarum culpa­ < ctarc ad indices ecclesiasticos anathema sit ». rum , ct scandalorum, quibus offendiculo fue­ In hisce porro tribus Canonibus, qui dog­ runt, vere compunctionem cordis praeseferant. matici sunt, cognoscitur in Ecclesia vera ct Nisi autem prius serio promittant se officia propria super matrimonii contractu potestas. huiusmodi dimissuros, quae impiae legumlaConstituendorum enim impedimentorum diri­ tioni innituntur, iuxta quam iuste atque recte mentium, corumquc dispensandorum potestas indicare haud possibile est, eos omnino absolu­ potestatem suapte natura importat sive aufe­ tionis indignos debebis indicare. rendi, sive impartiendi matrimoniali contractui vim, atque valorem ; item contrahentes sive 726 habiles, sive inhabiles ad illud valide ineundum reddendi. Jurisdictio autem in causis matrimo­ nialibus facultatem importat dc contractu ipso iuS. C. de Prop. F. 3 Sept. rStj. (C. G.) Ouae Miiu ce­ lebranda in con­ dicandi, de ipsius nempe valorc, consistentia, du- — Quebkc — An concurrente eadem dic ma­ currentia matri­ ratione; cum causae ct sententiae matrimoniales trimonii celebratione ac defuncti funere, quae monii ct funeri*. in hisce potissimum versentur. De fide igitur est, duo ad alium diem differri non possunt, praestet Ecclesiam divina institutione super fidelium mapotius Missam celebrare pro sponsis , vel pro An. C. iS t8 428 COLLECTANEA An. C, ih! mortuo, benedictione nuptiali sponsis absque I beatur veluti fessera unius eiusdemque commu­ Missa impertita. nionis catholicorum et acatholicorum. — In R. In proposita concurrentia Missam pro his igitur casibus numquam licet catholicis adire sepeliendo defuncto esse celebrandam. haereticorum templa, quia numquam licet hae­ reticorum sacris participare, nec propriam si­ mulare fidem. Ubi vero haec omnia absint, et 737 sola curiositate templa videndi moveantur, in­ S. C. S. Off. 13 lan. 1818. - K^ruicv i culpate ea adire possunt. f refintrrcwcct — r. An liceat intéresse haereticorum fune- ■ coptfa ralibus et sepulturae. I 728 2. An liceat catholicis adire templa haere­ C»rci !Mjiu bo Decr. S. C. SS. Rit. 3 Martii 1818. — liura pg ip» ticorum. to rosaria, cruces, numismata ctd., ct iis­ dem applicandi Indulgentias, expresse dicitur, quod < ab huiusmodi benedictione Sanctitas Sua rciicit imagines sive impressas sive depi­ ctas, necnon cruces, crucifixos, parvas statuas, numismata, vulgo medaglic nuncupata, quae cx ferro, stanno, plumbo vel cx fragili mate­ ria facilisquc consumptionis conficiuntur >. Hinc dubia: 1. An ab huiusmodi benedictione rciiciantur etiam coronae seu rosaria quae cx ferro, stanno, plumbo vel cx fragili alia materia fa­ cilisquc consumptionis conficiuntur? 2. Specialiter, an possint applicari Indul­ gentiae coronis ex vitro seu crystallo con­ fectis ? 3. An uni ct eidem rei, puta, uni coronae possint applicari Indulgentiae diversae, v. g., Indulgentiae dictae Apostolicae, ct Indulgentiae dictae S. Birgittac. R. Ad i. Negative. Ad 2. Affirmative, dummodo globuli sint cx vitro solido atque compacto. Ad 3. Affirmative, dummodo ad eas lu­ crandas renoventur opera iniuncta iterabilia. Sanctitas Sua votum S. Congregationis benigne approbavit. t benedicantur. An uni coronae rtc, poiiini di­ urnae applicari indulgentiae. 433 S. C. DE PROP. FIDE An.C. 1820 ΚΓ 742 Circa ciborum conoiioncm ad wpcntillooi o. pro rationes adhibiaut tornet. S. C. de Prop. Fide 20 [unii 1820 (C. P. Sin.) - Tunk· OcctD. - 1. Christiani filii famuli gentilium a quibus fiunt caeremo­ niae superstitiosae, aut operarii conductitii qui in eorumdern gentilium domibus, dum labo­ rant, nutriuntur, possuntne cibos idolis progenitoribusve oblatos comedere, quando ipsis tales cibi ad solitam prandii aut cocnac refe­ ctionem apponuntur, si separating a gentilibus comedant, nec ulla prorsus ratione ciborum oblationi superstitiosae participaverint, praeser­ tim· facta etiam protestatione sc talibus cibis uti tantummodo propter necessitatem, minime vero ad communicandum idololatrico sacrificio? 2. Mos est in Tunkino, ut quoties aliquis convivium solemne, sive pro defuncti alicuius funere, sive pro matrimonii celebratione, sive pro defunctorum progenitorum commemoratio­ ne, sive propter alium finem, aut civilem ct honestum, aut superstitiosum ct idololatricum, adornat, ipsius cognati, amici, vicini, aut clien­ tes domum illius conveniant ad ei congratu­ landum aut testandum honorem ct obsequium, aut munuscula otferenda; quod quidem ni prae­ starent, saepe saepius inimicitiae ct iniustac contra cos vexationes inde nascerentur. Hoc po­ sito, Christiani, infidelium (a quibus supersti­ Collectanea S. C, de Prop, Fide. Vol. /. An. C. :82ο tiosae fiunt oblationes) amici, cognati, inquilini vicini, vel clientes, possuntne, in tali circum­ stantia, eorum domos adire ad simile obsequium cis exhibendum, modo nullatenus praefatis obla­ tionibus superstitiosis assistant, nec locum sa­ crificii et convivii ingrediantur, ct in alia domus parte, aut etiam in domo vicina, seorsim a gentilibus excipiantur ; praesertim si protestentur se obsequii, honoris et amicitiae causa tan­ tummodo venire, nec ullam in iis quae fiunt superstitionibus partem habere velle? Iidem Chri­ stiani possuntne cibos idolis vel progenitori­ bus oblatos manducare, vel in alio loco ac gentiles, vel in eodem loco, sed postquam, fi­ nita caeremonia, omnes convivae gentiles dis­ cessere? 3. Christiani, qui, dum iter habent, aut qui alicuius negotii causa fortuito divertunt ad ae­ des hominis infidelis, a quo superstitiosum con­ vivium celebratur, possuntne escas oblatas illic comedere, servatis cautelis et conditionibus su­ perius expressis? 4. Egeni qui ostiatim cibum comedunt, pos­ suntne mendicandi causa accedere ad aedes gen­ tilium, quos ipsi probe sciunt superstitiosa ce­ lebrare convivia ? Possuntne etiam cibos idolis vel progenitoribus oblatos in modum eleemo­ synae sibi datos assumere et manducare? R. Ad i. Affirmative. Ad 2. Affirmative, secluso omni scandalo et concurrentibus adamussim expositis conditio­ nibus; ct ad mentem: Mens est, difficile admo­ dum videri, quod secludi scandalum possit, ob magnam hominum multitudinem qui illuc con­ veniunt. Ad 3. Affirmative, servatis cautelis ct con­ ditionibus expositis. Ad 4. Ut ad 3 ; ct pro maiori instructione transmittatur copia Instructionis iam datae iussu Benedicti XIV fl”. n. 386), 743 5. C. de Prop. F. 26 lunii 1820 (C. P. ,Λη e \ c it. i-ι K aliquando coniuSin.) - Sutchukn - Utrum dilato cx parte p* mhdch· in­ fidelis per notabile tempus matrimonio post tcf?csUl,°· interpellationem factam, vel post obtentam ab ea dispensationem, nova interpellatio, aut dis­ pensatio nova necessaria sit. Et quatenus af­ firmative, quod temporis spatium intercedere debeat inter primam ct secundam, aut inter­ pellationem, aut ab ea dispensationem. R. Negative, quatenus fuerit facta interpel­ latio; affirmative, post annum, in casu dispen­ sationis obtentae ab initio. pro 744 S. C. de Prop. F. 26’ lunii 1820 (C. P. Sin.) - Tunk. Occio. - Vir infidelis qui cum muliere infideli matrimonium inierat, opro Dc potestate Principum infi­ delium impedi­ menta matrimo­ nium dinmcntfa constituendi. An. C. 1830 COLLECTANEA 434 missa quadam caeremonia, cuius omissio iuxta Tunkini regestas censetur matrimonii impedi­ mentum dirimens, ab ea muliere discessit ct aliam uxorem Christianam duxit ; Christianam ipse fidem amplectens, baptismum petit. Tencturne primam ab eo derelictam coniugem interpellare, an ct ipsa Christi fidem profiteri, ct cum eo redire velit, an saltem pacifice cum eo, ct absque Creatoris contumelia cohabitare consentiat ? Si Christiana fieri, aut saltem cum praefato viro pacifice cohabitare consentiat illa mulier, tencturnead illam redire? Si cum priore hac coniuge, facta Christiana, reconcilietur, ct stet inter ambos verum ac legitimum matrimo­ nium, debetne ab iis renovari consensus ? Uno verbo, impedimentum dirimens a Principe in­ fideli sancitum, aut apud gentem infidelem an­ tiqua ct communi invectum consuetudine, red­ ditae irrita ct invalida matrimonia inter viros ct mulieres infideles cum tali impedimento contracta ? R. Esse nullum primum ct secundum ma­ trimonium; non esse hinc locum interpellationi, sed esse locum novo matrimonio, servatis ser­ vandis; ct detur instructio (1). 745 Utrum tenea­ S. C. de Prop. F. 26 lunii 1820 (C. P. tur oftdall» invettisare an in­ pro Sis.) - Siam. - Est officialis Christianus, ter mcrcct iab basta vendenda· cuius officium est praccsse quando merces sub reperiantur libri hasta venduntur. Aliquando autem reperiun­ ciHioii. (1) Huiusmodi Instructio iussu S. Congregationis concinnata fuit a Rev. D. Aloisio Frezza Consultore (postea Cardinali) atque Eihorum PP. approbationi ex­ hibita in Congregatione Particulari pro Sinis mense Se­ ptembri an. 1821 una cum quadam alia Instructione, ct propositum dubium: « Sc, oppurc con quali modi« ficazioni dar corso alie duc istruzioni ccc. ». At re­ sponsio Emorum PP. desideratur in Actis. En autem tenor praefatae Instructionis : — Instructio super casu « matrimoniali S. Congregationi de Prop. Fide propo■ sito a sacerdote...Eyot in Tunldm Occidentalis Regno • miisioturio. — Cum in literis tuis super quodam ma· < trimoniali dubio huius S. Congregationis sententiam « exquireres, EEihi PP. censuerunt tuis votis ita satisfa« cere, ut opportuna simul instructione tibi significc■ tur, quid his in rerum circumstantiis sentiendum sit. « Pracsut tamen primo casum referre qui tuis postu· • lationibus occasionem dedit». • — Vir infidelis (lie enim exponebas) qui cum mu« litre infideli matrimonium inierat, omina quadam eae« remonia, cuius omissio iuxta Tankinici regni leget ■ censetur matrimonium dirimens, ab ea muliere disces• sit, et aliam uxorem Christianam duxit ; Christianam « ipse fidem amplectens, baptismum petit — » Quibus expositis sic requirebas : « — Tenetur ne primam ab eo derelictam coniugem ■ interpellare, an et ipsa Christi fidem profiteri, et cum • to redire velit, an saltem pacifice cum eo, et absque « Creatoris contumelia cohabitare? Si consentiat illa « muli/r, tenelurne ad eam redire? Si cum priore hac « coniuge, jacta christiana reconcilietur, et stet inter « a^bos verum ac legitimum matrimonium, debetne ab • iis renovari consensus? Uno verbo impedimentum di­ ti nmens a Principe infideli sancitum, aut apud gentem An. C.i8» tur libri haereticorum aut alii obscena conti­ nentes; tcncturnc praedictus officialis investi­ gare utrum sint tales libri ncc nc? R. Officialem, de quo in casu, non teneri investigare an inter merces quae sub hasta ven­ duntur reperiantur libri haereticorum aut alii obscena continentes. Quod si casu id agno­ verit, possitque impedire nc pravi libri obve­ niant licitatoribus, qui ipsis sint abusuri id qui­ dem praestet, cum quisque debet proximi pecca­ tum impedire quando id commode potest, aut sine suo gravi damno. 746 S. C. de Prop. F. 26 lunii 1820 (C. P. pro Sin.) - StrrcitUKX - Sc accordare ai miss ion ari la facoltl di amministrare il S. Viatico c TEstrcma Unzione senza cotta c stola, c coi solo lumc della lampada ratione periculi, senza obbligarli a consultare nci casi particolari il Vicario Apostolico. R. Affirmative, addito quod ipsemet Vica­ rius Ap. communicet petitas facultates missio­ nariis. De fioihit: Vuiicum d i v lrem*m Undi*· nem adminitlutidi line »ioU. 747 S. C. de Prop. F. 26 [unii 1820 (C. P. pro Sin.) — Siam — Plurimi de nostris te­ nentur emere vel coquere, aut apponere carnes omni die ad mensam protestantium. Si cogan­ tur officium dimittere, nullam aliam artem « infidelem antiqua et communi consuetudine invectum, ■ redditne irrita et invalida matrimonia inter viros ac a mulieres infideles cum tali impedimento contracta? —» < Ut tuis igitur postulatis breviter simul ct dilucide « respondeatur, ab iis fas est exordiri, quae ultimo loco « proponis ; nimirum num Princeps infidelis, aut anti• qua consuetudo statuere possit inter subditos infideles « impedimenta matrimonium dirimentia.Hac enim quae■ stione sublata, coetcris postulatis facilius patebit rc< sponsio. Scito tamen, dum haec requiris, quaestionem «te instaurare iam ab anno 1786 eorum nomine, qui « missionarii munere in his iisdem regionibus fungeα bantur, huic Sacrae Cong. propositam. « Triplici itaque sub respectu matrimonium com« muni doctorum consensu considerari solet, nimirum α ut officium naturae, officium communitatis, ct Sacra« mentum ». In quantum est officium naturae (verba sunt Doctoris Angelici S. Thomae Aquinatis in 4, dist. tf, q. t, art. s, ad quartum), statuitur lege naturae; in quantum est Sacramentum, statuitur iure divino ; in quantum est officium communitatis, statuitur iure civili, et ideo ex qualibet dictarum legum potest persona effici ad ma­ trimonium illegitima. « Si de matrimonio Christianorum sermo instituere« tur, dubitari nullo modo potest, quin Principes saecu« lares suis legibus, quatenus ab Ecclesia adprobatae, c adoptataeque non fuerint, nullam haberent potestatem « in naturalem matrimonii contractum, ac conjugale « vinculum. Ex quo enim Christus Dominus matrimo« nium, naturalem scilicet cius contractum a Deo ipso « primitus institutum, ad Sacramenti dignitatem erexit, « saeculares Principes nulUm amplius in illud eiusque « vinculum potestatem retinent. Nam cum res sacra An queintcatbo lici carnei qcotidie ad menvia protcataniiua apponere. An. C. ιΗ?ο S. C. DE PROP. FIDE sciunt qua sibi providere possint ad sustentan­ dam vitam, (ct) rediguntur ad extremam egesta­ tem; potestne permitti aut tolerari ut sic fa­ ciant, cum sit tantum incommodum, et ex parte protestandum non fiat in contemptum Ecclesiae, de qua parum curare videtur, vel etiam forte non cogitant? R. Affirmative, ob grave detrimentum quod inde in catholicos oriri poterit. Expeditne ut missionariis quintae partis dioeccscos Quebecensis, illius scilicet extremae quae irrigatur per amnes ad Sinum Hudsonium et lacobinianum currentes, concedatur facultas ac­ cipiendi mutuum consensum sive haereticorum inter sc, sive corumdem cum catholicis ma­ trimonium contrahentium. R. In casu proposito praesentiam missio­ narii non requiri pro validitate matrimonio- rum, adeoque non esse locum concessioni fa­ cultatum; atque respondendum esse per Instru­ ctionem. En Instructio: Praemittere opus est de regionibus agi, in quibus parochi, scu missionarii praesentia ad valorem matrimonialis contractus, haud est ne­ cessaria, ubi nempe tridentinum decretum non viget; praxim autem, quae asseritur, in Sta­ tuum Unitorum Americae dioecesibus inva­ luisse, ut sacerdos catholicus matrimoniis ca­ tholicorum cum haereticis publice nuptialem benedictionem impertiatur, nulli S. Sedis conniventiae inniti. Haec enim ab huiusmodi nu­ ptiis se abhorrere perpetuo professa est. Quod si aliquando easdem iniri permittit, cum nem­ pe graves intercedunt causae, atque perversio­ nis periculum remotum iri in coniuge catho­ lico prudenter pervidetur, universacque prolis educationi catholicae cautum fuit; numquam tamen sinit, eas aut in ecclesia, aut sacerdotis benedictione sacrove ullo ritu celebrari. Ast, omni omisso sacro ritu indulgeri ne decet, ut catholici missionarii nuptiali contra­ ctui tam haereticorum inter se, quam inter al­ teram partem catholicam , alteram vero hae­ reticam, adsint, ct mutuum eorum consensum recipiant ? Observant autem in illis amplissi­ mis terrarum tractibus paucas reperiri prote­ standum familias, easque cultus sui religiosi ministro carentes, quae tali obsequio ad catholi­ cam fidem brevi adducendae sperentur, quae e contra ex huius denegatione timeri debeat ne atque materia Sacramenti facta sit, ncccssc est, ut Ecclesiae ordinationi subiaceat, et potestas ecclesiastica civili potestati praevaleat, tamquam pars nobilior, quae ignobiliorem ad sc trahere debet. Unde merito Doctor Angelicus loc. cit. dist. 42, quaest. 2, art. 2 ad 4, sic concludit : Dicendum quod prohibitio legis humanae non sufficeret ad impedimentum matrimonti, nisi interveniret Ecclesiae auctoritas quae idem etiam interdicit 9, « Sed cum res sit de infidelium coniugio, ratio Sa« cramcnti, quae Christianorum matrimonium Eccle« siac ordinationi subiicit, plane cessat, nec enim non ■ regenerati salutaribus Baptismatis aquis, Sacramento« rum capaces sunt, nec iis qui foris sunt leges suas « edicit Ecclesia. Quare licet inter infideles verum sit « matrimonium, illud tamen ad naturae ct communi· « tatis officium referri tantummodo potest, ac proinde « a iure naturali ct civili plane est moderandum. « Sequitur hinc Principes saeculares, sive fideles sive • infideles, plenissimam potestatem retinere in matrimo« nia subii torum infidelium, ut scilicet, appositis impe« dimentis, quae iuri naturali ac divino adversa non < sint, eadem non solum quod ad civiles effectus, sed « etiam quod ad coniugalc vinculum penitus rescindant.· « Qui enim ob rcipublicac bonum suis legibus ad legi· « timitatem, validitatemque coetcrorum contractuum « formam quamdam ct solemnitatem praescribere pos« sunt, cur id in matrimoniali infidelium subditorum ■ contractu efficere nequeant, ratio non est : ct quod de « lege Principis saccularis hoc in casu dicitur, intellige « etiam de legitima consuetudine, quae vim legis in ■ subditos infideles adepta est. « His ergo constitutis, Iam vides quid sentiendum α sit de matrimonio a viro infideli cum muliere infi- • deli inito non servata ca coercmonia seu forma ac « solemnitate, quae, sicut asseris, ad cius validitatem ■ iuxta Tunkini regni leges erat servanda. « Porro huiusmodi coniunctio, illegitima plane est, « nec verum tirmumque matrimonium inter eas perso« nas efficere potest ; et cum per leges dissolvi me• reatur quod contra leges praesumitur, planum est « concludere virum infidelem ab infideli muliere, quam • eo modo sibi copulaverat, iure discessisse. « At neque mchori iure aliam uxorem Christianam, « infideli dimissa, sibi copulavit. Hic tamen sedulo aniλ madverte sermonem haberi de viro infideli, qui cum «christiani muliere matrimonium inire praesumpsit, « non impetrata Apostolica dispensatione super impe· « dimento cx cultus disparitate matrimonium dirimente. « Certum est enim, ab antiqua rationabili caque le« gititna consuetudine inductum fuisse in Ecclesia im« pedimentum dirimens cx cultus disparitate, adeo ut « verum ac firmum matrimonium inin non possit inter « personas, quarum una fidem per Baptismum suscc« perit, altera vero in infidelitatis tenebris sit. Hinc « colliges secundum etiam matrimonium a viro infi« deli cum muliere Christiana initum, plane nullum « atque irritum fuisse. « Ergo ex his omnibus primo concludendum est, « ex parte viri illius, qui modo christianam fidem am« plexus est, nullum plane locum esse interpellationi « mulieris infidelis, quam, cum ipse esset infiaelis, non < servata forma a legibus regni praescripta, sibi copu« lavit, secundo etiam concludendum est ipsi viro fas « non esse in secundo coniugio cum Christiana muliere < commorari, eamque pro uxore habere, nisi cum ex « verum ac legitimum matrimonium iuxta sacrorum « canonum sanctiones denuo contraxerit ». 748 An poiiint mu­ lieret tint car­ net apponere pro dicbui vetiti*. S. C. de Prop. F. 26 lunii 1820 (C. P. Sis.) - Uxores catholicae possuntne ap­ ponere carnes maritis petentibus diebus pro­ hibitis, ipsis vero non comedentibus ? R. Affirmative, si grave damnum mulieres patiantur non obtemperantes viris suis, et se­ cluso contemptu religionis. 749 An fat sit mitiioninit «dette miintnoniit hae­ reticorum. 435 S. C. S. Officii ro Sept. 1820 - Qukbbc - « α « « « « « « « An, C. 1820 Ax C. ίδιο COLLECTANEA 436 haereticum ministrum sibi constituant. Ast haec, aliaque huiusmodi momenta, quae etiam urgentiora viderentur, alias variis temporibus, a variisque regionibus proposita fuere, quibus tamen Sancta Apostolica Sedes permoveri non potuit, ut tali adsistentiac assentiretur. Ne­ que pro adverso exemplo afferri valeret, ipsam Sanctam Sedem cum ob graves causas, debitisque cautelis matrimonium parti catholicae cum cotholica cx dispensatione inire sinit in locis, ubi Tridentinum viget Decretum, expres­ se simul concedere ut parochus cum duobus testibus cius adsit celebrationi. Nam omnes tunc circumstantiae id in obsequium Triden­ tini decreti, matrimonium sine parochi prae­ sentia celebratum irritantis, peragi demonstrant; ecclesiasticae auctoritatis venia intervenit: pa­ rochus vero nullo pacto, aut ministri religiosi haereticorum vices gerere, aut particeps falsi ipsorum cultus fieri, aut illi aliquam afferre adprobationem, aut religioso indifferentismo aliqua ratione accedere apparet. Quae tamen omnia in casu proposito, aliisque huiusmodi non salis removeri manifestum est, eo vel ma­ gis quod haeretici non quemcumque testem, sed religionis ministrum, ante quem nuptialis contractus fiat, requirere, in propriis ipsorum moribus atque institutis habere soleant. Quae profecto ab Apostolica Sede dissimulari reli­ gionis iactura non sinit; ut proinde huiusmodi petitionibus suum denegare debeat assensum. 750 De omittendi* io administra* lioRC Baptlaml μα εγ extra cccleaiam. S. R. C. 25 Sept. 1820. — CalAGURt γα- Calceatum. — Parochus in casu neces­ sitatis periclitantem puerum, stola violacea in­ dutus, domi baptizavit, cique S. Chrisma, ct oleum sanctum quod securo detulit, imposuit, prout in Rituali Romano. Quaeritur: an bene vcl male sc gesserit in casu unctionis extra Ec­ clesiam ? R. Parochum male sc gessisse, baptizando cum stola violacea, et liniendo puerum pericli­ tantem extra ecclesiam, oleo etiam Catechu­ menorum. In casu enim necessitatis, iuxta Ri­ tualis praescriptum, omnia sunt omittenda quae Baptismum praecedunt, quaeque postmodum supplenda sunt in ecclesia, ad quam praesen­ tandus est puer cum convalescit. 751 De rthftaui accept* m miaatoaani oaat ·»bare rccataaltha. Decr. S. C. de Prop. F. 30 Sept. 1820. Cum aliquoties acciderit Religiosos nonnullos sacris missionibus deputatos, post acceptam a S. C. pecuniam ad iter conficiendum necessa­ riam, iter accipere diutius detrectasse, atque ita ut S. Congregationi manifeste appareret cos vcl numquam dc sacris missionibus ineundis serio cogitasse, vcl a sancio proposito turpiter An, C. 18η defecisse, S. C. ad hos coercendos abusus cen­ suit suppplicandum SSrtlo ut, firma remanente obligatione restitutionis acceptae pecuniae, pri­ vationis vocis activae ct passivae poenam, per decem subséquentes annos duraturam, et Sedi Apostolicae reservatam, eum ipso facto incur­ rere decernat, qui post acceptam missionem ct pecuniam, quam viatici nomine designatis mis­ sionariis S. C. suppeditat, absque gravi causa ab ipsa S. C. probanda, expetitum et acceptum onus subire recusaverit. Quam S. Congregatio­ nis sententiam SSiîio D. N. relatam per R. P. D. Secretarium in audientia habita dic 24 Septembr. 1820 SSmus in omnibus approbavit ct excqui mandavit. 752 . S. .... Poenitent. n Octob. 1820. — An . . . . Grcauwmcc»· Jimcntoram m »croilnarefecti» qui ad leiumum tenetur uti possit in serotina refectione, ubi viget indultum, dei lardo c dello ncdui'u‘lc,uni1· Strutto, etsi per diem iisdem usus non sit. R. Qui ad ieiunium tenetur, licite uti posse in serotina etiam refectione condimentis per indultum permissis quia illa, vi indulti’, olei locum tenent; nec quidquam referre quod ipse pro suo arbitrio iisdem in prandio usus non sit. 753 Instr. S. C. de Prop. F. /7 lan, 1821 deconfogiii»n (ad Vicarios App. Sim.). — De Coniugiis, — ' ’ Quaestio de inordinatis, ac clandestinis apud Sinas coniugiis non modo vestra, Venerabiles Fratres, ingenia vexavit diu, sacrorumquc opera­ riorum, qui in difficili isto dominico excolendo agro adlaborant ; verum etiam S. huius Congr. studia non mediocriter exercuit. Atque id non eam unice ob causam, qua S. Augustinus Ec­ clesiae lumen obscurissimam dc coniugiis quae­ stionem , ciusdemquc sinus fere inexplicabiles esse professus est; sed quod maxime dolendum, ob hominum corruptelas honorabilis nuptia­ rum foederis speciem ac pulcritudinem inobscurantcs. Magno itaque sacramento suus ut restituatur et constat honor, S. C. quaestio­ nem huiusmodi bono in lumine collocare, ac definire tandem, sollicita, praesentem Instru­ ctionem parandam duxit Vobis, Vcn. Fr. in­ scriptam, uti eam cum missionariis, parochis, ac confcssariis communicetis. Sed ordine res explicanda est ab initio. i. Vestris equidem literis, ut bene memi­ nistis, pluries ad hanc S. C. datis, significa­ stis: pravum inolevisse morem apud plurimos Christianos, tanto nomine indignos, ut post inita sponsalia, habitamque carnalem copulam cum muliere, cum alia inde matrimonium con­ trahant, communibus servatis Imperii, atque usitatis ibi Ecclesiae ritibus. Qua dc re anxie, . ac pro charitatc, qua erga oviculas flagratis An. C. ιβαι S. C. DE PROP. FIDE 4^7 rantiam : cx divini verbi praeconibus, qui eru­ vestrae sollicitudini commissas, a matre ac ma­ diendae genti strenuam dant operam, extitisse gistra vestra postulastis invalescenti apud eas fere neminem, qui docuerit, 4X copula clan­ gentes morbo medelam consentaneam : ct per­ destina sponsalia subséquente validum in foro contati estis, utrum primum illud coniunctioexterno matrimonium aestimandum: docere nis genus, an alterum iusti matrimonii vim autem id deinceps asperum futurum ob gra­ haberet, quando intra fines Imperii Sinici, ac vissima inde incommoda' pertimescenda, ac circumiaccntium Regnorum ac Provinciarum praesertim ob scandala tum apud Christianos, nondum esset Tridentinum de matrimonio De­ tum apud gentiles oritura quorum firma per­ cretum promulgatum. suasio est: Matrimonium iustum constare nul­ 2. Et Sacra quidem Congregatio Vos atque operarios vestros enixe hortata est, omnimo­ lum, nisi quod in conspectu Ecclesiae, vcl ci­ vilis Imperii legis fuerit celebratum. dis ut niteremini qua privatis, qua publicis 4. Acceptis huiusmodi literis, S. C. non concionibus, ac praesertim in sacramenti Poe­ nitentiae administratione deterrere fideles a antea definiendum quidquam deliberavit, quam literis ad vos omnes, Ven. Fr. missis, quibus, clandestinis matrimoniis, quae Sancta Dci Ec­ ut nostis, sciscitatum est de origine opinionum clesia iustissimis dc causis semper detestata est, atque prohibuit ; et ex quibus gravia peccata apud eas gentes circa nuptias iustas, et ille­ ortum habent: maxime vero admonendos gra­ gitimas ; de universa super matrimoniis doctri­ na a missionariis explicata: dc ritu ecclesia­ viter, ct sub interminatione divini iudicii cos, qui in statu damnationis permanent, dum stico, ac civili nuptiarum, deque incommo­ dis ac periculis extimescendis, si quando me­ priore uxore, cum qua contraxerant, relicta, morati Capitis Is qui apud Sinas observantia cum alia palam contrahunt, ct cum ca in perpetuo vivunt adulterio. Neque his con­ esset inducenda. tenta monitis cx limpidis S. Tridentinae Sy­ 5. Et vos quidem certiorem S. C. fecistis nodi fontibus deductis, ad propositi dubii so­ responsionibus fere inter se consentaneis : quae lutionem, cx puris item fontibus Pontificii iuris plene Emincntissimis Patribus satisfacere for­ in omnes catholicos pervulgatis observandam tasse potuissent, nisi in re tanti momenti de­ indixit a Gregorio IX P. M. acceptam praescri­ finienda, diligentia supra quam dici possit, ma­ ptionem Capitis A qui, 30 de Sponsalib. et turitateque summa sibi opus esse existimassent. Matrim. Interrogatus enim Pontifex, quid fa­ Aliae itaque literae S. C. nomine pervenerunt cto opus esset de homine, qui post inita cum ad vos, a vobisque novae responsiones reddi­ muliere sponsalia, habitumque concubitum, tae, cx quibus dubia, quae sequuntur, efforaliam deinde in facie Ecclesiae duxerat, et co­ mata sunt. gnoverat, huiusmodi responsum dedit. < Is qui Dub. I. (quod in serie propositorum septi­ « fidem dedit alicui mulieri, quod cam in Uxomum est) — An in Chinae, Cochinchinae, et < rem ducere velit, ct si postea illam carnaliTunchini utriusque regionibus, in quibus Tri­ < ter cognoscat, aliamquc [in facie Eccclcsiae dentinum de Matrimonio Decretum nondum < ducat, ad primam redire tenetur: quia licet promulgatum est, copula sponsalia subsequens < primum matrimonium praesumptum videaverum matrimonium inducat, etiamsi sponsi < tur, tamen contra talem praesumptionem inter coeundum non maritali affectu, sed li­ < probatio in contrarium non est admittenda. bidine moti, existiment, se in illicitum ac for­ < Unde sequitur quod matrimonium postea dc nicarium actum irruisse, matrimonio iusto con­ < facto contractum non verum sit matrimo- stituendo imparem; ac propterea non sibi ere­ < nium sed nullum >. Hanc autem praescri­ ptam facultatem existiment ad alia vota trans­ ptionem Sacra Congr. vestris studiis commen­ eundi, cum haec apud eas gentes persuasio dandam suscepit ab anno 1786 camdcmquc vigeat. anno 1804 V. F. Stcphanus Borgia clarae me­ Dub. II. (quod in serie octavum est) — Qua­ moriae Cardinalis, Sacrae item Congregationis le consilium dandum missionariis earum re­ nomine ad vestrum unum, nempe ad Vicarium gionum circa modum servandum, praesertim Apostolicum Cochinchinae scribens, explicatius in Poenitentiae sacramenti administratione, retinendam esse declaravit. cum iis fidelibus, qui post sponsalia et co­ 3. Iam vero tali tantoque remedio, consi­ pulam habitam cum una muliere, nuptias pu­ lioque a S. C. exhibito, futurum ca sperabat, ut blice cum alia contraxerunt, quas ipsi bona iustis illorum Christianorum coniugiis rite con­ fide iustas existimant, validasque. stabiliendis, clandestinisquc cohibendis, opitu­ Dub. III. (quod in serie nonum est— Vi­ lante Deo, nihil aut fere nihil superesset, quando cariis Apostolicis, ac missionariis remedium post annos non paucos literas eiusdem Vicarii flagitantibus aptum ad cohibenda coniugia Apostolici Conchinchinac accepit, quibus praeter clandestina, et avertenda damna ex Udem fu­ cetera significavit: Capitis Is qui observantiam nestissima suboritura, quid consilii dandum, eas in regiones vix aut nc vix quidem induci aut praescribendum sit. posse ob invincibilem Sinarum illius legis igno- | Ad haec clarius, atque accuratius enodanda An. C. iSai An. C. iSh ^38 COLLECTANEA dubia iuvcrit animadvertere : Eminentissimis Patribus incredibile videri, persuasionem in f. dubio memoratam tantam vigere apud si­ nenses, ut communis existimari possit: nempe ex sponsalibus, et copula clandestine habita non iis ereptam esse facultatem ad alia vota teanseundi. Etenim cum Sacra Congr. legem eo capite comprehensam explicandam iis genti­ bus, quoties sese occasio obtulisset, praescri­ pserit: cumque compertum sit, quanto Vos studio ac sollicitudine S. C. consiliis, manda­ tisque morem gerere consueveritis : ac prae­ terea post accepta consilia ac mandata huius­ modi, per nonnullos annos nihil a Vobis de persuasione illa renunciatum sit ; iure Emincn­ tissimi Patres arbitrantur, missionarios ac catechistas doctrinam Capitis Is qui non semper quidem, sed pro re nata tradidisse fidelibus nonnullis, hosque aliis tradere deinceps potuis­ se. Ac certe vestrum unus narravit: — missionarium quemdam ceteris clarius coram multis hominibus primariis palam docuisse sponsalia post copulam carnalem inter sponsos habitam, ex legibus Ecclesiae indicari debere tamquam matrimonia, nisi contrarium certo demonstre­ tur. — Quo quidem facto facile intclligitur, alios missionarios idem minus dare tradidisse, et primarios illos viros regulam Ecclesiae gra­ vissimam facile cum aliis fidelibus communi­ casse. Erunt igitur non multi, sed erunt ta­ men, apud quos persuasio illa non vigeat ; erunt plurimi, apud quos ea vigebit. Stabit ergo persuasio illa pede uno, cadet altero. Videte igitur, Ven. Fr., utrique fidelium generi congruis consiliis, ac documentis pro­ videndum. Quod ut accurate succedat, ob ocu­ los vestros proponite, quae in elucidando ca­ pite Is qui affert P. Pirhinghius sacrorum ca­ nonum explicator probatissimus. Namque ille in lib» IV Decretal. Iit. i Sect, i § 5 post memoratam Gregorii IX. regulam, seu prae­ scriptionem, haec addit: < Ratio est, quia Ec« desia ex carnali copula praesumit in sponsis « coniugalcm consensum ad excludendum pec< catum, quod scilicet sponsus ct sponsa non < fornicario, sed affectu maritali se invicem « cognoscere voluerint, quia delictum non est < praesumendum, ct haec est praesumptio iuris < et de iure, idest omnino certa ct indubitata, « contra quam non admittitur probatio; ct con4 sequenter non audiretur sponsus asserens, < sc non cognovisse sponsam affectu maritali, 4 vel animo contrahendi matrimonium cum illa, 4 (Covarr. in Epitome Lib. IV Decret, p. [. 4 Cap. IV, § 1, num. i et 3). Confirmatur, 4 quia copula carnalis sequuta post sponsalia 4 de futuro est sufficiens signum consensus dc 4 praesenti in matrimonium ; ct sponsi per «eam censentur sibi invicem tradere: quae < praesumptio habet locum in foro contcntio< so et iudiciali tantum , non autem in foro < conscientiae, ct poenitentiali· Unde si spon« sus vere cognovisset sponsam non affectu < maritali, sed fornicario, non esset verum ma< trimonium in foro poenitentiali, ct coram « Deo, quia Papa non potest facere ut sine 4 consensu expresso vel tacito sit verum ma< trimonium; Hostien. hic coi. 2 in fine; Fa· 4 gnan. hic num. 6 et γ *. Hactenus P. Pir­ hinghius, qui hanc doctrinam exhibens, affir­ mat camdcm esse apud omnes canonum tra­ ctatores pervulgatam. Hic igitur state, hic hae­ rete. Nempe in iis etiam regionibus, in quibus Tridentinum de Matrimonio decretum promul­ gatum non est, si sponsus ac sponsa non ma­ ritali affectu, sed fornicario invicem coiverint, non ideo eorum sponsalia in verum matrimo­ nium transire coram Deo; ac propterea coram Deo, sive in conscientiae foro, iisdem ereptam non esse facultatem ad alia transeundi vota si se legitima occasio praecedentium sponsa­ lium dissolvendorum obtulerit. Ceterum in forum externum ac iudiciale diducta si copula sit, possent iidem ab eccle­ siastico indice legitimorum instar coniugum haberi : atque idcirco, quoad alter eorum vi­ xerit, a quovis alio matrimonio prohiberi, quia est hacc praesumptio iuris et de iure, idest certa omnino et indubitata, contra quam non admittitur probatio: et consequenter non au­ diretur sponsus asserens, se non cognovisse sponsam affectu maritali, vel animo contra­ hendi matrimonium cum illa. Quae cum ita sint, septimo Dubio hac ra­ tione S. C. respondendum censet: nempe — Si in praefatis regionibus, ubi publicatum non fuit decretum S. Concilii Tridentini, duo sponsi carnalem inter sc deinde habeant copulam, eam tamen non ex affectu maritali, sed affectu illi­ cito ac fornicario: haec eorum copula mini­ me transire facit praecedentia corumdem spon­ salia in verum matrimonium coram Deo; scu in foro conscientiae liberi manent, atque po­ terunt, si praedicta eorum sponsalia cx aliqua legitima causa dissoluta fuerint, nuptias alias licite inire. Nihilominus si eorum copula in foro externo, ct iudiciali probetur, poterunt iidem cx praesumptione iuris et de iure, con­ tra quam non admittitur probatio per eccle­ siasticam potestatem adigi ad sc sc habendos tamquam veros coniuges, quibus, vivente con­ sorte, quodvis connubium interdictum sit, cx Cap. 70 De Sponsahb. ct Matrim. — (t). Sed gradus faciendus est ad alterum eno­ dandum dubium, quod octavum in serie pro­ positorum est, scilicet: — Quale consilium dan- (t) V. Constitutionem Constniuj muluut Leonis PP. XIII /5 Ftbr. 1S92 qua novus hac in re canon statuitur. An. C. iBif An. C. l8ü S. C. DE PROP. FIDE dum missionariis carum regionum circa mo­ dum servandum (praesertim in sacramenti Poe­ nitentiae administrationc) cum iis fidelibus, qui post sponsalia, et copulam habitam cum muliere, nuptias publice cum alia contraxerunt, quas ipsi bona fide iustas existimant validasque. — Cum huiusmodi pocnitentc hanc esse diligentiam, cautionemque observandam Emi­ ncntissimi Patres ccnsucrunt: Placide eumdem interroget confessarius utrum cum prima illa muliere concubuerit affectu motus maritali, an affectu illicito ac fornicario. Si poenitens hoc alterum respondebit, in pace dimittet, nec de validitate matrimonii deinceps contracti dubi­ tationem ullam movebit. Si vero poenitens re­ spondebit, sc cum prima illa muliere affectu coivisse maritali, graviter admonebit, eum non alterius esse maritum, sed primae, ad ipsamque redire omnino debere iuxta saepe memo­ ratam Capitis /i qui praescriptionem. Sed aliam quoque cautionem prae oculis habeant missio­ narii, videlicet si accideret pocnilcntcm huius­ modi in foro externo minime probare posse, carnalem copulam ab sc cum prima muliere habitam, ac propterca adigeretur ecclesiastici praesidis iudicio ad nuptias in conspectu Ec­ clesiae contractas in honore retinendas; id si accideret, deberet ille quamcumque poenam etiam excommunicationis tolerare patienter, potius quam certus impedimento sc irretiri ligaminis, cum altera non sine gravi culpa con­ cumbat. Nota enim est Innocentis Ili. P. M. praescriptio Cap, 44 de sent. Excomm. expres­ sa: « Si alter coniugum (ita ille) pro certo «sciat impedimentum coniugii, propter quod < sine peccato mortali non valet carnale com« mercium exercere, quamvis illud apud ecclc« siam probare non possit... debet potius ex« communicationis sententiam humiliter susti« nere, quam per carnale commercium pecca« tum mortale operari ». Ex hactenus consideratis responsum ad hu­ iusmodi II. Dubium S. C. ita complexa est: — Si quis fidelium post sponsalia ce uopulam dcin habitam cum una muliere, cum altera muliere publice matrimonium contrahat : atque in hoc statu ad missionarium aliquem in tri­ bunali Poenitentiae accedat, debebit cum in­ terrogare; an copulam istam cum illa prima muliere habuerit cx affectu maritali, an vero cx affectu illicito ct fornicario. Si alterum hoc respondebit, nullam de validitate praesentis sui matrimonii dubium ei movebit. Sin autem pri­ mum respondebit, graviter ipsum commonebit, eum maritum esse non secundae sed primae mulieris, ad camquc redire omnino debere. Ad­ ditur vero ad corumdem missionariorum in­ structionem, quod si forte homo iste probare non valens in foro externo carnalem copulam ab sc habitam cum prima illa muliere, coge­ retur hinc per ecclesiasticam potestatem cum . 439 altera muliere remanere qua cum publice ma­ trimonium contraxit, deberet poenam quam­ libet, ipsamque excommunicationem humiliter potius sustinere, quam cum altera hac muliere carnale commercium exercere non sine léchait culpa, ex Cap. 44 de sent. Excom. Statuendum nunc, quid consilii dandum vobis Ven. Fratres, ct operariis, qui in sinensi Dominico agro adlaborant, quo facilius feliciusque clandestinae cohibeantur coniunctioncs, et praecidantur scandala, damnaque funestissi­ ma, quae suboriri cx iis possent: quod erat in III. Dubio propositum. Certe negari non potest, maximam ad clandestinas coniunctiones praecidendas medelam ac praesidium in celebris Tridentini de Matrimonio decreti pro­ mulgatione ab Ecclesia collocari: et Apostolica quidem Sedes, quotiescumque conducere ca pro­ mulgatio Episcopis, atque Apostolicis Vicariis visa est, nihil reliqui fecit, quo facilem iisdem se praeberet, atque huiusmodi medicinam tali consentaneam morbo praescriberet, quod fecit in Archiépiscopaux Kioviensi, cuius exemplum vestrum unus in suis literis indigitavit, nempe Ven. Fr. Vicarius Apostolicus Cochinchinae. Verum dc Kioviensi exemplo, quod ad rem nostram maxime facit, legendum est praeda­ rum Benedicti XIV. P. M. opus de Synodo Dioeccsana Lib. XII. Cap. V. §§ S, g, 10 et t r ; ac legenda item eiusdem Pontificis Con­ stitutio Etsi Pastoralis § S de Sacram. Ma­ trim. num. 1: « Curent Ordinarii locorum, ut « Decretum S. Concilii Tridentini de reform. « matrim. in locis ct parochiis gnecorum ct al« banensium, quoties expedire viderint, cvul< getur ct publicetur ». Sed certum quoque est, sicubi promulgatum id Decreti fuerit, ibique dc praesentia parochi praescriptum observari minime potuisset, quod vel parochus deesset omnino, vel difficile adiri posset, Apostolicam Sedem declarasse, iis in locis testium praesen­ tiam satis esse ad valide matrimonia consta­ bilienda: quo si integrum decretum observari non posset, quoad tamen posset, observaretur. Iam vero Emincntissimi Patres in huiusmodi prudentem Apostolicae Sedis oeconomiam ani­ mum intendentes, itemque considerate ac me­ ditato animo perpendentes literas a vobis, Ven. Fr., iterato ad S. C. hac super re datas: cir­ cumspectantes etiam civiles, sacrasque ratio­ nes, et faciem ipsam Imperii Sinarum, quaeque eidem iunguntur provinciarum atque regno­ rum; ccnsucrunt, si id SStùo D. N. placuerit, ut quibus in locis id expedire maturo consilio indicaveritis, in iis Concilii decretum integrum rite promulgandum curetis, aut saltem quoad fieri licuerit, iuxta regulas paulo ante traditas. Quamobrem omnia et singula matrimonia, quae posthac celebrari contigerit apud Sinas, ut valida nominentur ct sint, ineunda erunt coram parocho, aut missionario, aut alio quo- An, C. 182: 2t 440 COLLECTANEA An, C, vis legitime designato, ac duobus vel tribus, iisque quoad licuerit, christianis (r). In iis vero 755 locis in quibus integrum non possit promulgari S. C. de Prop. F. /2 I'ebr. 1821 (C. G.) Λ'"1/■t;· ·· Decretum, vcl, si promulgatum sit, parochus tamen, vcl alius rite designatus absit, vcl fa­ — Hibskniae — Quoties Ordinariis expedire cuiiom r. in Domino visum fuerit ut denunciationcs, vcl ciles ad eumdem aditus non sint, iniri quidem possint coniugia, etsi absque parocho, coram omnes vel carum aliqua, remittantur, λι'Α/7 duobus saltem testibus, iisque si fieri possit quacumque de causa accipiant, veluli decretum christianis; ira tamen contrahentes, nc Sacra­ fuit anno ιγ5ο (28 lulii) (2) et renovatum per menti dignitas vilescat, obligentur lege sistendi encyclîcam anno 1768 (20 Aug.) ad omnes sc coram missionario vcl parocho quandocumHiberniae Ordinarios (3). que reduci, ut rite ab eo benedictionem acci­ piant. Missionarius autem vcl parochus redux, 756 quando sibi dc consensu coniugum constite­ rit, antequam coniugcs benedicat, cos condo­ Decr. Gen. S. R. C. 3 April. ,821 cefaciat, ciusmodi benedictionem ad ritum uni­ Quum abusus nonnulli sensim irrepsisse con· rimn ccdc»< » • · . · ·· icrvinJi uce, non ad validitatem pertinere coniugii ; ac spiciantur» tum adversus episcopalia lura, tum nc cr.KOf « proptcrca non committet ille ut rursus consen­ contra rectam divini cultus disciplinam, licet ,ura bc?: alias per S. R. C. dc iis fere omnibus edita sio per nova verba exprimatur. fuerint decreta: nc in dies magis invalescant, Tandem nc Decreti Tridentini memoria, iusque obsolescat, cupit S. C. ut quoties sc eiusdem Sacrae Congregationis Secretaries pro dederit occasio, missionarii illud popularibus sui muneris officio dubia quae sequuntur Ernis sibi commissis explicent, ac iuxta regulas modo et Rrîiis PP. in ordinario Conventu enodanda expositas declarent. Expedit enim, ut ipsae ma­ proposuit; videlicet: i. An in Ecclesiis Regularium aliisque ec­ xime adolesccntulac virgines id perceptum ha­ I beant, nc in fraudem induci, ct occultis, vim­ clesiis exemptis recitandae sint Collectae ab Or­ que nullam habituris nuptiarum promissis, sc dinario loci praescriptae? ad ullam pellici turpitudinem patiantur. 2. An liceat clero earumdem ecclesiarum Atque haec via ct ratio est, quam retinendo ab iis recitandis cessare pro lubitu, antequam existimat S. C. inordinatas ac clandestinas con­ Ordinarius id iusscrit. 3. An, iubcnlc Ordinario, ut quibusdam junctiones praefocari, Deo dante posse, ac ma­ gno sacramento suum honorem , unde apud : solemnitatibus, vel in alio peculiari casu, sonus plurcs deciderat, redintegrari. aeris campani omnium ecclesiarum edatur, praefatae Ecclesiae quamtumvis exemptae cius Quam S. Congregationis sententiam SSiïio Dfio nostro PIO divina prov. Papae Septimo mandato parere teneantur ? relatam per me infrascriptum Secretarium eius­ 4. An praeter consuetas usuque receptas dem Sacrae Congregationis in Audientia ha­ SS.Sacramcnti expositiones, extraordinariae quo­ bita dic 14 Januarii 1821, Sanctitas Sua bc- | que in ecclesiis exemptis fieri possint absque li­ nigne approbavit, ct omnino servari iussit. centia Ordinarii ? 5. An liceat in expositione SS. Sacramenti lumen aliquod eo artificio collocare n parte po- E«po*hioncss 754 stica spherae, ut recta illuceat in ipsam Sacra­ s· c· de Pr°P- F· r - Febr- 'S'21 (C. G.). tissimam Hostiam, quae exinde lucida appa­ in domibu, pn. - Hiberniae - Sc darsi alcun provvcdimcnto reat ? Reprobatur eo?· intorno olle confessioni delle donne (ncllc case 6. An toleranda vcl eliminanda sit consue­ melodo super* private) scnr/alcun framezso. tudo, quae in dies invalescit, superimponendi imponendi Ta­ bernaculo Rcli· R. Arbitrio Episcopi, qui perpensis iustis Sanctorum Reliquias pictasque imagines Ta- q^ia» vel lmi>causis, ct concessa facultate ad audiendas fuc- bernaculo, in quo Augustissimum Sacramen­ minarum confessiones in domibus privatis, in· tum asservatur, ita ut idem Tabernaculum pro iungant confessariis nusquam confessiones foc- basi inserviat? in l.iti-j > minarum recipere sine cratibus, vcl alio quovis 7. An liceat titulo specialis devotionis Li­ Nihil mutandum. opportuno repagulo, exceptis infirmis in lecto taniis Sanctorum vtl Laurctanis aliquem ver­ recumbentibus, quo in casu porta cubiculi pa­ siculum addere; vel novas litanias, dc quarum tens sit ita ut confessor ct pocnitens sint c adprobationc Ordinario nullatenus constet, in ecclesiis canere vcl recitare ? longinquo visibiles. (f) V. Instr. S C. de Prop. Fide 2; lunii i8)O. (2) En verba : « Quotiescumque in matrimoniis ce• lebrandls Episcopi expedire indicaverint, ut denun« dationes remittantur, nihil quacunque dc causa ac« cipiant ». (j) Haec ibi : « Monendi erunt (Episcopi) gratis ab ■ iis remittendas esse, cum id expedire consuerint, puα blicas denunciationcs quae ante matrimonii celebra« tionem fieri debent ». S. C. DE PROP. FIDE Et S. R. C., rc mature diligcnlcrquc dis­ cussa, ad relationem infrascripti Secretarii, re­ spondendum ccnsuit ut infra; videlicet: Ad i. Affirmative. Ad 2. Negative. Ad 3. Affirmative. Ad 4. Negative; ct serventur decreta hac super rc pluries edita. Ad 5. Negative ; cl servetur Instructio iussu s. m. Clementis PP. XI, evulgata dic 24 lanuarii 1705, pro Expositione SS. Sacra­ menti, occasione Orationis Quadraginta Hora­ rum § VI (1). Ad 6. Assertam consuetudinem tamquam abusum eliminandam omnino esse. Ad 7. Negative ; ct serventur omnino De­ creta Sacrae Congregationis ; curentque Ordi­ narii colligere ct vetare formulas quascumque, tam impressas quam manuscriptus, Litaniarum dc quarum approbatione non constat. Et quoniam dc Litaniis sermo est quum Sacrae Congregationi innotuerit aliquibus in Ecclesiis, praesertim occasione Orationis Qua­ draginta Horarum, libellos adhiberi, in quibus vcl peculiarium Sanctorum nomina addita con­ spiciuntur, vel unus aut alter versiculus in pre­ cibus desideratur; idcirco Sacra Congregatio, inhaerendo memoratae Instructioni Clementis PP. XI § XXIX, praecipit nc alii adhibeantur libelli, nisi typis Reverendae Camerae Aposto­ licae impressi vcl eisdem plane conformes. Atque ita respondit. Dic 3t Martii 1821. Et facta dc praemissis omnibus Sanctissi­ mo Domino Nostro Pio VII Pont. Max. rela­ tione, Sanctitas Sua Sacrae Congregationi re­ sponsa approbavit confirmavitque ; atque, ut cunctis pateant, Decretum Generale desuper ex­ pediri typisque evulgari mandavit. 757 4P An. C. 1821 mae Unctionis, si aegrotent, et SStfii Viatici, nisi quoad Viaticum obiiciatur consuetudo, qua iis qui extremo supplicio mox punientur dene­ gatur, de qua quidem consuetudine nihil hic pronuntiatur. 758 De S. CommaS. C. S. Officii 9 Afaii 182t. - Kentucky- mone percipien· da ante matri­ Passim ad Matrimonium se afferunt, qui ne­ monii celebra­ dum communicant; licctnc hoc sacramentum tionem. dare antequam communicent ? Communiter accidit quod, post contractum matrimonium, ad vomitum redeant cunctaque negligant. R. Animarum pastores totis viribus m id incumbere debent ut nupturi rite in catholicae doctrinae rudimentis sint instructi, peccata sacramentaliter confiteri, sacraeque mensae acce­ dere consueverint, atque curare ut matrimonii celebrationi Sacram Communionem, purificatis animis perceptam, adiungant. 759 S. C. S. Officii 9 A/aff 1821 — Kbntuky — i, Estne usura omni iuri, etiam naturae, contraria? 2. Quomodo se geret confcssarius qui .... usuras (quasdam) putans prohibitas, mandatum acciperet ab’ Episcopo nullam in publico men­ tionem faciendi cius materiae? R. Ad i. Affirmative. Ad 2. Quoad doctrinam Ecclesiae quod cx mutuo vi mutui non potest percipi usura aliqua illam silentio praeteriri non posse. Quoad deci­ sionem casuum particularium in quibus vcl cx alio titulo diverso a mutuo, vcl vi contractus alterius indolis proventus legitime percipi asse­ ritur, parere Episcopo posse ct debere. Dc Ecdcftbc doctrina quoad usuras tradenda. S. C. S. Officii p Afan 1821 — Ken­ tucky — Qui consuetudinarii sunt, recidivi, salutis incurii, Sacramenta per annos relinquen­ tes etc. morbo correpti sacerdotem advocant, datis signis quibusdam infirmis quidem ct va­ lide suspectis; quae Sacramenta ipsis ministrari absolute debent, supposito mortis periculo? quae negari? Quid si talis infirmus necdum primam Communionem fecerit? R. Consulat (missionarius) probatos aucto­ res. Meminerit tamen in mortis articulo quem­ libet fidelium, qui signa dat resipiscentiae, a quoliber sacerdote absolvi de quibusvis pecca­ tis ct censuris posse, et neminem tunc repelli a participatione Sacramentorum, nempe Extre­ Circa causa* S. C. de Prop. F. 26 lunii 1821 (C. P. dispensandi ab pro Sin.) —Sure Hues* — i. An distantia de­ interpellatione coniugls infidecem dierum itineris sit sufficiens ut Vicarius Ap. possit dispensare ab interpellatione coniugis infidelis. 2. Utrum, praeter nimiam distantiam coniugis infidelis, et ignorantiam ubi ille sit, adsint aliae causae in quibus Vicarius Ap. possit dis­ pensare, maxime quando praesumitur, si fiat dicta interpellatio, gravia damna secutura esse christianis. R. Ad utrumque: Servetur Bcncdictina Con­ ii) Haec ibi: « Ardano sopra 1’altare almcno venti «lunii continuamcntc, cioè sei candclc d’una libbr.i, « tre per parte dai lati della Croce, cd otto candele « dalla parte superiore, con akrc quattro dai Uti dcl« l’ostensorio, nclla cui parte opposta non si ponga « onnlnamentc lumc alcuno ». Collectanea S. C, de Prop. Pide. Vol. I. 760 M An. C. iSar 442 COLLECTANEA An. C. ijj! scitutio hta die 16 lanuarii 1745, quae incipit: Maioris Hebdomadae, peragi studeant, servatu In suprema Catholicae Ecclesiae (1). I forma parvi Ritualis s. m. Benedicti Xlli, anI no 1724, iussu editi; quoad alias paroecias, quae clericis destituuntur, indulgerc valeant, 761 ob populi commoditatem, ut parochi (petita « S· R· C· 3' fulii 1821 — 1. An tole- quotannis venia) feria V in Cocna Domini Mis­ et»!omaio panda sit consuetudo vigens in quibusdam ρα­ sam lectam celebrare possint, priusquam in π» beMorrudit. .. 1 , , ,. * rocciis, praesertim m ruralibus, celebrandi per Cathedrali vel Matrice conventualis incipiat. parochum Missam lectam feria V in Cocna Do­ Et ad Secretarium cum SSrTio. mini, quin peragi valeant eadem feria ct se­ Ad 2. Quoad Episcopos ratione Ordinatio­ quenti cactcrae ecdesiasiasticae functiones prae­ nis servetur praescriptum Pontificalis ct decre­ scriptae, ob clericorum defectum: vel potius tum S. C. diei 2 1 Martii 1744 in Bergomensi, abolenda ? et Missa incipiatur a Prophetiis; ct quoad alios, 2. An in Sabbato Sancto Missa ab Episco- i si qui privilegio gaudent, more solito, sed sine po privatim celebranda in domestico sacello Introitu, post Campanarum sonitum. ratione Ordinationis, vel ab aliis sacerdotibus Ad 3. Affirmative, iuxta votum, videlicet: (si qui sunt) qui huiusmodi privilegio gau- | Consulendum SSiho pro revocatione cuiuscumdeant, inchoanda sit a Kyrie, vel a Pro­ que indulti celebrandi privatim in Sabbato San­ phetiis. cto, firmo tamen singulari privilegio aliquibus 3. An ad eliminandos abusus, si qui irre­ ecclesiis, peculiaribus attentis circumstantiis, pserint, sit consulendum SSrito pro revocatione concesso unam vel alteram Missam lectam ce­ cuiuscumque indulti celebrandi privatim eam- lebrandi post unicam solemnem dc dic, sicut dem Missam, firmo tamen remanente singulari in dubio. privilegio aliquibus ecclesiis peculiaribus attentis circumstantiis concesso, unam vel alteram Mis­ 762 sam lectam celebrandi post unicam solemnem de die. S. C. S. Officii r Augusti 1821. — Quo mi R. Ad i. Affirmative, ct ad mentem: Mens ritu assistet sacerdos matrimoniis in quibus pars ·»4»:<»·ί est ut locorum Ordinarii, quoad paroecias, in una est acatholica? Licctnc proferre formam, bibendo». * quibus haberi possunt 1res quatuorve saltem cle­ dicere preces, benedicere annulum sponsae hae­ rici, sacras functiones feria V et VI, ac Sabbato | reticae? — R. Negative. (1) Dicta Constitutio ita se habet: « In suprema ca­ tholicae Ecclesiae administrarione etc. Quoniam autem saepe contingit, utriusque sexus infideles, iudacos, ct tureas huiusmodi, post contracta gentili ritu matrimo­ nia, vel maritum uxorem, vel uxorem virum scu ma­ ritum, ut Catholicam Religionem amplecti possint, deserere aliosquc captivos factos a propriis finibus ct propriis coniugibus in alias regiones transferri; atque adee^ dictis utriusque sexus infidelibus, iudaeis et tur­ eis ad fidem catholicam conversis deesse modum ct opportunitatem, vel quia interdum in hostilibus ct bar­ baris provinciis , ad quas nc nuntiis quidem patet ac­ cessus, commorantur, vel quia ignorant prorsus in quibus regionibus sint, vel quia itineris longitudo ma­ gnam affert difficultatem ad monendos intcrpcllandosque utriusque sexus coniuges an cohabitari velint sine contumelia Creatoris; atque hinc fieri ut non minima novis hisce matrimoniis objiciatur difficultas, qua ob­ stante, saepissima ct gravissimi damna consecuta sunt; eapropter exponentes praefati, ut hisce incommodis remedium afferre possint, per Nos opportune provideri, ct, ut infra, indulged summopere desiderant. Nos Igitur, dictos exponentes specialibus favoribus ct gratiis prosecui volentes, ct eorum singulares per­ sonas a quibusvis excommunicationis, suspensionis ct interdicti, alilsquc ecclesiasticis sententiis, censuris et poenis, a iure vel ab homine quavis occasione vel causa latis ct quibus quomodolibct innodati existant, ad effectum praesentium dumtaxat consequendum ha­ rum serie absolventes, ct absolutas fore censentes, huiusmodi supplicationibus inclinati, de Venerabilium Fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium in lota re­ public! Christiana generalium Inquisitorum adversus haereticam pravitatem auctoritate Apostolica deputa­ torum consilio Fraternitati tuae et pro tempore exi­ stent! Nuntio Veneriarum, ut cum quibuscumque utrius­ que sexus neophytis vel infidelibus, vel iudaeis, vel tureis, aliisque personis cuiuscumquc sectae huiusmodi in dicto loco pio (civitatis Veneriarum) pro tempore existentibus, seu in illum prius receptis et admissis, ac postmodum inde egressis, vere ad fidem conversis, qui ante Baptismum matrimonia, ut praefertur, con­ traxerint, ut eorum quilibet, ctiam superstate coniuge infideli, iudaeo ct turea, etiam cius consensu vel re­ quisito ct non cxpcctato, vel minime requisito; dum­ modo ctiam tibi constet summarie ct cxtraiudicialitcr coniugem absentem moneri legitime non posse, aut monitum intra tempus in monitione praefixum, suam voluntatem significare neglexisse; matrimonium cum quovis fideli ct catholico, praemissis prius proclamationibus scu dcnunciationibus a Concilio Tridcntino praescriptis, in faciem Ecclesiae rite contrahere, ac carnali copula consummare, ct in matrimonio sic contracto quoad vixerint remanere libere ct licite pos­ sint, auctoritate nostra Apostolica dispenses ct induigeas. Praeterea matrimonia inter neophytos huiusmodi ct alios fideles ct catholicos alias rite contracta, et­ iamsi postmodum innotuerit priores coniuges infideles ve! tureas, aut iudaeos, nonnullis legitimis impedi­ mentis detentos, suam voluntatem significare minime potuisse, vel ad fidem ctiam tempore secundi ma­ trimonii conversos fuisse, ullo unquam tempore re­ scindi minime debere, sed illa semper firma, valida ct inviolabilia cxistcrc ct fore, dicta auctoritate decer­ nas ct declares plenam ct amplam facultatem ct po­ testatem, eadem auctoritate, tenore praesentium tribui­ mus ct impertimur ; salva tamen semper in praemis­ sis auctoritate Congr. eorumdem Cardinalium. Non obstantibus etc. An. C. i8j! S. C. DE PROP. FIDE 443 in omnibus ferme apostatarum familiis adsunt aliqui utriusque sexus fideles, ut uxores, liberi, 763 famuli ct inferiores domestici, qui Religionem Aapmnornm S. C. de Prop. F. 6 Sept. 1S21 — Sut- adhuc observant, a superstitionibus abhorrent, pcri* crudi"! Chuks — Sunt quaedam scholae, praesertim multumque desiderium ostendunt ut parentes, pttiDt. rurj c[ jnlcr montes, ubi libros religionis pueri aut hi qui primatum in familia gerunt, conver­ Christiani docentur; at simul ctiam illis expli­ tantur, et omnia superstitiosa signa evellant. cantur libri paganorum ; ideo autem, his per­ Non raro autem contingit ut missionarii pos­ secutionis temporibus, dictos libros simul cum sint sine periculo ad has domos accedere, ct libris religionis docent magistri christiani, quia in illis aliquandiu hospitari; quo in casu, si timent nc coram magistratibus civilibus accu­ huiusmodi domos ingredi renuant, et dictorum sentur quod libros Christianae religionis pueros Christianorum Confessiones in illis domibus non docent, et perinde damna patiantur, atque ob audiant, dicti christiani qui Religionem obser­ hanc causam solent etiam in eorum collegiis vant, omni spe destituuntur Sacramenta susci­ cum pueris christianis gentilium pueros docere piendi, quia illi, et praesertim mulieres, his ut nimirum in casu quo accusentur apud prae­ persecutionis temporibus difficillime possent ad fectos, facilius probare possint sc non religio­ alias domos sc conferre, ut sancta Sacramenta nis Christianae, sed paganorum libros docere suscipere possint. In his igitur et similibus cir­ solitos esse, sicquc persecutionis pericula faci­ cumstantiis respondi, S. Congregationem non lius vitare possint: dicunt tamen sc non su­ prohibuisse missionarios ne praedictas domos perstitiones docere sed tantum characteres, quin ingrediantur, sed missionariis fas esse huius­ sensum superstitiosum characterum pueris ex­ modi domos ingredi, sicut fas est ingredi domos plicent, quem superstitiosum sensum saepissime paganorum causa illos adhortandi ut convertan­ contingit ut nequidem ipsi magistri intelligant. tur, aut etiam causa administrandi Sacramenta Porro hic abusus difficile nunc impediri pot­ veris christianis qui in eis sunt, si aliter Sa­ est, quia secus nullus est magister Christia­ cramenta illis administrari non possint : dum­ nus qui Christianorum pueros audeat docere, modo ubique declarent obligationem omnibus estque periculum ne si rigide id prohibeatur, superstitionibus renuntiandi, futurum alioquin multi pueri Christianorum a tepidis eorum pa­ ut nec Ecclesiae Sacramenta suscipere, nec ae­ rentibus mittantur ad scholas paganorum ubi ternam salutem consequi ullatenus possint. Qua non tantum paganorum libris studere sed etiam » declaratione facta, non prohibui missionariis superstitiones facere cogentur... Cum ego non quin in illorum apostatarum domibus aliquan­ debeam hanc causam definire, rogo humiliter diu hospitentur, ut possint in aliis cubiculis, S. C. ut iudicet an id tolerari possit. Quod ubi nullae sunt superstitiones erectae, illorum, si S. C. indicaverit id tolerari nullo modo qui non apostatarunt Confessiones audire, qui posse, rogo ut dignetur clare prohibere missio­ secus peccata sua confiteri non possent. Non nariis nc huiusmodi scholas tolerent in suis di- permisi tamen illis ad eas domos se confugere slrictibus. causa facilius vitandae persecutionis, quod illi­ R. Magistros non esse inquietandos, dum­ citum esse clare declaravit S. C.; neque etiam, modo in sola instructione scribendi et legendi ob scandalum quod oriri potest, permisi illis sese coarctcnt. Missam celebrare in huiusmodi apostatarum domibus, in quibus erectae manent supersti­ tiosae tabellae : et multum illis inculcavi ut 764 curent, quantum fieri potest, ut Christianorum Deadminhm· S. C. de Prop. F. 6 Sept. 1821 (C. P. administrationem peragunt in illis domibus ubi lotam fidelibus PRO SlN.) ----- SUTCHUKX ----Unum CSt 111 illa nulla sunt superstitiosa signa erecta. Verumtado«*fui.!llaru,n (circa apostatas) Sacrae Congregationis instru­ men humiliter rogo S. C. ut dignetur declarare ctione (V. n. 723) quod pluribus in locis ob­ quomodo sc gerere debeant missionarii io enar­ servatu difficile admodum videtur: nimirum ratis adiunctis: ct etiam, an licet missionariis S. Congregatio videtur prohibere missionariis in praedictis apostatarum domibus Missam ce­ accessum in illas Christianorum domos qui gen­ lebrare, in cubiculis ubi nullae sunt supersti­ tilium superstitiosas tabellas destruere nolunt ; tiones erectae, ut possit Sacramentum Eucha­ haec prohibitio, si ex parte multum tuetur de­ ristiae administrare his qui nullo impedimento corem religionis Christianae, quia inde evidenter prohibentur, et qui secus non possunt satisfacere constat nullam esse posse conventionem Christi praecepto communicandi saltem semel in anno; cum bclial, atque etiam evincitur impossibile 2. Utrum saltem id liceat, ut possint SS. Viati­ esse duobus dominis sibi invicem oppositis ser­ cum administrare infirmis qui secus sine SS1Î11 vire, cx altera parte quandoque obest quomi­ Viatici sumptione mori periclitarentur. nus multorum Christianorum, per quos non stat R. Secluso scandalo et religionis dedecore, quin superstitiosa illa signa destruantur, spiri­ licere sacerdotibus et ministrare Sacramenta, tualibus necessitatibus succurri possit. Etenim et ctiam Sacrum facere, pro satisfactione prae- An. C. tôaî COLLECTANEA cepti paschalis, ct ministrare viaticum in cu­ biculo ubi superstitionis signa sublata fuerint. 765 QrioiJ eontn ci«m ioo. R. Responsum ad quaesita atque difficultates Fr. Maurilii Mariae Stabellini continetur in ipso § i 5 facultatum, ubi in fine habetur : ct hos in foro conscientiae tantum, Circa quam clausulam die 26 Septembris 1696 fuit dictum a S. C. ca verba: ethos in foro conscientiae comprehendere omnes in prima facultatis parte nominatos. Manifestum ergo est in ista facul­ tate sermonem non esse dc absolutione in foro fori seu in foro iudiciali, sed dc absolutione in foro conscientiae, adeoque harum facultatum vigorem exerceri praecisect taxative super haeresi externa occulta seu non deducta ad forum ex­ ternum iudiciale. E contra Episcopi ct Inqui- Αη· C. lit sitores non possunt absolvere haereticum nisi iudicialiter in ipsorum foro exteriori comparentem, ct ibi suum crimen confitcntem. Abso­ lutus autem sic in foro exteriori potest deinde absolvi a quolibet confessario in foro conscien­ tiae absolutione sacramentali. Absolutio data vigore facultatum de quibus loquimur pro foro conscientiae tantum immunes non reddit sic absolutos a poenis fori exterioris. Quapropter (sic decretum die 3 Januarii 1640) si velint esse tuti in foro exteriori debent sponte comparcre in tribunali S. Officii vel Ordinarii, et denuo abiurare; alias, si denunciabuntur, Inquisitores, vel Ordinarii in eos animadvertere possunt. Item i5 Maii 1669. Serio tamen monendi sunt apostatae reconciliati in foro conscientiae tan­ tum quod si redierint ad loca ubi exercetur S. Officium, remanent obnoxii poenis contra apostatas a foro externo comminatas. 772 S. C. Indulg. 12 lunii 1822. — Cum non pauci ad hanc S. C. Indulgentiis Sacrisque Re­ liquiis praepositam supplices libelli porrecti fuerint, praesertim ex Gallia ob confessariorum inopiam, pro obtinenda facultate sacramentalem Confessionem peragendi per plures dies ante Eucharisticam Communionem ad Indulgentias acquirendas praescriptam; ncc non ut explicetur an ad easdem lucrandas liceat sacra Synaxi refici in pervigilio dici festi, pro quo declaran­ tur concessae, eadem S. Cong. habita sub dic i5 Aprilis proxime praeteriti... censuit licere ad praefatum effectum Eucharistiam sumere in pervigilio festivitatis ; quo vero ad petitam explicationem respondendum censuit: — Firmo remanente decreto g Decembris 1763 pro iis fi­ delibus qui ad Confessionem saltem semel in hebdomada accedunt: pro ceteris autem fide­ libus, in locis in quibus ob inopiam confessa­ riorum nequeunt fideles frequenter Confes­ sione sacramentali expiari, postulantibus com­ municetur dictum decretum, et facto verbo cum SSmo, extendatur ad omnes utriusque sexus christifidelcs, ut Confessio peracta infra heb­ domadam ante festivitatem suffragari possit ad indulgentiam luqrandam, expletis aliis con­ ditionibus iniunctis, et dummodo nullius lethalis culpae post peractam Confessionem com­ missae conscii sint, nihil innovando circa in­ dulgentias ad formam lubilaei concessas, ut in citato Decreto g Decembris 1763. Factoque verbo cum SSmo, Sanctitas Sua S. Cong. votum benigne approbavit ac publicari mandavit. Dc ConfaMnc ad Indalp». tias acoairtadat pracicripu 773 Ex Litt. Ap. Pii PP. VII 24 Aug, 1822, (ad Episcopos Amkiuc. Sept.). — Memorare debent aeditui bona quae ad divinum cultum, Dc iurc Epiacoporum in to­ norum MClesui· ticorum admininotionem. S. C. DE PROP. FJ DE An. C. 1822 ncc non ad Ecclesiae ciusque ministrorum su­ stentationem oblata sunt, in Ecclesiae potesta­ tem transire ; sicut autem Episcopi cx ordina­ tione divina sunt qui praesunt Ecclesiae, ita ipsi non possunt ab eorumdem bonorum cura, dispositione ac vigilantia excludi. Quare Sacra Tridentina Synodus expresse mandavit, admini­ stratores fabricae cuiusvis ecclesiae, etiam ca­ thedralis, et quorumcumque piorum locorum singulis annis ad reddendam Ordinario ratio­ nem administrationis teneri, addens (Sess. 22. Cap. 9. de Ref.) quod etiamsi ex praecipua aliqua loci constitutione administrationis ratio reddenda sit aliis ad id deputatis, tamen cum iis adhibendus etiam sit Ordinarius. Quare si aeditui concordi animo cum Episcopo tempo­ ralia Ecclesiae administraverint, omnia pacifice ct secundum ordinem fient. 774 Decr. S. R. C. 27 Aug. 1822 — Ex Rononnuiii» cano- manorum Pontificum Indulgentia, certa quacc!hooncc»io.Ic· dam illustria honoris insignia collegiis cano­ nicorum vel a priscis temporibus adtribui con­ suevere, quibus ct Ordinis maiestas commen­ daretur magis, ct ipsa sacrorum procuratio splendidiori apparatu ad populorum animos in divinae rei venerationem impensius comparan­ dos effulgeret. Ast cum ca sit rerum humana­ rum conditio, ut quae providentissime consti­ tuta primum fuere, pravo deinceps usu atque a concedentium voluntate plane absono, infe­ liciter pervertantur, id et dc canonicalibus pri­ vilegiis ut plurimum contingere, graves undi­ que invalescunt querelae hominum ct auctoriritate ct sapientia praestantium. Nedum enim modus Pontificio Diplomate praestitutus vio­ lari conspicitur, sed id crebro honoris ac pri­ vilegii usurpari, nulla habita locorum, actuum personarumque ratione, quod primoribus cx Ecclesiastica Hicrarchia datum dignoscitur. Tanto huic malo convellendo haud semel adlaboravit Sacra Rituum Congregatio, quae ad rectam rerum sacrarum actionem ordinan­ dam est praeposita ; atque idcirco, quod prae­ cipuum abusuum id genus caput est, privile­ gium pontificalium collegiis canonicorum in­ signioribus libenter collatum, statis quibusdam conditionibus moderandum curavit, praesertim in Panormitana die 22 Aprilis 1684 ct in Ur­ binatem dic 29 lanuarii 1752. > Novis tamen ct deterioribus adhuc percre­ brescentibus adversus haec instituta consuetu­ dinibus, nonnullisque dubiis nuper delatis super usu pontificalium in metropolitans ecclesia Ba­ ren., placuit SSmo Domino Nostro Pio Pp. VII rem universam eidem S. Congregationi discu­ tiendam demandare ; quae, exquisita prius sen­ tentia S. Congregationis Cacrcmonialis Secre­ tarii, itemque Sedis Apostolicae caeremonia­ Dc pririiegio 447 rum magistri, cunctisquc rationum momentis accurate diligenterque perpensis, edendum cen­ suit decretum, quo pontificalium privilegia de­ clarentur, certisque legibus ad ritualium prae­ scriptionum normam coerceantur. Eius porro decreti articuli sunt, qui sequuntur : 1. Sacra peragere ritu pontificali de iure inhaeret dumtaxat episcopali dignitati. 2. Praelati Episcopo inferiores pontificaliter celebrant ex privilegio, sed ornatu moderatiori, statutis tantum diebus, in propriis Ecclesiis ab episcopali iurisdictionc exemptis; et tenen­ tur in reliquis omnibus adamussim servare ge­ neralia decreta Alexandri VII, a Benedicto XIV confirmata. 3. In Ecclesiis non exemptis vetantur iidem pontificalia exercere, etiamsi intercedat expressa Ordinarii loci licentia. 4. Dignitates, canonici, rectores ecclesia­ rum quocumque nomine insignium prohiben­ tur ritus et caeremonias pro Episcopis et Prae­ latis inferioribus designatas in sacris peragen­ dis adhibere, aut ornatum aliquem pontificalem induere, absque speciali Apostolicac Sedis pri­ vilegio. 5. Quodcumque privilegium ad augendum insignium quarumdam ecclesiarum splendorem ab Apostolica Sede dignitatibus, canonicis, rectoribus aut alio quocumque nomine nuncu­ patis concessum, utpote laesivum dignitati Epi­ scopali, dc iure Strictissime est interpretandum. Quamobrem nil aliud concessum intelligendum est, nisi illud quod est spcciatim expressum, neque ex induito uno altcrove privilegio trahi potest consequentia ad alia, quae singillatim descripta non fuerint. 6. Nec tamen, posito privilegio, omnia omnibus aeque competunt, sed discrimine est opus inter celebrantem ct assistentes cum in­ signibus pontificalibus. 7. Nam celebranti quaedam competere pos­ sunt pontificalia insignia; non item assisten­ tibus, dum dignitates, canonici, rectores etc. sacra sumere debent indumenta. 8. Sub gcnerico ornamentorum pontifica­ lium nomine, quae cx privilegio Apostolica Sedes insignioribus Capitulis quandoque con­ cedit, intelliguntur dumtaxat, ex pluries deci­ sis a Sacra Congr. caligae, sandalia, ncc auro ncc argento ornata, sericae item chirothecac, dalmatica, tunicclla, annulus cum unica gem­ ma, crux pectoralis sine gemma, mitra simplex ex tela alba cum sericis laciniis rubei coloris. 9. Hisce omnibus uti poterit solummodo dignitas aut rector solemniter celebrans, nisi forte privilegium noo omnia haec, sed aliqua dumtaxat insignia permittat. 10. Qui vero in Missa solemni diaconum et subdiaconum agunt, etiamsi sint dignitates, canonici etc., ncc mitram nec ullum aliud pon­ tificale indumentum, ncc palmatoriam, si illius An, C, 1822 An. C.îSaa 448 COLLECTANEA Αη· c. «ai privilegio polleant, ad Evangelium ct ad Epi­ 22. Dignitates, canonici, rectores etc. in processione SSmi Corporis Christi sacris indu­ stolam adhibere poterunt. Dignitatibus, canonicis, rectoribus etc. mentis amicti mitram manu deferant, nec caMis sa m cum insignibus pontificalibus solemniter dem caput operiant. celebrare liceat, iis dumtaxat diebus, in quibus 23. Praeterea reliqua omnia, quae non sunt celebrant vice Episcopi absentis vel impediti privilegio expressa, ut vetita censeri debent. vel vita functi, aut in quibus Episcopus assi­ 24. In Missis privatis, quoad indumenta, stit vel assistere deberet cum pluviali ct mitra; caeremonias, ministros, altaris ornatum, a sim­ in reliquis diebus, etiamsi solemnibus, celebrent plicibus sacerdotibus non differant ; sumant more solito. proinde sacras vestes in secretario, non utan­ 12. In Ecclesiis civitatis et dioecesis cum tur Cruce pectorali, unico ministro contenti insignibus pontificalibus celebrare ipsis non li­ sint, non sibi velint aquam ministrari cum ceat, nisi in maioribus solemnitatibus, assen- pelvi ct urceolo, et duo tantum candelae lu­ tiente Episcopo, et assistente Capitulo. ceant in Altari. 13. Numquam vero iisdem utantur in Missis 25. Defuncti, nequeunt in loculo efferri, nec pro defunctis, licet Episcopus assistat cum plu­ tumulari cum mitra. viali et mitra, sed celebrent more solito. 26. In corumdem funeribus seu anniversa­ 14. Si dignitas vel canonicus etc. ab Epi­ riis, super tumulo erigi solito non apponatur scopo designetur pro admittenda aliqua puella mitra. ad religiosum habitum, vel novicia expicto ty27. In insignibus seu stemmatibus familiae rocinio ad solemncrn professionem, pontifica­ mitra non apponatur, nisi solo in casu quo libus insignibus uti nequeat, nisi dc expressa expresse concessum sit in Literis Apostolicis. licentia; qua obtenta, iis tantummodo utatur, 28. Quod si super praemissis aliquod ex­ quae actioni conveniunt. oriatur dubium, hoc ad S. Congregationem 15. Cum pontificalibus indumentis cele­ deferatur, quae pro qualitate dubii providebit. brans, nec faldistorio uti potest, sed sedere de­ Si quae vero Capitula amplioribus ac prae­ bet in scamno cooperto tapete vel panno co­ ter huiusce decreti instituta privilegiis se au­ loris, qui Officio diei respondeat. cta fuisse arbitrentur, peculiaria haec iura in 16. Nequit praeterea, tam in solemni, quam S. Congregationem perpendenda deducant, ut in Missa privata, sacras vestes sumere ex al­ quod c canonicarum sanctionum praescripto tari; uti canone, palmatoria, presbytero assi­ visum fuerit, opportune decernatur. stente; salutare populum cum f. Pax vobis De quibus omnibus facta per infrascriptum loco V. Dominus vobiscum, aut trinam dare be­ S. R. C. Secretarium relatione SSrîio Domino nedictionem post Missam vel cum Sacramento; Nostro, Sanctitas sua cuncta in hoc decreto et si quae sunt alia, quae solis competunt de sancita benigne approbavit, atque in actis S. R. iure Episcopis et cx privilegio Praelatis infe­ Congr. referri, nec non Literas Apostolicas sub rioribus, dum his pontificalia peragere, statis plumbo de eodem edi mandavit. Die 27 Au­ diebus, concessum est. gusti 1822. 17. Dignitates,, canonici, rectores etc., quando parati assistunt Episcopo pontificaliter 775 celebranti, mitram solummodo adhibere pos­ ne conlnbutio· sunt, quam puriter deferre poterunt, sacris in­ S. C. de Prop. F. 26 Nov. rOfc*il , G/o· ri* «1 Credo Uf»· gui vtrnncata. S. C. de Prop. F. 29 Martii 1824 (C. Ao.C||M dopo il Vangclo in latino leggere il Vangelo in altro rito cd in nitra lingua, c che il mi­ nistro rcciti ad alta vocc in idioma volgarc Gloria, Credo etc. R. Non licere, ct ad mentem. Mens est : che il solo Vangclo, volendosi fare la spiegazione o 1’istruzione, si possa premettere come parte dei discorso, purchè la versione sia ap­ proval o legittimamente adottata. 783 S. C. de Prop. F. 29 Martii 1824. (C. G.) — Se i cattolici orientali dimoranti nei luoghi ove non esiste il parroco dei proprio rito possano seguire il rito latino durante la loro dimora nelle parrocchie latine. R. Affirmative, durante absentia Episcopi vel parochi proprii ritus, ct ad formam Con­ stitutionum Benedicti XIV Demandatam (1) ct Allatae (V. n. 395). Dc ortesU-' ki htinumn!uid tempu» unv· tibu». 784 Instr. S. C. S. Officii 16 Sept. 1824 (ad /\n po»sit n;· lier a viro toi· deli dimiui. ü fidem cooTcru chniliano ntbtre, ct vir idea convenu· alun ducere exorta. Arcuirp. Quebrgbs.) — Dubia proposita: — i. Vir ct mulier infideles plures annos vixere simul tamquam coniuges. Contendit mulier sc a viro acceptam fuisse in uxorem cum promis­ sione perpetuae cohabitationis. In huiusmodi porro promissione (accedente copula) consistit totum matrimonium inter istos infideles iuxta morem regionis. At vir negat quod talem pro­ missionem unquam emiserit, seseque liberum existimans, eamdcm dimisit cum filiis cx mutua eorum cohabitatione procreatis. Dimissa mulier Christianam religionem amplectitur, licetquc cum priore viro remanere possit absque perversionis periculo, si ille de suis promissis admonitus eis­ dem stare vellet, quaeritur an, co renuente, ipsa matrimonium cum viro christiano inire possit. Et quatenus affirmative, an prior quoque vir, si postea ad fidem convertitur, possit etiam aliam Christianam uxorem ducere. De matrimonio 2. Paulus viduus Christianus Balbinam in­ vidui chmtiifii fidelem duxit in uxorem, quae in numero Chri­ cum muliere in­ quie voit stianorum cooptari cupit, ut cum ipso matri­ fideli converti, et quit _ 1 fiho illini monium christiano more contrahat. Interim De- «« rem habuit. metrius Pauli filius cx priore uxore proveniens declarat sc rem habuisse cum Balbina. Quae­ ritur an ex huiusmodi copula cum muliere in­ fideli resultet impedimentum affinitatis in pri­ G.) — Se nella Messa parrocchialc sia lecito mo gradu. (1) In dicta Const, pro gracco-melchitis (24 Dee. 174)) sutolt Pontifex: «Licere tantummodo fratribus « Ordinis Minorum S. Francisci Custodiae Terrae San« ctie parochialia munia obire circa gracco-mclch’tas « risque sacramenta administrare in iis locorum ct tem• porum circumstantiis, quibus omnino deficiat modus • habendi parochum aut alium Antistitem gracci ritus: « nuo casu praedicti fratres emolumenta legitimo iurc « debita percipere licite valeant, et a iurisdictione An« tiochcm Patriarchae (gracco-melchitarum) nullatenus « ipsi dependeant, sed huic dumtaxat petenti teneantur « singulis annis notulam tradere animarum gracci ritus « in ca civitate scu loco existentium, utpotc quae in «reliquis eidem Patriarchae subcase intelligantur ». An. C. ι8χ| S. C. DE PROP. FIDE 3. Mulier quaedam infidelis coniugem ae­ que infidelem duxerat, quem sine causa reliquit adhaesitque viro christiano, quem ipsa facta Christiana in coniugem accipere vult. Quaeri­ tur an cum co iungi possit, spreto primo con­ iuge infideli, qui ad altas terras transivit nec verisimiliter in patriam reversurus est. An mulier ad 4. Vir fidelis in matrimonium duxit mu­ idem convena nubere porlii sa· lierem infidelem cuius consanguineam in se­ cramentalilcr vi­ ra bJcIi, qui an· cundo gradu infidelem quoque antea cognove­ IM cam In nu· rat. Quaeritur an postquam uxor eius Christia­ Inmonium duxe­ rat ctiieiui evict nam fidem amplexa fuerit, indigeat dispensa­ affinia. tione super secundo affinitatis gradu ut cum ipso sacramentaliter contrahere possit. Quomodo sc ge­ 5. Mulier infidelis viro haeretico nupta ad rere debeat nut· lionariui in cant Baptismum admitti postulat. Non obstat ma­ mulieris Infidelis >iro haeretico ritus quominus illum recipiat, ct catholicam nuptae, ct Bapti­ smum petentis. religionem profiteatur, at ipso catholicum fieri nolente. Quaeritur quomodo se gerere debeat missionarius catholicus. An baptizando mulie­ rem, permittere ut cum viro isto haeretico co­ ram ministro acatholico matrimonium con­ trahat ? An ei denegando baptismum, ansam dare ut illum ab haeretico ministro recipiat ? An ipsam baptizare ct matrimonio iungerc cum viro haeretico, quod evidenter implicat commu­ nicationem in divinis? Qmc matrimo· 6. In facultatibus extraordinariis, quas Sum­ «ù praeterita imdliftnlur in mus Pontifex concedere solet missionariis vel formula faculta­ ti· dispcniandi Episcopis in longinqua agentibus, dicitur: Dis­ in affinitate ct conunguinitate. pensandi quoad matrimonia praeterita etiam in secundo solo (gradu affinitatis et consan­ guinitatis), dummodo nullo modo attingat pri­ mum gradum, cum iis qui ab haeresi vel in­ fidelitate convertuntur ad fidem catholicam. De quo quaeritur an per matrimonium prae­ teritum (Form. In. 6) intelligenda sit coniunctio quae obtinuisset inter virum catholicum ct mulierem haereticam, vel inter virum fidelem ct mulierem infidelem, vel viceversa, ita ut praedicta facultate uti liceat quando alterutra tantum pars contrahens ab haeresi vel infide­ litate redit ad fidem catholicam. R. Ad i. Nihil propositi dubii species praeseferre dignoscitur quod ex traditis a Benedi­ cto XIV (De Syn. Dioec. 1. i3, c. 21) facilis non sit solutionis. Duo enim ibi Pontifex ponit principia: 1. Matrimonia infidelium dissolvi posse si coniugum alter ad catholicam conver­ tatur fidem, remanente altero in infidelitate ac renuente cum coniuge converso cohabitare; vel si voluerit, non tamen absque contumelia Crea­ toris; ideoque partem conversam posse inter ca­ tholicos ad alia vota transire. 2. Constare ta­ men debere dc infidelis coniugis renuentia, non ex sola praesumptione, sed per iudicialem eius­ dem interpellationem, nisi interveniat Aposto­ lica dispensatio. Iam vero quoad primam dubii partem : Re­ nuit, ut exponitur, vir infidelis stare promissis de perpetua cum praefata muliere cohabitatione, DcKcundi* nu· rtih mulieri· ad idem conterite po»t relictum virum tnlijclcm , qui ad allai Iran· nit terrai. 4$3 imo negat se huiusmodi emisisse promissa, ac proinde se verum iuxta morem regionis con­ traxisse cum ea matrimonium; negat igitur se illam habuisse, ct habere velle in uxorem. Quod, ut quisque videt, plus est quam sim­ pliciter declarare < sc cum ipsa cohabitare nolle»: sufficeret autem haec declaratio: eo er­ go magis sufficere dicendae sunt recensitae ca­ sus circumstantiae ad hoc ut liberum sit con­ versae mulieri aliud matrimonium inire. Ne­ que obstat quod mulier remanere posset cum infideli coniuge absque perversionis periculo, si ipse admonitus de promissis cum ea cohabita­ re vellet: nam et admonitus iam supponitur, ct renuere asseritur. Animadvertendum tamen est haud satis esse extraiudicialem notitiam renuentiae viri in­ fidelis ante mulieris conversionem, praesertim si nullo comprobetur authentico aut publico documento. Non enim tuto in tam gravi ne­ gotio adhiberetur fides unius dimissae uxoris assertionibus. Oportet igitur iudicialiter virum interpellare, antequam facultas fiat mulieri no­ vum ineundi matrimonium, nisi concurrant circumstantiae ab eodein Benedicto XIV in­ dicatae, ob quas utendum sit Apostolica dis­ pensatione, ut fusius dicetur ad dubium ter­ tium. Quo vero ad secundam partem dubii: Dis­ putant equidem inter sc theologi ct canonistae, quaestionemque se intactam relinquere de­ clarat laudatus Pontifex in sua Constitutione Apostolici ministerii (super abusu libelli repu­ dii conversorum a iudaismo ad fidem catho­ licam): an scilicet qui cx coniugibus in infide­ litate perseverat, in poenam suae perfidiae illi­ gatus remaneat, vel ubi coniux conversus ad alias iam transit nuptias, liber et infidelis cen­ sendus sit. Ast longe dispar est praesens casus et extra quaestionem ; non enim hic agitur dc libertate viri in infidelitate adhuc perseverantis sed de eius libertate postquam catholicam ct ipse amplexatus est fidem, ac mulier aliud iam iniit matrimonium. Quo in casu quod favore fidei concessum est mulieri, fidei quoque fa­ vore concedendum est viro, nc alioquin ansa ei praebeatur catholicam aversandi religionem, aliisque infidelibus coniugibus in infidelitate permanendi. Praecisa itaque quaestione de li­ gamine poenali, quae in praesentiarum locum non habet, res est ex communis iuris principiis deducenda. Principium autem iuris communis est: soluta a vinculoconiugali muliere, solutum remanere ct virum. Quippe vinculum est inter duo, seu duorum in unum, idcirco libertas unius libertatem infert alterius. Nec refert in­ quirere an vir revera emiserit, vel non, assertam promissionem, scilicet an verum constiterit ipsum inter et dictam mulierem matrimonium. Quandoquidem non matrimonii dubietas in cau­ sa est cius solutionis, sed renuentia cohabi- An. C. 1824 Ao. C. ΐβ24 4*4 COLLECTANEA tandi, quin imo solutio verum matrimonium supponit. Ad 2. Duo sunt distinguenda: Vel Paulus ducit in uxorem Balbinam infidelem praevia dispensatione Apostolica super cultus disparitate, vel absque Apostolica dispensatione. 2 · Vel Demetrius rem habuit cum Balbina antequam Paulus eam sibi acciperet in uxorem, vel post. Si praevia Apostolica dispensatione Paulus Balbinam duxit, etiamsi praecessisset Demetrii copula cum eadem Balbina, iam pro valido habendum est matrimonium; quippe im­ pedimentum affinitatis, praesertim cx copula illicita, ut in casu, cum non habeatur ut iuris divini, aut naturalis, scd tantum ecclesia­ stici, infideles cx mente Ecclesiae non afficit, quia Ecclesiae non subditos: ct Ecclesia di­ spensando cum parte catholica super disparilate cultus ut cum infideli contrahat, dispen­ sare intelligitur ab iis etiam impedimentis a quibus exempta est pars infidelis, ut inde hu­ ius exemptio, propter contractus individuitatem, communicata remaneat ct alteri. Fit inde con­ sequens huiusmodi matrimonium iterari non posse post Balbinac conversionem ad fidem ; semel enim validum, semper in sua perseverat validitate, neque infirmaretur pcr subsequentem copulam quam Demetrius cum Balbina habuisset, quia non inde solveretur vinculum coniugale quod est indissolubile. In hoc ergo primo casu animadvertant missionarii nc hu­ iusmodi coniuges Christiano more contrahere postulantes admittant ad novam consensus prae­ stationem, imo eos admoneant de validitate praecedentis matrimonii, ut sciant pcr sacras nuptialis benedictionis caeremonias non novum sc inire matrimonium, sed tantummodo quod iam inierunt, firmumque consistit, sanctificari. Contrarium autem dicendum est in secun­ do casu, nempe si Paulus contraxit cum Bal­ bina absque Apostolica dispensatione super disparitate cultus; tunc enim nullum ct irri­ tum fuit matrimonium, ac si contractum non fuisset, et ipsa Balbina post baptismum im­ pedimento ligaretur affinitatis. Nec refert quod Balbina, cum carnalitcr cognita fuit a Deme­ trio, adhuc in infidelitate versaretur, atque id­ circo ecclesiastico non subiicerctur impedimento; distingui namque debet affinitas, in sc ac phy­ sice spectata, ab impedimento affinitatis. Porro affinitas etiam ab infidelibus contrahitur, quia etiam inter infideles verum est quod vir ct mu­ lier per carnalem copulam una caro efficiun­ tur. Itaque ut habetur in Cap. Fraternitatis 35 quaest. io*. « si una caro fuerint, quomodo < poterit aliquis eorum propinquus uni pcrli4 nere, nisi pertineat alteri? > Igitur quia Pau­ lus pater pertinet ad Demetrium filium, per­ tinere dicendus est et ad Balbinam, ac Balbina, quia una caro effecta est cum Demetrio, per­ linere Paulo. Id tantum est discriminis, quod affinitas ecclesiasticum non parit infidelibus impedimentum; fidelibus autem parit. Quapro­ pter cum per baptismum non tollatur a Bal­ bina cius iam physice contracta cum Paulo af­ finitas haec ipsa affinitas radicaliter in ea inhae­ rens, quae eidem infideli impedimento non erat ad contrahendum, impedimentum evadit post baptismum quo subdita fit Ecclesiae, eiusque proinde legibus subiccta; impedimentum autem utique in primo gradu, et quidem iu linea recta, quia in tali se gradu et linea Paulus pater ct De­ metrius filius, ct affinitatis gradus a gradibus desumuntur consanguinitatis. Ad 3. Duo in hoc dubio asseruntur unde cius auctor videtur rationem sumere dubitandi: nempe viri pcr mulierem facta derelictio, ct eiusdem viri in alias terras transmigratio, in patriam verisimiliter non reversuri. Scd explo­ ratum est horum neutrum valere ad hoc ut mulier facta Christiana possit absque dispensa­ tione Apostolica alteri nubere, spreto, idest non interpellato altero coniugc. Et sane: Non valet primum quia cum matrimonium infide­ lium, cui nullum obstet impedimentum iuris divini aut naturalis, validum sit ct indisso­ lubile, nedum arbitraria alterutrius derelictione non solvitur, sed neque mutuo amborum coniugum consensu nec voluntate dirimi potest. Sub­ sistit igitur coniugale vinculum, nec potest solvi omissa viri interpellatione. Neque valet secun­ dum, ut hinc dici queat, cessare in casu obli­ gationem interpellationis faciendae: missionaries enim latere non debet Benedictum XIV (dc Syn. Diocc. lib. 6, cap. 4; ct lib. i3, cap. 21) i. non satis tutam in praxi appellare opinionem illam, quae ponit iudicialem interpellationem licite omitti posse quoties aut fieri rcipsa ne­ quit, aut, si fieret, nullius utilitatis fore reputa­ tur; 2. ipsumque in ea esse sententia, quam ct fuisse memorat sententiapi S. C. Concilii in qua­ dam Florentina (17 lanuarii 1722), nimirum: etiam in casu quod coniux infidelis in longin­ quas abierit regiones, aut ita latitet ut inter­ pellari nequeat, adhuc opus esse dispensatione Summi Pontificis cuius est declarare in quibus­ nam circumstantiis desinat obligare praeceptum divinum quo praedicta interpellatio videtur iniuncta. ludicio autem remittitur Episcoporum in illis Missionibus versantium, quibus facta sit facultas huiusmodi concedendae dispensationis, decernere in casibus particularibus, an concur­ rant urgentes eae circumstantiae ob quas di­ spensandum sit ab interpellationis obligatione. Ad 4. Ex his quae dicta sunt in respon­ sione ad 2 dubium patet responsio ad 4. In utroque enim agitur de impedimento affinitatis cx copula illicita, nisi quod ibi sermo erat de affinitate quodammodo passiva Pauli fidelis, quam nempe contraxerat cum Balbina non ex I proprio sed ex facto alterius, scilicet Demetrii, I hic autem dc affinitate agitur activa, cuius vi- An. C. An. C. 1824 S. C. DE PROP. FIDE dclicct auctor est ipse vir catholicus qui con­ trahere vult mulierem cuius consanguineam in secundo gradu carnalitcr cognovit. Eo ergo magis resultare dicendum est ex parte viri im­ pedimentum, et quidem in secundo, quia con­ sanguinitas et affinitas pari procedunt et com­ putantur gradu, codcmquc similiter detineri etiam mulierem, quum catholicam amplexata fuerit fidem. Itaque si matrimonium a viro fi­ deli cum infideli contractum Apostolica prae­ cesserit dispensatio super cultus disparitate, pro valido habendum est, ideoque non iterandum, post mulieris baptismum, novi consensus prae­ statione; si vero absque huiusmodi dispensa­ tione initum fuerit, quia nullum tunc fuisset ct irritum, praeexistentis affinitatis impedimen­ tum afficeret, post baptismi susceptionem, etiam mulierem, ut ipsa quoque indigeret dispensa­ tione ad valide ct sacramentaliter contrahendum. Ad 5. Missionarius in proposito casu edo­ cere debet mulierem de nullitate prioris ma­ trimonii in infidelitate initi cum viro haeretico, qui utpote per Baptismum Ecclesiae legibus subiectus, impedimento detinebatur disparitatis cultus, et si recte dispositam reperit, eam po­ test ad baptismum admittere, cum qua etiam ab habente facultatem dispensari potest, ad hoc ut, post baptismum, cum eodem haeretico viro, si nihil aliud obstet, licite nubere valeat. Nam quoad matrimonii validitatem, valide iam illud contraheret in provinciis Qucbeccnsi ct Canadcnsi ob extensionem Benedictinac declarationis (4 Novembris 1741) factam a demente XIII. Nihil autem impedire dignoscitur quominus praefatae mulieri baptismum licite conferri queat, cum, ut exponitur, catholicam ipsa pro­ fiteri velit, ipsomet viro id ei annuente, reli­ gionem. Sicuti nec urgens deesset causa cum ea dispensandi, ut viro haeretico nubat, quo­ tiescumque foret cx denegata dispensatione pru­ denter pertimescendum nc ea vel a suscipiendo baptismate averteretur, vel illud reciperet a mi­ nistro acatholico, coram quo ct matrimonium pariter iniret; quod nullo pacto permitti debet. Vetitum autem non esset catholico parocho hu­ iusmodi assistere matrimonio. Vi enim conces­ sionis dispensationis Apostolicae licitum illud evaderet, ideoque et licita parochi praesentia. Verum, ut monet Benedictus XIV (De Syn. Dioec. lib. 6, cap. 5, $ 4), iis in locis atque regionibus ubi huiusmodi matrimonia (catho­ licorum scilicet cum haereticis) aliquando con­ trahi permittuntur, expedit omnino ut Episco­ pus ad tuendum Ecclesiae decorem, ritus in I eorumdern connubiorum celebratione servandos opportune prudenterque praescribat. Atque in primis prae oculis habeat Episcopus, ac, prouti fieri potest, servari curet praxim S. Sedis, re­ gulasque ab ea praescribi solitas cum ob graves causas in huiusmodi matrimoniis dispensat, nimirum: ut matrimonium coram parocho et 455 testibus celebretur extra ecclesiam, ct omissa nuptiali benedictione, omnique ritu sacro ; ut pars catholica gravissime moneatur de obliga­ tione quam habet, quaeque nunquam ei cessat, curandi conversionem coniugis ct educationem prolis utriusque sexus in catholica religione; ac demum ut catholica prolis educatio etiam in pactum iuramento firmatum deducatur. Ad 6. Manifestum est per matrimonia prae­ terita, in quibus uti possunt Episcopi vel mis­ sionarii facultate sibi ab Apostolica Sede de­ legata dispensandi ut in dubio, intelligi non coniunctioncs quascumque etiam fornicarias, sed eas tantummodo, quae, iuxta mores regio­ num vel infidelium vel haereticorum, formam habent et figuram matrimonii, habenturque pro legitimis matrimoniis, quae tamen irrita sunt ob ecclesiasticum impedimentum secundi gra­ dus affinitatis et consanguinitatis. Intelligunrur itaque matrimonia hoc obstante impedimento nullitcr contracta ab iis qui le­ gibus subduntur Ecclesiae. Huiusmodi porro sunt matrimonia: i. fidelium cum infidelibus inita absque Apostolica dispensatione super cul­ tus disparitate : 2. catholicorum cum haereticis: 3. denique haereticorum pariter cum infideli­ bus, vel etiam inter se, quippe et ipsi Eccle­ siae legibus tenentur. Non autem intelligenda veniunt matrimonia inter utramque partem in­ fidelem. Qui enim Ecclesiae legibus non ligati, ut infideles, valide iam contraxerunt, opus non habent, neque postquam ad fidem conversi fuerint, dispensatione ut in contracto matrimo­ nio remanere possint, quia quod validum ini­ tio fuit, revalidatione non indiget. Primum autem, ct secundum dumtaxat ca­ sum ponit auctor dubii, tertium nec attingit; atque in illis duobus casibus, quia una pars iam catholicam profitetur religionem, ac id­ circo, pcr alterius conversionem, ambo coniu­ gcs iam sunt catholici, cum his dispensare li­ cite posse non ambigit, scd tantum quaerit an ad huiusmodi solummodo casus extendatur di­ spensandi facultas. Hinc patet quod ad quae­ stionis clucidationcm, etiam dc tertio casu ha­ benda est ratio, quaerendo nimirum an ad hunc quoque casum facultas extendatur, ita ut ea uti liceat, tam si una tantum, quam si utra­ que pars convertatur ad fidem. Respondetur autem, extendi. Et re quidem vera, si convertitur vel infidelis vel haeretica, remanente altera in sua haeresi, habetur casus dubii praecedentis scilicet matrimonii mixti catholicos inter et haereticos. Sicuti igitur S. Se­ des interdum dispensat etiam in huiusmodi matrimoniis ab impedimento affinitatis ct con­ sanguinitatis, sic ct illi dispensare possunt, qui­ bus concessa est facultas dispensandi cum iis qui ab haeresi vel infidelitate convertuntur ad fidem catholicam. Quod si convertitur pars haeretica, perseverante altera in infidelitate, iam An. C. 1824 An. G 456 COLLECTANEA An. C. î8i6 Sed quoniam, hisce non obstantibus san­ est casus matrimonii catholicorum cum infide­ libus, ac tunc quae graves adessent causae di­ ctionibus, abusus qui irrepserant, sensim alicubi spensandi super disparitate cultus, eadem ct invalescere persentiantur, ct nonnulli existant, gravia evaderent motiva dispensandi quoque qui pia quadam fiaudc legem eludere in ani­ super affinitatis impedimento ; si vero conver­ mum induxerint, superimponentes Reliquiis San­ titur uterque coniux, iam nec locus remanet ctorum vivificae Crucis Reliquiam, ut illas sub dubitandi de facultatis extensione, ad effectum baldachino huius praetextu deferant, prout cx repetitis ad Sanctitatem Suam ct Sacram Con­ ut cum iis licite dispensari possit. Atque haec quidem sunt quae pro Episco­ gregationem datis adversus huiusmodi abusus porum ct missionariorum instructione super precibus constat; hinc nc debitus turbetur ordo propositis dubiis respondere praecipit Summus ct in cxtrinsecis etiam honorificis, licet non Pontifex. Ea igitur veluti certam regulam et essentialibus significationibus, congrua ratio normam in expositis, aliisque similibus casibus servetur; utque vigentes adhuc abusus oppor­ prae oculis iidem Episcopi ct missionarii te­ tune abscindantur ct eliminentur, quaeque prae­ neant, ac pro opportunitate servari curent. scripta sunt debitae exequutioni mandentur, re mature diligenterque perpensa in ordinario Con­ 785 ventu habito dic 6 Maii currentis anni 1826, Effli Patres fuerunt in voto: « Dandum esse «m o, ru Tn. s· c· Indicis. 26 Martii 1825. — Quia Decretum Generale, quo, iuxta alias resoluta, rnhbfotnoxKx. prorsus impossibile est libros omnes noxios in­ caveatur ct per modum regulae ubique servan­ cessanter prodeuntes in Indicem referre, (Epi­ dae praefiniatur, ne in posterum alicubi per scopi) propria auctoritate illos c manibus fi­ quoscumque, quolibet sub praetextu solcmnitadelium evellere studeant, ac per cos ipsimet lis, devotionis, pietatis, privilegii, indulti, con­ fideles edoceantur quod pabuli genus sibi sa­ cessionis, tolerantiae, consuetudinis licet im­ lutare , quod notium ac mortiferum ducere memorabilis, quam abusum non ferendum de­ debeant, nc ulla in eo suscipiendo capiantur clararunt, liceat umquam Sanctorum Reliquias specie ac pervertantur illecebra. proccssionalitcr sub baldachino circumferre: tolerari tamen posse et permitti, quod Lignum 786 SSffiac Crucis aliaque Instrumenta Dominicae TJAio®< Decr. Gen. S. R. Congr. 27 Λ/un 1826 Passionis, peculiari horum attenta veneratione instrumente, «e — Pluries Effli Patres Sacris Ritibus praepohabitaque ratione fere universalis consuetudinis, qu m >ub 14M1. sici ad sibi allatas quaestiones, liceret necne deferantur sub baldachino, dummodo tamen id chmo dd.frc publicis in solemnibus supplicationibus, quae fiat scorsim et disiunctim a Sanctorum Reli­ fiunt occasione celebritatis Sanctorum Patrono­ quiis, quibus distinctivum hoc honoris omnino rum principalium , per civitates ct loca, ho­ non convenit : ct ad Secretarium cum SSffio>. rum Reliquias vel Spinam Sacratissimae Co­ Facta igitur de praemissis omnibus ct sin­ ronae Domini Nostri lesu Christi aut Lignum gulis Sanctissimo Domino Nostro Leoni XII vivificae Crucis sub baldachino deferre, respon­ Pont. Max. relatione per infrascriptum Secre­ derunt: SSffiae Eucharistiae dumtaxat balda- tarium, Sanctitas Sua Sacrae Congregationis chini usum competere, ad tradita per Caerc- sensum approbavit, confirmavit iussitque pro­ monialc Episcoporum, Rituale Romanum alios- mulgari, et in acta Sacrorum Rituum Congre­ que rituales libros ; ideoque, habita ratione di- gationis referri: locorum Ordinariis stricte prae­ sparitatis ritus et cultus, neque instrumenta cipiens, ut eliminandis abusibus, qui irrepse­ Dominicae Passionis, neque Sanctorum Reli­ rint, incumbant, et decreti huius observantiam quias sub pallio scu baldachino hastato de­ solertissime urgeant. ferri licere: huiusmodi delationem abusum de­ clarantes, huneque improbandam ct eliminan­ 787 dum. Quia vero ct Lignum SSffiae Crucis ct Sacratissimae Spinae Coronae Domini, prout S. C. de Prop. Fide 20 Aug. 1826 (C. G.) alia quaedam Instrumenta Passionis Dominicae — In Pekino si trovano alcuni russi (scismatici) Murcum ac»· contactu immediato SSffii Corporis Domini No­ che si portano bene c godono molio di essere :ho,lC”' stri lesu Chsisti sanctificata fuere, ciusquc pre­ present! alie funzioni ecclcsiastiche dei missio­ tiosissimo Sanguine conspersa, proindeque spe­ narî, c perô questi domundano: — < An locus ciali honoranda cultu: insuperque ca fere uni­ « sit alicui dispensationi communicandi cum versali ubique locorum ct gentium invecta con­ < ipsis in rebus divinis. Item de benedictione suetudine, sub baldachino deferri obtinuerint; < mensae: aliquando enim illos invitamus ad ideo illarum circumductionem sub bal lachino < prandium, et videndo nos nec benedicere tolerandam ccnsucrunt: congruum quippe ct « mensam nec gratias agere, scandalizantur, rationi consonum videbatur, ca reverentiae ar­ « cum sciant ipsam esse consuetudinem apud gumenta esse exhibenda Domino, quae Sanctis < nos >. R. Quatenus schismatici ct haeretici meram nullatenus praestari debent. An. C. 1826 praesentiam materialem exhibeant, et causa ho­ noris civilis, nec sc immisceant precibus et ri­ tibus catholicis, tolerari posse. Quatenus vero in religiosis functionibus proprios ritus adhi­ berent, aut nostris sc ritibus immiscerent, non licere ct non esse permittendum. Laudandos tandem missionarios quod in casu preces omi­ serint. 788 Ûra quorum- ^57 S. C. DE PROP. FIDE Instr. S. C. de Prop. F. 20 Aug. 1826 fractu· icu an· Cum ad Sacrum Efîiorum PP· Consilium Re· :u’ peniione·. jjgjonj Propagandae nonnullae delatae sint quae­ stiones dc censibus quibusdam qui Macai ct Pequini initi sunt, consuerunt Emi PP. muneris sui esse rem universam perpendere, ac diligen­ tius examinare. Id vero cum illi, ut solent, prae­ dare perfecissent, ac de rc diutius délibérassent, tandem singulis propositis quaestionibus respon­ dendum esse decreverunt in eam formam, quae infra describitur, quaestionum ordine servato. Quaerebatur primo an deberetur imminutio fructuum, sive annuae pensionis illis censibus, in quibus pro quolibet nummorum scutatorum centenario, decem eiusdem generis nummi pro fructu solvuntur, qui fructus, ratione habita ad iniquas temporis ac locorum circumstantias, ct ad debitorum conditionem, iuslos excedere li­ mites nonnullis videbantur; S. C. considerans census istos existere in regionibus ab Urbe re­ motissimis, et Macai morari Missionum sinensium vice-procuratorcm, ab eadem S. C. de­ putatum, qui propterea facile factorum verita­ tem, ct rei universos adminiculos possit cogno­ scere, maturo eiusdem vice-procuratoris et pru­ denti iudicio negotium hoc definiendum decrevit; voluit autem ab eodem vicc-procuratorc sedulo distinguendum inter iustitiae titulum, et titulos christianae charitatis, ct cvangelicac prudentiae. Ad iustitiae titulum quod pertinet, voluit ut in quaestione definienda duo potissimum vicc-procurator consideret; primum est tempus creationis censuum: ac si cognoscat, eorum pen­ siones, quo tempore iidem creati fuerunt, iustos non excessisse limites, statuat nullum locum esse ex iustitiae titulo carumdem pensionum redu­ ctioni sive imminutioni, etiamsi, habita ratione subsequentis vel praesentis temporis, pensiones illae graves ctiustum excedentes videri possint, sicut ex eodem iustitiae titulo locum non esset carumdem pensionum ampliationi sive incre­ mento, si, habita ratione ad tempus subsequens creationem censuum, nimis exiguae ct iusto mi­ nores viderentur; quia sicuti in omnibus con­ tractibus, ita ct in censibus, eorum justitia, re­ late ad illud tempus dimetienda est quo creati fuere. Alterum quod ab eodem vice-prucuratore probe attendendum esse Sacra Congregatio de­ cernit, est, censum esse contractum quo emitur Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. /. res pretio aestimabilis ; iustum vero rerum pre­ tium vulgare, et quod cx communi usu ac ae­ stimatione desumitur, non in puncto quodam consistere, sed (iuxta) theologorum sententiam iustum vulgare pretium triplicis esse generis, scilicet maximum, medium, ct minimum, pro­ indeque triplicis generis esse posse iuslam cen­ sus (in quo contractuum genere nullum esse solet in Sinis pretium legitimum , et publica auctoritate constitutum , sed vulgare tantum) pensionem,' maximam nempe, mediam, ac mi­ nimam. Quamobrem si controversorum contra­ ctuum pensiones, tempore quo iidem creati sunt, maximam earum, quae in communi usu tunc temporis erant, non excedebant, statuat vicc-procurator eas iustas aestimandas esse, nullamque ipsis cx iustitiae titulo imminutio­ nem deberi ; at si c contra inventum fuerit, pensiones istas, tempore creationis censuum, fuisse supra maximam earum quae in communi usu tunc erant, cx iustitiae titulo ipsis immi­ nutionem deberi ab eo tempore quo praedicti census creati fuerunt. In inquirendo vero communi usu, tribuna­ lium praxis optima esset regula; verum hi.«*e silentibus, simplices coniecturae de eo quod probabiliter putatur ab ipsis decernendum fore, occasione alicuius litis ad ipsa deferendae, parvi aut nihil faciendae sunt, et aliunde communis usus et praxis erit inquirenda ; quae si innote­ scere non poterit, pro iustitia pensionis prae­ sumendum erit, praesertim relate ad pensiones censuum, qui creati fuerunt per Marchinium dudum mortuum, cum per plurcs annos Pro­ curatoris Missionum munus gessisset, quem omnes norunt optime callentem res oeconomicas et iustitiae amatorem eximium et integerrimum virum fuisse. Imminuit quidem, ut asserit vice-procurator, Marchinius ipse pensionem duorum censuum, sed id praestitit, ut viccprocurator similiter asserit, ob magnam diffi­ cultatem, quam in ipsis integris exigendis ex­ pertus fuerat, et fortassis etiam ex motivo cha­ ritatis, ct prudentis oeconomiae, qui (tituli) ut superius monuimus, alii sunt a motivo iustitiae. Haec vero recte perpendens, si noverit viceprocurator cx titulo quidem iustitiae nullam praedictis censibus pensionum diminutionem deberi: verum, habita praesentium iniquorum temporum ct circumstantiarum ratione, locum esse debere christianae charitati ct evangclicac prudentiae ad evitandas obmurmurationes, et ar­ cenda scandala, quae rei christianae ct religionis negotio non beneverterent; (hinc) aliquid prae­ dictorum censuum debitoribus vel de praeteritis, vel dc futuris fructibus condonare poterit, intra quosdam tamen limites, nc gravem oeconomiae iacturam Missiones patiantur. Eius vero erit, si id faciendum indicaverit (quod tamen iis in circumstantiis tantum faciet, in quibus chantas id exiget) debitores admonere, condonationes M An. C. 1826 An.C. i8j6 458 COLLECTANEA istas ex titulo tantum fieri Christianae charitatis, minime vero ex rigore iustitiae. Haec quoad census spectantes ad Missiones Macai; eadem vero Erhorum, et Rihorum PP. mens fuit relate ad census pertinentes ad Missiones Pcquini. Quaerebatur altero loco an census creati, qui praeter conditionem irredimibilitatis cx parte creditoris, nihil commune habent cum reli­ quis conditionibus praescriptis in Constitutione S. Pii V Cum onus, essent in omnibus iuxta camdem Constitutionem reformandi (i). Relate ad hoc, S. C. considerans, positivas et mere eccle­ siasticas leges legitimae praescriptioni subiectas esse, decrevit quaestionem hanc cx usu ct con­ suetudine Macai definiendam esse, quod ma­ turo vicc-procuratoris iudicio faciendum esse voluit. Nempe si, re attente perpensa, cogno­ verit Pianam Constitutionem, praedicta tantum conditione excepta, vel nunquam in usu Macai fuisse, vel si aliquando in usu fuit, ob contra­ riam ct posteriorem ct diuturnam consuetudi­ nem obsoletam ac legitime praescriptam cen­ sendam esse, nulla facienda erit in praedictis censibus innovatio. Si c contra notum vicc-procuratori fuerit praedictam Constitutionem non fuisse legitime praescriptam, memoratos cen­ suum contractus, nullos fuisse indicabit ob se­ quentia Pianae Constitutionis verba: Contra­ ctus sub alia forma celebrandos foeneratitios iudicamus. In hac vero nullitatis censuum hypothesi, nova opus esset eorum creatione, ct (1) In dicta Constitutione (19 Januarii 1569) luce habentur: « x. Statuimus censum scu annuum redditum « creari constitute nullo modo posse, nisi in rc im· « mobili, aut quae pro immobili habeatur, de sui na« tura fructifera, ct quae nominarim certis finibus de• signata sit. — 2. Rursum, nisi vere in pecunia nu· ■ merata, praesentibus testibus ac notario, ct in actu « celebrationis instrumenti, non autem prius, recepto ■ integro iustoque pretio. — J. Solutiones quas vulgo ■ anticipatas appellant, fieri aut in pactum deduci pro« hibernus. — 4. Conventiones directe aut indirecte ■ obligantes ad casus fortuitos cum qui alias ex natura • contractus non tenetur, nullo modo valere volumus. « — 5. Quemadmodum nec pactum auferens aut re• stringens facultatem alienandi rem censui suppositam, • quia volumus rem ipsam, semper et libere, ac sine « solutione laudemii» seu quinquagesimae, aut alterius « quantitatis vcl rei, tam inter vivos, quam in ultima « voluntate, alienari. — 6. Ubi autem vendenda sit, • volumus dominum census aliis omnibus praeferri, « eique dcnunciari conditiones quibus vendenda sit, ct « per mensem expeettri. — 7. Pacta continentia mo· « rosum census debitorem teneri ad intéresse lucri ccs« santis, vcl ad cambium, scu certas expensas, aut ■ certa salaria seu expensas medio iuramento credi« toris liquldandas, aut rem censui subiectam, sive ali■ quam cius partem amittere, aut aliud ius ex eodem ■ contractu, sive aliunde acquisitum*pcrdere, aut in ali« quam poenam cadere, cx toto irrita sint ct nulla. — • 8 îmmo, et censum augeri, ct novum creari super • eadem vel alia re, in favorem eiusdem aut personae « per eum suppositae, pro censibus temporis vcl prae• tcriti vel futuri, omnino prohibemus. - 9. Sicut etiam « annulhmus pacta continentia solutionem onerum ad • eum spectare, ad quem alias de iurc et ex natura con· • tractus non spectarent. — 10. Postremo census omnes I An. C. ihi cessariam, ter mille patacas impendisse, non levis suspicio est condonationem a vice-pro­ curatore factam multum excessisse reparatio­ nem necessariam, cum gravissimo damno rei oeconomicae Missionum. Sed nec pro necessaria reparatione praedictae domus aliquid Huctio condonare ex iustitia vi­ ce-procurator tenebatur, si, post ruinam, pars domus illius quae superfuit, capax erat inte­ grae census pensioni solvendae. Sunt quidem ex theologis, qui, speculative loquentes, aliter opinentur, sed opposita opinio verior et pro­ babilior est, et, quod pluris faciendum est, opi­ nio haec in romano foro recepta est, ex eaque ius dicunt tribunalia etiam suprema romanae urbis, ubi in pleno usu et vigore est Piana Constitutio, cuius decreti conditionem de im­ minuendis pro rata pensionibus censuum, si pars rei censitac perierit, romana tribunalia de casu tantum interpretantur, in quo pars rei censitac quae superfuit, incapax facta fuerit integrae pensioni solvendae. Itaque si pars praedicta domus, quae su­ perfuit post ruinam alterius partis, capax erat integrae pensioni solvendae, non condonationem Huctio a vice-procuratore factam, nec ullam ipsius partem S. C. confirmat, sed in omnibus penitus irritam ac nullam esse decernit, idque eo magis, si ex Huetii negligentia pars illa domus porrucrit, vel reparatio ab Huctio facta, non necessaria, sed utilis tantum fuerit. Domum vero Huetii superstitem, etiam post lapsum partis ipsius, capacem fuisse integrae solvendae pen­ sioni, evidens esc ex ipsa controversia Huetium inter ct Marchinium exorta. Quandoquidem ut ex ipsis vice-procuratoris epistolis habetur, ideo Marchinius Huetii petitioni assentiri recusavit, quia ex doctrina nunc proposita censebat nihil a ccnsualistis condonandum e>sc censuariis, si pars quae superfuit censitac rei, capax fuerit inte­ grae pensioni solvendae. Igitur pro certo habebat Marchinius, Huetii domum, etiam post lapsam cius partem, integrae pensioni solvendae capa­ cem fuisse. Si e contra pars dictae domus quae superfuit, incapax facta est ad integram solven­ dam pensionem, quod cx iam dictis incredibile omnino videtur, vel haec erit pro rata immi nuenda, vel, ut in sua integritate permaneat, sors principalis census pro rata erit augenda. praeteriti temporis fructus, utpote illegitime et iniustc percepti, eorum censuum venditoribus essent restituendi, nisi ipsis ultro placuerit cos Missionibus condonare. In hoc vero rerum statu ad vice-procuratoris prudentem oeconomiam spectabit negotium ita cum censuum vendito­ ribus gerere, ut nulla quidem fiat iustitiae lae­ sio, at simul Missionum oeconomia, minimam quae fieri potest iacturam patiatur. Tertio tandem relate ad condonationem a vice-procuratore factam census venditori Huctio, quod domus censitac pars corruerit, videtur abeo, saltem diligenter, investigatum non fuisse an fortuito, vcl potius cx negligentia et culpa ccnsuarii, pars illa domus censitae corruerit, quod verosimilius videtur, cum domus, ante­ quam in totum, vel in partem corruant, signa aliqua praebere soleant futurae ruinae, quae ali­ quando facili ratione impeditur, et raro ictu oculi ruant, nisi negligentia domini domus prae­ cesserit. quod si verum esset, nihil a viceprocuratore condonandum esset ad praedictae domus reparationem ; qua de re nullus potest esse dubitandi locus. Indubitata similiter res est, pro reparationi­ bus utilibus tantum et'non necessariis, nihil a ccnsualistis deberi censuariis. Cum vero ex teste fide digno habeatur, reparationem censitac do­ mus Huetii centum tantummodo patacis (hispanis) potuisse fieri, hunc vero ad reparatio­ nem, utilem fortasse quidem, minime vero nc« in futurum creandos, non solum rc in totum vel pro « parte perempta, aut infructuosa in totum vel pro « parte effecta, volumus ad ratam perire, sed etiam « posse pro eodem prbtio extingui. Non obstante Ion· « gissimi etiam temporis ac immemorabili, immo cen« tum et plurium annorum praescriptione. Non obstan■ tibus aliquibus pactis directe aut indirecte talem fa« cultatem auferentibus, quibuscumque verbis aut dau• sulis concepta sint. -IX. Cum vero traditione pretii « redditus extinguendus erit, volumus per bimestre ante « id denunciari ei, cui pretium dandum erit, ct post « dcnunciam, intra annum tamen, etiam ab initio, • pretium redimi posse; ct ubi pretium nec volens in« tra bimestre solvat, nec ab invito intra annum exi· « gatur, volumus nihilominus quandocumque redditum ■ extingui posse, praevia tamen semper denuncia , de « qua supra, ct non obstantibus his, dc quibus supra. « Idquc observari mandamus etiam quod pluries ac • pluries denuntiatum fuisset, nec umquam effectus • secutus fuisset. — 12. Pacta etiam continentia pre« tium census, extra casum praedictum, ab invito, aut « ob poenam aut ob aliam causam, repeti posse, omni« no prohibemus. — xj. Contractusque sub alia forma « posthac celebrandos foeneratitios iudicamus. Et ita, • illis proptcrca non obstantibus, quicquid vcl expresse « vcl tacite contra haec nostra mandata dari, remitti «aut dimitti contingat, a fisco volumus posse vindi· • cari. — 14. Hanc autem salutiferam sanctionem nc« dum in censu noviter creando, verum etiam in creato « quocumque tempore alienando, modo post publica· « donem constitutionis creatus sit, perpetuo et in omni· • bus servari volumus. — x;. Dcclirantcs pretium sc· « mei censui constitutum numquam posse, ob tempo « rum aut contrahentium qualitatem, scu aliud acci« dens, nec quoad ultimo contrahentes, minui vel au« geri ». S. C. DE PROP. FIDE An. C. 181« 789 tirao'yr'?.run' Instr. S. Poenitent. Ap. 22 Aug. 1826 — Si propongono da alcuni parrochi dclla diocesi di Gand i seguenti dubbi : 1. Se i parrochi sostituendo i loro vicari ad cantandam Missam parochialem pro grege debbano dar loro Γ elcmosina manuale dellc Messe cantate, o quelle délie Messe basse. R. Egli c chiuro che se non piaccia ai vicari di rilasciare quel di più, che porta l’clemosina 4S9 manuale delle cantate, devesi essa pagar loro dal parroco. non perche, ricusandosi questi di pagaria, cada neU’errore della proposizionc nona inter damnatas da Alessandro VII: « Potest sa< cerdos, cui Missae celebrandae traduntur, per < alium satisfacere, collato illi minore stipen« dio, alia parte stipendii sibi retenta : » ma perche essendovi l’clemosina fissa per legge dioccsana per le Messe cantate, ha diritto chi canta la Messa di esigerla. « Non est autem ratio­ nabile > dice il Card, de Lugo (Resp. L. 5 dub. 18) < quod non detur maior eleemosyna « pro Missa cantanda, quam soleat dari quando « sine cantu simplex et privata Missa recitatur >. 2. Che debba dirsi quando i parrochi destinano i loro vicari per le Messe solenni delle esequie e degli anmvcrsari. R. Su ciô convienc distinguere la mera elemosina manuale stabilita per la Messa solenne di requie, e quell’emolumento che si dà alla chicsa per tali Messe solenni mortuarie. La pri­ ma si dovra al vicario come si dovrebbe a qua!siasi sacerdote destinato a cantarle : non cos) il secundo, chc dovrà ritenersi il parroco, come incerto di chiesa, inteso nella classe d’incerti di stola nera. 3. Essendo soliti alcuni parrochi di far cantare le Messe ai vicari senza dar loro elemosina, ma cambiando con essi 1'intenzione per Messe da loro ricevute, e facendole spesso soddisfarc da altri sacerdoti con Telemosina manuale, quandoche i vicari ne aveano ricevuto elemosine molto maggiori, si cerca, se possa ciô farsi lecitamente, e qualora non lo possano, se abbiano a restituite la porzione ritenuta deilo stipendio. R. Bisogna premetterc in linea di fatto, che in questi cambi d'intenzione s’intende rilasciata hinc inde l’clemosina rispativa senza punto badare al più o al meno che essa porti; quindi pel parroco, il quale baratta col vicario 1’intenzione, addivienc queila Messa ingiuntagli dal vicario, come Messa comunc di elcmosina ma­ nuale. e per conseguenza finchè trattasi fra parroco e vicario non puô aversi ditficoltl giacchè si ha per condonata vicendcvolmcnte queila dilferenza fra l’clemosina dclla Messa delfuno e queila dell’altro. Ma nel caso aggiugncsi, chc il parroco fa soddisfarc ad un terzo la Messa che avrebbc dovuto celebrare il vicario per la clemosina ricevutane, ed in allora questo terzo sacerdote non c nella presunta idea di condo­ natione reciproca, c perciô setnbra aver diritto al pieno dclla elcmosina data per queila Messa tassativamente che ’esso applica. Sembra che il B. Liguori Theol. Mor. L 6 n, 522 propenda a negare, seguendo il Concina contro La Croix, che < sacerdos cui hodie of« feruntur tres iuiii ut celebrer, possit procurare « ut alius celebret pro ipso, promittens die « crastina celebrare pro illo qui pro sua cra- An. C. 1826 An. C i Ü16 COLLECTANEA qôo « stina Missa accepit unum iulium >, c ne al­ lega per ragione < quia hoc non posset excu­ sari a specie turpis mercimonii >. L’uso perô c contrario : e quando non siavi quel turpe mercimonio, mancando la causale, non pure che abbia luogo talc opinione. Ad ogni modo non e espediente mandare nel Belgio una risposta che ponga in combu­ stione quel clcro : potrebbe perciô contencrsi in termini assai generali la risposta, c premesso se ni pre, che non abbiavi mercimonio, c che siavi una presunta condonazionc reciproca, puô dirsi chc e più sicuro che dallo stesso parroco si soddisti alla intcnzionc ccdutagli dai vicario. Quindi su questi principii dottrinali po­ trebbe rispondersi : « Sacra Pocn. re universa mature perpensa, « respondendum censuit: Ad primum : Pcrsol« vendam vicario curato, cui demandatum est « a parocho cantare Missam parochialcm pro « grege, eleemosynam manualem pro Missis < cum cantu iis in locis rite praefinitum, nisi « aliter inter eos amice convenerit. < Ad secundum: Pro Missis in defunctorum « exequiis, vel anniversariis cum cantu celebra< tis competere vicariis eleemosynam pro Missis « cantatis legitime praestitutam ; si quid vero < praeter eam consueverit persolvi, id pro emo< lumcntis ecclesiae scu parocho debitis ce« dere existimandum esse, idque proinde ad « parochum spectare. « Ad tertium : Permutationem intentionis « de qua in casu licite fieri, dummodo constet < alteri sacerdoti dc maiori stipendio cui sponte < ct libere rcnunciavcrit ». 790 be Confirm·tlooa puerti ct· S. C. S. Off. 2J7 Aug. 1826. — i. Utrum . ... , pouth adm>ni· pueri expositi in xenodochus, qui baptizantur •inna*. sub conditione, debeant inde Confirmationem recipere. An confirmatu·, 2. Utrum persona adulta ct confirmata, sed ino'oniiif’ïucollatione Baptismi inde oritur rationabile Hum, «11 iterom dubium, ex quo sub conditione postea bapti-ηβηα··, it r· · zatur, debeat iterum confirmari. . A" 31 Quomodo se gerere debeat in hoc sebaptizato, Eu- eundo ».asu circa confessionem praemittendam miticna· coo- Eucharistiae. ,€*·’° R. Ad i. Atfirmative. Ad 2. Negative. Ad 3. Si agatur dc peccatis mortalibus rite antea in confessione sacramentel! absolutis, ex baptismate noviter sub conditione collato non importari ullum sacramentalis confessionis opus ante sacrae Communionis susceptionem ; secus praemitti debere. 791 n« Mcrn Infirmorum In àom) but i*t rato. S. R. C. t6 Dee. 1826. — Gandavkn. — 1. Sacerdotes curam animaram exercentes pro An. C flH sua commoditate, apud se in domibus suis re­ tinent S. Oleum infirmorum ; quaeritur: An, attenta consuetudine, hanc praxim licite reti­ nere valeant. 2. In parochiis ruralibus, ubi longum faciendum est iter, plerumque portatur SS. Sn- ii.untBad* eram. Eucharistiae ad aegrotos, cisquc administratur cum stola super vestem communem, absque cotta sive superpelliceo; quaeritur: An praxis illa, ubi invaluit, ct Ordinarii locorum non contradicunt, retineri possit ; et, si nega­ tive, quaeritur : An saltem Sacram. Extremae Unctionis cum stola tantum administrari possit. 3. An benedictio cum Indulgentia plenaria, CuÛho£!£\ iuxta Const. Benedicti XIV Pia Mater 5 Apri' iis 1747, impertienda sit pueris qui, defectu aetatis, primam Communionem necdum insti­ tuerunt. R. Ad i. Negative, et servetur Rituale Ro­ manum, excepto tamen casu magnae distan­ tiae ab ecclesia ; quo in casu omnino servetur, etiam domi, rubrica quoad honestam ct decen­ tem tuumque custodiam. Ad 2. Ad utrumque : Negative ; ct eliminata prorsus consuetudine, servetur Ritualis Rom. praescriptum. Ad 3. Atfirmative. 792 Decr. Gen. S. R. C. r6 Dec. 1826. — Ad tollendos ac eliminandos abusus, qui ir- in honorem sr repserant, in cultus exhibitione nonnullis Dei Servis qui cum fama et opinione sanctitatis decesserant, inconsulta Sede Apostolica, ac si essent Beatorum honoribus legitime decorati ; s. m. Urbanus Papa VIII generalibus decretis editis anno 1625 confirmatisque die 5 Iulii 1634, providis latis legibus, certum praescripsit ordi­ nem, in hisce agendis causis in posterum omni­ no constantcrque servandum. Per hanc tamen generalem sanctionem expresse declaravit: « Sc nolle ullum praeiudicium inferre iis (Servis Dei) qui aut per communem Ecclesiae consen­ sum, vel per immemorabilem temporis cursum, aut per Patrum virorumque sanctorum scri­ pta, vel longissimi temporis scientia ac toleran­ tia Sedis Apostolicac vel Ordinarii coluntur ». Quoniam vero huiusmodi ab universali lege exceptionum cognitio ad Sacrorum Rituum Con­ gregationem servabatur, cx tunc obtinuit con­ suetudo, ut quoties eorumdem Servorum Dei, qui aliquo ex modis supramemoratis in cul­ tus possessione reperiri putabantur, causa ad camdem Sacram Congregationem deferri con­ tingeret, primum in ordinario Conventu dc in­ troductionis Commissione signanda ageretur : qua favorabili rescripto absoluta, in allero postmodum cogendo, dc cultu sive casu exce­ pto instrueretur indicium. Hoc tandem iuxta I Postulatorum vota prolato, locum habebat al- Ao. C. i*’6 S. C. DE PROP. FIDE 461 An. C. 1827 tora instantia pro Officii ct Missae concessione. I relatione, die 20 Decembris 1826, Sanctitas Ita refert ct docet Bened. XIV. De Servorum Sua Sacrae eiusdem Congregationis sententiam Dei beatificatione Lib. IV, Part. II, Cap. IV approbavit ct confirmavit, ipsumque Generale ct sequentibus: atque haec fuit constans Sa­ Decretum praelo tradi ct evulgari mandavit. crae Congregationis disciplina per bina fere saecula. 793 Sed quoniam saepe evenire solet, in iis etiam quae recte sapiente que constituta sunt Instr. S. C. S. Off. 14 Febr. /<£27 — Du- Orca «puiuidiuquc incorrupte servata, ut temporis lapsu bia proposita a Vice· Praefecto Hospitii Ter· languescant, sensim immutentur, ct diversam rae Sanctae Memphis: ?»· Vj ‘° _ r . . ... mom, an.culo formam suscipiant, unde opus sit ut oblitcra1. Quomodo se gerere debeat cum 11s qui Sacnmcnrancicum mahumedani non sint, sed cuiuscumque pcrc ΠΛ’υ€Γ,°·· tus si non omni, aliqua saltem in parte, ri­ gor ad observantiam revocetur: id quoque ac­ alterius nationis, vulgo dicti franchi mt levan· cidit in praefatis causis périra .’tandis, quae a tini, recusant tamen mukotics Sacramenta ac­ Papae Urbani lege excipiuntur. In his quippe cipere in articulo mortis, et an isti sepulturae novus paullatim longe facilior et expeditior in­ ecclesiasticae ct publicarum precum ab Eccle­ ductus est ordo sub ea specie, quod antiquus sia praescriptarum in expiationem pro animarigor retinendus sit dumtaxat si, sententia di­ bus defunctorum participes esse possint, prae­ cta dc casu excepto, progredi mens sit ad for­ sertim cum ad id sit coactus a viris praepo­ malem Canonizacionem, non autem, si ut le­ tentibus multaeque auctoritatis. 2. Quam sententiam sequi (debet) ct in usu Grwiocmm cx gitimus cultus approbari petatur ad hoc tan­ habere cum iis qui pecuniam suam dant ad rouh ° tum, ad petendum nempe Officium ct Missam. Quamobrem hanc veteris disciplinae rela­ usuram exigentes 12, 18, atque etiam 24 an­ nua scutata pro centum, cum vel sine aequixationem non sine aliqua indulgentia ct mo­ valcmi assecurationc, quod satis pie posse ar­ deratione coercere exoptantes Emi Patres Sa­ cris tuendis Ritibus praepositi, scrioque reco­ bitrantur ? Sanctissimus, auditis Eftorum et Rtftorum gitantes decere, ut pro casuum diversitate, di­ DD. Cardd. Gcn. Inquisitorum suffragiis, iussit versus sit modus diversaque indicandi ratio, ut ad utrumque dubium responderetur instru­ re mature diligenterque perpensa in ordinariis Comitiis sub infrascripta dic habitis, unanimes ctione ut sequitur : Ad i. Sancta mater Ecclesia, benigna ct fuerunt in voto, decernentes: nc in posterum misericors erga filios suos, eos salvos fieri ve­ admittantur instantiae pro concessione officii hementer cupit. SSrîius D. N. hoc spiritu im­ et Missae in honorem illorum Dei Servorum, butus recte novit quod impietas impii non no­ qui sunt aliquo cx recensitis modis in posses­ cebit ei in quacumque dic conversus fuerit ab sione publici ct ecclesiastici cultui, nisi ordine impietate sua. Hinc perspectis omnibus expo­ sequenti servato. sitis peculiaribus circumstantiis ct rite perpen­ Primum in Congregatione ordinaria pro­ sis, decrevit in iisdem tolerari posse quod se­ ponendum et discutiendum erit dubium : < An pultura ecclesiastica illi gaudeant, et publicae constet dc casu excepto n decretis s. m. Ur­ preces, scu suffragia, pro iis defunctis fundan­ bani PP. VIII ». Audito tamen in scriptis Protur qui, adhuc viventes, catholicae Ecclesiae motorc Fidei, cui tradenda erunt originalia ct erant membra, quamvis in articulo mortis Sa­ legalia documenta, ut suas exaret animadver­ cramenta recusaverint, dummodo vel minima siones, quibus, si opus fuerit, poterunt Postu­ spes interluceat, ipsos putuisse dc peccatis com­ latores respondere. Si Patres Ethi Sacris Riti­ missis contritionem concipere, ct ad Deum ante bus praepositi in affirmativam abeuntes sen­ tentiam dixerint: « Constare dc casu excepto »; obitum ex corde converti. Quoad 2. dubium Sanctitas Sua explora­ locus erit m subsequent! Congregatione novae tum habet, usurarium esse accipere in mutuo instantiae super concessione Officii ct Missae, aliquid supra sortem immediate ct praecise ra­ audito pariter in scriptis Promotore Fidei, vclut tione mutui, non concurrente aliquo ex titulis supra dictum est. Quatenus vero in aliqua ex Causis, in qui­ tale lucrum iustum reddentibus, idest lucri ces­ santis, vel damni emergentis, vel periculi ex* bus approbatus auctusque cultus est accessione Officii et Missae, procedi optetur ad formalem trinseci (non autem intrinseci et ex natura nego­ Canonizationem, acta strictim iteranda erunt tiationis provenientis) amittendae sortis princi­ ac relinendus antiquus iudicialis ordo, qui in palis. Super haec principia innixus SSmus D. N. similibus inviolabiliter servatus fuit. Et ita de­ decrevit pro regula in hac materia habenda esse creverunt ct declararunt, praecipientes infrascridecreta a S. Sede pluries emissa, sicuti illud pto Secretario, ut Generale Decretum ederet, est pro Sinarum regno, quod hic subnectitur facto verbo cum SSiîio. Die 16 Decembris 1826. ΓF. pjg. 527, ubi pro licito habebatur semper De quibus omnibus ct singulis facta San­ et indiscriminalim exigere in mutuo aliquid ctissimo Domino Nostro Leoni XII Pont. Max. ultra sortem, co quod semper ct ubique peri- An. C. 1817 462 COLLECTANEA culum cxtrinsccum sortis agnoscerent. Haec praxis tamquam imprudens atque illicita re­ probatur, ct tunc solum licitu huiusmodi com­ pensatio dignoscitur, cum periculum intervenit revera, cc compensatio qualitati periculi respon­ det. Quod si periculum actu non interveniat sed sit probabiliter imminens, statuitur non esse inquietandos cos, qui aliquid accipiunt hac ratione, dummodo habeatur ratio qualitatis ct probabilitatis periculi, ac servata proportione inter periculum, ct id quod accipitur. Praecipue vero Sanctitas Sua praecepit prae oculis habendam esse Encyclicam Benedicti XIV quae incipit: Ki.r pervenit, utpotc quae illicitum ct usurarium declarat aliquid in mutuo accipere ultra sortem, praecise ratione mutui, ct non concurrente aliquo cx legitimis supradictis titulis quamvis id quod accipitur non sit excedens ct nimium, sed moderatum et exiguum ; quamvis is, a quo id lucrum solius causa mutui deposci­ tur, non pauper sed dives existai ; quamvis qui ipsum recipit, datam sibi mutuo summam non sit relicturus otiosam, sed ad fortunas suus am­ plificandas.... utilissime sit impensurus. Ita ut quisquis suae conscientiae consultum velit, in­ quirat prius diligenter oportet vere nc cum mu­ tuo iustus alius titulus, vere nc iustus alter a mutuo contractus occurrat, quorum beneficio quod quaerit lucrum, omnis labis expers et immune reddatur : quae quidem omnia fusius explanata fuerunt ab eodem Pontifice in suo opere de Synodo Dioeces., Libro (in posticma editione) x, capitibus 4, 5, 6, 7 et 8. Porro cum idem Pontifex instructionem mitti iusserit Praefecto Missionum in Africa, sub dic 17 Apri­ lis 1749, quae ad rem opportune facit, eadem hic subiungitur ; in qua monet convenientius esse pro securitate Christianorum illius loci cos adhortari, ut a similibus contractibus abstineant cum facile sit quod lucri aviditas decipiat, ct titulos, qui veri tituli non sint, aliquid exigendi ultra sortem, falso ostendat, aut exigere fru­ ctum damno vel vero periculo extrinseco ma­ iorem suadeat. Denique postremo apponitur responsio sub die 17 Septembris 1808 dc man­ dato Pii Pp. VII fcl. rec. data ad Vicarios Ge­ nerales Pictavienses. /strutione in viat a per ordine di Benedet­ to XIV al P. Carlo Felice Cappuccino missionario in Africa, cd indiri^ata per ordine di Pio 17/ ai Vicarii Generali di Poitiers. Neilii Congregatione del S. Otfizio tenuia nel Palazzo A posto lieu avanti N. Signore sotto li 10 Aprile 1749 essendo stato riferito il quesilo di V. P. sopra il danaro che cotesti schiavi cristiani sogliono dare ad intéressé ai nego­ tianti ebrei, Sua SantiU si compiacque ordi­ nare, che nel proposto cd altri simili casi si dovesse V. P. rcgolarc a tenore dclla lettera circulare dclla rnedesima SantiU Sua spedita ai Vcscovi di Italia sotto il 1 Novembre 1745, la quale cornincia < Vix pervenit » dalla quai let­ tera porra com prendere che icontratti, nei quali si riceve il frutto dei danaro dato altrui, non sono leciti, quando non hanno la loro deno· minazione o di censo o di cambio vero, sia per lettere, sia per here, o di sociecà rcalc, o non intervengano ir essi i titoii compensative di lucro cessante, e di danno emergente, per ragione dei quali si possa ricevcre tanto frutto oltrc la sorte del danaro dato, quanto basti a ristorare il danno che soffre il datore, o a compensare il iucro che perde, c che dove mancano le dette denominationi, o i riferiti titoii compensative, c che per tai ragione non si possano risolvere in altro contralto chc di mutuo, non ê lecito in alcuna maniera ricevere, o esi· gere frutto dei danaro dato altrui oltrc il capi­ tale c la sorte, benchê il frutto sia moderato, o si esiga nun da poveri ma da ricchi. Da queste rcgole prescribe dalla delta lettera circulate di N. Signore potnl V. S. prender norma sopra i contratti chc si fanno da cotesti cristiani schiavi coi negozianti ebrei, per non permctcerli assolutamentc, quando non intervengano in essi le sopra riferite conduiuni. E poiche tra qucllo che dà il danaro, e il négociante chc lo riccve con assicurarc il datore o il capitalista della restituzione deila sorte c del capitale, epatteggiando con esso un frutto certo oltrc la sorte data, non puà intervenire vero contralto di sucietà, perù ogni guadagno o frutto che dal capitalista si esigesse oltre la sorte e ingiusto ed illecito, ancorchè non intend* di dare il detto danaro in ragione di mutuo ; e solamente nel caso che intervenissero i sopra riferiti titoii di compcnsazioae, |>oircbbesi dal capitalista esigere oltre la sorte quel frutto che basiasse o a compensare il danno che riccve, o il lucro che perde. E bcnche per ragione del pericolo non proveniente lalla natura della negoziazione, ma da altro incidente cstrinscco, al qual pericolo il datore espone la sorte, possa esigere dal ncgoziante che la riccve un lucro proporzionato al detto pericolo oltrc la sorte rnedesima, nulludimcno poiche in pratica c cosa difficilissime il misularc Iu stima di questo pericolo, ed c cosa pe­ riculosissima a proporzionc di esso esigere il frutto, pcrciô si stima più conducente alia sicurezza dclla coscienza di questi poveri cristiani schiavi, chc V. S. li esoni ad astenersi da tali contratti, ammonendoli dei pericolo nel quale incorrono, c persuadendoli ad impiegare il loro danaro in altri contratti ccrtamcntc leciti, e chc ubbiano la loio propria denominaziune, come di compra o vendita, o di una vera societa, per mezzo dei quali, nggiunta al danaro la loro industria, possono ripoitare dallo stesso danaro onesto guadagno. Risposta di S. Rma il Sigr. Card. Pacca a nome di S. Santità Pio VII ai Vicarii Ge­ nerali della diocesi di Poitiers (t/ Sett. rSoS). An. C ig>; Hirtii Signori. È pervenuta al S. Padre una loro lettera dei 14 Agosto...... Quanto poi ai dubbt da loro proposti nella rnedesima lettera S. Santità m’incarica di suggerir loro di consul­ tare 1’Enciclica dclla s. m. di Benedetto XIV del i Novembre 1745 chc cornincia Vix per­ venit, cd insieme I'opera del lodato Pontefice Di Synodo dioecesana, lib. 7 cap. 4.7 cdiz. rom. del Pagliarini dell'anno 1748, nei quali luoghi troveranno il fondamento per decidere con sicurezza qualsivoglia caso della natura di quelli da loro proposti. Ad ctfetto poi chc oltre i doctrinali contenues nell’anzidette pezze chc sono stnmpate e reperibili ovunque, possano aver qualchc più précisa norma, spccialmcntc per ciô che riguarda il pericolo della sorte, se ciô sia o non sin giusto titolo a qualchc lu­ cro nel mutuo, la rnedesima Santità S. ha or­ dinato che si compicgasse loro una copia di una istruzione che per comando del sullodato Pontefice Benedetto XIV fu mandata ad un missionario dcll’Africa, dopo una lunga consultazionc tenuta avanti il Pontefice stesso duc anni dopo emanata 1’Enciclica succitata. Ncl1’eseguire esattamente gli ordini dei S. Padrc godo di poter soddisfare per questa parte ai de­ siderii loro prodotti sicuramcnte dall’impegno di additure ai fedcli di questa dioccsi la sicura norma per non errare in sl delicato oggetto. 794 Pc promulga­ tione decreti tri· dentini dc main· pro KQKÎO. Circa matrimotiii talidita tern cotam tetf I but tantum con­ tracti. 463 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1827 S. C. de Prop. F. 2 lulii 1827 (C. P. Sts.) — TuxKts. — t. An Concilii Tri­ dentini Decretum De matrimonio in illis tan­ tum locis seu christianitatibus diversorum pa­ gorum obliget, in quibus singillatim promulge­ tur.— Et quatenus affirmative, quaeritur secun­ do: an idem dicendum dc illis christianitati­ bus quae intra unum cumdcmquc pagum di­ versas habent ecclesias, ut supra expositum est. 2. Utrum post promulgationem Decreti Tri­ dentini, quando ob persecutionem, vel ob alias rationabiles causas non est Christianis facilis aditus ad missionarium, proindeque matrimo­ nium ii contrahunt secundum morem patriae coram parentibus, cognatis ct propinquis utrius­ que coniugis, qui celebrationi matrimonii adsistunt, non rogatis testibus determinatis, ne­ que formalitcr adhibitis, qui dc matrimoniali illo contractu, si opus fuerit, fidem facere pos­ sint, cum aliunde sint piures, qui licet ncc rogati, nec formalitcr adhibiti fuerint, dc ma­ trimonio tamen more patriae inito, et de con­ sensu utriusque coniugis, si non verbis, signis saltem sensibilibus expresso, possent facere fi­ dem si dc ca re interrogarentur, sit tunc va­ lidum matrimonium tali molo contractum. 3. S. Congregatio die 5 Aprilis anni 1785 respondit < Nullam ex coeremoniis (quae more < Regni a tunkinensibus fiunt) constituere apud J An. C. 1827 < Christianos matrimonium : quaenam vero ex < iliis facienda sit, ut certum inducat argu­ « mentum consensus utriusque ad matrimo­ nium praestiti, pendere ex singulorum casuum circumstantiis, quae a prudenti missionario in­ quiri ac diligenter ponderari debent >. Quae­ ro ergo, utrum post promulgationem Decreti Tridentini, quando Christiani, absente missio­ nario, contrahunt matrimonium secundum mo­ rem patriae, si cx coeremoniis observatis, at­ que ex aliis circumstantiis prudens missionarius certum deducat argumentum consensus utriusque coniugis ad matrimonium praestiti, attamen duos testes invenire non possit, qui dc omnibus iis coeremoniis simul sumptis, et a contrahentibus observatis, testimonium fe­ rant, quippe qui eiusmodi caeremoniis nuptia­ libus, iis praecipue ex quibus missionarius cer­ tum deducat argumentum consensus utriusque coniugis ad matrimonium praestiti, non simul­ tanée, sed successive interfuerunt: cum tamen sufficientes inveniantur ex ipsis, qui singillatim pro singulis coeremoniis testes esse possint, utrum, inquam, in tali casu matrimonium sit validum. R. Ad 1. Ad primam et secundam partem: Non obligabit nisi in iis christianitatibus in quibus promulgatum fuerit. Ad 2. Affirmative, quatenus testibus certe constet dc praestatione consensus. Ad 3. Negative. 795 S. C. de Prop. Fide 2 lulii 1827 (C. P. pro Six.) — Siam — 1. Aliquando rex, prin­ ceps, praefecti fiunt bonzii ; tempore quo in­ duunt pannum bonziorum possuntne Christia­ ni prosternere se .coram illis, et salutare iuxta morem Regni, quin faciant aliquam protesta­ tionem, praesertim si fieri nequeat? Habetur ille pannus flavus tamquam pannus divinus, et bonzii appellantur dii. Quid si medici ipsi bonzii sint? Non enim possuntadiri sine praevia salutatione. Quid si cognati , aut aliquando proprius parens sint bonzii? Etenim nun sa­ lutare propinquos vel maiores esset causa ma­ gnae criminationis contra regionem christianam. 2. Mortuo rege aedificant siamenses rogum magno cum apparatu per piures menses, ad cremandum corpus. Constituto dic quo cremari debet, invitantur talapuini mulli ad orandum pro defuncto, ct aspergendum illorum aqua, quam vocant benedictam, aliaquc perplura agunt su­ perstitiosa. Si iubeanturchristiani portare lateres aut ligna pro constructione aedificii, possuntne adiuvare? Si renuant, ut ingrati erga regem detrectantur. Vocantur milites Christiani ad co­ mitandum novum regem, et custodiendum in medio turbarum quando vadit ad accendendum rogum. De gratnbtioniba» erga gcnlik* ad dignitst promotos. quae ad tupcrstittOM referuntur. I Circe coopera­ tionem maicriaIcm ad ntu* *upenutiotoi. An. G t8j7 464 COLLECTANEA R. Iuxta votum et instructionem D. Con­ sultoris. Instructio — Salutationes vel gratulationes quae fiunt erga gentiles et idololatras, occasione qua ad dignitatem aliquam promoventur, illi­ citae habendae sunt si dignitas illa ad supersti­ tiosa tantum, ct nihil ad civilia referatur; quia gratulationes essent dc re mala. E contra licitae existimandae erunt, si dignitas illa non ad religiosa tantum, sed ctiam ad civilia refe­ ratur et politica ; quia cum salutationes ct gra­ tulationes illae fiant ab hominibus qui publice Christianam religionem profitentur, intclligi de­ bent factae ob relationem dignitatis illius ad civilia, minime vero ad rcligiosaet superstitiosa, ct in hoc casu protestatio quae in prima hypothesi actum licitum non faceret, non est neces­ saria; suaderi tamen poterit, nisi rei Christia­ nae aliquod cx ea damnum oriri facile posse praevideatur. Hisce principiis missionarios quae­ stionem solvere facillime poterit dc salutatio­ nibus ethnicis hominibus faciendis occasione qua bonzii fiunt, et tempore quo pannum in­ duunt bonziorum. Relate ad cooperationem ad ritus supersti­ tiosos haec tenenda regula est: si cooperatio pars fuerit ritus superstitiosi, tunc formalis cen­ senda erit, intrinsece mala, ct numquam fieri licita poterii. E contra censenda erit materialis, si pars non fuerit ritus superstitiosi. Grave ali­ quod damnum quod oriatur coopérant!, si ab hac materiali cooperatione abstinere voluerit, licitam eam faciet, etiamsi scandalum adfuerit quod pusillorum dicitur a theologis ; quia cx lege caritatis nemo tenetur cum gravi suo damno scandalum istud removere. Quamobrem si missionarius praeviderit Christianis qui adlaborare iubentur ad construendum rogum, de quo in proposito dubio, grave damnum oriturum, si illius constructioni adlaborare recusent, etiamsi scandalum adfuerit, pusillorum nuncupatum, Christianos illos peccati reus declarare non pot­ erit. Quod spectat ad Christianos milites qui vo­ cantur ad comitandum ct custodiendum regem de medio turbarum euntem ad accendendum rogum, tenenda est Tertulliani doctrina ( Lib. de Idololatria cap. 5) inquientis: < Ulinam nec vi• dere possimus quae facere nobis nefas est! < Sed licebit adesse in quibusdam quae nos < homini, non idolo officiosos habent... Si pro« pter sacrificium vocatus, assistam, ero parti< ceps idololatriae; si me alia causa coniungit « sacrificanti, ero tantum spectator sacrificii ». Cum vero christiani milites, dc quibus in pro­ posito dubio, non propter ritum superstitiosum vocati, eidem adsistant, sed comitandi ct custo­ diendi regis causa dc medio turbarum, id cos non idolo sed homini officiosos facit; eos non superstitiosus ritus, sed alia causa regi coniun­ git superstitiosum ritum peragenti : ideo parti­ An C. 1827 cipes non sunt superstitionis, sed spectatores tantummodo ritus superstitiosi, ac propterca immunes a peccato. 796 Dc draconi» i. S. C. de Prop. Fide 2 Iulii 1827 (C. P. maginibai atdapro Sin.) — Cocincin. — i. Sc debbansi esclu- que luptnutioiii figurii. derc le imagini dei dragonc onorato dai pagani, c le altri imagini superstiziose ; e se i missio­ nari chc le permettono incorrano alcuna censura, e se tale censura sia latae sententiae e riservata. conrivpi 2. Qual giudizio debba farsi della condotta cumDepagani», qi. dei cristiani, i quali dopo avere invitato i pa­ ad chriatianoft· funera cum me­ gani a suonare nelle chiese o ai funerali, loro nai i nitrumo antea »0«; si uniscono nci festini che han luogo dopo Ic tu sunt. cerimonie; c qual mezzo debba adoprarsi per ottencre chc i cristiani cessino di unirsi ai gen­ tili in si fatte circostanze. R. Instructio (Ad Vie. Apost.). Primo qui­ dem christianac fidei puritati parum conformes esse videntur illae, sive sculptae, sive tabulis depictae, draconis aliaeque avium et reptilium imagines, quae in ecclesiasticis praesertim fun­ ctionibus adhibentur. Etenim cum figuras istas, et maxime draconis, idololatrae istarum regio­ num religioso cultu venerentur, qui iisdem in sacris praesertim ritibus utuntur, Christianam quam profitentur fidem superstitioso, imo idololatrico, paganorum cultu maculare videri pos­ sunt. Profecto inficiari non poterit figurarum istarum usum superstitiosum et idololatricum esse, si coniunctus fuerit cum falsa fide, qua credatur illius draconis figuras, aliasque istiusmodi, totidem divinitates esse, vel simulacra divinitatis, dc quo non levis esse suspicio poterit in regionibus istis, in quibus idololatria olim dominabatur, et in quibus apud ipsos christifidelcs, antiquae superstitionis vestigia, tamquam zizania in agro Domini, identidem apparuerunt: quibus extirpandis radicitusquc evellendis Ro­ mani Pontifices plurimum adlaborarunt. Quamobrem, si ita sc res habuerit, aut gra­ vis aliqua ita indicandi adfuerit ratio, munus tuum erit tuorumque Vicariorum ct missionariorum. quantum fieri poterit, adniti ut haec zizania dc medio tritici penitus eradicentur. Vcrumtamen, in hoc faciendo, maxime utendum erit diligentia ct cautione, nc cum zizaniis ct triticum eradicetur, ct, cum semina quaedam vetustae superstitionis a christifidclium animis evelluntur, vel ipsa Christiana fides ab ipsis eradicetur. Neque tamen existimandum est, ut qui in hoc Vicariatu tuo christifidclibus in spirituali­ bus praesunt, haec fieri permittentes, excom­ municationis poenae latae sententiae subiccti sint, ut ab aliquibus dubitatum est, quod talis censura lata fuerit in Constitutione Ex quo, quae a Benedicto XIV edita est adversus super­ stitiones christifidclium Imperii Sinarum ; ea S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1827 enim excommunicatio, quae legitur § 25 prae­ fatae Constitutionis, lata est contra non impe­ dientes superstitiones quibus christifidclcs ute­ bantur erga Confucîum ct maiores suos: atqui poena excommunicationis latae sententiae contra aliquod designatum crimen in particulari, non extenditur ad aliud, quamvis eiusdem speciei, tum quia lex humana non obligat nec operatur ultra intentionem legislatoris verbis expressam, rum quia in odiosis, quemadmodum talis est gravissima excommunicationis poena, praeser­ tim latae sententiae, stricta debet esse interpre­ tatio; quamobrem apud theologos ct canonistas in proverbii fere consuetudinem venit, ex­ communicationem extendendam non esse dc casu in casum. E contra si nulla, vel fere nulla fuerit ratio iudicandi illas draconis aliasque volatilium et reptilium figuras ad superstitiosum cultum ad­ hiberi, sed vel ad civilem tantummodo usum, vel ad simplicem ornatum, consulendum utique sed non stricte praecipiendum fidelibus erit ut ab istis sive pictis sive sculptis imaginibus tanquam superstitiosis abstineant, dicendumque erit quod de usu ciborum, qui in veteri lege immundi habebantur, ab Apostolo dictum est : Qui non manducat, manducantem non indicet (Rom. xtv, 3). Nihilo tamen minus si, remota licet omni idololatriae ct superstitionis suspicione, adhuc tamen usus istarum figurarum petra fuerit christifidclibus offensionis et scandali, ab eisdem, quantum postulat lex charitatis, abstinendum erit, idque iuxta eiusdem Apostoli doctrinam, qui, loco mox laudato, subiungit: Si enim pro­ pter cibum frater tuus contristatur, iam non secundum charitatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est. Non ergo blasphemetur bonum nostrum (Ibid, v. î 5 et 16). Et alibi idem Apostolus: Qua­ propter si esca scandalizat fratrem meum, non manducabo carnem in aeternum, ne fratrem meum scandalizem (I. Cor. viu, i3). Neque probare S. Congregatio potuit con­ vivia illa Christianorum cum paganis, quae fieri solent exactis funeribus Christianorum, ad quae ab istis vocati praedicti pagani, sua, tempore funeris, sive pulsarunt, sive inflarunt musica instrumenta. Quid enim familiarius inter ho­ mines convivio est? Atqui familiaritatem cum infidelibus, uti sunt pagani, vitandam esse sua­ det tum debitus nostrae religionis honor, tum ratio declinandi perversionis periculum. Sed iure etiam ecclesiastico, convivia haec cum paganis vetita esse communiter docent iuris ecclesiastici doctores. Id quidem, non quia expresse legibus canonicis vetita sint haec cum paganis convivia, sed quia existimant ad ea extendendas esse leges illas quibus convivia ve­ tantur Christianorum cum hebraeis, qualis ea est quae legitur Cap. Omnes 14, Caus. 28, Co/Ζλ-Μμλϊ 5. C. de Prop Fide. Vol. I. 465 An. C. 1827 qu. r. Ita Engel I. E. 1. 5, t. 6, q. 2, n. 4; Pirhing L. ζ Decretal., par. 1, t. 6, η. 4; Schmalzgrueber ibid., et alii plures apud ipsos. Neque huic communi canonistarum doctrinae adver­ satur illud iuris principium: Odia sunt restrin­ genda, etenim cum praefatae canonicae leges latae fuerint in favorem Religionis, favorabiles censendae sunt, adeoque latioris interpretationis, iuxta alterum iuris principium : Favores sunt ampliandi. Quod si convivia haec occasiones proximae fuerint intemperantiae, ebrietatis, ct similium, quae contingere plerumque consue­ visse dicuntur apud christifideles Vicariatus tui, non iure tantum ecclesiastico, sed naturali etiam ct divino vetita esse dicenda sunt, adeoque aliam ob causam, camque potiorem fugienda. Neque alterum probari undequaque potest, Christianos invitare paganos ut musica sua pul­ sent vel inflent instrumenta, dum illis suis pa­ rentant defunctis, ob grave periculum exponendi sacros religionis nostrae ritus contemptui ct irrisionibus paganorum, quod eidem Religioni summopere iniuriosum esset; suadendum igi­ tur christifidclibus erit ut, aut opere aliorum Christianorum utantur in funeribus suis, aut, ut sine musicorum instrumentorum sono sua fu­ nera celebrent, cum aliunde sonus iste ad illa nullimode necessarius esse videatur. 797 S. C. de Prop. Fide 2 /ulii 1827 (C. P. “nm StN.) — Utrum in casu obitus alicuius Vi- annum admimcarii Apostolici in Sinis aut Regnis adiacenti- i:ral,oncœ· bus, qui decesserit quin prius ullum vicarium generalem aut provicarium nominaverit qui illi in administratione Vicariatus interim succedat, proindeque quaestio aliqua super iuribus admi­ nistrandi eiusdem Vicariatus excitetur, opportu­ num sit, ad praecavenda damna inde oritura, ut Vicarius Apost. vicinior tanquam Delegatus Apostolicus vacantis Vicariatus interinac administrationi provideat. R. Negative, iuxta modum; id est quod in casu contestationis super iuribus plurium missionariorum ad administrandum Vicariarum Ap. vacantem, nec non persecutionis a genti­ libus contra Provicarium Apost. excitatae, sicut ctiam quando periculosum sit ad eumdem ac­ cedere, Vicario Ap. viciniori necessariae ct op­ portunae facultates concedantur, ut Vicariatus Ap. vacantis bono consulat, quin tamen Delegati Ap. munus aut titulum adsumat. pho 798 Instr. S. C. de Prop. Fide Aug. 1827 (ad Vic. Ap. N.) Ad mores quod pertinet sa- tom. ccrdotum Vicariatus lui, si talcs revera fue­ rint quales describuntur, cos multa reforma­ tione indigere negari non poterit. Quamplu- w An. C î8j7 466 COLLECTANEA res enim esse dicuntur, qui négligentes gra­ tiam quae ipsis data est cum impositione ma­ nuum presbyterii (I. Tim. tv, 14), nihil aliud quaerunt quam quse sua sunt, non quae sunt lesu Christi (Philipp, n, at); suorumque of­ ficiorum erga Christi Ecclesiam immemorcs, quae ex sacris Litteris ipsis urgent ecclesiasti­ cae sanctiones, cum debeant morum honestate, splendore virtutum totiusque vitae sanctimoniae, exemplo et incitamento ad christianam vivendi rationem aliis christifidelibus esse, potius facti sunt ipsis petra offensionis ct scandali, adeo ut non ad aedificationem Ecclesiae, sed potius in eius destructionem, manus ipsis impositae fuisse videantur. Toti ipsi dicuntur esse in ex­ quisito domorum suarum splendore, ct muliebri suorum corporum ornatu quaerendo, idque in ecclesiasticis etiam muneribus exercendis; quamobrem ipsis aptari posse videtur, quod dc quibusdam presbyteris aetatis suae inquiebat Hieronymus in epistola ad Eustochium: Tales cum videris, sponsos potius existimato quam Clericos. Hi sacculi pompas ct mundanos ho­ nores sectari feruntur, ct lucra saeculi quae­ rentes in militia Christi, ut de ecclesiasticis eiusdem furfuris viris inquiebat idem Hierony­ mus ad Nepotianum, ad ea sibi comparanda, adversus Apostoli praeceptum (II Tim. n, 4), militantes beo implicant se negotiis saeculari­ bus. Aliqua etiam reformatione dignum videtur quod ad S. C. relatum est, eos scilicet potiusquam dent operam puerorum ct catechume­ norum instructioni, ipsos in fidei rudimentis imbuendo, tempus saltem inutiliter terere in venationibus ct ludis. Venationem Episcopis, presbyteris ct diaconis vetitam esse constat cx Cap. I. De clerico venatore; camdcmquc subdiaconis aliisque minoribus clericis, plurimis synodalibus constitutionibus prohibitam fuisse ostendit Gonzalez in d. c. n. 3 ; Thornassin De vet. et noa. Eccl. discipl. par. 3, lib. 3, c. 46; ct Theophilus Raynaud in opere inscri­ pto: Mala ex bonis Ecclesiae, lib. 2, sect. 3, c. 3, n. 26, scq. ; ct altero: Religiosus lori­ catus, praesupp. t, torn.17, pag. 193. Distin­ ctio quidem est apud canonisas inter cl imorosam et quietam venationem, ct quamvis communiter doceant hanc vetitam clericis non esse, nemo tamen unus est qui existimet illam esse permissam. Sed ct quietam etiam vena­ tionem ecclesiasticis viris vetitam esse censen­ dum est, si non ad breve tempus ct honestae recreationis causa exerceatur, quod iuxta D. Thomatn (qq. 9, 16, 8 ct 2) ad virtutem cutrapeliac pertinere posset; sed in eam plurimum ipsi incumbant, adeo ut tantum ipsis non supersit temporis quantum necessarium est ut sui ministerii officia adimplere possint ; hoc enim nedum ecclesiasticis sanctionibus oppo­ situm esset, sed iuri etiam divino, quo doce­ mur eos qui ad sacerdotalem dignitatem as- sumpti sunt, pro hominibus in eadem fuisse constitutos. Idipsum dc ludis dicendum est, quibus ni­ mium indulgcre presbyteri Vicariatus tui viden­ tur. Animadvertere ipsi debent hominem per ludos ad fraudes, fallacias, mendacia, furta, periuria aliaque enormia scelera incitari con­ suevisse. Quamobrcm Innocentius III, in gene­ rali Concilio Lateranensi, dc clericis sancivit: Ad aleas et taxillos ne ludant, nec huiusmodi ludis intersint (cap. i5, dc vita ct honestate clericorum), ct Tridentinum Concilium ab il­ licitis ludis clericis abstinendum esse decrevit (sess. xxiv, 12, de Reform.). Cum itaque, cx hactenus expositis, inultum dcplorabilis videatur status sacerdotum Vica­ riatus tui, S. C. decrevit, eosdem, per A. T., tuosque vicarios ct missionarios, vel alios ido­ neos viros, benigne simulquc graviter admo­ nendos esse. Vult nempe ut ipsi cognoscant ct perbene considerent officia quae adimplere te­ nentur ratione status et vocationis suae ; cos suarum splendore virtutum esse debere :n Ec­ clesia Christi tamquam fucernas ardentes Jn caliginoso loco, ut luceat eorum lux coram hominibus, ct videant opera eorum bona, ct glorificent Patrem nostrum qui in coelis est (Match. V, 16); cos a domino messis tamquam operarios, ct non tamquam otiosos homines, missos fuisse in vineam eius ut fructum affe­ rant, ct fructus eorum maneat (Ioan, x, 2). Urgendas item ipsis esse ecclesiasticas sanctio­ nes dc vita ct honestate clericorum , ct prae­ sertim quae a Sacrosancta Tridentina Synodo lata est, sess. xxn, Decreto de Reform, c. i, in qua inter alia hacc leguntur: Sic decet omnino clericos in sortem Dni vocatos, vitam moresque suos omnes componere, ut habitu, gestu, incessu, sermone, aliisque omnibus re­ bus nihil nisi grave, moderatum ac religione plenum prae se ferant. Quod si moniti, ad saniorem mentem re­ vocari non poterunt, castigatoriam quoque vir­ gam, quam Apostolus minabatur Corinthiis (I Cor. iv. 21), adhibere poteris adversus per­ tinaces, dummodo pro tua prudentia praevi­ deris eam profuturam esse ; secus ab hac rigi­ diori cum cis agendi ratione abstinere pruden­ ter debebis, nihilquc aliud reliquum tibi erit, quam ferventiores preces ct obsecrationes ad Deum effundere, in cuius manibus sunt homi­ num corda ct quocumque voluerit inclinabit illa (Prov. xxi, 1). Nc vero novus qui exurget clerus in hoc Vicariatu talis sit qualis esse videtur qui nunc est, sed talis futurus sit qualem divina ct ec­ clesiastica iura esse volunt, ct S. C. vehe­ menter exoptat , prac oculis habere debebis illud Apostoli monitum: manus cito nemini imposueris (I. Tim. v, 11), nccnon verba Tri­ dentini Concilii (sess. win, de Reform, c. χνι): An· c. Ihj Au. C. 1817 cum nullus debeat ordinari qui iudicio sui ’ Episcopi non sit utilis aut necessarius suis , ecclesiis; item, quae de requisitis in promovendis nd singulos Ordines sapienter ab eodem sancita sunt ibidem· Cum vero, inter haec re­ quisita , doctrina in promovendis nd ecclesia­ sticos Ordines recenseatur, sine qua inutiles forent Christiano populo , cumque experientia compertum sit scientiae defectus in ecclesiasticis viris otiositatem gignere, quae multam docet malitiam (Eccli. xxxui, 29), lotis viribus adnitendum tibi , tuisque vicariis et missionariis erit, ut novus qui exurget clerus sufficienti saltem doctrina ct eruditione imbuatur, caquc praecipue quae ecclesiasticis muneribus recte et ad aedificationem christiani populi adimplendis necessaria esse videtur. Et si datum tibi esset in presbyteris etiam Vicariatus tui amorem excitare erga sacras doctrinas, et studium pro­ ficiendi in ecclesiasticis disciplinis, fortassis datum quoque tibi esset eorum mores refor­ mare, cosque dignos Ecclesiae ministros, sibi aliisque christifidelibus utiles efficere. Hoc vehe­ menter exoptat S. C. ; hoc a prudentia tua, quae satis perspecta est, et a zelo quo erga Ecclesiae bonum accenderis, a tc praestolatur. 799 ûÎ’ûumiï’u· Instr. S. C. de Prop. F. Aug. 1827 (ad Ap. Co ci nci s.). - Sacra Congregatio approbare non potuit nimiam, quae de confessants Vicuriatus tui narratur, facilitatem in administratione Sacramenti Poenitentiae, qui dicuntur, nulla facta inter poenitentes distinctione, omnes etiam recidivos, et in habituali consuetudine peccati superstitionis morantes, indiscriminatim absolvere. Profecto, cum ex ipsa institutione Sacramenti Poenitentiae constet aliis esse pec­ cata remittenda, aliis vero retinenda (Ioan, xx, 2 3), manifestum est hanc consuetudinem tuo­ rum confessariorum, si vera sunt quae de ipsis narrantur, opponi ipsi institutioni Sacramenti Poenitentiae, neque enim supponi potest in omnibus poenitentibus Vicariatus tui disposi­ tiones adesse, quae necessariae cognoscantur, cx laudata mox institutione Sacramenti Poeni­ tentiae, ad sacramentalcm absolutionem obti­ nendam. Huic tuorum confessariorum consue­ tudini opponitur etiam ipsum Rituale Romanum in quo (Tit. De Sacramento Poenit.) legitur: Videat autem diligenter sacerdos quando et quibus conferenda vel deneganda sit absolutio. Quod praescriptum non fuisset, si poenitentibus omnibus, etiam recidivis et in habituali peccandi consuetudine existeniibus, indiscriminatim ab­ solutio esset impertienda. Doceantur igitur confessarii tui dc hac triplici pocnitcntium specie, iuxta mox laudatum Rituale Romanum, ct ab­ solutionem denegent iis qui vel nulla, vel fictae tantum poenitentiae indicia praebent : illis vero ennemi poem- Vic. unbone. 467 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1817 differant, quorum poenitentia incerta ct suspecta merito habetur. Ita docent cordatiores theologi, ita docent Instructiones confessariis propositae a S. Carolo Borromaeo, et a S. Francisco Salesio qui regulas a S. Carolo traditas in suis synodaiibus constitutionibus adoptavit, uti vi­ dere est in carum titulo 9, art. 5, n. 3; ac meminisse debent mox praefati confcssarii Vi­ cariatus tui, ex magna absolvendi facilitate, magnam peccandi facilitatem oriri necessario debere. 800 Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 29 Se- ,<£*** ptembris 1827. (ad Vic. Apost. CoctvasAx). Arp — Scias R. D. Carolum Langlois, Parisiens!* Seminarii Missionum ad exteros Superiorem , dubia quaedam proposuisse, per hanc camdcm S. C. resoluta ut sequitur: 1. < Utrum mortuo Vicario Apostolico, cui non erat Coadiutor, et a quo nullus institutus fuerat generalis pro tota Missione Provicarius, missionarius qui pro una tantum Missionis parte specialiter designatus, Provicarii particu-· laris facultates acceperat, vi praedicti Brevis Ex sublimi totius Missionis Superior censeatur eiusque regimen obire valeat ct debeat, quamvis non sit ipse prior in Missionem ingressus ? » S. C. respondit: Provisum sub die 2 Pulti, quo decreto statutum iam fuerat ius succedendi in interina administratione in eo casu spectare ad antiquiorem· Seminarii Parisicnsis in Missione alumnum. 2. < An Decretum S. Congr. de Prop. Fide a Pio VI, die 11 Martii 1787 approbatum (V. n, 59/) ad omnes indiscriminatim missionarios cuiuscumque sint Ordinis et Instituti, non vero ad eos tantum spectet qui eiusdem sunt Instituti ac Vicarias Apostolicus defunctus ». Et hic pa­ riter decretum est: Decisum in primo, et spe­ ctare ad missionarios gallos, quibus concredita est Missio, ct ad quos spectat Vicarius Ap. 3. < An missionarius qui senior est in Mis­ sione possit, eveniente casu de quo agitur, ius suum alteri cedere: an vero illud exercere te­ neatur, nisi omnino sit impotens?» Decretum­ que fuit : Negative, et in casu recurrendum esse ad Vicarium Ap. viciniorem. 4. « Quis eorum senior in Missione censen­ dus sit: num ille praecise qui prior a cymba in terram prosilivit, etiamsi is diaconus tantum foret aut subdiaconus, alter autem sacerdos ». Effli Patres responderunt: In indicanda anti­ quitate habendam esse rationem presbyteratus. 5. < Si missionarius ante alium in Missio­ nem ingressus, nonnisi diu post ipsum, vel pro­ pter aegritudinem, vel ob negligentiam, aut te­ nuem habilitatem, linguarn addiscere ct anima­ rum ministerium exercere potuerit, quis ex his duobus senior in Missione censendus est? - Εζ regimen An. C. iSi8 ^68 EE. PP. decreverunt: Censendum seniorem in Missione qui longiori tempore ministerium exercuit, et in casu contestationis recurren­ dum esse ad Vic. Ap, viciniorem, 6. r Quae sint Vicarii Ap. vicinioris iura in cam Missionem quae, defuncto Vic. Ap., exer­ ceantur vcl a Provicario generali superstate, vel α missionario seniore? > Et EE. PP. responde­ runt: Provisum sub die 2 lulii, decreto scilicet supra relato (V. n. 797) quo determinati sunt caius in quibus Vic. Ap. viciniori facultates conceduntur, ut vacantis Vicariatus Apostolici bono consulat. 801 G/ca tbitincflfum dictai kIsnii. Λη. C. 182ft COLLECTANEA S. Poenit. Ap. 8 Februarii 1828 — Quclli chc sono dispensati dalla qualité dei cibi possono nei giorni di digiuno cibarsi di sola minestra di brodo per provvedcrc alia loro sa­ lute, c nel resto far uso dei cibi esuriali per conservare quanto si puô fosservarua della legge dei cibi? R. Affirmative, attente consideratis expositis. 802 S. C. dc Prop. F. 17 Apr, 1828 (C. P. pro Sim.) — Tunk. Okiknt. — i. Sc i cristiani tutti del Tonkino possa no considcrarsi come ncofiti in senso della dichiaraz/ionc di Clemente XI Animarum saluti, dcll’ induito Gravissima omnium di Benedetto XIV (i) c delle parole della Formola I al n. 6. qui ab infidelitate convertuntur ad fidem, relativamente alie dispense matrimoniali. fmkmra > ca* 2. Sc i catcchisti del runkmo debbano cm,‘* fare la professione di fede avant! il Vicario Ap., o se sia sufficiente che la facciano nolle rnani del Vicario provinciale, o del rettore del collegio ove subiscono Pesante. R. Ad i. Affirmative, iuxta declarationem Clementis XIII Animarum saluti sub dic io Se­ ptembris 1766 (2). rvm deoor. i·· (t) Hoc induito (12 Novembr. 1748) Pontifex con­ cessit Ordinariis tt Apostolicis Vicariis in Regnis Si· narum, Tunbinl, Siami il Cocincinae exislentibus eas faculties dispensandi cum neophytis super matrimoniis, quae facultates iam concessae luerunt ab cius Praede­ cessoribus (Pio IV ct Clemente XII) Provincialibus So­ cietatis lesu, ct ab eis deputatis presbyteris. (2) Haec declaratio est eadem quae continetur in Litt. Ap. Animarum saluti Clementis PP. XI 22 Sept. 1708, et ita se habet: « Quia a nonnullis dubitatum, seu hae­ sitatum fuit, an omnes indigenae illarum regionum oriundi, et naturales, et Christianorum indigenarum etiam baptizatorum filii, etiam in eorum infantia ba­ ptizat!, Iure neophyti appellari possint, idcirco tenore praesentium decernimus, ct declaramus, omnes oriun­ dos, seu naturales supradictarum omnium tam orien­ talium, quam occidentalium panium, imo etiamsi aethlopes, angui ani, vcl quarumvis aliarum transma­ rinarum regionum, etiamsi Christianorum filii, ct in Ad 2. Affirmative quoad utrumque, iuxta modum, nempe requiri ac sufficere delegatio­ nem Vicarii Ap., manentibus catcchistis sub eiusdem Ap. Vicarii iurisdictione. 803 S. C. de Prop. F. /7 Apr. [828 (C. P. pro Six.) — Tunk. Okiknt· — Cum in hac Missione christifidclcs cum infidelibus permixti degant, ct in pluribus locis pauci sint christiani, ct hi cognationis vinculo regulariter inter se colligati, frequenter cum ipsis dispensare ncccssc est, ut intra gradus prohibitos matrimo­ nium celebrare queant. Aliquibus in locis viri christiani ad contributiones aliaque supersti­ tiosa opera ab infidelibus coguntur, ct quandiu in tali statu perseverant, ad Sacramenta non admittuntur: quando isti petunt dispen­ sationem pro contrahendo matrimonio intra gradus prohibitos, cum ipsis dispensatur, mo­ do altera pars Sacramentorum capax sit, con­ currente gravi causa, qualis est: si in illis lo­ cis pauci sint christiani, et hi fere omnes co­ gnati, ut supra dictum est; vel quando puella (forsan pauper ct orphana) vigesimum quar­ tum aut vigesimum quintum aetatis annum agens, necdum ab ullo in uxorem petita est, ct frustrata illa occasione contrahendi cum con­ sanguineo, forsan in posterum nullum alium, cui nubat, inveniet; vel quando iam matrimo­ nium contraxerunt, ct ob susceptam prolem, vcl ob alias causas difficilis videtur eorum se­ paratio; vel demum quia, nisi cum consangui­ neis contrahant, timendum est nc infidelibus copulentur, non sine gravi animarum suarum detrimento. Ob has igitur atque alias graves rationes pluries cum supradictis dispensare nccesse est, remoto tamen periculo perversionis, quod quidem facile est evadere, quandoquidem supradicti viri praeter illas superstitiosas con­ tributiones, quas vitare volunt, sed necdum potuerunt, in reliquis omnibus regulariter mo­ rigeri ct observantes apparent. Sed cum aninfantia baptizati, vel etiam inter sc, vcl cum curopacis mixtim progeniti sint, ad concessionis huiusmodi effectum, esse et intclligi debere neophytos, dictosquc presbyteros cum huiusmodi, ut vcl matrimonio con­ jungi’vcl in iam contracto rem mere possint, sive eo­ rum alter tantum, sive etiam uterque inde oriundus, ac proprie indigena sit in locis, ct alias ut supra in quinuscumquc consanguinitatis vel affinitatis gradibus iure divino, ut supra, non prohibitis, primo excepto, ct alias ut praefertur, gratis tamen dispensare posse concedimus, ct indulgcmus. Quin etiam, quia dc mi­ xtim progenitis, quos mixtos vocant, maius dubium esse accepimus, cum eisdem mixtis, quos similiter ad hunc effectum neophytos censendos esse decernimus, in gradibus ct matrimoniis contractis ct contrahendis praefatis, gratis tamen, dummodo non ita facile id fiat, dispensare cisdemquc presbyteris facultatem de­ super concedimus opportunam ». G'fC« Cfluut di. »pcn»4! lotium matntnofiUhutfi S. C. DE PROP. FIDE An. C. iSaS no 1806 ad meum quaesitum his verbis con­ ceptum: Utrum dispensatio matrimonialis cis licite concedatur, quorum una tantum pars Sacramentorum capax est, non item alia, Sa­ cra Congregatio respondisset: Posse concedi huiusmodi dispensationes, concurrente urgentissima causa, et remoto scandalo ac periculo perversionis; cx hac responsione exoritur du­ bium: Λη causae superius relatae, quae hic régulai iter reperiuntur, urgentissimae reputari possint, quatenus, una cx illis concurrente, dis­ pensatio matrimonialis absque scrupulo con­ cedi possit? R. Remittendum prudenti arbitrio ipsius Vi­ carii Ap. in casibus particularibus, ct dentur de­ creta ut in Nota Archivii (V. nn. jiget68d). 804 Nonnulli c**u» dispensationis • upcr irnpcdiI dnpjflt.l· Ut cultus. Litt. S. C. de Prop. Fide 7 Maii 1828 — ad. Via. Ap. Tunk. Orirnt. — Quoad dis­ pensationum matrimonialium materiam tres proponis casus: i. Eius qui in praecedenti cohabitatione vixerit cum infideli cum contu­ melia Creatoris, ct deinde petat dispensationem super impedimento disparitatis cultus, impe­ trata prius a parte infideli facultate sccum co­ habitandi sine contumelia Creatoris, quam vi­ tari posse speratur, spectata indole partis infi­ delis atque filiorum, quando aliqua spes sit cius conversionis ad fidem, vcl etiam quamvis nulla spes cius conversionis affulgeat; 2. Eius qui dispensari postulat, ct speratur quod vitari poterit contumelia Creatoris respectu partis fi­ delis, filiorum parvulorum, atque nasciturac (1) Antea S. Congregatio Litteris 16 lunii 1827 haec scripserat Vicario Apost.: « Fatte le dovutc ri« flessioni sulia condona di quei sacerdoti, i quali tal« volta obbligati vengono da alcuni magnati turchi a « celebrare nascostamente la S. Messa ncll’interno delle « loro case affine di ottcncrc la sanitA corporale a « qualchc loro infermo : supposto come notissimo, c « conforme a ciô che praticavasi anchc nei primi sc« coli della Chiesa, che puô offerirsi a Dio il sacrifi« cio della Santa Messa non solo per Ia conversione, « ma anchc per ii bene temporale degli infcdeli, si è r cercato sc riguardo al luogo ove si celebra il divin r Sacrificio dai sacerdoti contemplati nel caso s* incon« tri qualchc difftcoltA. È certo chc fuori dei caso di « somma necessity non puô cclcbrarsi la S. Messa nei « luoghi profani ; cd il Sommo Ponteficc Benedetto XIV « nclla sua Coslituzionc /nier omnigenas emanata ap« punto per il Regno di Servis, c pacsi adiaccnti, al «$22 prescrive: Extra summum necessitatis casum • apud infirmos in aedibus non sacris Missas celebrare « non liceat. Perché possa giudicarsi sc nel caso « esposto si combini questa somma ncccssità, è nc« cessario chc V. S. spicghl il genere c la gravczza « dc’ mali chc potrebbero i sacerdoti temere ; c sic« come il concorso dolia somma ncccssità non è Pu· « mea diftîcoltA chc s’incontra per ciô, Ella si compia« cerA ancora di riferire sc il SSino Sagramento e in « questa circostanza garantito da qualunque insulto dei « turchi ; sc i sacerdoti, chc si prestano al desiderio « de’ turchi cclcbrino sulla pictra sagra ; sc si possa « esser sicuri chc decente sia il luogo nel quale essi 4C9 prolis, quamvis filii adulti infideles, ob suam duritiem, nolint ad fidem converti; 3. Quando pars infidelis consentiat in reliquis, impediat tamen ne proles mascula nata vcl nascitura, vcl ad minus primogenitus, in Christiana edu­ cetur religione, praesertim occurrente causa ur­ gentissimae necessitatis, ut quando pars fidelis in periculo mortis constituta reperitur, nec alia ratione animae suae saluti provideri potest; ct quaeris utrum his dispensatio petita concedi possit. Sacra Congregatio ad has quaestiones re­ spondet: Attentis expositis, et peculiaribus ca­ suum circumstantiis, ad 1 et 2 affirmative; ad 3 autem affirmative, pro casu mortis, dum­ modo pars catholica spondeat, si convaluerit, se modis omnibus curaturam conversionem partis infidelis et educationem cuiusque prolis in religione catholica. Dubio autem quod proposuisti quaerens utrum facultas commutandi et dispensandi vota simplicia extendatur etiam ad vota simplicia iuramenti religione firmata, consultum est, de­ cretoque statutum est supplicandum SSrno pro sanationi quatenus opus sit, quoad praeteritum, ct ad cautelam pro facultate in posterum etiam quoad vota iurata. Quod item factum est, ut cx Indulti Apostolici documento cognosces. An. C. 1828 Grea faculta­ tem ditpcAaandi vota «imphoa. 805 S. C. de Prop. F. 50 lunii 1828 (C. G.) — Bosvar - Che cosa debbasi rispondere in proposito delle Messe che dai Missionarî si ce­ lebratio ncllc case dei maomettani (i). « celcbrano, o sono per celebrare ; e finalmcntc sc que« sta celebrazionc ncllc case de* turchi produca, o sia « per produire un qualchc scandalo ». Vicarius Ap. respondit ut sequitur: «Al venerato « quesito propostomi da cotesta S. C. cioè in che ma« niera vengono celebrate dai nostri sacerdoti le sanie « Messe ncllc case dei turchi, primicramcnte rispondo « chc questo caso avvicnc rarissima mente, c appresso « qualchc persona riguardcvolc, chc potrebbe c giovarci, « c nuoccrci ncgli incontri appresso i loro spavente· « voli tribunali, dai quali sumo bene spesso vessati, « cd angariati. In sccondo luogo, la stanza in cui si « viene a celebrare, sebbene serva ali’ uso comunc, è « perô assai più decente e comoda dc’ miserabili tu« gurii e capannc dei nostri poveri villici, e monta« gnoli, ne* quali tugurl c capannc convienc per dura « durissima nécessita bene spesso celebrare, sc si vo« gliono provvcdcre i moribondi dei sacrosanto Viati« eo, massimamente nei luoghi distanti a più ore, c «talvolta a gionutc inticrc dalFospixio parrocchialc. « Terzo, né il Santissimo Sacramento nel prooosto « caso viene esposto ad alcuna profanazionc, ed in« suito nelie case dei turchi, chc ben volenticri si « asterrebbero di dare simili mcomodi ai nostri sacer« doti, sc la ncccssità di malattia o di qualchc vessa« zionc notturna, chc talvolta sentesi nelie loro abi­ ti tazioni, non li costringcssc. Quarto, nessuno scan< dalo od ammirazionc accade appresso i fedcli, fa« ccndosi ciô privatamente c nascostamente, o con un « solo ministro assistente ». Celebratio Mii»ac m dotniboi inh Jcliarn. Λα. G 1828 470 COLLECTANEA R. Arbitrio ct prudentiae Vicarii Ap. qui concurrente, quam exposuit, necessitatis cau­ sa, ct dummodo decenter, er absque periculo scandali fiat, celebrationem Missarum, dc qui­ bus agitur, permittere possit. 806 S. C. de Prop. Fide 22 Sept. M (Ex *b irrtgvUrtwc. Aud. SSmi) — Asgrak — An in artic. 2. (Formulae II), virtute facultatis datae dispen­ sandi a quibuscumque irregularitatibus, com­ prehendatur facultas dispensandi etiam ab irre­ gularitate ex defectu natalium. R. Affirmative. 807 De Mhue ce««rntionc ·ιη« . g. C. de Prop. Fide jo Nov. 1828 (Ex . .» n t _ . »0. tb Aud. SSmi) Cum in S. Congregatione Parti­ tu «uibui/4 culari super rebus sinicis habita dic 2 Octo­ bris decretum fuisset supplicandum esse SSmo ut facultates necessarias ct opportunas Vicariis Ap. Sinensibus ad decennium duraturas imper­ tiatur ad hoc ut tempore persecutionis licentiam Concedere possint missionariis non quidem omnibus indiscriminatim ac per modum regulae, sed prudenti habito delectu tum circumstantia­ rum in casibus concurrentium, tum etiam per­ sonarum quas ea rite, sobrie ac sancte usuras praevideant, celebrandi Missam absque solitis utensilibus, ct sine sacris vestibus, vel cum aliqua tantum cx magis necessariis, ubi ceterae haberi non possint ; idque praesertim ubi urgeat necessitas Eucharistiam populo aut infirmis dispensandi, hanc S. Congregationis senten­ tiam SSrftus in omnibus benigne approbavit, ac facultates dc quibus agitur peramanter concessit. 808 Dc electione Epi­ troporum Hiber* ait. Decr. S. C. de Prop. F. /7 Oct. 182g — Cum ad gravissimum electionis Hiberniae Episcoporum negotium rite sanctcque absolven­ dum certam aliquam methodum ubique in eo Regno servandam statuere in primis opportu­ num esse S. C. intellexerit, qua fieret, ut Se­ des Apostolica exploratam notitiam habere pos­ sit meritorum sacerdotum pro quibus com­ mendationes afferuntur, ut ad aliquem Hiber­ niae Episcopatum eligantur, eadem S. C. post­ quam diu multumque de ca re definienda co­ gitavit, in Generali tandem Conventu die 1 lunii anno 1829 referente Ertlo et Rtîio D. D. Mauro S. R. E. Cardinali Cappcllari S. C. Praefecto, censuit ac decrevit methodum in toto Regno Hiberniae super ca re servandam in posterum esse debere eam, quae hic describitur. Sede aliqua Episcopali, sive per Antistitis obitum, translationem, aliamvc ob causam in posterum vacante, Vicarius iuxta formam a sacris canonibus praescriptam, constituatur, qui dioecesi viduatae, durante vacatione, prae­ sit. Metropolitanus Provinciae, ubi vacatio con­ tigerit, simul atque de vacatione, ct Vicarii electione certior factus fuerit, litteris manda­ toriis Vicario edicat, ut in diem vigesimum a dato edicto in unum convocet omnes, ad quos pertinebit Summo Pontifici commendare tres dignos ecclesiastici ordinis viros, quorum unus a Summo Pontifice dioecesi vacanti praeficia­ tur. Qui sint ii qui convocari debent, quae forma in convocando ct regendo conventu ser­ vanda sit, habetur cx sequenti expositione. Qui in Hibernia nuncupantur parochi, sci­ licet clerici ad Ordinem sacerdotalem evecti, censurarum immunes, quique parochiae, seu parochiarum unitarum actuali ac pacifica pos­ sessione gaudeant, ad comitia convocandi sunt. Ubi vero adest Capitulum, convocabuntur cum parochis etiam canonici. Vicarius, edicto Me­ tropolitani accepto, intra octo dies, singulos presbyteros supra designatos, litteris scriptis admonebit, ut loco quodam opportuno, in ea­ dem monitione nominatim exprimendo, adsint, die in edicto Metropolitani statuto, ad tractan­ dum de negotio ibidem descripto. Metropoli­ tanus ipse, vel unus de suffragancis cius Epi­ scopis ab ipso delegatus comitiis praesidebit: et nulla prorsus, ct invalida habenda sine ibi­ dem acta et statuta, non servata forma supra definita, sive in convocando, sive in moderan­ do conventu. Parochis cctcrisque, de quibus supra, dic ct loco statutis, mane in unum con­ gregatis, Missa solemnis dc Spiritu Sancto ce­ lebretur : Missaque finita, Praeses super sedile in medio Ecclesiae ascendet, omnibusque, quo­ rum nihil interest, exire iussis, foribusque Ec­ clesiae clausis , Vicarius catalogum nominum omnium parochorum et canonicorum, si adsit ibi Capitulum, dioecesis vacantis Praesidi tradet, qui corumdcm nomina, clara ac distincta voce a secretario suo recitari mandabit, ct unicui­ que eorum, postquam nomini responderit, se­ dem propriam assignabit. Si unus aut plurcs pa­ rochi absint, Praeses a Vicario probationem exquiret absentibus sine fraude edictum fuisse, ct tali probatione admissa, absentia cuiusvis numeri, modo quarta pars totius parochorum numeri adsit, nihil obstabit, quominus rata ct valida sint quae in comitiis gerantur. Idem servandum erit circa canonicorum nu­ merum in dioecesi in qua Capitulum adest. Pa­ rochis ct canonicis qui Vicarii monitioni, sive propter adversam valetudinem, aliamvc ob cau­ sam parere non valeant, liberum erit suffragia sua propria ipsorum manu scripta , involucro sigillato inclusa, ct extrinsecus ad Praesidem di­ recta, cuivis alii parocho vel canonico eiusdem dioecesis confidere, ct suffragio sic habito ct probato eadem inerit vis, ac si parochus aut canonicus ipse praesens adesset, modo litterae ccrtificatoriac dc adversa cius valetudine a duo- An.C. 1829 An. C. 1829 S. C. DE PROP. FIDE 471 bus artis medicinae peritis subscriptae ad Praesidem transmittantur. Insuper parochus iste, vel canonicus, priusquam suffragium, modo supra descripto, ferat, camdcm declarationem emittet, quam ceteri parochi ac canonici inter comitia emittere coram Praeside debebunt, eiusque de­ clarationis coram duobus parochis vel canoni­ cis emissae probatio in medium erit profe­ renda coram Praeside antequam suffragium admittatur. Comitiis ita compositis, ac Prae­ side tractanda proponente, duo scrutatores, iu­ xta consuetus canonum formas, eligantur. Dcin suffragatores ad urnam supra mensam positam singuli accedant, ct clara altaque voce, tactis simul manu pectoribus, coram Deo, pro sc quisque, affirment, se neque gratia, neque fa­ vore inductos ei suffragaturos, quem dignum iudicent, qui dioecesi vacanti praeficiatur. Post­ ea, suffragio in urnam immisso, singuli ad pro­ priam sedem recedent. His peractis clara al­ taque voce a scrutatoribus ad Pracsidem, et a Praeside ad conventum renuntianda sunt no­ mina trium eorum sacerdotum, in quos maior suffragiorum numerus convenerit (1). Tunc Praeses narrationem authenticam in scriptis re­ dactam, parari coram comitiis, eiusdemque duo exemplaria a scipso, ct secretario atque scru­ tatoribus subsignanda exscribi curabit. Ex istis exemplaribus alterum Vicario tradendum, qui idem ad Sedem Apostolicam transmittat; al­ terum vero Metropolitano, cuius munus erit idem ad suflragancos suos Episcopos in unum congregatos referre. Quaecumque iura, privile­ gia, et munera supra recensentur tanquam Pracsidi Conventus propria, eadem Sede Metropo­ litana vacante, seniori provinciae Suffraganco communicari volumus. Episcopis Provinciae, Praeside Metropolita­ no, aut ipsius defectu, seniori Provinciae suffraganeo, in unum congregatis, ct narratione authentica supra memorata coram ipsis pro­ lata, de eadem coram Deo iudicium senten­ tiamque ferent. Praeses Episcoporum suffraganeorum sententiam de meritis trium sacerdo­ tum, qui Sedi Apostolicac commendantur, li­ teris consignatam, uniuscuiusque Episcopi ct Praesidii manu subscriptam, sigilloque muni­ tam ad Sedem Apostolicam transmittet. Semel peracta commendatione, si Episcopi indicave­ rint tres illos commendatos minus dignos esse, quorum unus ad Episcopatum promoveatur, tunc, quin detur novae commendationi locus, Summus Pontifex pro sua sapientia , viduatae Ecclesiae providebit. Si agatur dc Episcopo Coadiutorc cum iure successionis cuivis Episcopo assignando, eadem quae, Sede vacante, commendandi forma ser­ vanda est, cauto tamen varia privilegia, iura, et munera Metropolitano, aut seniori Episcopo suffraganeo iam attributa, ad Archiepiscopum, aut Episcopum cui coadiutor assignandus est, unice pertinere, illaeso tamen servato iure Me­ tropolitani, quanlo suffraganci cius Episcopi ad ferendum suffragium convenerint. Tandem quicumque Sedis Apostolicac approbationi com­ mendentur, cives sint indigenae Hiberniae, se­ renissimo Imperii Britannici Regi fidelitate in­ corrupta obstricti, morum integritate, pietate, doctrina, cctcrisquc quae Episcopum decent, dotibus insigniti. Haec sunt quae in commendandis Sedi Apo­ stolicac sacerdotibus pro Episcoporum Hiber­ niae electione S. C. servanda praescripsit. Ea vero decernens significari omnibus voluit, in documentis dc hac re pertractantibus, ad San­ ctam Sedem transmittendis nihil inveniri de­ bere, quod electionem, nominationem, postu­ lationem innuat, sed simplicem commendatio­ nem ; memorata praeterea documenta esse de­ bere iussit in forma supplicis libelli ita conce- (t) Litteris 25 Aprilis 183$ ad Archiep. Dublinen. S. C. declaravit quod sequitur: « Initum a S. Con­ gregatione consilium ut certam methodum in regno Hiberniae servandam decerneret circa sacerdotes com­ mendandos Apostolicac Sedi quando agitur dc Episco­ porum electione, in eo totum versatum est ut, memo­ rata methodo accurate servata, Apostolica Sedes ex­ ploratam notitiam habere possit meritorum sacerdotum pro quibus commendationes afferuntur. Quare Sacra Congregatio in decreto quod dic prima lunii anno 1829 ca dc re factum fuerat, ac dic 17 Octobris eiusdem anni promulgatum est, declaravit mentem suam esse ut commendationes illae lumen tantum ac cognitionem sibi compararent circa cos inter quos Apostolica Sedes Episcopos est electura. Voluit quidem dioccesanum clerum consuli atque eiusdem opinionem circa sacer­ dotes commendandos per secreta suffragia requiri. Id autem ca tantum dc causa factum est, ut Sanctae Sedi constaret quinam praecipue sacerdotes aestimationem obtineant cleri dioeccsani, ct tale testimonium conse­ quatur cx quo intclligi possit cos apud dioccesanum clerum ad episcopatum consequendum idoneos censeri. Hoc vero unico scrutinio fieri posse manifestum est, ct revera decreti superius memorati contextus hic est, ut in uno tantum scrutinio res peragatur atque cx eo scrutinio constet quinam sint 1res saccrJoits in quos maior suffragiorum numerus convenerit. Ad S. Congregationis notitiam nuper pervenit in aliquibus Hiberniae dioecesibus hoc obtinuisse ut in conventibus qui habentur a clero dioeccsano ad sacer­ dotes S. Sedi commendandos, cx quibus Episcopus ali­ quis eligatur, non unum scrutinium sed tria fiant. Intclligcns S. Congregatio hinc evenire posse, ut non tres praestantiores ex clero, sed unus revera commendetur atque ei duo alii veluti ad formam tantum adiungantur meritis omnino inferiores; cupiens praeterea eadem S. Congregatio ubique in Hibernia camdem methodum circa eiusmodi commendationes servari, scribendam iudicavit Amplitudini Tuae hanc epistolam caeleris Archiepiscopis communicandam, ut in dioecesibus omni­ bus Hiberniae constet unicum scrutinium in conventibus cleri peragendum esse ad tres sacerdotes Sanctae Sedi commendandos, antequam ipsa deveniat ad Episcopi alicuius Hiberniae dioecesis electionem, ct hunc verum decreti dici 1 lunii (seu 17 Octobris) 1829 sensum esse. An. C, 1829 An. G 1829 COLLECTANEA 472 pli, ut iode pateat nullam in S. Sedem inferri obligationem eligendi unum cx commendatis. Declaravit denique S. C. salvam semper atque illaesam manere debere Sedis Apostolicae libertatem in eligendis Episcopis, ita ut com­ mendationes lumen tantum et cognitionem Sacrae Congregationi, nunquam tamen obliga­ tionem sint allaturae. 809 Pc aJminMra· tionc Vlabd in­ tra S. R. C. rp Dec. 182g — An tempore s$, sacrificii Missae, in administratione Viatici, praesertim in xenodochiis, liceat ab altari re­ cedere usque ad aegrotorum lectum, recitando interim ps. Miserere, ut fieri solet extra Mis­ sam. I R. Negative quoad ps. Miserere. Insuper animadvertendum quod si celebrans, pro Via­ tici administratione intra Missam, altare c con­ spectu suo amittat, hanc administrationem non licere. 810 Circi tied to­ nem canonici tbeotogi et p<>cdc Câlliollca protia eduCAliOÜG Litt. Ap. PiiPP. VIII 25 Martii 1S30 (au Akgiuep. Colonibn. βγ ad Epp. Tkbvirkx. Patkrbonkx. εγ Monasteries.) Litteris altero abhinc anno ad Leonem XII gl. me. Praedeces­ sorem Nostrum datis, diligenter, Venn. Fratres, exposuistis arduum, in quo versamini, discri­ men, propterea quod civili lege isthic ante pau­ cos annos lata praescriptum est, ut in matri­ moniis mixtis liber i utriusque sexus in religione patris, aut certe ad cius arbitrium, educentur: simulquc sacerdotibus interdictum, ne a perso­ nis matrimonia huiusmodi contracturis ullam exigant super religiosa nasciturac prolis institu­ tione sponsionem. Et ipsi quidem vel cx eo tempore participes fuimus summi moeroris, quo i lem optimus Pontifex affectus est ob angustias has vestras, quas hac liturae plenius explicabant. Sed graviori adhuc molestia nunc angimur, quum humilitati nostrae inscrutabili Deo iu­ dicio reservatum est vobis responsa reddere, quae Praedecessor Noster praebere morte prae­ ventus non potuit. Siquidem S. huic Sedi pror­ sus non licet illa omnia praetermittere, quae in istis regionibus ad cius legis cxccutioncm po­ stulari significastis. Verum duo sunt, quae haud parum Nos recreant, videlicet vestrum pariter ct sacerdotum, qui sub vobis sunt, pro doctrina ecclesiae tuenda servandisque illius regulis stu­ dium, quod praedictis quoque ad Leonem XII literis demonstrastis, ac Serenissimi Borussiac Regis· indulgentia, qui, ut pariter innuistis, ipse auctor quodammodo vobis fuit, ut Apostolicae Sedi huic integrum vestrum statum ingenue ex­ plicantes, illam super anxietatibus vestris con­ suleretis: hinc enim merito confidimus non modo vos rescriptis hisce nostris plane obscquuturos, sed ipsam quoque Serenissimi Regis Maiestatem vobis non succensuram, si eidem in rebus civilibus cx animo obsecundantes, in iis tamen, quae non civiles matrimonii effe­ ctus, sed ipsam attingunt matrimonii eiusdem sanctitatem , ct religiosa coniugum officia re­ spiciunt, sacras religionis catholicae regulas cu­ stodiatis. Itaque ad rem propius veniendo, haud Nobis opus est, ut Fraternitates Vestras sacra omni doctrina peritissimas edoceamus quaenam adversus mixtas, dc quibus agitur, nuptias Ec­ clesiae ratio sit. Ergo ignotum vobis non est, Ecclesiam ipsam a connubiis huiusmodi, quae non parum deformitatis, et spiritualis periculi praescierunt, abhorrere: atque idcirco Ap. hanc Sedem summo semper costantique studio cu­ rasse ut canonicae leges matrimonia eadem pro­ hibentes religiose custodirentur. Quod si Ro­ mani Pontifices a sanctissimo illo canonum in­ terdicto nonnunquam dispensasse inveniuntur, id profecto graves ob causas, ct aegre admo­ dum fecerunt, suisque dispensationibus adiiccre consueverunt conditionem expressam de prae­ mittendis matrimonio opportunis cautionibus, non modo ut coniux catholicus ab acatholico perverti non posset, quin potius ille teneri sc sciret ad hunc pro viribus ab errore retrahen­ dum, sed etiam, ut proles utriusque sexus cx eodem matrimonio procreanda in catholicae re­ ligionis sanctitate omnino educaretur. Nostis autem, VV. FF., ipsas omnes cautiones eo spectare, ut hac in re naturales divinaeque le­ ges sarctae tectae habeantur, quandoquidem exploratum est catholicas personas seu viros, seu mulieres, quae nuptias cum acatholicis ita contrahunt, ut sc aut futuram sobolcm periculo perversionis temere committant, non modo ca­ nonicas violare sanctiones, sed directe etiam, gravissimeque in naturalem ac divinam legem peccare. Atque exinde iam intclligitis, nos quoque gravissimi coram Deo et Ecclesia cri­ minis reos fore, si circa nuptias huiusmodi istis in regionibus contrahendas, illa a vobis aut a parochis vestrarum dioecesum fieri assentiremur per quae, si non verbis, factis tamen ipsis indiscriminatim approbarentur. Quare Nos summopere commendantes zelum illum vestrum quo catholicos vestrae curae commissos a con­ nubiis mixtis avertere hactenus adlaborastis, An. C. i8j0 Δη- C. 183° S. C. DE PROP. FIDE 473 enixe in Domino exhortamur, ut posthac pa­ fieri poterit, scandala quae ex huiusmodi nu­ riter in idipsum sedulo incumbatis in omni pa­ ptiis oriri dcnunciastis ; iternque, ut catholici tientia et doctrina, horum deinde laborum co­ illi, qui in coniunctione vivunt eo modo inita, piosam in coelis mcrcedcm accepturi. Iuxta facilius induci possint ad peccatum suum sa­ haec igitur quoties praesertim catholica aliqua lutaribus poenitentiae lacrymis expiandum; de­ mulier viro acatholico nubere velit, diligenter nique ut in posterum certa omnibus regula sic, ab Episcopo seu a parocho edocenda erit quae­ qua de vi matrimoniorum ca ratione contra­ nam circa huiusmodi nuptias canonum sen­ hendorum diiudicent. Iam vero ad coniunctiotentia sit, scricque admonenda dc gravi scelere nes quod attinet, quae isthic usque ad praesens quo apud Deum rea liet, si cos violare prae­ tempus sine parochi praesentia initae sunt, Nos brevi delegabimus Fraternitatibus Vestris neces­ sumat: ct maxime opportunum erit camdem adhortari, ut meminerit firmissimum illud no­ sarias facultates, quarum vi, malis exinde ortis strae religionis dogma quod — extra veram magna saltem ex parte mederi valeatis. Nunc catholicam fidem nemo salvus esse potest: — autem per Nostras has litteras volumus et mandamus, ut matrimonia mixta, quae post­ proindeque agnoscat sc in filios, quos a Deo expectat, iam nunc crudelissime acturam, si hac (a dic videlicet 25 Martii i83o) in vestris tales contraxerit nuptias, in quibus sciat illo­ dioeccdbus contrahi contingar, non servata for­ rum educationem in viri acutholici arbitrio fu­ ma a Tridcntino Concilio praescripta, si eisdem nullum aliud obstat canonicum dirimens im­ turam. Quae quidem salubria monita erunt pedimentum, pro ratis ac veris connubiis ha­ etiam, prout prudentia suggesserit, iteranda, eo praesertim tempore quo nuptiarum dies instare beantur, prout Nos auctoritate Nostra Aposto­ videatur, dumque consuetis proclamationibus lica, matrimonia eadem vera et rata fore de­ disquiritur utrum alia sint, quae illis obstent claramus atque decernimus, contrariis non ob­ impedimenta canonica. Quod si nonnullis in stantibus quibuscumque. Quocirca catholicae personae quae in posterum matrimonia hoc casibus paterna huiusmodi sacrorum pastorum modo contraxerint, dum nullum aliud iis ob­ studia in irritum cadere contingat, tum sane staret dirimens canonicum impedimentum, a sa­ abstinendum erit a catholica eadem persona, censuris in illam nominarim expressis, corri­ cris pastoribus edocendae erunt ipsas verum et pienda, ης tumultus aliquis excitetur, ct gra­ ratum coniugium inivisse. Insuper Pastorum viora rei catholicae mala obveniant : sed alia officium erit, catholicos quoslibet, praesertim vero catholicas mulieres, quae cum acatholicis ex parte abstinere etiam catholicus pastor de­ validas quidem, sci tamen illicitas nuptias con­ bebit non solum a nuptiis, quae deinde fiant, traxerint, opportuno tempore admonere in cha­ sacro quocumque ritu honestandis, sed etiam a quovis actu, quo approbare illas videatur. Quam rttat e Dei ct patientia Christi, ut de gravi pa­ circa rem illud solummodo in nonnullis locis to­ traro scelere poenitentiam agant, suisque satis­ leratum est, ut parochi, qui ad graviora rei catho­ faciant obligationibus, ei praesertim, qua erga licae incommoda avertenda, praesentiam suam suos filios ipsae semper tenebuntur, ad catho­ licam videlicet illorum omnium educationem contrahendis his nuptiis praestare cogebantur, pro viribus seduloque curandam. Post haec paterentur quidem cas ipsis praesentibus confi­ ci (si scilicet nullum aliud obstaret canonicum supervacaneum ducimus, VV. Fratres, vos ex­ impedimentum) ut, audito utriusque partis con­ citare, ut attendatis quanta prudentia hisce in sensu, deinceps pro suo officio, actum valide casibus agendum sit, nc catholicae religioni creetur invidia : quandoquidem Fraternitates gestum in matrimoniorum librum referrent, sed caverent semper ab illicitis huiusmodi matri­ Vestras id probe novisse compertum nobis exploratumque est. Sic agite igitur, sicquc a Vo­ moniis ullo suo actu approbandis, multoque magis a sacris precibus, ct ab ecclesiastico quo­ bis admoniti agant parochi, ut omnes videant vis ritu cisdcin admiscendo. — Sequitur iam ut catholicos sacerdotes non alio, quam officii sui dc illorum causa respondeamus, qui matrimo­ adimplendi spiritu animari, ut in iis, quae ci­ nia mixta inire ausi fuerint catholico pastore vilis sunt ordinis, regias leges non propter ser­ non praesente. Et hac quidem super rc itA No­ vilem quemdam metum, sed propter conscien­ tiam custodiant etc. (1). bis ccnsuimus statuendum: ut avertantur, quoad (1) Post has Litteras Ap. data fuit ab ΕΛο Card. Al­ bini Seer. Stat, dic 27 Martii 1830 quae seauitur In­ structif): « SSrhus D. N. Pius d. p. Papa VIII ad Ar chiep. Coionien, atq'uc ad Epp. Trcvirensem, Paderbonensem, ct Monastericnscm rescribens per litteras datas dic 2$ Martii 1830 eis iam significavit, quam magno moerore affectus ipse sil ob graves angustias in quibus illos versari cognoverat, propterea quod ci­ vilis lex in eorum regionibus anno 1825 lata statue­ rit, ut proles utriusque sexus cx matrimoniis mixtis CoIMunej S C. de Prop. Fide. Vo! t. orta, in religione patris aut certe ad eius arbitrium educetur, et sacerdotibus interdixerit, ne a personis connubia huiusmodi contracturis ullam exigant super religiosa futurae prolis educatione sponsionem. Non enim potuit Sanctitas Sua ullo modo declinare a con­ stante illo studio, quo Sedes Apostolica semper advi­ gilavit ut sacri canones qui mixtas huiusmodi nuptias deformitatis ct spiritualis periculi plenas severe prohi­ bent, religiose custodirentur. Multo autem minus de­ clinare potuit a ss«ho illo Sedis eiusdem instituto, per W An. C. 1830 Ao C.tSjo COLLECTANEA 474 (ad Vrc. Ap. Siam) Baptismi Sacramentum unum cx tribus esse quae imprimunt in anima characterem, ideoque iterari non posse, defi­ nivit sacrosancta Tridcntina Synodus hisce verbis : Si quis dixerit in tribus Sacramentis, Baptismo scilicet, Confirmatione et Ordine non imprimi characterem in anima, hoc est signum quoddam spirituale et indelebile, unde ea ite­ rari non possunt, anathema sit (Sess. 7, de Sacrament, in genere, can. 9); cui solemni definitioni, perpetuae Ecclesiae traditioni inni- xac, adstipulantur validissimae theologicae ra­ tiones, quas laudat I). Thomas (3 pari., quacstion. 66, n. 9), nimirum, Baptismum esse spiritualem quamdam generationem et nativita­ tem, ct sicut homo semel corporaliter nascitur, ita semel etiam spiritualiter nasci debere; itemque Baptismum institutum esse ad delendum originale peccatum: quia vero peccatum istud semel deletum iterum non contrahitur, ita nec eiusdem remedium iterandum est. Quamobrem iteratio Baptismatis gravis cul­ pa habita semper est in Ecclesia, adversus quam irregularitatis poenam, per quam scilicet reba­ ptizans ad Ordines superiores ascendere vetatur, si delictum publicum fuerit, decrevit Alexan­ der PP. III. in Cap. Ex litterarum, De apo­ statis et de reiterantibus Baptisma; quae de­ cretalis, tametsi loquatur de ministrante ei qui rebaptizat, multo magis locum habet in re­ baptizante, quia usus et consuetudo, quae est optima legum interpres, eam poenam etiam de rebaptizante intclligit, ut ait Phirhing in 1. 5 Decretal, tit. 9, parag. 3, n. 13. Ex his inferre debes baptizatos ab anglis in Pulopinang, si eorum baptismus fuit validus, nulla ratione rebaptizari potuisse. Sed in hoc cardo quaestionis positus est: dubitas nempe de illorum baptismi validitate, et sciscitaris a S. C. quid tibi faciendum sit. Quamobrem, ut postulationi tunc eadem S. C. satisfaciat, quod Romani Pontifices, quum interdum (aegre scilicet, ct graves tantum ob causas) matrimonia huiusmodi per mitterent, suis dispensationibus adiiccre consueverunt conditionem expressam dc praemittendis matrimonio opportunis cautionibus, non modo ut coniux catholicus ab acatholico perverti non posset, quin potius ille teneri sc sciret ad hunc pro viribus ab errore retrahendum, sed etiam ut proles utriusque sexus cx eo coniugio pro­ creanda in catholicae religionis sanctitate omnino edu­ caretur. Cum enim non ecclesiastica solum, sed natu­ ralis ac divina prorsus lex vetet, nc homo in nuptiis contrahendi sc aut futuram sobolcm periculo perver­ sionis temere committat; exinde sane manifestum est memoratas omnes cautiones idcirco adhiberi, ut natu­ ralis eadem divinaque lex sarta tecta habeatur. Quare Sanctitas Sua debitis prosequens laudibus praedictos Antistites pro pastorali aclo, quo catholicos suae curae concreditos avertere conati sunt a nuptiarum foedere illicite cum acatholicis coniungcndo, illos enixe in Do­ mino adhortata est, ut postliac quoque in idipsum se­ dulo prudenterque adlaborent; simul vero, ct nonnulla iisdem literis praescripsit» quae Episcoporum eorumdern molestiis leniendis profutura viderentur, quaeque per­ tinerent ad catholicos in illicita illa connubia prolabcntes, ad meliora consilia atque ad salutarem poenitentiam facilius reducendos. Atque una declaravit, magnam se erigi in spem nou modo Episcopos pontificiis illis rescriptis religiose obsequuturos, sed ipsum quoque Serenissimum Regetn pro sua aequitate, et erga catho­ licos sibi subditos indulgentia, haud aejrc laturum, >1 animarum pastores Maies tat i Suae in civilibus rebus cx animo obsecundantes, in hoc tamen negotio, quod ipsam attingit matrimonii sanctitatem, ct religiosa coniugum officia respicit, sacras religionis catholicae re­ gulas observent. Quam utramque spem nunc etiam magnopere fovet Summus Pontifex dum lue instructione supradictis quatuor Episcopis nunciari vult alia nonnulla, quae circa eamdem rem indulgenda aut toleranda decrevit. Et primo quidem ad matrimonia quod attinet, quae in quatuor dioecesibus Colonicnsi, Trevirensi, Paderbonensi ct Monastcriensi hucusque inita sunt praeter formam a Tridentino Concilio praescriptam, iam SSmus Dfius Noster suis illis ad Episcopos litteris indicavit, sc eisdem delegaturum facultates idoneas, ut possint malis exinde ortis, magna saltem cx parte, mederi. Nimirum Summus Pontifex memor Vicarium sc esse lesu Christi, qui venit quaerere ct salvum facere quod perierat, ad infelicem respexit illorum catholicorum conditionum, qui in coniugio viventes coram Deo et Ecclesia irrito, sed coram civilibus loci legibus valido, in magna redeundi ab bonam frugem difficultate ver­ santur, ct misericordia erga eos motus, ipsis aperire decrevit faciliorem viam ad poenitentiam. Itaque Architpiscopo Colonicnsi, ct Episcopis Trevirensi, Paderbonensi, ct Monastcriensi per nane instructionem significatur Sanctitatem Suam augere illos auctoritate necessaria ct opportuna, cuius vi unusquisque illorum tamquam Delegatus Apostolicae Sedis possit in sua dioe­ cesi confirmare, atque etiam in radice sanare nuptias us­ que ad diem receptionis presentis instructionis initas in­ ter unam partem catholicam, ct alteram acatholicam, quae irritae idcirco sunt, quod in ii< contrahendis servata non fuerit forma a Tridentino Concilio praescripta. Et quoniam nonnullae cx mixtis nuptiis hucusque contractis irritae item sunt propter alia, quae iisdem obstabant, canonica impedimenta : ideo SSrhus Dtius Noster ple­ nam ipsis quatuor Episcopis addit potestatem, qua eo­ rum quisque tamquam Sedis Apostolicae Delegatus .«b impedimentis illis in sua dioecesi valeat dispensare, dummodo scilicet de iis agatur impedimentis, a quibus Apostolica Sedes ob graves causas dispensare iam so­ let ; ct dummodo dispensatio ipsa pertineat ad sananda coniugia mixta, itidem usque ad praesens tempus con- 812 mprimis de gravissimo scelere, quo apud Deum rea fiet, si nupvas huiusmodi contrahere audeat, non prae­ missa eisdem idonea cautione dc liberis utriusque sexus in religionis catholicae sanctitate omnino educandis. Tertio. Atque si aliquo in casu, (quod Deus avertat) contigerit, ut Episcopus, qui instructione monitisque huiusmodi nihil profecerit ad catholicam ipsam partem ah improbo suo consilio retrahendam, necessitati ce­ dendum ludicet, ct dispensationem a sc tribuendam, quamvis idonea illa de liberis catholice educandis cau­ tio non interveniat; statuit Sanctitas Sua, ut tum quo­ que Episcopus ipse dispensare non possit, nisi per di­ ploma scriptum, scu per litteras catholicae eidem parti tradendas, ubi perspicuis verbis denuncictur impedi­ mentum, quod nuptiis obstaret: idcirco tantum co in casu relaxari ne graviora scandala eveniant, ac pro­ inde matrimonium quidem fore verum et ratum, sed tamen peccaturam gravissime catholicam panem, quae illud contrahat contra regulas catholicae religionis. Porro cum deinde eaedem nuptiae illicita hac ra­ tione contrahentur, non modo abstinendum erit ab ecclesiastico quovis ritu nuptiis ipsis admiscendo, sed etiam a quocumque alio actu, quo sacerdos approbare illas videtur, quemadmodum in supradictis S. Suae literis praescriptum est. Post haec Sanctitas Sua ad Crucifixi pedes provoluta protestatur se ad tolerantiam praedictam ca dumtaxat de causa adduci, seu verius pertrahi, nc graviora religioni catholicae incommoda obveniant. Ceterum tolerantia eadem Episcopum satis in conscientia tutum faciet, si tamen ipse id gesserit quod implorato S. Spiritus lumine censuerit in Domino expedire,’ et cetera omnia quae dicta sunt religiose ser­ vaverit. Postremo S. Sua Episcofos monet, cnixcque in Domino obtestatur, ut videant etiam atque etiam nc ex huiusmodi ipsorum ratione erga homines mixta connubia illicita contracturos contingat, ut in catho­ lico populo extenuetur memoria canonum matrimonia ista detestandum et constantissimi studii quo sancta mater Ecclesia filios suos avertere satagit ab eisdem in suarum.animarum perniciem ineundis. Hinc Epi­ scoporum, aliorumquc, qui sub illis sunt, sacrorum pastorum officium erit flagrantiori in posterum zelo in id incumbere ut in catholicis eorum curae commissis, tum privatim tum publice instruendis, doctrinam ct leges Ecclesiae ad connubia eadem pertinentes, pru­ denter simul, ct sedulo commemorent, earumque cu­ stodiam inculcent ». An. C. i8jo An. C.iSjo S. C. DE PROP. FIDE collatus fuerit, vel turea, ct infideli, dummodo ca faciat quae ad valorem huius Sacramenti necessaria sunt. Materia Baptismatis, quam scholae remo­ tam appellant, quaeque ad eius valorem requi­ ritur, esc aqua naturalis. Quod manifestum est ex Christi verbis : Nisi quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu Sancto non potest introire in regnum Dei (loan. 3 v. 5). lure igitur Au­ gustinus dicebat: Tolle aquam, non est Bapti­ smus (tract. i5 in loannem, n. 4). Catholi­ cam hanc veritatem confirmat universalis Ec­ clesiae praxis, quae manifesta est ex omnibus Ritualibus, latinorum libris, ct orientalium Eu· chologiis. Confirmavit etiam Tridentina Syn­ odus ita definiens: Si quis dixerit aquam ve­ ram et naturalem non esse de necessitate Ba­ ptismi..., anathema sit (Sess. 7, De Baptismo, can. 2). Ea vero, quam Scholae dicunt proximam huius Sacramenti materiam , est externa cor­ poris baptizandi ablutio. Sive autem haec fiat per immersionem, sive per aspersionem, sive per infusionem, ad valorem non pertinet huius Sacramenti, quod manifestum est ex Ecclesiae disciplina, quae in hoc varia fuit pro varietate temporum ct circumstantiarum. Ad formam quod spectat huius Sacramenti, probe tenendum est, in ea invocationem fieri necessario debere trium divinarum personarum iuxta id quod Apostolos docuit Christus: Eun­ tes docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti (Matth. 28, v. 19); quae verba perpendens Tertullianus inquit : Lex tingendi imposita est, et forma praescripta : Ite, docete nationes, tingentes eas in nomine Patris, etc. (lib. De Bapt., c. i3); ct Nicaenum I iussit baptizari baptizatos a paulianistis, quia hi non baptiza­ bant cum expressa trium divinarum persona­ rum invocatione, ut testatur Innocentius Papa I, epist. 17, n. 10, apud Constant. hciuptiim» coiEx hjs qUac hactenus adducta sunt, facile latione «ub for, . nuconditioMU. ent in casibus particularibus cognoscere, vali­ dus necne sit collatus baptismus, idcoquc an iterandus sit, vel minime iterandus. Si vero, facta diligenti inquisitione, dc cius validitate dubitari prudenter poterit, iterandus erit sub forma conditionata. Huius generis forma, con­ ditionem expressam habens, primis quidem Ecclesiae sacculis in usum minime fuit, sed tacitam conditionem adnexam habuisse formam, quae tunc adhibebatur, solide ostendit Benedi­ ctus XIV (lib. 7, De Synodo Dioecesana, cap. 6, part. 1). Qunc vero expressam habet conditionem, adhiberi coepit sacculo Ecclesiae VIII : ct multis iam locis receptam, Romanus Pontifex Alexander III, sacculo Ecclesiae XII, non solum approbavit, sed ubique adhibendam edixit (in cap. 2 De Baptismo) ita decernens : De quibus dubium est an bapti^ati fuerint, bapti­ 477 Zentur his verbis praemissis: Si baptizatus es non te baptizo: sed si nondum baptizatus es, ego te baptizo. Eamdcm ecclesiasticam sanctio­ nem confirmavit loanncsXXII, (apud Odericum Raynaldum, ad annum 1333, n. 42). Id vero sapientissime statutum est ne scilicet alicui in suspicionem veniret, aut Ecclesiam ab avita sua doctrina descivisse sup:r characterem qui per Baptismum in anima imprimitur, aut cum qui baptizat, non rcctc de Baptismi charactere sen­ tire. Neque existimandum est alterum baptismum qui sub laudata conditione confertur, esse ve­ ram baptismi iterationem: quoniam non mon­ stratur iteratum, quod nescitur esse factum (Cap. Solemnitates, de Consecr., dist. 1). Pro­ fecto, qui sub conditione illa baptizat, non habet baptizandi intentionem, si prior bapti­ smus fuit validus, ut in ipsa conditionata forma expressum habetur. Hinc rectissime Catechismus Romanus, de baptismi iteratione cum forma conditionata, haec habet: Neque vero quisquam putet eum ab Ecclesia iterari cum, adhibita huiusmodi verborum formula, aliquem abluit de quo incertum est an baptizatus prius fuerit: Si baptizatus cs, te iterum non baptizo; si vero nondum baptizatus cs, ego te baptizo in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti; ita enim non impie iterari, sed sancte, cum adiunctione, Baptismum administrari dicendum est. In indicando vero an iterandus sit Bapti­ smus sub conditionata forma, nec nimia diffi­ cultate, nec nimia utendum facilitate est: non illa, quia agitur de Sacramento summae neces­ sitatis, sine quo cx Christi sententia aditus non patet ad regnum coelorum. Quamobrem theo­ logi communiter docent, pro iterando tantae necessitatis Sacramento, non tantas requiri ra­ tiones dc cius valorc dubitandi, quantae requi­ runtur pro iterandis caeleris Sacramentis. Ita Leander, De Baptismo, d. 3, 4, 5; Roncaglia, tract. 17, De Sacrament. Bapt. et Conf., c. 4, quaest. 5, resp. 2: aliique. Sed nimia quoque facilitas improbanda est in iteratione sub conditione huius Sacramenti. Eam reprehendit Catechismus Romanus, qui post· caquam reprobassct agendi rationem illorum animarum pastorum, qui quemvis, sine delectu, cum adiunctione illa (conditionis) baptizant, cosquc sacrilegii reos declarasset, et irregulari­ tatis poenae sublectos, rationem reddens istius doctrinae, inquit: Nam ca Baptismi forma, ex Alexandri Papae auctoritate, in illis tan­ tum permittitur, de quibus, re diligenter per­ quisita, dubium relinquitur an Baptismum rite susceperint; aliter numquam fas est, etiam cum adiunctione (conditionis), Baptismum ali­ cui iterum administrare. Eamdcm secutus est doctrinam S. Carolus in cuius Institutionibus haec dc conditionata forma leguntur: Qua forma utitur (parochus) Λη c· Λα. C iSjo 478 COLLECTANEA cum infans aliusve, qui Baptismo offertur, re diligenter perquisita, dubium relinquitur, aut certo non apparet eum bapti^itum esse...... Quod si, re accurate investigata, exploratum habuerit illum forma servata baptizat um esse, caveat omnino ne hanc sub conditione bapti­ zandi formam adhibeat, cum sacrilegium com­ mittat si contra fecerit, ct illud impedimentum contrahat quod sacri canones irregularitatem vocant (Act. Mediolan. EccL, p. 4). Huic do­ ctrinae conformis est praxis Supremae Inquisi­ tionis tribunalis, cum iudicat baptizandos sub conditionata forma baptizatos ab haereticis, uti testatur Cardinalis Albidus, De inconstantia in fide, c. 33, num. 55 et seqq. Expositae mox doctrinae suffragatur etiam praxis S. Congregationis Concilii, quae, die 19 Decembris, an. 1682, hanc dedit responsionem: Infantes ab obstetricibus baptizatos, posse re­ baptizari sub conditione in casibus particu­ laribus, ubi rationabile dubium oritur circa validitatem Baptismi prima vice collati. Et dic 27 Martii, an. i683, propositis duobus du­ biis: î. An infantes domi in casu necessitatis baptizati, sint sub conditione rebaptizandi? 2. An et in quibus casibus haeretici debeant sub conditione rebaptizari, si ad fidem catho­ licam convertantur? Respondit: Ad r. Nega­ tive, nisi adsit dubium probabile invaliditatis baptismi. — Ad 2. Ut supra. Tandem eamdem hanc doctrinam secutus est Benedictus XIV tum Institut. 84, tum in opere De Synodo Dioecesana, praesertim vere lib. 7, c. 6, sequens etiam, super poenam ir­ regularitatis, affirmativam ct communem cano­ nistarum sententiam, a qua tamen theologi communiter recedunt. In illa vero disquisitione facienda dc vali­ ditate, vel invaliditate prioris baptismatis, an­ tequam sub conditionata forma iteretur, debent animarum pastores inquirere praesertim super formam ct materiam adhibitam in priori ba­ ptismate. Nam relate ad intentionem quae, cx superius expositis, necessaria est ad valorem baptismi, nisi prudens dc ca fuerit dubitatio, praesumenda illa est, ut recte observavit Car­ dinalis Petra, inquiens de baptismo haereti­ corum: Si materiam et formam adhibeant, praesumendum est habere intentionem bapti­ zandi, alias non baptizarent ; quod etiam satis est ut baptisma collatum a calvinistis sit vali­ dum, quamvis ipsi nullam efficaciam Baptismo tribuant (Commem, ad Const. II Greg. XI n. to). Relate vero ad calvinistarum baptismum commemoratum a Card. Petra, haec Bcncd. XIV, quae multam afferent lueem rci de qua sermo est: Caveat tamen Episcopus, ne incertam et dubiam pronuntiet baptismi validitatem, hoc tantum nomine quod haereticus minister a quo fuit collatus, cum non credat per regenera­ tionis lavacrum deleri peccata, illud non con­ tulerit in remissionem peccatorum, atque ideo non habuerit intentionem illud conficiendi prout a Christo Domino est institutum: siquidem cum in Galliis disputatum olim fuerit, an ob prae­ dictam rationem baptizandi essent baptizati a calvinistis, S. Pius V, ad quem controversia delata est, minime rebaptizandos definivit; Sa­ cramenti· enim validitati non officit ministri error, cui praevalet generalis eiusdem mini­ stri intentio faciendi quod Christus instituit, seu quod fit in vera Christi Ecclesia, quemad­ modum testantur acta Concilii Ebroicensis, an. 1576, ubi haec ad rem adnotantur: < Ante decisionem Apostolicae Sedis Romanae licuit fortasse cuique in suo sensu abundare; verum quoniam, post habitam de hac facultate dispu­ tationem, fel. rec. Pius V definivit verum esse Baptisma quo uterentur calvinistae, adhi­ bentes formam et materiam institutam a Chri­ sto cum intentione generali faciendi quod Chri­ stus instituit, licet errarent in particulari in­ terpretatione et singulari intentione, ut alii fere omnes haeretici errarunt vel circa intel· ligentiam formae Baptismatis, vel circa ali­ quem eius effectum: ob id baptizatos ab ipsis calvinistis non iterum tingendos sub conditione, etc. Hinc interdicimus omnibus curatis et pre­ sbyteris, sub poena suspensionis ipso facto a divinis, ne allatos ad se pueros iam baptizatos a calvinistis audeant iterum tingere sub illa conditione » (loco superius laudato, n. 9). E contra, quod propius ad rem pertinet, baptizatos nb haereticis Angliae iterum sub conditione baptizandos esse, asseruerunt theo­ logi magni nominis quamplurcs, quos laudat idem Summus Pontifex Bcncd. XIV, laudati operis lib. 7, c. 6. Hi vero sunt: Sylvius, in 3 part., quaest. 66, art. 9 ; Card.de Lugo, in Respons. moral., lib. 1, dub. 2, num. 3; Gobât tract. 2, η. 392 ; Laurentius Neesen, tract. 2 De Baptismo, dub. 5; Ludovicus Mi­ con in Usibus de Sacram., cas. 8; et Lacroix, lib. 6, part. 1, num. 322. Idem vero Sylvius in fur. Résolut, verbo Baptismus, Operum torn. 5, agens dc quodam britanno baptizato ab haeretico puritano, hoc est presbyteriano , dc quo valde dubitabatur, num in Baptismatis collatione orthodoxa forma usus fuisset, dicit quod, cum rationabiliter dc hoc dubitari posset, sub conditione rebaptizandus erat: Quia iusta prorsus est ratio dubitandi de v alo re Baptismi collati, attenta haereticorum nostri temporis (qui, ut testantur Molanus et Synodus Me· chliniensis provincialis secunda, frequenter deprehensi fuerunt vel formam corrupisse, vel intentionem necessariam non habuisse, vel ali­ ter male baptasse) malitia..., quoniam saluti consulere oportet, quandoquidem est probabilis ratio dubitandi de remedio quod constat esse necessarium ; id quod fieri hic potest, etiam expedit ut fiat. An. C. ijjo S. C. DE PROP. FIDE An. C. i8jo Atque ad hanc rem adnotat laudatus La­ croix , multos protestantes, cum non putent Baptismum esse ad salutem necessarium, sed sufficere fidem parentum, ideo cos négligera quae necessario ad Baptismum requiruntur : et alios uti aquis odoriferis, non curantes an sint dementares, dummodo sint fluidae; quandoque unum effundere aquam, dum praedicans profert formam, vel cx cathedra legit Evangelium ; et prout eidem Lacroix significavit quidam mis­ sionarius, unusquisque baptizat prout assuevit, sibique quisque formam fabricat prout ei pla­ cuerit, nulla in hoc adhibita cura, dummodo in speciem verba proferat, quae Baptismi col­ lationem qualitercumque significent ; ex quibus idem Lacroix ita colligit: Si in quibusdam lo­ cis sint ita incuriosi praedicantes, nec sollicite observent ea quae catholica Ecclesia requirit ad valorem Sacramenti, debere, a talibus ba­ ptizat os, sub conditione rebaptizari (Ibid.). Postremum hoc exemplum, quod dc anglorum baptismate est, coniunctum cum iis quae in tota hac Instructione exposita sunt, multum tibi prodesse poterit, ut in casu pro­ posito, atque aliis qui contingere poterunt, di­ gnoscas sit necne locus iterationi baptismatis, adhibita conditionata forma, quam, in prudenti dubio dc validitate prioris baptismatis, Eccle­ siae canones decreverunt. 815 Circa civilem lejcm vetantem opii commer­ cium. Instr. S. C. de Prop. F. 25 lunii 1830 — (ad Vtc. Ap. Scami kt Quedab) — Cum a S. C. quae negotiis praccst propagandae Christianae religionis quaesivisses edoceri dc ratione tenen­ da cum iis christianis qui opii commercium in tuo Vicariatu exercent, ubi gravissima mortis poena civilibus legibus vetitum est, eadem S. C. petitioni D. Tuae satisfaciendum decrevit hac instructione, in qua mentem suam manifestat, tuis etiam missionariis ct confcssariis commu­ nicandam, ad removenda dubia et animi per­ plexitates, quae oriri possunt in casibus par­ ticularibus, ac praesertim in Sacramenti Poe­ nitentiae administratione. Christianos teneri ad observantiam civilium legum, etiamsi istac latae fuerint a principi­ bus infidelibus, dummodo istac Christianae re­ ligioni et morali evangelicac doctrinae non opponantur, nullus est dubitandi locus : nullumquc dubitationi locum relinquit Apostolus, qui, nulla facta inter sublimiores potestates di­ stinctione, inquit : Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit : non est enim pote­ stas nisi a Deo... Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit: qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt... Ideo neces­ sitate subditi estote non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam. Rom. i3,v. 1 et seq. 479 Ex hoc apertissimo testimonio manifestum est summos in civili gubernio imperantes suis subditis ferre leges posse, quae eos etiam in conscientia obligent: quod ratio etiam suadet boni publici, arcendi scilicet a civilibus socie­ tatibus anarchiae monstrum cane peius et an­ gue; et praeclara commendant exempla primo­ rum christifidelium, qui civilibus gentilium principum legibus obtemperarunt, quousque sine fidei bonorumque morum dispendio id facere potuerunt. Haec licet verissima sint, nihilominus in ordine ad legem vetantem opii commercium, multa oriri dubia possunt propter varias theo­ logorum opiniones super civilium legum obli­ gatione, quae cum non multum facilis sint so­ lutionis, in casibus particularibus non parum vexare animum possunt missionariorum et confcssariorum, quod, acceptis eorum litteris, pluries factum fuisse cognovit S. Congregatio. Sunt enim theologi quamplurimi, iique summi etiam nominis, qui dari civiles leges existimant, quarum transgressio poenam quidem adnexam habeat, minime vero etiam theologi­ cam culpam, quasque propterea pure poenales appellant. Hi non inficiantur, quod clarum est ex laudato D. Pauli testimonio, summos im­ perantes leges ferre posse quae obligent in con­ scientia subditos, sive non solum ad poenam, verum etiam ad theologicam culpam, sed con­ tendunt eos non semper hoc velle legibus suis, easque leges esse pure poenales. Iuxta hanc do­ ctrinam, quae inter theologos communior esse videtur, dubitari potest, an civilis lex vetans in regionibus tuis opii commercium, sit lex adne­ xam habens culpam theologicam, vel sit potius lex mere poenalis omnem theologicam culpam excludens. Hoc alterum potius existimandum esse videri posset, ex eo quod lex illa lata sit a Principe infideli qui, cum putari iure possit ni­ hili facere eam, quam christiani appellant obli­ gationem in conscicptia, et theologicam culpam, poena quidem eiusque severitate cogere videri potest voluisse subditos suos ad illius legis observantiam, minime vero metu laesionis con­ scientiae et theologicae culpae. Nec gravissima mortis poena adversus legis istius transgressores sufficiens ratio esse videtur ad ostendendum eam etiam ad culpam, minime vero ad solam poenam obligare, quia (ut ait Roncaglia) expedit multoties bono communi, ut poenis gravissimis animadvertatur etiam in eos qui sine culpa theologica aliquam legem vio­ lant. Ita theologi communiter admittunt posse reum sine culpa theologica effringere carcerem ad mortem ex. gr. vitandam, quod tamen gravissime puniunt leges civiles : unde ex ta­ libus poenis non sufficienter colligitur intentio legislatoris obligandi ad culpam theologicam. (Tract. 3 De legibus, quaest. 2, c. 2, resp. 2 ad q. 2). An. C. x3jo An.C. i8jo 480 COLLECTANEA Verum etiamsi sbpponatur praefatam legem hum adversus opii commercium obligare etiam in conscientia, inde tamen non sequeretur eius violationem in omnibus circumstantiis secum ferre theologicam culpam ; leges enim humanae ordinarie loquendo non obligant cum gravi da­ mno ad sui observantiam. Id locum habet in ipsis divinis legibus. Ita observantia sabbati in Veteri Lege, et abstinentia a sanguine non obli­ gabant cum periculo vitae (D. Thom. 1-2, q. too, a. S ; Suar., 1. 3, De leg. c. 3, sect. 3), ct in Nova Lege non obligat cum eodem peri­ culo lex dc integritate Confessionis, dc susci­ piendis Sacramentis etc. Quae cum ita sint, mens S. Congregationis non est illas theologorum de lege mere poe­ nali controversias definire, ct an, in hypothesi existentiae huiuscemodi legum, in earum nu­ mero recensenda sit ca de qua sermo hic est. Similiter considerans, legem humanam, tametsi ordinarie loquendo, cum gravi damno non obli­ ger, posse tamen cum gravi damno obligare quando id exigit magnum publicum bonum, quae suprema lex est; itemque considerans hanc boni publici necessitatem pendere a circumstan­ tiis, quae comitantur particulares casus qui oc­ currere possunt, quos omnes praevidere im­ possibile est, proptcrca instructionem hanc duo monita ad missionarios ct confcssarios Vicariatus tui facienda comprehendit : docet nempe ct vult ipsos, in resolutionibus variorum ca­ suum qui contingere possunt, non contemnere, sed magnam rationem habere debere civilis le­ gis opii commercium vetantis ; vult secundo loco magnam quoque rationem habendam esse gravissimorum malorum, quae cx opii abusu in regionibus Vicariatus tui dimanare consue­ verunt. Ad primum illud quod spectat, explorata res est ordinem publicum civilibus legibus cu­ stodiri, ac bonum publicum ab carumdem le­ gum observantia plurimum pendere, ct omnia subveni in ca societate cuius cives cius legi­ bus non obtemperant. Haec ratio potissima est in regionibus Vicariatus tui, ubi civilium legum violationes cx parte Christianorum ma­ ximum afferre scandalum possent, ct invidiam conflare civilis gubernii in Christianos corum­ quc religionem, quasi illi ea quam profitentur religione docerentur per violationem civilium legum publicum ordinem perturbare, simulque maiestatis iura violare. Quod vero spectat ad alterum, illud notis­ simum esse debet relate ad Christianos, quorum religio tota in duritate fundata est, non solum erga Deum, verum etiam erga proximum. Haec enim docet unumquemque teneri ad mala ar­ cenda a proximo, quem diligere tenetur cx di­ vina lege sicut seipsum. Suos quidem haec lex duritatis erga proximum limites habet, sed isti co latiores sunt, quo plura ct graviora sunt An. C. 1830 mala ab ipso removenda: atqui plurima ct gravissima mala sunt, et temporalia ct spiritua­ lia, quae cx opii abusu in regionibus Vicariatus tui dimanant, quae removeri possunt per obser­ vantiam legis opii commercium prohibentis. Haec itaque duo si prae oculis habuerint missionarii ct confessarii Vicariatus tui, quem­ admodum eos vult S. Congregatio prae oculis habere, admodum difficile non erit ut ipsi co­ gnoscant quid ipsi respondere ct agere debeant in casibus particularibus, qui relate ad praefa­ tae legis observantiam vel violationem contin­ gere ipsis poterunt, ct viam invenire qua extri­ cari ab ambagibus possint, ct ab animi perple­ xitatibus declinare. 816 Instr. S. C. de Prop. F. 25 /unii 1S30 (ad Vicarios App. Six.) — Saepe contingere, inquiebat Augustinus, ecclesiasticam discipli­ nam immutari, cum aliquo experimento re­ rum, aperitur quod clausum erat, ct cogno­ scitur quod latebat (lib. 2. de Baptismo c. 3). Id ipsum in ratione celebrandarum nuptiarum contingere nunc temporis apud Sinas debere, censuit Sacra Congregatio, quae Christianae Fidei Propagandae ncgociis auctoritate aposto­ lica praeposita est. Cognoverat enim ipsa cx litteris Vicario­ rum Apostolicorum in Imperio Sinarum et adiaccntibus regnis constitutis, plurima, caquc gra­ vissima cx clandestinis nuptiis oriri mala Ec­ clesiae Christi, quae in regionibus istis diffusa est : quamobrem eodem flagrans christianae charitatis zelo, quo in similibus circumstantiis incensi fuerunt Tridentini Concilii Patres, eorumdetnque Vicariorum consiliis ct suasioni­ bus impulsi, eorum vestigiis inhaerendum esse existimavit, decrcvitquc in Sinarum Imperio chndcstinitatis vitium inter impedimenta ma­ ti imonium dirimentia habendum fore, prout declaratum e>t in instructione de coniugiis, (V. n. 733), quam misit ad Vicarios istis in regionibus publicandam. Profecto talis apparebat in Imperio Sincnsi Ecclesiae status, caeque videbantur esse tempo­ rum ct locorum circumstantiae, ut decretum hoc vel maxime congruum esse suaderent ad gravissimis occurrendum malis cx clandestinis nuptiis dimanantibus, debitumque magno sa­ cramento honorem in regionibus istis resti­ tuendum. Verum cum cx corumdem Vicariorum po­ sterioribus litteris Sac. Cong. intellexisset, ali­ quibus in locis publicationi illius decreti gra­ vissimas opponi difficultates, cx quibus oriri facile putuissent mala longe iis graviora, qui­ bus per decretum illud consulendum erat, sum­ mopere probavit eorum consilium, qui hanc ob rationem a publicatione illius decreti ab>ti’ Circi publtcibo. nem decreti tn· dentini Taetdu in Sim». An. C. :85ο S. C. DE PROP. FIDE nendum sibi esse ccnsucrunt. Isti, ita se ge­ rentes, assecuti plene fuisse dicendi sunt dictam Sacrae Congregationis mentem cx ipsa mot laudata instructione dc coniugiis satis perspe­ ctam, quaeque fuit gravissimis malis cx clan­ destinis nuptiis manantibus salutarem medelam alferre, minime vero aliquid periclitari, per quod ca recrudescere facile potuissent, ct in­ gravescere. Quamobrem eadem Sacra Congregatio pru­ denti tuo consilio publicationem illius decreti committendam esse existimavit, atque auctrix tibi est, ut ab illa abstineas ubi eam in de­ structionem potius corporis Christi, quam in eius aedificationem esse videbitur; ubi vero prudenter noveris obtemperandum fore iis quae in illa instructione praecepta sunt, proptereaque spirituali Christianorum bono profuturam esse, illam publices. Simul tamen congruum vel maxime esse iudicavit, christifidelium ani­ mos ad observantiam instructionis illius an­ tea praeparare per instructionem alteram, in Tunkino Orientali concinnatam, quaeque se­ quens est. < Antequam consuetas Regni cae« remontas peragant (futuri coniuges) proprium < missionarium adire debeant, et ipse inquirat « an aliquod habeant impedimentum; et si ni< hil obstet, post Poenitentiae sacramentum « rite susceptum, coram ipso ministro, iuxta < ritum Ecclesiae contrahant, ct benedictionem < nuptialem ab eo accipiant. Secundo, si mis< sionarius adiri nequeat, et ineundi matrimo< nii urgeat necessitas, atque aliunde nullum « omnino obstet impedimentum, tali casu, pa< rentes duos testes eligant, qui una cum sponso « ct sponsa, corumque propinquis ad ecclesiam < loci sc conferentes, flexis genibus, consuetos < fidei, spei, charitatis, ct contritionis actus « in communi recitent, sicque sponsus ct sponsa « ad contrahendum matrimonium rite se dis< ponant. Post haec surgentes sponsus ct sponsa < coram praedictis testibus per verba de prae« senti mutuum exprimant consensum, et post < gratias Deo actas domum revertantur. Si < autem ad ecclesiam ire nequeant, in priva« lis domibus praedicta observentur; postea « vero, data opportunitate, ct novi coniuges, « ct testes missionarium adeant, ut ipsi de ma< trimonio rite inito legitime constet, et ab eo« dem benedictionem accipiant ». Cum vero in superius laudata instructione de coniugiis praevisus fuerit casus absentiae missionarii, aut non facilis aditus ad eumdem, ac declaratum quid ca in circumstantia facien­ dum esset a volentibus contrahere matrimo­ nium, eadem instructio responsionis loco ha­ beri poterit ad quaesitum quo quaerebatur, quid faciendum sit post promulgationem inte­ gri Tridentini decreti in casu absentiae mis­ sionarii, vel non facilis accessus ad eumdem. Novam potius responsionem merentur duo Collectanea S. C. de Prop. hide. Vol /. qd I An. i8j0 articuli, ad resolvendum propositi praedictae Sacrae Congregationi; videlicet an in casu, quo contrahere volentes matrimonium ambo, vel eo­ rum alteruter sit superstitionibus addictus, li­ citum sit Missionario cos dc consensu in Ma­ trimonium interrogare, vel saltem praesens tan­ tummodo in silentio esse matrimoniali eorum contractui, et an in absentia Missionarii, haec praesentia licita sit testibus in Matrimonio ad­ hibendis. Verum cum istorum dubiorum resolutio a cognitione maxime dependeat qualitatis, ct naturae praedictarum superstitionum, nec non signorum, quibus exprimitur consensus in Ma­ trimonium, Sacra Congregatio differendam exi­ stimavit dictorum dubiorum resolutionem, do­ nec certior dc illis facta fuerit, caque sibi plene habuerit perspecta. 817 Instr. S. C. de Prop. F. 50 lunii 1830 (ad Vie. Ap. Cocis’cix.) — In sacrorum ad- Ecclesia «arnti» ministraiionc, maxime in tremendo Missae sa­ crificio, ritus negligere ab Ecclesia statutos, istis pro arbitrio addere ct detrahere, ct mixtam quamdam liturgiam cx Ecclesiae statutis, et ex aliis proprio marte excogitatis efformare, .... summopere reprobandam (agendi rationem) esse nemo non intelliget. Ritus enim et cae­ remoniae inductae sunt in Ecclesiam ut de­ bita cum veneratione externus cultus erga Deum exerceatur, ut sacra quae peraguntur mysteria augustiora fiant, ct sint ca in magnam christitidelium aedificationem, eorum in Deum pie­ tatem excitando ct devotionis aifcctum. Hinc Sacrosancta Tridentina Synodus ita ad rem hanc (sess. XXII De Missae sacrifi c. 5) : Cumque natura hominum ea sit, ut non facile queat sine adminiculis exterioribus ad rerum divinarum meditationem sustolli, propterea pia mater Ecclesia ritus quosdam, ut scilicet quae­ dam submissa voce, alia vero elatiore in Missa pronuntientur, instituit. Caeremonias item ad­ hibuit, ut mysticas benedictiones, lumina, thy­ miamata, vestes, aliaque id genus multa, ex Apostolica disciplina et traditione, quo et matestas tanti sacrificii commendaretur, et men­ tes fidelium per haec visibilia religionis ac pietatis signa, ad rerum altissimarum, quae in hoc sacrificio latent, contemplationem ex­ citarentur. Tales cum sint ecclesiastici ritus et cae­ remoniae, sequitur eas iuris esse Ecclesiae, ad e inique tantummodo pertinere eas constituere, sicut ad Ecclesiae ministros eas amussim ob­ servare, maxime quod in hisce Ecclesiae ritibus implicita multorum catholicorum dogmatum continetur professio. Hinc etiam ex liturgiis fides eruitur de Verbi ct Spiritus Sancti divi01 An- C. i«}0 nitatc, dc veritate humanitatis ct divinitatis Christi, dc virginitate Deiparae, dc Episcopo­ rum supra presbyteros dignitate, dc necessitate gratiae Christi ad opera aeternae vitae meri­ toria, dc peccati originalis in omnes homines diffusione, dc Sacramento Confirmationis, de incruento Missae Sacrificio, dc rcali Corporis Christi praesentia in Eucharistia, dc mirabili quae in ca fit transubstantiationc, dc Purgato­ rio, dc cultu ct invocatione Sanctorum, aliisque pluribus, cx quo factum est ut theologi in liturgiis fontem theologicum agnoverint, cx quo Ecclesiae doctrina nobis manifestetur. Quae cum ita sint» rectissime laudata mox Tridentina Synodus ita decrevit (sess. VIi. De Sacram, in genere, can. ta): Si quis dixerit receptos et approbatos Ecclesiae Catholicae ritus in so· lemni Sacramentorum administrationc adhiberi consuetos, aut contemni, aut sine peccato a ministris pro libito omitti, aut in novos alios per qumcumque Ecclesiae Pastorem mutari posse, anathema sit. Haec in Tridentina Synodo sancita, oppo­ nenda sunt contra sacrorum Ecclesiae rituum violatores, ct fortassis etiam aspernatores; op­ ponenda ipsis est auctoritas Summorum Ponti­ ficum Pii V, Clementis VIII ct Urbani VIII, qui Missale Romanum una cum suis rubricis, pro Ecclesia universa, tribus editis Constitutio­ nibus approbarunt; et adversus pertinaces rigi­ diori etiam utendum erit agendi ratione, si id cvangclicae prudentiae, ex qua nunquam de­ flectere debent-qui in Ecclesia Christi regunt ct gubernant, congruum esse videatur. 818 rwia Arp. inf»· di.i»ooe. S. C. de Prop. F. 2 /iu/r. 1R30 (C. G.) Se la giurisdizione del Prcfctto Ap. possa con­ sidérant come quasi episcopale, c quasi ordi­ naria. R. Negative. 819 Uc prcdbu» pro Mutho· »co. S. C. de Prop. F. 2 Aug. 1830 (C. G.) — Saxtoiuh. — Il Vescovo di Santorino per non incurrere I’indignaz.ionc dcll’attuale Prési­ dente (scismatico) dclla Grccia, in certc funzioni nelle quali si prega pel Re Cristîanissimo di Francia, protettorc de’ cattolici in oriente, ha fatto dire dopo il versetto Domine salvum fac regem etc. anche il versetto Domine salvum fac praesidem etc. scnz’allra orazionc. Quale utruzione o risposta dee darglisi? R. Esse annuendum. 820 I ftculio Hot- 1 laaiel < < An. C. i8jo COLLECTANEA 48a S. C. de Prop. Fide 26 Sept. iS30 — \rchicp. Balti moren. et Episcopi Foedcratar. Americae Sept. Provinciarum in Synodo Pro- vinciali Baltimorensi mense Octobri anno 1829 celebrata congregati, S. V. exponunt valde dif­ ficile esse in permagna locorum distantia, sa­ cerdotes, ad Baptisma conferendum, aquam Sabbato Sancto et Pentecostes benedictam cx fon­ tibus ubi asservatur desumere, ct secutn circum­ ferre ; quare S. V. precantur ut facultatem mis­ sionariis Amcricac septentrionalis concedere di­ gnetur, benedicendi aquam baptismalcm ca bre­ viori formula qua missionariis peruanis apud indos summus Pontifex Paulus III uti concessit, quaeque in Rituali Limae anno 1797 impresso refertur ( F. Rituale Rom. in Append.). R. Sacra C. censuit ac decrevit supplican­ dum SS. D. N. pro gratia ad viginti annos, at­ tenta consuetudine iam vigente, missionariorum inopia, ct temporis angustiis in quibus mis­ sionarii versantur, ut cactcris sacri ministerii officiis fungi possint. — Hanc autem S. C. sententiam Sanctitas Sua (Pius VIII) benigne approbavit, et facultates necessarias et oppor­ tunas ad memoratam’formam in Baptismo adhi­ bendam ad viginti annos impertita est. 821 S. C. S. Off. r7 Nov. rS3o - An dcgentes in iis protestandum locis, ubi bapti- ad matnmoou sma dubium est, tamquam infideles habendi sint, ita ut inter catholicos et cos disparitatis cultus impedimentum dirimens adesse censeatur. R. 1. Quoad haereticos quorum sectae ri­ tualia praescribunt collationem Baptismi absque necessario usu materiae ct formae essentialis, debet examinari casus particularis. — 2. Quoad alios qui iuxta eorum rituale baptizant valide, validum censendum est Baptisma. Quod si du­ bium persistat, etiam in primo casu, censendum est validum Baptisma in ordine ad validitatem matrimonii. - 3. Si autem certo cognoscatur nullum baptisma c.x consuetudine actuali illius sectae, nullum est matrimonium. 822 S. C. S. Off. 16 [unii 1831· — An Episco- area rira* pro* pus cophtus catholicus consecrare possit ss. la- m,tcu,U!cra· pides ct ecclesias latinorum. 2. An latini uti valeant ss. oleis benedictis ab Episcopo ritus cophti catholici. R. Non expedire. 823 S. C. de Prop. F. / fulii. 1831 (C. P. pro Six.) Tonkin. Ogcid. — Se la facoltà di dispensare negrimpedimenti di consaag. cd af­ finité, abbracci la facolté di dispensare ncll’impedimento di pubblica onesté proveniente da matrimonio rato c non consumato, ovvcro il missionario chc gode la facoltà di dispensare Facultai Jiipcn· undi in conung, ctaflm.non com­ prehendit licuit, diipcoa. In pu­ blics honestate. nci duc primi impedimenti ha bisogno di nuova facoltA per dispensare ncirimpcdimcnto di pubblica onesil. R. Negative quoad primam partem: affir­ mative quoad secundam. 824 pe collatione Ordinum diebut Icitivii abroga· 111, et dc non· nullis ntibu· Or­ dinationi». .|83 S. C. DE PROP. FIDE An. C. î8ji S. R. C. /2 Nov. t8$t. — Marsorum — i. Si Episcopo detur facultas conferendi Ordines sacros diebus festivis, potestne illos conferre in diebus Apostolorum, cacterisquc per Apostoli­ cam Sedem abrogatis ? Hisce autem diebus licctnc conferre etiam Ordines minores? 2. In Ordinatione clericorum, antequam tonsurandi nominatim vocentur a notario, debetne archidiaconus eos invitare dicens: Acce­ dant qui promovendi sunt ad Tonsuram? 3. In collatione primae Tonsurae, legitur in Pontificali: Quilibet quum tondetur dicit: Dominus pars, etc. Haec verba sunt proferenda etiam ab Episcopo? 4. Quando Ostiarius, archidiacono comi­ tante, claudit et aperit fores ecclesiae, debetne claudere ct aperire etiam cum clavi, praesertim si in foribus oratorii, ubi confertur Ordo, non adsit clavis ? 5. Arnen quod Pontificale praescribit re­ spondendum in traditione vel materiae, vel sacrorum indumentorum, in Ordinatione, di­ cendum est ab ipso ordinando vel ab adstantibus? 6. An, ordinatis Episcopo candelam offe­ rentibus post Offertorium, tolerari possit usus ut una tantum candela accendatur, quae a sin­ gulis ordinatis Episcopo offeratur? 7. Si Missa Ordinationis non fiat in cantu, subdiaconus ct diaconus debetne cantare vel legere Epistolam et Evangelium, et quando? 8. Diaconi et Subdiaconi in sacra Ordina* tionc quando dicere debent Confiteor, ante vel postquam communicati sunt Presbyteri? 9. Si Ordinatio Presbyteri fiat in cantu, Praefatio, et alia quae cantantur ab Episcopo, quomodo dicenda sunt ab ordinatis? 10. In Pontificali legitur: Ordinati ad Pre­ sbyteratum dicant Evangelium in fine Missae. Diccrene debent una cum Episcopo ad suam sedem redeunte, an cx sc solis? 11 · In Communione ordinandorum, si com­ municentur etiam ordinati in minoribus, Epi­ scopus utinc debet forma : Corpus Domini No­ stri Icsu Christi custodiat te in vitam' aeter­ nam; an dicere: Custodiat animam tuam? 12. Praestita a presbytero ordinato in fine Missae obedientia, Pontificale Episcopo iniungit ut cum osculetur. Quomodo ista deosculatio est facienda ? 13. Pontificale praescribit quod, completa Ordinatione, ordinati, suggerente archidiacono, An. C. 1833 recedant ad loca sua. Quibus verbis uti debeat archidiaconus hisce occasionibus ? R. Ad 1. Affirmative ad primam partem, et etiam ad secundam, sed mane tantum. Ad 2. Potest iuxta morem generalem. Ad 3. Proferat iuxta morem. Ad 4. Non est stricte necessarium. Ad 5. Iuxta consuetudinem, ab Ordinando. Ad 6. Affirmative. Ad 7. Legant dum Episcopus legit. Ad 8. Post Communionem Presbyterorum. Ad 9. Sine cantu legenda. Ad io. Una cum Episcopo. Ad 11. Affirmative ad primam partem, ne­ gative ad secundam. Ad 12. Dextera vultus pars deosculanda est. Ad i3. Ad loca vestra, vel similibus. 825 Ex Litt. Ap. Gregorii XVI 3 Febr. 1832 ( aü Archikp. Primat km Armkx.) — Non medio«t Eucbinen animi nostri aegritudine accepimus isthic pnvatii. (Constnntinopoli) Poenitentiae et Eucharistiae Sacramenta privatis in domibus crebro mini­ strari ; ad arcendos itaque abusus omnes qui inde oriri facile possunt, tuum zelum vel maxi­ me excitamus ut hanc rem maturo examine per­ pendas, collatisque cum Vcn. Fr. Archiepiscopo Sardio Vicario Ap. Patriarchal! consiliis, provi­ deas diiigenterque caveas ne id unicuique indiscriminatim permittatur, sed facultates huius­ modi iis tantum sacerdotibus concedantur qui ea praediti sint pietate quae omnem abigat suspi­ cionem, ct in favorem eorum laicorum qui non solum bene morati sint, sed etiam locum ha­ beant ad sacra mysteria rite obeunda aptum, et a profanis disiunctum usibus, ubi sacrum ministerium absque ullo profanationis periculo possit exerceri. 826 Instr. S. C. de Prop. Fide 2 /unii — Malabar — i. La S. C. riconosce che i nc»promo. His permota rationibus, hae­ < nabiliter suspectum reddat. Quare minime screticorum baptisma validum esse, minimeque « ctanda sunt exempla quae congesserunt Gobat repetendum Ecclesia declaravit. < Caveat Epi« tom. t, tract. 2, sect, 3, et Marin. Theol. « scopus, ita gravissime docet Benedictus XIV, « torn, 3, tract, rg, disput. r, sect. 8, n. 140, « in suo percelebri opere dc Synodo lib. VII < ubi plurcs sub conditione baptizatos narrant, < Cap. VI, ne incertam ct dubiam pronunciet < qui ob merum scrupulum non tam dubita• Baptismi validitatem hoc tantum nomine « bant, quam imprudenter suspicabantur se non « quod haereticus minister a quo fuit collatus, « esse rite baptizatos ; quam quidem conditio« cum non credat per regenerationis lavacrum < natam Sacramenti iterationem ob consequutos, < deleri peccata, illud non contulerit in remis< scu potius apprehensos effectus quietis con< sionem peccatorum, atque ideo non habuerit < scientiarum, iidem auctores videntur appro« intentionem illud conficiendi, prout a Chri< bare; sed potius aures praebendae sunt Estio < sto Domino est institutum : siquidem cum < in 4, dist. 2, tj, haec ad rem adnotanti: < Sciendum est non quamcumque levem in con« in Galliis disputatum olim fuerit an ob prac< trarium suspicionem, vel scrupulum debere < dictam rationem rebaptizandi essent baptizati « a calvinistis, S. Pius V, ad quem controversia < sufficere ad hoc, ut sub conditione quis hoc < delata est, minime rebaptizandos definivit, Sa- « pacto baptizetur, sed requiri dubitationem « probabilem... Ea autem probabilis dubitatio « cramcnti enim validitatem non afficit privatus < est, quae, facta etiam diligenti indagine, dis· < ministri error, cui praevalet generalis eiusdem < ministri intentio faciendi quod Christus insti- < cuti non potest, ita ut nec moralis certitudo < facti haberi possit. Immo verius obtemperan« tuit, scu quod fit in vera Christi Ecclesia. « dum est Catcchismo Romano part. 2, de Sa· < Quemadmodum testantur acta Cone. Ebroiccn« cram. Bapt. N. 57, ubi dc forma conditio« sis an. i 576, ubi haec ad rem adnotantur: Ante < nata ait: Ea Baptismi forma ex Alexandri < decisionem Apostolicae Sedis Romanae, licuit < Papae auctoritate illis tantum permittitur, de < fortasse cuique in suo sensu abundare. Ve< quibus, re diligenter perquisita, dubium relin« rum, quoniam post habitam de hac facultate < quitur an baptismum rite susceperint. Aliter < disputationem, felicis recordationis Pius V. < vero nunquam fas est, etiam cum adiunctio· « definivit verum esse Baptisma, quo uterentur < ne, Baptismum alicui iterum administrare >. « calvinistae adhibentes formam et materiam « institutam a Christo cum intentione generali Hae autem cautelae ac diligentiae omnes < faciendi quod Christus instituit, licet errarenin ferendo iudicio dc baptismo iam collato, de « in particulari interpretatione ct singulari in· cuius validitate dubitatur, ut adhibeantur, tum < tentione, ut alii fere omnes haeretici erravet Sacramenti eiusdem dignitas et sanctitas, tum < runt vel circa intclligcntiam formae Baptifidelium utilitas, ct animarum quies, atque tranquillitas cui in primis consulendum est, o< smatis, vel circa aliquem effectum. Obidbapti< \atos ab ipsis calvinistis non iterum tingendos mnino suadent. Quandoquidem si nimia, seu Dcbaptitmifor· < sub conditione >. Quamvis enim pernotissi­ imprudenti quadam facilitate, dubia quae circa mi conJtlionaU. ... .. . ... · · .· main illam explicitant conditionem st baptt^atus huius Sacramenti validitatem in dies nascuntur es, non te baptizo, sed si nondum bapti^atus es excipiantur, homines timidi et scrupulosi dc suscepti baptismi valore semper dubitabunt, se­ ego te baptizo quae Alexandri III decreto, in re­ novando baptismo dc cuius validitate dubitatur, que iterum baptizari requirent. Horum exem­ omnino adhibenda est, periculum removeatur plum alii atque alii imitabuntur, ideoque multa rebaptizandi cos, qui iam baptizati fuerint: ta­ eaque gravia in religionem orirentur incom­ men ad huiusmodi remedium minime recurren­ moda et scandala, quae omnino evitari debent. dum est, nisi rationes vere probabiles ct pru­ Quare cum dubium ad P. T. expositum dentes adsint de praecedentis baptismatis vali­ super invaliditate baptismatis dc quo quaeritur ditate dubitandi ; « Non ideo (prosequitur iam non cx probabilibus rationibus, quae proposi­ laudatus Pontifex) quod per praefatam conditum casum specialim afficiant, sed cx generica « tionem periculum evitetur rebaptizandi cum tantum ac levissima praesumptione ortum vi­ « qui iam semel fuerit legitime baptizatus, est deatur, ideoque nec prudens sit neque satis « illa passim ct temere adhibenda, sed tunc fundatum, Sacra haec Congregatio responden­ < solum ca uti licebit, cum prudens ct probadum censuit, uti respondet: — Iuxta exposita < bilis subest dubitatio, an quis fuerit rite banon esse locum renovationi baptismi, ideoque < ptizatus, nec diligenti praemissa indagatione, poenitens de quo in casu acquiescat. — < potuit rei veritas innotescere, quemadmodum Quod si cx diligentiori investigatione, ad < scite perpendit Sotus in 4, dist. 3, quaest. tramites doctrinae hactenus expositae instituenda An. C. i8jj Ab. G 1854 486 An. C. i8J4 COLLECTANEA sive in praesenti casu, sive in aliis, aliquid novi emerserit, quod novo rnaturiorique exa­ mine dignum videatur, iterum ad hanc S. Apo­ stolicam Sedem recurrendum erit, et novae om­ nes circumstantiae in casu concurrentes distincte exponendae, ct tunc S. C. decernet necessitati opitulari, et conscientiarum quieti provideri. R..S. Pocnitcntiaria, proposito dubio dili­ genter perpenso, factaque relatione SSrito Dfio Greg. XVI, dc ipsius Sanctitatis Suae man­ dato, respondit: Permitti. 834 Decr. S. R. C. 26 April. 1834.— Quum Qucdhtron ab anno 1788 ad hanc usque diem Breviaria, p^Ôncm1 831 Horae diurnae, Missalia, Officia parva B. Μ. V. tk wKTamcntfe S. C. de Prop. F. 26' Aug. 1833 (C. P. Officia Hebdomadae maioris, Ritualia, aliaquc t· Γπια'ο m«r· IM pablicu pro Sis.) — Se si dia luogo a qualchc istruid generis, quae denuo praelo mandantur, non i zionc sui metodo che si liene da i missionari amplius praescierant RR. Ordinariorum atte­ di Fokien relativamente ai Sagramcnti, che si stationes, queis declaretur haec exemplaria con­ amministrano da essi agli usuraî pubblici posti cordare cum iis quae Romae sunt impressa, in pcricolo di morte, contentandosi dclla pro- ad tramites Bullarum S. Pii V, Clementis VIII messa di restituzione fatta dal figlio del padre ct Urbani Vili Summorum Pontificum, quae moribondo. in fronte Breviarii Romani reperiuntur, Sacrae R. Missionarios accitos ut usurarii publici R. C. supplicatum fuit declarari: Utrum etiamsaluti consulant, si cos invenerint loquendi fa­ num servari deberent recensitae Constitutiones cultate destitutos, ct iam sufficientia poenitentiae Pontificiae, et an transgressores poenas inibi signa dedisse compcrcrint, curn absolvant, mo- inflictas incurrerent ; praesertim ex eo quod in ncantque heredes dc onere restituendi pecunias praesentiarum nullus supersit dubitandi locus, sine iusto titulo male acceptas, scu iniuste re­ quin emendatu exemplaria prae oculis in cu­ tentas. Si autem tempus supererit, et infirmus sione habita sint, eo vel magis quod non pa­ loquendi ct voluntatem suam patefaciendi vim rum torquerentur conscientiae tum eorum qui habet, ab ipsomet infirmo missionarius exigere lucrum cx liturgicorum librorum venditione debet, antequam eum absolvat, ut meliori qua percipiunt, tum ecclesiasticorum qui illis uti fieri potest ratione creditorum indemnitati con­ debent, quum nullibi repedantur hisce attesta­ sulat. tionibus muniti; proptcrcaquc demum concedi ut sine ulla dubitatione quis horum librorum 832 usum sibi permitti valeret. — Et Sacra eadem r» indt-ocirM S. Poenitent. Ap. 16 lan. 1834 — Sc Cong., omnibus mature perpensis accurateque Vemiiu*./f° godendo il padre di famiglia Tindulto di man- consideratis, rescribendum esse consuit ac de­ giar carne nci giorni vietati, c non potendo o clarandum : Pontificias Constitutiones in suo non volendo far due pranzi, possano mangiar robore permanere, et abusum non esse tole­ carne anche gli altri, come i figli c le figlie, randum. Huiusmodi declarationi minime ac­ il nonno c la mamma, cd anche le persone quiescentes qui primitus supplicarunt, ct probe quum intelligent contra legem latam non esse addette al servizio. R. Personis quae sunt in potestate patris- aliquo conatu pugnandum, iterum tamen insti­ familias, cui facta est legitima facultas edendi terunt, quo traderetur modus ct forma quoad carnes, permitti uti cibis patrifumilias induitis, usum corumdcm librorum, quin inflictas poe­ adiccta conditione iis, qui iciunarc tenentur, dc nas ulla ratione quis in se convertat. Hisce precibus similiter ut supra relatis, EE. PP. sa­ unica comestione ct de non permiscendis (1). tius duxerunt super re indicium differre. Coa­ dunata demum apud Vaticanas aedes iuxta mo­ 833 rem eadem Sacrorum Rituum ordinaria Con­ ΑΛ/ήΧ.'.\’ ' S Poenitent. Ap. rj Febr. 1834. — gregatio, in eaque iam tertia audita relatione... i-otunt PMci-Utrum fideles dispensati n lege abstinentiae omnibus accurate libratis, rescribendum ac de­ t ct diebus Veneris ct Sabbati, decurrente anno, cernendum consuit: Detur generale Decretum quando non urget obligatio iciunii, vesci pos­ iuxta mentem. Mens est, ut Ordinarii locorum sint piscibus simul ct carnibus. pro suo munere invigilent, ut denuo non cu(t) Eidem S. Poenitentiaria cum quaereretur utrum patreshmilias, cum in familia adest aliquis a lege abs­ tinentiae a camtbus dispensatus, dispensationem ad omnes ei familia indiscriminatim extendere possint, respondit (to Ian. 1834) : « Infirmitatem, ct aliud quod· • cumque rationabile impedimentum, dc utriuaque me• d»ci coriillo, non vero gulam, avaritiam, sive genc« ntitn expensarum compendium, eximere posse a prae• ccpto abstinentiae in diebus esurialibus ». Et ad quae­ situm: «An ratio propter quam filflfamilias uti pos· « sunt cibis vetitis a patrefamilias exhibitis, sit eorum • impotentia physica sive moralis observandi praccc·* • ptum; seu potius indultum quo gaudet paterfamilias»; respondit (29 Dec. 1862) : · Ratio permissionis de qua, • in quaesito proposito, sermo, non est indultum pa« trisfamilias, sed impotentia in qua versantur filiua« milias observandi praeceptum ». 487 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1834 dantur supradicti liturgici libri sine attestatio­ ne a Pontificiis Constitutionibus praescripta, et quoad illos qui huiusmodi attestatione desti­ tuuntur, et ab anno praesertim 1788 ac dein­ ceps cusi fuere, aliquod exemplar ex supradictis examini probatae personae ecclesiasticae subiiciant, quae illud conferat cum iis qui in Urbe iuxta morem sunt impressi (exceptis tum Breviario anno 1828 typis Contedini, tum Missali anno 1826 praelo De Romanis cusis, in quibus nonnulla menda irrepserunt), accepta­ que fideli relatione révisons, quando illud adamussim concordare cum praedictis inveniatur, suo clero declarent ipsi Ordinarii Breviaria, Missalia etc., illius impressionis perfecta esse, adeo ut illis licite et sine ulla dubitatione uti quis valeat. /\d praecludendam demum omnem viam dubitationis, tradendamque ipsis Ordina­ riis certam regulam, typographi romani dein­ ceps ante impressionem horum librorum tenean­ tur veniam a Sacra Congregatione impetrare illiusquc revisioni subiicere, ct attestatione eius­ dem Secretarii munire. 835 Decr. S. C. de Prop. F. n lunii iS34 An. C. 1834 Gregorio d. p. Papac XVI per R. P. D. Secre­ tarium in audientia habita die 25 Maii relatam Sanctitas Sua in omnibus benigne approbavit ac execution! mandari iussit. 836 S. C. de Prop. F. t3 Aug. tS34 (C. P. Sts.) — Chc cosa debba rispondersi al 1,0 Quando n· Vie. Ap. del Succhuen sui dubbio relativo al ° a’ lucro proveniente dalla vendita delle mercanzic, chc cob si trasportano in luogo dei denaro spectante alia Missione. R. Posse missionarios subsidiorum sibi de­ bitorum securitati, et Missionis ipsius bono consulere accipiendo per modum permutationis merces pecuniis sibi debitis emptas, casdemque ad sc delatas vendere, et suum facere pretium ex venditione carum retrahendum. pho 837 S. C. de Prop. Fide 3r Aug. rS34 (C. P. PRO StN.) — CoRR.fi — Potero nc (ego Vicarius dam arbore then. Ap.) uti in celebratione Missae cera cx quadam n,‘ arbore fluente? Cera huius speciei satis similis est cerae communi; facile invenitur, ct vilis est pretii, dum cera cx favo mellis extracta ex remotissimis provinciis affertur, ct nonnisi cum maximis expensis comparari possit. R. Supplicandum SSrho pro gratia a Vic. Ap. petita ut, durantibus circumstantiis, ille possit pro suo arbitrio ct conscientia permit­ tere in Missae sacrificio usum cerae cx quadam arborum specie fluentis. — SSîïius etc., per­ pensis expositis, benigne annuit pro gratia. £1 ad nriure-— Attentis gravibus plurimarum Missionum skhcCovT.j' ok sacerdotum inopiam spiritualibus ncccssiProp. Fide. tatibus, earum potissimum provinciarum, dioeccsum atque locorum, ex quibus iuvenes aut nullatenus, aut difficulter admodum haberi possunt, qui in sortem Domini vocati ex Ur­ bano Collegio ad explenda suo tempore apo­ stolica munia instituantur, S. Congregatio (in Consessu diei 12 Maii) peropportunum indi­ cavit nonnam definire, quae in mittendis ad 838 varias regiones sacerdotibus alumnis suis ser­ vari debeat. Statuit proptcrca atque decrevit, s· c; £ p,rop'.,F;,··’' ~ iuramentum quod singulis praefati Collegii Ur­ (Ex Atia. SSmt) — Il Vie. Ap. della Corea prolacrindiiple. bani alumni praestare tenentur ca in parte qua domanda chc non solo i missionari ma anche η™*' dicitur: Voveo et iuro quod iussu praedictae gli altri fedeli possano lucrare Ic Indulgcnzc Congregationis de Propaganda Fide sine mora plenarie assegnate per certe solennité o pratichc n provinciam meam revertar, eo sensu acci­ divotc a favore dei fedeli chc uniscano alie pra­ piendum, exigendum, atque praestandum ab tichc prescritte la Confessione c la Comunionc, nel caso ancora che manchi il comodo di poiisdem alumnis: 1. Ut provinciae nomine, tota provincia ecclesiastica ad quam alumnus quis­ tersi confcssare, o sia per qualchc motivo im­ que pertinet intclligatur ac veniat: 2. Curae possibile la celebratione della S. Messa, purchê ut sit S. Congregationis alumnos qui praedi­ i fedeli siano in istato di grazia c fcdclmente cto iuramento sese obstrinxerunt mittere sive adempiano le altrc opere ingiunte. Nella Colad provinciam ecclesiasticam, sive ad dioeccsim, lezione dc’Decreti fatta per ordine di Bene­ ad quam pertinent, ubi maior erit penuria sa­ detto XIV si trova chc ad istanza del Vcscovo cerdotum, habita ratione utilitatis animarum: di Meliapur tu proposto un analogo dubbio 3. Ut arbitrio eiusdem S. C. alumni ad alias nella Congregazione delle Indulgente dei 20 etiam regiones extra propriam cuiusque eorum Gennaio iy33, c fu risposto: Consulendum mitti possint, praevio tamen eorum libero con­ SSmo ut per organum Congtiis de Prop. Fide sensu, ct expetita dispensitione a vinculo iu- praedictis missionariis (in regionibus infidelium ramenti quoad eos tantum, qui iussu S. Con­ degentibus) concedere dignetur indultum ut gregationis in suam provinciam reversi iam iisdem, quoties pro consequendis Indulgentiis fuerint, quoties alio mitti velint. dos t copia confessarii, ideoque actualem Con­ Quam S. Conghis sententiam SSrho Dno N. fessionem praemittere nequeant, sufficiat con- An. C «SM COLLECTANEA 488 tritionis actus et Confessio in voto. E nel dl 22 dello stesso mese ed anno questa risoluzionc fu approvata dal Sommo Pontefice. Ora gli Emi PP. hanno crcduto di seguire la traccia di questo medesimo Rescritto pregando la S. V. perché si degni di dichiararc o concedere a fa­ vore del Vic. Ap. c missionari della Corea lo stesso induito. R. SSrfius annuit. 839 n. Meno» “· Instr. S. C. de Prop. Fide 2 lunii tfyj ‘‘.'’.'LVc-'i'»· (Ab Archibp. Albppex.) — La S. Scdc ha rirh«tenuto sempre la massima, chc non si deve vincolare in alcun modo la liberti de’ cristiani in un punto cos) delicato, quale c la sacra­ mentale Confessione, cd ha voluto sempre che fosse lecito a ciascuno di manifestare le sue coipe a qucllo rra i sacri ministri approval!, chc gli fusse più a grado. Non ha egualmente mai proibito ad un confcssorc approvato di ascoltarc nclla propria Chicsa le confessioni di qualunquc siasi cattolico, che si présentasse al sacro tribunalc. Cos) non è proibito ai cristiani di una dioccsi passarc in un’altra per ivi confessursi. Inoltre, scbbcnc per I’adempimento del prccctto pasqualc deve ogni Cristiano fare la sua Comunionc nclla propria parrocchia, non ha perô alcun obbligo di confcssarsi in calc occasione al proprio parroco. Questa è stata sempre, cd c la massima c la pratica tenuta dalla S. Scdc. Non si è fntta poi mai alcuna distinzionc di rilo, giacchc Γ amministrazionc di tai sagramento non porta seco alcun cam· biamento di rito; chc anzi la stessa S. Scdc, quante volte si ê mosso alcun dubbio su tai particolarc, ha dichiarato, chc non devesi fare in tai genera alcuna limitazione. Quindi nd 1626 (5 di Giugno) victô severamente ad alcuni Vescovi latini d’impedire i loro sudditi di confcssarsi dai sacerdoti ruteni, e viccvcrsa; cccolc il dccrcto: < Non debere latinos Episco• pos prohibere subditis suis, nc confessiones < faciant cum sacerdotibus ruthenis unitis ub < Ordinariis locorum approbatis: ncc e contra « Episcopos ruthenos unitos subditos suos si< mili prohibitione ligare, nc confcssarios la4 tinos approbatos ad excipienda peccata sua « adeant. Nam cum rutheni uniti sint vere « catholici, ubi ritus diversitas non repugnat, 4 discordias, dissidia inter cos excitantes vel nu< trientes, introducere, inconveniens ct damno< sum est ». laetum pro ••erorum ocnNOlWilflNI St/ k *4o41 tzo · An. C. i8n sacra benedicant, SSrîius (Greg. XVI)... indul­ tum alias concessum in similibus casibus, ut veteribus oleis utantur, confirmat in perpetuum et ad omnes Episcopos et Vicarios Ap. supradictos extendit. 841 S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1S35 (Ex And. SSnti) — Cum Vie. Ap. Cocincinac ob ntriF» quoad persecutionem profugus cum nonnullis ex suis *n,,n νο'** missionariis, petierit ut sibi ct suis presbyteris qui in huiusmodi circumstantiis reperiuntur, liceat etiam in quocumque festo duplici, in sacris mysteriis peragendis, legere Missas voti­ vas de Trinitate, aut de B. Μ. V. aut etiam pro defunctis: facta relatione etc. SSrîius petita in perpetuum benigne concessit, itemque indui­ sit omnibus missionariis in Sinis et regnis adiacentibus apostolicum ministerium agentibus et in similibus angustiis positis, ut, variae die­ rum solemnitatis habita ratione, aliquam cx dictis Missis votivis legere possint, omissis pro­ priis in Missali Romano pro diebus iisdem prae­ scriptis. 842 S. C. S. Officii 17' Nov. 1S35 — Quebkc — i. Quaeritur sitne validum matrimonium parentlboi iniu, a duobus catholicis natu minoribus secundum H^rencoruoVt formas ab Ecclesia praescriptas contractum, sed mtxt· no,n tamen invitis parentibus. tina. 2. Quaeritur utrum matrimonium partis catholicae ct partis protestantis, utriusque natu minoris, invitis parentibus unius cx partibus contractum coram magistratu vel ministro pro­ testante ct duobus testibus, validum censeri de­ beat necne. 3. Estne validum matrimonium a duobus protestantibus absque ullo teste contractum? 4. Matrimonium partis catholicae ct partis haereticae contractum inter utramque partem nullo adstante teste validumne censeri debet? 5. Matrimonium duorum catholicorum in­ ter se solos contractum absque ullo teste, vel coram duobus testibus in loco ubi non pos­ sunt recurrere ad ministerium alicuius sacerdo­ tis approbati estne validum ? 6. Cum pars una catholica ct pars, altera haeretica desponsantur coram magistratu, et uno tantum teste, vel coram ministro protestant!, et uno itidem teste, potestne magistratus vel minister ut alter testis censeri? Et matrimo­ nium istud estne validum ? 7. Matrimonium duorum catholicorum in­ Dc mitrimoaio 840 conto ter se, adstantibus duobus testibus contractum contracto parocho intfio S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1S35 — Cum coram parocho invito ct reluctante estne va­ ct reluctante. Episcopis ct Vicariis App. in Sinis et regnis lidum ; 8. Cum catholicus sc simulat protestantem Dc matrinoolo adiaccntibus quandoque contingat ut iis pre­ catholici hacr:· aut apostatam, eo consilio ut matrimonium mantur angustiis quibus legitime impediantur sim iimulantii, catholica quominus iuxta sacros ritus quotannis olea ineat cum muliere catholica coram ministro cum muliere. S. C. DE PROP. FIDE Αα. C. i8j$ protestante et duobus teitibus, eiusmodi matri­ monium estne validum ? be mitrfmonili 9. Dao catholici dioecésis Quebecensis non­ contract!· in triode tn legi· (ri- nihil impedimenti obesse animadvertentes ne dcnUnac. matrimonium contrahant, in fraudem legis ad illud ineundum coram magistratu pergunt ad Foederatae Amcricac Septentrionalis ditiones quibus in regionibus facta numquam est tri­ dentini decreti Tametsi promulgatio. Ratumne habendum est matrimonium huiusmodi? R. Ad t. Affirmative; ncc enim dissensus parentum aut actas minor inter impedimenta matrimonium dirimentia ullo possunt modo no­ stris hisce temporibus recenseri. Leges cacsarcas ct iussa Principum huic adversa senten­ tiae non moramur; illa namque aut de civi­ libus tantum effectibus sunt intelligenda, sicut de edicto Henrici III Regis Christianissimi a Ludovico XIII confirmato sentiant praestantes viri Loretus in parisiensi senatu Consiliarius, Hubertus Episcopus Vabricnsis, Cabassutius, Gcrbasius, Natalis Alexander aliique; aut, quum id statuant quod limites praetergreditur saccu­ laris potestatis, sunt omnino rciicicnda. Circa ca quae ad rationem pertinent Sacramentorum non Principibus saccularibus, sed soli Ecclesiae plena est definiendi potestas. Ea vero non so­ lum in cap. Licet et in cap. Tua, De sponsa duorum eiusmodi matrimonia rata habuit ct declaravit, verum ct Tridenti in Spiritu San­ cto legitime congregata cos anathemate percus­ sit qui falso affirmant matrimonia a filiisfamilias sine consensu parentum contracta irrita cSse, ct parentes ca rata vel irrita facere posse. Nullus igitur dubio reliquus locus est super validitate praedicti matrimonii. Ad 2. Affirmative pro Canadae regionibus ad quas extensa est Bcnedictina Declaratio. Iam enim supra monuimus neque aetatem mi­ norem, neque parentum dissensum dirimere matrimonium, quod nec dc catholicis solum, sed de ipsis etiam protestantibus volumus in­ tellectum, cum haeretici quoque sacris Eccle­ siae legibus teneantur, nec, in iis praesertim quae attinent ad Sacramenta, saeculares leges Ecclesiae sanctionibus ullo possint esse detri­ mento. Deficientia tandem parochi in casu ex­ presso nonnisi clandcstinitatcm parie, quae in illis locis in quibus vim habet Bcnedictina de­ claratio haud irritat matrimonia haereticorum. Cum vero ut idem fert Benedictus XIV in Opere de Syn. Dioec., in matrimoniis mixtis pars libera ct immunis a lege, eamdem immu­ nitatem cum altera parte communicare’ccnseatuf, sequitur profecto clandestinitatem non ob­ stare mixtis matrimoniis in Canadae regionibus contractis. Ad 3. Est validum pro Canadae regioni­ bus : inibi enim viget Bcnedictina Declaratio, quae valida declarat ea matrimonia quae clan­ destine ab haereticis contrahuntur. Collectanea S, C. de Prop. Fide. Vol. t. 489 Ad 4. Validum pro Canadae regionibus ob saepius laudatach Benedectinam Declarationem ad ea loca extensam. Hoc patet ex dictis in solutione ad dubium 2. Praestat vero hic pro maiori claritate verba referre eiusdem Benedi­ cti XIV (Lib. 6, Cap. 6, de Syn, Dioeces.) sic exarata: < Cum coniugum alter cum ratione < loci in quo habitat, tum ratione societatis in < qua vivit, exemptus sit aTridentinae Synodi < lege, exemptio, qua ipse fruitur, alteri parti < communicata remanet propter individuitatem « contractus, vi cuius exemptio, quae uni ex < partibus competit, ad alteram secundum etiam < civiles leges extenditur cidcmque communi< catur >. Quae verba, ut videre est, tam sunt clara et aperta ut nullum relinquant dubitationi locum super validitate istiusmodi matrimonii. Ad 5. Primum matrimonium est validum pro iis dioecesis Quebecensis incolis qui mis­ sionariis tantum utuntur, Sacra enim Cdngr. de Prop. Fide anno 1820 decrevit: < Pro incolis < dioecesis Quebecensis, qui missionariis tan« tum et donec utuntur, non esse locum Decreto < Concilii Tridentini Tametsi, nullo habito rc< spectu maioris vel minoris distantiae; et mis< sionarii curent referre matrimonia celebrata < in eorum regestu, Ordinario respective tra< dendo: » quibus ex verbis patet incolas prae­ dictos matrimonia inire posse, nec parocho nec testibus ullis, quum utraque obligatio cx eo­ dem perveniat Tridentino Decreto Tametsi, cui locum non esse declaravit praelaudata Congre­ gatio. Secus vero dc iis incolis affirmandum est, qui in locis habitant ubi sunt paroeciae con­ stitutae; illi enim nullo modo a lege Triden­ tini Decreti immunes haberi possunt; ut pro­ inde ipsorum matrimonia irrita fiant si nullo teste praesente contrahantur. Secundum matri­ monium, de quo in dubio fit mentio, validum quoque habendum est: Sacra enim Congregatio Concilii dic 3o Martii anno 1669 declaravit, quod sicubi catholicus parochus aliusvc sacer­ dos vel omnino non adsit, vel illius adeundi libera potestas non sit, matrimonia etiam nullo adstante sacerdote contracta valida censeantur, dummodo coram duobus testibus contrahantur. Pius etiam VI huic inhaerens declarationi rata habuit matrimonia in Galliis tempore revolu­ tionis contracta, cum ecclesiae legitimis pasto­ ribus destituebantur. Ad 6. Matrimonium est validum pro par­ tibus Canadae ob declarationem inibi extensam. Repetendum hic est quod iam satis superque monuimus, matrimonia huiusmodi valida sem­ per esse, etiam si nullo adstante teste contra­ hantur. Superfluum itaque videtur percontari utrum magistratus aut minister haereticus ve­ hit alter testis possit existimari. Cur tanta dc altero teste sollicitudo, cum in casu de quo agitur, cx colluto induito, nullius testis praesen­ tia ad matrimonii validitatem exigatur? An. C. i8k An. C t8ji Leges autem sacculares, si quae in Canadae regione vigent, matrimonia clandestina re­ scindentes, coram EccleJa vi nulla pollere, me­ ritoque explodendas esse, iam monuimus in re­ sponsione ad dubium t. Diligenter itaque com­ monendi sunt qui in Canadac regionibus ma­ trimonia praedicta sic contrahunt, sc in foro conscientiae saecularibus illis legibus non te­ neri, idcoquc coram Deo coniunctos esse, ut nulla possint hominum potestate divelli. Ad 7. Validum. Sic decrevit S. Congrega­ tio Concilii anno 158i respondens 3 quaesito Episcopi Gicnn. sic expresso: < Si invitus et compulsus per vim adsit sacerdos dum contra­ hitur matrimonium, utrum tale matrimonium subsistat?» Responsum fuit: «subsistere». Ad 8. Negative: cum enim alter coniugum haeresim simulat aut apostasiam, non ideo ca­ tholicam fidem cx animo deserit. Quocirca cum ambo coniugcs sint reapse catholici, clandestinitatis impedimento tenentur. Quod si coniu­ gum alter non haec simularet solum, sed vere animo a catholica fide deficeret, ad haereticam transiens pravitatem, tunc profecto mixtum exurgeret matrimonium, quod ratum habendum esse cx superius dictis manifeste apparet. Ad 9. Ratum, si coniuges transferant etiam domicilium: irritum, si primum domicilium re­ tineant. Lubct hic resolutiones a S. C. Concilii tribus dubiis datas afferre, ex quibus patet apertissime quaenam sit Ecclesiae mens circa hunc similesvc casus. Quaesitum itaque fuit < 1. An incolae tam masculi quam focminac « loci, in quo Concilium Tridentinum in pun« cto matrimonii est promulgatum, transeuntes « per locum in quo dictum Concilium non est • promulgatum, retinentes idem domicilium, < valide possent in isto loco matrimonium sine « parocho et testibus contrahere. — 2. Quid si « eo praedicti incolae tam masculi quam foc« minae solo animo sine parocho et testibus « contrahendi sc transferant, habitationem non « mutantes? — 3. Quid si transferant habitatio< nem illo solo animo, ut absque parocho et « testibus contrahant ? » S. Congregatio respon­ dit ad 1 ct 2 : non esse legitimum matrimo­ nium inter sc sic transferentes ct transeuntes cum fraude; ad 3: si domicilium vere trans­ feratur, matrimonium esse validum. 843 Parochue CDlltO njuritnonio «bv«rb« ro/ rtc. ne proferat. An. C. i80 COLLECTANEA 490 S. C. S. Off. 26 Nov. r. Et n. 455: < Sufficit autem quod « Praelatus suam voluntatem ct concessionem « exprimat sive voce, sive scripto, sive nuti(r) Monita, dc quibus agitur, haec sunt : « In distri< bucndis huiusmodi coronis, crucibus ctc. carumquc « usu, Sanctissimus Dominus Noster servari iubet Λ/« cretum fel. recordat. Alexandri VII editum sub die 6 « Februarii 16 nimirum, ut coronae, cruces, rosa* ria etc. ut supra benedicta, quoad indulgentias non « transeant personam illorum, quibus concessi sunt, « aut quibus ab iis prima vice distribuuntur ; nec alt­ er qua re cx praedictis deperdita, pro ca subrogari al· « tcra ullo modo possit, quacumque concessione aut « privilegio in contrarium non obstante ; nec non ca­ ff dem commodari, aut precario dari non possint pro « Indulgentiarum communicatione, alioquin amittant « Indulgentias iam concessas ; tum etiam praefata post « pontificiam benedictionem vendi non possint, iuxta « dispositionem Decreti Sacrae Congregationis Indui· « gentiarum et Sacrarum Reliquiarum editi die $ Iu· « nii 1721. « Insuper Sanctitas Sua confirmat Decretum fel. « recor. Benedicti XIV datum die /9 Augusti 17^2, « quo expresse declaratur Missas ad altare fm quo « aliqua ex praefatis sive crucifixi sive numismatis < imago quoquo modo collocata fuerit) lectas, sive a « sacerdote huiusmodi imaginem sccum habente cc«lebratas, vigore dictae imaginis nullo prorsus gau· « derc privilegio. « Praeterea vetat nc quisquam, quem infirmis mor· < tis proximis assistere contigerit, benedictionem cum « Indulgentia plenaria in articulo mortis, vigore huius- « modi imaginis, illis impertiri audeat sine speciali « facultate in scriptis obtenta, quoniam ad huiusmodi « effectum in Costitutionc Benedicti XIV incipiente < Pia Mater, satis provisum iam fuit. (2) Haec ibi : « Cum maximi religionis intersit ut « missionarii ministros babeant, quorum contubernio - non infamentur, ac plerumque, experientia teste, ubi« que eveniat ut In Christianorum visitatione, tum iu« nioris aetatis mulieres, tum virgines ccteraequc puel« lac, quasi cx condicto, absque nullo prorsus timore, « cum dictis ministris nimis familiariter agant, prae« textuque doctrinae ab iis sciscitandae, vana colloquia « frequenter cum iis misceant, risibus et cachinnis in« verecundis mutuo sese provocent, atque hinc facile « possint aut tentari aut tentare: ideo ad vitanda scan« dala statuimus nulli sacerdoti licitum esse sibi ad« sciscere ministros seu catcchistas, qui vigesimum « quintum aetatis annum nondum praetergressi fuerint. « Tales vero eligantur, qui pietate, moribus, gravitate, «doctrina, studii amore, ct habitu pudicitiam vere « polliceantur ; non permittatur huiusmodi ministris « frequenter cum mulieribus miscere sermonem ; nulli «eorum liceat privatim docere virgines; nullus culi« nas audeat ingredi ; nullus a quacumque muliere mu­ ff nuscula, etiamque si religionis res sint, recipere aut « iisdem donare praesumat, nisi forsan communia cal· « ccamenta a dictis mulieribus ipsi offerantur , quae «tamen sine licentia’sacerdotis recipere non licebit; « nullus, nisi forte in itinere constitutus, propria sponte, 846 cedendi. An, C. 1836 < bus, aut facto; nec est necessarii aliqua ver« borum aut signorum determinatio, sed qui« buscumquc verbis aut signis uti potest, suf< ficitquc ut exprimat determinate id quod con« cedit >. His autem quae generatim de Indul­ gentiis a Passcrinio dicuntur, tantum addo quo­ ad distributionem et usum numismatum ac co- GrCa dtaribu· ronarum ut supra benedictarum ab eo cui hu- η^’ΐκη·ια!η1,"ί iusmodi facultas concessa legitime fuerit, ser- corontrum bcnc, · . . . dtcitrum. vanda esse monita quae unicuique eorum, qui­ bus haec facultas impertitur, dantur, typis Sa­ crae Congregationis impressa, ut in inserto fo­ lio perspicies (1). Nihil est quod dubites de valorc benedictionis impertitae coronis quibus crux seu numisma non sit adnexum ; indultum enim eodem prorsus modo loquitur de coro­ nis precatoriis, seu crucibus, seu sacris numi­ smatibus benedicendis; quoniam autem cruces et sacra numismata separatim a coronis bene­ dici possunt, sic etiam benedici possunt coro­ nae ab illis seiunctae. Quaeris utrum catechistac teneantur ad emit- Ç;rea tendam professionem fidei iuxta formulam Pii IV carcchi»tan>ra. quamvis isthic huiusmodi consuetudo minime vigeat. At non ignoras, etiam in iis locis, ubi magistri quicumque, quamvis grammaticam tantum doceant, legem emittendae fidei pro­ fessionem implent, parochos posse seligere pro­ bos viros, et etiam mulieres, quae pueros vel puellas sibi adsignatas in doctrina Christiana erudiant, quin viri aut mulieres sic electae ad emittendam fidei professionem censeantur adstricti: quare satis erit ut in electione et offi­ cio catechistarum ea serventur, quae in epistola pastorali Episcopi Caradrensis Synodo Sutchucn­ si addita N. 26 (2), et in ipsa Synodo sparsim nd mandarinum etiam recurrit, qui iussit ut ilia mulier ubique quaeratur et suo marito resti­ tuatur. Nunc dicta mulier iam suscepit Baptis­ mum, ct adhuc manet abscondita in domibus Christianorum: sed, cum sit pauperet iuvenis, videtur expedire ut transeat ad alias nuptias cum aliquo christiano. Quare humiliter S. V. supplicat Vicarius praefatus ut dignetur con­ cedere dispensationem a facienda interpellatio­ ne prioris coniugis infidelis, quia haec inter­ pellatio non potest fieri sine gravissimo peri­ culo ct damno. R. Ad i. SSiîius, perpensis expositis, be­ nigne matrimonia ut supra contracta in Vica­ riatu Sutchucnsi cum omissione interrogatio­ num, prout in supplici libello exponitur, in radice sanat atque convalidat perinde ac si in matrimoniis contractis interpellationes factae fuissent. Ad 2. SSfilus, mature perpensis expositis, benigne dispensationem petitam concessit. I °αί£ηΰ.Ο.«η- 491 Ao. C. i3j6 493 COLLECTANEA expressa leguntur, donec S. C. opportunum du­ xerit, novis ordinationibus, catechistarum ele­ ctionem officiumque dirigere (1). Hinc patet etiam responsio ad dubium quintum: non enim fit independenter ab Ordinario, quod fit a missionapo in exercitio sui muneris intra limites facultatum iisdem concessarum vel communica­ tarum sive expresse sive implicite: quare catcchista a missionario rite electus censendus est veluti ab ipso Ordinario approbatus ut funga­ tur muneribus catechistarum propriis, servata semper illis missionariorum auctoritate, et Or­ dinarii iuribus providendi ne novi introducan­ tur, et introducti tollantur abusus. Ad horam celebrandi Missam quod attinet, citra Mitutum jn Formula I facultatum sub num. 23 datur celebrandi facultas una hora ante auroram ct una hora post meridiem} itaque evidens est prae­ tergredi limites harum facultatum cum qui qua­ cumque hora ante auroram , etiam nulla ur­ gente Christianorum necessitate, cclcbrarc prae­ sumit. Neque occasio ministrandi Viaticum sufficiens ratio est statutam horam cclebrationis Missae praeveniendi; agi enim non potest contra expressam Ecclesiae legem, ct in tali casu defectum Viatici in infirmo supplet Sa­ cramenti percipiendi desiderium. Attamen San­ ctissimus D. annuit ut, causa ministrandi Via­ ticum. Missae celebrandae tempus idoneum non observetur ; nam praeceptum sumendi Viatiticum praevalet legi ecclesiasticae dc tempore celebrandae Missae. Circa celebratio· Successiva trium Missarum celebratio sta­ nem tnom Mis· urrm nocte Na­ tim post mediam noctem in festo Nativitatis tivitatis Domini. Dfii, ct fidelium sacra Communio in Missa quae post mediam noctem celebratur, diserte vetita est iteratis Sacrorum Rituum Congnis decretis dierum 20 Aprilis ct 7 Decembris 1641 (2). Temere igitur permittendum non est quod ec­ clesiasticis regulis contrarium esse invenitur. Celebratio autem praefatarum Missarum in tri­ bus diversis pagis iisdem difficultatibus non est obnoxia; nec enim ipsis sacerdotibus vetitum est unam tantum Missam co dic cclcbrarc, ncc lex iubet fideles eodem dic tribus Missis intér­ esse. Attamen incolae illius pagi in quo prima Missa celebratur non possunt Eucharistiam su­ mere nisi eiusdem primae Missae celebratio ad eam horqm protrahatur qua istarum regionum christianis vel cx iure vcl cx privilegio licet ad Sacram Mensam accedere, casu tantum excepto novi indulti Sedis Apostolicae. Iam vero San­ ctissimus Dominus concedit Tibi ut tres Mis­ sas continqatas in nocte SSiîij Nateljs célébrés, ita tamen ut a danda· populo Communione abstineas. Dividis in quatuor classes ccclcsias sjve ora­ toria in istis regionibus erecta scilicet: i. ca­ rum ecclesiarum quae erectae sint communibqs Christianorum impensis ; 2. carum quae in domo alicuius familiae divitis erectae sint in com­ modum totius pagi ; 3. carum quae sunt in utilitatem alicuius familiae, quae ob distantiam aut alias iustas causas ad communpm cappellam venire non potest ; 4. demum earum quae erectae sunt ex devotione alicuius familiae, in quibus, quamvis illa non sint nisi oratoria pri­ vata, neque ad annuam sacramentorum administrationem ordinata, missionarii invitati so­ lent etiam in maioribus festivitatibus Missam celebrare, relictis cappellis communibus, non sine harum damno, eo quod deficiat qui ha­ rum impensas coadiuvct ; ct quaeris quae sint Ordinariorum seu etiam missionariorum iura circa ecclesiarum seu cappellarum erectionem, approbationem, aut visitationem. — Ex Con­ cilii Tridentini decretis palam fit sanctum Missac sacrificium celebrandum esse in ecclesiis aut oratoriis diyino cultui dedicatis ab Ordinariis locorum designandis, ct visitandis: designatio itaque, ct visitatio cappellarum in quibus ce­ lebranda sunt sacra ad commodum christiani­ tatis, quantumvis cac parvae sint, ad iurisdictionerq pertinet Ordinarii; regulae tamen ad hunc finem servandae in Sinis, ct ob distan­ tiam Iqcorum, ct ob defectum ministrorum, ct ob persecutionum priculum, caedem esse non possunt, quae in Europa servantur: hinc Sina­ rum Ordinarii peculiaribus gaudent facultatibus sibi a Sede Apostolica concessis, quas commu­ nicare etiam possunt suis missionariis. Hinc fit ut iis quaedam liceant, etiam quoad electio­ nem loci in quo sacra peragant, quae in pro­ vincia christianis Principibus subdita parochis non licerent ; at facultatum communicatarum limites praetergredi non possunt : ct si iis abu­ tantur, Ordinariorum est illorum vilia corrigere. Quae autem sit facultas missionariis concedi solita relate ad electionem loci, in quo munere fungantur suo, facile colligere poteris ex Synodo Sutchuensi cap. ro, n. i5. ubi, improbata in missionariis acceptione locorum et personarum, nc plurimi sacramentis et verbi divini pabulo priventur, praecipitur < In qucmcumque loco< rum, sive divitem sive pauperem, modo sit < aptus ad congregandos fideles, securus, < aut etiam invitatus, ad Christianos divertat ut ibi su• mat cibum : sicque tandem se gerant omnes ut suspi· ■ dones caveant, ct quiduuid mili probabiliter fingi • potest, ne fingatur, ante devitent. Denique pro munere « tuo atque conscientia, quae onerata remanet, missio« naril severe super his invigilent, harum que regularum « observationem efficaciter promQvcant ·. (t) Fidei professio cathechistis aliquando imposita. (K f,. 6)8). (3) S. R. C. 20 April. 1641: 9 An liceat in nocte « Nativitatis Domini, post cantatam primam Missam, « alias duas immediate cclcbrarc, ct communicare fi« deles ·. R. Nullo modo licere, sed omnino prohibendum. Dic 7 Dec. 1641 idem decretum çortfirmatum fuit. An. C. i8j6 Quoad Odo riorum taridr.i oratoria. An. C. î8$6 S. C. DE PROP. FfDE « ibiquc ad$inf saltcm viginîi personae, fuerit < acccrsitus missionarius, postposita propria < commoditate, ire personaliter non rrcuset, nisi « gravis alia ratio exigat ut fideles ip alium « locum convocentur ». Nihil igitur innovandum videtur quoad oratoria tribus primis classibus comprehensa. Quoad classem quartam, Ordi­ narii erit pro sua prudentia et conscientia pro­ hibere missionario ne sacra faciat in oratoriis privatis sub 4 numero indicatis, cum commu­ nis cappcllac damno. Contra quemExponis missionaries nonnullos, cum noqJôij “dmlnl· verint numerum eorum, quibus in Confessione Sintu·? hu’ permiserunt ad S. Communionem accedere, non interrogatis pocnitentibus, totidem ponere particulas consecrandas ; ct quaeris num praxis haec sit prohibepda. Nemo non videt missio­ narios sic agentes uti scientia in Confessione acquisita, quod est Ecclesiae legibus expresse vetitum ; nec prava haec agendi ratio efficax est ad arcendos indignos I potest enim indignqs accedere inter primos ad Sacram Synaxim, cx quo a Communione dignus pro indigno ex­ cluderetur, addito etiam periculo ulterioris scandali’in sacramentalis Confessionis praeiudicium ; quare abusus hic est omnino tollendus. Dc benedictioRefers nonnullos missionarios negligere nupcrtKifd·!11 nn ptiarum benedictionem, et quaeris utrum ipsi compellendi sint ad nuptias benedicendas. Non ignoras in instructione super matrimoniis, quqc in istis regionibus contrahuntur absente missio­ nario, praecipi çoniugibus, ut cum missiona­ rius qd eos visitandos accesserit, coram eo sc sistant, ut benedictionem accipiant nuptiarum, quamvis eae iam valide contractae censeantur: ob quam causam abstinere debent a consensus renovatione; quamobrem vides reprehensione dignum esse missionarium illum, qui huius­ modi benedictionem petentibus negligat imper­ tiri. Utinam omnes his benedictionibus cumu­ lari studerent! facilior enim in dies evaderet viq medendi scandalis, quae a clandestinis matrimo­ niis oriuntur. Quare, tuos mono missionarios, ut in rc tanti momenti faciles se praebeant. 493 Tabernaculum inserviat pro basi, quaeritur: an hoc decretum valeat etiam pro Reliquiis SS. Cru­ cis, vel alterius Instrumenti Dominicae Passionis publicae venerationi expositi. q. An in diebus anniversariis Electionis et Coronationis Summi Pontificis, collecta in Missis pro eodem adiungenda sit de praecepto. 3. An stola pro ministranda SSfiit Euchqnstia extra Missam esse debeat coloris Olficio illius diei convenientis, ut praescribit Rituale Romqnum ; vel etiam possit esse alba, prout yalde conveniens Sacramento Eucharistiae, ceu multi censent docrores. Ad i, et 2. Affirmative. Ad 3, Affirmative ad utrumque, An. C. i8j6 collect» pro Plpa , Be colore tnnda ss. Eachârilll>· 848 S. C, S. Officii 8 Ιμηϋ 1836 — In S. C. Generali Universalis Inquisitionis actum gitnorum ad ήest dc quaestione ab R. P. D. Archiepiscopo 3em veoientieeu Quebeccnsi proposita, quae his verbis contine­ batur: < Ex illis difficultatibus quae in America obstant conversioni barbarorum, inter quos vi­ get polygamia, ea prae cacteris, ut longa expe­ rientia constat, praecipue valet, scilicet quod usque nunc, iuxta XI ex XXIX articulis, quibus constat Indultum extraordinarium Episcopis communicatum, infideles plures habentes uxo­ res tenentur, post conversionem et Baptismum primam retinere, si ipsa votuerit converti. Iam vero gravibus missionariorum rationibus per­ motus, et ut istorum infidelium saluti effica­ cius consulatur, enixe des dero novam erogari concessionem, cuius tenore eisdem infidelibus plures uxores habentibus, ct converti desideran­ tibus, permittatur ut quam ex illis maluerint (quae ordinarie inter alias iunior est) eligant, ad illam, etiam converti volentem, in matrimo­ nium iuxta regulas Ecclesiae ducendam, sine obligatione primae eligendae, Haec autem de» siderata concessio refertur ad decretum S. Pii V 2 Augusti i5yi datum qqo declaratur: Indi... in futurum baptizandi cum uxore, quae cum ipsis fuerit bapti^ata remanere valeant, tan· quam cum uxore legitima, aliis dimiasis (1). In 847 hoc enim Decreto nulla fit mentio de prima in legitimam uxorem suscipienda, sed tantum Xuiue in alun S. R. C. n Martii 1836 — Tripbntisa to^eiiqnhiclra- — 1. Quum iuxta Decretum S. R. G. pridie de ea quae cum illis fuerit baptizata, At in ponendae. kalcndas Aprilis 1821, eliminanda sit consue­ casu submisso nulla nascitur difficultas Bapti­ tudo reponendi Sanctorum Reliquias, pictasquc smi suscipiendi a parte illius uxoris, qualisImagines super Tabernaculo inquoSS. Eucha­ cumque sit, quam infideles prae caeceris eli­ ristiae Sacramentum asservatur, adeo ut ipsum gunt ». (i) En decretum seu Const. S. Pii V j 3ug. tjjt : « Romani Pontificis aequa et circumspecta providen­ ti lia, nc ea quae pro salubri Indorum noviter ad Λ­ α dem conversorum directione sanciri debent et 1er« minari, alicuius haesitationis scrupulo subiaccant, « dcclaratipnibus ct aliis opportunis consuevit provi· • dere remediis. Cum itaque, sicut accepimus, Indis « in sua infidelitate manentibus plures permittantur « uxores, quas ipsi etiam levissimis de causis repudiant, α hinc factum est quod recipientibus Baptismum per• missum sit permanere cum ea uxore, quae simul <1 cum marito baptixata existit; ct quia saepenumero « contingit illam non esse primam coniugem, unde tam « ministri quam Episcopi gravissimis scrupulis tor; quae (gratia) a s. m. Clemente IX concessa fuit. picta. De concione 4. Colligitur ex decretis Sacrae Rituum Conante SS. Sim851 mefirno detecto gregationis non posse fieri concionem, capite 1 capite. tecto, ante SS. Sacramentum palam expositum Circa Vfae Cn· S. C. Indulg. 13 Nov. 1837. — Cum ad c/f tabula» dau­ non obstante quacumque contraria consuetudi­ lucrifaciendas indulgentias quae pro stationum ce». ne. Hinc quaeritur: An id saltem liceat quando Viae Crucis visitatione conceduntur, minime SS. Sacramentum est quidem expositum, sed requiratur tabularum erectio, sed crucium, pro­ velo serico obductum. inde si ob vetustatis causam ipsae tabulae re­ R. Ad i. Negative. moveantur, ac in earum loco, etiam absque Ad 2. Pariter negative. pontificia facultate, novae tabulae substituan­ Ad 3. Serventur Rubricae, et usus omnium tur, indulgentiarum concessio perseverat ; imo ecclesiarum, quae huiusmodi casulas non adetsi cruces ipsae, quae solae necessario requi­ mittunt. runtur ob eamdem rationem, vetustate scilicet Ad 4. Negative. labentes renovari debeant, dummodo earum non sit maior pars, nec nova erectione opus 860 est, nec indulgentiarum beneficium amittitur. Dc Sinctorutn Rcfiouil» io alta* riatn côntecra • tiooe. Instructio S. R. C. 6 Octobris 1837 — Altare super quo celebratur Missa, sive fi­ xum sil, sive portatile idest cum petra sacra tantum, consecratum omnino esse debet ; ac pro ipso altare portatili sive peira sacra, prae­ cipuus est ritus observandus, unctiones adhi­ bendae, reponendae in sepulchro Reliquiae San­ ctorum Martyrum, iuxta verba Apocalypsis: Vidi sub altare Dei animas interfectorum. Re­ liquiae ibi reponuntur ob relationem ac my­ sticam analogiam inter Dominum lesum Chri­ stum caput Martyrum eiusque membra, iuxta Sancti Augustini verba: Convenienter autem et quasi quodam consortio ibi Martyribus se­ pultura decreta est, ubi morS Domini quoti­ die celebratur ; scilicet ut qui propter mortem eius mortui fuerunt, sub Sacramenti eius mysterio requiescant. Ideo sacerdos post confes­ sionem osculans altare profert ca verba: Quo­ rum Reliquiae hic sunt. Ex quibus etiam patet necessitas ut in altari sit sepulcrum Reli­ quiarum. Reliquiis enim non appositis et de­ ficientibus, superflua ac vana essent ea verba. Praeterea sicut altare quodeumque, vel immo­ bile vel portatile, evadit exccratum ob fractu­ ram vel per se enormem ob quantitatem, vel enormem propter locum unctionum, licet levis 862 S. C. de Prop. F. 21 Nov. 1837 (C· θ·) — Sc abbia luogo alcuna provvidenza (nella Bosnia) circa rintervento dei parrochi ai conviti degli ottomani, cd i forzati lavori dei cat­ tolici nella fabbrica o restauri delle moschce. R. Quoad primam partem non esse interlo­ quendum. - Quoad secundam non esse inquie­ tandos, dummodo gravis mali metu coacti agant, neque intendant mahumetanorum super­ stitionibus cooperari. De Intcncota convivii» miho· mclanorutn, ·. strazione del Sagramento della Pcnitcnza. R. Detur iterum instructio anni i8o3 (i). Quo vero ad poenitentias pecuniarias eae omnino prohibeantur tam in actu quam extra occasionem Confessionis, ac insuper addatur pro tornare spesso, sebbene debbano negar loro 1’ assoluxione. L* imporre poi multe pecuniarie ai penitenti po­ trebbe allontanare molti dal sacramento per non vo­ lerai privare dei loro denaro, c potrebbe renderc odioso il sacramento medesimo con la supposizione che si amministri ad oggetto di ritrame profitto. Perciô tali multe non debbono imporsi sc non con grandissima cautela e circospexione, né debbono giammai esigersi dal confessore ; ma sc in qualche caso verranno im­ poste, si avranno a far coasegnarc in mano altrui nclla maniera più conveniente. p<*»i· pecunia* An, C. 1838 S. C. DE PROP. FIDE S. Congregationem vehementer dolere utrumque abusum adhuc vigere, atque mandare ut omnes missionarii in administrando Sacramento Poe­ nitentiae se gerant iuxta praescripta in Synodo Sutchuensi (an. i8o3) ac praesertim num. 5, cap. VI (ι). 875 ..“‘.rtk'monÎ; quoties impertiri quca’ s· c· IndulK· U Sept. 1838. - Vbrohbn. - Λη Benedictio Apostolica pluries impertiri possit, novo mortis periculo redeunte? R. Negative, permanente infirmitate, etsi diuturna; affirmative vero, si infirmus conva­ luerit ac deinde quacumque de causa in novum mortis periculum redeat. 876 S. C. Indulg. 28 Sept. 1838. — Aturbx. An novo hcnediccndac sint cruces et imacci Viae Cruci» gines Viae Crucis ad tempus a parietibus disue. lunctae propter rationabilem causam. R. In casu de quo agitur, cruces non sunt iterum benedicendae ; quoad imagines vero numquam benedicuntur. ccdKend«°cru- — 877 Litt. Encycl. S. C. de Prop. F. Oct. •iônum*"rd.ü£ t83^· ~ Ut hacc S. Congregatio de Prop. Fide ne· statum exterarum Missionum apprime cogno­ scat, obvenienlibusque necessitatibus mature ac prudenter occurrere vel providere possit, omnium quae ubique terrarum geruntur, distincte et enucleate est certior facienda. Hinc peroppor­ tune Sacra haec Congregatio huic damno pro­ viderat litteris datis sub die 17 lunii anni 1747; utque res catholica, quae apud hostes Christiani nominis passim labefactari solet, bene feliciterque verteret, iterum eamdem rem decernen­ dam et decreto firmandam curavit dato die 2 Aprilis anni 1759; quo cautum est, ut quo­ libet exeunte anno omnes Archiepiscopi; Epi­ scopi, Vicarii Apostolici, Praefecti, caeterique Missionum Praepositi relationem ad hanc no­ stram Congregationem transmitterent. Utque res melius expeditiusque perficeretur duos propo­ (1) Hacc ibi: «Neminem quantumvis flagitiosum, «ac scandalosum, ct incorrigibilem, qui aliquo licet « exiguo poenitentiae stimulo excitatus, ad tribunal « accedit pro confessione suarum culparum , unquam « praesumant repellere, nisi nominatim ct puolicc « sit cxcommunicatus , aut sit iis criminibus im« plicatus quibus a iurc adiuncta est excommunicationis « poena, ct crimen, propter quod in excommunicatio« nem incidit, ita notorium , ac manifestum sit, ut « nulla possit tergiversatione celari, aut quovis suffragio « excusari (quod dc his neophytis plerumque rudibus, « et imperitis facile diiudicari nequit). Et quidem in « hoc postremo caso, si huiusmodi criminosus paratus « sit scandalum reparare, et Ecclesiae satisfacere, cito 499 An. C. i8j8 suit libellos, quibus datis certis interrogationi­ bus, unusquisque, qui de officio tenebatur ada· mussim responderet. Ast profecto maximo animi angimur dolore videntes hoc nostrum praeceptum a nonnullis pessumdari, istasque leges sapientissime consti­ tutas inutiles atque infectas evadere: itaque au­ ctoritate, qua pollemus, cuique notum volumus adhuc plenissime vigere praefatum d-xretum diei 2 Aprilis 1759, quod adhuc in suo pleno robore permanere decernimus. Stat ergo uni­ cuique onus in fine cuiusque anni certiorandi hanc S. Congregationem de omnibus quae ad sacras spectant Missiones, et respondendi clare, nitide aç distincte omnibus quaesitis in prae­ fatis libellis enunciatis. Ergo hoc in vestris animis fixum haereat penitusque insideat, hanc obligationem tenere omnes, licet quacumque exemptione aut privilegio insignes. Nostrum esset ad id vos cogere censuris ac poenis ecclesiasticis ; scd mitius agentes con­ fidimus satis superque rei provisum si nostra praecepta in vestram mentem, cogitationemque revocaverimus. Vestram itaque conscientiam one­ ramus ; si secus feceritis, quod Deus avertat, vos reos coram Deo esse volumus muneris ne­ glecti. Mandamus ut praefatae litterae vim legis habeant tum pro his qui nunc sunt, tum pro futuris missionum Praefectis et Moderatoribus, donec expresse et apertis verbis iis non fuerit derogatum. A nemine nisi a Deo merccdem nostrorum laborum expectantes, nihil aliud restat, nisi ut vos oremus obtestemurque ut vineam Domini sollicitis curis ct laboribus colatis ct administratione sacramentorum assidua, ct verbi prae­ dicatione opportuna, et, quod caput est, bono­ rum operum exemplo. Vos forma facti gregis ad hanc normam vestras omnes operationes componite, expectantes beatam spem quam da­ turus est nobis qui non mentitur Deus. 878 Decr. S. C. de Prop.F. 20 Nov. 1838. — Cum Sacra Congregatio de Propaganda Fide recto Ecclesiae regimini in Orientis partibus «admittatur: Absolutionem enim sacramentalem, inquit « Sacra Congregatio de Propaganda Fide in instructio« nc ad hanc rem specialiter pro hac Missione data « an. 1784, immerentibus denegare in potestate sacer· •rdotis est; at criminum confessionem non audire, fia· • esset non ferendum. Quoad vero apostatas a « tide, ad poenitentiam redeuntes, teneantur tantum se« mcl apostasiam abiurarc coram fidelibus, Ct abstinere « coram infidelibus ab actibus infidelitatis : abiuratione « autem peracta, admittantur ut cacteri peccatores ad « confessionem sacramentalem, et, si rite fuerint dispo« siti, absolvantur a peccatis, iniunctis poenitentiis sa· « lutaribus arbitrio confessarii ». De transitu orien talium ex udo ad alterum ritum. An. C xSjS COLLECTANE/V 5οο valde profuturum cognoverit, si regula quaedam traderetur circa transitum ab aliquo cx ritibus orientalibus ad alterum : in generali Conventu habito die io Septembris anni 1838, referente Effio ac Rffio D. loscpho S. R. E. Cardinali Mezzofante, quae sequuntur decernenda censuit. Ex orientalibus nonnulli, uti sunt armeni et maronitae, cum Ecclesia latina pro Eucharistia utuntur azymo; alii vero fermentato, melchitac nimirum, Chaldaei, syri, ct cophti: nemo pro­ inde a ritu in quo fit usus azymi transire va­ leat ad ritum in quo conficitur in fermentato, absque beneplacito Sedis Apostolicae, idemque erit servandum circa transitum cx ritu in quo adhibetur fermentatum ad ritum in quo prae­ cipitur usus azymi. Cum autem inter duos ritus permutandos non adest praefata materiae in Eucharistia disparitas, sufficiat consensus duo­ rum Episcoporum a quo, ct ad quem fit trans­ itus. Haec pro illis sunt constituta qui iamdiu catholicam fidem profitentur ; quod vero ad haereticos et schismaticos pertinet, qui ad Ec­ clesiae sinum redeunt, permittendum censuit S. C. ut orientalem ritum qui magis iis pla­ cuerit amplectantur. Hanc autem S. Congregationis sententiam SSffio D. N. Gregorio div. prov. PP. XVI re­ latam... SSffius benigne approbavit atque in omnibus servari praecepit (i). 879 S. C. de Prop. Fide / / Dec. rSjS (C. G.) A^apodoncn· — 1. Utrum Delegatus Apostolicus possit cx rationabili causa administrare, vel aliquo sa­ cro fungi officio in ecclesiis orientalium , in­ visere intra clausuram monialium conventus, carumdem excipere confessiones, ac quemlibet fidelem absolvere a peccatis reservatis ab or­ dinariis orientalibus, quin necessario requira­ tur consensus Ordinariorum orientalium. 2. Utrum saltem provisorie Delegatus Apo­ stolicus possit orientalem fidelem, aut sacer­ dotem, vel Episcopum delinquentem ligare censuris, ligatos absolvere. 3. Utrum Delegatus Apostolicus possit no­ mine S. Sedis iudicare, ac statuere super quae­ stionibus dc mutatione rituum v. g. alicui per­ mittendo transire a proprio ad alium ritum. 4· Il c$t usage que les Préfets désignent nofie orienta· ccux jc jcurs religieux qui doivent être char­ tun'»· lauoot. ges des paroisses: cere seule designation ou (0 In L»tt. S. C. de Prop. Fide 7 Aprilis 1859 haec bibentur: · 11 decreto emanato ai 20 Nov. 1838 ri· « guardo al passagg:o dcgli oricntaU’da un rito all'altro, ■ cd alla facolü, cnc si concede agli eretici ad agli scis• matici, di sceglierc Quel rito orientale che piü loro • aggradi ncl ritorno dci medesimi al seno dclla cat• tolca Chiesa, non comprcndc gli apostati, quclli cioè « che, essendo cattolici, abbandonarono la vera Chiesa ■ paasando all'ercsia cd allô scisma, e poi si convcr- An. C. i8j8 nomination faite par les Préfets communiquet-ellc aux sujets nommés la juridiction cu­ riale, ou doivent-ils la recevoir dc lOrdinairc du diocèse? 5. L’Ordinaire du diocèse outrepasserait-il les limites posés, si pour des raisons à lui con­ nues, et qu’il croirait suffisantes, il interdisait un religieux missionnaire, ou restreignait scs pouvoirs dans ce qui concerne l'administration des sacrements? 6. Utrum Patriarchae, ct Ordinarii orien­ tales possint interdicere missionaries latinis, ne sacramenta administrent, et facultates suas exer­ ceant in ecclesiis sibi subditis. 7. Utrum missionarii possint sacramenta ad­ ministrare, ct easdem facultates exercere erga orientales in ecclesiis latinis absque consensu Ordinariorum orientalium. 8. Utrum Patriarchae, et Ordinarii orien­ tales possint interdicere suis subditis ne sa­ cramenta recipiant a missionariis latinis. 9. Utrum absque speciali consensu Ordina­ riorum orientalium missionarii latini possint excipere confessiones monialium. 10. Utrum missionarii latini possint absol­ vere orientales a casibus quos sibi reservavere orientales Ordinarii, absque speciali consensu eorumdem Ordinariorum orientalium. n. Utrum missionarii latini possint absol­ vere orientales a censuris latis ab Ordinariis orientalibus. 12. Possuntne Episcopi orientales rcspectivis sui ritus hominibus pro suo lubitu prohibere, ne confiteantur peccata sua missionariis latinis, aut Missam audiant, aut sacram Communio­ nem percipiant in ecclesiis latinis, etiam praeter tempus paschale, ct in die festo v. g. patronali? 13. Si non obstante illa episcopali prohi­ bitione accedat unus, aut alter ex praedictis hominibus ad missionarium confitendi gratia, peccatne confitcns, peccatnc missionarius qui illius accipit confessionem, aut illi in missio­ nis suae ecclesia sacram administrat Commu­ nionem ? Quoad auditio­ 14. Utrum nccesse sit ad satisfaciendum nem Mime in Ecclesiae praecepto de audienda Missa diebus alicno ritu. Dominicis, ac festis, ut unusquisque Missam audiat in proprio ritu; an sufficiat audire Missam. De adminiitn15. Utrum missionarî latini possint admi­ tione Mcramcn· torum oricatinistrare orientalibus sacramenta Baptismi, Ex­ libu» ritu latino. tremae Unctionis, ct Matrimonii ritu latino in « tono ». In aliis vero Litteris (t, lolii 1876) declaratur quod sequitur : « Decretum illud sancitum dic 20 No« vembris 1838 agit dc transitu ab aliquo cx ritibus « orientalibus ad alterum , ct nihil omnino statuit dc « ritu latino, neque de iis qui hunc ritum habent, vel « habere desiderant; ct quod ibi statuitur dc haereticis « ct schismaticis ad Ecclesiae sinum revertentibus, dc « iis intclligcndum est qui ad orientales ritus pertinent ». An.C. 1838 S. C. DE PROP. FÎDE 5OI An. C. i8j8 ecclesiis orientalibus casu v. g. quo missiona- quirentibus ; in reliquis, negative. Quoad se­ rius latinus parochi fungeretur officio in iis cundam pariem moniales respicientem : affir­ ecclesiis. mative, si gravissimus casus urgeat, et raro. î6. Utrum missionarii iisdem orientalibus Ad 2. Negative in omnibus ad primam eadem sacramenta possint administrare ritu partem. Ad secundam supplicandum SSrtlo pro latino in ecclesiis latinis. facultate absolvendi in foro conscientiae tan­ t>« administra17. Utrum missionarii possint orientalibus tum a censuris episcopalibus, dummodo con­ tione ucramen, . r ,. iorum ritu orien. administrare sacramenta praedicta ritu oriennexae non sint cum casu reservato. n'i iltin!”10”4’ ta^ servando illius ritum, cui administratur Ad 3. Negative, ct ad mentem: Mens est, sacramentum v. g. graecum cum graeco, in ut Delegato Apostolico communicentur faculta­ casu quo missionarii latini parochi fungeren­ tes cius Antecessori concessae anno i835. tur ollicio in ecclesia orientalium. Ad 4. Negative ad primam partem, affir­ 18. Utrum missionarii possint in aliquo mative ad secundam. casu administrare latinis sacramenta ritu orien­ Ad 5. Negative, dummodo gravis, et ur­ tali v. g. ad benedicendum matrimonium, gens adsit causa, statim S. Congregationi si­ cuius altera pars latina, altera vero orientalis. gnificanda. KuiutcinPiîcris <9· ^lruni missionarii latini fungentes saAd 6. Detur decretum 26 Aprilis 1647 iunctionibu* et era functione in ecclesia orientali, possint ritui (V. n. 116). EuchariatU. orientali aliquid immiscere ritus latini v. g. Ad 7. Negative quoad parochialia iuxta ad benedictionem SS. Sacramenti post cantum decretum 26 Aprilis 1647, *n requis affirma­ orientalem recitare orationes lingua latina, ct tive, nisi obstet diversitas · ritus in sacramen­ sic dc ceteris. torum administrationc, et servetur Decretum 20. Utrum post Evangelium Missae ritu diei 3i lanuarii 1702 (t). latino celebratae recitari possit, idest legi ad Ad 8. Provisum in praecedenti, ct serve­ populum Evangelium lingua arabica, quod abs­ tur instructio an. 1705 (2). que ullo damno saepe factum est. Ad 9. Negative, ct servetur Const. Gre­ 21. Utrum dc consensu Ordinariorum orien­ gorii XV. Inscrutabili (3). talium, aut delegati apostolici quis utens fer­ Ad 10. Negative. mentato sacram Communionem excipere possit Ad 11. Negative. in azymo, et vicevcrsa. Ad 12. Negative in omnibus, etiam quoad 22. Utrum missionarii latini in propria, sacram Communionem, ubi ritus diversitas seu latina Ecclesia possint cuilibet, vel utenti non repugnet. aliunde fermentato, administrare Eucharistiam Ad 13. Negative ad primam partem, si in azymo. agatur de prohibitione generali ; secus de prae­ 2 3. Se un cattolico, che secondo il suo rito cepto particulari cuipiam facto ob peculiares deve comunicare in azimo, si trovasse solo in causas S. Congregationi communicandas ; et mezzo di altri cattolici, che comunicano in fer­ negative etiam ad secundam, nisi obstet di­ mentato, o vicevcrsa, puô comunicare in fer­ versitas ritus. mentato, o vicevcrsa, per adempire il precclto Ad 14. Negative ad primam partem, affir­ pasqualc, o in articolo di morte? mative ad secundam. R. i. Quoad primam partem : affirmative, Ad 15. Affirmative. si agatur de sacris functionibus usum ponti­ Ad 16. Affirmative. ficalium, ac spiritualem iurisdictionem non re­ Ad 17. et 18. Negative. (1) Haec ibi: S. Congregatio (de Prop. F.) man« davit praecipi, prout praesenti decreto praecipitur, « omnibus ct singulis missionum apostolicarum pracv fectis et missionariis, ne ullus eorum in posterum « quavis occasione aut praetextu audeat dispensare cum « catholicis quarumcumque missionum orientalium su* « per iciuniis, orationibus, caeremoniis, ct similibus, « a proprio carumdem nationum ritu praescriptis, ct a « S. Sede Ap. approbatis. Praeterea S. C. censuit non « licuisse, nec licere praefatis catholicis ullatenus a « prioris ritus a S. R. E., uti supra, probati consuctu« dîne ct observantia recedere ». (2) In citata instructione seu concordia inter maronitas ct missionarios latinos Syriae (4 Mail 170$) edicitur : ■ Chc i missionarî curopei esortino effica« cernente più e più volte in congiunturc opportune li « maroniti di Levante a frequentare le loro chicsc na« zionali, c di udirvi Ia Messa, cd assistervi alii divini « offici nc’ giomi di festa di precclto, cd in caso chc « alcunc volte li maroniti andasscro in detti giomi a « sentire ia Messa alie chicsc dci missionarî, dovranno « questi tanto in tale occasione, chc in qualunque altra < ricordar loro Γ obblijjo, che, anchc secondo il loro «uso antico, hanno di pagarc alii parrochi maroniti « Ic decime, oppurc quell* elemosina chc, secondo la « loro possibilité sarà loro permesso. Dovranno li mc« desimi missionarî ricordarc alii maroniti questo loro « loro obbligo, particolarmcntc nellc quattro quaresime « chc si fanno secondo Γ uso dclla nazione. Si stima « molto opportuno chc qualchc missionario nclli detti « giorni festivi, o in alcuni di essi si portasse alia « chiesa nationale dci maroniti a prcdicare la parola di « Dio ». (5) In laudata Const. (> Fcbr. 1522) haec haben­ tur : « Confessores vero sive regulares sive sacculares, « quomodocumque exempti, tam ordinarii quam cx« traordinarii, ad confessiones monialium, etiam Rc« gularibus subicctarum, audiendas, nullatenus depu• tari valeant, nisi prius ab Episcopo diocccsano ido« nei iudiccntur, ct approbationem, quae gratis concc« datur, obtineant ». An. C. i8J9 An. C. i8J9 COLLECTANEA 5o2 Ad 19. Negative quoad sacram Liturgiam; 883 in reliquis servetur consuetudo. Ad 20. Missionarios non esse inquietandos. S. C. Indulg. 22 Martii 1839 - Vivarib.v.Ad 21. Negative ad utramque partem, et luxta Rescriptum S. C. Indulg. datum die t 5 laservetur omnino instructio pastoralis Benedi­ nuarii i83q, simplici coronae precatoriac, quin­ cti XIV, quae incipit Eo quamvis, §. Neque que scilicet vcl quindecim decadibus constanti etiam, in qua permittitur orientalibus commu­ adnecti nequeunt Indulgentiae S’. Birgittae nun­ nio ritu latino tantum in subsidium, nempe cupatae, nisi hoc Apostolica dispensatione incum difficulter communicare possint in pro­ dulgcatur. Quaeritur : prio ritu. 1. Utrum haec dispensatio, quae ut supra Ad 22. Detur instructio anni 1767 (V. requiritur, in sequenti concessione contineatur, n. 4.09) necnon Decretum Supremae Inquisitio­ videlicet: SSmus oratori est elargitus faculta­ nis 4 Sept. 1721 (V. n. 296). tem benedicendi cruces, crucifixos, sacra nu­ Ad 23. Affirmative in omnibus quoad uten­ mismata et coronas precatorias, cisdemque ap­ tes fermentato: quoad vero communicantes in plicandi omnes et singulas Indulgentias a San­ azymo, concedantur facultates prout in decreto ctitate Sua concessas, ut in elencho typograS. O. 12 Decembris 1821 (1). phiae Rev. Cam. Apost. edito anno 1831, etiam Indulgentias S. Birgittae nuncupatas? 880 2. Utrum Indulgentiae applicari possint co­ De treniUtione ronis precatoriis ex chalibe polito (acciaio poS. C. Indulg. 70 lanuar. 1839. — 1. Si Stitioaum Viae Crtdt. stationes Viae Crucis per cruces erectae a loco limentato) factis. R. Ad i ct 2. Affirmative. removeantur, ubi canonice erectae fuerint, et in alium transferantur, indulgentiae nec primo loco affixae remanent, nec cruces sequuntur, sed nova canonica erectio requiritur. Q οι nd 0 ob cru­ 2. Si cruces primitus benedictae omnino cium motationem ait remotio­ pereunt, iterum canonica erectio necessaria est ; nem nova Viae Crad» «rectio si pereant cx minori parte, licet alias illis subncceiairia. stitucre absque ulla benedictione : si penitus tolluntur aliqua peculiari ratione, et ad tempus tantum ut denuo eidem loco restituantur, nec erectione nec benedictione opus est ad indul­ gentias lucrifaciendas. 881 Circi faculta­ tem roatria bcncdiccodi. S. C. Indulg. 30 lan. 1839. - Linoonbn. Utrum sacerdos rector Sodalitatis B. Μ. V. dc Rosario olim canonice erectae, sive per Patres Ordinis Praedicatorum, sive per indultum speciale apostolicum, habeat, eo ipso quod sit rector dictae Sodalitatis, facultatem benediccndi rosaria, et quidem pro omnibus christifidelibus, cum applicatione Indulgentiarum quas applicant dicti Patres Ordinis Praedicatorum. R. Negative nisi in diplomate erectionis, sive in induito Apostolico, addita sit facultas rectori pro tempore rosaria benedicendi atque illis consuetas Indulgentias applicandi. 884 S. C. S. Off. /7 Apr. 183g. - Posdichrr. d. matrimonio | - Lucius religione paganus, duodecim circiter regionis, et iu- guincorom, qoi 1 annos natus, secundum morem .. ..° J . postea biptiutl I xta caeremonias quae apud gentiles matrimo- Jnnr. nium verum denotant, suae sororis filiam Bertham religione gentilem, et quinque vcl sex annos natam, uxorem duxit. Ab illo tempore | Bertha taly, quod est signum matrimonii, collo appensum deferebat, et apud matrem suam manebat. Bertha autem cum decem annos nata esset, et cum Lucio matrimonio se coniunctam sciret, atque, postquam nubilis facta fuerit, I cum illo maritaliter cohabitandi voluntatem · haberet, una cum marito suo Lucio Baptismum 1 recipit. Quaeritur utrum dicti sponsi debeant, | aetate a s. Ecclesia statuta consecuta, consen­ ! sum renovare, ct indigeant dispensatione se­ I cundi gradus mixti cum primo, vcl utrum per | Baptismum dictum matrimonium ad dignita­ 1 tem Sacramenti fuerit elevatum. i R. Renovandum esse consensum ad caute­ lam ; ad quem effectum pariter ad cautelam impetrandam esse a SSrho dispensationem. 885 882 Circa veMkdaatt« dcfafictot dcRaaaandv». Circi inddecetiiv 5. UirgitUt coroDiiipplicudu. S. C. S. Off. S. C. S. Off. 6 Martii 1839. — Se debba farsi la dcnunzia (di sollecitazione) ancorchè il sollecitante sia defunto. R. Negative, dummodo sollicitatio cum cer­ ta sc formali haeresi non coniungatur. Apr. 1839. - PONDICHKRY De bapthmii - Cum in his calidis regionibus aqua bapti- «ηίι1°ΓΓ0ρΙ1 smatis facile corrumpatur, quaeritur: 1. Utrum valide baptizetur cum aqua quae, etsi suam liquiditatem omnino servet, magnum tamen ct (l) En citatum decretum: « SSmus benigne concessit « Patriarchae Ciliciae facultatem dispensandi armenos « catholicos Diarbckirii commorantes, ut, deficientibus « omnino sacerdotibus armeno-catholicis in axymo ■ communicantibus pro adimplendo paschali praecepto, « ct pro Viatico sumendo, recipere possint S. Synaxim « in fermentato a sacerdotibus catholico-chaldaeis ». 77 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1839 valde iniucundum foetorem exhalat. —2. Utrum posita validitate baptismi cum tali aqua, et altera bona, sacro Chrismate foecundata, non habeatur, melius sit uti ista aqua putida, quam aqua pura ct naturali, Chrismate non foe­ cundata. R. Baptismos collates cum aqua corrupta fuisse validos, quamvis illicitos extra casum necessitatis; ct in casu necessitatis praeferen­ dam aquam naturalem; sed providendum re­ novatione aquae Fontis Baptismatis iuxta Ri­ tuale Romanum. 886 Dc parochorum monachorum re* motion·. S. C. de Prop. Fide rjMaiirSjg (C.G.) — Qual regola debba fissarsi sulla remozione de’ parrochi monaci (greci-mclchiti). R. Circa Regulares ex parochiis removen­ dos normam tradi perspicuam a Benedicto XIV in Constitutione Firmandis (F. n. J4#)· 887 Cire· Indulgen­ S. C. tiarum promul­ gationem. donikn. — Indulg. r Iuiii 1839. — CalceQuando Summus Pontifex Indulgen­ tiam quamlibet concedit Urbi ct Orbi, ut fideles talem Indulgentiam in variis dioecesibus lucrari possint, requiriturne ut haec Indulgentia ab Ordinariis locorum promulgetur ; an sufficit c contra ut certi sint praedictam Indulgentiam a Summo Pontifice fuisse concessam? R. Negative quoad primam partem; Affir­ mative quoad secundam. 888 Dc benedictione cerei paichalia line cantu. S. C. de Prop. F. 26 Iuiii 1839 (C. P. rso Sin.) - CociNcm. - An in Sabbato Sancto de­ beamus abstinere a benedictione aquae et Fon­ tis Baptismatis? Ratio dubitandi: cx una pane adest decretum prohibens benedictionem cerei paschalis, quando sine cantu fit Officium, ct cx alia parte Rubrica requirit cereum pascha­ lem ad benedictionem aquae in Sabbato Sancto, et in Vigilia Pentecostes, et aliunde ncc nobis possibile est ncc prudens in tempore isto Of­ ficium cantare. R. Transmittendum Rituale S. Congrega­ tionis typis editum anno i83a,cui titulus: Me­ moriale Rituum pro aliquibus praestantioribus sacris functionibus persolvendis in mino­ ribus ecclesiis parochialibus (t). 889 De Mi*·· in ce­ lebratione nu­ ptiarum temponbui vetiti·. S. Rit. C. 31 Augusti 1839. — Montis Pessulan. — i. Quando nuptiae celebrantur * (£) 5o3 An. C. i8j9 tempore Adventus vel Quadragesimae, debetne fieri commemoratio Missae pro sponso et spon­ sa per Collectam, Secretam et Postcommunionem ? 2. Licctne recitare supra sponsos preces seu orationes in Missali positas post orationem Do­ minicam, ct Ita Missa est? 3. Quando praedictae orationes non sunt recitatae in Missa nuptiarum, debentne recitari extra Missam elapso tempore prohibito ? R. Serventur Rubricae Missalis ac generalia memorata decreta, quibus edicitur ut, quoniam temporibus ab Ecclesia vetitis locum habere nequit solemnis benedictio nuptiarum, ita pa­ riter inhibetur commemoratio pro sponso et sponsa in Missa occurrente, neque orationes resumendae extra Missam, tempore prohibito iam elapso. 890 Mistam S. Rit. C. 31 Augusti 1839. - Eystetbn.- proCrea iponio et Dum in suo generali decreto pridie kalendas epo*9j. Martii anno 1818, S. R. C. edixit ut Missae votivae privatae pro sponso et sponsa legantur sine Gloria et Credo, cum tribus orationibus, Benedicamus Domino et Evangelio S. loannis in fine, Rrîius Eysteten. Episcopus Sacrae eidem Cong. exposuit in Bavaria, ct praesertim in paroeciis pagorum, huiusmodi Missas plerum­ que celebrari cum cantu, quamvis unicus sit sacerdos ; quas quidem Missas cum cantu in praesentiarum prohibere difficile admodum ar­ bitratur. Quibus positis, sequens exhibuit du­ bium, nimirum: — An Missae pro sponso et sponsa, quando celebratur cum cantu, addi queat hymnus Angelicus cum symbolo Ni­ caeno —. R. Negative ad dubium ; in paroeciis vero ubi unus tantum est sacerdos, Dominicis fe­ stisque diebus, Missae occurrenti addatur com­ memoratio pro sponso et sponsa in casu. 891 Const. Gregoriî PP. XVI 3 Dec. 1839. In supremo Apostolatus fastigio constituti, et nullis licet suffragantibus meritis gerentes vicem Icsu Christi Dei Filii, qui propter nimiam charitatem suam homo factus, mori etiam pro mun­ di redemptione dignatus est, ad nostram pa­ storalem sollicitudinem pertinere animadverti­ mus, ut fideles ab inhumano nigritarum scu aliorum quorumcumque hominum mercatu aver­ tere penitus studeamus. Sane cum primum dif­ fundi coepit Evangelii lux, senserunt alleviari primum apud Christianos conditionem suam miseri illi, qui tanto tunc numero, bellorum ^!etn°riale etc. (editum iussu Benedicti XIII) reperitur in Appendice Ritualis Rom. typis S. C. Adtcriui nigri­ tie um commer­ cium. c. t&39 5°4 COLLECTANEA t φ ... praesertim occasione, in servitutem durissimam deveniebant. Inspirati enim a Divino Spiritu Apostoli, servos quidem ipsos docebant obedire dominis carnalibus sicut Christo, ct facere vo­ luntatem Dei ex animo; dominis vero praeci­ piebant ut bene erga servos agerent, ut quod iustum est ct aequum cis praestarent ac remit­ terent minas, scientes quia illorum et ipsorum Dominus est in coelis, ct personarum acceptio non est apud eum (t). Unfvcrsim vero cum sincera erga omnes charitas Evangelii lege sum­ mopere commendaretur, ct Christus Dominus declarassct habiturum se tamquam factum aut denegatum sibi ipsi quidquid benignitatis ct misericordiae minimis et indigentibus praesti­ tum aut negatum fuisset (2), facile inde conti­ git nedum ut christiani servos suos praesertim Christianos vcluti fratrum loco haberent (3), sed etiam ut proniores essent ad illos qui me­ rerentur libertate donandos ; quod quidem oc­ casione imprimis paschalium solemnium fieri consuevisse indicat Gregorius Nysscnus (4). Nec defuerunt qui ardentiorc charitate excitati se ipsos in vincula coniecerunt, ut alios redime­ rent, quorum multos se novisse testatur apostolicus vir idemque sanctissimae recordationis praedecessor noster Clemens I (5). Igitur pro­ gressu temporis ethnicarum superstitionum ca­ ligine plenius dissipata, et rudiorum quoque populorum moribus fidei per charitatem operan­ tis beneficio mitigatis, res eo tandem devenit ut iam a pluribus sacculis nulli apud plurimas Christianorum gentes servi habeantur. Verum, dolentes admodum dicimus, fuerunt subinde cx ipso fidelium numero qui sordidioris lucri cu­ pidine turpiter obcaecati, in dissitis remotisque terris indos, nigritas, miserosvc alios in servi­ tutem redigere, seu instituto ampliatoquc com­ mercio eorum qui captivi facti ab aliis fuerant, indignum horum facinus iuvarc non dubitarent. Haud sane practcimiserunt plures glor. mcm. Romani Pontiticcs praecessores nostri reprehen­ dere graviter pro suo munere illorum rationem utpofe spirituali ipsorum saluti noxiam, ct Chri­ stiano nomini probrosam ; cx qua etiam illud consequi pervidebant ut infidelium gentes ad veram nostram religionem odio habendam ma­ gis magisque obfirmarentur. Quo spectant Apo­ stolicac litterae Pauli III, dic 29 Maii MDXXXVII sub Piscatoris annulo datae ad Cardinalem Archiepiscopum Toletanum, ei aliae deinceps eis­ dem ampliores ab Urbano VIII datae dic 22 (1) Ad Ephesios VI. 5. seqq., ad Coloss. III. 22. seqq. IV. 1. (2) Matthaei XXV. K. seqq. Π) Lactantius Divin. Institut, lib. V. c. t6. tom. IV. Bîblioth veterum Patrum Venctiis a Gallandio editae Ρ·Κ· n». (4) De Resurr. Domini orat. Hl. tom. III. pag. 420. operum edit. Parisicnsis anni 1638. Aprilis MDCXXXIX ad collectorem iuriuni Camerae Apostolicac in Portugallia ; quibus in litteris ii nominatim gravissime coercentur, qui occidentales aut meridionales indos in servitu­ tem redigere, vendere, emere, commutare vel donare, ab uxoribus et filiis suis separare, rebus et bonis suis spoliare, ad alia loca de­ ducere et transmittere, aut quoquo modo li­ bertate privare, in servitute retinere, nec non praedicta agentibus consilium, auxilium, favo­ rem et operam, quocumque praetextu et quae­ sito colore, praestare, aut id licitum praedicare seu docere, ac alias quomodoltbet praemissis cooperari auderent scu praesumerent (6). Has memoratorum Pontificum sanctiones confirmavit postmodum ct renovavit Benedictus XIV novis Apostolicis Litteris ad Antistites Brasiliae et alia­ rum quarumdam regionum datis dic 20 De­ cembris MDCCXLI, quibus eumdem in finem ipsorum Praesulum sollicitudinem excitavit (7), Antea quoque alius his antiquior praecessor No­ ster Pius II, quum sua aetate lusitanorum im­ perium in Guinenm nigritarum regionem pro­ ferretur, litteras dedit die 7 Oct. MCCCCLXII ad Episcopum Rubicensem eo profecturum, in quibus nedum Antistiti ipsi opportunas ad sa­ crum ministerium inibi cum maiori fructu exer­ cendum facultates impertitus fuit, sed eadem occasione graviter in Christianos illos animad­ vertit, qui neophytos in servitutem abstrahe­ bant (8). Et nostris etiam temporibus Pius VII eodem quo sui decessores religionis ct charitatis spiritu inductus, officia sua apud potentes viros sedulo interposuit, ut nigritarum commercium tandem inter Christianos omnino cessaret. Hae quidem Praedecessorum Nostrorum sanctiones et curae profuerunt, Deo bene iuvante, non parum indis aliisque praedictis a crudelitate invaden­ tium seu mercatorum Christianorum cupiditate lutandis, non ita tamen ut Sancta haec Sedes dc pleno suorum in id studiorum exitu lactari posset ; quum immo commercium nigritarum, etsi nonnulla ex parte imminutum, adhuc ta­ men a christianis pluribus exerceatur. Quare nos tantum huiusmodi probrum a cunctis Chri­ stianorum finibus aveitere cupientes, ac rc uni­ versa, nonnullis etiam venerabilibus Fratribus Nostris S. R. E. Cardinalibus in consilium ad­ hibitis, mature perpensa. Praedecessorum No­ strorum insistentes vestigiis, auctoritate Aposto­ lica, omnes cuiuscumquc conditionis christifideles admonemus ct obtestamur in Domino vc- ($) Ad Corinth, ep. I. cap. tom. I. bibl. Gal· landii p. 3$. (6) In Bullar. rom. edit, typis Mainardi tom. VI. part. 2. Const. 604. pag. 183. (7) In Bullar. Bcned. XIV, tom.I. Const. XXXVIII. (8) Apud Raynaldum in Annalibus ecclesiasticis ad anu. 1462. n. 42. An. C. i8j2 S, C. DE PROP. FIDE An. C. 1859 hcmcnter, ne quis audeat in posterum vexare aut spoliare suis bonis, aut in servitutem redige­ re, vel aliis talia in eos patrantibus auxilium aut favorem praestare, seu exercere inhumanum il­ lud commercium quo nigritac, tamquam si non homines sed plura putaque animantia forent, in servitutem utcumque redacti, sine ullo discri­ mine contra iustitiac et humanitatis iura emun­ tur, venduntur, ac durissimis interdum labori­ bus exantlandis devoventur, et insuper lucri spe primis nigritarum occupatoribus per commer­ cium idem proposita, dissidia etiam et perpetua quodammodo in illorum regionibus praelia fo­ ventur. Enimvcro Nos praedicta omnia tam­ quam Christiano nomine prorsus indigna, au­ ctoritate Apostolica reprobamus ; eademque au­ ctoritate districte prohibemus atque interdici­ mus, ne quis ecclesiasticus aut Uicus ipsum illud nigritarum commmercium veluti licitum sub quovis obtentu aut quaesito colore tueri, aut aliter contra ca quae Nostris hisce Aposto­ licis Litteris monuimus praedicare scu quomodolibet publice vel privatim docere praesumat etc, 892 5o5 An. C. 1840 893 S. C. Indulg. 12 Febr. 1840 — Claromomtrh.— An ad lucrandas Indulgentias s. sca­ pularis neccsse sit ut una pars ab humeris, altera a pectore dependeat; an vero sufficiens sit deferre absque distinctione circa modum. R. Affirmative quoad primam partem; Ne­ gative quoad secundam. D* nindo ge­ rendi »acra «ca­ pulans. 894 S. C. Indulg. 12 Febr, 1840 — LbmoVIC8X. — r. Color taneus pro scapularibus benedicendis et imponendis fidelibus itanc stri­ cte iuxta regulas praescriptus est, ut diversitas coloris admissionem in dictam Confraternicatcm nullam irritamque reddat? 2. Huiusmodi coloris diversitas suspenditne saltem fruitionem indultorum et Indulgentia­ rum, quae adseriptis in dictam Confraternita­ tem, et gestantibus scapulare tanci coloris sunt concessae ? R. Negative quoad utrumque dubium, dum­ modo colori vulgo tani subrogetur tantum al­ ter consimilis scu niger. Dc colore sca­ pularis B. .Μ. V. de Monte Car­ melo. S. C. de Prop. F. zz Dec. ,839. (C. G.) ct quomodo Vicarii Ap. seu Ordi* . . . r ~ nam locorum visitare possint paroecias Regu­ larium missionariorum apostolicorum in suis territoriis existentes. 2. aq designatio seu nominatio Praefecti Missionum sufficiat ad communicandam insti­ tutionem auctori^abilcm missionariis qui mu­ nere parochorum fungi debent, scu potius te­ neantur camdem ab Ordinariis locorum, in qui­ bus id muneris est exercendum, recipere. 3. An Vicarii Apostolici scu Ordinarii lo­ corum ita designatos valeant antea examini subiiccrc. 4. An et quomodo iidem possint semel ad­ missos ad curam animarum exercendam remo­ vere, vel eorum facultates in Sacramentorum administrationc cohibere. 5. An Vicarius Patriarchalis Constantinopolitanus potuerit visitationi peragendae instru­ ctionem praemittere, cui parochi omnes respon­ dere teneantur. R. Ad i. Affirmative in omnibus iuxta Con­ stitui. Benedicti XIV quae incipit Firmandis (V. n. 348). Ad 2. Negative ad primam partem; affir­ mative ad secundam, iuxta decretum i838 (V. n. 8j9 §4). Ad 3. Negative. Ad 4. Affirmative in omnibus, dummodo gravis et urgens causa adsit statim S. Congre­ gationi communicanda. Ad 5. Affirmative quoad ea in quibus vi­ sitationi ct correctioni eiusdem subditi sunt. Regularci ml»--------- j. An •lonanoi paro... choi. Collectanea S, C, de Prop Eide. Vol, 1. 895 S. C. Indulg. Γ2 Febr. 1840. — Pa­ rochus habens in propria parochia Confraternitatem sacri scapularis B. Μ. V. de Monte Carmelo, ut plurcs ad camdem attrahat, do­ cet fideles suos, lucrandis indulgentiis non ob­ stare (ne iis quidem qui officium divinum non recitant): i. si abstinentiam in feria quarta non servent; 2. nec si septem Pater ct Ave singulis diebus non recitent; 3. si utrumque pannicu­ lum sacri habitus ex eadem parte pendentem et simul iunctum deferant ; 4. si eumdem sa­ crum habitum non supra pectus portent, sed ab humero transversim sub brachio quolibet. Quaeritur igitur utrum haec cum mente con­ cedentis concordent. R. Christifidelcs qui in Confraternitatem sa­ cri scapularis ingrediuntur, ct legitime parvum habitum recipiunt, cumque semper deferunt e collo pendentem, unaque sui parte pectus, al­ tera scapulas contegentem, frui possunt omni­ bus Indulgentiis a Summis Pontificibus conces­ sis praedictae Confraternitati, dummodo tamen pia peragant opera iniuncta in concessione carumdem. Servare autem abstinentiam a carni­ bus quarta feria, nec non septies in die Ora­ tionem Dominicalcm ct Angelicam salutatio­ nem recitare, haud sunt conditiones generales pro lucrandis Indulgentiis deferentibus sacrum scapulare concessis, sed pia tantum opera a confratribus peragenda, qui speciales indulgen­ tias lucrari cupiunt. 64 Quid requira­ tur ad lucraodaa ». scapulari* B. Μ. V. de Monte Carmelo induigeotiau Ao. C. 1S40 COLLECTANEA 5οό 896 S. C. Indulg. 2 April. 1840. — Utrum sacerdos satisfaciat obligationi celebrandi Misp ralem .tut alica. Γ _ . . . . .j . » Sucti. cuiuscumque Sancti etiamsi non sit semiduplex aut duplex. R. Affirmative. cramentum Baptismi peccatorum in nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti. Arnen. Quaero ergo an Baptismus sic collatus valeat, vel an debeat sub conditione reiterari tanquam du­ bius, vel tandem an sit nullus, ideoque abso­ lute denuo conferendus? R. Baptismum fuisse invalidum, ideoque absolute esse baptizandum. 902 897 S. C. Indulg. 2 Aprilis 1840. — t. Utrum a(j Indulgentias applicandas crucibus, rosarus etc. alius ritus sit necessarius praeterquam signum crucis a sacerdote, qui hanc faculta­ tem accepit, factum. 2. Utrum Indulgentin concessa cadat solum crîcu^ie4\Cod°al· in Christum ex aere, ligno, vel alia quaque goneanptiatar materia confectum, ita ut possit ex una cruce a|jam (ransfcrr; absque periculo amittendi Indulgentiam ipsi collatam? R. Ad r. Negative. Ad 2. Affirmative. De rit. uni ex Λο. C. 1Β40 S. C. S. Officii 22 Iulii 1840. — Pro- Bonak Spki. — Pater vel mater mfi- parentiboiHptdelis postulat Baptismum pro suis infantibus, ,cnubo’· illo vel illa vel utroque in infidelitate per­ manente: tutum erit illum conferre cum peri­ culum sit filios in infidelitate educandos futu­ ros esse, licet detur promissio filios, cum adolescent, dc suscepto Baptismo certiores fa­ ciendi, eisdemque permittendi sc Christianos profiteri ? R. Utroque parente in infidelitate perma­ nente, non licere (secluso tamen mortis peri­ culo) quando filii sint in eorum potestate relin­ 898 quendi, etiamsi detur promissio filios, cum adoleverint, dc suscepto baptismo certiores fa­ S. R. C. it April. 1840. — Quoad an­ ciendi cisquc permittendi exercitium religionis Dc annuli dcli- nuli usum serventur decreta pluries edita, qui­ Christianae. Quando vero eorum unus sit in­ Uoqc in Miim. bus annuli delatio in Missa est vetita omnibus fidelis et alter Christianus, ct ambo concordes sacerdotibus, etiamsi sint protonolarii titula­ postulant baptismum pro filiis, licere in casu res, dignitates et canonici cathcdralis. quo vitae periculum imminere videatur. Mo nendum tamen parentem Christianum ut filium 899 vel filios in religione Christiana educare sedulo S. C. Indulg. 2t April. 1840. — 1. Utrum curet, si convaluerint. Vicarius Apostolicus prae oculis habeat Instructionem Clementis IK quae Ad lucrandam qui privilegium habet personale pro quatuor indulgentiam alincipit Apostolico Spiritu, camque missionariis Uri» pnvikguti, Missis in hebdomadis singulis, debeat cum paMum nlgrit paproponat. Et duo decreta Supremae S. Congre­ ritncntu. cum li· ramentis colore nigro celebrare, diebus non gationis adncctuntur nempe: « (Die3 Maii 1673) cct, celebrandi. impeditis, ut possit Indulgentiam plenariam « Quo vero ad Baptismum, licere, si infans sit pro animabus defunctorum lucrari.— 2. Utrum < in articulo mortis moralitcr constitutus, vel qui celebrat in altari privilegiato pro singulis < infans non remaneat in potestate infidelium >. diebus debeat semper uti paramentis nigris, < (Anno 1703): Non licere si sint filii infidediebus non impeditis, ut Indulgentiam privilegii « lium et in potestate eorum relinquendi, secluso consequatur. < tamen mortis imminentis periculo; licere vero R. Ad i. Affirmative. — Ad 2. Ut in primo. . R. In casu dc quo agitur, ct dummodo mancipium non sit baptizatum, dominum non 9°3 esse inquietandum. 901 S. C. S. Officii 23 lunii 1840. — CouMt CIMCWAB — Quaedam mulier quatuor genuit liberos quos ct ipsa baptuavit dicens in lin­ gua vernacula: Ego volo ministrare tibi Sa­ mont. S. C. S. Officii 22 Iulii 1840. - Promont. θΛ Bonab Spri — Definitum est in Congregatione miniatro formo· Generali S. Off. die 20 Maii 1754 invalidum pcTpîtuHan'm^ esse matrimonium coram ministro calviniste ιΓ·,™οηΗ C0Qlri’ initum eo quod soleat uti formula perpetuitati matrimonii contraria ; quaeritur: 1. Quid sentiendum de matrimonio catholi- I eorum sic celebrato, si, non obstante formula ista, intendant bona fide contrahere in sensu Ecclesiae ? 2. Quid de matrimonio mixto cum pars catholica intendit ut supra contrahere in sensu Ecclesiae ? R. Ad i. In casu, prout exponitur, Affirma­ tive, seu matrimonium inter duos catholicos qui in sensu Ecclesiae contrahunt, interveniente declaratione contrahentium, esse validum et in­ dissolubile. Ad 2. Matrimonium mixtum esse nullum, scilicet parte ucatholica expresse declarante se contrahere matrimonium de praesenti iuxta formulam perpetuitati matrimonii contrariam. Quod si pars catholica expresse declaret se in­ tendere contrahere in sensu Ecclesiae, et pars haeretica ei assentiatur. adhuc validum haberi debet. 904 Quid per Indul­ gentiam ah «ri pnvilcciito adnexamintclligcndatn. 507 S. C. DE PROP. FIDE Λα. C. »β4° S. C. Indulg. 28 Iulii 1840. — Utrum per Indulgentiam altari privilegiato adnexam intelligenda sic Indulgentia plenaria animam statim liberans ab omnibus purgatorii poenis; an vero tantum Indulgentia quaedam secundum divinae misericordiae beneplacitum applicanda. R. Per Indulgentiam altari privilegiato adnexam, si spectetur mens concedentis, et usus clavium potestatis, intelligendam esse Indul­ gentiam plenariam quae animam statim liberat ab omnibus Purgatorii poenis ; si vero specte­ tur applicationis effectus, intelligendam esse In­ dulgentiam cuius mensura divinae misericordiae beneplacito ct acceptioni respondet. Ac. C. 1840 906 S. C. de Prop. F. 6 Aug. 1840. (C. P. PKO Six·) - Tunk· - In Ταηκιηο sive orientali peremptu Mit sive occidentali adest inter missionarios et sabrla· cerdotes indigenas utriusque Vicariatus con­ ventio qua, adveniente morte alicuius ex illis, omnes alii sacerdotes utriusque Vicariatus ties Missas pro illius anima celebrare debent. Ta­ lis conventio pariter extat inter omnes missio­ narios Seminarii Missionum ad Exteros, ubi­ que terrarum degant. Porro, occasione harum, exortum est dubium inter missionarios: An, scilicet, praedictae 1res Missae debeant celebrari pro illorum anima, quos persecutores in odium fidei trucidaverunt; vel, si non praecise pro illorum anima, saltem debeant celebrari pro solutione debiti circa has Missas erga eos dum viverent contracti, relinquendo divinae volun­ tati ut quibuslibet necessitatibus vel animabus voluerit, illarum Missarum fructus applicet. I Et in casu quo praedictae Missae sint dicen­ dae, an sint Missae dicendae de Requiem, vel de die. R. Licet Innocentius III (in cap. Martha, 1 De cclebr. Miss ar.) dicat: In iuriam facit mar­ tyri qui orat pro martyre, id tamen ex Be­ nedicto XIV (De Sent. Dei Beat., lib. 2, cap. 2, n. i3 ct 14, et lib. 3. cap. i5. n. 8) intelliI gendum est dc martyre vindicato, seu post­ ! quam de ipsius pretiosa mone Summi Ponti­ ficis indicium accesserit. Ante indicium igitur, ; vel certe ante Apostolicam inquisitionem super martyrio, possunt celebrari suffragia seu Missae iuxta consuetudinem vel conventionem de qua i supra, et ad libitum de die, vel de Requiem. 9θ7 90S Caaua imperfecue adminiatrationia sacra­ menti Confirmatiooii. S. C. de Prop. Fide 6 Augusti 1840 (C. P. pro Sis·.) — Dum quidam missionarius (Induito Apostolico confirmandi munitus) in eo erat ut Confirmationis Sacramentum pluribus Christianis administraret, territus est a gentilibus in atrio adstantibus. Omissa proinde prima ma­ nuum impositione, lectaque praepropere ora­ tione Omnipotens usque ad verba de coelis, ct, neglecta commemoratione septem donorum, protulit formam : Signo te, etc. Quaeritur an, attenta Encyd. Benedicti XIV Ex quo primum, et scandalo quod oriretur si sub conditione illi christiani iterum confirmarentur, tuta conscien­ tia possint relinqui in bona fide. R. Non esse repetendam Confirmationem sub conditione. « « < « (t) En decretum S. C. 21 Nov. 1678: < Instantia declarationis quod missionarii Vicariis App. subiccti possint alter alterius confessionem audire, nec non uti inter se facultatibus etiam in locis ubi commode reperirentur alii sacerdotes, nulla praevia Ordinario- S. C. de Prop. Fide 6 Aug. 1840 (C. P. d« lodicndb pro Six.) — Sc i missionari in missione prima ^s/nh^nte ωdi prestare il giuramento alia Bolla Ex quo (Be- £™^amonuI’ ncd. XIV. /5 Iulii 1742) possano confessarsi ac scambievolmente. R. Ante ingressum ad loca ubi viget Con­ stitutio Ex quo, Affirmative, iuxta decretum 21 Nov. 1678(1). Post ingressum ad praedicta loca, Negative. 908 S. C. de Prop. F. 6 Aug. 1840 (C. P. me ombu fapro Sis.) — Utrum supplendae sint cacrcmo- nuum^cJdiniae impositionis manuum sacerdotum, quae in J^cin Ordu11' Ordinatione sacerdotali ob distantiam missionariorum omissae fuerunt. R. Negative. ■ rum licentia, et non obstante decreto huius S. Conjjr. ■ () dug. 16jo), responsum habuit: Quoad confesiio< nem, affirmative; quoad vero reliqua, explicent quibus • facultatibus uti velint». Ao. Q 1840 COLLECTANEA 5o8 909 S. C. de Prop. F. 6 Aug. 1840 (C. P. ‘'eun pro Sin.) — Utrum liceat mhcere oleum confioto n $ecrawni vetustum cum oleo consecrando, vel wQfD· · melius esset consecrare oleum, ct postea mi­ sceri cum oleo vetusto iam consecrato. R. Ex Rubrica neutrum licet; oleum vetu­ stum semper comburendum. ο in 910 tk ippotiiionc S. C. de Prop. Fide 6 Aug. 1840 (C. P. Mi-æ 71 PHO Sts. — Tunk. Occio.) — Mos est apud ' -’ ,c’ln tunkincnses ut in testamentorum confectione, t€lid · · · · praesertim lege sic lubcnte, apponantur verba : Phan-huong-hoa, quorum sensus est : pars bo­ norum quae primogenito assignatur ut thus adoleat pro defunctis; quae pars ncc vendi nec ullo modo alienari potest, sed fructus inde percepti, ex intentione legislatoris, ad sacrificia et convivia superstitiosa pro progenitoribus de­ functis impendi debent, ita ut si ille, cui haec pars vocata Phan-huong-hoa obtigit, sacrificia ct convivia superstitiosa pro defunctis progeni­ toribus negligeret, posset cogi sententia iudicis hanc partem cedere in favorem alterius parentis qui de sacrificiis supradictis curam haberet. Equidem christiani hos fructus non ad super­ stitiones, bene vero ad opera pia erga defun­ ctos impendunt ; attamen quaeritur an in con­ fectione testamentorum liceat apponere vciba praedicta, quae iuxta sensum suum obvium rem superstitiosam exprimunt, quamvis testator Christianus haec verba apponendo in mente in­ tendat non rem superstitiosam his verbis ex­ pressam, sed tantum validitatem testamenti, quod, verbis praedictis omi>sis, iuxta leges Re­ gni vitiatum foret. Sed advertendum quod licet praedictorum verborum phan-huong-hoa sen­ sus, sive in obvia explicatione, sive in legisla­ toris mente, sit superstitiosus, tamen omnes sive pagani sive mandarini apprime sciunt Christia­ nos, haec verba in suorum testamentorum con­ fectione apponendo, non illa in sensu eorum naturali ac superstitioso intelligcre, bene vero in sensu Christiano. Ideo huc usque christiani his verbis, ob rationem legitimam utentes, non­ dum ûb ullo missionario inquietati fuerunt. R. Non esse inquietandos. 911 txcAuihmaInstr. S. C. Concilii 22 Aug. 1840. — cîT’itfir Cum moneat Glossa (in cap. fin. de frig, et ί* malef.) in causis matrimonialibus omnem cau­ telam esse adhibendam propter periculum ani­ marum, quod ct docuit Sanchez (de matrim. lib. γ, disp, to?) et Card. Argenvillicrs (in dissert, matrimonii rei. inter vota Constantini P. 5, vol. ult. n. tb) plura hinc a sacris canonibus sancita sunt, ut tutum ac rectum iudi- An. C. 1Î40 cium efformari queat. Ad removendas vero frau­ des, quae coniugum malitia vel collusione saepe oriebantur, s. m. Bened. XIV (in Constit. Dei Miseratione) processum conficiendum esse prae­ cepit sub poena nullitatis omnium actorum, ut probationibus undequaque accuratissime cumu­ latis, in causis huiusmodi omnium gravissimis, in quibus agitur dc Sacramenti validitate vel nullitate, ac dc dissolvendo vinculo matrimoniali, iudices in proferendo iudicio tuti conquiescere possent. At quia saepe in hoc difficillimo pro­ cessu acta minus recte et apte ad veritatem eruendam conficiebantur, S. Congregatio saepius instructiones edidit, ac normam praescripsit quam Episcopi sequerentur. Cum itaque in huiusmodi causis non de iure alterutrius partis tantum, sed praecipue de sacramcntali vinculo dissolvendo ngatur, processus acta non ad instar aliorum iudiciorum, praesertim civilium, sed iuxta ss. cano­ nes, citatam s. m. Bened. XIV Constitutionem, ct praesentem instructionem erunt clformanda. Ea itaque non vernaculo sed latino sermone * //nbcod»1 erunt conscribenda, exceptis tamen excipiendis, excepti· udnimirum articulis, interrogatoriis, responsioni- piendl1· bus ad ea, ct peritorum relationibus; praesertim vero decreta, et sententia, quae iuxta priscos mores erit conficienda, latina lingua exarabun­ tur. Praeterea cum a S. Cone. Trid. (sess. 24, De ludicibui. cap. 20 de ref. § Ad haec), ac etiam a s. m. Bened. XIV (in cit. Constit. Dei Miseratione §4) causarum matrimonialium cognitio qui­ busvis iudicibus inferioribus, non obstante quo­ vis privilegio ac praescriptione, fuerit sublata, ac Episcoporum tantum examini et Jurisdiction! reservata, etiam prae Abbatibus vere Nullius, licet Cardinalitia dignitate fulgentibus, iuxta S. Congregationis resolutiones, hinc tutius erit, ut nedum sententia proferatur, sed etiam acta processus per Episcopum, vel per ecclesiasti­ cam personam specialiter ab eo delegandam conficiantur. Hisce praemissis, quoties aliquis cx coniugibus instantiam in scriptis porriget super nullitatc matrimonii, Episcopus iudiccm, si velit, delegabit, deinde ipse, vel iudex delegatus ci­ tari mandabit defensorem matrimonii, quatenus Dc defasort in cuna episcopali iam deputatus existât : sin minus idoneum virum deputabit iis qualitati­ bus praestantem, quas superius memorata Con­ stitutio s. m. Benedicti XIV requirit, eumque citari mandabit. Defensoris matrimonii erit praefixa dic accedere ad praestandum iuramentum se munus suum diligenter et incor­ rupte expleturum, ct omnia vocc ac scriptis deducturum , quae ad validitatem matrimonii sustinendam conferre poterunt. Praeterea hic defensor matrimonii citandus erit ad quaelibet acta, ne vitio nullitatis ipsa tabescant. Ipsi, qui pro sacramenti validitate stat, semper et quandocumque acta processus, etsi nondum publi- Λη. C. 1840 De examine. S. C. DE PROP. FIDE cati, erunt communicanda, semper ct quandocumquc cius scripta erunt recipienda, ac novi termini eo flagitante erunt prorogandi, ut ea perficiat ct exhibeat. Praefinita dic in citatione comparebit in­ stans pro nullitate, ct tunc defensor matrimo­ nii tradet interrogatoria clausa et obsignata can­ cellario seu notario, aperienda illo postulante cx iudicis decreto in actu examinis, super qui­ bus interrogandus erit coniux instans pro nullitatc. Iis ea addet etiam in actu examinis ex officio iudex, quae cx responsionibus magis apta conspiciet ad veritatem eruendam sive in declarationem responsionum datarum, sive su­ per novis circumstantiis resultantibus; quod erit intelligcndum etiam de aliis interrogatoriis, su­ per quibus coetcri omnes dc rc instructi erunt examinandi. Cum itaque advenerit statuta dies, pars nullitatcm matrimonii allegans comparebit, ut su­ pra dictum, coram iudice, adstante defensore matrimonii et cancellario; iudex deferet parti examinandae iuramentum dc veritate dicenda, et deinde reserabit interrogatoria exhibita, ut su­ pra dictum est, a defensore matrimonii, caque singulatim proponet, audiet responsiones, cas­ que dictabit cancellario. Inierim dum pars erit examinanda, ipse can­ cellarius exscribet in processu primam interro­ gationem, et deinceps singulas ex ordine, post quas scribet responsiones a iudice dictandas. Si quod interrogatorium, ut superius monitum est, addatur cx officio a iudice vel a defensore matrimonii, cancellarius interrumpet ordinem progressivum, ct adnotabit interrogata ex of­ ficio ; ct scripta interrogatione ct responsione, reassumet ordinem progressivum interrogatio­ num exhibitarum a defensore matrimonii. Si examen una sessione absolvi non poterit, iudex illud suspendet, ac destinabit etiam diem et horam pro rcassumptionc et prosecutione iisdem modo ac forma facienda, ut supra di­ ctum est. Absoluto examine cancellarius leget clara ct intelligibili voce responsiones datas, facta examinato facultate variandi, ct declarandi datas responsiones, prout ei libuerit. Tandem iudex deferet iuramentum eidem coniugi sc vera dixisse, atque nunquam ante publicatio­ nem processus sc evulgaturum sive interroga­ tiones propositas, sive responsiones datas. De­ inde ipse subscribet, et, si fuerit illitcratus, per signum crucis; dcin iudex et defensor vali­ ditatis matrimonii apponent suam subscriptio­ nem, ct cancellarius de actu rogabit. Poterit pars examini subiecta vel illico post examen, vel etiam deinceps antequam publi­ cetur processus, si velit, articulos proponere, super quibus etiam, citato defensore matrimonii, erit examinandus alter coniux, ct quatenus etiam ab hoc articuli proponantur, erit iterum citan­ dus coniux, qui primus fuerat interrogatus, et 509 An. C. 1840 adstante defensore matrimonii, super articulis ab altero propositis audietur. Haec norma quae data fuit pro instantis examine, servanda erit, congrua congruis refe­ rendo, in quovis alio examine. Expleto examine illius coniugis qui actor fuit in promovenda nullitatis querela, sequitur examen alterius coniugis ; quod erit conficien­ dum iisdem prorsus methodo ac lege, quae praescriptae fuerunt in praecedentibus para­ graphs, ac sub iisdem interrogatoriis actori propositis, vel aliis additis vel novis confe­ ctis, prout defensor matrimonii in Domino censucrit. Deinde procedendum erit ad examen septi­ mae manus, hoc est septem propinquorum ex utroque latere ad formam Text, in Cap. Lit­ terae Vestrae : de frig, et malef. Ut id fa­ cilius excqui iudex valeat, defensor matrimonii citabit partem actricem, ut indicet septem, sibi sanguine vel affinitate coniunctos, si fieri pos­ sit, sin minus septem vicinos bonae famae. Sin­ guli, audita prius lectura examinis, seu confes­ sionis coniugis eos inducentis, erunt interro­ gandi, utrum perspectam habeant religionem ct honestatem illius coniugis, ut propterea sibi verosimile sit, ac credant eum vera dixisse. Si­ militer instante defensore matrimonii citandus erit alter coniux, ut etiam ipse indicet septem propinquos vel affines, iisque deficientibus, se­ ptem vicinos bonae famae, qui, ut supra di­ ctum est, deponant; scorsim erunt hi quatuordecim, conflantes septimam manum, examini subiiciendi, designatis diebus et horis, delato prius iuramento singulis. Defensor matrimonii interrogatoria clausa exhibebit, ut superius di­ ctum est. Liberum erit coniugibus testes bonae famae ac de rc instructos inducere, qui omnes scor­ sim ct methodo hactenus praescripta erunt exa­ mini subiiciendi. Si alios etiam defensor matrimonii cx actis iam confectis deprehendet dc re instructos, hos etiam citabit, ut examini subiiciantur. Si qui forsan absentes noscantur, qui commode ad ci­ vitatem accedere nequeant, etiam ob distantiae sumptus, vel ad partis instantiam, vel, ca si­ lente., ad instantiam defensoris matrimonii, erunt ab Episcopo illius dioecesis, in qua mo­ rantur, examinandi iuxta interrogatoria ab eo­ dem defensore conficienda, ac clausa ct obsi­ gnata transmittenda, deputato ab eodem Epi­ scopo altero idoneo viro, qui praestet requisitis in Bulla saepius laudata san. mem. Bened. XIV praescriptis, quique expleat munus defensoris validitatis matrimonii, ct examini adsit. Omnes vero restes, congrua congruis refe­ rendo, rogandi erunt, praesertim quando initum fuerit matrimonium, utrum inter coniugcs mu­ tui amoris ct benevolentiae signa intercesserint; quamdiu in eadem domo, vel civitate cohabi- An. C· Ι&40 510 COLLECTANEA Caverint; utrum innotuerit cos consummationi operam dedisse; an inde matrimonium consum­ matum censeretur; de causis consummationem impeditivis; de conquestionibus, quando ct cum quibus factis, et cur nolint amplius in matri­ monio permanere. Si querela super impotentia versetur, inter­ rogandi erunt periti physici, quos coniuges con­ suluerunt. Praeterea, quatenus querela super nullitate cx iis sit ut solvi possit matrimonium, si con­ iuges illud non consummarunt, tunc proceden­ dum erit ad inspectionem corporis coniugum seorsim sequenti methodo perficiendam, instante praesertim defensore matrimonii. ludex praefiget terminum tam utrique coniugi, quam defensori matrimonii ad exhibendas notulas peritorum medicorum et chirurgorum confidentium et diffidentium pro utriusque con­ iugis inspectione, congrua congruis referendo. Exhibitis notulis a partibus, iudex eliget quinque peritos, tres scilicet medicos, et duos chirurgos ex his, in quibus partes consentiant, sin minus cx officio eos, qui tamen partibus non sint rationabiliter suspecti, deputabit ; at­ que curabit, ut deputatio cadat super celebrio­ ribus civitatis tum quoad scientiam, tum quoad religionem ct honestatem, atque his peritis fa­ cultatem dabit recognoscendi corpus viri, adhi­ bitis honestis mediis ad explorandam ipsius potentiam, nec non facultatem, quatenus non conveniant in prima inspectione, iterum acce­ dendi. Atque in eodem decreto diem, horam et locum destinabit, in quibus periti accedent, ut inspectionem perficiant. Designata die ct hora, ad locum accedent iudex, defensor matrimonii, cancellarius, ac pe­ riti. Singuli cx peritis, ac seorsim, corpus viri inspicient ea qua fieri poterit decentia, ct factis experimentis, quae iuxta artem, non tamen il­ licitis, opportuna iudicabunt, singuli scriptam emittent relationem. In inspectione ct relatione haec praecipue investiganda ct referenda erunt: An adsint signa physice certa impotentiae deducta ex conformatione panium, aut ex ali­ quo vitio quod apparere poterit. An adsint signa quae moralem certitudinem inducant im­ potentiae, et quatenus existant, quae sit huius impotentiae causa, utrum sit impotentia perpe­ tua, insanabilis, ac praecedens matrimonium ; an signa impotentiae sint dubia vel aequivoca. Peracta relatione a singulis seorsim, defen­ sor matrimonii exhibebit interrogatoria clausa, sigillata, super quibus fieri debet examen peri­ torum, sibique reservabit ius addendi alia in­ terrogatoria, ac iterum ea ad examen revocandi. Si examen singulorum peritorum eadem die perfici nequiverit, iudex aliam diem designabit, ut illud prosequatur. Uterque cx peritis tum ante examen iuramentum praestabit de veritate dicenda, tum post examen iuramento dicta con­ firmabit, sese propria manu subscribens; iudex, defensor validitatis matrimonii, ct cancellarius sc subscribent, qui actum rogabit. Procedendum etiam erit ad inspectionem corporis mulieris. Iudex, ut supra dictum est de peritis, tres saltem obstetrices deputabit quae a duobus saltem peritis, uno medico ct altero chirurgo, ut supra seligendis, sedulo erunt in­ struendae dc recognoscendo visu ct tactu in muliebrium inspectione. Statuta autem huius inspectionis die mulier erit traducenda ad do­ mum honestae matronae pariter a iudicc de­ putandae pro infrascripta praestanda personali adsistentia, atque adstantibus semper tribus ob­ stetricibus et matrona, immergenda erit in balneo aquae tepentis, α peritis prius recogno­ scendo, quod sit aquae purae, quo in balneo per spatium saltem trium quadrantium horae unius permanere debebit : quo tempore trans­ acto, adstantibus semper et praesentibus ma­ trona et obstetricibus, statim, ne ullum spa­ tium aut momentum temporis mulieri detur, quo ad arctandum vas ullo medicamento aut aliqua fraude uti queat, ad ipsius corporis inspectionem a singulis seorsim deveniendum erit, adstante semper et praesente matrona: qua in re prospiciendum etiam, ut haec reco­ gnitio fiat tempore tantum diurno et in cubi­ culo luminoso, ut cx inspectione huiusmodi, utrum mulier virgo sit an violata ct corrupta, adhibitis artis regulis, exactius dcprehendatui. Iudex, defensor matrimonii ct cancellarius cum peritis, ut supra, ad domum matronae ac­ cedent. Peracta hinc recognitione, seorsim sin­ gulae obstetrices referent de virginitatis, aut corruptionis indiciis ab inspectione resultanti­ bus, an certa et qualia supersint signa et argu­ menta intemerati aut corrupti claustri virginalis, ct an ulla fraus ad virginitatem simulandam adhiberi potuerit. Deinde super his magis prae­ cise deponent in responsionibus ad interrogato­ ria, quae clausa ct obsignata exhibebit defensor validitatis matrimonii. Deinde formali examini erunt subiicicndi periti, quorum indicium erit exquirendum super relatis ct depositis ab obste­ tricibus. Tandem examen subire debebit quoque matrona quoad praestitam toto balnei ct reco­ gnitionis tempore adsistentiam, servatis quoad examen iis omnibus, quae superius dicta sunt, congrua tamen congruis referendo. Quatenus defensori matrimonii nulla alia probatio exquirenda videatur, nullamque putet aliam iudex prae sua diligentia assumendam, finis imponetur probationum collectioni, et pu­ blicabitur processus, edito super hoc decreto a indice, factisque subscriptionibus ab eo, a de­ fensore matrimonii, et α cancellario. Haec ha­ benda methodus. Quae in actis continentur ne­ mini, nec ipsis quidem coniugibus eorumque defensoribus erunt communicanda ante proces- An. C. 1840 De proccisui publicatione. An. C. 1840 S. C. DE PROP. FIDE sus publicationem, uno excepto defensore ma­ trimonii, cui libera semper et quandocumque erit actorum inspectio et examen. n< defensioni. Locus deinde erit defensionibus. Liberum bu’* etiam erit defensori matrimonii post processus publicationem novas probationes exquirere, cum agat favore Sacramenti, et nunquam bina sen­ tentia nullitatis conformis transeat in rem iudicatam, ac reassumi caussa possit etiam post initas novas nuptias a partibus iuxta Constitua saepius citatam Dei miseratione. De icmentîa. Omnibus absolutis, ct cum nil amplius de­ ducendum censuerit defensor matrimonii, sen­ tentiam proferat Episcopus. Si hac matrimonii nullitas decreta fuerit, debebit defensor matriDc appellatione. monii appellare iuxta citatam Constitutionem, nec poterunt coniuges ad alia vota transire nisi post obtentam alteram sententiam conformem altera sen-super nullitate, sub poenis contra polygamos ,cnU1, constitutis in citata Constitutione Dei misera­ tione. Deinde transmittenda erunt acta ab Epi­ scopo ad iudiccm, ad quem provocatum fuit, in copia authentica, soluta per partem diligentiorem competenti merccdc cancellario. 51 1 An. C. 1840 sed personale tantum fuisse indultum, seu fa­ cultatem Vic. Ap. Sutchuensi elargitam, caeteris Praesulibus haud communem. Si quid igitur imprimendum ac typis vulgandum A. T. ha­ beat, quod in decreto anni 1770 exceptum non fuerit, illud praevio examine ac dc licentia S. C. edendum erit. OU S. C. de Prop. F. 2/ Sept. 1840 (C. G.) — Se approvare i decreti fani da M. Vicario Ap. Patriarcale di Costantinopoli nella sua Vi­ sita, cioè : 1. Chc nella Messa parrocchiale si faccia Circi oirochoda tutti 1 parrochi il discorso parrocchiale. mmque depen2. Che il parroco od altro sacerdote in sua lb Or* vece debba fare il catechismo in tutte le Domeniche dell’anno, meno i duc mesi che seguono alla prima Comunione. 3. Che i parrochi debbano confessare per 10 meno una volta Vanno tutti i fanciulli giunti ali’uso della ragione, e più s pesso quelli che si dispongono alla prima Comunione. 4. Chc i parrochi avvcrtano in tempo op­ portuno i forasticri che vogliono contrarre ma­ 912 trimonio di procurarsi dalla loro patria i do­ Circi vetitum Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 31 Augu- cumenti di stato libero, cd csiggano dagli sposi diente-JnimTs.’ — (ao Vic. Ap. Siami) — Quemadmo- prima del matrimonio la fede della Confessione. c. «eminentur. per Seminarii Praesidcm Ampl. Tuae signi­ 5. Chc in quanto aile tasse per le funzioni ficaveram, in particulari conventu super negotiis sagre i parrochi ed altri ecclesiastici qualsivomissionum sinensium, habito die 6 labentis Au­ gliano debbano conformant in tutto alla taritfa gusti proposita ac perlecta fuit epistola A. T. approvata dal Vicario Patriarcale. diei 26 lunii, qua facultatem petebas impri­ 6. Chc concorrcndo in un medesimo giorno mendi, edendi ac distribuendi aliqua opuscula 11 pontificale del Vicario Patriarcale ed una funcontroversiae, si quae indicaveris necessaria aut zione parrocchiale, il parroco debba anticipare utilia, non obstante decreto anni 1770, quod la sua funzionc per modo che non coïncida confirmatum vel extensum putabas per alterum punto col tempo del pontificale. diei 8 lanuarii 1777. EE. PP. in re tam gravi 7. Che ov’è chiesa, o pubblico oratorio sia omni maturitate perpensa, ac moti rationum vietato il celcbrarc nclle case le Messe. momentis quae supramemoratum decretum an­ 8. Che ove siano chiese ed oratorî pubblici CircimoHcrum ni 1770 provocaverunt, eidem derogare nolue­ sia proibito l’ascoltarc confessioni di donne confeM,onet· runt, aliisque eiusmodi petitionibus viam ster­ nclle case particolari, se non per causa d’in­ nere, eo vel magis quod in eodem decreto formiez, ctà decrepita o sorditâ. potestas relinquitur Vicariis Apostolicis impri­ R. Ad i. Affirmative. mendi parvas doctrinas, catechismos, instru­ Ad 2. Affirmative. Optat S. Congregatio ctiones ac preces, quae fidelium usui quoti­ ut parochi utantur Catechismo Bcllarmini, ct, diano inserviunt. In reliquis autem nec urgens si quo alio utantur, transmittatur ad S. Con­ perspicitur necessitas libros imprimendi ante­ gregationem. quam Sacrae Congr. examinandi exhibeantur, Ad 3. Affirmative. neque cx aliqua fortasse mora in eodem exa­ Ad 4. Quoad primam partem, affirmative; mine incommodum vel detrimentum obventu­ quoad fidem Confessionis, suadendum ut ex­ rum apparet. Certiorem insuper A. T. facere hibeant, sed si renuant, non ideo a matri­ non praetermitto decretum anni 1777 nullo monio excludendi, ct detur decretum 17 Apri­ modo ad confirmandum vel extendendum ge­ lis 1820 (1). nerating praecedens anni 1770 editum fuisse, Ad 5. 6. 7 et 8. Affirmative. (i) Episcopus Qucbcccn. quaesiverat : « Quid agen« dum cum pravis iis catholicis, qui renuunt peccata « confiteri priusquam ad matrimonium accedant·. S. C. respondit die 17 Apr. 1820: « Si catholici, dc quibus « in dubio, sint vere publici peccatores, non sunt ad■ mittendi, nisi parocnus ex causis vere gravibus cx • cusari possit, quae recensentur penes probatos aucto« res, quos consulat; in reliquis iuxta votum consul« toris, nempe : Si sunt peccatores occulti, praemissa « salutari admonitione, etiam si peccata sua confiteri ■ recusaverint, non sunt a matrimonio excludendi ». An. C. Ï&40 5f3 COLLECTANEA 914 An. C. iS(o < gregatio S. R. E. Cardinalium Concilii Tri< dentini interpretum censuit moneri posse par· Instr. S. C. de Prop. F. 26 Sept. 1840 < tes ad contrahenda sponsalia sub certo tem­ maquim aecad (aD VtC. AP. ScOP(AR). — Nclld Congr. Gcnepore, quo elapso, permitti posse cum aliis d-si.edonoex. rale tenuta li 20 Luglio dccorso sono stati probene visis ; non tamen cogi posse partes ad . Procurer! scino di conseguenza Pandare alia chiesa per quindi V. S. con lutta quella prudenza che Le ascoltarc nci di festivi la Messa. Al che la S. C. sera possibile di far $1 che venga osservato sif(in Congr. Gen. 20 Iulii) ha risposto chc non fatto decreto, c per maggior sua regola cd istrudebbasi ulteriormcntc tollerare siffatto costume, zione consulter! benanchc in proposito i buoni c quindi dovere V. S. prudentemente insistere autori che ne hanno pariato. per la osservanza del prccctto dclla Chiesa. Chc Nel quarto dubbio, che c pure relativo agli Pc apoouî bu quae pro Al t sc non possa ciô ottenersi da lutte, si procuri sponsali, esponeva V.S. chc i parenti contraggono contrahunt ρ· per lo meno chc quelle donzcllc che non vanno cglino stessi gli sponsali pei figliuoli senza alcun rentes. alia Messa impicghino qualche tempo all’oraconsenso di questi, c quindi addimandava sc zione nclle proprie case, c s’istruiscano nel debba esigersi onninamente anchc il beneplacito catcchismo. dei figli contraenti per la validita dcgli spon­ de^-rttoTri? Nel secondo dubbio a v verti va V. S. che si sali. Alia quale domanda la S. C. ha creduto ramrtit. ‘ tralascia di fare la pubblicazione prescritta dal aver ben provvcduto coi ricordare 1’osscrvanza Tridcntino, c diccva che ai matrimonî mededel decreto dei Concilio Albanese part. 2, c. VII, simi assiste non altri chc il parroco cd un te­ pag. 47 espresso in questi termini : « Quoniam stimonio in qualita di compare ; c quindi chicomnimoda arbitraria libertate matrimonium deva se debbasi comportare siffatto costume. initur, toto pectore incumbant parochi ut con­ Quanto alia prima parte ha deciso la S. C. chc trahentium assensus omni impulsionis, coa­ debbano farsi onninamente le pubblicazioni nclle ctionis, seu directae scu indirectae, materia citi! c nci paesi giusta il Concilio Lateranense careat, nec sacro iungant connubii nexu quos sono il Pontefice Innoccnzo III, il Tridcntino externae audacia violentiae, matrimonialia Sess. XXIV, t de Reform, c l’Albanesc Prov. I < iura vitiando, vitiavit. Temerariis eorum au­ parte II, c. VIII, ρ. ψΐ; c giusta la Costit. della sibus, qui invitis confoederantur uxoribus, sa. m. di Benedetto XIV ivi riferita p. I2j, § u. anathematis poena infligatur. Parochi quoque — Quanto poi alla seconda parte ha prescritto invalidae auctores coniutictionis ecclesiasticis che si comandi cspressamente che i matrimonî, innodentur censuris ». a seconda del Tridcntino medesimo nel luogo 11 dubbio che in quinto luogo V. S. pro- Matrimonia ii eccleaia cdc* citato, coram parocho et duobus vel tribus te· poneva si volge sulla consuetudine di celebrare brandi | stibus, il chc è aneor conforme al prescritto nci i matrimonî di sera, in guisa chc vanno privi Concilio Albanese pag. 46. Siccomc poi i ma­ i contraenti della benedizione nuziale, chc, giusta trimonî finora contratti senza avere adempito a il Rituale Romano deve farsi in chiesa durante tal prescrizionc debbono considcrarsi siccomc la S. Messa. Su di che la S. C. ha prcscriijo nulli, ne viene per conseguenza che debbono di dichiarare a V. S. le parole del Concilio Triessere dal Sommo Pontefice sanati e convalidentino Sess. XXIV, Cap. r. < Benedictionem dali. Dovranno quindi con apposita supplica sacerdotalem in templo recipiendam (a coniu­ implorarsi le dovutc sanazioni. gibus) >; non che quelle dell'Albanese p. 46: Dc sponaalibu· Nel tcrzo quesito manifestava V. S. 1’abuso < In parochialibus ecclesiis fiant matrimonia ». sub ccno ct li· Nel sesto dubbio manifestava V. S. il bar­ De detestabili altato tempore chc le giovani rimangono d’ordinario vincolatc puellarum mer­ cootrahcodts. baro costume di porre ad incanto le figliuole cimonio. ! cogii sponsali per quattro o cinque anni prima da marito, talchc qucgli addivienc lo sposo chc di congiungersi in matrimonio, c chc gli spon­ oflerisce somma maggiorc. 11 quale detestabile sali, mentre possono esser rescissi dab’uomo mercimonio delle figlic vuolc Id S. C. che sia sempre chc voglia, non sono mai rcscindibili tolto merce tutto il poterc dello zelo sacerdotale. dalla donna per qualunque ragionc possa cllu In settimo luogo V. S. rammemorava la avertie, c quindi implorava V. S. chc si prov. facoltl chc la legge ottomane conferisce alie Crea mulierum vedeise alia giusta liberti dclla donna, c fosse ius adeundi ter­ donne di adire la terza parte dell’credit! dopo tiam paternae ristretto c determinato il tempo dcgli sponsali. pr· la morte del padre, c il divicto che di giovar- hereditatis La S. C. hi deciso chc venisse mandato a V. S. icm. sene loro han fatto i Vescovi per gli odî e niil decreto emanato dalla S. C. dei Concilio dclmist! chc cssa seco traeva ; e quindi bramava 1’anno 1713 di cui ccco le parole: < S. Con- S. C. DE PROP. FIDE An. C. 18.(0 (k parochorum iudicio in cau»l» civilibui Pc modo rôti* luendi turci* ru* ablata». Dc homicidii· quicultlomt eau· u patrantur. saperc sc debba sussistere perché le donne non si prevalgano di somigliantc beneficio. Sulla quai cosa non ha pot u to la S. C. formare il suo giudizio, merccchc nc V. S. nè altri mai si è curato di meglio chiarirc i motivi del divieto dei Vescovi; e quindi é necessario, per deci­ dere il quesito, che V. S. faccia meglio conosccrc le ragioni chc persuasero i medesimi Ve­ scovi ad interdire aile donne l’approfittarsi del diritto loro dalle leggi civili concedulo. Coll’ottavo dubbio V. S. richiedeva sc i parrochi possano Iccitamcntc cmcttcrc la loro de­ cisione intorno aile cause civili che dalle parti vengono ad essi assoggettatc ; e in caso affermativo, sc sia espediente il permetterlo, in vi­ sta segnatamente del disordine chc sovente intcrvicnc del ricorrere chc fa Tuna o Paîtra parie, o talvolta ancora entrambi, perché non paghi dclla decisione del parroco, al tribunale turco. Su di chc ha prescritto la S. C. di far palese a V. S. esscr massima fondamentale fissata e pubblicata dalla medesima S. C. con circolare dei i5 Gennaio 1622 (V. n. 2) che Γ inten­ tions dclla Propaganda « non è d’alzar tribunali o di escrcitar giurisdizione temporale in alcun luogo, ne di tenere manière violente o insolite, ma c di attendere per vic soavi e picne di caritâ, chc son proprie dello Spirito Santo, alla conversione dcgli infedcli, ora prcdicando, ora insegnando c disputando, cd ora ammonendo, csortando c pregando, cd anchc di tirarc i popoli dolccmcnte colla orazione c col digiuno, c colle limosine, c fin colle discipline c colle lagrime, alla luce dclla vérité c alla via dclla salute, am ministrando loro i SS. Sagramcnti senza fare niun rumore, c, per dir cosï, con un soave silenzio ». Chc perô st per la esposta massima, si pel sacro caratterc dei sacer­ dote, si per le leggi ecclcsiastichc, si per la poca idoncitA di quoi parrochi a giudicar rcttamente, è stata d’avviso la S. C. di loro vietarc di mcscolarsi nclle questioni civili, tranne i casi di amichevoli compromessi, nci quali ambe le parti si obbligano a deferire onnina­ mente al giudizio arbitramcntalc dei parroco, o di altro sacerdote da V. S. designato. Nel dubbio nono implora V. S. una norma sui contcgno a tenersi coi penitenti chc hanno rubato ai turchi, c non possono far la restitu­ tione senza pcricolo dclla vita, volendo i tur­ chi conosccrc setnprc il nome dei ladro. In­ torno alla quai cosa la S. C. ha dccrctato che debbasi V. S. attenere al sentimento dei buoni autori, i quali insegnano chc non potendosi effettuare la restituzione delle cosc rubate al loro padrone, nemmeno per mezzo dei confessori, c d’altra parte non potendo il colpcvolc ritenere il mal tolto, debbasi erogare il valore delle cosc rubate ad pias causas, vel inter pauperes. II decimo dubbio proposlo insorge dalla niuna guarentigia chc le leggi turche danno per Collée tan ta S. C. de Prop Hdc. Vol. I. 513 la vita dei sudditi, onde i cristiani si credono autorizzati in lor feroce ignoranza α trucidare Γ uccisore di un loro fratcllo, perciocchè, non vendicandonc la morte, credono esporsi a maggior pcricolo di crudeli assassini; e conchhide V. S. coi dimandare se possano assolversi quei cristiani chc, per Vindicato motivo, meditano la morte dell’uccisore di un loro confratello. Es­ sen lo siTatto quesito altre volte stato discusso, la S. C. confcrmando le gia date risoluzioni, ha risposto chc non debbono atTatto assolversi siffatti penitenti, e che si faccia nota a V. S. Ia risoluzione dei 9 Maggio 1763 in cui a somigliante dubbio fu risposto: < licitum non esse < hominibus privatis iniurias ulcisci, licet in iis < locis degant in quibus nemo est qui vindi« candis criminibus praesit : proindeque eos« dem, nisi animum ulciscendi deponant, non < esse absolvendos, ut alias respondit S. C. ». Come pure la medesima Congregazione ha vo­ luto chc si rendesse noto a V. S. chc in scguito della relazione dclla visita fatta ncll’Al­ bania c Macedonia dal P. Michele da Borgo S. Siro, in cui tra gli altri disordini esponeva il P. Michele quello della frequenza dcgli omicidi per vendetta, c per falsa opinione che l’ucciso invendicato sotfra gravissime pene; la me­ desima S. C. nella Congregazione dei 24 Ago­ sto 1762 risposc: < Monendos esse missiona« rios ut tam privatis quam publicis adhorta< tionibus falsas opiniones extirpent, nec ad< ministrent sacramenta iis qui ulciscendi ani< mum non deponunt ». Addimanda V. S. nci dubbio undecimo sc possa celcbrarsi il divin sacrifizio per quei cri­ stiani, la cui fede, montre vissero, rimase oc­ culta, sebbene in punio di morte mostrassero d’esserc pentiti, e dessero qualche segno esterno tultoche privato, di cristiana credenza. Alia quale dimanda la S. C. ha giudicato bastantemente provvcduto nel Concilio Albanese p. I, cap. 3 e 4, e nclle due Costituzioni della sa. me. di Benedetto XIV ivi inserite pp. 121 e 176, non che nei decreti della S. C. di Propa­ ganda chc ivi pure leggonsi alia pag. 2o5. Coi bipartito dubbio duodecimo chiede V. S. primamente sc possano Iccitamcntc battezzarsi i figli dei cristiani occulti, ncll’ antiveggenza chc cglino pure si terranno sempre in egual modo, durante il viver loro, nascosti, simu­ lando di appartenere al maomettismo ; e poscia interpella l’oracolo dclla S. C. sui contegno a tenersi verso quei fedeli chc cangiano in nomi turchi i cristiani nomi dei loro figliuoli. Il qual dubbio in ambedue le parti viene bastantemente sciolto da quanto Benedetto XIV prescrive nella Costituz. Inter omnigenas (2 Feb. 1744). Le usure formavano il soggetto dei dccimoterzo dubbio, in cui esponeva V. S. chc i cristiani sogliono prendere gl’intcrcssi del 10 per cento, mentre i turchi il 1 5 c i8 per cento, es An. C. 1840 Orc* Mime ceIcbrationcm pro dcfancti* ehri»n*ai* occulti». De baptitmo fi­ liorum ch n»i Li­ norum occulto, rum. et dc mu­ tatione eorum nominum in no­ mma turcica. Cire* uiunv An. C 1S40 514 COLLECTANEA e perô dubita sc siasi a pcrmettere talc usura comunque a termini delle leggi civili pcrmcssa, c quatenus negative, sc debbansi obbligare alia restituzionc i fcdcli chc 1’hanno pcrcetta. In risposta al chc Ia S. C. ha deciso chc si trasmetta a V. S. I’istruzionc del S. Off. dell’anno 1784 la quale troverà qui annessa (t). he ebr uuno. Nel dubbio decimoquarlo chiedeva V. S. se i cristiani possano prestar l’opéra loro allé * fabbrfchc dcllc moschce, sendovi astretti dai turchi; esc possano altrcs) lavorarc nei dt fe­ stivi, obbligati a ciô egualmence dai medesimi turchi : avvertendo che alcuna volta trovansi tutti 1 fcdcli forzati a travagliare collcttivarnente ncllc opere pubblichc, c talc altra volta solo individualmentc debbono prestarsi in servigio dci rispettivi padroni anche per vero dispregio di nostra religione. La S. C. usando la maggiorc indulgcnza chc puô, ha deciso rispondcre a V. S. come ha risposto non ha guari ad altra somigliante domanda: Non esse in· quietandos, dummodo gravis mali metu coacti agant, neque intendant mahumetanorum super· stitionibus cooperari. Quanto poi al sccondo quesito ha dccrctato non potersi comportare chc i cristiani diano opera a tali lavori nci di festivi quante volte siavi aperto dispregio della religione; ma se non havvi dispregio della re­ ligione, c non potrebbesi impedire il lavorarc dci medesimi senza troppo grave detrimento dci fcdcli medesimi, in tai caso doversi prudcntcmcntc tollcrarc, purchè ascoltino la s. Mes­ sa; c, ovc pur loro fosse impedito lo assistere al divin sacrifizio, debbono per lo menu supplirc in qualche guisa con altre orazioni c pic opcre, imposte opportunamente dai parrochi. nc opcr· hmu· Col dubbio decimoquinto bramava V. S. lorum cl puto· , · ». * ... r rn dubu· fc snperc chc cosa debba prescnversi at servi c •|H’ fornai chc debbono lavorarc nci di festivi, e di rado possono assistere al divin sacrificio. Su di chc la S. C. ha parimente risposto chc possa verso i medesimi usarc quclla benigna indulgenza chc animette la notissima dottrina dei buoni moralisti, c la prassi, diportandosi verso 1 medesimi conformcmcnte a quanto si è detto nclla risposta al dubbio antecedente. ·β·ϊί·5 " scstodecimo dubbio riguarda i contadini quoad run co i a i cui la distanza della chiesa non sempre pcr•mette lo assistere alla Messa. E su ciô pure la S. C. ha detto chc debba V. S. attenersi allc tcorie chc nci moralisti sogliono trovarsi in tal particolarc, ed abbiano a considerarsi non solo le distanze dei luoghi c le asprezze dcllc stro­ de, ma bcnanchc l’età, il sesso c la tempra dcllc rispettive persone, per giudicarc sc ratione impotentiae possano dirai csoncrati dall’obbligo di andare alla chicsa. Pcrciô o la lontananza dei contadini dalla chiesa in cui celcbrasi la 1. Messa è tanta, c talc ancora la difficult! dcllc An. C. ity strade, chc il portarvisi riesea di grave incomodo anche ai contadini: c in tal caso potranno anch’essi venirne scusati, corne dicono tutti i moralisti; o questa lontananza non è nè in sc stessa, nè per la scabrosit! della via, almcno nclla bella stagione, cost grande c faticosa chc possa dirsi a tutti indistintamente quei con­ tadini incomodissima : c allora quclli pci quali il rccarsi alla chicsa non fosse che una lunga camminata scnz’altro chc un poco di stanchczza, dovranno dirsi obbligati a farla per soddisfarc al prccctto della Chicsa. 915 S. C. S. Off. 2 Decetnbr. r^o. — An liceat celebrare parentalia ct ecclesiasticam sc- «wriow*» pulturam concedere iis qui ante exitum rece­ perunt Sacramenta, attamen sectae mussonicac nomen dederunt, et in feretro tenent sectae eius­ dem emblemata. R. Affirmative, servata forma Innocenti III Cap. /t nobis, De sent, excom., ablatis insigniis sectae ab Ecclesia damnatae, ct dummodo appositio emblematum demandata non fuerit a defuncto post receptionem Sacramentorum, vcl ab eodem fuerit revocata ; ct amoveantur statim cognita eorum appositione, et omnino ante associationem cadaveris. Moneantur cunfessarii loci dc obligatione exigendi retractatio­ nem ante sacramcntalem absolutionem. 915 Decr. S. C. de Prop. F. rc Dee. 1840 — Quum in foederatis Amencae Scptemtnonalis ccdesiisticone Statibus nulla a legibus civilibus ecclesiastica rro,r,cxndl successio agnoscatur, ct ideo nullum ius nec Episcopis, nec sacerdotibus ab iisdem legibus tribuatur transmittendi suis successoribus bona quaecumque, quae a pia fidelium largitate ad ecclesiasticos, vcl pios usus, sive Episcopis, sive sacerdotibus donata fuerunt : praedictorum bo­ norum, (circa quae Concilii Provincialis Baltimorensis IV Patres pastoralem sollicitudinem laudabiliter ostenderunt decreto VIII) securitati prospicere volens Sacra Congregatio de Propa­ ganda Fide decrevit in posterum servanda esse quae sequuntur: 1. Archiepiscopus Baltimorensis, et Episcopi omnes in foederatis Americac Septentrionalis Statibus, statim post huius decreti receptionem testamentum iuxta leges Status, in quo degunt, quarum accuratam notitiam ex certis fontibus sibi comparabunt, conficiendum curent. Illud autem duplicato, et aeque authentico chirogra­ pho seu exemplari omnino efficient, atque he­ redem bonorum omnium ecclesiasticorum ad pios usus sibi, vcl praedecessoribus suis, vcl quibusvis aliis sive laicis sive clericis donatis, (1) Dicta instructio repetitur inserta in Instructione S C. de Prop. Fide circa lucrum ex mutuo an. 187}. An. C. 1840 S. C. DE PROP. FIDE quae ipsi actu possideant vcl ius ad possiden­ dum habeant, illum cx Cocpiscopis suis americanis, quem magis in Domino expedire in­ dicaverint, constituent. Hunc autem si forte cx vivis excedere acciderit, alium cx iisdem Coepiscopis in eodem testamento substituant, atque eius loco heredem nuncupent. 2. Testamento igitur, duplici et aeque au­ thentico chirographo exarato, alterum ex exem­ plaribus Episcopi omnes ad Baltimorensem Archicpiscopum, hic vero ad seniorem Episcopum loco tuto custodiendum mittat; alterum vero testator ipse penes se asservabit. Moneatur etiam a testatore Episcopus, qui heres constitutus fuerit, per litteras, quas perlectas comburet, eo tantum fine se heredem nuncupatum fuisse ut bona omnia ecclesiastica dioecesis religiose custodiantur, donec a S. Sede successor eligatur, illique tunc fideliter et legitime transmittantur. 3. Testatore vita functo, heres, maxima qua poterit cura, bonorum omnium, tum mobilium, tum immobilium conservationi prospiciet, at­ que inter sacerdotes dioecesis defuncti Episcopi ministrum idoneum ei fidelem eligat, cui per procurationis mandatum administrationem bo­ norum committet, ea tamen lege ut rationem, quum opus fuerit, fideliter reddat. 4. Statim ac Episcopi defuncti successor a S. Sede de more electus fuerit, atque litteras apostolicas electionis acceperit, Episcopus, qui decessoris cius heres per testamentum consti­ tutus fuerat, hereditatem universam illi, instru­ mentis iuxta formam a legibus civilibus prae­ scriptam, omnino tradet; atque sive per se, si­ ve per procuratorem, cui bonorum administra­ tionem commiserat, rationem reddere curabit. 5. Si quem autem Episcoporum Coadiutorem habere contigerit, hunc per testamentum heredem instituet. 6. Archicpiscopi munus erit sedulo invigi­ lare, et curare, ut a suffraganeis aliisque Sta­ tuum Unitorum Episcopis omnia quaecumque hoc Decreto S. C. praescribuntur religiosissime serventur. Moneat Episcopos, qui testamentum conficere ct ad metropolim mittere neglexerint, vel formam a legibus civilibus requisitam non servaverint, vcl aliquo adminiculo legibus con­ trario illud irritum reddiderint. Si quando au­ tem monitiones suas nullum effectum consequi viderit, dc hoc Sacram Congregationem certio­ rem per litteras facere non omittat, ut oppor­ tunum et efficax remedium huic malo adhibere tempestive possit. Dc quibus omnibus Archiepiscopi conscientia oneratur. Quod autem spe­ ctat ad ipsum Archicpiscopum, is qui in pro­ vincia reperietur a consecratione episcopali su­ scepta antiquior Episcopus, hoc munus obibit. 7. Quo autem praedicta omnia rite ct recte praestare valeat Archicpiscopus, accuratam no­ titiam legum circa testamenta, quae in uno­ quoque cx Statibus Unitis vigent, sicut etiam 51 5 adminiculorum, seu, ut aiunt, formalitatum, quae ad testamentorum validitatem requirun­ tur, tum per Episcopos ipsos, tum etiam per jurisconsultos, ct legis peritos quantocius ob­ tinere non omittat ; et nc haec omnia memo­ ria excidant, eorum indiculum apud se scriptum retinebit. 8. Testamenta vero ipsa, quae ad Archiepiscopum mittentur, nuilo sigillo claudantur, sed folium in quo includuntur, in forma epi­ stolarum usitata complicatum, et Archiepiscopo vernacula lingua inscriptum, sigillo muniatur, uti aliae epistolae communes, ut, eo aperto, Archicpiscopus testamentum legere, atque an rite ac recte confectum fuerit, omnibus attente perpensis, iudicarc possit, adhibito etiam, si opus fuerit, peritorum in legibus civilibus con­ silio. 9. Dc bonis vero ecclesiasticis, quae iure a civili potestate concesso, ab Episcopis, ec­ clesiis, collegiis, monasteriis, aliisque locis piis possidentur, vcl recta ad Episcoporum succes­ sores transeunt, nil est quod hoc decreto sta­ tuatur; ideoque in illo minime includuntur. Episcopi igitur, si qui sint, qui nulla alia bona ecclesiastica suo nomine possideant, ad testa­ mentum superius descriptum faciendum non tenentur. I io. Eadem sollicitudine Sacra Congregatio providere volens securitati bonorum communi! tatum omnium, sive ecclesiasticarum, sive re­ ligiosarum, tum virorum, tum etiam puellarum, ct quarumcumque aliarum piarum institutio­ num, quae inter bona ecclesiastica locum ob­ tinent, vcl saltem eorum naturae participant, atque sollicita Ecclesiae Pastorum cura piis usi­ bus, ob quos vcl comparata, vcl donata fueI runt, servanda et posteris fideliter transmittenda sunt, quae sequuntur decernit. ii. Archicpiscopus et Episcopi post decreti huius receptionem, ad superiores , praefectos, vcl praesides communitatum, quae intra dioe­ cesis suae fines reperiuntur, scribent, illisquc omnibus auctoritate S. C., quae illis omnibus ad hoc specialiter delegatur, praecipient, ut quam primum fieri poterit, certiorem per lit­ teras Episcopum ipsum faciant: i. An, quae, ct quo onere, bona possideat communitas, cui praecst. - 2. An suae communitati facultas seu ius a civili potestate datum fuerit, bona omnia, vel eorum partem possidendi, et ad successo­ res transmittendi (If they have been incorpoI rated and empowered to hold all, or any part of their property, and what?). - 3. An bona omnia, vel aliqua eorum pars a Superiore vel ab aliquo communitatis membro, vel a pluri­ bus coniunctim possideatur. - 4. An aliquem invenerint modum tuto ad successores bona praedicta transmittendi, et quis sit modus iste. 5. An nullus alius habeatur modus praeter te­ stamentum. An. C. 1840 An. C. 184: 5i6 COLLECTANEA An. C. 1841 Facta vero SS1Î10 Domino Nostro Gregorio 12. Responso accepto, Ordinarius quid agen­ dum sit facile compcriet. Nam si quae sint PP. XVI. rei totius relatione per R. P. D. communitates, quibus ius a potestate civili tri­ Ignatium Gadolinium Archicpiscopuin Edesse­ butum fuerit possidendi, et ad successores trans­ num S. Congregationis Secretarium, Sanctitas mittendi bona omnia, vel aliquam eorum par­ Sua, quae superius praescripta sunt, in omni­ tem, nulla erit occasio sollicitudinem suam ex­ bus confirmavit, ct cxcqucnda esse iussil (1). ercendi ad eorum conservationem. Sin autem modus aliquis excogitatus fuerit possidendi bona 917 per societatis contractum, quo bona in com­ muni possidentur a tribus vel quatuor com­ S. C. Indulg. 5 Febr. 184.1 - VaLENTINBH. .Dc reatitia munitatis membris, ita ut omnes socii ius illud - i. Utrum sufficiat recitatio Confessionis, id faetor possideant naturalis suae vitae tempore, sed, est Confiteor etc., in Sacramento Poenitentiae quocumque ex illis mortuo, ius apud superstites habita, pro recitatione illius praescripta, quando socios remaneat possidendi bona universa, nulla impertienda est benedictio cum Indulgentia in facta cuique cx ipsis potestate alienandi suae mortis articulo. vitae tempore, vel per testamentum relinquendi 2. Utrum accesse sit tribus vicibus recitare bona praedicta post mortem: tunc id tantum­ Confiteor etc. quando administratur Sacrum modo ab Episcopo curandum erit, ut, uno cx Viaticum, Extrema Unctio, ac Indulgentia in sociis mortuo, alius cx communitatis membris mortis articulo impertitur. in societatem adsciscatur. Tandem si unica te­ 3. Utrum infirmus lucrari possit Indulgcn- Circa tenui· stamenti remaneat via transmittendi bona ad tiam plenariam in mortis articulo a pluribus duig. pknim 1? successores, praecipiat Episcopus superioribus, 1 sacerdotibus facultatem habentibus impartien- Π1ΟΠ,> aft,cu’*’ vel ilii, qui suo proprio nomine communitatis dam. bona possidere tunc poterit, ut statim testamen­ 4. Utrum sacerdos valide conferat Indul­ tum iuxta leges civiles, duplici exemplari ae­ gentiam plenariam in articulo mortis, omissa que authentico perficiat, ex quibus unum in formula a Summo Pontifice praescripta, ob li­ communitatis scriniis diligenter asservetur, al­ bri deficientiam. terum vero ad Episcopum diocccsanum in arR. Ad i. Negative, iuxta praxim ct rubri­ chivio asservandum mittatur. cas, nisi necessitas urgeat. 13. Ad communitates autem, quarum bona Ad 2. Affirmative, iuxta praxim et ru­ ab Episcopo possidentur, de hoc decreto nulla bricas. erit scribendi necessitas, quum per testamen­ Ad 3. Negative in eodem mortis articulo. tum Episcopi, satis bonorum illorum securitati Ad 4. Negative, quia formula non est tan­ prospiciatur. tum directiva, sed praeceptiva. 14. De Superioribus decreto huic minime obsequentibus, post unam vel alteram moni­ 918 tionem, Episcopi ad S. Congregationem scribent, quo mula, quae inde sequi possent, opportuno 5. C. Indulff. 26 Febr. 1841 - Benediremedio praecaveantur. ctus XIV in suis monitis ad recte peragendas «>· Hacc sunt, quae dc bonis, in Foederatis Viae Crucis stationes editis die 10 Maii 1742, Americac Septentrionalis Statibus, ad Ecclesiam ct praecipue sub num. VII sic ait: Che essendo sive iam pertinentibus, sive in posterum spe­ eretta la Via Crucis nclla chiesa, i fedcli si ctaturis, tuto servindis, S. Congregatio statuen­ astengano dal praticarla nel tempo degli Uf· da esse iudicavit. fiqi divini c della S. Messa, e quando in chiesa (1) In Concilio Plenario II Baltimorensi (an. 1866) Tit.IV, n. 191 haec habentur: «Huius decreti S.C. intui« tu, quinti Concilii Baltimorensis Patres(·) ita dedara« runt: Perpenso decreto S.Congregationis de bonis tern· • feralibus Ecclesiae, Paires animum maxime propensum • ad mentem S. Sedis in omnibus sequendam ostenderunt, • sed censuerunt speciales leges Statuum singulorum Ιο­ ν corumjue adiuncta gravia afferri incommoda decreti • executions; singulorum tamen Episcoporum conscien· « tiam onerandam esse ut testamento vel alio instrumento « consulant securitati bonorum ecclesiasticorum quae penes • se sunt ; quorum testamentorum duplicatum exemplar • apud Archiefiscepum deponant, Archiepiscopus autem ■ apud seniorem Episcopum, intra tres menses a sua con· • secratione; quod si neglexerit Episcopus aliquis, mo· ■ nebit eum officii Archiepiscopus, eumque diu cessantem « ad S. C. deferet. Idcirco orant PP. ut S. Sedes di· « gnelur decreti rigorem bac ratione mitigare ». Concilium autem Plenarium HI (an. 1884) haec habet in Tit. IX, Cap. II : « Summorum Pontificum ac « Praedecessorum nostrorum cura dc bonis externis Ec« clesiae hac in regione secure firmiterque servandis r quanta fuerit, cx actis ct decretis Conciliorum nostro« rum tam provincialium nuam plenariorum apertum « est. Nec minori nos sollicitudine bonorum illorum ■ securitati providere intenti, Episcopos iterum iterum« que monemus oneratam esse suam conscientiam, ut « testamento vel alio legali documento, prout, spectatis « locorum adiunctis vel legum in suo Statu vigentium • indole, melius videtur, securae bonorum ecdcsiastico« rum quae penes sc sunt ad successores transmissioni e consulant ». •| Décréta Concilii Provinciali· V. Balden. confirma!· fuere a S G dc Prop. Fide decreto 30 Sept. 1H43. An. C. i8.iî S. C. DE PROP. FIDE vi sia tal concorso di popolo, che il farla possa cagionar tumulto c disturbo, tanto piu chc, non csscndovi impedimento, si devono vi­ sitare ad una ad una Ic stationi. Ex hoc mo­ nito dubium oritur ; An christifidcles in magno populi concursu, maxime cum ecclesia repleta et compressa sit devotis, possint sine corporis motu dc loco in locum Indulgentias VïaeCru· cis lucrari. R. Negative, absque speciali induito : sin­ gula enim Summorum Pontificum decreta af­ firmant inter alias conditiones pro acquirendis Stationum Piae Crucis Indulgentiis, necessario requiri aliquem corporis motum, ut clarius de­ claratum est ab hac S. C., nempe: Chc si passi da una statione ali'altra, per quanto permette o la moltitudinc delle persone che le visitano, o la ristrette^a dei luogo ove sono erette. Orca Communtonem pro in. dulgcnii* papali* benedictioni*. De necessitate di»pcn*ationl* ct praescriptarum cautionum in matrimoniis mixti*. 5f7 adprobationis vel consensus cuiuspiam loco ha­ benda sit, sed merae patientiae, quam ad ma­ iora vitanda mala affert necessitas, non voluntas; quemadmodum in data ad Archiep. Moguntinum die 9 Octobris t8o3 epistola fcl. ree. Pius VII, Decessoris sui ad Episcopos Vratislaviensem, Rosnaviensem, Scepusiensem respon­ siones commemorans, sapienter animadvertit. Hinc etiam accidit, ut, si aliquid de canonum severitate remittens haec Apostolica Sedes mixta istiusmodi matrimonia quandoque permisit, id gravibus dumtaxat dc causis, aegreque admo­ dum fecerit, ct nonnisi expressa sub conditione dc praemittendis opportunis cautionibus, non modo ut coniux catholicum ab acatholico per­ veni non posset, quin potius ille teneri se sciret ad hunc pro viribus ab errore retrahendum, sed insuper ut proles utriusque sexus cx hisce coniugiis procreanda in catholicae religionis san­ ctitate omnino educaretur. Quae certe cautiones in ipsa divina ct naturali legi fundantur, in 919 quam procul dubio gravissime peccat quisquis S. C. Indulg. 19 Martii 1841 — San­ sc vel futuram sobolem perversionis periculo ctitas Sua benigne declaravit; Per Confessio­ temere committit. Iam vero cx praedictis ve­ nem ct Communionem die Paschalis Resurre­ stris litteris comperimus, per istius Regni dioe­ ctionis peractam, et Indulgentiam plenariam ceses abusum communiter inolevisse, ut matri­ papali Benedictioni adnexam lucrari, ct satis monia catholicos inter et acatholicos, nulla praecepto Paschalis fieri. licet accedente Ecclesiae dispensatione, nec prae­ viis necessariis cautionibus, per catholicos pa­ rochos benedictione sacrisque ritibus honesta­ 920 rentur. Ac proptcrca intelligitis, Vener. Fratres, Litt. Ap. Gregorii PP. XVI 30 Apri­ quam graviter exinde affici debuerimus, maxime lis 1841 (ad Epp. Hunqar.) - Quas vestro ct cum invectam ita latcque propagatam perspi­ communi istius Regni Antistitum nomine ad ceremus omnimodam mixtarum nuptiarum li­ Nos per Vcn. Fratrem loscphum Episcopum bertatem, atque adeo magis in dies promotum Csanadiensem misistis, obsequentissimae literac funestissimum, uti vocant, indifferentismum in partim moeroris, partim laetitiae causa Nobis religionis negotio intra vastissimi illius Regni extiterunt. Et sane cum pro Apostolici muneris fines, quod antea catholicae fidei gloria tan­ officio sacrae doctrinae ct disciplinae integritati topere praestabat. Nec sane dissimulamus, Nos cavere studiosissime debeamus, non possumus sanctissimi, quo fungimur, muneris partes mi­ non moleste ferre quidquid in earum discrimen nime fuisse praetermissuros, si scilicet res pri­ induci fortasse contingat. Exploratum porro salis dem innotuisset. Hanc autem silentii Nostri superque est, quid Ecclesia de matrimoniis ca­ causam cx eo etiam vobis pronum est conficere, quod vel nuperis temporibus nulla prorsus ad tholicos inter et acatholicos perpetuo senserit. Ipsa nimirum tamquam illicitas planeque per­ promiscuas nuptias isthic ineundas Apostolica niciosas semper habuit ciusmodi nuptias tum dispensalio fuerit concessa, nisi praescriptis ne­ cessariis conditionibus, iniunctisque regulis, ob flagitiosam in divinis rebus communionem, tum ob impendens catholico coniugi perversionis quae cx Sanctae huius Sedis instituto servari periculum, pravamque sobolis institutionem. consueverunt. Inter hacc tamen non parum solatii Nobis Atque huc omnino pertinent antiquissimi ca­ nones illas severe interdicentes, et rccentiores allatum est, quod uno tempore de ingruenti Summorum Pontificum sanctiones, a quibus spe- malo certiores facti, didicerimus pariter adhibita ciatim recensendis iuvat abstinere, cum ea abunde per vos collegasque vestros studia ad illud op­ sufficiant, quae in rem disseruit insignis me­ portune medendum. Et superabundavit quidem moriae Praedecessor Noster Benedictus XIV in gaudio cor Nostrum, cum noverimus, quo conEncyclicis Literis ad Poloniae Regni Episcopos, iunctim zelo inflammemini, ut catholicae fidei atque in celebratissimo opere quod de Synodo puritas illaesa usque permaneat ; quaque unani­ Dioecesana inscriptum est. Quod alicubi pro­ miter hanc Apostolicam Sedem, veritatis du­ pter locorum ac temporum difficultatem talia cem et magistram, observantia ac devotione connubia tolerentur, id profecto ad eam refe­ prosequamini, ad illius nutum crediti vobis pa­ rendum est aequanimitatem, quae nulla ratione storalis officii rationem sedulo dirigentes. Ubi An. C. 1841 An. C. Matrimonii mixti alnc cautionibu· cclcbntionl parochom adc'sc aliquando tole­ ratur. 518 COLLECTANEA enim docti Nostris in rem ipsam declarationi· bus ad alias regiones spectantibus, perpendistis, praxim, quae isthic invaluerat, Ecclesiae prin· cipiis, ac legibus penitus adversari, ac proinde sine gravi periculo tolerari per vos diutius non posse : minime dubitastis communi consilio at­ que opera eidem tollcn lac ut par erat insistere, parati etiam fortiter sustinere pericula, si quae forent, pro aeterna vestra gregisque salute obe­ unda. Ad Nostram autem laetitiam complen­ dam accesserunt uberes fructus, qui cx vestris curis illico dimanarunt. Neque etiam ignoramus, quam fideliter parochi, ct reliquus clerus vestris ca dc re monitis praeceptisque fuerint obsequuti, ita ut, illegitima consuetudine iam passim sub­ lata, primaevae Sacrorum Canonum disciplinae consultum sit. Itaque gratulamur Vobis maio­ rem in modum, Vcncr. Fratres, et gratias agen­ tes Deo, qui vosmetipsos in fidei suae ac do­ ctrinae tutelam fortitudine induit ex alto, hor­ tari ac vehementius etiam excitare non desisti­ mus, ut pari firmitate atque constantia pergatis catholicae Ecclesiae causam propugnare, ne pravus usus uspiam reviviscat, et si quod adhuc superest illius germen funditus eradicetur. Inte­ rim vero non potuimus non attente respicere ad ca omnia, quae in memoratis Vestris lite­ ris addebatis, exponentes nimirum gravissimas circumstantiarum difficultates, unde permoti ac propemodum coacti tolerandum censuistis, ut siquando catholicus vir aut mulier, conantibus licet contra per debitas suasiones hortationesque sacris Pastoribus, in contrahendi mixti matri­ monii citra necessarias cautiones sententia per­ sistat, ncc aliunde res absque maiori catholi­ cae religionis discrimine valeat impediri: tum parochi matrimonio ipsi passive tantum inter­ sint ab omni religioso ritu et a quovis adprobationis indicio prorsus abstinendo. Qua qui­ dem providentiae forma dum propositum Vobis erat praesenti necessitati prudenter occurrere, arduum huiusmodi negotium ad Nos quampri­ mum deferendum statuistis, assensum in id No­ strum impetraturi, quem ex urgenti causarum concursu praesumi tunc quodammodo posse arbitrabamini. Et reapse Nos, qui, ccteroquin sanctissimis catholicae doctrinae institutis inte­ gre retinendis iugiter intenti, nequaquam omit­ timus calamitosis istarum regionum circum­ stantiis, ortisque inde vestris angustiis pro tra­ dita Nobis potestate subvenire: quin susceptam per vos consilii rationem improbemus, peti­ tioni vestrae ducimus indulgendum. Id que fa­ cimus congruenter ad ca, quae et Nos ipsi, Praedecessorum Nostrorum exemplo, circa alia­ rum ditionum loca haud ita pridem tolerantes admisimus; et iam ante alter illorum, sanctae nempe memoriae Pius VI pro aliqua ipsiusmet Hungarici Regni dioecesi pluries declaraverat. Is namque in responsione, quam tum an. 1782 Vindobonae degens, tum subsequent! post suum in urbem reditum dandam mandavit Episcopo Scepusiensi, quamque huius successori an. 1795 iterari iussit, ita de mixtis connubiis in iis temporum adiunctis agens mentem suam ape­ ruit : « Quaecumque scilicet dc hac re latae < essent leges, oportere, ut Episcopus ct parochi < studiose ct prudenter curent, ne huiusmodi « matrimonia fiant, et, si contrahantur, ut pro< les universa in catholica religione educetur : < quoties vero, ipsis invitis, secus fuerit factum, « abstineant semper α nuptiali benedictione im« pertienda, eorumque praesentia, si necessitas < urgeat, sit tantummodo materialis, neque acti< bus et declarationibus coniungatur, quae con< firment vel adprobcnt prolem aliter quam in « religione catholica posse educari >. Siquidem igitur, Venerabiles Fratres, in Re­ gni istius dioecesibus ex temporum, locorum, ac personarum conditione quandoque contingat, ut matrimonium acatholici viri cum catholica muliere, et vicissim, deficientibus licet cautio­ nibus ab Ecclesia praescriptis, abque maioris mali scandalique periculo, in religionis perni­ ciem interverti omnino non possit, simulque (verbis utimur gloriosae memoriae Pii VII in supranunciata epistola ad Archiep. Moguntinum) in Ecclesiae utilitatem et commune bonum ver­ gere posse dignoscatur, si huiusmodi nuptiae quamtumlibet vetitae ct illicitae, coram catho­ lico parocho potius quam coram ministro hae­ retico, ad quem partes facile confugerent, ce­ lebrentur: tunc parochus catholicus aliusve sa­ cerdos cius vice fungens poterit iisdem nuptiis materiali tantum praesentia, excluso quovis ec­ clesiastico ritu, adessb, perinde ac si partes unice ageret meri testis, ut aiunt, qualifiait!, seu auctori^abilis, ita scilicet, ut utriusque coniugis audito consensu, deinceps pro suo officio actum valide gestum in matrimoniorum librum referre queat. His autem in circumstantiis, uti idem Decessor Noster apposite commendabat, haud impari, imo maiori etiam conatu ct studio per Episcopos ct parochos elaborandum est, ut a catholica parte perversionis periculum quoad fieri poterit, amoveatur, ut prolis utriusque se­ xus educationi in religione catholica, quo me­ liori modo fas erit, cautum sit, atque ut coniux catholicae fidei adhaerens serio admoneatur dc obligatione, qua tenetur, curandi pro viri­ bus acatholici coniugis conversionem, quod ad veniam patratorum criminum facilius a Deo obtinendam erit opportunissimum. Ceterum intime dolentes, quod haec tole­ rantiae ratio erga Regnum, professione catho­ licae religionis insigne, fuerit ineunda, sinceris­ sime coram Deo profitemur, Nos ad ipsam unica de causa adduci, seu verius pertrahi, ne gra­ viora Ecclesiae catholicae incommoda obveniant. Idcirco vos, Venerabiles Fratres, cunctosquc col­ legas vestros per viscera lesu Christi, cuius personam, immerentes utique, gerimus in terris, An. C» 18|i An. C. 18-μ S. C. DE PROP. EIDE tota animi contentione obtestamur, ut id de­ mum in tam gravi negotio agere studeatis, quod imploratu Spiritus Sancti lurninc, istiusmodi lini revera censucritis respondere. Atque illud una simul satagite, nc tali tolerantiae ratione erga homines mixta connubia illicite contracturos fiat, ut in catholico populo extenuetur memoria ca­ nonum ea matrimonia detestandum, ct const.mtissimae curae qua Sancta Mater Ecclesia filios suos avertere studet ab illis in suarum animarum iacturam contrahendis. His vestrum aliorumque sodalium Antistitum et parochorum erit, in erudiendis sive privatim sive publice fi­ delibus, ilagranliori in posterum Λείο doctrinam et leges ad connubia eadem pertinentes com­ memorare, accuratamque carum custodiam in­ jungere. Haec omnia etc. (i). 921 Circi comma· nkiuoncm in di­ villi* cum ucatbulicit. Ex Instr. S. C. S. Off. /2 ΛΛπϊ (au Ep. Sangtoribx.) i. Non sari lecito a verun Vescovo cattolico sebbene invitato dal governo grcco scismatico, neile feste di delta corte, di unirsi al govcrnatorc, per intervenire alla chiesa greca scismatica a cantare la doxalogia quasi che come superiore dei cattolici vi prendesse parte al pari délie altrc autorita civili cd ecclesiastichc scisnmtiche. 2. 1 cattolici, i quali, come impiegati civili del governo, sono invitati ed obbligati dal governo grcco d’intervenire aile funzioni, chc per teste di cortc si fanno neile chiese grcche sci- (1) In Instructione ;o dprilis 1841 ad Episcopos Hungariac ab Emo Card. Lambruschini iussu Sancti­ tatis Suae transmissa haec adiecu sunt : «....... Per« motus praeterea SStnus D. N. iis quae in pracnun« ciatis litteris per Hungaricos Antistites addebantur, α quaeque ex ipsorum sensu uberius expressit Episcopus « usanadiensis, tali nempe providentiae forma haud « satis mederi multiplici regionum necessitati, nec au« ferri suarum et cleri anxietatum causas, habita prae« sertim ratione nuptiarum, quas ob denegatam etiam « cx defectu cautionum catholici parochi benedictionem « coram acatholico ministro iniri contingat : alia non« nulla pari benignitate decrevit super mixtis connubiis « in Hungariic Regno, ct Magno Transyhaniae Ducatu « indulgcnda seu toleranda. Itaque praesenti instructione « Primati, Archiepiscopis, ct Episcopis eiusdem Regni « Pontificio nomine significatur: si recensitae superius • circumstantiae in re. de qua agitur, intercesserint, «pati ipsos ulterius posse, ut a parocho catholico tum « consuetae prodamationes fiant, omni tamen praeteru missa mentione circa religionem illorum, qui nuptias « sint contracturi: tum etiam de peractis hisce procla« mationibus lilcrac mere testimoniales concedantur, m « quibus (dummodo nullum adsit dirimens impedimen· « tum) unice enuncictur, nil aliud, praeter Ecclesiae • vetitum ob mixtae religionis impedimentum, conci« liando matrimonio obstare, nullo prorsus addito verbo, « unde consensus aut adprobationis vel levis suspicio « sit oritura. Quod autem attinet ad connubiorum isto· « rum coram acatholico ministro, seu non senata « Cone. Tridentini forma, celebrationem : erit omnino « Sacrorum Praesulum ac parochorum studiosissime 519 smatiche, non celcbrandosi la Messa, non si avranno ad inquietare, se per tali loro perso­ nali circostanze, intervengano alla doxologia purche non prendano parte nclla medesima, et meram praesentiam materialem exhibeant causa honoris civilis. 3. I Vcscovi cattolici invitati dal govcrna­ torc locale per le feste di corte a solennizzarle nelle loro chiese, si limitino al solo canto deliinno ambrosiano, e alia benedi^ione dei Sagrainento, dopo la quale siavi la solita trina aedamazione < Viva il Re ». Puô qui aversi in memoria 1’avviso dato gh in altra istruzionc in occasione di pubbliche prcghicrc ordinate da un Principe acattolico, che cioc l'indirizzasscro non pel solo bene temporale del sovrano c dei governo, ma bensi per la vera félicita, che c il prezioso dono della fede, e l'esscre nel seno della vera Chiesa. 4. Essi Vescovi in tali circostanze mai facciano pontificale, o facciano da altri cantare Messa, onde cosi evitare che, intervenendovi il govcrnatorc scismatico coi suoi officiali, si dia loro Γ incenso e la pace, non essendo cib le­ cito per rerun pretesto. 5. Si ometta perciô l’invito del governalorc scismatico alia Messa solenne nelle feste del S. Prolcttore, affinchc non siavi occasione di devenire a questi atti, chc non possono permettersi. 6. A questa istruzione attengasi ogni vol­ ta chc si volesse dal governo per istraordinaric circostanze qualchc ecclesiastica funzionc. ■ instare atque in caritate Dei ct patientia Christi par« tem catholicam hortari ac monere, ut illam nimirum « ab tanti scandali turpitudine, quantum possint, abs• terreant Siquidem vero huiusmodi ipsorum monitis « atque hortamentis nihil, quod absit, proficientibus, « mixta matrimonia ca ratione fuerint inita : inspectis « tam praeteritis, quam praesentibus locorum, dc quibus • sermo est, peculiaribus circumstantiis, erunt ab Epi■ scopis et parochis prudenter dissimulanda, ct, quam« vis illicita, pro validis habenda ; nisi tamen canoni« cum aliunde officiat dirimens impedimentum, seu in « nuptiarum celebratione appositae fuerint conditiones « substantiae matrimonii cx catholica doctrina repu« gnantes. Ceterum quocumque demum modo mixta « haec matrimonia citra Ecclesiae dispensationem et « necessarias cautiones, sive per passivam catholici « parochi praesentiam, sive coram acatholico ministro «contracta fuerint: illud Episcopis et parochis San• ctitas Sua magnopere commendat, ut omni pastorali « sollicitudine catholicum coniugem ad patratae culpae ■ detestationem, congruamque poenitentiam opportune « concntur excitare, cumque solerter adducant ad obii■ gationes implendas, quibus gravissime tenentur, illam ■ praesertim, quae est de catholica universae prolis cdu« cationc impense curanda. Quae si cx voto contingant, « adeoque constet cum revera resipuisse, paratumque ■ esse ad opportunam, quoad valuerit, scandali renara« tionem, tunc sane poterit ipse sacramentorum Eccle« siae particeps fieri, quemadmodum respondens die 13 « Iui. 1782 Archicpiscopo Mcchlinicnsi sanctae memo· « riae Pius VI in rem adnotavit ». An. C. t8«|i An. C. 1841 Sio 7. Si procuci di evitare il reciproco inter­ vento dci cattolici alie chiesc scismatichc, e dcgli scismatici alie cattolichc, potendo piuttosto ciascuno nelle respettive chiesc escguirlc sccondo la propria professione. 8. Col mezzo dci confessori, e con quelle cautcle che suggeriranno le circostanze locali c personali, colla maggior riserva i Vcscovi istruiranno nei casi occorrcnti quei cattolici, chc si trovino nelle occasioni considerate in questa istruzionc. 922 rc?.: u* θ’ ÏHdulff· 2.7 Maii 184t. -Briocrn.inda»1^! ?»n i. An eodem die lucrari possint plures indul­ gentiae plenariae, quando pro unaquaque prae­ scripta est perceptio divinae Eucharistiae. 2. An possit per preces iam obligatorias, v. gr. per Horas canonicas satisfieri precibus a Summo Pontifice praescriptis ob lucrandam indulgentiam plenariam. 3. An sufficiant quinque Pater ct /Ive quae recitari solent ob adimplendam Summi Ponti­ ficis intentionem, quando praescriptum est ut visitetur ecclesia vel altare, ibique fundantur preces. 4. An idem vir possit aggregari mullis so­ dalitatibus, et lucrari indulgentias unicuique concessas, dummodo conditiones praescriptas impicat. 5. An quando possessor coronae Domini vel crucis, cui applicatae sunt Indulgentiae Viae Crucis, preces praescriptas recitat una cum aliis, qui sibi non habent sive corqnam, sive crucem tali privilegio ditatam, possint adstantes ct si­ mul recitantes easdem Indulgentias lucrari, quas lucratur possessor coronae scu crucis ? Circa faculta­ 6. An in facultate a S. Sede concessa be­ tem benedicendi numitmaU «te nedicendi pro numero mille cruces, crucifixos, quoad numerorn. numismata, etc. haec verba pro numero mille intclligcnda sint de mille crucibus, mille cru­ cifixis, mille numismatibus, etc. R. Ad i Affirmative, servatis tamen aliis appositis conditionibus. Ad 2. Negative. Ad 3. Preces requisitae in indulgentiarum concessionibus ad adimplendam Summi Pon­ tificis intentionem sunt ad uniuscuiusque fide­ lis lubitum, nisi peculiariter assignentur. Ad 4. Affirmative. Ad 5. Negative absque speciali facultate. Ad 6. Negative, sed mille in totum. 923 sc· dc ■«3. An. C. 1841 COLLECTANEA Ργ°ρ· f· > Iul" ,s+'· (c· p· vru Sts.) — Tusk. Occid. — Se, fattanc la domanda per la rinnovazione, 1’indulto dato di poter usarc dcllc facoltl spirate debba intendersi dcllc ordinarie soltanto, o dcllc straordinarc ancora c particulari. R. Affirmative iuxta modum; nempe quoad facultates extraordinarias ct particulares, quae pro determinaro casuum numero conceduntur, renovatae intclligantur pro eadem quantitate si biennio transacto a die postulationis, Vicarii Apostolici responsum non acceperint. 924 S. C. de Prop. F. 5 . (C. P. Sin.) — Chan-si — Sc accordare ai mis- tCfUin· sionarî la facoltà di usare gli oli santi vecchi, ritardando i nuovi. R. Affirmative iuxta mentem, quae est ut hac facultate utantur ipsa die Sabbati Sancti, quin unius mensis spatio olea praestolentur. pro 925 S. C. de Prop. F. 5 Mi (C. P. Sin.) — Utrum festum semiduplex sit causa duigentii «jut.» iusta ut Missa de Requic celebrari nequeat, ct pn* cg*u’ nihilominus indulgentia akaris privilégiât! lu­ crifieri possit. R. Negative. pro 926 S. C. de Prop. F. 5 Iuiii, 1841. (C. P. SiM.) — Chan-si — Se nell’orazionc del Vencrdl Santo pro Imperatore debbasi leggerc il nome dei sovrano cinesc, al quale taluno dci missionari sostituisce il nome dcll’Imperatorc di Austria. R. Omittendum, et item in Praeconio pa­ schali verba quae ipsum respiciunt. pro In functionibus maiori* hebdo­ madae Imperi­ tor infidelia hiod nominandus. 927 S. C. de Prop. F. 5 Iuiii 1841 (C. P. Sin.) — Siam — Sc le feste (patronali) Jlcin Dombi· trasferite alia Domenica seguente per aposto­ lico induito, possano cclebrarsi neU’antecedcntc, quando questa sia più prossima alia festa. R. Negative. pro 928 S. C. de Prop. F. 21 Iuiii 184t. (C. P. pro Sin.) — Tunk. Occid. — 1. Quid dc chri­ stianis vcl sacerdotibus, propter fidem non so­ lum ad carceres perpetuos vcl temporales da­ mnatis, sed ad mortem laqueo vcl gladio sub­ eundam ? Potestne illis deferri SS. Sacramen­ tum pridie, vcl ipso dic eorum cxccutionis ? Et tunc debet illis administrari tamquam Via­ ticum moribundis, vcl tamquam Communio ordinaria benevalentibus ? 2. Quid dc christianis ad carcerem vel etiam ad mortem damnatis non propter fidem sed ob crimina vera, vcl illis iniustc imputata (quod De administra» Itone Euchaniliac damnati* id mortem. An. C. 1841 De bdei conte·»unbu» if. Eu· chiniliim aibimct «dminiitran* llbu·. 521 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1841 non raro)? Potestne illis attritis ct sncramen- ubi pagani et christiani mixti sunt, christiani taliter absolutis deferri SS. Eucharistiae Sacra­ cum paganis paciscuntur quod ipsi sustinebunt mentum, maxime si illud petant? ad libitum suum, et quomodo poterunt, ma­ 3. An permitti potest in hoc persecutionis iorem, vel aliquam specialem partem operum tempore ut fidei confessores ad mortem propter publicorum et licitorum in pago, modo pa­ fidem damnati, et quibus in carcere defertur gani non illos inquietent circa superstitiones, SS. Euchar. Sacramentum occulte, possint il­ non illos mandarinis prodant et accusent, et lud suis manibus accipere et sese occulte com­ insuper tractent negotium superstitionum co­ municare, ne sacerdos illos more ordinario com­ ram mandarinis pro toto pago ad libitum et municans n persecutoribus agnoscatur et pre­ quomodo poterunt. Sic agendo christiani non hendatur ; vel satiusnc est in illo casu ab illis I intendunt ut pagani ipsorum loco superstitiosa confessoribus communicandis abstinere, maximo peragant, sed intendunt solummodo sese a su­ cum illorum animae detrimento? perstitionibus faciendis liberare, er sese man­ R. Ad t. Affirmative, et per modum Via­ darinis occultare. Caeterum pagani nec maio­ tici. res nec numero plures faciunt superstitiones Ad 2. Affirmative, et ad mentem, quae est quam de more suo faciunt. Quaero an talis ut Vicarius Ap. quam maxime curet ut da­ pactio Christianos inter et paganos sit licita, mnati ad mortem coelesti pane reficiantur. attentis superius dictis, attenta insuper ratione Ad 3. Affirmative quoad primam pariem, quod nisi tali modo paciscantur christiani cum dummodo nullo irreverentiae aut conculcatio­ paganis, vel superstitiones peragent, vel innu­ merabiles vexationes sustinere cogentur. nis periculo tantum Sacramentum exponatur. R. Prout exponitur, posse tolerari, seu non esse inquietandos. 929 Circa modum quemdam interpcllationi* con· pro luftit Infidelia. S. C. de Prop. F. 2t Iuiii 184t. (C. P. Sis.) — Tunk. Occid. — Titia infidelis a suo marito infideli repudiata, ct postea Chri­ stiana facta, Paulo christiano nubere vult. Sa­ cerdos illi praecipit interpellationem de iure suo marito infideli facere ; sed illa sic tantum illum interpellavit : Visne ut ad te redeam ? seu visne me iterum ut tuam uxorem habere et recipere? Cui ille: Non, i quo volueris. Statim Titia rediit ut cum Paulo nubat. Quaero an illud licite ct valide possit sine nova inter­ pellatione, ct sine ulla ab ca dispensatione: an interpellatio a Tilia facta modo supra relato valida ct sufficiens sit ad matrimonium valide ct licite contrahendum cum christiano. R. Attentis locorum ct temporum circum­ stantiis, non esse inquietandos, ct rem arbitrio ct prudentiae Vicarii Ap. remitti. 930 Circa faculta­ tem diapenaandi in matrimoniis pro contcraorum. S. C. de Prop. F. 2/ Iuiii 1841. (C. G. Sin.) — Tükk. Orirnt. — Se possa il Vic. Ap. usarc coi cattolici dcllc facoltà accordatcgli per dispensare nei matrimonii con i convertit! dalla crcsia o daU’infcdcltà. R. Detur Decretum dici 17 April. 1828 fK n. 802) ac etiam Instructio Bcned. XIV. (V. n. 402). 931 An quaedam pa­ ctio cum paganis ««t cooperatio ad pro luperatltioaa. S. C. de Prop. F. 21 Iuiii 1841. (C. P. Sin.) - Tunk. Occid. - Nunc cx edicto regis coguntur christiani fana idolis, et templa progenitoribus erigere. Porro plurimis in locis, Collectanea S. C. de Prop. Eide. Vol. /. 932 S. C. de Prop. F. 2t Iuiii [84t. (C. P. pro Sin.) — Tcjnk. Occid. — t. Benedictio nu­ ptialis quae est in Rituali prohibeturne dari tempore vetito ? An vero hoc tempore prohi­ betur tantum benedictio quae est in Missali ? 2. In quantum affirmative ad primam par­ tem praefati dubii , an saltem cum permissu Vicarii Ap. licite possit dari tempore vetito be­ nedictio Ritualis tam iam matrimonio iunctis quam iungi intendentibus ? In quantum autem affirmative ad secundam pariem primi dubii, an Vicarius Ap. permittere possit ut, eodem tempore vetito, illa Missalis benedictio detur, saltem iam matrimonio iunctis in absentia sa­ cerdotis et absque illa benedictione? Quod si negative ad duplicem pariem huius secundi du­ bii, humiliter postulo hanc facultatem. 3. Benedictio quae est in Missali potestne dari illis qui sine illa benedictione iam matri­ monio iuncti sunt in primis nuptiis, quando mulier iam gravida est, vcl iam filios peperit? Item iis qui hic ct nunc dc praesenti matrimo­ nium contrahunt in primis nuptiis, quando sponsa cognoscitur gravida, vcl iam ante ma­ trimonium filios cx fornicatione genuit? 4. Quando datur benedictio nuptialis iis qui iam valide matrimonio iuncti sunt, debetne recitari formula: Ego vos in matrimonium coniungo, sine renovatione consensus? Quid quando dubitatur (ut saepissime) an iam valide contraxerint necne? 5. Estnc necessarium ut qui iam valide ma­ trimonio iuncti sunt, sint umbo in statu gra­ tiae, ut licite possint recipere benedictionem nuptialem, sive quae in Rituali, sive quae in (A Circa nuptia­ lem benedictio­ nem. An. C. ιΑ|ΐ Missili est, ct quam petunt non ad validitatem eorum matrimonii, sed tantum ne Sacramenti dignitas vilescat, ct ut fructus spirituales ex hac benedictione recipiant? In praefato casu sacer­ dos potestne ct debetne illos adhortari ut sese praesentent ad benedictionem nuptialem reci­ piendam ? Quid, si una pars est absolutionis capax, altera non? R. Ad 1. Negative ad primam partem, dummodo non adsit consuetudo non contra­ hendi matrimonium, etiam sine solemnitate, tempore vetito ; affirmative ad secundam. Ad 2. Affirmative ad primam partem, qua­ tenus adsit supradicta consuetudo ; negative ad secundam, sed supplicandum SSrfio pro facul­ tate. Quam benigne concessit ad formam con­ cessionis pro Vicario Apostolico Sutchuensi anno 1796 (V. n. 631). Ad 3. Affirmative. Ad 4. Ad primam partem : Detur Instructio anni 1806(1). Ad secundam partem, consulat probatos auctores. Ad 5. Ad primam partem , convenit ; ad secundam, provisum in prima. 933 Ftcoho pro Su· nX Wwonom •incMium aJn.1· mentum Confir· ro,nf' ' An. C. 1841 COLLECTANEA 512 Decr. S. C. de Prop. F. 29 Iulii 1841.— Cum fieri quandoque possit, ac factum revera aliquando sit, ut in remotissimis Missionum Sinarum, ac finitimorum regnorum regionibus Praesule episcopali charactere insignito, cui unaquaeque illarum credita est, vita functo, vel successor iam designatus nondum sit con­ secratus Episcopus, vel haud tam cito alter An­ tistes viduatae Missioni praefici queat: S. Con­ gregatio de Propaganda Fide in Particulari Con­ ventu super negotiis Missionum carumdcm ha­ bito die 2t Iulii anno 1841, ut spiritualibus fidelium necessitatibus in memorato casu pro­ videatur, censuil, ac decrevit supplicandum Sanctissimo, qui dignaretur pro antedictis Mis­ sionibus concedere ut, Sede vacante, Superior interinus vel Vicarius Generalis, cui iuxta Con­ stitutionem sa. me. Benedicti XIV Ex subli­ mi etc. ecclesiastica iurisdictio devoluta est, vel electus Vicarius Apostolicus nondum consecra­ tus, Confirmationis Sacramentum administrare camdcmque facultatem uni vel alteri cx sacer­ dotibus vacantis Vicariatus aut Dioecesis subdelcgare possint. Hanc autem S. C. sententiam SSrho D. N. Gregorio PP. XIV. . . relatam die 26 mensis (1) ha sc habet Instructio an. 1806: « Trattandosi « di sola benedizione nuziale, dovrà piuttosto ai con« iugi dichiararc chc una tal benedizione, bcnchb utile « c salutare, non è perô necessaria alla validité c inso• lubilità del loro coniugio, e recitare perciô sopra gli « spoii ciô che prescrive il Rituale Romano, prescin• dendo dal richicdcr loro la rinnovazionc del consenso, « c dal proferir le parole vor coniungo ttc. ». et anni, ut supra, Sanctitas Sua benigne in omnibus approbavit, petitamque facultatem in­ duisit. 934 S. C. de Prop. F. to Aug. 184t. (C. P. Simis) — Tunk. Occid. — Utrum Indulgentia plenaria in articulo mortis concedi pos- mortcm’ sit damnatis ad mortem, dum ad illam sub­ eundam ducuntur, vel eadem die qua eam su­ bituri sunt? R. Affirmative, cum fieri poterit. pro 935 Litt S. C. de Prop. F. to Aug. 184t. — (Ad Vic. Ap. Funk. Occid.) —- Duo sol- fidem laprimc venda proposuisti : i. Utrum contra fidem lapsi to ad tempus tantum, seu qui fidem negarunt, vel Crucem calcarunt coram mandarinis, sed domum suam reversi religionem observant ut dc more, inciderint in excommunicationem contra haereticos ct apostatas latam. — 2. Utrum sic circa fidem lapsi, et etiam apostatae,* pos­ sint et debeant ad tribunal Poenitentiae invitari et admitti, antequam suam apostasiam vel suum lapsum coram cristifidelibus abiuraverint, non equidem ut statim absolvantur, sed ut confiteantur peccata sua, et hac occasione instruantur, et paulatim ad absolutionem prae­ parentur. — Super hisce S. C. ccnsuit dandam Amplitudini Tuae Instructionem anni 1817 quam hic adiectam invenies quae data iam fuit Vicario Ap. Sutchuensi (V. n. 723), iuxta quam te gerere poteris in memoratis casibus ; ac insuper consulas monet Synodum Sutchucnsem cap. VI. n. 5. (2). 936 Litt S. C. de Prop. F. to Aug. t84t. — (ad Vic. Ap. Iunk. Occid.) - Circa Missionis iimhcbdonudie paroecias vel ecclesias, et sacras functiones, ad dubium primum quod attinet, exortum quoad Missae celebrationem in feria V maioris Heb­ domadae, Amplitudinem Tuam certiorem faci­ mus, quod nuper SSrhus D. ad decennium be­ nigne facultatem dedit, pro cunctis Missionibus ad Sinas, celebrandi Missam lectam tam in su­ pradicta feria V, quam in Sabbato Sancto. Hinc ad alterum dubium, nempe: < Cum sacerdotum indigenarum districtus non sint verae et pro(2) Haec ibi : « .... Quoad vero apostatas a fide ad « poenitentiam redeuntes, teneantur tantum semel apo« stasiam abiurare coram fidelibus, et abstinere coram « infidelibus ab actibus infidelitatis; abiurationc autem «peracta, admittantur ut ceteri peccatores ad confes« sionem sacramcntalcm, et, si rite fuerint dispositi, « absolvantur a peccatis, iniunctis poenitentiis salutari« bus arbitrio confessarii ». An. C. 1841 S. C. DE PROP. FIDE 5a 3 An. C. 1841 prie dictae parochiae, quaeritur utrum, quando sacerdote. — 6. Non licere sponsos benedicere in aliquo districtu plures sunt sacerdotes, omnes in Missa defunctorum, sed potius transferendam possint celebrare Officium Sabbaii Sancti ; et, esse benedictionem ad aliam diem. — 7. Quando in quantum affirmative, quaeritur an in praefato plures simul copulantur, accepto primum sin­ casu omnes debeant facere Officium completum, gulorum consensu, ct rite celebratis singulis matrimoniis, dictaque pro singulis a parocho id est, cum benedictione cerei, ignis novi, etc., vel sufficitne ut Officium completum fiat ab uno forma Ego vos coniungo in matrimonium, etc., sacerdote, dum alter vel alii simpliciter Mis­ nihil obstat quominus benedictiones annulorum sam celebrant in alio loco, ut fideles illam au­ ct reliquae benedictiones fiant in communi per dire -, possint. Idem est dubium circa benedi­ verba generalia. ctionem candelarum, cinerum, palmarum, an nempe fieri possit a diversis sacerdotibus in 939 pluribus eiusdem parochiae seu districtus locis >. De Utnporê b·Litt. S. C. de Prop. F. ti Sept. 1841 Munuiia S. C. respondit: — Affirmative ad primum, pirvut· conferendi. et detur decretum S. Rituum C. diei 10 De­ - (ad Vig. Ap. Corbae) - Circa praxim ab Am- ΐ cembris anni 1703,quo statutum est functiones plitudine tua statutam quoad parvulorum Ba­ omnes Hebdomadae Sanctae non esse de iuribus ptisma intra decem dies ad summum, per sa­ mere parochialibus. — Quoad secundum, pro­ cerdotes, si detur opportunitas, vel per cate­ visum per facultates elargitas celebrandi Missam chist am non vero per aliam personam, exce­ lectam in Sabbato Sancto. — Quoad tertium, pto casu necessitatis, conferendum ,·ΕΕ. PP. standum omnino existimarunt Synodi Sutchuenut ad primum. sis praescriptionibus. Ex Synodo Sutchuensi: « Praeterea, cum in 937 hisce regionibus vigeat consuetudo minime tuta Approbatio Mi»Decr. S. C. de Prop. Fide 21 Aug. 1841. ut parentes recens natos infantes in eodem le­ mc votivae pro fidei propapa- Cum tanta sit quae ad Ecclesiae bonunY ubique cto secum deponant, aliunde vero missionarii Hone. terrarum promovendum ex optime merita So­ districtus suos nonnisi semel in anno perlu­ cietate Propagationis Fidei in Gallia instituta strare valeant : ne periculum subsit infantibus resultat utilitas, S. C. de Prop. Fide illam So­ intereundi sine Baptismate, uti iam non semel cietatem impense iuvandam et favore suo pro­ accidit, in singulis christianitatibus specialiter sequendam esse iudicavit. Itaque in generali edoceantur viri idonei atque mulieres, in primis Conventu die 9 Augusti an. 1841 habito, eadem vero catechista, qui pueros recenter natos, etiam­ S. C. consuit ac decrevit supplicandum SStTio si non infirmos, baptizent, supplente dein pre­ D. N. ut facultatem concedere dignarctar, qua sbytero, cum adventaverit, Baptismatis caeremo­ in omnibus dioecesibus in quibus vel nunc adest, nias: moneanturque parentes ut, quam primum vel in posterum aderit memorata Societas, diebus commode fieri poterit, eos aqua salutari ablui non impeditis, celebrari possit Missa votiva pro procurent. Prudens valde est ut intra triduum Fidei l*ropagatione ab Ap. Sede probata pro abluantur; ne autem sacramentum tam neces­ locis Missionum, cuius Missae collectas addere sarium diu nimis protrahatur cum periculo sa­ liceat in Missis, quae recurrentibus Societatis lutis, praefinimus octo dies ab infantis nativi­ festis celebrabuntur, ita tamen ut collectae istae tate, mandamusque ut ultra hunc terminum quando festum celebretur ritu duplici primae non differatur ». classis recitari debeant sub unica conclusione. Hanc autem S. Congregationis sententiam San­ 940 ctitas Sua in omnibus approbavit, et petitam Dc quadam ofacultatem benigne concessit. Ex Litt. S. C. de Prop. F. u Sept. 1841 million c tn Con· — (ad Vic. Ap. Corbae) — Dc Confirmatione brniationn col­ latione 4 prcibya presbytero ex Apostolico induito collata, tero. 938 quamvis ut narras, omissa quandoque fuerit S C· S. Off. i Sept. 184t. — 1. Licite monitio de ministro huiusce Sacramenti, et dc pro tpontit. matrimonium contractum coram parocho bene­ facultate extraordinaria presbytero administranti dici ab alio sacerdote de consensu parochi vel elargita, iuxta Instructionem S. C., nihilomi­ Ordinarii. — 2. Quoad Missam celebrandam de nus validum fuit Sacramentum. Moneas tamen missionarios ccteroquin oportet servandam osponsis vel de sancto standum decreto S. R. C. die 3 Martii 1818. (V. n. 728) — 3. Sacer­ mnino esse Instructionem de qua sermo. Orca partici­ dotem non teneri Missam applicare pro spon­ His porro quae addebas, nempe quoad par­ pationem taenhticipationem sacrificiis et idolothytis, vel quoad cil· cC idolothytis sis nisi ab iisdem eleemosynam accipiat. — ethnicorum. 4. In eadem Missa posse sacerdotem plures cibos idolis oblatos et a paganis divitibus pagi sponsos benedicere. — 5. Ab eodem sacerdote fidelibus pauperibus distributos, Erîii PP. ad celebrante aspergendos esse aqua benedicta spon­ rem esse duxerunt responsiones datas a Supre­ sos ante altare gcnufiexos, non autem ab alio ma Inquisitione anno 1768, i5 Decembris, An. C. 1841 524 COLLECTANEA An. C. ifyj die dominica suffragetur ad lucrandam Indul­ quibusdam quaestionibus operariorum in Sinis, nec non ab ipsa hac S. C. die 16 Januarii gentiam dic sabbati hebdomadae sequentis, in quam diem festum incideret, tametsi tunc anni 1797 peculiari dubio a Vicario Ap. Suti3 dies inter Confessionem et festivitatem in­ chuensi proposito quas responsiones adiicimus tercessissent. — 2. An Confessio octavo dic ante (K nn. 47o, 6jj). festivitatem peracta, vi huius indulti, suffra­ !>« in4filto Μι·Circa vero facultatem celebrandi Missam um recto capirc tecto capite, ob allatas rationes, ea iuxta Breve getur tantum ad unam Indulgentiam lucran­ cckbravdi. dam : an vero per hanc Confessionem aliae Pauli V (V. n. 206), et Alexandri VII Indultum uti etiam poteris , non obstante praedecessoris etiam lucrifieri possint Indulgentiae, quae infra tui prohibitione. Privilegium enim hoc ab Apo­ praedictum tempus occurrent, ct ad quas lu­ stolica Sede Vicariis Ap. corumquc operariis crandas sacra mentalis confessio caeteroquin re­ quireretur. concessum est, ac viget adhuc, eo quod nondum ab eadem S. Sede aliter declaratum fuit, uti in II. Utrum cum in Bulla vel Brevi, quo con­ eodem Induito legitur. Quod si abusus in hoc ceditur Indulgentia, Confessio tanquam conditio irrepserint aliqui, ncc ea quae a Paulo V prae­ sine qua non praescribitur, necesse sil ut sacrascripta sunt rite serventur, rem S. Congrega­ mentalis absolutio poenitentibus detur ad In­ tioni referes, ut provideatur. dulgentiam lucrandam. R. Ad I: Quoad primam partem i. quae­ siti : Affirmative; quoad secundum partem: 941 Negative. Quoad primam partem 2. quaesiti : Grci Ommu­ Negative: Affirmative quoad secundam partem. S. C. de Prop. Fide rr Sept. 1841 — lionem patchikrn Siam. — An sit approbanda ct retinenda con* Ad II. Negative. 1 nmF5Tv7n *' *' Con i Οοηικί., 5UC(udo, quae viget in Bankok, non dandi ------------Communionem Paschalem in Feria V in Coena 944 Domini. Altare portatilc R. Probe consideranti perspicuum erit, abu­ S. C. Indulg. /5 Deccinb. 1841 — Mkcic- nequit ct»c pn· sum potius quam consuetudinem appellari pos­ I.iN’IKN Si a S. Sede indultum locale al- vilcpatum. se, quem proptcrca omnino tollendum EE. pa­ taris privilégiai! conceditur, neque ulla facta sit tres Vicario Ap. commendant. mentio ncc in supplici libello nec in rescripto de qualitate altaris, sitne fixum scilicet vel 942 portatile, an altare censeri possit privilcgiatum etiamsi sit portatilc. Cira Vùf CruS. C. Indulg. 25 Sept. 1841 — Apamirs. R. Negative. eti erectionem. — An pro validitate erectionis Viae Crucis, ct ad lucrandas Indulgentias ipsi adnexas, sit ab­ 945 solute necessarius processus vcrbalis ab Epi­ piarum »o· scopo, vel ab eius Vicario conficiendus: an suf­ S. C. Indulg. 25 Januarii 1842 — Cum Circa dalitatum ere­ ctionem. ficiat facultas a S. Sede per rescriptum obtenta? Episcopus Cameraccnsis, in erigendis sodalita­ R. Circa erectionem Stationum Viae Cru­ tibus cuiuscumquc tituli, unicuique sodalitati cis, impetratis antea ab Apostolica Sede ne­ eadem statuta servanda tradiderit, quin mentio cessariis et opportunis facultatibus, omnia ac fiat in ipsis de aliquo pio opéré a sodalibus singula, quae talem erectionem respiciunt, scri­ exercendo, quaerit a S. C. : pto fiant, tam nempe postulatio, quam erectio­ 1. Utrum Indulgentiae, talibus ab Aposto­ nis eiusdem concessio, quarum instrumentum lica Sede concessae, validae sint, ct an sodales in codicibus, scu in actis episcopatus remaneat, eas lucrari possint, adimpletis tantum condi­ et testimonium saltem in codicibus paroeciae tionibus in pontificiis concessionibus praescri­ seu loci, ubi fuerint erectae praefatae Stationes, ptis. inseratur. 2. Utrum praefata statuta servanda sint sub poena nullitatis Indulgentiarum, ita ut fideles Indulgentiis priventur ob eorum inobservantiam, 943 sive integram, sive ex parte tantum. Üc «·crimcnS. C. Indulg. r; Dec. [841 — L Per de­ 3. Utrum receptio fidelium, seu adseriptio Uh cotifcMionc lu ordiic «J In* cretum S. C. Indulg., datum die 12 lunii 1822, in Sodalitatem, facta a parocho respective il­ conceditur confessionem sacramentalem pera­ lius ecclesiae in qua sodalitas reperitur erecta ctam infra hebdomadam ante festivitatem suf­ sufficiens sit ad lucrandas adnexas Indulgentias, fragari posse ad Indulgentiam lucrandam (V. quamvis statuta mentionem non faciant quod n. 772). Quaeritur*, t. An verba infra hebdo­ parochus debeat esse sodalitatis rector. madam significent octo dies tantum, quae festi­ 4. Utrum Episcopi, qui ab Apostolica Sede vitatem immediate praecedunt, an vero hebdo­ facultatibus sunt muniti communicandi Indulmadam illam totam et integram, quae ance gentia* sodalitatibus , quas in propriis dioece­ sibus erexerunt, debeant, sub poena nullitatis ncfestum decurrit, ita ut, ex. gr., Confessio facta An. C. ι842 cessario uti formula a san. mcm. Clemente VIH approbata: an satis erit eas erigere cum diplo­ mate cuiuscumquc formulae, episcopali signo obsignato, in quo, citato apostolico induito, mentio quoque fiat tum de necessitate adseribciidi sodalium nomina in sodalitatis album, tum de distantia servanda, prout Clemens VfII san. mem. in sua Constitutione praescribit. R. Ad 1. Affirmative. Ad 2. Dummodo sodalitates sint canonice erectae, ct sodales adimpleant opera iniuncta a Summis Pontificibus pro lucrandis Indulgentiis suae respective confraternitati adnexis, ipsique sodales legitime descripti fuerint in confraternitatem, inobservantia partialis scu generalis statutorum non obest acquisitioni Indulgentia­ rum, cx eo quod statuta sunt potius ad regi­ men ct ad rectam sodalitatis administrationem data, minime vero tanquam iniuncta opera ad Indulgentias acquirendas. Ad 3. Affirmative, quatenus parochus sit ab Episcopo erigente deputatus ad recipiendos so­ dales, etiamsi nulla de eo facta sit mentio in statutis. Ad 4. Quoad 1. partem: Negative. Quoad 2. partem: Ordinarii se conformare debent Lit­ teris Apostolicis particularibus ab ipsis Ordi­ nariis obtentis, et ubi in concessionibus cnunciatur : Servata Constitutione Clementis VIII, hoc respicit conditiones in ipsa Constitutione enunciatas, quae sunt observandae, minime vero formulam quae respicit Superiores Regulares in eorum Ordinis tantum sodalitatibus erigendis. 946 De *acri* Ordimbat *inc débita intentione acce­ pt»». S. C. S. Off. 2 Martii 1842 — Angliar — Titius, dum Episcopus confert ei Ordinem Subdiaconatus, interna mentis intentione renuit, nec vult vere acceptare Ordinem illum, nec contrahere obligationem perpetuae castitatis ; deinde eodem prorsus modo ordinatur diaco­ nus ; denique Ordinem Presbyteratus accipit cum debita interna intentione, cumque Ordi­ nem vere ct sincere acceptat. Quid agendum ? R. Ad Ertium Maiorem Pocnitentiariuin, ut Titium promotum ad Presbyteratum per sal­ tum dispenset a suspensione ct irregularitate, ct mandet ut omissos Ordines Subdiaconatus ct Diaconatus secrete recipiat a quocumque ca­ tholico Antistite extra tempora, non servatis interstitiis, ct absque dimissoriis proprii Epi­ scopi, in quibuscumquc diebus festis, etiam continuis, ct postea possit rite Missam in po­ sterum celebrare, aliaque sacerdotalia munia valide et licite exercere. 947 Dc di»pcn»atio* dc nuper impe­ ding aflinitathex illicita timui ct ct licita. 5a5 S. C. DE PROP. FIDE S. Poenit. Ap. 29 Martii 1842 — Bihe Pater — Episcopus Namurcensis humillimus Sanctitatis Vestrae orator exponit, in sua dioe­ An. C. 184a cesi, uti et in aliis plurimis locis, non raros esse casus, in quibus pro matrimonio ineundo pe­ tenda sit dispensatio super impedimento affini­ tatis primi, vel secundi gradus lineae collate­ ralis ; saepe autem contingere, ut hoc impedi­ mentum ortum fuerit nedum ex matrimonio praecedenti consummato cum defuncto coniuge oratoris, vel oratricis, sed etiam ex copula antimatrimoniali seu fornicaria cum eodem de­ functo ante initum cum ipso matrimonium patrata. lamvero cum dubitaretur, an hisce in casibus satis esset postulare dispensationem su­ per affinitate ex consummato matrimonio pro­ veniente, vel opus foret indicare etiam illicitam copulam antea habitam, Vicarius tunc Capitularis huius dioecesis rem detulit ad Sacram Congre­ gationem Propagandae Fidei ; et a Praesule Con­ gregationis eiusdem Secretario anno 1827 au­ ctoritate Summi Pontificis Leonis XII respon­ sum accepit, utramque affinitatis originem in propositis casibus esse narrandam. Verum pro­ pter conditionem temporum hominumque mali­ tiam non parva inde difficultas contingit, cum Ordinarius, seu executor dispensationum, neces­ sariam in occurrentibus casibus informationem instituit, nam interrogationes circa hoc punctum sunt plerisque oratoribu·» valde odiosae, aliis ridiculae, ita ut apud ipsos executor nonnunquam veniat in suspicionem pravae curiositatis. Quare Episcopus orator valde optat, ct rogat, ut obligatio illa copulae antimatrimonialis in praefatis casibus explicandae, suprema, si vi­ debitur, Sanctitatis Vestrae auctoritate tollatur. R. Sacra Poenitentiaria, attentis expositis, et re universa mature graviterque perpensa, fa­ ctaque de his relatione SStho Dfio Nostro Pa­ pae Gregorio XVI, de cius speciali ct expresso mandato, Ven. in Christo Patri Episcopo Namurcen. Oratori respondet, Sanctitatem Suam Apostolica auctoritate permittere, ut mentio antimatrimonialis copulae pro dispensationibus super impedimento, de quo in precibus, omit­ tatur; atque hinc idem SSrTius Dfius dispensa­ tiones omnes, in quibus nulla illius ratio ha­ bita fuerit, benigne sanat, atque ad omnes iuris effectus, ratas validusque decernit : matrimonia etiam, quae illarum vi coram Ecclesia rite alias iam inita sint, in radice convalidan lo. Non ob­ stante praefata declaratione anni 1827, cctcr’s' que contrariis quibuscumquc. 948 S. C. S. Off. 29 Aprilis 1842 — 1. Utrum possessio publica nominis christiani, publicaque opinio qua quis creditur Christianus sive quia ortum habuit ex parentibus Christianis, sive quia constanter christianae alicui comunioni fuit annumeratus, christianumque se profite­ tur, sufficiat ad validitatem matrimonii in casu, in quo dictus homo revera non fuisset, aut in- An adsit impo dim. dispariUtit cultu* Inter pu* tativuin christia· num cl baptiza* tam. An. C. 1&42 526 COLLECTANEA An. C. 1S4j valide fuisset baptizatus, et matrimonium iniisset cum baptîzata, non petita dispensatione 950 disparitatis cultus : Si praedictum matrimo­ nium declaretur invalidum propter disparitatem S. C. Indulg. 22 lunii 1842 — Biuogkv. — An sacerdos qui obtinet facultatem bene- imnonaJAA! cultus. l>iftpcoMho to­ 2. Utrum intendat Sancta Sedes dispensare dicendi ac imponendi scapularia, habeat co ipso r“,ru* per impediment, minx rchgioait etiam super impedimento disparitatis cultus facultatem commutandi obligationes commuta­ •0« valet proimpedtmenf. diipA- quando dispensat partem catholicam ad con­ biles confratrum, quando opus est, scilicet cum nutu rtltOK trahendum cum parte acatholica. Si intendat recursus ad alterum sit impossibilis, ut hoc S. Sedes talem dispensationem concedere, quae commodo fideles non priventur. validitati matrimonii sufficiat, quando dispensat R. Negative ; vigore enim obtentae facul­ super mixtae religionis impedimento, ita ut va­ tatis benedicendi ac imponendi scapularia non leat matrimonium partis catholicae cum parte sequitur quod sacerdos ca quoque gaudeat po­ haeretica aut schismatica, etiamsi haec forte testate commutandi obligationes iniunctas, nisi non fuerit, aut rite non fuerit baptizata. expresse enuntietur in rescripto concessionis pro 3. Utrum Ordinarius dispensando virtute benedictione et impositione scapularium. Indulti Apostolici super impedimento mixtae religionis, talem dispensationem concedat quae 951 sufficiat ad validitatem matrimonii, etiamsi S. C. S. Off. 20 lunii 1842 — 1. Utrum »>c obsemat» forte non fuerit, aut rite non fuerit baptizate matrimonia mixta, si vir est acatholicus, be- tnmonitiiuinn. pars acatholica. nedici licite possint a parocho, etiamsi coniuR. Ad t. Iuxta exposita, Negative. Ad 2. Negative ; Sedes enim Apostolica su­ ges promittant sc educaturos proles in religione per impedimento disparitatis cultus nonnisi ex­ catholica, cum haec promissio irrita declaretur presse, et gravissima de causa dispensat. In re­ a lege civili, et pueri instituendi debeant tradi ministellis protestantibus. liquis detur decretum feriae IV 17 Nov. i83o 2. Quibusnam censuris ecclesiasticis pars super precibus R. P. D. Episcopi Anicien. (t). catholica subiicicnda sit, si ipsius culpa pro­ Ad 3. Provisum in secundo. missio parocho facta de liberis catholice edu­ candis non adimpleatur ? 949 3. Quidnam Episcopis ct parochis faciendum, Grca obiratio­ si forte pars catholica ante annum 14 aetatis Ex Litt. S. C. S. Off. 20 Maii 1842 nem aollicitantci dcnonciandi Il P. Provinciale dellOrdinc Agostiniano d* Ir- liberorum moriatur, et proinde promissis suis landa ha inoltrato un’ istanza .... per csscrc stare non potuit ? 4. Quid dc matrimonio iudicandum, quod accertato dcll’ esistenza del decreto dclla S. C. del S. O. sull’obbligo di dcnunziare i solleci- sponsi mixtae religionis, quod parochus catho­ tanti riportato nella Nota alia Bolla di Bene­ licus propter defectum cautionis opportunae dc detto XIV. Sacramentum Poenitentiae nella Teo- catholica educatione prolis illud benedicere (aut logia Morale del P. Antoine. Questa Suprema litteras dimissoriales dare) recusavit, coram miha risposto: < essore genuino il Decreto ». Prae­ nistello protestantico contraxerunt ? Numquid dicta Nota est quae sequitur : « Qui in parti- mulier haec, ubi Condi. Trident, est acceptum, < bus schismaticorum, haereticorum et mahu- concubina erit habenda ? Et si ita, quibus sub « metanorum degunt, licet subiccti sunt Con- conditionibus Ecclesiae poterit conciliari, cius< stitutionibus contra sollicitantes, tamen in que matrimonium reconvalidari ? < iis locorum circumstantiis, in quibus nulla 5. Quid accurate et strictissime sumpta si­ < spes adsit punitionis dcnunciati, atque mu· gnificat cautio opportuna ? < lieres sine periculo et infamia denunciare neR. Ad 1. Negative. < queunt, dcnunciatos vero facile poenam dcAd 2. Prudentiae Episcopi id esse commis­ 4 clinare posse credatur, recurrendo ad episco- sum qui habita ratione adiunctorum omnium « pos schismaticos, vel ad laicos indices infi- poterit urgere exeeutionem meliori modo quo « deles, cx decreto S. C. S. Officii dic 21 Fe- expedire ei videatur. < bruarii i63o, attentis supradictis causis, abAd 3. Episcopis ct parochis huiusmodi filios < solvendi sunt, ct liberandi ab huiusmodi onere remanere commendatos, qui satagere debent « denunciandi ; moneri tamen debent, ut ccs- pro viribus, ut catholica doctrina imbuantur. « santibus narratis periculis ct impedimentis, Ad 4. Quoad utramque partem recurrat in < teneantur denunciare ». casibus particularibus. (1) En decretum /7 Nov. jSjo. «Quoad haereticos quorum sectae ritualia praescribunt collationem Bapti­ smi sine necessario usu materiae ct formae essentialis, examinari debet casus particularis : Quoad alios qui iuxta eorum ritualia baptizant valide, validum cen­ sendum est baptisma. Quod si dubium persistat, etiam in primo casu censendum est validum baptisma in or­ dine ad validitatem matrimonii. Si autem certe cogno­ scatur nullum baptisma cx consuetudine actuali illius sectae, nullum est matrimonium. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1842 Ad 5. Talem promissionem, quae in pa­ ctum deducta praebeat morale fundamentum dt veritate cxccutionis, ita ut prudenter eiusmodi exeeutio expcctari possit. — SSrhus approbavit. 953 c°ntn abuium um in domibu» pritâin. Lltt. encycl. S. C. de Prop. F. r? Au- gUStl 1^4'2 (AD PATRIARCHAS ORIBHTALRS) La g viene a conosccre chc facilmcntc si praticu nell’ oriente la cclcbrazionc della Messa nelle case private, c chc quindi questa sacrosanta axione non ottiene sempre il dovuto rispelto, mentre il luogo per essa destinato serve pure a domestici e profani usi, c bene spesso rimane esposto alie irriverenzc degi’ infedeli. La mancanza di chiese in cui si trovano alcuni paesi e villaggi, come pure altre circostanzc locali, possono aver influito a far nascere siffatto abuso. In ogni modo si erede necessario di eccitare lo zelo de’ Superiori ecclesiastici onde si adoperino con tutto 1’impcgno per cstirparlo, e adempiano per tal guisa 1’obbligo strettissimo chc loro incombe di zelare ii de­ coro dclla casa del Signore, e dei culto divino. Conviene quindi che V. S. faccia conosccre che non ê assolutamente lecito ne ai sacer­ doti d’otferire ovunque lor piaccia il divin Sa­ crificio: e molto meno ai laici Γ esigere a lor piacimento tale celcbrazione nelle proprie case. Potrà ricordarc che fin dai primi tempi della Chiesa vennero dagli Apostoli, c dai sacri pa­ stori destinati alcuni determinati luoghi per s) augusta ceremonia, che in conseguenza per regola ordinaria non potevasi fuori di essi eseguirc. Analogamentc a quest’ uso, chc inviola­ bile per tutti i secoli si mantenne nella Chiesa, furono in vari tempi pubblicati dc’ canoni per impedire la celebrazione della Messa nelle case private, e notissimd è divenuto in proposito tanto nella Chiesa orientale, chc nella occi­ dentale, il canone 58 dei Concilio Laodiccno. Tanto bastar dovrcbbc onde quclli, che si gloriano di esserc figli dclla Chiesa, si uniformasscro con pronia sommessione a quanto Essa co' suoi usi, c con le leggi ha stabilito: nondimeno potrà V. S. insinuare i motivi chc hanno reclamata tale disposizione. Cosl difatti esigeva il rispetto c il decoro dovuto alia santitA dc' nostri mistcri, cui facilmcntc manear si potrebbe se fosse lecito ovunque offrirli. Cclebrandosi inoltre nc’ privati domicili, viene spesso il popolo defraudato di un numero di Messe proporzionato al bisogno, e per ciô appunto più facilmcntc viene da molli trasgredito il precetto dclla Messa festiva. Faccia pure rilevare i vantaggi, che si ottengono dai concorrcrc tutti insieme alia chiesa pel buon esempio ; per 1’opportunitA chc ivi si offre di sentire le istruzioni, c per la tanto raccomandata comune prcghicra chc ivi si pratica. 527 An. C. 1842 Per eliminare più facilmente cotai abuso sarA cura di V. S. c degli altri Vescovi onde ne’ luo­ ghi, che privi sieno di chiese, vengano deputati degli oratori, che servono invece di chiese, ove soltanto sia lecito 1’offcrire il divin Sacrificio. Dovra poi invigilare che in tali oratori, e ovun­ que con la dovuta autorizzazione, secondo le regole ecclcsiastiche, si offrissero i divini misteri, non si pratichi altra azione profana; sieno detti luoghi segregati da tutti gli usi domestici, e situati in guisa chc rimosso venga ogni peri­ colo d’ irriverenza e profanazione. V. S. potrà più facilmente estirpare qualunque abuso sia invalso in questa materia, adoperandosi per ravvivarc sempre più nel popolo le fede della reale presenza di Cristo nella sacra Eucaristia, e con cccitar nel medesimo la più fervida divozione verso questo pegno dclla sua carità lasciato alla S. Chiesa. 953 Dc modo eri­ S. C. Indulg. 22 Aug. 1842 — An qui gendi Vwm Cr>habet facultatem erigendi Viam Crucis, benedi­ cù. ctione tabularum ct crucium prius facta, te­ neatur ipse tabulas collocare, ct stationes per­ currere, ut valida sit erectio. 2. An benedictione tabularum ct crucium facta a sacerdote legitime delegato, alter qui­ cumque tabulas collocare possit privatim sine caeremoniis, ct etiam alio tempore. Cire4 »ubunti­ 3. An quando in priorum tabularum lo­ tionem et muta­ cum aliae substituuntur, nova requiratur facultas tionem crucium V/jr Cruet t. illas benedicendi, ct Viam Crucis erigendi. 4. An mutatio crucium de loco in locum in eadem ecclesia sccum importet annihilationem Indulgentiarum Viae Crucis adnexarum. R. S. Congr. denuo declaravit, in erectione Viae Crucis benedicendas tantum esse cruces, minime vero tabulas scu picturas, ct respondit : Ad i. Negative. Ad 2. Affirmative. Ad 3. Negative, dummodo substitutio non sit maioris partis crucium. Ad 4. Negative. 954 S. C. Indulg. 22 Augusti 1842 — ExoousMKM. — 1. Utrum color caeruleus sit color necessarius in scapulari Beatae ct Immaculatae Mariae Virginis. 2. Utrum qui scapularia Montis Carmeli, et Immaculatae Conceptionis accepit, utrumque gestare debeat. R. Ad 1 ct 2. Affirmative. 955 S. C. S. Officii 24 Aug. 1842 — Tunic. OcctD. — 1. Ex lege civili huius Regni, pars bonorum quae vocatur phan-kuong-koa, et Circa colorem ct gcitatîoncm »c.rpalans Immacu­ latae Conceptio­ nis B. Μ V Dc quodam legato ad teitamentorum vali­ ditatem praeteri· pto pro cultu iupentttioto. An. C. 1842 $28 COLL ECTANKA quae pro cultu maiorum destinata est, prohi­ betur vendi et quovis modo alienari, ct fructus cx ea percepti ad solum cultum maiorum im­ pendi debent. (Dans les testaments, chacun est obligé de léguer un dixième de scs biens au fils aîné pour faire les sacrifices et autres cé­ rémonies du culte des ancêtres ; sans ce legs, le testament est nul. Aussi les chrétiens mettent cette disposition dans leurs testaments pour en assurer la validité ; mais ils n’entendent pas par là prescrire des superstitions, ct on fait seulement les suffrages habituels selon l'usage de l'Eglise). Unde quaeritur quomodo agendum sit erga Christianos qui in tribunali sacro sese accusant praedictam partem hereditatis vendi­ disse, vel fructus inde perceptos ad usus pro­ fanos consumpsisse. i>< n* qui ut·· 2. Praedicta pars, ut decima pars bonorum » ογκπ» hereJi- famioae, cx lege debet assignait primogenito irlu4eiu7qpili!k masculo, sed in defectu prolis sexus masculini 1CK jubet quod filius fratris maioris, et, in il­ lius defectu, fratris minoris, ut primogenitus habeatur, ac proinde, praeter partem dictam phan-kuong-koa, quae illi datur ut curet de cultu maiorum, adhuc illi conceditur ius acci­ piendi unam partem hereditatis sicut caetcri liberi. Multi haud aequo animo ferunt quod maior pars bonorum suorum in detrimentum liberorum, quos genuerunt, sic ad alienos trans­ eat ; unde fit quod omni modo possibili co­ nantur ut in fraudem legis liberi sui maiorem partem bonorum familiae habeant, ita ut filio fratris nihil detur, nisi quod absolute denegari non potest, quin coram indice reclamet. His positis, quaeritur utrum talis agendi ratio sit peccatum contra iustitiam, ita ut sit obligatio restituendi. R. Ad 1. Si testator verba dc quibus agi­ tur, testamento apposuerit pro sola tantum va­ liditate testamenti, non esse inquietandos Chri­ stianos, dc quibus supra, et decima pars cedat heredi, vel heredibus quibus dc iurc ; si vero voluntas testatoris ca sit ut decima pars ap­ plicetur cultui catholico: quoad praeteritum, i idem Effli DD. dixerunt: Supplicandum SSrho pro facultate sanandi alienationes ct distractiones de quibus agitur, miuncto tamen aliquo pio opere pro fidelium animabus expiandis, vetita prote­ statione ethnici cultus (1); quoad futurum vero, | servetur pia testatoris voluntas. (1) In litteris S. C. dc Prop. Eide (17 Sept. 1842) id Vie. Ap. Turk, Orient, luce habentur ·. « Quoad • solutionem prioris quaestionis, quaedam Supremae « ipsius Inquisitionis nomine hic addenda sunt. Dictum ■ cnint est : decima pari cedat heredi vel heredibus • ut nempe casus praevideatur in quo piures una si• mul adxint heredes, hoc est coheredes, inter quos • dividenda erit amedteta decima pars, habita ratione « quotae seu partis assis hereditarii unicuique ex man ■ dato testatoris pert.nentis. Dictum praeterea est: ve« lita protestatione ethnici cultus, ut fideles nempe sciant • ncc simulate quidem id eis licere : nam ex casus ipsius An. C ι&μ Ad 2. Non esse inquietandos. SSrttus (Gregorius XVI) praefatas resolutio­ nes approbavit ct remisit facultates D. Vicario Ap. Tunkini sanandi alienationes et distractiones dc quibus in precibus iuxta Ernorum suf­ fragia. 956 S. C. S. Officii 14 Sept. 1842 — An in to v* casu necessitatis parochus ad validitatem sa- Koheopo b<»< cramenti Extremae Unctionis uti possit oleo a noadhitciSI se benedicto. R. Negative, ad formam decreti Fer. V. co­ ram SS1T10 die i3 lan. 1611 (2). 957 S. C. S. Off. 21 Sept. 1842 — ChaN-Sî — Grachriuim» I. Qui (in Chan-si) quando si comprano muli, dioic* «η/ίΐ cavalli, maiali ccc. bisogna che il compratore 1 paghi un certo dado seconde» e stato il prezzo p. e. il ire per cento: io (Vic. Ap.) sempre obbligai in coscienza i defraudatori di tali dazi. Adesso avendo esaminato questa cosa più sottilmente ho trovato che tutti i cristiani quando comprano da cristiani detti animali non pa­ gano il dazio, c che tanto i cristiani, quanto i gentili, se possono sfuggirc i gabcllieri, partono anche dalle ticre senza avec pagato tal dazio. La ragione, mi dicono i cristiani, e che noi siamo obbligati al tributo, cioè fondiario, cd ai vettigali quando paghiamo le gabelle ; questi dazi non appartengono al Govcrno, ma sono imbrogli de’ ministri subalterni, i qunli vendono, o affittano un talc otlîcio di gabellicrc degli animali, sicche cooperiamo negativamentc al danno dei gabellierc, a procurare il cui lucro non siamo obbligati, ma non defraudiamo il govcrno. Av verto chc chi page quel dazio è libero da vessazionî, poiche trovandosi il legittimo padrone dell’animale, il compratore non c tenuto a restituirlo, sc non dopo che avrà ricevuto il suo denaro dal ven­ ditore, c cotcsto dovra pagarc le spese dclla causa nel tribunale; sc poi non si e pagato tal dazio, il legittimo padrone ha l’azionc direttamente contro il compratore. Pagandosi tal dazio si riccve una carta d’assicurazione, e segnasi in un libro il nome del compratore, del vendi« rerum jdiunctis patet cos posse in hoc forte peccare, « ut gubernio nempe suadeant sese etiam facto legis « praecepto obtemperare ». (2) En decr. S. Off. ï) lan. j6ii. « SSrhus (Paulus V) « in Congregatione Generali coram sc habita, praevio « maturo examine ct censura propositionis sequentis, ■ quod nempe Sacramentum Extremae Unctionis oleo « episcopali benedictione non consecrato ministrari va· « hde possit, auditi» DD. Cardinalium suffragiis, dccla« ravit dictam propositionem esse temerariam ct errori • proximam » S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1842 tore, il giorno. I cristiani dunque dicono : quando compriamo da cristiani non vi è alcun timore di accusa, o vcssazione, c sc vi fosse qualchc vessazione, non diremmo d’averlo compr to, ma d’averlo avuto in prestito dal tale, il quale ha la carta d’assicurazione: e se comprando da gentili c non pagan Jo il dazio, lo venisse a scoprire il gabelliere, siamo pronti non solo a pagare tal dazio, ma anchc la pena che c* imporrl. Aggiungono finalmentc chc per­ sone di coraggio niente temono, c che sc sono state condotte davanti al giudicc, questo ic ha rimandate libere temendo che sc 1c condannasse per non aver pagato il dazio, e fosse portato Cappello al tribunale superiore, egli il giudice sarebbe o ripreso, o punito. Posto cib, do­ mando umilmente aha S. C. sc debbano ob· bligarsi in coscienza tali defraudatori alla restituzione, ed a chi debba farsi, non csscndo conveniente, chc si presentino a’ gabellieri gen­ tili per restituire. Un sacerdote indigeno mi ha proposto lo stesso caso ; gli ho risposto, che tacesse tino alia risposta di cotesta S. Congr. Dc rctiitutionc II. i. Un Cristiano se avvertitamente roviob darnnum illa­ tum Unii idolo­ nasse le mura, o le porte, o altri utensili di rum, ct ob fur­ tum rerum ii»- un pagode, e fosse ritenuto dai gentili, deve o obi.iturum. ραθ rest’tuire il prezzo del danno almeno sotto altro titolo ? 2. Sc non fosse stato scoperto, cd in con­ fessione se nc accusasse ? 3. Se ubbriaco, o inavvcrtitamente avessc cagionalo danno, come si dee rcgolarc essendo rftenuto, c come essendo occulto, c corne sc non usb tutta la diligenza, o non previde ? 4. Sc un cristiano avesse rubato le offerte agli idoli o le renditc d’un pagode sia obbli­ gato alla restieuzione, cd a chi, c corne ? Se non si ricordassc del luogo, o noo conosccssc gli offerenti, o collocato in gran distanza, corne dovrebbe regulars! ? 5. Come debba risolverc un sacerdote il caso d’ un gentile, chc desidera battezzarsi, e narra aver commcssi tali danni, u ingiustizie, o pure si accusa di tali cose nclla confessione dopo il battesimo credendosi obbligato a restituire ? sî'hftoriT’mofi ···* Come debba regolarsi un missionario »Hicn>iurn depi- (rovando nclle Chicsc, c nelle case le immagini del Salvatore colla barba alla cincsc, c colle scarpc? Finora nessuno ha detto ai cristiani cib essor proibito dalla Chiesa, ossia da Urbano VIII. R. Ad I. Christianos fraudantes vectigalia emptoribus animalium Chan-si in regno Sinensi imposita non obligari in conscientia ad restitu­ tionem, dummodo, iuxta exposita, saltem pru­ denter constiterit illa non esse a legitima au­ ctoritate praecepta. Monendos tamen ut solvant quoties non valeant in illo infidelium Regno abs­ que periculo incturac nostrae sanctae religionis se eximere, dummodo se abstineant a mendacio. Ad II. Quoad 1. partem: Teneri ad resti­ tutionem titulo institue. Collectanea S, C. de Prop. Fide. Vol. I. 529 An. C. 1842 Quoad 2. partem : Teneri ad restitutionem secreto faciendam. Quoad 3. partem ; consulat probatos au­ ctores. Quoad 4. partem : Teneri ad restitutionem faciendam vel sacerdotibus, vel iis ad quos per­ tinere noverint, vel etiam teneri vergere in pau­ perum beneficium, aliosque pios usus, si suis dominis directe restituere moraliter impossibile redderetur; et detur decretum diei t6 Fcbruirii 1792 (V. n. 621). Quoad 5. partem: Teneri si possit, ct cognoscat personas, et detur Bulla Pauli III fr. n. 114). Ad III. Missionarii eo meliori modo, quo possint, curent, ut imagines, de quibus agitur, conformentur illis quas ubique terrarum ad­ hibet Ecclesia catholica. 958 S. C. Indulg. rS Novembr. 1842 — ° ... In formai· · Cii*< a? a» non . Vtc**J* «.aci·Oa* S. C. Indulg. 30 [an. 1843 — An in­ dultum apostolicum quod specificat quasdam indulgentias cuidam Sodalit ili concessas, exclu­ dat alias indulgentias non specificatas in prae­ fato induito, quarum tamen mentionem fa­ ciunt nonnulli auctores dc indulgentiis pertra­ ctantes. R. Stanlum esse verbis indulti, ex quo, si An. C. i«4J nulla sit expressa conditio, v. gr. dummodo nulla alia indulgentia reperiatur concessa, aut similia etc. eruitur firmas remanere singulas in­ dulgentias etiam praecedenti tempore elargitas, de quibus mentio quoque fit apud auctores de indulgentiis pertractantes. 9θ3 S. R. C. 18 Ecbr. 1843 — Ckvomas’kn. — Dum Rtfius Cenomanen. Episcopus in id po­ tissimum intendit ut pastoralis sibi commissi muneris partes omnes expleat, ca qua par est sedulitate ac vigilantia, repetit in universa sua dioecesi permultas vivificae Crucis Domini No­ stri lesu Christi Reliquias, quae quamvis vix sensibiles sint, attamen in crucibus vel argen­ teis vel deauratis occluduntur, ac fidelium ve­ nerationi publice exponuntur, ferme ad instar Sanctissimi Sacramenti, nec non cum iisdem solemniter benedictio impertitur more pro be­ nedictione Sanctissimi Eucharistiae Sacramenti usitato ; praecipuis tamen in honorem Sanctis­ simae Crucis precibus adhibitis. Quae singula dum serio perpendit Episcopus orator, ac iuxta sancita a Sacrosancto Concilio Tridentino Ses­ sione XXV tit. de invocatione, veneratione ct Reliquiis Sanctorum, in earumdem recognitione et approbatione invigilat pro sua dioecesi circa memoratarum Reliquiarum cultum, certas indubiasque leges praefinire exoptat ab omnibus in rc non exigui certe momenti religiose ser­ vandas. Hinc Sacram Rituum Congregationcln humillimis precibus adiens, enixe rogavit ut quidquid hac ipsa in re alias definitum fuit indicare dignaretur. Enixis huiusmodi precibus, per infrascriptum Secretarium relatis in Ordinariis Comitiis ad Vaticanum hodierna die coadunatis, EiTii et RiTii Patres Sacris tuendis Ritibus praepo­ siti, rescribendum censuerunt : < Dentur de­ creta super re edita > ; ac proinde declararunt cum Reliquia Sanctissimae Crucis bene licendum esse populum dum ca reponi debet in custodia postquam processionalitcr delata fuit, aut pu­ blicae venerationi exposita, sicuti decretum fuit in una Brixicn. sub die i5 Septembris 1736 ad dubium ( ; et successive in una dubiorum sub dic 3i Maii 1817 ad dubium ir, illud etiam definitur quod benedictio isthaec semper sit impertienda, etiam si sacerdos qui functionem explet non sit Canonicus ; nam haec ipsa dubia proponebantur nomine Capituli unius cathcdralis ecclesiae : in una vero Lucioncn. sub die 23 Maii 1835 ad dubium 3, in actu talis benedictionis omnino interdicitur cantus cuius­ cumque versus vel precis, uti iamdiu cantus iste fuerat interdictus etiam in benedictione cum Sanctissimo Sacramento in una Caputaquen. sub dic 9 Februarii 1762. Quoad autem hanc processionem cum vivificae Crucis Ligno, Dc culta d »ακ ratione Ss Ιλ ci» IX NJ. G An. C 1841 S. C. DE PROP. FIDE Sacra Rituum Congregatio declaravit licitum I esse hanc sacrosanctam Reliquiam capite de­ tecto deferre etiam sub baldachino, incensantibus duobus thuriferariis ; verum his tantum in locis, ubi adest immemorabilis consuetudo. Quod spectat vero ad incensationcm Reliquiae Sanctissimae Crucis, sancitum fuit in Brixiensi superius cnunciata ad dubium secundum et in Mutinen. sub die 2 3 Septembris 1837 ad du­ bium XIV quaesi, i , hanc fieri debere a sa­ cerdote non gcnuflexo, sed stante, etiam Fe- | ria VI in Parasceve ; et in ipsa Brixien. ad du­ bium tertium illud fuit etiam decretum quod Capitulum et clerus transeundo processionaliter ante akare, in quo Sanctissimae Crucis Reliquia reconditur, haud genuflcctere debeat. Verum si loco principe Reliquia Sanctissimae Crucis super altare fuerit exposita tunc trans­ euntes ante illam, uti decretum fuit in una Varsavien. sub die 7 Maii 1746 ad dubium se­ ptimum, unico genu usque ad terram flexo ve­ nerare debent ; diversimode vero sola capitis inclinatione, si praefata Reliquia recondita sit in custodia. Insuper in Missa coram Sacratis­ simae Crucis Ligno palam exposito in eadem Lucionen. sub dic 23 Maii i835 ad dubium primum, edicitur caeremonias omnino differre debere ab iis quae adhiberi solent coram San­ ctissimo Sacramento publice fidelium venera­ tioni exposito ; nam in casu coram Reliquia Sanctissimae Crucis gcnuflectcndum est tantum in accessu ct recessu ab altane, et quoties sa­ cerdos transit per medium altaris seu de latere ad latus ut in incensatione : atque ibidem ad dubium secundum definitur necessc non esse in hac expositione ut qui in choro stant ha­ beant caput detectum ; quod omnino requiritur coram Sanctissimo Sacramento palam exposito, neque ut in transitum genuflectant utroque, sed tantum unico genu. Quod si agatur dc expo­ sitione Reliquiae Sanctissimae Crucis Feria VI in Parasceve, Sacra Congregatio in eadem Mu­ tinen. diei 23 Septembris 1837 ad dubium XIV quaest. 2, 3, 4, 5 et 6, declaravit servandam esse vigentem consuetudinem, tum quoad co­ lorem pluvialis in benedictione, tum quoad modum recitandi orationem « Respice quaesu­ mus Domine > n sacerdote vel genuflcxo vel stante; ttlm quoad admittendos fideles ad oscu­ lum huius Sacratissimae Reliquiae ; tum de­ mum quoad sacros ministros, diaconum nimi­ rum et subdiaconum, accedentes ad adoratio­ nem Reliquiae SS. Crucis : siquidem necesse non est ut et ipsi calceamenta deponant. In generali tandem decreto a Sacra Rituum Con­ gregatione sub d.c 6 Maii 1826 lato, et a s. m. Leone Papa XII confirmato die 27 eiusdem mensis ct anni, dum admittitur seu toleratur consuetudo deferendi in processionibus sub bal­ dachino Reliquiam Sanctissimae Crucis, id edi­ citur omnino, ut Reliquia ista seorsim u Reli- 53i An. C. 1845 quiis Sanctorum custodiatur in reliquiario, at­ que stricte praecipitur Ordinariis locorum, ut eliminandis hac etiam m re singulis abusibus serio incumbant, decreti ipsius observantiam solertissime urgeant, ac pro viribus adlaborcnt ne deinceps cum Sanctorum Reliquiis in eadem theca Lignum Sanctissimae Crucis occlusum permaneat. Haec, quae a Sacra Rituum Congregatione hucusque circa cultum et venerationem Reli­ quiarum Sanctissimae Crucis Servatoris Nosti i lesu decreta, stabilita vel per modum generalis regulae tradita fuere et communiter in Ecclesiis Urbis servantur, ad mentem Sacrae eiuslcm Congregationis summatim communicantur Re­ verendissimo Episcopo Cenomanen., ut ea prae oculis habeat in etformandis pro sua dioecesi regulis in cultu et veneratione ipsius Sanctis­ simae Crucis Reliquiae servandis. 964 S. C. Concilii rr Martii 1843 — Sîlvar Ducis — R. P. a Secretis S. Congregationis de Propaganda Fide, Sacri huius Ordinis defini­ tioni subiccit de mandato SSffii facultatem ex­ petitam a Vicario Apostolico Sylvae Ducis (Bois le Duc), nimirum indulgendi aliquoties parochis Vicariatus ut per sacellanos suos implere pos­ sint onus applicationis Missae pro populo. — Praenotandum in facto esc non leves exortas esse in Belgio praesertim controversias utrum Missae illius applicatio sit onus personale, ita ut per sacellanos seu vice-parochos impleri non possit. Huic controversiae causam dedit opus in lucem editum a sacerdote Varhoesen qui onus illud personale esse demonstravit tum do­ ctrina S. Alphonsi dc Ligorio, tum Sacri huius Ordinis resolutionibus.— Praemittendum etiam est, in facto, iuxta statuta synodalia praesertim mechliniensia, Missam parochialcm, quae di­ citur summa, cum cantu expleri statis horis, ct ad eam concurrere plebem quae pro certo tenet eam Missam pro sc applicari. Ex his fa­ ctum est ut parochi sive ob legitimum impedi­ mentum, sive etiam absque iusta causa, Missae illius celebrationem ct applicationem pro po­ pulo sacellanis suis committere consueverint. Nec praetereundum est Vicarium Apostolicum oratorem, de hac rc consultum, responsum de­ disse non posse parochos absque iusta causa per sacellanos applicare Missam pro populo. Ex his factum esc ut quamplurimae excita­ rentur controversiae utrum onus revera sit per­ sonale, ct quae esse possit iusta causa ut per alium adimpleatur. Haec erant EE. VV. pate­ facienda ut verba concessionis librare possint ; agitur enim dc rescripto quod firmat regulam praesertim in iis ditionibus. R. Sacra Congregatio Eftorum S. R. E. Cardinalium Concilii Tridentini Interpretum I)e facultate mdulgcnd. paro· chia ut Mittam /•ro roffc/o pçr lAcclianot applj. care po«»tm. Ao. C. 1S4j 532 collectanea An. C 1Λ4J censuit rescribendum : — Pro facultate indui- ucrumqtic respective, Decretum et Instructionem gendi parochis Vicariatus ut per saccllunos MisEminentissimorum ad Vicaiium Apostolicum sam pro populo applicare possint in casibus transmittit. fK η. X48). Duo alia dubia versantur circa baptizatos, Miinwwii verae necessitatis, er dummodo cx canonica • .. . ... ... c<»nrtniMMn ·' causa fiat, facto verbo cum SSnio. — Factaque sive eurum baptismus sit validus, sive dc cius de praemissis per Subsccretarium S. Congrega­ valurc iuste dubitaretur, ct circa hos S. San­ ctitas iiBsit imprimis Vicario Apostolico com­ tionis.·· relatione SSrTio Domino Nostro, eadem Sanctitas Sila resolutionem Sacrae Congrega­ municari Instructionem Eritorum datam fer. IV, 17 Nov. i83o, prout S. C. de facto transmittit. tionis in omnibus benigne approbavit et confir­ mavit. Proptcrcaque eadem Sacra Congregatio ( F. n. Szr). Advertendum est tamen, quam­ supradict-im facultatem, superius descriptae re­ vis baptismus in casibus in decreto expressis, solutionis forma ac tenore in omnibus ct per validus censendus sit in ordine ad matrimo­ omnia adamussim servatis, memorato Vicario nium, tamen partem conversam, de cuius ba­ ptismi valorc prudenter dubitaretur, rebaptizan­ Apostolico benigne impertita est. dam fore sub conditione quia Baptismus est Sa­ cramentum necessitatis. Atque sic confidit S. C. 965 satisfactum fore plerisque difficultatibus, quae Instr· S. c. S. Off. 6 April. 1843 - (ad cx baptismo oriri poterunt. Sed quoad matri­ Oreaoia qnoid Vtc. Ap. Oceasiak) — Iam a die 28 .Maii 1835. monia post baptismum contracta, praecipua at­ y. Amplitudo ad S. C. de Prop. Fide recurrerat, tentio Vicarii Apostolici in ipsum valorem ma­ formali* eoaexponens difficultates circa valorem matrimo­ trimonii dirigenda est. Certum est matrimo­ Dc tractu* nupti.j» niorum in illis Oceaniae locis irritorum ; atque nium contractum cum conditione ipsius sub­ conditione irri­ iterum die 20 lunii anni 1840 eidem S. C. alia stantiae, ct nominatim ipsius indissolubilitati tante vitiati*. dubia circa idem obiectum proposuerat, quod repugnante, nullum esse, ut habetur ex Can. videlicet, legibus loci non solum non obstan- ‘ Si conditiones, De conditionibus appositis, Iam tibus sed faventibus, ibidem permittantur iniri vero non paucae formulae a protestantibus adhi­ alia matrimonia post triennium absentiae alte- | bitae illa conditione irritante contaminatae sunt nus partis, ct quaerebat quid in hisce casibus | in quibus expressis verbis inhaeret haec con­ ditio: contraho tecum donec in fidelitate per­ esset agendum : t. Si uterque sit infidelis, et alteruter aut manseris; immo ctiam voluntas aliquando satis uterque voluerit converti ? aperte factis exprimitur, vel verbis simul ct fa­ 2. Si uterque sit bapti^atus, et alteruter, ctis, dum verba, vel factu interpretantur ipse aut uterque voluerit converti? usus ct consuetudo illorum locorum, ita ut 3. &’ utriusque, aut alterius baptismus sit abfuisse intelligatur consensus in contractum dubius ? perpetuum ct indissolubilem. Mifnmonla coin S. C. de Prop. Fide supradicta dubia ad Tametsi autem dubitandum non sit, quin verwruro ia InhJcbtaic contra* S. Officium transmisit, ubi diligentissime dis­ validum matrimonium contrahi possit cum er­ ClB. cussa fuerunt tum illa dubia, tum cetera omnia rore mere concomitante circa eius indissolubiquae hactenus cx Oceania circa hanc materiam litatcm, quia tunc praevalet generalis voluntas ad S. Sedem missa fuerant, ct quidem in con­ contrahendi matrimonium iuxta institutionem Christi, ct generalis illa voluntas privatum er­ sessu Eihorum Inq. Generalium fer. II, dic 21 Novembris 1842, ct 1 Decembris eiusdem anni, rorem quodammodo absorbet, attamen ubi adhi­ betur formula cum explicita vel implicita illa coram SStTio autem fer. V, dic 6 Aprilis 1843. SSffius vero D. N. D. Gregorius Papa XVI, re conditione, iam fieri nequit, ut particularis error coram sc diligenter discussa, ad 1, nempe: Cum absorptus maneat a generali voluntate contra­ agatur de matrimoniis in infidelitate contractis hendi iuxta institutionem Christi. Inter formu­ et uterque coniugum, vel unus ex ipsis con­ las conditione irritante vitiatas, non postremum verti voluerit, an possint alias nuptias inire, re­ locum tenet ca quae transylvanien dicitur, qua­ licto priore coniuge, rescribi mandavit : « Cum que calvinistae in Transylvania ct in pluribus « in casu posito, attentis etiam particularibus aliis locis utuntur. Substantia huius formulae < circumstantiis, non una interveniat ratio iu- (tametsi quoad accidentalia nonnihil variare pos­ « ste dubitandi de valore huiusmodi matrimo- sit) in eo consistit: Minister protestans ad con­ « niorum, provisum per communicationem tam tracturos dicit: Audite S. Evangelium; deinde < factam a S. Congregatione de Propaganda praelegit cis Matth. 19, v. 9. Dico autem vo­ « Fide Vice-Praefecto Oceaniae Meridionalis bis quin quicumque dimiserit uxorem suam, « Decreti Sanctitatis Suae sub feria IV, ό* lu- nisi ob fornicationem etc. quo textu ipsi abu­ < nii /« cdcbfindi MitM/Td IfORlO ft rponix. S. C. de Prop. Fide 2/ Sept. 1843. (C. P. pro Sim.) —- Ρκκιχι — i. Fuerunt olim sacerdotes qui post primam uxorem, etiamsi secunda vel tertia vice nupserint (fideles), nec benedictionem ct consensum, ut invenitur in Rituali, ab illis postulabant, pessime intelligendo Rituale Romanum, cum illa benedictio de qua loquitur Rituale Rom. secundis nunptiis non impertiendam, solum habet locum in spon­ sa non virgine, et solum intelligitur illa bene­ dictio quae est in Missali. 2. In his locis non est consuetudo ut ce­ lebrentur. Missae pro sponso et sponsa. Ut hac celebrentur laudabile et praeoptandum ; sed ego semper (hoc) habui ut consilium ct desi­ derium S. Ecclesiae, non autem praeceptum ; quid mihi agendum est ? R. Ad 1. Benedictionem, quae viduis con­ ferenda prohibetur, esse illam quae habetur in Missali Romano. Ad 2. Nisi gravis et rationabilis adsit cau- Cornu ccrriaae cibua quadri^* •Inulis. 974 Probyteri Con- 970 An. C 1841 An benedict)» aponilt dari pos­ ait, >1 aliemicr «upcrttinontbj» Implied nr. 975 S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C. P. pro Six.) — Sc ai Vicari Apostolici corra obbiigo di dare ogni quin juennio la piena relazionc dei Vicariato. ed ogni anno ragguagliarc la S. C. dcgli avvenimenti c cosc pits notabili. R. Affirmative iuxta decretum dici 20 Scptem. anni 1741 (V. n. 331). Oc relatione a Vicarii· Apotto· licii S Congrecationi cihlben 976 S. 'C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C- P. Six.) — i. An in facultate celebrandi Mis­ sam de Requiem feriis secundis non impeditis officio novem lectionum, per huiusmodi offi­ cium intelligatur officium duplex aut etiam of­ ficium semiduplex. 2. An per facultatem liberandi per cele­ brationem Missae de Requiem animam a pur­ gatorii poenis intelligatur liberatio totalis, vel solum indulgentia plenaria. pro »im dc Kcpiif*, et liberandi mi­ ma» a purgaiom poem· per privl· Iccium altari». S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1845 3. An sacerdos celebrans Missam de Re­ quiem in feria secunda non impedita possit v> facultatis obtentae liberare animam secundum suam intentionem, et vi privilegii altaris aliis animabus indulgentiam applicare. R. Ad 1. Intclligitur officium duplex ; offi­ cium vero semiduplex nonnisi in diebus quibus, iuxta rubricas, Missae defunctorum celebrari non possunt. Verumtamen iuxta declarationes Alexandri VII 22 lanuarii 1667, Clementis IX Septembris 1669, et Ven. Innocentii XI 4 Maii 1688, tum in duplicibus tum in semiduplicibus in quibus Missae de Requiem pro­ hibitae sunt, per celebrationem Missarum de festo occurrente, animabus in purgatorio deten­ tis suffragari potest iisdem Indulgentiis perinde ac si essent celebratae Missae de Requiem ad formam privilegiorum. Ad 2. Ecclesia per altare privilegiatum intelligit, per Missam celebratam ad praedictum altare, vel ab eo qui eodem privilegio perso­ naliter fruatur, pro anima cuiuscumque christifidclis, quae Deo in charitate coniuncta ab hac luce migraverit, animam ipsam de thesauro Ecclesiae per modum suffragii indulgentiam consequi, ita ut, D. N. Icsu Christi suffragan­ tibus meritis, a purgatorii poenis liberetur. Ad 3. Negative quia est idem privilegium. 977 De quadam con­ tributione ethni­ ci» lolvcnJa. pro S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C. P. Sis.) — Tunk. Oggîd. — Se possano i cri­ stiani per sottrarsi alie vessazioni pagare ai gentili una contribuzione per cosc iccite, seb­ bene poi sia erogata in superstizioni. R. Affirmative, scu melius, licitum ut ex­ ponitur. 978 Circa *utfragia pro defunctis peccatorib um pho poenitentibus. S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1S43 (C. P. Sis.) — Sc approvarc che, per tine di dare esempio, si vieti ai cristiani di recarsi alla casa di un defunto per pregarc c fargli suffragî, perché meno vita cattiva, sebbene in morte siasi pentito ed abbia riccvuto i SS. Sa­ gra menti. R. Negative. 979 Quoad vetitam S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C. P. librorum de re­ ligione impres­ pro Sin.) — Se nel divieto stilla stampa dei sionem libri di religione s’intendano compresi i ser­ moni o prcdiche dei missionari, in guisa che non sia sufficiente I’csame e i approvazionc dei rispettivo Vicario Apostolico. R. Quatenus velint typis edi, affirmative; secus negative in casu, dummodo Vicarius Ap. cos sermones approbaverit. 535 An. C. 1843 980 S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843. (C. P. An liceat con fc»Mrio oceutfoi» pro Sis.) — Tunk. Ocgid. — Licetne confes- coniugv» hortari nuptialem bc sario coniuges hortari ad benedictionem nuptia­ ad n edict lonnn ftlem recipiendam, cum cognoscat in sacro tri­ opiendam bunali eos copulam cum affectu maritali ha­ buisse, secluso tamen periculo profanationis Sa­ cramenti? R. Respondeatur cum instructione qua di­ catur matrimonium Christianorum in iis locis in quibus promulgatum non est decretum Con­ cilii Trid. (Cap. I, Sess. 24 de Reform. Matr.) per legitimum viri et mulieris consensum per­ fici; ac proptcrca ubi constet de legitimo con­ sensu, nullumque obstet canonicum impedimen­ tum, posse confessarium, prout in casu, ex­ hortari coniuges ut recipiant nuptialem bene­ dictionem. 981 S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C. P. pro Sin.) — Cogincin. — Se dimorando il Coadiutorc in lontane regioni dei Vicariato con Γ assenso dei Vic. Ap. possa benedire gli oli santi per quelle cristianità. R. Consulendum SSrho. — SStTius decla­ ravit satis esse provisum per concessiones fa­ ctas annis 1835 et 1841 ( V. nn. 840 et 924) quas proinde significandas, ct, si opus sit, ex­ tendendas mandavit ad regiones in Vicariato Ap., de quo agitur, contentas. bc facilitate bcncdict >di olea •aera quoad Vi­ cani Apnatolici Coadiutorvi. 982 S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C. P. pro Sin.) — Cocingin. — Sc il Coadiutore del Vicario Apostolico possa usarc il pastorale, se­ dere in trono, e tutt* altro, nel celebrare pontificalmente, a somiglianza dei Vicario Apo­ stolico (che nc ha Γ induito). R. Negative, nisi adsit consuetudo, et ex­ ceptis iis functionibus in quibus id exigit ritus. An Oadiutor Vicani Ap hum· tpecialibua privi· IcgUt un queat. 983 S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1843 (C. Ρ· pro Sin.) - Cogingin. - Dcdi (ego Vic. Ap.) litteras ad S. C. in quibus loquebar de decreto a rege lato ad agros a legitimis eorum pos­ sessoribus auferendos, ct quaerebam : - /In li­ ceret pago Christiano agros, a rege illi assi­ gnatos, sibi ut suos vindicarel et an liceret Christianis fructus dictorum agrorum facere suos quando illi ipsis titulo militiae vel servitii publici assignantur. Sed... S. C. quaerit: 1. Ci­ trum cocincincnscs, quibus praedia auferuntur, tamquam legitimi verique possessores bonorum illorum habeantur; vel c contra regi tamquam Quoad mi propnctati· Christia­ norum in a^ro·· Ipsis ■ c vili au­ ctoritate jbmgnatos An. G 1^41 536 An C. 1844 COLLECTANEA domino ca pertinere censeantur. — Respondeo ad r. (i. e. primam partem): Affirmative; di­ ctos enim agros aut praedia inter se vendunt et emunt sine ulla omnino conditione vel onere ullo. Quotannis tributum dictorum agrorum solvunt, et titulo possessionis agrorum nihil aliud a possessore exigitur. Aliunde usque nunc quoties rex abstulit praedia aliqua ab aliquo, semper possessori pretium praedii solvit, ideo respondeo ad 2. (partem): Negative. — S. C. quaerit: 2. Utrum boni illa, a gubernio fisco adiudicata, cum regni seu publicis bonis com­ mixta curentur, vel seiuncta administrentur. — Respondeo 1. Dicta bona non fuisse adiudi­ cata, ideo cum bonis publicis ea nec curari nec a Iministrari seiunctim. Respondeo 2. Dicta bona adiudicata fuerunt ad pagos, intra quorum fines existebant: ideo eorum administratio ct cura pertinet ad pagos, non ad gubernium. Pagi tamen non videntur habere proprietatem veram et absolutam dictorum agrorum ; vendere enim cos non possunt, locare tamen cos possunt per aliquot annos iustis dc causis, a praefectis tamen approbandis. Isti agri publici dicuntur quia eorum proprietas ad nullum in particulari per­ tinet, et eorum fructus ab his solis qui ope* ibus publicis vacant percipi possunt. Et dicuntur ad pagum istum vcl illum pertinere quia ii soli qui ad istum vel illum pagum pertinent, fru­ ctus percipere possunt agrorum intra fines istius vel illius pagi existentium. Miles igitur istius pagi nullum ius habet ad agros publicos alte­ rius pagi, in cuius tabulis inscriptus fuit et pro quo militat. Alia quaedam sunt etiam notanda : i. Nullus inter indigenas videtur dubitare an pagi possint iust*, nec nc. dicta praedia a lege illis adiu­ dicata recipere. — 2. Ncc inter eos qui par­ tem agri sibi a pago assignatam recipiunt, ul­ lus est qui suspicetur hoc sibi non licere; vcl enim ipsi vi dictae legis amiserunt praedia, vel non: si prius, tunc partem sibi assignatam, ut compensationem quamdam habent; si posterius, tunc sunt pauperes, et partem sibi assignatam habent vclut pretium quo pagus eos conducit ad militandum, vel operibus publicis vacandum pro pago. - 3. In tota hac provincia unus tan­ tum est pagus in quo duae partes sunt Chri­ stianae, ct tertia pars pagana. Tres aut quatuor alii pagi sunt in quibus media pars est Christiana et me lia pars pagana. In omnibus aliis pagis provinciae christiani sunt inferiores numéro pa­ ganis, ct in tota provincia novem sunt millia Christianorum. —4. Si declaratur non licere com­ munitati christianae et christianis dicta praedia recipere, nihil utilitatis refunditur in antiquos eorum possessores; ct multa inde sequerentur incommoda: a) Isti agri relati sunt in tabulis publicis ut agri communes, nec possibile esc mutare dictas tabulas; et qui dicta praedia ali­ cui darent aut reciperent non titulo militiae vcl servitii publici, sed nlio titulo, certe haberentur ct punirentur ut rei malae administrationis, et ad restitutionem obligarentur sine ullo dubio. b) Si totus pagus Christianus foret, non posset quidem dicta praedia reddere, sed posset forsan compensationem facere antiquis possessoribus; sed nullus est pagus omnino Christianus, et pagus nihil habet ad reddendum etc. Et quo­ modo obligare privatos ad reddendum quod re­ cipiunt titulo militiae et servitii publici etc.? R. Attentis omnibus ct singulis circumstan­ tiis, non esse inquietandos. 984 •S. C. de Prop. F. 27 Sept. 1S43 (C· ·’· d’ho^'in". i pro Sis.) — An in Ordinatione Ostiariorum nandi» o» . t· possit omitti traditio clavium, aut oporteat uti clave qualicumque. R. Negative ad primam partem; Affirma­ tive ad secundam. 985 Ex Instr. S. C. Concil. 14 Octobr. 1843. arca m Ordinariorum esse de re cognoscere et perpen- 1CM ,oncro· dere num revera necessitas urgeat ut sacerdos duas Missas celebrare cogatur, nec aliter uten­ dum concessa hac iteratione quam iuxta con­ ditiones ab ipsis apponendas, habita locorum, populorum ct paucitatis sacerdotum, ac proinde verae necessitatis ratione, de qua legatur Benedi­ cti XIV. Constit. Declarasti ad Ep. Oscensem anni 1746, ct in eius opere De Sacrificio Mis­ sae lib. 3, cap. 5 et 6. Ipsorum vero con­ scientia oneratur stricte, nec permissio conce­ latur generaliter, quasi privilegium alicui sa­ cer loti, sed ob peculiares casus, ct necessitatis causa ab ipso (Ordinario) examinata, qui praeter­ ea moneat parochos quibus facultatem iterum, eadem dic, secundam Missam celebrari conces­ serit, nc eleemosynam vcl stipendium a quovis ct sub quocumque praetextu pro ea percipiant, iuxta decreta alias edita a S. C., sc I eam pro populo sibi commisso gratis applicent. 986 S. C. S. Off. 6 Martii 1844· — Amkiuc. Skpt. — 1. Sc sia lecito ai sacerdoti cattolici assistere come magistrat! civili ai matrimonii dcgli cretici. 2. Se sia lecito battczzarc i bambini degli cretici esibiti al battesimo dai genitori, parenti, ed amici benchc non vi sia probabilité nella parte de’ genitori, che saranno istruiti nella religione cattolica ? R. Ad i. Detur decretum Fer. IV. 20 De­ cembris 1837 nempe: « Si agatur dc matrimo< nio inter duas partes haereticas responden« dum ad mentem: Che sebbene non si con- An liceat mm· dotibu* «diilK*· haereticorum ptila. An liceat U ruicnrum 6'· baptizare. < « < < « « dan ni tale intervento, in modo che non possa niai esser lecito, pure cornunemente si deve dissuadere. Si altéra pars sit catholica, obtenta dispensatione ab impedimento mixtae religionis, et servatis solitis cautelis cl conditionibus, licere ». Ad 2. Dentur decreta 24 Aug. ‘1826, ct 19 Septembris 1827, nempe: < Illam praxim (ba4 ptizandi etc.) non esse approbandam, prout < ex epistola ad Archiepiscopum Pisanum; ab « hac regula in praxi discedi non debere, sci< licet infantes haereticorum a parentibus obla« tos non esse baptizandos, nisi probabilis af« fulgeat spes catholicae eorum educationis ». SSrhus approbavit. 987 Ore. prccc. chriOboc non m- xci,”t EX Litt. S. C. de Prop. Fide 22 Afartll 1^44 (Ad VlC. Ap. CocINCWAB) Quacrcbas utrum christianis prohibendum esset do­ mum defuncti convenire ad orandum pro co, quoties ille Christiane non vixerit in vita sua, licet tamen, in articulo mortis constitutus, ad meliorem frugem sesc recipiat, ct sacramentis munitus decedat: ca nempe dc causa ut fideles, hac in mortuos agendi ratione exterriti, facilius in officio contineantur, pieque vivere satagant. Haud tamen placuit S. Congregationi defun­ ctis, ccteroquin poenitentibus, et in Ecclesiae communione obeuntibus, prohibere gratiam, suadendumque potius operariis ut peccatores obfirmatos et scandalosos ad saniora consilia, S. Pauli monitis inhaerentes, revocare adnitantur. Contra vero cos qui impoenitentes deces­ serint, sesc gerant iuxta leges Ecclesiae. 988 plùummidoh'. oblatorum. 53? S. C. DE PROP. FIDE An. C. ! 841 Ex Litt. S. C. de Prop. F. 25 Martii ,#44 proposita fuerant, tolerari posse, secluso scan­ dalo, et nc concitaretur aliqua persecutio (V. num. 637). Circa contra­ Alterum (dubium) oppignerationis nuncu­ ctum oppignera patum contractum respiciebat. Quamvis con­ Itonia. tractus huius generis alias vetitus ac illicitus declaratus a S. Sede fuerit, ex noviter tamen ab Amplitudine Tua deductis, Eiîii Patres rescri­ bendum duxerunt: Ea de causa christifideles non esse inquietandos, dummodo in casibus particularibus inter datum et acceptum serve­ tur aequitas naturalis. Data porro occasione, condoceas fideles oportet, S. Sedem alias pro­ hibuisse, seu illicitum declarasse contractum oppignerationis nuncupatum, anno 1779 ex­ positum (quae prohibitio in Synodum Sutchucnsem relata fuit), prout S. Sedi exhibitus fuerat, qui in substantialibus circumstantiis erat omnino diversus. Circa repetmo Quoad iuramenti autem repetitionem, dc nem iuramenti qua item quaerebas, a missionariis praestandi, Pallae Ex guo. scias opus est nihil innovatum fuisse ab iis quae in Constitutionibus Clementis XI ac Be­ nedicti XIV praecipiuntur, ita ut ii teneantur iuramentum emittere in manibus Vicarii sui Apostolici, vel ab eo delegati, antequam exer­ citium aggrediantur missionis, etiamsi in ma­ nibus Superiorum suae Religionis, si Regula­ res fuerint, vel Romae ErTii Praefecti, vel alibi alterius Vicarii Ap. aut Episcopi illud praesti­ terint. Quod si in eorum adventu Vicarium vcl delegatum adire prohibeantur, quantocius valeant, ad eum sese conferre debent, ac iu­ ramentum praestare, vel ei iuramenti praestiti in manibus alterius Missionis Superioris testi­ monium exhibere. Ad Vicarios tamen Apostolicos quod attinet, semel emisisse satis est. miiaioPetebas quarto, ad facilius catholicam fi­ Illicitum nanl* more aaccrdotum ethni­ dem inter tartaros inducendam, an possent corum incedere. missionarii induere vestes a sacerdotibus Lama adhibitas, vcl saltem tondere more illorum ca­ put suum, seu penitus radere. — Alias etiam quaestio haec ad examen revocata fuit, exhi­ bita a prioribus Vicariis, quibus anno i685 S. C. negative rescripsit, etiam quoad habitus colorem (i), a qua responsione recedi non posse censuerunt Erhi PP., ac, prout quaestio etiam nunc proponitur, non licere dixerunt. (Au Vic. Ap. I.rao-tono). — Quaerebas an christiani possent recipere panes, quos, in novo anno vel sacrificiis, pagani vclut amicitiae causa cis distribuunt, scientes oblatos diabolo fuisse: an manducare possent, ac denique an munera muneribus rependere. Hisce omnibus consonam esse perspicies responsionem Supremae Inqui­ sitionis ad similia dubia, anno 1768 exhibita datam, quae sic habet : Licitum esse comedere epulas indifferenter appositas, quamvis idolis oblatas, dummodo non in templo, neque in loco idolis sacro, et dummodo omnis adsit species cultus aut venerationis idoli, ac su­ perstitionis, nullumque adsit periculum scan­ dalizandi fideles vel infideles. Idem rescriptum fuit a S. C. de Prop. Fide anno 1797 Vic. Ap. Sutchuensi, nimirum, secundum ca quae (An Vtc. Ap. Tunk. Occid.)... — Petebas an dc statu missionis ratio reddenda esset singulis annis, iuxta decretum anni i838, vcl quovis quinquennio.... Ad minuendum iisdem Prae­ sulibus onus, decreverunt (Eminentissimi PP.) (t) Anno 1685 Vicarius Ap. Siamcn. petiit ut mis­ sionarii possent ■ uti veste talapoinorum, qui apud illas agentes in religiosorum, seu sacerdotum numero ha- « bentur ; vcl saltem illius colorem assumere ». Et S. C. de Prop. Fide (20 Martii) respondit : Negative, etiam quoad colorem. Collectanea S. C. de Prop Eide. Vol. I. An C. 1844 989 Litt. S. C. de Prop. F. 25 Martii 1844. Quando urgcai obligatio dc «ta* lu miMionum In Sinis referendi, atque vhitationh m Liminum. Ae.C. î«44 quovis quinquennio tantum plenam accuratamque, iuxta formulam typis editam, relationem esse mittendam, nec aliam requiri ab eorum Coadiutoribus. Monent nihilominus Vicarios Ap. ut singulis annis notulam conversorum, baptizatorum et annuae sacramentorum administrationis catalogum, una cum aliis notatu dignio­ ribus, quae intra id temporis forte evenerint, S. Congregationi praebere non omittant. His porro addendum quod, postulante altero ex Vic. Ap., decernendum duxerunt visitationem nempe ad Sacra Limina, ad quam peragendum quovis decennio tenerentur, pcr procuratorem ab ipsa S. C., petentibus iisdem Vicariis, de­ signandum, esse perficiendam ; quum iis nec, S. Sede inconsulta, liceat, nec omnino expediat, sibi creditas Missiones, in iis praecipue quibus versantur adiunctis, relinquere. 990 (Jwmudo101·-1 C. Indulg. 10 Maii 16'44 — Mbciili•ί 7? pro K- Nias. — 1. An christifideles secundum cano- p uu' ncrn 0mJies utriusque sexus Sacramentum Eu­ charistiae suscipientes tempore paschali, possint per hanc sacram Communionem lucrari In­ dulgentiam plenariam, ad quam lucrandam in­ ter cetera praescribitur S. Communio. 2. Utrum sacerdos in honorem B. Μ. V. • •ccfdotla in , . M u pro mdu: Missam celebrans pro accepta eleemosyna, posr 11 ,ucr*rJ’ sic pcr sacram Communionem in Missae sacri­ ficio peractam lucrari Indulgentiam vel sibi, vel defunctis applicandam, si ad hanc lucran­ dam praescribitur sacra Communio. 3. An sacerdos qui Missam celebrat cx. g. pro defuncto, cidernquc applicat Indulgentiam plenariam altaris privilégiât!, possit eodem dic, vi sacrae Communionis in Missae Sacrificio peractae, lucrari aliam Indulgentiam plenariam, vel sibi, vel defunctis applicabilcm, si ad hanc lucrandam praescribitur sacra Communio. R. Ad 1. Affirmative, dummodo indulgen­ tia lucrifacienda non sit in forma iubilaei, pro qua tantum requiritur specialis Confessio ct Communio; satis enim declaratum est a SS. I). N. Gregorio 1Ψ. XVI, per decretum huius S. C. in una Monastcriensi sub dic 19 Mar­ tii 1841. Ad 2. ct 3. Affirmative. 991 λ· cm -λ ·*»*· An. C 1844 COLLECTANEA 538 Litt S. C. de Prop. F. 25 Maii 1844 (ad Viu. Ap. Siam Orient.) — Quaerebas’ primo: Aliquando duces Christiani cum suis domesticis cx officio suo tenentur comitari regem, quando celebrat funera magnatum aut principum. Or­ dinarie ista funera locum habent in platea ad combustionem principum destinata. Porro in istis funeribus est consuetudo quod rex profi­ cit pecuniam, quam assistentes ccrtatim arri­ piunt. Christiani possuntne arripere istam pecu­ niam ? Quod si, ut fit aliquando, rex singulis assistentibus pecuniam distribuat, possuntne etiam eam accipere? Ratio (inquiebas) dubitandi est quia, etiamsi rex non aperiat intentionem suam, attamen censetur eleemosynam largiri sive in suffragium defuncti, sive ut merito talis eleemosynae ipse aliquando perveniat ad coelos superiores, ideoque timendum videtur quod talis eleemosyna superstitiosa sit. - Alterum (dubium) erat: Ium a duabus vicibus rex, assistens fune- contendent»·· ribus solemnibus cum sua familia in tentoriis ncr^/Xc4 prope flumen, iussit ut adducerentur Christiani «Mitcnu. annamitae (utpote optimi remiges), cymbas con­ scenderent, et cursu contenderent coram sc ad sui ipsius et familiae regiae, ut ait, delecta­ tionem: postea victoribus pecuniam distribuit. Possuntne Christiani sic cymbis contendere in medio flumine extra territorium fani, ct ad so­ lam, ut aiunt, regiae familiae delectationem ? Ratio dubitandi (inquis) est quia isti cursus cymbarum occasione funerum exercentur, quam­ vis certum sit quod non rqperiantur in catalogo rituum funeralium, et ante adventum annamitarum non exercebantur. — Hisce porro, prout exposita sunt, Sacra Cong., mature perpensis, cx parte Christianorum cooperationem omnino ad superstitiosa deprehendi non posse censuit, ac propterea inquietandos non esse rescripsit. 993 S. C. de Prop. Fide 9 lunii 1844 (Ex Aud. SSmi).- SSrîius D. N. Gregorius PP. XVI iîm «d bonum od preces quorumdam Vicariorum App. Imperii tium ct adulto. Sinarum ac finitimorum Regnorum, inclytae rum· fidelium sodalitati, in memoratis Missionibus erectae vel instruendae, et Angelicae nuncupa­ tae, cuius munus est sacro Baptismate pericu­ lose aegrotantes et in articulo mortis costilutos infidelium infantes abluere: ut ad tam pium nec non arduum obeundum charitatis opus magis magisque firmentur atque excitentur utriusque sexus fideles, et una simul ad infidelium etiam adultorum conversionem efficacius promoven­ dam, Indulgentias, prout infra, benigne imper­ tiri in perpetuum dignatus est. 1. Quicumque Associationi Angelicae nomen dederint plenariam Indulgentiam consequuntur prima die admissionis, si vere poenitentes et confessi, Sacra Communione refecti fuerint, ac devote oraverint pro finibus praescribi con­ suetis. 2. Semel in mense eamdem Indulgentiam plenariam lucrari poterunt omnes praefati so­ dales, qualibet dic ad sacramenta pie accesse­ rint, et devote sic oraverint. 3. Sodales qui longe peregrinantur, Indul­ gentiam unius anni singulis peregrinationis die­ bus acquirent, modo quinquies Pater et Ave semel in dic recitaverint pro prosperitate As- An. C. 1844 53q S. C. DE PROP. FIDE sociationis ; Indulgentiam vero septem annorum ac totidem quadragenarum consequentur qui, vel consilio vel dc facto, aliquo modo operam dabunt ut infidelis aliquis adultus ad fidem convertatur, ct sacro Baptismate regeneretur, I sicut et ii qui alicui infanti infidelium in ar­ ticulo mortis constituto Baptismum conferent vel conferri curabunt; plenariam vero indulgen­ tiam acquirent ii qui vel ad conversionem de­ cem adultorum infidelium in anno opera sua efficaciter coopcravcrint, vel Baptismum decem infantibus infidelium in periculo mortis consti­ tutis contulerint, vel conferri curaverint, in de­ cursu unius anni, ita ut dicta Indulgentia cen­ seatur concessa pro quolibet numero decem vel adultorum in anno ad fidem venientium, vel infantium infidelium in anno baptizatorum, ct cum clausulis sub nn. 1 et 2 contentis. 4. Sodales qui statis quibusdam locis affixi permanent, Indulgentiam centum dierum lucra­ buntur, quibuscumque diebus infantulos bapti­ zandos perquirent, modo quinquies Pater et Ave semel in die recitaverint pro incremento Sodalitatis; insuper unius anni Indulgentiam consequentur qui, ut supra, vel consilio vel de facto, aliquo modo operam dabunt ut infidelis aliquis adultus ad fidem convertatur, ct sacro Baptismate regeneretur, sicut ct ii qui alicui in­ fanti infidelium in periculo mortis constituto Baptismum conferent vel conferri curabunt ; plenariam vero Indulgentiam acquirent ii qui vel ad conversionem decem adultorum infide­ lium in anno opera sua efficaciter coopcravc­ rint, vel Baptismum decem infantibus infidelium in articulo mortis constitutis contulerint, vel conferri curaverint in decursu unius anni, ita ut dicta Indulgentia censeatur concessa pro quo­ libet numero decem vel adultorum in anno ad fidem venientium, vel infantium infidelium in anno baptizatorum, ct cum clausulis sub nn. î. et 2. contentis. (1) Praedicta oratio ita sc habet: « Aeterne rerum « effector Deus, memento abs te animas infidelium « procreatas, casque ad imaginem ct similitudinem « luam conditas. Eccc, Domine, in opprobrium tuum « his ipsis infernus impletur. Memento, lesum Filium « tuum pro illorum salute atrocissimam subiissc necem. «Noli, quaeso, Domine, ultra permittere ut Filius « tuus ab infidelibus contemnatur, sed precibus san« ctorum virorum, ct Ecclesiae sanctissimi Filii tui «sponsae placatus, recordare misericordiae tuae, ct « oblitus idololatriae ct infidelitatis eorum, effice ut « ipsi quoque agnoscant aliquando, quem misisti Do« minum lesum Christum, qui est solus vita ct resur« rectio nostra, pcr quem salvati ct liberati sumus, cui « sit gloria pcr infinita saecula sacculorum. Arnen ». (Omnibus christi/idelibus qui eamdem oralio nem, corde saltem contrito, devote recitaverint, Indulgentiam lercentum dierum, semel in die, concessit Pius PP. IX. die 24 Maii 1847). (2) Pro eisdem Missionibus quod sequitur indultum obtentum fuit cx Aud. SSmi dic 18 lanuarii 1778: « SSrtius D. N. Pius PP. VI, ad magis augenda inter « fideles defunctorum suffragia, omnibus ct singulis An. C. 1844 5. Ceteri vero quicumque fideles, quoties­ cumque infantulos paganorum periculose ae­ grotos aqua Baptismatis expiaverint, centum dierum Indulgentiam acquirent. 6. Demum Indulgentiam centum dierum acquirent devote recitantes in quocumque idiomate, ct toties quoties, orationem Aeterne re­ rum omnium effector Deus a s. Francisco Xaverio pro conversione infidelium compositam; nec non plenariam in die festo S. Francisci Xaverii, et una vice singulis mensibus lucran­ dam, peractis consuetis conditionibus, qui per integrum annum quotidie dictam orationem de­ vote recitaverint (1). 7. Omnes autem praedictae Indulgentiae, concessae pro omnibus Missionibus in Sinis ac Regnorum finitimorum, poterunt per modum suffragii animabus defunctorum fidelium appli­ cari (2). 993 S. C. S. Officii j iulii [844— Povdichbr. — Erîius Cardinalis de Tournon sub poena excommunicationis latae sententiae prohibuit ne Christiani tibicines suam operam praesta­ rent idolorum pagodis aut illorum festivitati­ bus, haneque sententiam Summus Pontifex Be­ nedictus XIV confirmavit: ct insuper iniunctum fuit a Summo Pontifice Clemente XII ut mis­ sionarii ad haec Regna sacris obeundis missio­ nibus missi, praestarent iuramentum implendi integre, exacte et omnimode tenorem memo­ rati decreti. Missionarii nostri semper supradictum iuramentum, praestarunt et adhuc prae­ stant, licet missionarii capuccini ct sacerdotes goanenses ac lusitani illud non praestarent, ct etiam nunc non praestent. Sed circumstantiae temporum nunc tales sunt ut necessitas adsit dispensationem iuramenti petendi circa unum punctum supradicti decreti, nempe circa tibici­ nes, qui sunt in anglis et gallis regionibus, aut « utriusque sexus christifidclibus in quavis Imperii Sir nici, tum etiam Tunkini, Siami, Cocincinac, Cam« bodiac et Ciampae parte morantibus, qui vere poe« nitentes, confessi ct sacra Communione refecti, pie « ac devote Deum oraverint pro animabus in Purga« torio detentis, vel ca die in qua Commemoratio ce« lebratur omnium fidelium defunctorum, vel in qua< libet alia die infra octavam eiusdem Commemora· « tionis, plenariam Indulgentiam, applicabilem quoque « per modum suffragii eiisdem animabus, ac semel « tantum in praedictis diebus lucrandam, benigne in « perpetuum concessit ; illis autem, qui vel in ipsa « Commemoratione, vel in reliquis eiusdem octavae « diebus, corde saltem contriti, pro animabus ipsis « aliquas ad Deum preces effuderint, partialem septem « annorum ac totidem quadragenarum Indulgentiam « applicabilem, ct lucrandam, ut supra, in perpetuum « similiter est impertitus : quam etiam partialem In« dulgentiam, pan modo applicabilem, S. S. voluit ac « declaravit, ut praefati christifideles consequi valeant ■ ter in quolibet mense cuiusvis anni, dummodo corde « saltem contriti pro ipsis animabus devote precentur». 0c christiania tibicinibus ope­ ram suam ethni­ corum pagodis aut festivitatibus praestantibus. Au. C. l«4f etiam in proprio ac personali famulatu regum huius regionis, ita ut missionarii non tenean­ tur dictos tibicines, prohibitioni a decreto fa­ ctae contra facientes, ab ecclesia expellere, li­ cet eis, alio quo poterunt modo, salutarem poenam ut poenitentiam infligant. Duces enim in exercitibus, et dicti reges, expulsionem ti­ bicinum ab ecclesia existimant tanquam cxcitamentum in rebellionem contra sua iussa, et tanquam factum boni ordinis et militaris di­ sciplinae subversivum ; unde irascuntur, et non solum dictos tibicines puniunt, sed etiam cis suadent ut, religione catholica relicta, et ipsi, et uxores, (fere omnes tibicines sunt uxorati), et liberi, ad partes protestantium transeant. Insu­ per dicti duces inquirunt media sumendi vindi­ ctam a missionariis, ct non solum missionarios minantur, sed ct gubernator pudichcricnsis mc (Vicar. Apost.) minatus est cum ira, etiam in facie, propter tibicinem gallum ab ecclesia ex­ pulsum. Valde ardua est in hoc puncto nostra positio. Si enim non fecerimus iuxta tenorem iuramenti, periuri sumus, et, si fecerimus, magnae perturbationes exurgere possunt, ct etiam exinde plurcs Christiani non culpabiles possunt ad partes protestantium transire. Sae­ pe missionarii a mc quaesierunt ut dispensa­ tionem, de qua sermo est, ab E. V. peterem. Dum autem graves sint rationes in favorem eorum postulatus, efflagitantor ac enixe precor E. V. ut supradictam dispensationem nobis impetrare dignetur. R. Nihil esse innovandum. flr. Litt. S. C. de Prop. Fide 5 Apr. 1853). 994 “ S· C· dC Pr°P- F· *9 (C· G·) · ct · jf« — Facultas dispensandi a votis facultatem disMH‘°· pensandi a iureiurando per se non includit. 995 s. C. de Prop. F. r lunti Ϊ845 \(Ex Aud.< r - Yün-νλν. - Cum christianitates sui ,J‘‘r Vicariatus mullos iam per annos a solis indi­ genis visitatae fuerint missionariis, qui forsan omnia et singula dirimentia matrimonium im­ pedimenta non callebant sufficienter, cx quo potuit evenire ut nonnulli fideles invalidum sic contraxerint matrimonium, etiam bona fi­ de, S. V. etiam atque etiam rogat orator Epi­ scopus ut talia matrimonia invalide contracta sanare in radice dignetur, scu ea sanata esse in radice declarare non gravetur. R. Mature perpensis expositis, SSrTius ma­ trimonia de quibus in supplici libello agitur, ex plenitudine apostolicae potestatis in radice benigne sanavit. Mandat tamen Sanctitas Sua ut huius gratiae pontificiae mentionem facere debeat Episcopus orator in secretorum matri­ moniorum libro. Iitfte matr nae iorum, quo.. rem incerta va- .xvnij An. C, îÎ4j COLLECTANE/\ 540 996 S. C. de Prop. Fide S funii (Ex I And. SSmi) — Cum ea sit Ecclesiae consue1 ludo, ut quae a Summo Pontifice approbanj tur ct instituuntur piae sodalitates sive SS Cor! dis Icsu, sive SS. Sacramenti, sive SS. Rosa­ rii B. Μ. V. aliaeque, suam habeant capellam propriam in ecclesiis in quibus instituuntur, ct in pluribus orientis Missionibus non sint ec­ clesiae nec oratoria communia, sed in domi­ bus privatis omnia fiant exercitia religionis: hinc Episcopi ct Vicarii Apostolici illarum re­ gionum, quibus a Summo Pontifice conceditur facultas erigendi huiusmodi confraternitatcs, missionariis et sacerdotibus indigenis facultatem communicant in iis confratcrnitatibus, quas in­ stituunt, admittendi fideles qui iis confratcrni­ tatibus nomen dare volunt, et eorum nomina inscribendi in catalogo quem secum deferunt. Sed haud raro contingit ut huiusmodi catalogi in satellitum manus cum sacerdotum suppellectilibus sacris decidant ac deperdantur. Me­ morati Antistites existimant Summum Pontifi­ cem, cui nota est conditio Vicariorum Apostolicorum in imperio Sinarum, aliisque regioni­ bus, ubi non sunt ecclesiae nec oratoria com­ munia, eo ipso quo ipsis impertitur facultatem aliquam erigendi piam sodalitatem, eos exi­ mere ab obligatione piae illi sodalitati pecu­ liarem assignandi capellam, nec non ab onere servandi catalogum eorum qui ei adseribi vo­ lunt. Si autem ea non fuerit hactenus mens Summorum Pontificum, qui Vicariis Apostoli­ cis praedictarum Missionum facultatem elargiti sunt pias quasdam instituendi sodalitates, ti­ ment ne nullum sortitae sint effectum erectio­ nes sodalitatum antea factae, haud servatis illis conditionibus, et idcirco suppliciter petunt : 1. Ut S. V. auctoritate apostolica, convalidare dignetur sodalitatum erectiones, quae ob ecclesiae vel altaris proprii defectum nullae sunt. 2. Ut Vicariis Apostolicis et missionariis sacerdotibusve ab eis delegatis ad tales erigen­ das confraternitatcs, facultatem tribuere di­ gnetur eas instituendi sine ca obligatione. 3. Ut eos pariter liberet ab onere servandi catalogum eorum qui iis aggregari volunt. R. Rebus in supplici libello expositis ma­ ture consideratis, habitaque praesertim ratione locorum ct peculiarium circumstantiarum, San­ ctitas Sua benigne annuit in omnibus pro gra­ tia iuxta preces. Fa culti· fraternitate· «h· ccnJi non euro bu» •errafiict-’ ditionibu* 997 S. R. Congr. 14 lunii 1845 “ Lrodikn. Num calix ct patena amittant consecrationem per novam deaurationem, ct sic indigeant nova consecratione. R. Affirmative: amittere nimirum, et in­ digere nova consecratione, iuxta exposita. Per novam de· aurationem calix ct patena conse­ crationem amit­ tunt. An. C. ι8.β 998 ΧΧΓ'ήΐ pocnitcntct clan· iibmadhaercint. 5 de PrOP· F' ‘‘6 Iulii repetitionem. (ad Vie. Ap. Pondîcher.) - Gravis est abusus, nec tolerabilis, rebaptizandi omnes quos catethislac baptizaverint, propter generale validitatis dubium. Id videlicet repetita romana de­ creta vetant. Ergo nonnisi post institutum sin­ gulorum casuum examen, ad Baptismi condiQrca rcbaptilionalem repetitionem veniendum erit. Baptiundo» bantizatoi ab hodiernis zatos porro ab hodiernis haereticis, denuo a haeretici*. catholicis baptizari, non est imprudens nec insuetum, propter haereticorum incertam ct suspectam praxim ; non tamen eo nomine quod dubitetur de fidei baptizantium capitibus. Ete­ nim si certo constaret praedictos haereticos legitimam adhibuisse formam, materiam atque intentionem, rebaptizare prorsus non liceret, ut omnes norunt, neque Synodi (pondicheriensis) Patres certe ignoraverunt, qui illis de­ creti sui verbis nihil aliud fortasse designant, quam hodiernos haereticos, socinianos, métho­ distes, quakeros, et forte alios, qui, cum Ba­ ptismi necessitatem negant, ritum fere conte­ mnunt, idcirco baptizare recte nullo modo cre­ duntur. Orci ordinem Ad dubium liturgicum super adultarum BaKmndomiobi· ptismate mulierum quod attinet, hic servandus ronTidultirutn? ordo: Post secundam nimirum gcnutlexioncm electae, legatur unica oratio Deus Abraham etc. absque exorcismis ; post tertiam, sine oratione, quae non adest pro feminis, duo recitentur exorcismi, nempe Exorcizo te etc., et Ergo, maledicte diabole, etc., qui prioris exorcismi post primam genutlexioncm continuatio sunt, ac desinunt per verba quod nos fronti cius damus, etc. Post haec autem legatur oratio /Eternam, etc., quae utriusque sexus bapti­ zandis fidelibus communis est. be exigendi Ut omnes praecidantur ambiguitates, priobicrvintuCon· vatisque occurratur sententiis in iis quae rcdicnxiv*Der/· quiruntur circa sa. me. Benedicti XIV Constitutionem De ritibus malabaricis, cunctis pri­ mum innotescere voluit S. C. illam definite praeceptivam esse, ciusque observantiam con­ stanter tenendam. Eiusdem capitula, quantum £“."S S. R. C. 6 Sept. 1845. — Sancti Anobli t*LÎÏÏÏ.S£ in Vado — Legis latae per generale decretum nuiia collocanda editum dic 31 mensis Manii anno 1821 bene R' *qula’ conscius R. D. Paulus Antonius Marchi Cano­ nicus Cathedralis Sancti Angeli in Vado, qua interdicitur apponi vel imagines, vel reliquias Sanctorum super Tabernaculum ubi reconditur SS. Eucharistiae Sacramentum, S. R. C. humil­ lime supplicavit, ut saltem ante eiusdem Ta­ bernaculi ostiolum collocari poscit alicuius San­ cti reliquia, dic quo eiusdem festum recolitur, maxime quum vigeat super hoc ipso immemo­ rabilis consuetudo. R. Omnibus attente consideratis, ac prae­ sertim Decreto in una Congregationis Montis Coronae edito 22 mensis Januarii anno 1701 ad dubium 10, quo prohibetur collocare et re­ tinere, vcl vas florum, vel quid simile ante praedictum ostiolum Tabernaculi, rescribendum censuit: Non licere, ct assertam consuetudinem tamquam abusum eliminandam. 1001 S. C. de Prop. Fide 3 Oct. 1843 (C. P. pro Six.) - Tune. Occid. - Christiani quam­ dam chartae speciem fabricant quam ordinarie vendunt paganis... Cum illa charta cx seipsa sit indifferens ad quemcumque usum, illam pagani nova operatione praeparant ut ad su­ perstitiosa peragenda apta sit. R. Siquidem charta, prout ab utrisque ven­ ditur, per sc et in communi hominum aesti­ matione sit indifferens, ct primario vel directe non referatur ad superstitiosa, non esse inquie­ tandos. Dc venditione chartae quam pa* gani lupcntitioac aunt adhibi­ turi. 1002 Instr. S. C. de Prop. F. 23 Nov. 1845 Dk clero indigena - Neminem profecto latere potest quibus curis ac studiis Apostolica Sedes, pro collato sibi divinitus munere, in id assidue Necessaria ad fidem propagan­ dam tum Episco porum mi»»10, tum cleri indige­ nae institutio. An. G !«4ί 5 4a COLLECTANEA < summo quippe sacerdoti sua munia tributa intenderit, ut Evangelicac legis lumine latius in dies per omnem terram effuso, iacentes ad­ sunt, et sacerdotibus locus proprius praesti­ huc in tenebris et umbra mortis populi aeter­ tutus est; levitis quoque sua ministeria in­ nae veritatis gloriam agnoscerent, susceptumque cumbunt ». Denique non praetereundus Eusebius ab Apostolorum aevo licet remotior, cuius semel vitae verbum firmissime tenerent. Duo enim esse praecipua ac veluti necessaria ca­ apertissimus est qui sequitur locus: (Hist. Ecc. tholicae Religionis propagandae, ct stabilien­ lib. 3, cap. 23). < Cum post obitum tyranni dae instrumenta, missionem scilicet Episcopo­ ex insula Patmo Ephesum rediisset îoannes rum, quos Spiritus Sanctus posuit regere Ec­ ad finitimas quoque provincias rogatus se con­ clesiam Dei, et sedulam indigenae cleri insti­ tulit, partim ut Episcopos constitueret, partim ut Ecclesias integras disponeret, ac formaret, tutionem, tum alia gravissima, tum praesertim Apostolorum ctemplum, ac primitivae Ecclesiae partim etiam ut homines sibi a Divino Spiritu indicatos in clerum quemdam, seu sortem Do­ » ik i testimonium manifestissime evincunt. Sane, ut p conr r. ceteroquin notissima, hic praetermittantur, mini seponeret. Iam vero Apostolorum exemplo et vestigiis quae Sacrae Litterae, ct enucleatius ipsorum Apostolorum epistolae ct acta opportune ac inhaerentes Romani Pontifices universae Eccle­ abunde in rem habent, audire omnino est siae divina auctoritate praepositi, cum semper S. Clementem Romanum S. Petri discipulum, ct ab antiquissimis usque temporibus, tum ac S. Pauli adiutorem et comitem, ita de Apo­ maxime tribus postremis saeculis per Sacram hanc Congregationem sanctissimo propagandae stolis ad Corinthios scribentem cp. i, cap. 44, fidei negotio peculiariter addictam impense? < praedictos (Episcopos) constituerunt, ac dein­ ceps futurae successionis hanc tradiderunt re­ curarunt, ut multiplicatis, quo magis fieri pos­ gulam, ut, cum illi defecissent, ministerium set, Episcopis, erectisque pro locorum oppor­ tunitate Ecclesiis, Religionis incolumitati, ct eorum ac munus alii probati viri exciperent ». Et subsequent! saeculo S. Irenaeus (advers. hac- commodo consultum iugiter esset. Atque hanc reses lib. 3, cap. 3), inquiebat: « habemus saluberrimam providentiae rationem non modo adnumerare eos, qui ab Apostolis instituti sunt ad regiones evangclico semine primum faecunEpiscopi, et successores eorum usque ad nos ». daias, sed etiam ad illas ubi per saeculorum Quin ea fuit initio Ecclesiae de amplificando intervalla, vel haeretica pravitate, vel ethnica Episcoporum numero, deque iis per diversas re­ iterum superstitione invalescente, res catholica giones magis magisque distribuendis sollicitudo, misere periclitabatur, patere studiosissime vo­ ut id mulio ante aetatem suam factum fere luerunt. Quod si nonnullis in locis ob adversas ubique affirmaverit S. Cyprianus his luculentis­ temporum vices magnique momenti causas ti­ simis verbis in epistola 5a. ad Antonianum: tulatos atque ordinarios Episcopos constituere < tampridem per omnes provincias, et per ur­ haud licuit, Apostolicos tamen Vicarios epi­ bes singulas ordinati sunt Episcopi ». Quam- scopali charactere ct potestate auctos ad fidelem obrem S. Augustinus contra Cresconium lib. 3, 18 illic populum regendum mittere non distulerunt, commemorat Episcopos ab ipsis Apostolorum paucisque tantummodo in regionibus ob gra­ sedibus inconcussam seriem usque in sua tem­ viora rerum adiuncta simplices presbyteros ca­ pora perducentes. tholico gregi pracesse passi sunt, eo certe con­ 3 Dt c m inNcc minus cx sacris monumentis evidens silio ac mente ut, cum primum datum esset, toaotu* t >»: compertumquc est Apostolos, missosque ab eis perfecta ibidem ecclesiasticae hierarchiac forma in ultimas etiam orbis partes Episcopos plures instauraretur. quacumque sacerdotes, et ministros initiasse, Porro autem Romanos Pontifices pro su­ atque adeo clerum cx indigenis hominibus ad premi officii sui sanctitate in id aeque omni christianae religionis firmitatem et incremen­ ope atque opera incubuisse, ut, qui in diversas tum instituisse. Hinc S. Ignatius martyr S. Pe­ terrae partes abibant, earumque Ecclesiis prae­ tri discipulus ciusque in Sede Antiochena post ficiebantur Episcopi, ii indigenae cleri institu­ Evodium successor constitutus, variis in Ecclesiis tionem vehementissime urgerent, res est, ut una cum Episcopo presbyteros, et diaconos cuique perspecta, ita multiplici documentorum accurate describit : Studete, inquit in sua ad genere confirmata. Huc revera spectant omni­ Magnesianos epistola n. i3, ut confirmemini gena subsidia in Episcopos remotissimarum in dogmatibus Domini, et Apostolorum... cum etiam regionum pluries collatu ad seminaria dignissimo Episcopo vestro ; et digne contexta erigenda, ubi pueri indigenae sacris deinceps ini­ spirituali corona presbyterii vestri, et secun­ tiandi, ad pietatem ct scientiam informarentur. dum Deum agentibus diaconis. Et in alia ad Huc permulta nationalia collegia eumdem in Smymenses (n. ta) salutat Deo dignum Epi­ finem sive Romae, sive alibi ingenti sumptu scopum, et Deo decorum presbyterium, et ac labore instituta, ct vel a fundamentis ex­ conservos . . . diaconos. Id ipsum de Corin­ structa. Huc peculiares facultates Episcopis et thiorum Ecclesia liquet ex allata superius S. Cle­ Vicariis Apostolicis extra ordinem tributae ; quo mentis priore epistola (cap. 40), ubi sic legitur: scilicet aliquibus praesertim in locis facilior An.C.i^ An. C. î 84S S. C. DE PROP. FIDE esset indigenarum hominum ad presbyterii ho­ norem ct gradum ascensus. Huc demum in­ numerae fere Romanorum Pontificum episto­ lae, et constitutiones, itemque tot ac tanta ipsorum auctoritate per Sacram hanc Congre­ gationem edita documenta et decreta, perspi­ cuum procul dubio testimonium Apostolicae de ista re sollicitudinis in aevum extitura. Perlongum nimis esset pontificias huiusmodi sanctiones singillatim recensere, vel solummodo etiam, serie a primis Ecclesiae sacculis ad nos deducta, commemorare. Salis sil nonnullas hic afferre quae ab Sacrae huius Congregationis origine ad haec usque tempora latae identi­ dem sunt. Itaque iam inde ab anno 1626, laponiae Episcopo mandatum fuerat « ut iaponios, quos necessarios et idoneos iudicaret, ad sa­ cros Ordines usque ad presbyteratum promo­ veret. At paulo post die nempe 28 Novem­ bris annui i63o, generatim quod ad Indos sta­ tutum est < omnino providendum esse, ut qui ex Indis fuerint magis habiles, post diligentem et exactam eorum instructionem, morumque eorumdem per aliquot annos probationem, et in pietate, christianaeque Religionis functioni­ bus exercitationem, ad sacros Ordines usque ad sacerdotium inclusive promoveantur ». Anno autem 1659 immortalis memoriae Pontifex Alexander VII monitos per Sacram hanc Congregationem expresse voluit Vicarios Apostolicos ad Tunquini, Sinarum, et Cochinchinae regna proficientes < potissimam ratio­ nem Episcopos in illas regiones mittendi, fuisse, ut omnibus modis, atque rationibus cu­ rarent iuventutem illam sic instituere, ut sa­ cerdotii capaces redderentur, et ab eis conse­ crarentur , ac suis locis per vastas easdem regiones collocarentur, rem illic christianam summa diligentia iis dirigentibus curaturi » : itaque hunc finem semper ob oculos habere eos iussit, < ut ad sacros Ordines quamplurimos, et quam aptissimos adducerent, insti­ tuerent, et suo tempore promoverent > (i). Similia prorsus habent sapientissimi eiusdem Pontificis Constitutiones Sacrosancti Apostolatus officii 18 Ianuarii i658, et Super cathe­ dram 9 Sept. 1659, ncc non Clementis IX In excelsa, et Speculatores, utraque die 13 Se­ ptembris 1669, atque etiam Clementis X De­ cet Romanum Pontificem 2 3 Decembris 1673 uno ipsoque sensu indicentes: < eo potissimum fine in Sinas, Tunquinum, Cochinchinam, Siamum, et alia vicina regna missos, ibique con­ stitutos esse Episcopos Vicarios Apostolicos, ut ex Christianis indigenis, seu incolis illarum partium instituerentur clerici, et sacerdotes, ac crescente fide, fldcliumque numero, disciplinae ecclesiasticae usus paulatim introduceretur ». Praeterea Innocentius XI Litteris Apostolicis 543 in forma Brevis, quarum initium Onerosa pa­ storalis, circa sinenses Missiones, datis die 1 Aprilis i860, Apostolicorum Vicariorum nume­ rum augendum mandavit, ut amplissimae illae regiones recte et fructuose gubernarentur, et singuli eorum institutioni, et ordinationi natu­ ralium sive indigenarum praecipue studerent. Quid quod Venerabilis hic Pontifex ad in­ digenae deri institutionem memoratis in regnis efficacissime promovendam eo progressus est, ut suis legatis Heliopolitano ac Berilhensi Epi­ scopis inter alia potestatem fecerit cogendi etiam Vicarios Apostolicos, poenis a sacris canonibus inflictis, ad instruendos, et ordi­ nandos clericos et sacerdotes naturales sive indigenas, ut scilicet indigenarum quoque Epi­ scoporum institutioni paulatim via sternere­ tur; quam quidem ipse Pontifex quibusdam in locis iam tum perfici praecepit ? His deinde eodem plane proposito accesserunt Litterae in forma Brevis Clementis XI Dudum felicis 7 Decembris 1703, decretum Clementis XII 16 Aprilis 1736, plures Benedicti XIV Constitutio­ nes, Epistola encyclica Pii Sexti 10 Maii 1775 ac tandem permulta in hanc rem ipsam a SSrtlo D. N. Gregorio XVI , quem Deus diutissime sospitet, per Sacram hanc Congregationem con­ stituta ac decreta. Atqui tamen impensis hisce, et numquam intermissis curis eum non respondisse exitum, quem Apostolica Sedes merito sibi pollicebatur, tristis experientia demonstrat. Silere quidem non licet complures Episcopos, aut Apostolicos Vicarios omni certe laude dignos in Sinis prae­ cipue et finitimis regnis, vel nuper ut datum ipsis fuit, vel iamdiu etiam in cleri indigenae institutione assidue ubcrique cum fructu adlaborare. Atque hinc sane repetendum, imo po­ tius summopere laetandum, quod illic catholica fides ira alte lateque radices egerit; ut tamquam nativa doctrina longo licet saeculorum decursu integra vigeat, ct immota consistat, nec diutur­ nae saevissimaeque ethnicorum persecutiones eam perimere unquam valuerint. Verum obversantur una simul menti, et ab extremis terrae finibus supplices veluti manus ad sanciam Petri cathedram protendere viden­ tur miserrimi tantarum regionum incolae, quos inter, plantata pridem magnis curis vinea Do­ mini, agricolarum inopia, ob neglectam nempe indigenae cleri institutionem, in eo ferme est, ut arescat, aut vix aliquod interdum germen emittens, nascentis adhuc Ecclesiae conditionem praeseferl. Interca illud Dei miserentis auxilio nostris temporibus feliciter evenisse constat, ut vel pene sublatae, vel saltem imminutae admo­ dum sint difficultates, quae rei catholicae fir­ miori, ct magis canonica forma dilatandae ali­ cubi praesertim obstabant ; adeoque ad salutare (i) Instr, ad Vic. Ap. Tunquini, et Cochinchinae anno 1659. An C. 184$ Ab C. i&4$ $44 COLLECTANEA opus properandum evangelica illa verba quo­ dammodo impellant : levate oculos vestros, et videte regiones, quia albae sunt iam ad messem (loan. cap. 4, v. 2 5). Jsciusmodi igitur causae fuerunt cur Sacra haec Congregatio opportunissimum duxerit sin­ gulos Missionum praesides iterum iterumque hortari, ct monere, ut tantum negotium coniunctis viribus impensius persequantur. Quare in generalibus comitiis diei 19 Maii praesentis anni de Pudicheriani conventus deliberationibus agens, ut eximium Episcopum Drusiparcnscm, aliosque probatissimos praesules in sancto, de quo sermo est, proposito magis magisque con­ firmaret, ceteros autem, ubi opus sit, ad lata toties de hac ipsa re decreta pro suo munere revocaret, per hanc instructionem ad omnes Archiepiscopos, Episcopos, Vicarios Apostolicos, aliosque Missionum praesides mittendam, ca quae sequuntur, statuere omnino, ac mandare in Domino existimavit. 1. Et primo quidem omnes ac singuli Mis­ sionum praesides, quovis titulo earum regimen gerant, ita rei catholicae promovendae, et fir­ mandae operam navent, ut ubi adhuc deside­ rantur Episcopi, praefici quantocius possint; ubi vero regionum amplitudo postulat aut sinit, ipsorum Episcoporum numerus, territoriis di­ visis, augeri, Ecclesiaeque ad perfectam hie­ rarchies regiminis formam constitui tandem aliquando queant. 2. Illud insuper aeque studiosissime curent, quod etiam praecipui illorum muneris est, ut ex Christianis indigenis, scu incolis earum par­ tium, probati clerici instituantur, ac sacerdotes initientur; quo scilicet crescente fide, fidcliumque numero, disciplinae ecclesiasticae usus paulatim invalescat, ac religionis catholicae sta­ bilitati prospicietur. Huius rei causa maxime proderit, immo necessarium erit, seminaria con­ dere, in quibus adolescentes, qui a Deo ad sa­ cerdotium vocati fuerint, bene diuque educentur, sacrisque doctrinis imbuantur. 3. Ad omnem vero scientiam, ac pietatem levitae indigenae informandi et in sacro mini­ sterio sedulo exercendi sunt; ita quidem, ut, quod iamdudum Apostolica Sedes in votis habet, ad ecclesiastica quaevis munia, atque ad ipsum Missionum regimen idonei fiant, ct episcopali etiam charactere digni existant. Quae tamen (i) In Litt. S. C. de Prop. F. 12 lunii 1858 ad Vic Ap. Pondicher. haec declarantur : « Statuto proinde missionariorum curopaeanorum, ex Apostolici *·' s;onarn titulo ac dignitate qua ditantur, praccminendae quodam vcluti iure, ab a quaelibet superaddatur distinctio, seu dccanatus gradus, ut presbyteros indigenas in choro aliisque conventibus praecedere debeant, pervacuum esse intelliges, quemadmodum habita ac servita inter apostolicos ipsos missionarios, pro miniteri cvangelici exercitio, ratione ct ordine, in usu iugiter fuisse doces. Interim umeo, firma hac missionariorum apostobeorum, Indigenarum presbyterorum maximi sane momenti res, ut tutior evadat, ct non sine religionis emolumento perfici suo tem­ pore possit, qui ad tantum onus designantur, illi ferendo assuescant oportet. Quapropter, quos ex indigenis clericis Missionum praesides praestantiores censucrint, eos gradatim ad potiora implenda munera instituant, ac suos quoque Vi­ carios pro opportunitate deputare non renuant. 4. Hinc reiiciendus, ac omnino abrogandus erit mos indigenas presbyteros ad cleri tantum auxiliaris conditionem cis merito molestam de­ primendi. Quin potius paulatim, ct, cum fieri prudenter poterit, ca regula inducenda, ut inter evangelicos operarios, sive indigenae ii sint, sive europaci, ceteris paribus, praelationis ordo cx antiquiori Missionis exercitio servetur, atque adeo honores, officia, et gradus illis tribuantur, qui diutius sacro munere perfuncti sint (1). 5. Ad haec compluribus in locis factum est, ut, neglecta et posthabita indigenae cleri institutione, cvangelici iidem operarii laicos ca­ téchistes adiutores sibi in ministerio adsciscerc consueverint; et forsan eorum operam plerum­ que fidei dilatationi perutilem experti sint. At cum non satis consentanee Apostolicac Sedis menti, atque ecclesiastici ministerii rationi id egerint, et graves etiam hac in re abusus ex praedictorum catcchistarum scu imperitia, scu licentia praevaluisse innotuerit, Sacra haec Con­ gregatio singulis Missionum praesidibus man­ dare non praetermittit, ut donec eiusmodi laicorum auxilium, ob cleri indigenae defectum, vel paucitatem necessarium fuerit, viros morum integritate, ct fide omnino conspicuos ad id mu­ neris eligi ac erudiri rectissime satagant. Cete­ rum hac etiam dc causa omnem per eos operam in cleri indigenae institutionem dari iubet, ut nempe progressu temporis, iuvenes potius levi­ tae, ct novus idem clerus catcchistarum officia pedetentim occupent, et diligentius impleant. 6. Quia alicubi in Indiarum etiam regio­ nibus christiani ritus orientales, ac praesertim syro-chaldaicus, subsistunt: ideo missionarii, si quando de iis inter catholicos agetur, obser­ vent omnino Benedicti XIV P. M. sapientissimam Constitutionem, quae incipit Allatae sunt, editam dic 26 Iulii anno iy55. 7. Quod in praedicta Constitutione Sa­ crosancti Apostolatus Officii Alexander VII olim monuit Indorum parochos, ut caverent respectu, praestantia, nil obstare percipies, quominus naturalis idem clerus ita curetur ac foveatur, ut, cum tempus advenerit, prout laudata Instructio et allatae pariter Seminarii (Parisien.) regulae commendant, par esse valeat ad quaevis Ecclesia munia obeunda, quin curopaeanorum operariorum ulterius egeat moderamine. Inter haec vero, ac salva missionariorum apostolicorum praeeminentia, nil item impedire videtur, quominus quaedam, ut ad maiora paretur ct erigatur naturalis idem clerus, indigenis quoque presbyteris inter ipsos praestantia ac decus aliquod tribuatur, habita meritorum sive laborum in vinea Domini ratione». An. C. 1845 Dc ritibui onco* ulibu* in lodiit. In rebut poli, lici» nc te inge­ rant tnittionini. An. C. 1846 Ik piis tocieutibui Instituen­ di». Oc lynodalibu» convenîibu» ceIcbrandii. An. C 1846 S. C. DE PROP. FIDE ullo sese modo ingerere in rebus spectantibus ad politiam saecularem ; quodque pluribus ver­ bis Sacra Congregatio in sua ad Vicarios A po­ stal icos apud Sinas instructione commendavit ; id graviores nunc ob causas monendum est at­ que inculcandum, ne missionarii inter diversa­ rum gentium regimina versantes, saecularibus atque politicis se negotiis immisceant, studiove partium, atque nationum scindantur: sic enim ct ab evangelicis regulis discederent, et propriam vocationem pessundarent, et se fortasse ac re­ ligionem in discrimina multa coniicerent. 8. Postremo Sacra eadem Congregatio me­ moratos Missionum praesides vehementer in Domino hortatur, ut non minori sollicitudine ad alias utiles admodum atque etiam neces­ sarias institutiones animum convertant, sibique subditos operarios ad cas adducant ; ne quid nimirum desit, quod ad apostolici ministerii perfectionem, et animarum salutem ubique ma­ gis procurandam conferat. Eiusmodi profecto sunt peculiares quaedam orandi studio, ac poenitentiae rigore commendatae societates , aliaeque ad exercenda misericordiae, et Chri­ stianae charitatis opera saluberrimae institutio­ nes, ex quibus catholica fides permulta hausisse emolumenta gloriatur. Inter haec vero summo­ pere, et in primis omnino curanda est religiosa atque etiam civilis puerorum, ct puellarum edu­ catio, qua nil validius ad ipsius catholicae fidei incrementum, perennitatem, et decus fingi un­ quam aut excogitari potest. Proinde nil pror­ sus omittatur, ut optimis comparatis praece­ ptoribus, ac piarum feminarum sodalitatibus in­ vectis, ad erudiendam iuventutem ubilibet, quoad poterit, scholae et gymnasia aperiantur. Atque in id praeterea vigilandum sedulo erit, ut mis­ sionarii fideles populos in iis etiam quae so­ cialem vitam spectant recte imbuendo, atque informando, ad cvangelicae doctrinae tramites ac indolem eorum labores ct artes dirigere haudquaquam detrectent. Ex his autem omni­ bus quae catholicae religionis propagationi, ac stabilitati mirifice profutura persuasum cui­ que esse debet, ca sensim cx locis ipsis tem­ poralia quoque commoda Missionibus obvenient quae imminutis, aut forte etiam deficientibus, ob temporum vices, exteris subsidiis, illarum necessitatibus sublevandis sufficiant. Operam de­ nique impendant quotquot sunt Missionum praesides, ut quod ad fovendam fidei, ac di­ sciplinae unitatem plurimum interest, synoda­ les saepe conventus celebrentur, unde maxime fiet, ut una cadcmque sit operariorum agendi atque administrandi ratio, et studiosissima ani­ morum coniunctio: neque in illud etiam adla- borare grave sit, ut ad necessarium inter S. Se­ dem, ac Missiones vinculum servandum, expe­ ditiores, facilioresque communicationum viae in dies pateant. Quam quidem Sacrae Congregationis Instru­ ctionem SSfTio Domino Nostro Gregorio divina providentia PP. XVI per infrascriptum Sacrae eiusdem Congregationis Secretarium relatam in audientia habita die 12 Novembris, Sanctitas Sua illam benigne in omnibus adprobavit, ct omnino servari mandavit. (1) Scilicet: Ad propriam fixi seu localis altaris ra­ tionem non sufficere firmum terraeque fixum funda­ mentum, nisi ita stabiliter pars inferior cum superiori mensa connectatur, ut unum simul compositum efficiant, (2) Videlicet: Altare portatile haberi et esse quod licit stabilem parieti terrasque affixam structuram exhl· beat, eius tamen mensa unum corpus non constituit cum subiecta lapidum strue, et cuius superposita mensa storsim a reliquo aedificio consecratur, et si mensa ista amovetur a sustentaculo cui aptatur, consecrationem non amittit. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol I. IOO3 S. C. S. Officii 14 lanuar. 1846 - Tghb- An bonzut id fidem venient Klano et Kianosi - Bonzus (quidam) ethnicae postit lucra an· lea acquitta re­ superstitionis erroribus nuntium mittere, et san­ linere. ctae catholicae Ecclesiae nomen dare paratus, petit; Ut sibi liceat retinere quae antea perce­ perat in ethnico officio quod gessit, quaeque in medicae artis exercitio comparaverat. R. Non esse inquietandum, dummodo aliun­ de non intervenerit certa iniustitia. Et re qui­ dem vera nullum excitandum dubium quoad medicae artis emolumenta, cum mercedis locum obtineant. Quae item ab ethnicis sacerdotali munere sibi bonzus quaesivit, quamvis super­ stitioso e fonte manaverint, legitime tamen ei­ dem obvenisse videntur, utpote quae fuerint pa­ ganae gentis propria, eiusque consensu suis sa­ cerdotibus honorarii loco attributa. lure autem meritoque praclaudato decreto est limitatio su­ perdicta dummodo aliunde non intervenerit certa iniustitia. Justitiae siquidem e data : Suum cuique reddendum; Quod tibi fieri non vis, al­ teri ne feceris, ab ipsa naturae lege manantia, ubique gentium vim obtinent. Si quae igitur bonzus sive in medicae artis, sive in sacerdo­ talis officii exercitio se certo noverit iniuste per­ cepisse, restituat domino, vel eius heredi, necessc est; aut, si uterque incertus sit, pauperibus eroganda, quorum nomine venire idem bonzus cx facti specie minime videtur. 1004 S. C. Indulg. 20 Martii 1848 — Mbchlinikv. — t. An in resolutione data a S. C. In­ dulgentiis Sacrisque Reliquiis praeposita die î 5 Decembris 1841 ( V. n.q44) per verba altarefi­ xum seu locale intellexit altare fixum prouti supra ex scriptoribus de rebus liturgicis defini­ tum est (1). 2. An vox altare portatile in eadem reso­ lutione habeat eamdcm significationem quam cx eisdem scriptoribus superius indicavit orator (sacrorum canonum professor) (2). Dc slttn 6x0, etporutili. in or­ dine id privile­ gium. Ad. C. 546 COLLECTANEA R. Ad r. S. Congregationem intellexisse ditare fixum quidem quod a loco dimoveri non possit, sed non tamen cuius superior pars sive mensa sit ex integro, lapide vel adeo calce con­ juncta ut lapis consecratus amoveri non pos­ sit; secus enim diruto altari, quod privilcgialum concessum erat ob alicuius Sancti imagi­ nem, post novam constructionem novo indigeret privilegio. Ad 2. S. Congregationem intellexisse altare ut dicitur viaticum, quod constat tantum cx unico lapide integro tantae magnitudinis, ut calicis pedem cum patena, saltem quoad maio­ rem partem, capere possit, vel quod de uno in alium locum transfertur. 1005 Pttdi îll Con•Utalto pro Iq. Jii» fikndHer *d Stn*» Litt. S. C. de Prop. F. 28 Aprilis 1846 (ap Vrc. Ap. Tumk. Occid.) — Ad removen­ dam omnem ambiguitatem, ac petitionibus tuis annuens, Sanctitas Suu, ad sinenses finitimasque sive orientales regiones, Constitu­ tionem s. m. Pauli III extendere dignata est, ita ut eiusdem sanctiones, quoad Indorum etiam baptisma, tuto e nunc in Missione ista servare liceat (i). 1006 t>c ♦ilote dette· lorum «t retpoD•inc an» Sacr<*« > '· Contre· be neophyto η«ι . pnet lut p<< a onnn ρήσ­ η» ςοβαςΙ· ioftJdti ftpndii* te« c».m «liera ialdeh rcaïucrt FtÜL I stianam fidem amplexus Bertham interpellavit an vellet ad ipsum redire, et ad Christi fidem converti, aut saltem cum eodem pacifice ct si1 ne contumelia Creatoris cohabitare; qua utrum­ que recusante, Titius dispensationem petiit ut cum Sara, quae Christiana quidem feri non vult, sed cum eo sine contumelia Creatoris habitare consentit, rem mere et m itrimonium contrahere valeat. Qua in re, ac utrum dis­ pensatio concedi queat, missionarios inter sc dissidere narras. Mature tamen omnibus per­ pensis, iis omnino assentiendum ducimus qui, per dispensationem , Titius cum Sara matri­ monium contrahere posse existimant. Quamvis enim, ex recensitis responsis iussu Clementis PP. XIII, anno 1659, a Supr. Inquisitione la­ tis, Titio eo in casu nonnisi fidelem sponsam ducere licitum eruatur, id tamen pro communi regula traditur, seu prout de iure, ut scilicet innotescat quid liberum per se cuique sit, se­ cluso quovis induito, ac generarim loquendo. Cum porp dispensationis Apostolicae ratio ha­ beatur, per eam cessante disparitatis cultus im­ pedimento, Titius utique Saram ducere, etsi in­ fidelem, iure poterit, et cum ea nubens a vin­ culo prioris coniugii solutus dicendus est ac si fideli nupsisset. Illud porro animadvertendum erit, in casibus particularibus, utrum quandoque expediat eiusmodi dispensationem concedere; quod sane, attentis locorum, temporum ac per­ sonarum circumstantiis, prudenti arbitrio relin­ quitur illius qui praedicta dispensandi facultate ab Apostolica Sede ditatus fuerit. An. C. 1846 S. R. C. 27 Maii 1846 — An decieta a Sacra Rituum Congregatione emanata, et respon­ siones quaecumque ab ipsa propositis dubiis scripto formicer editae, eamdem habeant au­ ctoritatem ac si immediate ab ipso Summo 1008 Pontifice promanarent, quamvis nulla facta 1 fuerit de iisdem relatio Sanctitati Suae. S. C. S. Off. 8 fulii 1846 ,r5* Ιηηpuoiici· ήϊΚ!ΐ· f — Marianopol. .clurum R. Sacra Rituum Congregatio, ad Vaticanum — i. Sc un curato, che riceve dalla S. Sede tioncm. subsignata die coadunata in ordinario Coetu, un induito di pubblica Indulgenza per la sua audito a subscripto Secretario fideli relatione, parrocchia, possa pubblicare ΓIndulgcnza, senza expositisque rationum momentis, ct diligenter chc il Vcscovo dioccsano abbia visato 1’indulto, consideratis, rescribendum censuit : « Affirma­ c ne permetta la pubblicazione. tive ». Atque ita rescripsit. 1 2. Sc un sacerdote in buona coscicnza possa "quoad fare stamparc, e vendere libri devoti titracn- ctenw,ct re­ 1007 done un vantaggio per compcnsarsi dcllc spese non solo, ma anche dcllc fatichc sue, c del Instr. S. C. de Prop. F. 28 Maii [846. — rischio cui si cspone di sotfrirne danno. Siam — Expendimus quod Siamensis Missionis 3. Se il medesimo sacerdote dagli utili di operarii solvendum dubium proposuere; erat quel negozio abbia intcnzionc di servirsene a autem: Titius infidelis, post repudiatam Ber­ vantaggio dc* poveri giovanetti, possa ciô fare. tham coniugem suam infidelem, aliam duxit Sa­ 4. Sc un prête, o una comuniU religiosa ram nomine, etiam infidelem, quacum per de­ non ha facilmcntc i mezzi di mettere u frutto cem et amplius annos convixit, file dein chri- il danaro, possa impiegarlo nc* Banchi (si sup(1) In Conn. Pauli PP. 1Π pro Indiis Occidentalibus an t S 37 quae incipit Altiluda divini consilii (T. n. 114) haec habentur · otatoimus ut qui in posterum, extra ur• xemem necessitatem, sacrum Baptisma ministrabunt, • ca observent quae a dicta Ecclesia observantur, one« ralli saper hac tali necessitate conscientiis eorum, • extra quam qu dem neccsshatem in sacro Baptismo • haec quatuor observentur ; primum, aqua sacris actio* ■ nibus sanctificetur; secundum, catcchismus et exor* « cismus fiat singulis ; tertium, sal, saliva, capella ct « candela ponatur duobus vcl tribus pro omnibus utrius· « que sexus tunc baptizandis ; quartum, Chrisma pona« tur singulis in vertice cipitis, et oleum catcchumc« norum ponatur super cor viri adulti, puerorum ct • puellarum; adultis vero mulieribus ponatur in Illa «c parte quam ratio pudicitiae demonstrabit ». An. C 1846 Circi uiorai. Circa vectiga­ lium lolutioocm. Circa dierum fcttorum obacrTinliim. Circa applica­ tionem Indulgen­ tiae altaria privilegiati. S. C. DE PROP. FIDE pone pubblici) o darii in mano a persone par­ ticulari coi frulto cassato dalla legge. 5. Sc sia lecito d’impicgarc il danaro a un intéresse maggiore di quello fissato dalla legge, per es. a 2 5 ovvcro anche a 5o per 100? 6. Se in coscicnza si possa obbligare il mutuacario a dare un premio per es. di 25 per 100, richicdendo Tobbligo in iscritto dcl1’intercsse legale sulla somma imprestata c dei premio. 7. Pietro domanda a Paolo 5o scudi in prestito : si ricusa Paolo , ma dice a Pietro ; vendimi il tuo cavallo, che io te lo pago 5o scudi ; e Pietro acconsente alia vendita. Poco dopo Paolo conoscendo, chc Pietro ha bisogno del cavallo, gli fa offerte di rivendcrlo a lui per cento scudi, a condizionc perô di pagarli dopo un anno con 1’intcresse legale, e Pietro vi acconsente, e ne sottoscrive I’obbligazione. Si domanda sc Paolo in tale transazione abbia aggravato la sua coscienza. 8. Se i confessori in Canada possano ragionevolmcntc negare Tassoluzione ad un uomo, che prende in prestito dalle Banche il danaro a 6 per 100, da rcstituirsi fra lo spazio di tre mesi; indi lo impiega con altre persone a I ungo crîdito per esempio di uno, o due anni, impres tan do 5o scudi per una scritta obbligatoria di cento, sulla quale esige Γinteresse le­ gale del 6 per 100. 9. Se sia lecito comprare un credito scritto e sicuro pagabile fra un dato tempo, per esem­ pio di un anno, dando la met! del credito ad uno chc si trova in bisogno di danaro con­ tante. 10. λ) Un sacerdote presta una somma di danaro ad un mcrcadantc da mcttcrc in com­ mercio, a condizionc di aver parte nel profirto senza frammischiarsi nel negozio, c chc il suo denaro gli venga restituito al tempo fissato. Si domanda sc ciô sia lecito. b) Sc sia lecito adoperare mezzi per non pagarc i diritti di dogana imposti dal governo suile merci portate da altri Stati. 11. Essendo entrate le dette mcrcatanzic nello Stato, se sia lecito comprarle. 12. Nel caso chc si rispondcssc aifermativamentc al n. toô), si domanda sc sarebbe un giusto motivo di modificare la risposta, pen­ sando allo scandalo che ne prcndcrcbbc il go­ verno protestante a carico della Chiesa cattolica. 13. Sc per I’adcmpimcnto del divino precctto di santificarc la Domcnica basti ascoltare la Mcssa, cd anche la sola Messa bassa. 14. Si domanda infine sc un sacerdote il quale applica la Messa per una persona vivente celebrando ad un altare privilegiato, possa ap­ plicare rindulgcnza dell’altarc ad un’anima del purgatorio. R. Ad i. Negative. 547 Ad 2. Si agatur dc libris, quorum sacer­ dos qui typis mundare optat est auctor, li­ cere; si autem agatur de libris ab alio com­ positis, vel aiias editis, gencratim loquendo non licere, sed in casibus particularibus rem conferat cum suo Ordinario, eiusque stet iudicio. Ad 3. Stet iudicio Ordinarii. Ad 4. ct 5. Dentur decreta una cum responso S. Congr. de Prop. Fide: < Decretum Feriae IV « 3r Aug. /<£?/·-Propositis dubiis sequentibus < Capituli Collcgiatae Lucani : Se Id necessaria < onesta sostenta^ione sia un sufficiente titolo di < dare ii denaro ad interesse, e se questo titolo « supposto ammissibile si possa estendere anche < alie chiese, monasteri ed altri luoghi pii; ErTii < DD. dixerunt : Non esse inquietandos et ac· < quiescant, dummodo parati sint stare manda· « tis S. Sedis >. — < Responsum S. Congrega· « tionis de Prop. Fide ad Vicarium Apostolicum < Mogol anno 1828 super dubio respiciente i « rinvestimenti fatti ai mercanti del danaro < appartenente ai legati pii ». — Eadem S. C. respondendum decrevit Vicario Apostolico cum instructione ut sequitur: « In quanto poi a ciô « che si dice del denaro di questi legati pii < chc per maggior commodo suol darsi ad in< teresse ai mercanti, ad evitare qualunque pe« ricolo di usura, dee V. S. procurare, per < quanto puô, di fare osservare gli ordini più « volte dati da questa S. C. i quali portano « che il denaro dei legati pii non si dia ad < intéresse a persone particolari, nè s’impieghi < in commerci eventuali, ma che se nc com> prino béni stabili, o che sopra béni stabili si < metta a frutto formandonc cioê regolari c < legittimi censi. Che sc nonostante le suc < premure vedrà che il danaro gia dato ad in< teresse ai mercanti si continuera a lasciare < nelle loro mani, o ben anche se nc dl loro « del nuovo, formando altri simili contratti, < non deve Elu mettersi in pena ncppurc per « questo, né deve inquietare chi diede o riceve « il denaro in tal modo, poichè prescindcndo < anche dai titoli di lucro cessante o di danno < emergente, è chiaro da quanto Ella espone < chc questo denaro dato cosï e senza cauzione « ai mercanti corrc un gran rischio di perdersi. • In fatti Ella aggiunge chc una grande quan< tita di simili fondi (in denaro) si è perduta « appunto per essersi dati nelle mani dci mer« canti, quali alla fine hanno fallito. Ora è sen« timento d’innumerabili tcologi, corne attesta « il B. De Liguori lib. 3, § 761, che quando < la sorte corrc un vero c straordinario péri· « colo, si puô a titolo di esso esigerc un cor< rispondente e proporzionato intéresse. Per di < lei chiaro lume le riporto qui un decreto di « questa medesima S. C. di Propaganda, chc < ad istanza dei missionari Regolari della Cina « fu pubblicato nel 1645 con approvazionc della « s. m. d’Innoccnao X e con ordine del mede- An. C. 1846 An. C. 1846 548 COLLECTANEA « simo che fosse da tutti quoi missionarî osscr- 1 dove i contracnti in forza dcllc leggi imperiali sanno che restano obbligati a far tutti i futuri « va to. II dubbio c riferito in questi termini: figli russi (scismatici). « In Sinarum regno lege stabilitum est ut in 2. Se possa ii missionario, dopo che detto « mutuo triginta pro centum accipiatur absque matrimonio e stato benedetto dai prête russo, « respectu lucn cessantis et damni emergentis. « Quaeritur u'rum Christianis licitum sit pro ubbidirc senza peccato alia Icggc dell’Impero « pecuniarum mutuo, licet non interveniat Iu- chc ordina di fare coi nuovi sposi una specie < erum cessans et damnum emergens, praedi- di sccondo matrimonio, venendo con cio u ra< ctam triginta pro centum quantitatem lege , titicare il matrimonio gia benedetto alia chiesa < taxatam accipere. Et causa dubitationis est i russa. 3. Sc dopo tal matrimonio possa ammet« quia in recuperanda pecunia est aliquod pc« riculum quod qui accipit mutuum fugiat, tersi la parte cattolica al riccvimcnto dei SS. Sa­ < vel quod tardet m solvendo (cum detrimento j gramenti, sebbene in forza delle leggi imperiali « scilicet mutuantis) vel quod necesse sit coram ' non vi sia più spuranza di separazione dalla < iudice repetere, vel propter alia huiusmodi. . comparte, nc di fare alcun figlio cattolico. < Resp. Censuit S. C. ratione mutui imme- 1 4. Se possa mai convalidarsi simii matri­ < diale et praecise nihil ultra sortem principalem i monio, in cui ritrovinsi le circostanzc suddette « esse accipiendum. Si vero aliquid recipiant cioê di non potersi separare dalla comparte < ratione periculi probabiliter imminentis, prout | erctica, di non potcrgli neppure suggerirc di < in casu, non esse inquietandos, dummodo convertirsi, e molio meno di poter fare alcun < habeatur ratio probabilitatis periculi, et qua- 1 figlio cattolico. < litatis eiusdem, ac servata proportione inter 5. Se debba obbligarsi in coscicnza il con* periculum et id quod accipitur >. iuge cattolico, che non è suddito russo a porAd o. Quoad praemium, generaliter loquen- tarsi in altro dominio, dove non esistono tali do non licere. Quoad intéresse legale, provisum leggi, sebbene con suo incomodo affine di torre in quinto per decreta. simili ostacoli per la convalidazione dalla sua Ad 7. Affirmative. , prole. Ad 8. Affirmative iuxta exposita. R. Ad i. Matrimonia dc quibus agitur, ta­ Ad 9. Negative. | metsi sint illicita, tamen ut valida esse haben­ Ad 10. a) Non licere, et consulat Consti­ da, ubi nullum aliud interveniat canonicum tutionem Benedicti XIV latam dic 25 Februa- dirimens impedimentum. rii i74t (1). Ad 2. Non prohiberi Praefectum missionis, Ad 10. b) Consulat probatos auctores. quin praesentiam suam materialem exhibeat, Ad ii. ia. 13. Consulat probatos auctores. ut audito utriusque partis consensu, pro suo Ad 14. Negative, et dentur decreta, scu officio actum valide gestum in matrimoniorum 1. Constitutiones Apostolicac Summorum Pon­ librum referat; curet tamen diligenter ne per tificum Alexandri VIII, Clementis IX, et prae­ illam mere materialem praesentiam detur oc­ sertim Innocentii XI, qui suorum praedecesso­ casio credendi quod per id licitum habeatur rum doctrinam confirmans, declaravit in Brevi matrimonium benedictum a sacerdote schisma­ •ub dic 4 Maii 1688 promulgato: Quando- tico, ct caveant semper ab illicitis huiusmodi cumque sacerdos aliquis Missam pro anima, matrimoniis ullo suo actu approbandis, mul­ quae Deo in charitate coniuncta ab hac vita loque magis a sacris precibus, ct ab ecclesia­ migraverit, ad praedictum altare (privilegia- stico quovis ritu iisdem admiscendis. tum) celebraverit, anima ipsa de thesauro Ec­ Ad 3. Praevia absolutione a censuris ct clesiae per modum suffragii Indulgentiam im­ impositis poenitentiis salutaribus partem catho­ petrabit. — 2. Propositio damnata ab Alexan­ licam postquam, facti poenitens clara dederit dro VII: Duplicatum stipendium potest sacerdos poenitentiae signa, et dummodo serio proponat pro eadem Missa licite accipere, applicando sc curaturam pro viribus coniugis conversio­ petenti partem etiam specialissimam, fructum nem, ct totius prolis in catholica religione edu­ ipsimet celebranti correspondentem. cationem, ad sacramenta admitti posse, et non esse locum separationi. Ad 4. Provisum in praecedentibus. 1009 Ad 5. S. Congregatio non censuit actum fore prudentiae, ut missionarius indistincte sua­ t>< MKriMeÜt S. C. S. Officii 5 Aug. 184.6 — Gkor- deat, et multo minus obliget pariem catholi­ ■hill wis ■cam, ut in aliam ditionem sc transferat, ob caUbefico hmw· *>ut — 1. Se debba tenersi non solo come ilv· co0tf«cm Hgravissima incommoda, quae multoties timeri C· €»·.·! cat bo ■ lecito, ma ancora come invalido il matrimo­ possent. Quoad reliqua provisum in antece­ pt»h· ml«» nio che si contrae da una parte cattolica, c iep< Γ titra russa alia presenza del ministro cretico, dentibus. iaefttc. (I) Id est Constitutio Apoilcticat urvifaffr contra clericos negotatores. An. C. An. C. x«47 S. C. DE PROP. FIDE 549 scanso di gravi incomodi per le popolazioni ΙΟΙΟ per la perdita del tempo c del danaro, che vi spendono inutilmencc, se dovesscro rimandarsi ' J £K hPuuruni θ* 22 ^br. 1&47 ChSOMANKS. indictro, ed a scanso anche di forti lagnanze s>. Crocl» · Re-— An praxis separandi Reliquias SSrtiae Cru- chc nc nascercbbcro, possono prendersi le loro X‘Sind0’ cis D. N. I. C. a Reliquiis Sanctorum sit ac­ testimonianze sui legale assioma che Nemo curata ct retinenda. praesumitur malus nisi probetur? R. Affirmative: ct ad Emum Praefectum ad 4. Succedendo anche bene spesso il caso mentem. Et mens fuit quod scribatur tam Effio chc in seguito dei fatto stato libero, per qualUrbis Vicario, quam Rffio Sacristac Capellae che contraria circosunza datasi agli sposi, non Palatii Apostolici, ad quos pertinet custodia ha più luogo per allora il matrimonio : pas­ sacrarum Reliquiarum, ut in vigorem revocentur sato uno due o tre mesi senza etfetto, dovranno decreta alias edita pro separatione Reliquiarum essi tornare a fare lo stato libero per detti SSffiac Crucis a Reliquiis Sanctorum. uno due o tre mesi, trattandosi specialmente di basso ceto e di persone non cognite alia IOXI Curia per esserc di diversi paesi? 5. Esscndo in moite diocesi invalso Tuso ,S· C' S· Oiricil 24 Febr' lS47- — I. Nel che nelfcsamc degli stati liberi si riccvano le dc una ubero quarto ultimo paragrafo dei suddetto Decreto deposizioni dei soli uomini, e dicendosi nel ‘n: ,r( J jo ^UgUSfj ιύγο; V. n. 192) si dice: < Fides sullodato Decreto testes senza eccepirne le don­ « aliaquc documenta, quae producuntur dc parne, possono sentirsi anchc le donne? « tibus, non admittantur nisi sint munita sigillo 6. Non rare volte suol pure awenire che < ac legalitate Episcopi Ordinarii, ct recognita un uomo o donna si trovi domiciliate in al­ < saltem per testes, qui habeant notam manum tro paesc da quello d’origine perfino a dieci « ct sigillum ». Sc non sono esse fcdi documenti i e piu anni, tuttoche partita dalla sua patria, ο muniti del sigillo dell’ Ordinario, ma del sigillo altra citta o paesc, gil adulta. Bastera che e firma del solo parroco, e tal firma c tal si- provi la liberti di detti dieci e più anni pas­ gillo, sia di parroco della diocesi, sia di par­ sait nel paese del suo ultimo domicilio, o con­ roco estranco, c ben conosciuta da uno o più verri pure (null’ostante un si lungo tempo di ufficiali della Curia, come dai canccllierc o so- assenza dalla sua patria, o suo primo paese) stituito, possono ammettersi ? Ed in caso nc avcrc anche le fcdi di stato libero di questa ο gativo, a conosccrsi sc il sigillo o firma sia questo per maritarsi ? dei parroco scriventc, basta la testimonianza 7. Finalmente ncl penultimo § dei sud­ del padre o madre dello sposo o sposa, o di detto Decreto si prescrive: « Et huiusmodi exaaltri dclla di lui o di Ici famiglia? < minibus debet intéresse... extra Urbem vel 2. < Ncl terzo ultimo § del Decreto si pre­ « Vicarius Episcopi, vel aliqua aha persona scrive: < Pro testibus in hac materia rccipian« insignis ct idonea ab Episcopo specialiter dc« tur magis consanguinei quam exteri, quia < putanda ». Per le parole persona insignis et idonea possono intendersi i Vicarii Foranci coi « praesumuntur melius informati >. Sotto la parola consanguinei possono intendersi i proloro canccllieri, benchè questi non abbiano la facolta di rogare, accordata solo al cancellicre pri genitori, abbenchè si scorgano talvolta in­ vcscovile? Ed in caso negativo puô attendersi téressât! al disbrigo del matrimonio, per cui si la consuetudine in contrario ? csibiscono essi stessi, o si fanno indicare dagli R. Ad i. Quoad primam partem, Affir­ sposi medesimi ad attestare sulla loro liberti mative; quo tamen in casu apponatur legalidi stato? E sc in mancanza dei genitori fatas a Curia Episcopali. Quoad secundam par­ ccsscro le loro parti o fratclli, o zii, potranno tem : Provisum in prima. questi nclla conosccnza o supposto di tale inAd 2. Affirmative. teressamento sentirsi in qualitl di testimoni? Ad 3. Servetur Instructio. 3. Ncl predetto § verso la metà si aggiunge: Ad 4. Generatim affirmative; in casibus « Et notarius exacte describat personam testis, « quem si cognoscat, utatur clausula: mihi bene vero particularibus, prudenti arbitrio Episcopi, Ad 5. Affirmative. « cognitus ; sin minus, examen non recipiat, Ad 6. Quoad primam partem, Negative. < nisi cum persona testis aliqua alia compaQuoad secundam partem, Affirmative. < reat cognita notario, et duae attcstcniur dc Ad 7. Quoad primam partem, Affirmative; < nomine ct cognomine ipsius testis >. AvvcVicarii tamen Foranei transmittant acta ad Cu­ nendo che in una dioccsi siano diversi c lontani paesi, c siavi 1'uso chc gli sposi mandino riam Episcopalem, cuius est expedire fidem status liberi. Quoad secundam partem, Provi­ o porcino seco loro duc testimonî per lo più sum in prima. incogniti al canccllierc, ad anchc incogniti spessissime volte nclla cittl di vcscovile residenza, non ritrovandosi persona chc li conosca, a An. C. 1847 An C» 1*47 COLLECTANEA 55ο An. C. ity monibus praeservetur. Talis consuetudo nullo modo per falsam eorum religionem praescripta r\- f.re u c rro Deer. S. C. de Prop. F. r 2 Martii 184.7. videtur, et a multis non observatur; videtur ί il· Inter facultate» concedi solitas missionariis apo· ergo esse caeremonia civilis, cui admisceri quas­ .u ♦ ,^xi.Aiac stolicis ex régulai ibus Ordinibus desumptis, ea dam superstitiones apud paganos ncccsse est. quoque numero undecimo repentur < deferendi, Sed nunc quaeritur: 1. Quando bonzii iam abierunt venitque « nimirum, recipiendi ac expendendi pro suis < urgentibus ac aliorum necessitatibus pecunias, tempus vacandi conviviis, christiani (praesertim < quae a piis benefactoribus ipsis fuerint obla- si a magnatibus invitantur) possuntne partici­ < tae, vel alio legitimo modo ad cos pervene- pare istis conviviis? Usque modo non prohi­ buimus quando sine comoediis lusibusque in­ < rint ». Licet vero, si indulti tenor rite per· spiciatur, eatenus tantum observantiae regularis honestis fiunt. 2. Apud quosdam Christianos, et praecipue severitas relaxetur, quatenus necessitas vel uti­ litas ipsius missionis id exigant; attamen, at­ neophytos, observatur etiam consuetudo radendi pueros ct puellas, servando ipsis cirrum in ver­ tento praesertim severiori institutu cui Minores, Cappuccini vulgo nuncupati, sunt addicti ; ae­ tice, quem suo tempore radunt, sed modo se­ quo amplior pluribus antedicta facultas visa quenti : Mane cum comitatu adducunt ad eccle­ est. Proinde, ad praecavendos saltem abusus siam puerum vel puellam, pro quo vel pro qua parentes petierunt Missam ; qua finita, sacerdos ne, dum missionibus praefati regulares vacant, Instituti spiritum amittant; opportunum fore benedicit ipsi secundum formulam Ritualis Ro­ ducitur arctioribus limitibus camdcrn facultatem mani, et postquam ad dumum reduces fuerint, coarctari : idque etiam R. P. Fr. Vcnantius ab dignior inter notus et amicos cirrum sine ulla Augusta Taurinorum, vices Procuratoris Gene­ caeremonia radit; deinde parato vacant convi­ vio, parentesque colligunt pecuniam quam ipsi ralis modo gerens, enixis precibus postulavit. Sacra proinde Congregatio, referente infra- conviviis in simili circumstantia expenderant. scripto Archicpiscopo Thessalonicensi Secreta­ Vicarii Ap. praedecessores mei illud permise­ rio, primo quidem monendos duxit missionum runt, sed cum quadam repugnantia, ct quia illarum Praefectos ut peculiarem dc missionariis inter confratres sunt quidam qui illam caere­ moniam reprobare videntur propter quamdam sibi subicctis curam gerant, ac sedulo curent nc, pro locorum ac personarum adiunctis, ea iisdem similitudinem cum illa quam exercent pagani, desint, quae requiruntur non modo tempore ideo consulendum esse duximus, ct si, ut puto, quo in missionibus degant, sed etiam ut, cum tolerari possit tuta conscientia, illam christia­ ptovincias iidem iterum petant, iter conficere nis permissam esse declarabimus. valeant. Censuit vero missionaries saltem prae­ R. Ad i. Occur decretum Congr. Particul. dc fati Ordinis tum hactenus ad Missiones de­ Prop. Fide mensis Martii 1817, hoc est: Non putatos, tum etiam m posterum deputandos licere adesse tonsioni capillorum; et quoad antedicta facultate uti debere dependenter pror­ eleemosynam et mensam, non licere, si haec sus a Missionis Praefecto, vel altero missionario, habeatur ut partes religiosae caeremoniae; si qui in singulis stationibus praesit, ita ut dati et autem habeantur pro laetitia familiae, licere. accepti rationem reddere iisdem teneantur. Ad 2. Monendos ut se abstineant. Hanc vero S. C. sententiam SS. I). N. Pio Divina Providentia Papae IX ab eodem Secre­ 1014 tario dic 28 Februarii huius annni relatam, S. C. S. Officii 17 Martii 1847 — Siam Circa »enmrom Sanctitas Sua in omnibus probavit, illamquc . . r» ' . .. . ' . emptionemd — In Siamcnsi Regno triplicis generis sunt manomhsioacm servari iussit. servi: — 1. Servi irredimibiles qui sine spon­ sore venduntur. Si forte moriantur, pretium IOI3 illorum a nullo exquiri potest, ct penitus per­ h< ocrcmoaia S. C. S. Officii r 7 Martii t8Π — Siam — ditur. — 2. Captivi quos rex elargitur, vel loot*ante capllmandarim inter sc partiuntur, ct, si moriuntur tarera qhtd *44- Est apud sinmcnses consuetudo radendi pueros ct puellas a tenerrimi aetate, conservando cir­ eodem modo perditur illorum pretium, quod a rum in vertice capitis; quando vero pervenerunt lege taxatum est ad centum ct quinquaginta ad octo annos ct supra (aliquando differunt us­ circiter francos. — 3. Servi redimibiles qui sub que ad sexdccim annos), tunc parentes vocant sponsore emuntur, ita ut, si fugiant, sponsor vel solvit pretium, vel in fugitivi locum suc­ bonsios ad orandum ct aspergendum aquam superstitiosam super puerum vel puellam; post­ cedit. Si moriuntur, ordinarie dimidium so­ ea radunt cirrum, vacantquc conviviis ct co­ lummodo pretium n sponsure exigitur. Secun­ moediis, parentesque colligunt pecuniam a suis dum leges siamenses opera illorum servorum noti* et amicis. Omnes siamenses quos consului in locum usurae reputatur, ct, quando redimunt mihi dixerunt aspersionem hanc co fine fieri ne se, integrum pretium solvere debent domino. puer vel puella insaniat, et ut a morbis aut dae­ His positis, quaeritur: 1012 551 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1847 1. Utrum christiani possint emere servos irredimibiles, vel non. 2. Vel saltem possuntne cum tacita inten­ tione ipsis relaxandi de pretio suo pro rata parte illorum operae? 3. Quando autem opera adaequabit pretium, debentne illos dimittere liberos, vel possuntne illos servare ut filios adoptivos, ipsis invitis, humaniter illos tractando ? Aliquando evenit quod isti servi procreant liberos in sua servitute: quando autem isti filii servorum, facti adulti, volunt c domo domini sui exire, debent solvere domino pretium edu­ cationis, centum circiter francos. Porro: 4. Christiani possentne exigere istud pre­ tium in compensatione alimentorum in pueritia expensorum ? Admodum difficile esc determi­ nare quantitatem pretii relaxandi, operae servo­ rum correspondentcm, et multo magis difficile est inducere Christianos ad talem compensatio­ nem faciendum, propter exemplum paganorum, qui nihil omnino relaxant. Ideo suppliciter ab EE. VV. postulamus ut, quantum fieri potest, quasdam regulas circa istam materiam nobis describere dignentur, ita ut neque dominorum, neque servorum iura lae­ dantur. Porro, ad maiorem rei elucidationem, ter­ tium articulum regulae nostrae, qui sic sc ha­ bet, a siamensi lingua in latinam hic transfero: Secundum Christianam legem, dominus debet diminuere pretium servi sui, quando erunt ra­ tiones minuendi, ita ut debeant dimittere illum liberum, quando secundum aestimationem sa­ cerdotis et matorum pagi, opera servi pretium suum adaequabit. Porro sacerdotes et maiores quando huiusmodi compensationem pondera­ bunt, debent habere rationem aetatis servi : an (sit) puer; an senex; an dominus illum emerit propter misericordiam, an pro suo proprio commodo; quantum illum occupaverit et pro quali servitio; an servus ille sit debilis; an aegrotaverit, et quamdiu; praeterea debent ae­ stimare periculum sortis et damnum emergens, quando his locus erit. R. Ad 1. Dentur Decreta S. Officii fer. IV. 20 Martii 1686 ct 12 Sept. 1776 prout in ad­ nexo folio (lr. nn. 270,5/59. Ad 2. Provisum in praecedenti. Ad 3. Negative. Ad 4. Provisum in praecedentibus. — SSiTius decisiones Erhorum approbavit. IOI5 ih‘o?oe±.*bin S. C. Concilii 27 Martii ,847 - 1. An iintibui ct quomodo (canonici) confabulantcs in choro tempore divinorum officiorum amittant quoti­ dianas distributiones in casu. 2. An confabulationes, ob quas amittantur An. C. 1847 distributiones, constitui possint a pluribus par­ vis collocutionibus in casu. R. Ad i. Affirmative. Ad 2. Affirmative, si plures fiant in eadem hora. 1016 po*«c"Monc S. Congr. S. Officii 21 April. 1847 — ctDcutu acdia in Tch8-kîaxo et KtAva-st. — I. Sinenses, etsi qua ab ethnici* *upcf*titio«a per­ innumeros, non esse tamen in tota Imperii ex­ agantur. tensione partitos nisi in trecentum et aliquot cognomina variis familiis communia, de quibus multum gloriantur, quae scrupulose servant, quaeque superbe transmittunt, forte velati ali­ quod signum distinctivum inter se et cives alio­ rum regnorum. Vere ubique et in unoquoque pago, quamvis non magno, mos invaluit pro va­ riis familiis eiusdem cognominis habendi unam aedem communem Tsu Tong nuncupatam, in qua asservant unam vel plures tabellas in avo­ rum honorem erectas, et cum eorum nominibus inscriptas, coram quibus superstitiones ct sa­ Dc convivii* crificia peragunt; pariter in eadem aede con­ quae ibi locum habent lo aequi­ vivia agunt in uno, vel in utroque aequinoctio noctii*. sive de rebus comestibilibus antea progenitori­ bus oblatis, sicut et de aliis non oblatis. Va­ riae eiusdem cognominis familiae habent adhuc pro variis ciusmodi aedibus unum codicem com- Dc tnacnptioee • · · · · HVUIMWUI nominum in IBI W co­ munem, m quo inveniuntur scripta omnia no- dice cum «hmmina hominum eiusdem cognominis, quem or­ ci* communi. dinarie renovant et imprimunt quolibet quindennio. Quando renovatur codex, pagani varias faciunt superstitiones, et, quando est renovatus, bonzios adhibere solent ad orandum pro variis familiae membris, quae in illis ultimis annis e vita decesserunt. Si nascatur puer masculus, parentes, ut illius nomen inscribi possit in co­ dice particulari, usque dum principalis reno­ vetur, debent promittere aliquam quantitatem vini aut aliquas sapecas ad illud emendum : illud enim vinum tempore aequinoctii bibetur in aede superstitiosa ab omnibus membris par­ ticularium familiarum, quando inter se convi­ vantur de aliis fructibus vel reditibus qui pro­ veniunt cx terris templo progenitorum ab eo­ rum avis vel proavis addictis. His praenotatis quaeritur: 1. An christiani possint simul cum aliis gentilibus familiis eiusdem cognominis aedem, dc qua supra egitur, vel templum progenito­ rum retinere et possidere. 2. An christiani possint participes esse con­ viviorum quae in tali aede locum habent in uno vel utroque aequinoctio, dummodo non edant res progenitoribus oblatas. 3. An fideles deinceps possint inscribere no­ mina puerorum in codice quem habent com­ munem cum infidelibus? De coniributionl·II. In omnibus fere locis istius provinciae, bnsqua·» clhnici ob aua* comoe ­ sinenses faciunt pluries in anno comoedias, vel dia* a chriatiani* intra, et aliquando ante templum idolorum vel exigunt. Ao. C. ι«47 552 COLLECTANEA progenitorum, vel in plateis publicis, exigendo ut omnes familiae et omnes officinarum prae­ positi contribuant expensis, et hoc tam rigorose ut qui solvere recusat cogatur ad alium locum migrare vel claudere suam officinam. Istae comoediae, quamvis fiant semper, vel fere semper pro uno fine superstitioso, nihilominus habere videntur alterum finem, sicut in aliis orbis partibus, nempe laetitiam publicam. Un­ de, cum christiani semper numero pauciores non possint vi se defendere, ncc ad auctoritatem recurrere, quaeritur: 4. Utrum christiani, gravibus urgentibus causis, possint solvere aliquid, non ratione su­ perstitionis, sed tantum ratione tributi quod solvunt ad emendum ius faciendi commercium, unice intendendo laetitiam publicam, expressisque verbis finem superstitiosum reficiendo. De cnmtxSu· In III. In uno pago, cuius tertia pars incolarum •edc rrogi-nno* est Christiana, sunt duae aedes progenitoribus nbttt dicati. dicatae: prima pertinet ad infideles in qua ipsi soli quolibet anno faciunt quatuor comoedias ; alia vero partira pertinet ad alios gentiles, partira ad Christianos. In ilia ultima aede ab omni tempore mos invaluit ut gentiles faciant etiam quolibet anno duos comoedias, et chri­ stiani pariter duas alias. Λ pluribus annis chri­ stiani, urgentibus missionariis, usi sunt, sed ' frustra, pluribus mediis ad se liberandum a tali servitute. Infideles, licet sint eiusdem cogno­ mini*, per vim, persecutionem aliam illis mi­ nando, cogunt illos ut saltem praebeant, si nolunt ipsi eas duas comoedias facere, pecuniam ad hoc necessariam, dicentes sc nolle cogere illos ad solvendum pro superstitionibus, siqui­ dem ipsi non credunt, sed illos debere solvere sicut alii, pro laetitia publica. Quaeritur igitur: 1 5. Utrum in tali casu, urgentibus gravissimis 1 causis, liceat christiania facere illas duas comoe­ dias, eligendo comoediae argumentum non di­ recte superstitiosum, ct omittendo, sicut usque nunc, consentientibus gentilibus, omiserunt, actus superstitiosos qui comoedias a soli* pa­ gani* foetas antecedere vel comitari solent ; vel utrum saltem liceat Christianis, urgente perse­ cutione, praebere auxilium seu pecuniam ad faciendas dictas comoedias. R. Ad 1. Quoad proprietatem non esse in­ quietandos; quoad interventum, licere in nego­ tiis tantum mere civilibus, ita tamen ut ista negotia nullo actu superstitioso vitientur. Ad 2. Non licere ; ct detur Instructio an­ ni 1753. Ad 3. Inscriptio taxative civilis ct politica, ct distinctive sumpta ab omni scandalo ct ab omni actu superstitioso, licita est, idcoquc permittenla; secus negative; ct consulat Consti­ tutionem Bcncd. XIV Ex quo singulari, diei 7 Augusti 1742. Ad 4. Christiani praemittant protestatio­ nem sc solvere pecuniam taxative tanquam mere An. C 184; tributum, dummodo non adsistunt ritibus super­ stitiosis; et, si a nemine reclametur contra, non esse inquietandos. Ad 5. Non licere. 1017 Litt. Ap. Pii PP. IX r lunii 1847. — Quum illud plurimi referat, ut in Apostolicis rum concessionibus nullus detur dubitationi locus, aT/mdîun'z quae animos torqueat, ac controversias excitet, idcirco si quam existere ambiguitatem noveri­ mus, ad eam avertendam curas nostras libenter intendimus. Iam vero praeter indultum testandi dc propriis bonis, quod Venerabilibus Fratribus Nostris S. R. E. Cardinalibus Sancta haec Se­ des tribuere solet per Apostolicas Litteras in forma Brevis incipiente: De benignitate Sedis Apostolicae, iisdem per alias similes Litte­ ras in forma Brevis, quarum initium: Cum fel. rec. Urbanus VIll facultas conceditur dis­ ponendi dc sacris utensilibus favore alicuius ecclesiae, seu capellae, vel loci pii non obstante Constitutione Urbani VIII < Aequum est > edita dic 24 lulii anno 1642, qua sacra Cardina­ lium utensilia Pontificio Sacrario attribuuntur. Verum quum in memorato postremo Brevi, etiam quando agitur dc Cardinalibus Archiepiscopis, Episcopis ct /Vbbatibus, cx quodam invecto usu addi consueverit clausula « Salva< que in praemissis quoad ecclesias cathedra« les, metropolitarias, aut patriarchates, qui· « bus praefueris, seu quas alias ex conces< sion e vel dispensatione Apostolica in titulum, « admmistrationem, seu Commendam obtinue< ris; dispositione Constitutionis fel. rec. Pii < PP. V anno r567 tertio Kalendas Septem< bris anno secundo »; saepe saepius dubia exorta sint circa interpretationem et vim huius­ modi reservationis, eo vel magis, quod in su­ perius memorato Brevi « De benignitate Sedis Apostolicac » praefatae S. Pii V Constitutioni in ca parte, quae sacra utensilia respicit, aperte derogetur. Si namque Romani Pontifices Car­ dinalibus quoque Archicpiscopis, Episcopis, ct Abbatibus privilegium disponendi dc sacris utensilibus concedere solent, illud frustrancum et illusorium foret, quatenus adiecta clausula eam vim haberet, quam verba praeseferunt. His quoque accedebat, quod nonnulli sacrorum canonum interpretes doceant, Cardinales utpotc qui in memorata S. Pii V. Constitutione speciatim nominati non sint, ca lege minime te­ neri, etsi alii contrariam sententiam tueantur. Quae cum ita essent Ven. Fr. N. Petrus Card. Ostini nunc Ep. Albancnsis, qui tunc tempo­ ris episcopalem Ecclesiam Aesi nam regebat, enixe postulavit a fel. rec. Gregorio XVI Prae­ decessore Nostro, ut rem certo definiret, atque expresse declararet, an Cardinales Episcopi, seu Abbates Nullius in Apostolicis memoratis Lit­ teris S. Pii V Praedecessoris Nostri comprc- S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1347 Nonnulla Pon­ tifex decernit ct siodit. Quicnim sint liera uteniilia da qulbu» agitur. hendantur, ac stutucrrt quacnam sacra orna­ menta, ct supcllcctilcs, ct utensilia S. R. E. Cardinalium ud Sacrarium Pontificium cx me­ morata Constitutione Urbani VIII, ct quaenam Patriarcharum, Archicpiscoporum, Episcopo­ rum ct Abbatum Nullius, sive cardinalilia di­ gnitate fulgeant, sive illa careant, ad ecclesias cathédrales cx superius citata Sancti Pii V Con­ stitutione revera spectent, et quomodo facienda sit divisio sacrarum supcllectilium, et utensi­ lium, quando Episcopus sive successive, sive simultanée piures Ecclesias gubernaverit. Nos igitur, qui in memorati Decessoris Nostri bo. me. Gregorii XVI locum, licet immerentes, suffecti sumus, ad praecidendas omnes hac su­ per re dubitationis ac controversiae causas, dc consilio VV. FF. Nostrorum S. R. E. Cardi­ nalium ncgociis ct consultationibus Episcopo­ rum et Regularium praepositorum, haec, quae sequuntur, auctoritate nostra Apostolica decerni­ mus, et mandamus.— i. Cardinales Episcopos teneri quoad sacra utensilia lege lata in Con­ stitutione S. Pii V incipiente « Romani Ponti­ ficis > exceptis tamen Cardinalibus Episcopis Suburbicariis, nec non exceptis pariter Cardi­ nalibus Abbatibus Nullius, qui in Romana Curia morantur, quorum sacra utensilia, at­ tenta citata Constitutione < Aequum est » Ur­ bani VIII Praedecessoris Nostri, ad Pontificium Sacrarium spectabunt. — 2. Firmis remanenti­ bus clausulis derogatoriis Constitutioni S. Pii V cuius initium < Romani Pontificis providentia > in Litteris in forma Brevis incipientibus : < De benignitate Sedis Apostolicae » apponi solitis, in altero Brevi quod incipit < Cum fel. rec. Urba­ nus VIII* auferatur clausula, qua salva edicitur eadem Piana Constitutio, ciusque loco substi­ tuantur ea, quae sequuntur « Quod si Eccle« siis abbatialibus, cathedralibus, metropolitan < nis, patriarchalibus praefueris, seu quas « alias ex concessione et dispensatione Apo* Stolica in titulum, administrationem, seu < commendam obtinueris, Te vehementer hor« tamur, prout iam Benedictus XIV Praede· < cessor Noster in sua Constitutione incipiente « Inter arduas Cardinales hortabatur, ut in * praedictis rebus disponendis eas ecclesias < prae oculis habeas, caeterisque praeferas ». Quae vero hoc in articulo praescripsimus ca ad singulos Cardinales extendimus, qui ante praesentium Litterarum publicationem cnunciatam testandi ac disponendi facultatem obti­ nuerunt, perinde ac si in respectives induitis expressa essent. - 3. Sacra utensilia quae vigore Constitutionis S. Pii V incipientis < Romani Pontificis » ecclesiis cathedralibus debentur, haec esse edicimus: mitras scilicet, planetas, plu­ vialia, tunicellas, dalmaticas, sandalia, chirothccas, albas cum cingulis, lineos amictus, et his similia; item missalia, gradualia, libros canius firmi ct musicae, libros pontificales, alCollectanea S. C. de Prop. Ude. Vol. !. 553 terum cui titulus Canon Missae; item calices, patenas, pixides, ostensoria, thuribula, vas aquae benedictae cum aspersorio, pelvim cum urceo, vasa sacrorum oleorum, ct urceolos una cum pelvibus, et tintinnabulo, palmatorias, icones pacis, cruces archiépiscopales, candela­ bra cum cruce pro altaris usu, baculum pa­ storalem, faldistorium, aliasque res sacras sive paramenta, sive ornamenta, sive vasa, si quae sunt etiam ex eorum natura usui profano con­ grua, dummodo non per accidens, sed permanenter divino cultui, sacrisque functionibus fue­ rint destinata ; exceptis annulis et crucibus pe­ ctoralibus etiam cum sacris reliquiis, et iis omnibus utensilibus cuiusvis generis, quae le­ gitime probentur ab Episcopis defunctis com­ parata fuisse bonis ad Ecclesiam non perlinen­ tibus, neque constet Ecclesiae fuisse donata. Volumus propterea teneri, ac debere Episcopos conficere in forma authentica inventarium sa­ crorum utensilium, in quo pro rei veritate ex­ primant quando acquisita fuerint, et speciali nota describant, quae ex Ecclesiae reditibus, ac proventibus sibi compararunt, ne alias prae­ sumi debeat ea omnia reditibus Ecclesiae com­ parata fuisse. Quod vero pertinet ad utensilia sa­ cra S. R. E. Cardinalium ad Sacrarium Sacelli Summi Pontificis spectantia, nullam haberi vo­ lumus rationem qualitatis et naturae redituum, quibus comparata fuerint, et praeter ea quae in Constitutione Urbani VIII incipiente < Aequum est » in specie enumerata sunt, alia verbis ge­ neralibus tantum expressa intelligi volumus , sandalia, chirothecas, lineos amictus, albas cum cingulis, item pixides, ostensoria, vas aquae benedictae cum aspersorio, vasa sacrorum oleo­ rum, ct urceolos cum pelvibus, ac tintinnabulo, tandem baculum pastoralem, faldistorium, pal­ matorias, icones pacis, thuribulum, ct his si­ milia, exceptis annulis, et crucibus pectoralibus, etiam cum sacris reliquiis. — 4. Quando Epi­ scopus duas, vel piures Ecclesias successive rexerit, sacra utensilia dividi volumus proporlionaliter inter ecclesias cathédrales, habita ra­ tione fructuum ac temporis, iuxta Constitutio­ nem S. Pii V incipientem « Romani Ponti­ ficis - 5. Ubi vero aliquis Episcopus simul praefuerit duabus, vel pluribus Ecclesiis unitis, vel in perpetuam administrationem concessis, quae habeant Capitulum, ct cathedrulem ec­ clesiam propriam ac distinctam , sacrorum utensilium divisionem faciendam esse edicimus aequis partibus singulis ecclesiis cathe Iralibus, quatenus earumdem Ecclesiarum unitarum , seu in perpetuam administrationem concessa­ rum reditu^ non sint divisi, sed unam episco­ palem mensam perpetuo constituant ; si vero reditus divisi fuerint ac separati, divisionem fieri volumus singulis ecclesiis cathedralibus proportionalitcr ratione fructuum. - 6. Quod si constet Episcopum, qui per translationem dua70 An C. 1847 An. C. t&<7 collectanea 554 bus Ecclesiis successive praefuerit, comparasse sibi omnia sacra utensilia reditibus tantum unius Ecclesiae, nulli divisioni locus erit, sed eadem sacra utensilia ad ecclesiam cothcdralcm tantum spectabunt illius dioecesis, ex cuius episcopalis mensae proventibus fuerint acqui­ sita. Haec volumus et mandamus etc. XOl8 s. c. s. officii 2: atque hinc perpendite, num ipsa haec Sanctae ct Apostolicae Ecclesiae Catholicae unitas in tanta illa vestrarum ecclesiarum divisione in­ veniri possit, dum vos ipsi eam agnoscere ab­ nuitis in communione Romanae Ecclesiae, sub qua aliae per totum mundum frequentissimae Ecclesiae in unum corpus coaluere semper ct coalescunt. Atque ad rationem cius unitatis, qua fulgere Catholica Ecclesia debet, penitius intelligendam, memoria recolite orationem illam in loannis Evangelio consignatam (1) in qua Christus Unigenitus Dei Filius Patrem pro suis discipulis ita precatus est : « Pater sancte, serva eos in nomine tuo, quos dedisti mihi, ut sint unum, sicut et nos » ; et subinde adiecit: < Non pro eis autem rogo tantum, sed et pro eis, qui credituri sunt per verbum eorum in me; ut omnes unum sint, sicut tu, Pater, in me et ego in te, ut et ipsi in nobis unum sint, ut credat mundus quia tu me misisti : et ego claritatem, quam dedisti mihi, dedi eis, ut sint unum sicut et nos unum sumus : Ego in eis, et tu in me, ut sint consummati in unum; et cognoscat mundus, quia tu me misisti, et dilexisti eos sicut et me dilexisti >. An. C. 1848 Schiioutici ij unionem com Sancta Romani Ecclesia intittt». tur. Xn. C. 18-1^ S. C. DE PROP. FIDE M? An. C. 1848 8. Verum idem humanae salutis auctor Christus Dominus, unicae illius, adversus quam portae inferi non praevalebunt, Ecclesiae suae fundamentum posuit in Apostolorum principe Petro; cui claves dedit regni caelorum (i); pro quo rogavit, ut non deficeret fides eius, addito etiam mandato ut fratres in ea confirmaret (2); cui denique pascendos commisit agnos et oves suas (3), atque adeo totam Ecclesiam, quae in veris Christi agnis atque ovibus est. Atque haec pertinent pariter ad Romanos Antistites Petri successores ; quandoquidem, post Petri mortem, Ecclesia usque ad consummationem sacculi duratura, fundamento, super quod ae­ dificata a Christo fuit, carere non potest. Quare S. Irenaeus, Polycarpi, qui Joannem Apostolum audierat, discipulus ac deinde Lu­ gdunensis Episcopus, quem orientales non minus quam occidentales inter praecipua Chri­ stianae antiquitatis lumina recensent , dum adversus haereticos sui temporis referre vellet doctrinam Apostolis traditam, supervacaneum existimavit omnium ecclesiarum apostolicae ori­ ginis enumerare successiones, affirmans satis sibi esse, ut allegaret contra illos doctrinam Ecclesiae Romanae, propterea quod < ad hanc Ecclesiam propter potiorem principalitatem necesse est omnem convenire ecclesiam, hoc est eos qui sunt undique fideles, in qua semper ab his, qui sunt undique, conservata est ea quae est ab Apostolis traditio (4) ». 9. Novimus commune vobis studium esse, ut doctrinae adhaereatis a vestris maioribus custoditae. Sequimini igitur veteres Antistites et christifidelcs orientalium omnium regionum, de quibus innumera prope monumenta demon­ strant, ipsos cum occidentalibus consensisse in reverenda Romanorum Pontificum auctoritate. Inter praecipua ex oriente ipso eius rei docu­ menta (praeter Irenaei locum paulo ante lau­ datum) commemorare hic iuvat quae IV Ec­ clesiae saeculo gesta sunt in causa Athanasii Alexandrini Antistitis, sanctitate non minus quam doctrina et pastorali zelo clarissimi, qui ab orientalibus quibusdam praesulibus in Con­ cilio praesertim Tyri habito iniustissime con­ demnatus, et ab ecclesia sua pulsus, Romam venit ; ubi venerunt etiam alii ab oriente Epi­ scopi a suis item sedibus per iniuriam deiecti. < Episcopus igitur Romanus (qui erat lulius decessor noster) cum singulorum causas co­ gnovisset, omnesque in Nicaenae fidei doctri­ nam consentientes reperisset, tamquam idem cum ipso sentientes, in communionem recepit. Et quoniam propter sedis dignitatem omnium cura ad ipsum spectabat, suam cuique Eccle­ siam restituit. Scripsit etiam orientalibus Epi­ scopis, reprehendens eos, quod in supradictorum causis non recte iudicassent, et quod ec­ clesiarum statum turbarent (5) ». Initio etiam saeculi V., loannes Chrysostomus Constantinopolitanus Antistes, vir item longe clarissi­ mus, qui Chalcedone in Synodo ad Quercum per summam iniuriam condemnatus fuerat, confugii et ipse per litteras et internuncios suos ad Sedem hanc Apostolicam, et a decessore no­ stro S. Innocentio 1 innocens declaratus est (6). Praeclarum aliud veneratae a vestris maiori­ bus Romanorum Pontificum auctoritatis docu­ mentum extat in Chalcedonensi Synodo an­ ni 451. Enimvero Episcopi, qui in illam ad sexcentum convenerant, ac pene omnes (pau­ cis scilicet exceptis) ex oriente erant, post lit­ teras Romani Pontificis S. Leonis M. in se­ cunda Concilii actione perlectas clamaverunt: « Petrus per Leonem ita locutus est ». Sub­ inde autem, Synodo ipsa pontificiis Legatis praesidentibus absoluta, iidem Concilii Patres in gestorum relatione ad Leonem missa, eum per memoratos Legatos congregatis Episcopis sicut membris caput praefuisse affirmarunt (7). 10. Ceterum non ex solis Chalcedonensis Concilii actis, sed ex rcliqua etiam orientalium veterum synodorum historia proferre liceret mo­ numenta alia quamplura; ex quibus constat, Romanos Pontifices in Synodis praesertim Ooccumenicis primas habuisse partes, eorumque auctoritatem et ante Conciliorum celebrationem, ct his porro absolutis, fuisse imploratam. At­ que etiam extra Conciliorum causam arferre possemus alia Patrum veterumque orientalium seu scripta seu gesta longe plurima; ex qui­ bus item apparet supremam auctoritatem Ro­ manorum Pontificum viguisse iugiter apud ma­ iores vestros in oriente universo. Sed quoniam nimis longum foret ea omnia hoc loco recen­ sere, et quae iam indicavimus satis sunt ad rei veritatem ostendendam: heic tantum coro­ nidis loco memorabimus quemadmodum vetu­ stissima aetate, ipso scilicet Apostolorum ae­ vo, gesserunt se Corinthii fideles in dissensio­ nibus, quibus ipsorum ecclesia gravissime tur­ bata fuerat. Nimirum Corinthii dissensiones illas suas per litteras, et per Fortunatum ad eas perferendas huc profectum, detulerunt ad S. Clementem, qui paucis post Petri mortem (1) Matthaei XVI x8, 19. (2) Lucae XXII p, 32. (5) loannis XXI ij, ct seqq. (4) Ipsa haec sunt Irenaei verba Lib. Ill centra hairtstt cap. 1. (j) Verba haec sunt Sozomcni Lib. Ill Hist. Eccl. cap. 8. Rem universam fusius exponit Athanasius ipse in sua Apologia contra Arianos. (6) Binae hac de rc Chrysostomi litterae ad Inno­ centium, ct litterae Innocentii tum ad Chrysostomum, tdm ad clerum ct populum Constantlnopolitanum extant tom. Ill operum Chrysostomi edit. Maur. p. $1; et seqq. (7) Tom. IV Conciliorum edit. Labbeo-Vcnetac pag. I2H ct 1755. Ab. C. iM 558 An.C. 184S COLLECTANEA annis Romanae Ecclesiae Pontifex factus fuerat. Clemens autem, re graviter considerata, rescri­ psit per Fortunatum ipsum ct per adiunctos ci internuncios suos Claudium Ephebum et Va­ lerium Vitonem, a quibus Corinthum perlata est celebratissima illa Sancti Pontificis Romanaeque Ecclesiae epistola (r). quae tum penes Corinthios ip>os, tum penes alios orientales tanto in pretio habita fuit, ut subsequent! etiam tempore in pluribus ecclesiis publice legere­ tur (2). n. Iuxta haec hortamur vos. atque obte­ stamur, ut absque ulteriori mora redeatis ad communionem sanctae huius Petri Sedis, in qua verae Christi Ecclesiae fundamentum esse et maiorum vestrorum aliorumque veterum Pa­ trum traditio, et quae antea commemoravimus Christi Domini verba in Sanctis Evangcliis re­ lata demonstrant. Nec enim fieri umquam pot­ erit, ut in unius Sanctae Catholicae et Apostoiicae Ecclesiae communione sint, qui divulsi esse voluerint a soliditate petrae, super quam Ecclesia ipsa divinitus aedificata est. Ac nulla sane ratio est, qua vos ab hoc ad veram Ec­ clesiam Sanctaequc huius Sedis communionem reditu excusare valeatis. Nostis enim, in rebus ad divinae religionis professionem spectantibus nihil esse tam durum, quod pro Christi gloria aelernacquc vitae retributione non sit perferen­ dum. At vero ad Nos quod attinet, testamur et confirmamus, nihil nobis antiquius esse, quam ut vos ad communionem nostram redeuntes nedum nulla, quae durior videri possit, prae­ scriptione affligamus, sed ex constanti Sanctae huius Sedis instituto peramanter ct paterna prorsus benignitate excipiamus. Itaque non aliud vobis imponimus oneris, quam haec necessa­ ria t nimirum ut ad unitatem reversi consen­ tiatis nobiscum in professione verae fidei, quam Ecclesia Catholica tenet ac docet, et cum Ec­ clesia ipsa supremaque hac Petri Sede commu­ nionem servetis. Hinc ad vestros sacros ritus quod attinet, reficienda solummodo erunt, si quae in illos separationis tempore irrepserint, quae eidem fidei ct unitati catholicae adver­ sentur: atque his demptis, sartae tcctacque vo­ bis minebunt veteres liturgiae vestrae orienta­ les : quas pro illarum venerabili antiquitate et ceremoniis ad fovendam pietatem idoneis apud nostros decessores in pretio fuisse, atque a no­ bis pariter plurimi heri in priori harum lit­ terarum parte iam declaravimus. 12. Insuper deliberatum fixumque nobis est ut erga sacros ministros, sacerdotes ct prae­ sules, qui ex istis nationibus ad unitatem ca­ tholicam revertantur, camdem teneamus ratio­ nem, qua decessores nostri tum proximae tum superioris aetatis multoties usi sunt; ut illis scilicet servemus gradus ct dignitates suas ; atque hinc illorum, non minus quam reliqui catholici orientalis cleri, opera utamur ad cultum catholicae religionis inter populares suos tuendum ac dilatandum. Denique tum ipsos tum laicos, qui ad communionem nostram re­ dierint, eadem qua ceteros orientis catholicos benevolentia complectemur; immo ct iucundum nobis erit omni studio conniti, ut de his ae­ que ac dc ipsis quotidie magis bene mereamur. 13. Utinam elementissimus Deus dare di­ gnetur sermoni huic nostro vocem virtutis; utinam studiis benedicat fratrum filiorumque nostrorum, qui nobiscum dc salute vestrarum animarum solliciti sunt: utinam ca humilita­ tem nostram consolatione laetificet, ut inter orientales Christianos catholicam unitatem re­ stitutam videamus, et in unitate ipsa novum habeamus subsidium ad veram Christi fidem in gentibus etiam a Christo alienis magis ma­ gisque propagandam. Nos quidem non inter­ mittimus idipsutn a Deo misericordiarum et luminum Patre per Unigenitum suum Redem­ ptorem nostrum in omni oratione ct obsecra­ tione suppliciter poscere; eumdemque in finem invocare patrocinium Beatissimae Deiparae Vir­ ginis, ct Sanctorum Apostolorum, Martyrum, Patrum, quorum praedicatione, sanguine, virtu­ tibus et scriptis vera Christi religio propagata olim per orientem et conservata est. Deside­ rio autem desiderantes gratulari tandem de ve­ stro reditu in Ecclesiae Catholicae gremium, vobisque benedicere tamquam fratribus filiis­ que nostris, interea cunctos, qui modo in orien­ te loeisque conterminis sunt, catholicos Patriar­ chas, Primates, Archiepiscopos, Episcopos, cle­ ricos, laicos iterata nostrae fiagrantissimae ca­ ritatis testificatione prosequimur, cisquc omni­ bus apostolicam benedictionem amantissime im­ pertimur. Datum Romae, apud S. Mariam Maiorem sub annulo Piscatoris dic 6 ianuarii 1848, pontif. nostri anno n. (!) Extit haec Clementi 1 epistola in Bibliotheca Vncnicn Patrum, Vcnetiis a Gallandio edita tom. I pag 9 ct seqq. (2) Ex Eusebio (Historiae Eccl. Lib. ΠΙ cap. 16) et cx Dionysio Corinthiorum Episcopo, cuius testimo­ nium extat apud Eusebium ipsum Lib. IV cap. 2j. 1024 Ex Decr. S. C. super statu Regular. 25 ian. 1848 — i. In quocumque Ordine , Con­ gregatione, Societate, Instituto, monasterio, domo sive in iis emittantur vota solemnia, sive simplicia, ct licet agatur de Ordinibus, Congre­ gationibus, Societatibus, Institutis, monasteriis, ac domibus, quae ex peculiari privilegio etiam in corpore iuris clauso, vel alio quovis titulo in decretis generalibus non comprehenduntur, nisi de ipsis specialis, individua ct expressa mentio Dc testimoniiItbu» Ordinmorutn littcnt pro admittendi* «J religtoium habi· tum An C. 184ft 55q S. C. DE PROP. FIDE fiat, nemo ad habitum admittatur absque testi­ monialibus litteris tum Ordinarii originis, tum etiam Ordinarii loci in quo postulans post ex­ pletum decimum quintum annum aetatis suae ultra annum moratus fuerit (1). 2. Ordinarii in praefatis litteris testimonialibus, postquam diligenter exquisiverint etiam per secretas informationes dc postulantis qua­ litatibus, referre debeant de cius natalibus, aeta­ te, moribus, vita, fama, conditione, educatione, scientia; an sit inquisitus, aliqua censura, ir­ regularitate, aut alio canonico impedimento irretitus, acre alieno gravatus, vel reddendae alicuius administrationis rationi obnoxius. Et sciant Ordinarii eorum conscientiam super ve­ ritate expositorum oneratam remanere, nec ipsis unquam liberum esse huiusmodi testimoniales litteras denegare; in eisdem tamen super prae­ missis singulis articulis ea tantum testari de­ bere quae ipsi cx conscientia affirmare posse in Domino judicaverint. 1025 Cire* modum S. C. Indulg. erigendi Viae Cmcit lUtloow cbirs. — Episcopus ?r lanuarii 1848. — NanNanceiensis postulat: Utrum erectio et benedictio Stationum Viae Crucis in ecclesia vel oratorio ita fieri possit, ut ante caeremoniam, vel etiam die praecedenti, quatuordecim cruces cum tabulis pictis, si quae sint, suspendantur in locis praefixis, ct carum benedictio fiat a sacerdote ad eas ante aram converso ; quibus expletis, sacerdos ad singulas cruces genutlcxus eas incensat ct orat more solito, vel utrum expositio et suspensio fieri debeat durante caeremonia, quod quidem esset difficillimum. R. Servandam esse in omnibus consuetu­ dinem. An. C. 1848 mam, ct Sacrificium cuilibet poterit applica­ ri ; ... si tamen fundator, aut stipem erogans imponat onus celebrandi in altari privilegiato, tunc praedicta di visibilitas locum non habet; per impositionem quippe talis oneris censetur etiam voluisse applicationem Indulgentiae. Secus est si sacerdos onus habeat sacrificandi, sed non in altari privilegiato; tunc quidem adim­ plet obligationem suam per applicationem Sa­ crificii, ct liber est quoad applicationem In­ dulgentiae, dummodo tamen celebret in altari cuius privilegium non exquirat etiam applica­ tionem Missae ». Quae solutio et mihi arridet: nam Indulgentia etiam pro defunctis est donum ex Ecclesiae thesauro depromptum, qui constat cx meritis Christi, Beatae Mariae Virginis et aliorum Sanctorum ; opera vero iniuncta sunt conditio solum sine qua effectum non sortitur Indulgentia : ergo aliud est Indulgentia, aliud opus iniunctum. Porro si applicatio Indulgen­ tiae pro solis defunctis concessae necessario coniuncta esset cum applicatione Sacrificii, Sa­ crificium ct Indulgentia forent unum et idem, ergo Sacrificium non esset tantum opus iniun­ ctum, ncc Indulgentia ex Ecclesiae thesauro de­ prompta, sed ex valorc infinito eiusdem Sa­ crificii, qui certe Ecclesiae potestati non subest, sed voluntati Dei finito modo applicantis; atqui Sacrificium est tantum opus iniunctum, et In­ dulgentia non ex valore, scu fructu Sacrificii eruitur, ergo non sunt unum ct idem, adeoque Sacrificium et Indulgentia dividi possunt (saltem dum aliud in induito non exprimitur), et con­ sequenter, in hac hypothesi, sacerdos potest Sacrificium offerre pro uno, et Indulgentiam applicare pro altero. Haec sunt, quae sapienti iudicio vestro, Eminentissimi Patres, subiicienda esse duxi -. 1027 1026 S. C. Indulg. ?r lanuarii 1848. — To•t indulgentia, losax. — An quando requiritur sacrificium qaîrimr^hêrî Missae pro Indulgentia lucranda, Missa possit •ppiicarl. offerri pro uno ct Indulgentia applicari pro al­ tero. R. Communicetur oratori votum consulto­ ris.- Votum consultoris : - Hanc camdem quae­ stionem enucleandam sibi proponit doctissimus P. loanncs Cavalieri, scilicet: An Indulgentia ct Sacrificium dividi queant ? Respondet : « De­ cisio pendet ex verbis indulti ; si enim cantat: Qui pro defuncto Missam in tali altari di­ xerit, liberat animam eius, etc., Sacrificium et Indulgentia non possunt dividi, sed utrumque pro eodem defuncto est applicandum; si autem tô pro defunctis in induito desit, applicatio solius Indulgentiae sufficit ad liberandam ani­ An potsh Mim S. C. de Prop. F. rr Martii 1848. (C. P. pro Six.)—Se possa riguardarsi per legittima c sufficiente causa, in mancanza di altre, di accordare dispense matrimoniali, Toblazione di qualche limosina a favore dei poveri e della chiesa. R. Negative. milicien* pro 1028 S. C. de Prop. F. 11 Martii 1848 (C. P. pro Six.) - Se possa un missionario ricevere la limosina dclla Messa, cd applicarla secondo la mente o intenzione di un ublatore gentile che abbia per iscopo di ottencrc la guarigionc da malattia, o la liberazione dal curcerc e dalla pena capitale che gli sovrasta. R. Affirmative. (1) Eadem S. C. dic 1 Maii 1851 declaravit sufficere testimoniales datas ab Ordinariis per litteras privatas. Circa MI «lac ap­ plicationem m· xu ethnicorum mentem. 56ο An. C. 1848 COLLECTANEA IO29 S. C. de Prop. F. r r Martii rSrf (C. P. «woedJUphrM pro Sot.) — Excepta interna disciplina rcgur irwwvt. jarjt miJJj0ndrj0J religiosos quoad omnia né­ gocia et directionem Missionum sub iurisdictionc Vicariorum App. esse; et ad mentem: Mens est che si faccia pürticolarmcntc sentire che sc il missionario religioso deve considcrarsi legato da una doppia obbedienza verso il Capo della Missione cioc, e verso il Superiore Rcgolarc, la prima deve essere la prépondérante, c quindi nel conflilto dec vincere, c non paralizzarscne l’etfeito coU’csigcre Tosscrvanza délia seconda. 1030 IJbfl birfcucoruta n«n«tcn«« ia xnaniba· rdlnqotndi S. C. S. Officii 26’ Iulii 1848. — Malac. — Inter varios libros qui birmano vel caria no sermone passim in his regionibus disseminan­ tur ab anabaptistis, cum quibusdam plus minusvc erroneis, reperiuntur Novi Testamenti translationes, quarum quidam loci adulterati, quidam vero, licet orthodoxi, non ad normam vulgatae editionis translati sunt; alii tandem propter defectum verborum, aut accurati ser­ monis ignorantiam, ambiguitatem praeseferunt, vel saltem non adaequate ad genuinum sen­ sum translati sunt. Hi libri ct translationes difficile possent auferri a neophytorum prae­ sertim anabaptistarum conversorum manibus, quatenus illorum lectioni sint assueti, et mis­ sionarii catholici meliores (libros) legendos illis praebere nondum valeant. Unde quaeritur: t. An libri dc quibus agitur possint relin­ qui in manibus conversorum, sub praetextu quod errores in illis inserti non intclligantur, vel saltem non credantur. 2. An possint absolvi missionarii, qui, sub iisdem praetextibus vel aliis huiusmodi, nollent auferre supradictos libros c manibus Christia­ norum. 3. Utrum saltem, postquam errores reperti, correcti vel suppressi fuerint, possint supradicti libri relinqui fidelibus usquedum habeantur libri accurate scripti vel translati. R. Ad singula dubia, negative. Curandum omnino ab operariis cvangclicis ut libri, de quibus agitur, flammis comburantur, ct omnem dent operam perficiendae catholicae emendataeque version! biblicae, typis dein edendae, praevio S. Congregationis de Prop. Fide examine et approbatione. 1031 rwn ciplovonc I· prefectioot 11·· part ««pCfBnOO- S. C. S. Officii /7 Sept. 1848. — Siam — i. Circa profectionem exercitus est consue­ tudo quod magi regis, ex superstitiosa suppu­ tatione, definiant diem, horam ct momentum An. C. 1848 profectionis; tunc dux iubet explodere tormenta ad dandum signum. Possuntne christiani mi­ lites in tali casu explodere tormenta ad iussum regis vel ducis? Usque modo christiani mili­ tes exploderunt tormenta, ct timenda sunt gra­ via incommoda si renuant obtemperare. 2. Elephas albus pluris aestimatur in Siam Ari1» utpote animal curiosum, pulchrum, et boni aupcntinou « ominis pro felicitate Regni. Porro, quando ad- 111 op,D,o‘ ducunt eum in ratibus ad regiam civitatem, magnates aliquando assumunt Christianos, ut adiuvent ad trahendam ratem in qua insidet animal, quod cum comitatu plurimo ct signis laetitiae excipiunt in civitate. Licetne Christianis trahere ratem elephantis albi? Ratio dubitandi videtur esse quod siamenses aliquam super­ stitiosam opinionem habeant circa elephantes albos. 3. In media civitate est platea vacua, in An heiu coo. 9 r · pcratio cocnw· qua, quoties comburendum esc cadaver regis tiiom cadntrh vel principis, aedificant magnum mausoleum v»4« sent cnim quod, si nun radunt cirrum, pueri variis calamitatibus erunt obnoxii. Aliquando rex lilium aut tiliam nd unum sacellum, ad id constructum in palatio, tribus vicibus mittit magno cum apparatu, ad recipiendum orationes ct aquam lustralem talapuinorum antequam abradat cirrum : ad processionem assumunt pue­ ros variarum nationum indutos vestibus gentis suae. In decursu processionis brahamani pro­ cedunt spargentes ex utraque parte orizam su­ perstitiosam. Porro, si rex iubeat ut assumant pueros Christianos ad istam processionem, pos­ suntne christiani tradere pueros suos, supposito quod isti pueri nullam peragant superstitionem sed solum comitentur principem honoris gra­ tia? — Iste casus raro accidit; dicunt iam bis ac ter accidisse, inscio vel consentiente Vica­ rio Ap. non esse certum. Sed certum est quod si in futurum acciderit, satellites per vim cogent pueros ad comitandum principem. Ideo enixe rogo E. V. ut sententiam vestram circa istum et alia puncta ad me quam primum transmit­ tere dignemini. R. Ad i. Nisi publica opinione explosio tormentorum bellicorum habeatur tamquam ac­ tus superstitiosus, non esse inquietandos. Et detur decretum anni 1817 S. Congr. de Prop. Fide (V. n. 720). Ad 2. Non esse inquietandos nisi publica opinione habeatur uti actus superstitiosus. Et detur decretum uti supra. Ad 3. Detur Instructio S. C. de Prop. Fide dici 2 Iulii 1827 super dubiis propositis a Vic. Ap. Siamensi (V. n. 795). Ad 4. Iuxta exposita tolerari posse, remoto scandalo, ct detur decretum 1645 S. Congre­ gationis de Prop. Fide (V. pag. 52J. Ad 5. Detur decretum an. 1817 (V. n. 720) ct Instructio S. C. de Prop. Fide, ut supra, an­ ni 1827. IO32 Rctilieote con* iuge infideli a promhiionc de cohabitationc pa* Cibe·, pote»! fi· ddtotd alias con­ volare nuptiaa. S. C.S. Officii 27 Sept. (Ockaniak Ocgid.). — Utrum pars fidelis matrimonii initi aut confirmati coram proprio missionario, pro­ missione de cohabitationc pacifica a parte non baptizata prius data, possit disiungi non solum quoad habitationem sed etiam quoad torum ct quoad vinculum a pane infideli, quae deinceps non vult amplius pacifice cohabitare propter partis fidelis religionem. Quaeritur utrum hacc pars fidelis possit valide et licite convolare ad alias nuptias. R. Affirmative. 1033 Dc auctoritate 30 Sept. 1848 Vicariorum App. ku Supcnorum (SULLA DIPBNDKNZA OKI MISSIONARI RHOOLAIU DAt Motionum quo* \ ad miMionarioi. VICARII APOST. RD ALTRI SUPERIORI DI MISSIONI)· Instr. S. C. de Prop. F. Collectan fλ S. C. de Prop. Fide. Vol. I. 561 An. C. 184« fi ben dolente la S. C. che non di rado si metta in dubbio da alcuni missionari special· mente Regolari Tautorita dci Vicari Apostolici cd altri Superiori di Missioni, e di tratto in tratto vadansi riproducendo delle questioni di dipendenza, inesauste sorgenti di consegucnze funestissime al bene ed al progresso delle mis­ sioni medesime, quantunque dalla medesima Sagra Congrcgazione siano state più voire exa­ minate e definite, cui si aggiunsc la suprema autorité della S. Sede con sapientissime prescrizioni. Ad eliminare sl disgustose ditferenzc fin dal 1669 la sa. me. di Clemente IX nella Rolla Speculatores etc. (V. η. ι86), stabih le regole riguardo alla dipendenza dei nominati missionari, ordinando 1. Chc i missionari debbano prcsentarc le proprie patenti al Vicario Apostolico, non ostante che siano spediti in Missione direttarnente dalla S. Sede, o dalla S. Congreg. di Propaganda Fide, di modo che se ricusino di prescntarle, possano i detti Vicari come dele­ gati della medesima S. Sede inibir loro 1’esercizio del ministcro. 2. Che i medesimi sono tenuti a chieder liccnza ai Vicari Apostolici di csercitar le loro facoltl ecc. sebbenc questi non possano senza grave causa negarglicla. 3. Che debbano esercitar la cura d* anime in mancanza del clero secolare, e ciô non solo ex charitate, ma ben anche ex iustitia, tal che possano asservi costretti dai Vicari Apo­ stolici. 4. Chc escrcitando la cura d’ anime, deb­ bano rapporto alia medesima cd allé funzioni parrocchiali, esscr soggetti alla visita e correzione dei Vicari. 5. Che debbano render conto, richicsti, ai Vicari Apostolici dcircsecuzione delle pie lascitc, se siano deputati ad eseguirle. 6. Che se tra loro nascano questioni, i Vicart Apostolici, come delegati della S. Sede possano deciderle e terminate ecc. Queste regolc furono successivamente ancor mcglio dichiarate, c di nuovo inculcate, a se­ conda delle ditficoltl che si ravvisarono incon· trarsi ncll'osscrvanza delle medesime, o in oc­ casione di dubbi proposti sull’oggetto stesso. Cos! nel 1677 la S. Sede dichiarô obbligati i citati missionart, non csclusi i PP. della Compagnia di Gesù, all* obbedienza c subordinazione ai Vicari Apostolici < quoad omnia ne· gotia et directionem missionum >. Nel 1680 a togiierc ogni equivoco sulla relazione dei Religiosi verso i Superiori Regolari, la S. Sede voile chiarito chc sebbene essi quanto alla di­ sciplina rcgolarc, erano soggetti ai Superiori dell’ Istituto, pure questi non li potevan rimuovere dalla Missione senza il consenso dei rispettivo Vicario Apostolico. Nel 1701 si confermô, chc i ricordati missionari in quanto al71 An, C 56a Λη. C. tty COLLECTANEA ramminiitrazione dci Sngramcnti ed altri mi· nisteri di missione sono immédiat ament e sog­ getti alla S. C. di Propaganda o a chi alla me· desima li sottopone, cioè ai Vicarî Apostolici. Similmente nel 1702 si ripetè il decreto, die i missionari rcgolari nclla Cina, di qualunque htituto siano . debbono esser soggetti irtfieramente ai Vicarf Apostolici ncU’amministrazionc dei Sagramenti, e cura d’anime ecc. c cosl successivamente. Da tuttociô è facile di dedurre su quali cosc debbano i Religiosi di qualsiasi Istituto c So­ ciet! dipendcrc, ed esser soggetti al Vicario Apostolico, ossia al Prelato Superiore della Missione, qualunque sia il titolo, sotto cui la regg*. In ogni modo ad cscludere ogni ulteriore occasione di dubbiezza, la Congrcgazionc particolare per gli affari della Cina, in confor­ mité dclle anzidette prescrizioni, ha ingiunto (e il Santo Padre si c degnato di confermarlo) di dichiarare di nuovo espressamente a V. S. per sua norma e governo, chc i missionari rcgolari, comprcsi e nominatamenre inchiusi i PP. délia Compagnia, eccettuata la sola in­ terna disciplina regolare, quoad omnia négo­ cia ct directionem Missionum sub iurisdictionc Vicariorum Apostolicorum esse. Voile inoltre, che si dichiarasse ancora espressamente e si facesse sentire, chc sc il missionario religioso deve considérant legato da una doppia obbedienzd verso il Capo dclla Missione, e verso il Superiore Regolare, la prima dev’esser sem­ pre la prépondérante, e quindi, in caso di conHitto, la prima dee vincere, c non venir paralizzata coll’esigere 1'osservanza della seconda. Sarebbc difatti ben singolare l’csigerc, chc il religioso dovessc preferire e far preccderc l’obbedienza professata al Superiore deli’Ordine, a quelle che è sopra ogni altra, cioè alla supre­ ma autorité della S. Sede, e del Vicario di Gcsù Cristo, o far preponderate un qualsiasi punto di regolare ed interna disciplina agli obblighi principali e gravissimi di missionario, cd il bene particolarc al pubblico, cd alia salvezza eterna di moltissime anime confidatcgli. È ben persuasa la S. Congrcgazione, chc non potrA giammai aver luogo 1'additato conflitlo, sc il Superiore Regolare, egii stesso animato sia dal vero spirito evangel ico, e dalla dovuta obbedienza e rispetto alla S. Sede, cd ai Rapprcscntanti o Vicari dclla medesima, e se questi dai canto loro non si faranno rcgolare chc dal vero intéresse della religione, che certumcnte in molta parte dipende dalla sentit! de’ ministri a’ quali vienc esso affidato. Si appartenu pertanto a V, S. come di attenersi alie sopradette rcgole c norme, cost di esigere dai suoi missionari la più esatta osscrvanza delle rnedesime. 1034 Instr. S. C. de Prop. F. 70 Sept. iS (8 — (ad Vrc. ?\p. Cocinc, Oguid.) — Quaestio n»ovcti4©r«r.. « fiebat an rebaptizandi sub conditione sint, qui r ‘nc>’ promovendi sunt ad minores vel sacros Ordi­ nes, quique nullum exhibent collati cis Baptis­ matis documentum seu testimonium, tum ob librorum defectum, tum ob memoriae labilitatem, aut mortuis parentibus, patrini* etc., vel dubium exurgat, an valide baptizati fuerim a minus instructis catechistis aliisve Christianis. Hac de re A. Tuam, quoad primam dubii partem, testimonii nimirum defectum, nosse praestat iugiter, tum a S. C. tum a Supr. In­ quisitione, quoties eiusmodi quaestiones pro­ positae fuerunt, rescriptum esse negative, sen­ tentiam communem afferendo, cos nempe, qui a parentibus Christianis nati, et ab iis Christiano more educati sint, baptizatos omnino fuisse prae­ sumendum. Praesumptioni vero eiusmodi in­ haerere licet in altero quoque casu, seu cum dubitatur de catechistarum aut Christianorum, qui clericum baptizaverint, sufficienti instru­ ctione ad sacramenti administrationem. Nisi enim valida admodum sit dubitandi ratio quae moralem in hoc aut in illo casu peculiari cer­ titudinem pariat, pro validitate baptismi stan­ dum erit, ncc fortuito suspicioni adhaerendum, qua vel fideles, in rc adeo familiari in Sinis, ac multo magis cathechistae, quorum deputa­ tion! adeo caute ab Apostolicis Vicariis proce­ ditur, minus instructi censeantur. Secus enim, ac si negativa dubia admittantur, ambiguita­ tibus quovis in casu ac sine fine locus fieret. 1035 Litt S. C. de Prop. F. ?o Sept. 1848 <·*«4 (ad Vic. Ap. Malacbn.) — Quaestio proposita rack. fuit A. Tuae nomine, ab Episcopo Hescbonensi quoad opii ct arrach commercium a quo­ dam Christiano Provinciae Merguy susceptum, ct in eodem oppido Karianorum statutum in quo presbyteri Seminarii missionem inchoarant. Petierat autem Episcopus Heseboncnsis, ut mis­ sionariis potestas fieret excommunicandi vendi­ tores tum opii tum arrach, necnon emptores, seu qui ca merce utuntur, non secus ac pu­ blicos concubinarios, cosque qui praeceptum paschale implere negligunt. Mature tamen omni­ bus perpensis, Emi Patres peropportunum ccnsucrunt, ut iis inhaereas quae traduntur in adiecta Instructione dici 23 lunii i83o, eadem dc re lata (V. η. 8ίζ)9 omnemque curam ad­ hibeas ad usum quidem istum extirpandum, at caute ct prudenter agens, ne mala, quin imminuantur, aucta dein doleas. Quam parce enim ecclesiasticis censuris uti expediar. Λ. Tuam Ccnmri· pwcc , _ . . . . utendum, latere nequit; eae siquidem cum sint ecclesiasti- S. C. DE PROP. EIDE An. C. 1848 563 An. C. 1849 cario Ap. chc sl ad esso, chc al suo succes­ sore venga permesso in tal caso di comperare delle mcrcanzic piu ovvie e facili ad esitarsi, per cavar qualchc profitto nella rivendita, c trovare cosl un compenso alie succennate spese. D’altrondc cio e necessario per occultarsi alie curiose ricerche dcgli infedeli che vedendo il naviglio fare i traietti senza mercanteggiare, entrerebbero in sospetto, ne farebbero la denuncia ai Prefctti col piü grave danno e coi 1036 massimo pericolo dei Vicariato iniero. 2. ΑΙΓ occidente dclla Cocincina trovansi < ;pntnu“o‘«n*. S. C. S. Officii /4 Decembr. 1848 — converso ut fuNK. Ocgid. — i. An (in casu matrimonii in moite tribù barbare chc appartengono a quel Vicariato, c alie quali ancura non venne pre­ tnmonio cum infidelitate contracti, et conversionis unius condicate il Vangelo. Ma Γaccesso nc e interdetto Sdh 1 uc iugis) si non daretur talis dispensatio (dispaa tutti fuorche a coloro che comprano il diritatis cultus), pars conversa non posset nec ritto di negoziare presso di esse ; cd e difficile licite ncc valide remanere cum sua compartc e pencoloso, e solo puô essere aperto ai mis­ infideli, sine contumelia Creatoris cohabitare sionari c loro ministri a costo di gravissime consentiente? An recuMtio Quid si pars infidelis, equidem sine conspcsc. A potersi quindi occultare presso gl’in­ fedeli, come si e acccnnato di sopra, e presso catioma proha tu melia Creatoris cohabitare consentiret, sed rcqueste barbare tribu, che altrimenti sospette’umcnâc^ruîo- cusaret sinere ut proles nata vel nascitura in rebbero male dei missionari, con danno e pren’ religione Christiana instituatur? giudizio dclla Missione che vorrebbe intraprenR. Ad i. Quando pars infidelis consentit dersi presso coloro, come pure a trovare uosi habitare cum fideli absque contumelia Creato­ un mezzo di sussidiarsi nei loro gravi bisogni ris, matrimonium consistere iuxta D. Paulum, supplica il Vic. Ap. che in questo caso sia atque ad huiusmodi effectum nullam in casu nel!’accesso, sia nclla permanenza presso conecessariam esse dispensationem. desti barbari venga accordato il negoziare no­ Ad 2. Posse in casu partem fidelem trans­ ire ad alias nuptias cum alia parte catholica; mine missionis. R. Pro gratia, dummodo per interpositam recusatio enim educationis prolis in religione personam, et quoad emptionem iuris ncgociandi catholica acquivalct contumeliae Creatoris. R. apud barbaras nationes, nihil solvatur quod P. D. autem Vicarius Ap. efficaciter insinuet superstitionem redoleat. parti fideli ut curet, eo meliori modo quo pot­ est, pertrahere prolem, si quam habuit, ad catholicam religionem. 1038 disciplinae nervus, nonnisi ex gravibus ad­ modum causis, canonicis et probatis, adhiben­ dae sunt, ac Salvatorem nostrum potius imi­ tari congruit, qui tantae mansuetudinis ct lon­ ganimitatis exemplum sc praebuit; plures quip­ pe hortamentis, monilis, obsecrationibus ct charitate, magis quam austeritate ct poenis, lu­ crifiunt. chc 1037 Negotiandi Îabu* m embu* 4r S. C. de Prop. F. 20 Aug. I&fQ. (Ex And. SSmij. — 11 Vic. Ap. dclla Cocincina Orientale implora il permesso di negoziare nei casi particolari qui appresso notati. i. II Vicariato dclla Cocincina Orient, abbisogna di un proprio naviglio per servizio dclla Missione, c questo deve in ogni anno recarsi a Singapore, od altro porto curopco, sia per trasportarvi gli alunni che si diriggono al Collegio di Pinang, e le lettcrc per 1’Europa, sia per riccvcre gli annui sussidi che dall’ Europa provengono, sia per compcrare vino, grano, olio ed altre cosc necessarie, sia per riccverc nuovi missionari c ricondurre gli alunni chc hanno terminato il loro corso ccc., cosc tutte che non si possono fare senza un naviglio pro­ prio. Ora il Vicariato spende non lieve somma pel detto naviglio, pel nocchiero, marinari c quanto altro puô avervi relazione. Ma d’altra parte i sussidi annui ad esso assegnati sono ben tenui ed incapaci a sopperire a tuiti i bisogni della Missione. Ciô posto, chicde il Vi­ Grca coopera­ Instr. S. C. de Prop. Fide 50 Augu­ tionem ad *0· sti (ad. Vic. Ap. Tunk. Ougid. — Ad tria pcntiliou. ab A. Tua proposita dubia quod attinet, non­ nulla quae eorum solutioni congruere perfacile intclligcs, adnotanda occurrunt. Dubia porro eiusmodi sunt: An ad paganos 1. in aliquibus locis pagani, quando suum idola deterentes idolum, vel idoli sedem, dc uno loco ad alium liceat dapes af­ ferre, ctrumqnc processionalilcr deferunt, idoli laudes cantando, partem christia­ multaque superstitiosa faciendo, Christianos co­ nia relictam cdere. gunt eis media in via occurrere cum duabus mensis dapibus oneratis, eosdem deprecandi causa ut a superstitionibus eximantur. Deinde pagani mediam partem dapum assumunt, et dant illam aliis paganis, qui ex pagis vicinis ad festum superstitiosum occurrunt, manducan­ dam, aliam mediam harum dapum partem Christianis relinquunt, qui illam dlio deferunt atque manducant. 2. Aliquando pagani, propter eorum penu­ Illicitum deferre menaea ad ae­ riam, idolum suum sic processionalilcr circum­ dem templo idnli , ncc gestare nequeunt; tunc illi aliqua in suo tem­ attinentem non orterre btid plo offerunt sacrificia, ct chnstianos cogunt idoli latoribus. praedictas duas mensas afferre in aliquam do- An. C, t&49 504 COLLECTANEA mum, quee templo idoli attinet, et peracto sa­ crificio, dapes a Christianis allatas, idolo non oblatus, pagani in templo manducant una simul cum eorumdcm dapibus idolo sacrificatis; chri­ stiani vero partem dapum, quam illis pagani relinquunt, alio asportant et edunt inter sc. 3. Aliis in locis pagani, quando suum idoium processionalitcr deferunt, christianos co­ gunt praesentare idoli latoribus, quando ad idoli templum sese conferunt ad idolum in humeros suos assumendum, aliquas betel buccellas. Haec vero supradicta praestare christianos pagani cogunt, non tanquam contributionem ad su­ perstitiosa, sed tanquam quoddam hommagium illis honorificum, ad petendam ab cis exem­ ptionem a superstitiosis ; quo hommagio prae­ stito, cum protestatione a christianis facta quod ut pute Domini coeli cultores ct adoratores, non possunt nec idolum adorare nec illius cultus expensis contribuere, christiani ad nihil aliud coguntur; quo vero hommagio non praestito, pagani illos cogunt ad omnia superstitiosa quae ipsi faciunt. Hisce positis, quaerebas: Num haec Chri­ stianorum agendi ratio in tribus praefatis du­ biis tolerari possit ? Praedictas mensas praedictumque betel solum aliqui principales ex chri­ stianis deferunt paganis offerenda, sed ad has mensas ct ad hoc betel praeparanda multi, tum viri tum mulieres opera, ct omnes aliqua pe­ cuniae summa concurrunt ; num omnes illi mi­ serrimi christiani a sacramentorum participa­ tione arcendi sunt, vel aliqui tantum, ct quinam? Ad solvenda itaque tria proposita dubia ca conferre videntur quae habet Synodus Sutchucnsis. Nam, iuxta decreta generalia Sacrae huiusce Congr. haec inter alia praecipiuntur : Nullo modo nullaque causa licitum esse, sive ad vi­ tandas persecutiones, sive etiam ad servandam vitam, vel minimum superstitiosis contribuere, sive pecuniae, sive origae, sive cuiuscumque rei a quocumque etiam praefecto publico postule­ tur, sive apponatur conditio ut non inscribantur eorum nomina in catalogo conferentium, sive fiat protestatio se nimirum non conferre pro superstitiosis. Nunquam licere potest disponere mensas, nec apponere, nec alio quovis modo su­ perstitiosis cooperari. Quae sane conveniunt iis in priori dubio expositis; non enim extra sacrificii aut supentitiosac caeremoniae locum deferre ac deponere mensas coguntur christiani, sed in via, cum idolum de una ad aedem aliam transfertur, ac dum peragitur superstitiosa functio inter lau­ des et cantica in idoli laudem; nec dc obla­ tione agitur pro festu aliquo quod ad populi laetitiam pertineat, aut ad aliud quid indifferens et cultui religionis vhristianae non repugnans referutur ct destinetur; quo in casu, secluso scandalo, ct ad persecutionem vitandam, eiusmudi mos tolerari posset, ut habetur in laudata Synodo; verum dc festo res est quod omnimode ad superstitiosa refertur, et iis in adiunctis de­ latio fit ct depositio mensarum, in quibus abesse nequit scandali suspicio et occasio. Hinc, cx festi qualitate ct delationis ac praesentationis mensarum circumstantiis, omnino christianis id non licere perspicuum videtur; curandum propterea esset, ut saltem seorsi m ct extra cae­ remoniarum actum, atque in locum ab omni scandali snspicionc immunem, nec superstitio­ nibus addictum, eiusmodi mensae deferri pos­ sent; quo in casu, intercedente etiam protesta­ tione, tolerari posset consuetudo, quemadmo­ dum Sacra Congr. rescripsit in particulari Con­ ventu anni 1796. — Quoad alteram dubii par­ tem, nimirum de medietate mensurum, quam sibi a paganis relictam alio transferunt, et inter se christiani manducant, praesto est responsio Supremae Inquisitionis dic i5 Decembris an­ ni 1768 lata, qua traditur: Licitum esse come­ dere epulas indifferenter appositas, quamvis idolis oblatas, dummodo non in templo, neque loco idolis sacro, et dummodo omnis absit spe­ cies cultus, aut venerationis idolis ac super­ stitionis, nullumque adsit periculum scandali­ zandi fideles vel infideles. Iisdem igitur in adiun­ ctis, multo magis licere mensas idolis minime oblatas manducare dicendum est. Negativam item responsionem alteri dubio tribuendam arbitramur; fertur enim christianos teneri mensas deferre ad aedem quae templo idoli attinet. At vero si, docente Synodo Sut­ chuensi, nunquam licere potest disponere men­ sas ad locum oblationis, cibos dividere, appo­ nere..., non licet contribuere pro emptione cu­ iuslibet rei, etiam eduliorum illuc deferendo­ rum; additque etiam pro spectaculis quae fiunt ante templa idolis vel progenitoribus dicata, haud licere fatendum ad contiguam idoli tem­ plo cidcmquc spectantem domum afferre men­ sas; quod, praeter alia in Supr. Inquisitionis re­ sponsione adnotata, saltem scandali suspicione ct occasione haud immune esset. Easdem ob rationes, negative quoque re­ spondendum videtur dubio tertio, quod est de betel oblatione : caedem quippe circumstantiae sunt, quae ad superstitionis contributionem scu cooperationem, actum eiusmodi quodam modo conferunt. S. autem Cong. dic i3 lanuarii 1783 rescripsit: Sciant fideles nullo modo nullaque causa licitum esse vel minimum pro supersti­ tiosis contribuere..., sive fiat protestatio se ni­ mirum non conferre pro superstitiosis, sed po­ tius ad redimendum se ab iniusta vexatione. Hinc Sutchuensis ipsa Synodus tradit: Serio moneantur, fideles atque instruantur de gravi­ tate peccati quod committunt ii qui contribuunt aut concurrunt ad superstitiosa. Et quoniam in pluribus locis frequentissima est occasio sic contribuendi, nec desunt qui vexationibus et exactionibus debilitati, vel timore aut humana consideratione ducti, cadunt, ideo in omni pa- An. C. S. C. DE PROP. FIDE An. C 1849 tientia et doctrina missionarii frequenter, tum per se tum per catechist as edoceant et ad- ' hortentur fideles ut huiusmodi tentationibus fortiter et constanter, postposito omni humano . timore, resistant, id persuasi quod non patie­ tur Deus ipsos tentari supra id quod possunt. 1 Ex eadem denique Synodo praxis eruitur ser- 1 vanda cum iis qui superstitionibus implicati fue­ runt, vel iisdem quovis modo cooperati sunt, ct ad poenitentiae tribunal accedunt. Gravissime (tradit) monemus omnes missionarios, eisque mandamus ut, reiecto rigore et severitate, huic regulae omnino adhaereant eamque diligentis­ sime servent, scilicet, quilibet peccator, quem confessarius vel attritum vel contritum pru­ denter iudicaverit, statim absolvatur... impo­ sita salutari poenitentia. Praxis enim ista, pru­ dens et benigna, est antiquissimus Ecclesiae usus, Scripturae ct Patrum auctoritate compro­ batus. Porro, si vigeat in tota Ecclesia catho­ lica, ubi copia est confessariorum, ubi nullum persecutionis periculum, quanto magis in his regionibus servanda est, ubi continuo contra catholicos persecutiones vigent, ct ubi messis quidem multa, operarii paucissimi. Nec ab hac regula excipiendi sunt peccatores publici et scandalosi, qui fecerunt quod in se est ut scandalum reparetur. 1039 Ad viiltationem ai.ldminum non tenentur CoadiulOfU. Litt. S. C. de Prop. F. 24 Dec. 1S49. — Ad memoratum Praesulem (Coadiutorem) quod attinet, petitamque pro eo dispensatio­ nem a Sacrorum Liminum visitatione, scias volumus nonnisi Vicarios Ap. cx generali S. C. decreto, teneri ad eiusmodi visitationem, quo­ vis decennio, per procuratorem tamen ab ea­ dem S. C. designandum, nisi a SSffio D. dis­ pensatio tribuatur; eosdemque Vic. App., quo­ vis quinquennio, plenam accuratamque credi­ tae sibi Missionis relationem.... transmittere debere; singulis autem annis, notatu digniora quae evenerint, vel scribenda occurrant, nun­ tiare. Coadiutores vero, neque ad visitationem peragendam, neque ad reddendam Vicariatus rationem teneri, nisi forte hoc eis munus, nimi­ rum relationis tradendae, Vicarius Apostolicus coadiutus delegaverit suo nomine absolvendum. 1040 Circa clautulam S. C. de Prop. F. 5 lan. 1850 (Ex Aud. urgente necem· Lite in concea- SSmi). — Nelle dispense dei primi e secondi lionc diipenaationum matrimo­ nialium. gradi di parentela a contrarrc matrimonio suole apporsi Ια clausola urgente necessitate, o qua­ tenus concurrat necessitas. Domanda il Vescovo di Monterey per quiete di sua coscienza se nel concedere Ic dispense si adempia ali’in­ dicata condizionc di necessità quando la vo­ lonté dei contracnti c cos) determinata, che in 565 An. C. i8;o caso negativo andrebbero a contrarre avanti il magistrate civile con pubblico scandalo. R. Affirmative. 1041 S. C. S. Officii 21 Febr. 1850. — Siam An poumt chriOaiRvr. — Iam a pluribus annis rex Siam, mtôamtwppopraeter animalia quae sunt in horto regio, alit Γη'r^c wp\rM?varia animalia, elephantes, equos, boves, oves liota in‘enUo et capras, anseres, porcos, anates, gallinas, etc., vel in stabulis, vel in septis intra hortos; alun­ tur expensis regiis, ct per servos numerosos. Quoties moritur aliquod animal, illud statim deferre debent ad Rong viset (culinas regias), ubi coquitur ct partim comeditur a famulis, operariis et ancillis palatii, partim mittitur ad Rong than (domum eleemosynae) pro alendis pauperibus. Quidam etiam dicunt optimam partem offerri talapuinis. Porro, si rex exigat a ducibus christianis quaedam animalia ad alendum in septis vel stabulis suis, protestan­ do quod non intendit Kum, id est superstitio­ nem, neque laxabit illa intra fines fanorum, sed mandabit alere illa ob solum beneplacitum suum, duces christiani possuntne, tuta con­ scientia, illa animalia regi offerre? —Ratio du­ bitandi est quia, ex una parte, quamvis rex utatur quidem his animalibus ad alendos ser­ vos et ancillas, operarios et pauperes, suppo­ nitur tamen in animo regis quaedam intentio superstitiosa, v. g., sustentando vitam anima­ lium, intendit suam propriam vitam conser­ vare. Sed, ex alia parte quando rex non solum non manifestat intentionem superstitiosam, sed coram tota aula sua saepe saepius protestatur quod ob merum beneplacitum, et non ob ullam causam superstitionis, intendant alere anima­ lia, videtur loquelae regiae fidem adhibendam esse, quia vox regia ubique ut sacra ct veri­ dica habetur. Alioquin omnes qui verbo regio non credent (secundum ingenium huius natio­ nis) ut rebelles reputabuntur, et maximis poe­ nis cum tota sua cognatione affligentur. R. Christiani catholici dc quibus agitur, si vera sunt exposita, praemittant protestatio­ nem se dare animalia, de quibus agitur inquae­ sito, laxative in merum tributum. Sciat Vica­ rius Ap. eosdem christianos non esse ob id in­ quietandos. Monendus autem per S. C. de t Prop. F. Vicarius Ap. praefatus, simplices sa- habeam ia rebu», cerdotcs, in vera Christi Ecclesia, in rebus ad ”Jc‘cl morurn· fidem moresve spectantibus, non habere suffra­ gium decisivum, sed solummodo consultivum. Atque hinc acriter moneantur etiam praedicti siamenses missionarii ut in posterum abstineant sc a similibus, nirnirum nc audeant ferre suf­ fragium decisivum in rebus fidei et morum. An C. t«jo 566 COLLECTANEA IO42 S. C. de Prop. F. 12 Mdii 1850. (Ex tKd ^Uj9 SSffii) — Cocisc. et Mandchur. — An tmm plcmnim ,' . . . r concessio Indulgentiae ter in anno, iuxta fafultatcm 14 ordinariam Vicariis App. conces­ sam (i), intclligi debeat distributive per annum fidelibus singulatim ad opportunitatem imper­ tienda, an tribus diebus per annum praescri­ ptis collective elargienda ? Die 31 Januarii 1796 a S. C. de Prop. F. fuit responsum : Negative ad primum; affirmative ad secundum, Inde sequitur, concludit Illrîius Miche Coadiutor Cocincinac, quod triginta ad plus fideles possint gaudere Indulgentiae beneficio, quia in Sinis ct Regnis adiacentibus, ubi saevit persecutio, singuli missionarii singulis diebus vix excipiunt decem, ad summum duodecim, Confessiones. Inde dictus Prae»ul, cui potissimum sc adiungit Vicarius Ap. Mandchuriae, humiliter ad S. V. pedes provolutus, petit ut pro tant ) neophytorum bono, in his locis difficillimis ubi saevit persecutio, ubi magis ardua videtur ad coelum via, propter paganorum consortia et vexationes, necnon operariorum apostolicorum penuriam, quando vix semel in anno sacerdoti occurritur, tantam gratiam concedere dignetur ut haec facultas 14 ordinaria, Vicariis App. concessa, sensu distributive intclligi in poste­ rum debeat, ct ipsam missionariis suis possint communicare. R. SStîius, perpensis expositis, benigne an­ nuit pro gratia iuxta preces. An. C. i8jo 2. Ex S. Sedis induito nobis dispensare licet F'M’m*»·;.cum gentiiibus plurcs uxores habentibus, ut, \ post conversionem ct baptismum, quam cx illis maluerint, si etiam ipsa fidelis fiat, retinere Pro n’ '■ . ... , ' . ... 1 plure* oiflitt possint, nisi prima voluerit converti ; sed saepius habamb ·. evenit ut mulier quae habuerit plurcs succes­ sive maritos convertatur. Quaeritur ergo utrum locus esse possit dispensationi, quatenus illa retineat quem maluerit ex istis, modo fidelis fiat, si primus noluerit converti. Et utrum post baptismum partis infidelis requiratur con­ sensus renovatio explicita, vel an sufficiat im­ plicita, scilicet per cupulam subsequentem cum affectu maritali. R. Ad 1. Affirmative: nempe conversum dc quo agitur, si non est legitime ab Apostolica Sede dispensatus, teneri ex divino praecepto ad faciendam in praesenti cusu una vice interpella­ tionem alteri coniugi; posse autem eam facere pluries ex mera charitate. Expicta autem a converso hac divinitus iniuncta conditione, si pagana uxor ad ipsum non redierit intra iustum aliquod ct rationabile temporis spatium, posse praefatum conversum, licite et valide alias inire nuptias cum muliere tamen Chri­ stiana, dummodo vir non sit causa impedimenti quo mulier detineatur. Ad 2. Locum esse dispensationi tam pro hominibus quam pro feminis. Post baptismum vero partis infidelis necessariam esse consensus renovationem cxplicitam, neque implicitam suf­ ficere per copulam subsequentem cum affectu maritali. IO45 IO43 (k bipuino infaTium cum formuli: Si r/ι êjrjo Se roftifo eu S. C. S. Officii 12 [unii 1850 (Courvcis.) — Utrum validus sit Baptismus infantibus col­ latus cum hac conditione : Si vis b ιρίμαπ, ego te baptizo etc. ; ct quid agendum erga illos qui, apposita tali conditione, a quibusdam mu­ lieribus baptizati sunt, an scilicet iterum vcl absolute, vcl conditionate sint baptizandi? R. Validum esse Baptismum sub cnunci.ua conditione collatum, quae tamen conditio in posterum omnino omittenda erit. 1044 An iJ Idem coo· v«r»te«,uxon pa­ ri"· Impcdidcic·ta ^ι α>η- tis per la brcvitl del tempo, per mancanza di dubium haud movet, verum etiam discrepan­ intionlt actum dxcrc nc^ui:. ideee per ignoranza della lingua, non solo non tiam aufert dici inter solemnitatem ct officium. puô essere istruito ncllc cose necessarie neces­ Ad 3. Affirmative, quoties non requiratur sitate medii ma neppur formarc un atto di diversitas formae coronae. contrizione o d'attruione dei personali peccati Ad 4. Exhortandos missionaries ad preces possa esscre battezzato. privarim pro Episcopo Administratore aut Vi­ R. Ad I. Si verba ilia « la loro maniera cario Ap. fundendas. di vivere sclvatica » indicant tantum usus in­ differentes qui nec religioni nec morali oppo­ 1052 nuntur, baptizari debere; alifer differatur ba­ S. C. de Prop. F. 22 SVt.rS5o (Ex Aud. ptismus donec amoveantur obstacula. Ad 2. Si antea dederint signa velle bapti­ SSmi) — ru.MKisi Occid. — Humiliter exponit cubicui» pr zari, vel in praesenti statu aut nutu aut alio (Vie. Ap.) S. V. quod, cum hoc tempore multi r 1 * modo camdem dispositionem ostenderit, bapti­ sint in supradicto Vicariatu infirmi, cum cx alia zari posse sub conditione, quatenus tamen mis­ parte persecutio multum sedata sit, ac parum ex mandarinorum et paganorum parte timendum, sionarius, cunctis rerum adiunctis inspectis ita permisit ut in diversis districtibus asservaretur, prudenter iudicavcrit. in cubiculis nempe particularibus decenter orna­ tis, SS.Sacramentum pro infirmis, cum lampade IO5I accensa. Nisi enim ita fieret, permagna infir­ Circi (■ cultiLitt. S. C. de Prop. F. 21 Sept. rS$o (ad morum multitudo sine Viatico moreretur. Hinc tam citcntio· AbMixisra. Ap. Pkkls.) — Postulabas respon­ humillime postulat ut S. V. hanc praxim, in nem casu praefato et similibus, approbare velit pro sum ad quaedam dubia proposita nimirum: 1. Facultates vel privilegia concessa uni conscientiae Oratoris tranquillitate. R. SSmus benigne remisit preces arbitrio ct horum locorum Vicariatus suntne consequenter prudentiae Vicarii Ap., cum facultatibus neces­ aliis Vicaiiatibus concessa? Dc festorum 2. Usque modo quando festa S. loscphi Pa­ sariis et opportunis, durantibus circumstantiis, franiliftonc troni Sinarum primarii, Annuntiationis B. M. ct servatis servandis. V. et S. Francisci Xavcrii Patroni etiam Si­ 1053 narum cadunt in Dominica die Quadragesimae aut Adventus, in quibus de cis non potest fieri S. C. S. Officii 20 Nov. rSÿo — 1. Sc Circi commun», Officium, illa festa pro christianis non trans­ sia lecito porgere torce o lumi acccsi a quaiferuntur, sed fiunt in eadem dic Dominica, sivoglia persona ctcrodossa, chc ami assistere niohci*. etiamsi Ecclesia hac die festa illa non celebret. alie nostre funzioni. Illa praxis estne bona et conservanda ? 2. Sc si possa pcrmcttcrc chc i fanciulli di 0« apphrationc 3. Quaeritur an eidem coronae duplex aut plurium indui· genitori scismatici esercitino 1'officio di mini­ genitarum uni triplex Indulgentia applicari possit, v. g. indul­ cororic stri nella cclcbrazionc dei divini mistcri. gentiae ordinariae, aliae dictae S. Birgittae, ct R. Ad 1. Negative ct ad mentem. La mente indulgentiae SS. Rosarii. è chc sc, attesc Ic particulari circostanze, non 850 Cire· Baptiami caeremoniis. Circa aquam bipilimalem. faire quelque» signes de religion, sans être bien certains, qu’ils sachent les principaux mystè­ res de la foi. 2. Nous avons également baptisé des veillards en danger dc mort, et souvent sans con­ naissance,' lorsque nou· avons cru, que ce n’était pas sans raison que la divine providen­ ce nous conduisait auprès d’eux; et que d’ail­ leurs nous avions la certitude qu’ils avaient renoncé à l'idolâtrie, et qu’ils n’étaient point ennemis de la vérité, quoique par ignorance ils ne l’eussent point embrassée d’une manière bien explicite. 3. Nous baptisons des hommes qui ont des femmes calvinistes, et vicevcrsa, lorsque nous croyons qu’il n’y a point de danger de per­ version. 4. Nous baptisons les enfants des person­ nes non baptisées lorsqu* elles mêmes désirent d’être baptisées plus tard: ce qui arrive pres­ que toujours. 5. Nous ne sommes pas si faciles à l’égard des enfants bien portants, qui appartiennent à des parents membres de l'église calviniste. Nous ne les baptisons pas. Nous l’avions fait quel­ que fois, ct nous nous en sommes repentis. 6. Nos chrétiens en baptisent souvent en danger de mort, soit publiquement, soit en ca­ chette, et nous connaissons un grand nombre des calvinistes, dont les enfants ont eu le bon­ heur d’etre marqués ainsi du sceau des élus, ct de mourir avec la robe de l’innocence. Puis­ sent ils obtenir pour leurs parents les faveurs de la miséricorde divine. 7. Lisant dans la rubrique qui précède la manière de suppléer les cérémonies du Baptê­ me: « Si vero ob multitudinem baptuatorum, < ut in India ct novo orbe, quandoque con«.tigit, in singulorum baptismo praescripti « ritus adhiberi non possunt, tunc vel pluribus < simul adhibeantur, vel, si urget necessitas, « omittantur »; nous avons cru pouvoir adopter la conduite qui suit: .... i· Pour le cierge qui n’est pas toujours de cire et qui n'est pas non plus toujours allumé, nous disons au plu­ riel: Accipite lampadem etc. 8. Avant de commencer la ceremonie du Baptême nous faisons mettre les catéchumènes a la porte de l'cglise sur deux rangs, les hom­ me à droit, les femmes à gauche. Dans certaines localités soit à cause des hérétiques, soit à cau­ se de la pluie, ou de toute autre raison, nous faisons dans l'cglise même les cérémonies que d’après les rubriques nous devrions faire dehors. 9. Quand nous n’avons que quelques person­ nes 1 baptiser nous suivons le Rituel aussi exa­ ctement que nous est possible. 10. Comme nous n’avons point des Fonts, et qu’il nc nous çst pas possible de conserver partout dc l'eau baptismale, nous en avons fait toutes les fois que nous en avons eu bcCollectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I, 569 An C. 1850 soin, et nous la faisons encore. L’année 1843 et 1843 nos missionnaires de la grande île, croyant de manquer do saints huiles, se sont contentés quelque fois de baptiser avec de l’eau bénite. Circa bapli'1 U Nous baptisons soüi condition exprimée raum tub condi­ ou purement intentionelle tous ceux qui se di­ tione sent avoir été baptisés par les calvinistes. Circa aetatem 12. Nous confirmons les enfants sans at­ confirmando· tendre qu'ils aient atteint l’age de la raison. rum 13. Jusqu'à présent nous n'avons point Circa caeremo­ nia· Conbrmadonné des parrains, ou si quelque fois nous tionla. err avons donné, nous n’avons point observé la rubrique: Adulti vero seu alii maiores po­ nant pedem suum super pedem dexterum pa­ trini sui. 14. Nous ne faisons point usage de ban­ delette. Il serait très difficile, pour ne pas dire impossible de s’en procurer. Nous contentons d’essuyer le front avec un linge ou avec du colon. Circa dtipou15. Nous avons soin que les adultes se üonca confir­ confessent avant de recevoir cet auguste Sa­ mandorum. crement. formulam 16. Nous (ob poenitentium multitudinem) Circa ab»olution>a iaomettons quelque fois Misereatur etc. Dnus cra men tah». noster etc. Passio Dni etc. Circa adminia17. Nous donnons l’Extrême Onction 1 trationcm Extre­ mae Unctionis tous les malades que nous croyons en danger, et nous suivons le Rituel. 18. Nous ne craignons point dc donner ce Sacrement en présence des hérétiques. C’est une occasion pour nous dc leur montrer le chapitre V. de Saint Jacques v. 14. 19. Nous n’avons quelque fois, en donnant ce Sacrement, ni surplis, ni étole. Circa matri­ 20. D’apres la loi du pays nous pouvons monii celebra­ tionem marier ct nous marions en effet des catholi­ ques avec des catholiques, des catholiques avec des hérétiques, des catholiques avec des infi­ deles , des hérétiques avec des hérétiques, des hérétiques avec des infidèles, des infidèles avec des infidèles. 21. Pour les catholiques avec des catholi­ ques nous suivons exactement le Rituel, ct nous avons toujours soin de les confesser aupara­ vant. 22. Pour les catholiques avec des hérétiques ou des infidèles nous confessons auparavant, pour plus grande sûreté, la partie catholique et nous nous contentons de demander ensuite le consentement des deux parties. 2 3. Pour les autres nous nc demandons que le consentement. 24. Nul doute que nous puissions, en vertu de nos pouvoirs, marier des catholiques avec des catholiques, des catholiques avec des héréti­ ques ou des infidèles: mais pouvons nous, en sû­ reté de conscience, comme simples officiers civils recevoir le consentement d’un hérétique avec un hérétique, d’un hérétique avec un infidèle, 7Î An. C iMfO I>c commonlbiihJchofn preobut (empore Miimc. $70 COLLECTANEA d un infidèle avec un infidèle qui ne préten­ dent se marier que d’apres les sens et les ter­ mes de la loi civile qui admet le divorce? □ 5. Lorsque les deux parties que nous avons mariées ne sont pas toutes deux catholiques, pouvons nous rémarier celle qui obtient un billet de divorce? 26. Si (ce qu’a Dieu ne plaise) deux ca­ tholiques allaient se faire marier pan les mi­ nistres calvinistes avec l’intention de ne se ma­ rier que d’apres les sens ct les termes de la loi civile, qui admet le divorce, pourrions nous remarier la partie qui obtiendrait du gouver­ nement la permission de sc marier à un autre? 27. Notre conduite, dans ce cas, est de ma­ rier indistinctement, et meme dc remarier tous ceux, qui obtiennent du gouvernement la per­ mission dc se marier. Nous nc sommes inexo­ rables qu'envers les catholiques, que nous au­ rions validement marié, ct qui voudraient en vertu de la lois du divorce, se marier de nou­ veau. 28. Aux Messes qui nc sont pas chantées nos chrétiens recitent tous ensemble les prières que nous avons traduites, ct qu’on sait par coeur dans toutes les peuplades. R. Ad 1. Surdos mutos qui dant aliqua religionis signa posse licite baptizari. Curent autem missionarii eo meliori modo quo pos­ sunt, ut cos postea mysteria saltem principa­ lia edoceant sanctae nostrae Fidei atque exci­ tent ad Deum adamandum. Ad 2. Senes dc quibus agitur posse licite baptizari, constito prius quod sint constituti in proximo ct moralitcr certo articulo mortis, ct quod antccedcntcr abrenuntiaverint idolola­ triae. Ad 3. Omnes de quibus hic agitur licite baptizari, dummodo revera constet, ut dicitur, de nullo perversionis periculo. Ad 4. Infantes, dc quibus agitur, posse li­ cite baptizari, dummodo missionaiius funda­ tum motivum habeat credendi fore ut eorum parentes baptismum vel ipsimet petant. Sin minus, habeat prae oculis missionarius non ex­ ponere sacramentum periculo profanationis. Et communicentur decreta quae sequuntur: De· creta super dubiis sequentibus: « An licitum « sic conferre baptismum pueris a parentibus < infidelibus oblatis, cum periculum sit filios in « infidelitate educandos fore >. R. (anno 1703): < Non licere si sint filii infidelium > etc. (V. nn. 34q, 902). Ad 5. Bene sc gerere. Ad 6. Infantes de quibus agitur posse li­ cite baptizari, dummodo revera constet de proximo ct moraliter certo eorum mortis pe­ riculo. Ad 7. Stent Rituali Romano. Quoad plu­ ralitatem, affirmative ; quoad cereos, sint ac­ censi, et curent, si fieri potest, ut sint cx cera. Ad 8. Gravibus dc causis posse fieri cae­ remonias, dc quibus agitur, intra ecclesiam, sed Vicarius Ap. diligenter advertat nc inter causas graves facile adnumeret contemptum haereticorum. Ad 9. Commendari praxim de qua agitur; hinc regula generalis esto: semper inhaerendum caeremoniis in Rituali contentis; quod si im­ pediente causa gravi non possunt omnes, ad­ hibeantur saltem illae quae possunt in casu ad­ hiberi. Ad io. Si adsit gravis necessitas, et si ne­ queat conservari aqua baptismatis, ct si olei sancti defectus habeatur, posse conferri Bapti­ sma licite etiam cum sola aqua benedicta. Ca­ veant tamen missionarii nc id peragant nisi existente vera ct gravi causa dignoscenda, ut par omnino est, ab Ordinario loci. Ad 11. Missionarii, qui ita sc gerunt, non esse inquietandos, sed exprimant formam conditionatam. Ad 12. Neminem confirmandum nisi saltem septimum attigerit suae aetatis annum ; neque ab hac latinae Ecclesiae praxi recedendum nisi ob causas omnino graves, cx. gr. si infantes periculose decumbant, aut, ob distantiam lo­ corum, amissa praesente occasione, aliam vix essent habituri. Ad i3. Dandos in Confirmatione patrinos et observandas Romani Pontificalis rubricas quae neque variandae neque omittendae sunt, nisi ob causam gravem; et ad mentem: Mens est ut loco pedis ponant patrini manum dexte­ ram super dexterum humerum confirmandi. Ad 14. Si, ut dicitur, vittae comparari dif­ ficillime possunt, tolerandam praxim dc qua hic agitur. Ad i5. Hanc praxim esse apprime confor­ mem praxi imperatae § 4 Romani Pontificalis De Confirmatione, ideoque laudandam. Ad 16. Bene se gerere, et ad mentem: Mens est ut si, urgente casu, missionarius breviorem formulam adhibere velit, dicat: Ego te absolvo ab omnibus censuris et peccatis, in nomine etc. Ad 17. Bene se gerere. Ad i8. Tolerandam hanc praxim, dum­ modo contemptui haereticorum ritus nostri non exponantur. Ad 19. Curent habere, et induant utram­ que in collatione huius sacramenti. Ad 20. Providebitur in sequentibus. Ad 21. Bene ct rite se gerere. Ad 22. Rationem sive modum ibi descri­ ptum coniungendi contrahentes, dc quibus agi­ tur, minime vetari, dummodo detur consensus extra ecclesiam, sine ulla omnino benedictione, quemadmodum rcctc de more iubet Benedi­ ctus PP. XIV De synod, dioeces. lib. 5, c. 5, § 5, ct serventur conditiones dc quibus infra. Ad 23. Providebitur in sequentibus. Ad 24. Quoad quaesiti partem primam, An. C. j8jo S. C. DE PROP. FIDE An. C. ι8ρ viderit S. C. de Prop, utrum Orator cum suis missionariis fruatur revera facultate dispensandi super mixtae religionis impedimentis ct dispa­ ritatis cultus. In mentem tamen eiusdem Vi­ carii Apostolici hic opportune revocetur, ma­ trimonia huius generis semper esse detestanda, nunquam a sacerdote catholico benedicenda, ct contrahenda extra fures ecclesiae, praemissis prius tribus solitis conditionibus, quae sunt nimirum educatio lotius prolis in catholica ve­ ritate, liberum exercitium religionis catholicae, ct studium catholicae partis pertrahendi scili­ cet alteram ad verae fidei professionem. Quoad secundam quaesiti partem, missio­ nariis , de quibus agitur, sub quocumque re­ spectu consideratis, velitum esse recipere con­ sensum tam haereticorum cum haereticis, quam infidelium cum infidelibus inter se contrahen­ tium. Quod si Vicarius Apostoiicus praevideat superventura damna gravissima catholicae reli­ gioni cx recusata hac missionariorum assisten­ tia, sciat ipse missionarios, in tali hypothesi, non esse pro inierim ob id inquietandos. Sed ipse quam citissime deferat omnia ad hanc S. Sedem, enunciando eidem diligenter ct ac­ curate quae et quanta forent damna quae in casu imminerent ; referendo insuper exactissime omnes locorum, temporum, personarumve cir­ cumstantias ; referendo tandem utrum nostri catholici, sive alii quicumque scandalum pa­ tiantur ob memoratam sacerdotum catholico­ rum adsistentiam, ut S. Sedes matura delibe­ ratione definire valeat utrum illius regionis missionariis possit licite permitti ut intersint praefatis connubiis tamquam officiales, ut aiunt, civiles, sive tamquam testes qualificati ct auctorizabiles, sola nimirum exhibita praebentia materiali ct passiva, sine ullo approbationis signo, ct sine ulla benedictione. Ad 2 5 ct 26. Non licere, nisi constet pri­ mum matrimonium fuisse nullum sive ob legem divortii in pactum deductam, sive ob aliquod aliud dirimens canonicum impedimentum· Ad 27. Praxim dc qua agitur omnino esse vetandam, praesertim si agatur dc mixtis ma­ trimoniis fidelium cum haereticis ct infide­ libus. Quoad assistentium vero quam missio­ narii nostri praestant haereticis inter se contra­ hentibus, ct infidelibus, missionarios praedi­ ctos non posse licite iisdem assistere, prout responsum fuit supra ad partem secundam quaesiti quinti. Ad 28. Praxim, de qua agitur, laudandam verbis amplissimis. 1055 Nefa» chriatiania idolorum templa erigere aut eo­ rum erectioni cooperari. S. C. S. Off. 8 lan. 1851 -Tuxk. Occid. - Sunt christianitates, quae iam a mandarinis coactae sunt fanum publicum idolis erigere, et in posterum certe aliae ad hoc cogentur. 571 An. C. t8$x Porro, stante crudelissimo tyranno qui hoc miserrimum Regnum gubernat, difficillime erit haec fana publica destruere ob mandarinorum ct paganorum rabiem, qui civili potestate freti eadem destrui non patientur, vcl destructa re­ aedificari urgebunt; sed facilius erit christianis intra pagum suum sese a superstitionibus fa­ ciendis abstinere. Quaeritur: 1. An, attentis supramemoratis, christiani­ tates quae fana huiusmodi erexerunt, censeri vere possint a superstitionibus immunes, modo nullos superstitionis actus in istis fants pergant; 2. Vcl, ut illae christianitates a supersti­ tionibus vere liberae sint, estne absolute ne­ cessarium ut illa fana destruant, quaecumque sint vexationes ct mala quae exinde illis acci­ dere poterunt? Et in quantum affirmative: 3. Tota christianitas debetne censeri super­ stitionibus implicata, quamdiu fanum ab eadem erectum adhuc stabit, vel tantum istius chri­ stianitatis primores? R. Ad i. Non licere christianis templa ido­ lis fabricare aut eorum fabricae cooperari, ct detur decretum pro laponia, die 7 Decem­ bris 1626, videlicet: Non possunt iaponii fideles, ut periculum mortis vel exilii evitent, altaria vel idolis fabricare aut eorum fabricae cooperari. Ad 2. Negative, ct detur decretum Sutchuen. feriae V, 20 Augusti 1778, nempe: Christiani qui emunt territoria, supra quae idola sunt aut parva idolorum oratoria, possuntne mo­ nere gentiles, quorum prius erat territorium, e territorio tollere, ipsisque recusantibus, teneturne confringere illa et destruere? — Cum territoria venduntur, videtur quod cum fundi dominio in emptorem transferatur etiam ius ac proprietas idolorum aut oratoriorum idolis dedicatorum, quae in fundo sita sunt. Si res ita se habet, tenetur christianus idola tollere ac oratoria destruere, vel in altam formam ac usum ita redigere, ut nulla amplius species appareat oratorii idolis consecrati, et omnis su­ perstitiosi cultus removeatur occasio. Monere autem gentiles ut ipsi idola tollant ac orato­ ria destruant, nec turbarum excitandarum pe­ riculo vacat, nec iustum est ut, quae idola per se potest christianus evertere, permittat paga­ nis alio transferre ac profano cultu adorare. Si vero idola ac oratoria huiusmodi, quamvis in privatorum territoriis constituta, publici iuris ac sub principis potestate sunt, tunc non licet christianis ea tollere ac destruere; et potius abstineant ab iis territoriis emendis in quibus profana haec simulacra ac oratoria reperiuntur. Ad 3. Provisum in secundo. Ae C An. C i8p COLLECTANEA $7* IO56 oï.bu^ S. C. S. Off. 29 lan. afjr. — Kui-Cku r 'i mum — Implorat (Vic. Ap.) facultatem procurandi ut pecunia, a Seminario Parieiensi pro viatico ct necessitatibus missionariorum missa, in por­ tubus convertatur in merces, quae intra regio* nem ven iantur, ut sic sine detrimento recipia­ tur integra pecunia missa. Sic res procedit. Vicarius Ap. pecuniam ad se missam deponit apud quemdam mercatorem in provincia sua commorantem, et pariem illius pecuniae dc (empore in tempus sumit ct expendit prout necessitates postulant; et sic in fine anni, plus minusve pecuniae supcrest in manibus merca­ toris, qui ca utitur pecunia ut suum exerceat commercium, ct lucrum ex ea percipit, mira tur­ que quod Vicarius Ap. nullam lucri advenien­ tis paitcm recipiat. Petit Vic. Ap. ut sibi li­ ceat cum illo mercatore societatem inire, ut lucri vel damni sit particeps, pro rata pecu­ niae apud praefatum mercatorem a Vic. Ap. depositae. R. Quoad ineundam societatem, negative: et Vic. Ap. Kui-ceu consulat Benedictum XIV in sua Constitutione Apostolicac servitutis ct de Synod. Dioeces. lib. 10, c. 3, ct detur decretum dici i3 Augusti 1834 nempe: Posse missionarios etc. subsidiorum sibi debitorum securitati, ct missionis ipsius bono consulere, accipiendo per modum permutationis merces pecuniis sibi debitis emptas, easdemque ad se delatas vendere, et suum facere pretium cx venditione earumdem retrahendum. IO57 !»< aJminiS. C. S. Off. 12 Febr. tSÿi. — CoRKAK π··η<^β w». b·. — i. tuguria corcanorum sunt parva valde, et c o ct r.> in parüm a|ta U( homo in iis vix stare possit : usque modo saepissime non potui administrare sacramenta cum baculo ct mitra. Hoc licitum sit mihi in posterum absque scrupulo. 2. Aliquando patresfamilias pagani veniunt ·» ’-m domi ad nos baptismum petentes et adhuc mortuorum tabebam domi retinentes. Equidem illi non curant dc tabella, sed filii. Iuxta morem Regni qu indo quis h.ibct filium satis grandae­ vum, pater ilii tradit omnia vasa ct administrationem familiae, ct non amplius dc cis cu­ ram gerit. Illi patresfamilias possuntne admitti ad baptismum, absque eo quod auferant ta­ bellam de domo? Et, si auferre vellent, non possunt, quia filius domi magister illos im­ pediret. h mi^11 ’n posterum absque , < c scrupulo dare baptismum adultis, utendo, pror" pier defectum temporis ct nimiam defatigatio­ nem, caeremoniis pro pueris assignatis, sive sint pauci sive multi. 4.• t Inter alumnos qui modo edocentur,’ unus vcnatim Pexon* 0®!* est triginta sex annos natus, matrimonio con- tum cum »<*« iunctus, sed α multis anni) una cum uxore C4’n,a,h· in continentia vivens, uterque cum voto sim­ plici castitatis; liberos non habet. Cupi lacrymis a me petiit uf se daret Missioni : illum incunctanter admisi. Rogo ut, postquam suf­ ficienter edoctus fuerit, licitum sit, vivente uxore, ct, cum nullum sit in Corea monaste­ rium, in saeculo remanente cum simplici voto castitatis, virum ad presbyteratum promovere. Homo ille est probatus in fide, et, ei fieret sa­ cerdos, maximae utilitatis esset. 5. Inter fideles sunf qui, tempore famis ηθιϊί’πΓ^?· vel persecutionis separatj ab uxoribus, illas ^0\*'‘‘lmuxonbcl amiserunt, ct post plurium annorum parqujsitionem minime invenerunt, ncc ullam quidem notitiam utrum eae vivant an mortuae sint habere quiverunt: possuntne alias uxores ac­ cipere ? 6. Impossibile est habere in Corea viati- ιίο1ξζ'ρβ^"™.“'^ cum nostrum totum in solidum : liceat illud merces, mutare in merces, sive lucrum sic, sive iaccura. R. Ad r. Adstante causa, passa privarim confirmare absque mitrd et baculo pastorali, adhibita stola. Ad 2. Si petunt baptismum priusquam tra­ diderint filiis vasa omnia et administrationem familiae, non posse baptizari nisi destruxerint tabellas quarum habent dominium; si vero petunt baptismum postquam tradiderint filiis vasa omnia ct administrationem familiae, posse baptizari, quia iam tradiderunt tabellas aliis de familia ad quos pertinent in solidum. Ad 3. Stet Rituali Romano. Ad 4. Non expedire. Ad 5. Non posse ad alias nuptias transire, et detur Instructio anni 1792 de Prop. Fide, nempe: 7’e non latere arbitror (V. n. 606). Ad 6. Detur Decretum i3 Augusti 1834 S. C. de Prop. Fide. (V. n. 836). 1058 Instr. S. C. de Prop. F. 2/ Martii 1831 (ad Vic. Ap. Tusk. Ocgid.) — Ad sacrorum Liminum visitationem et ad relationem de statu Missionis quod attinet, scias praestat, ad visi­ tationem praedictam Coadiutores Episcopos non teneri ; Vicarios autem Apostolicos ex de­ creto generali ab Ap. Sede confirmato teperi tantum expleto quolibet decennio, verum per procuratorem a S. C. deligendum perficiendam. Relationem vero plenam dc Vicariatus condi­ tione iuxta quaestiones 69 transmittendam esse ex eodem decreto a Vicariis ipsis singulis quin­ quenniis. Quolibet autem anno, aut quoties etiam infra annum opus fuerit, Bacrae Con­ gregationi patefacienda esse quae memoratu digna evenerint, aut quae necessaria aut op­ portuna existimaverint enuncianda. Deinde pro- Circi Merorum liminam vintitioncm ct rd»· lioncm dc ttitn miuionum. Λη. C. 18$ ! Grc· ib*olutioarm pro defundi· poit Mu· utn dc die. et ibtquc Him. S. C. DE PROP. FIDE ponebas dubia solvenda, nimirum: « i. Quando < dicitur Missa pro aliquibus defunctis, vel pro < aliquo defuncto, non praesente corpore, et non < potest cantari Missa de Requiem cum ornaM mentis nigris, propter diem Dominicam vel < aliquod festum hoc non permittens, potestne « recitari vel cantari Missa de die, cum orna< mentis illi diei çongruentibus, et, durante « Missa, poni tumulum seu lectica mortuorum « in medio ecclesiae, cum ornamentis nigri? < superpositis, ct candelis ad utrumque latus «accensis; finitaque Missa dc die, sacerdos < potestne facere absolutionem cum pluviali « nigro, non secus ac si Missa de Requiem « cantata fuisset? » — Huic dubio negativum responsum in omnibus dedit S, C., ac servandas rubricas monuit; nulla enim est connexio inter Missam diei festi currentis cum ea quae canenda esset in suffragium defunctorum, ac nullo modo convenit solemnitati eiusdem dici festi appositio tumuli pro defuncto, eo etiam sub respectu quod absolutio eiusmodi unum vcluti efficit cum Missa de Requiem. Quapropter a Sacra Rituum quo­ que Cong., quoties eiusmodi quaestio proposita fuit, reprobata est commixtio ista seu confusio festivi ac luctuosi ritus (K n.275). — 2. « Num « praefata absolutio fieri potest extra Missam, « quacumque hora, et pluries eodem die sive « pro defuncto eodem, sive quacumque vice « pro diversis defunctis cum omnibus ceremo« niis quibus facienda est quando ht post « Missam de Requiem? » — In hoc pariter dubio S. C. negative rescripsit, et servetur Ri­ tuale Rom. tit. De Exequiis etc. Ratio autem est quod absolutio facienda est propter Missam do Requiem, aut absque Missa, cum cadaver ad ecclesiam defertur, et eo praesente; id porro semel fieri debet. Si vero petitionibus quibus­ cumque obsecundari vellet, absolutionum infi­ nitus esset numerus, ac dein abusus et dissi­ dia facile oriri posse patet cum a praescriptis legibus declinatur. Hinc statutis in Rituali Rom. inhaerendum congruit. 1059 Circa liter·· te­ stimoniale· pro admittendis ad Ordine» Regula­ res. S.C. super statu Regular, r Maii 1851 — Declarationes a Pio PP. IX approbatae ad decretum Romani Pontifices 25 Ianuarii [848 fK n. 1024). — 1. An sufficiant testimoniales datae ab Ordinariis per litcras privatas? 2. Utrum sufficiant testimoniales, in qui­ bus Ordinarii non testantur in specie dc iis omnibus, quae in decreto < Romani Pontifees » praescribuntur, sed dumtaxat in genere referunt de qualitatibus postulantis. 3. Quid agendum si Ordinarii respondeant se postulantes non agnoscere? 4. Utrum Superiores admittere possint ad habitum sui Ordinis postulantem absque lite­ rie testimonialibus Ordinarii quando hic affir­ 57 J mat non posse eas dare quia prohibitus ab auctoritate civili. 5. Utrum Superiores possint ad habitum ipsum admittere milites, de quibus Ordinarii affirmant se non posse in Gallia informare cum nullos delegato? in exercitu habeant, nec parochi ullam dc his notitiam hab:rc possint. 6. Quid agendum sit quando Ordinarii no­ lunt dare litcras testimoniales non aliam pd causam, pisi quia opponuntur ingressui postu­ lantis in religionem? 7. In his Ordinibus, in quibus praeter con­ versos laico? habentur donati seu oblati, te­ stimoniales exigendae sunt ante susceptionem habitus donatorum ct oblatorum vel potio? conversorum ? 8. An sit nulla susceptio habitus sine li­ teris testimonialibus. 9. Utrum sit invalida professio, si fiat omis­ sis testimonialibus literis. R. Ad t. Affirmative, Ad 2. Affirmative, sed a Superioribus Re­ gularibus serventur alia dc iure servanda ad singulas qualitates postulantium cognoscendas. Ad 3. Posse postulantes admitti ad habi­ tum, et novitiatum si Ordinarius a Superiore requisitus expresse respondeat sesc circa qua­ litates postulantis informare non posse, quia illum non agnoscit, dummodo tamen testimo­ nialium defectui per aliam accuratam infor­ mationem, et fide dignam relationem supplea­ tur, ct serventur alia de iure servanda ; et po­ stulantes antequam ad habitum admittantur maneant saltem per tres menses in conventu, ibique diligenter probentur. Ad 4. Sufficere testimonium Ordinarii da­ tum etiam per privatas et secretas epistolas ; sed si Ordinarius a superiore requisitus testi­ moniales ob expositam superius causam quo­ vis modo dare renuat, pos^e postulantem ad­ mitti, supplendo testimonialium defectui per aliam accuratam informationem, et fide di­ gnam relationem. Ad 5. Affirmative si Ordinarius a Supe­ riore requisitus respondeat se informare ob dictam rationem non posse, dummodo testi­ monialium defectui per aliam accuratam in­ formationem, ct fide dignam relationem sup­ pleatur, et serventur alia dc iure servanda; et insuper postulantes, antequam admittantur ad habitum, saltem per tres menses maneant $n conventu, ibique diligenter probentur. Ad 6. Ordinarios, prout in Ari. 2. decreti « Romani Pontifices » praescribitur, non posse testimoniales litcras denegare; si tamen eas dare recusent recurrendum erit ad S. Congre­ gationem Super statu Regularium. Ad 7. Ante susceptionem habitus donato­ rum, ct oblatorum. Ad 8. Susceptionem habitus esse illicitam, non tamen invalidam: testimoniales literas An. C. 18$i COLLECTANEA 574 Ait. C «βί« omissas in receptione ad habitum quamprimum obtinendas esse, alias novitii ad professionem admitti minime poterunt. Ad 9. Non esse invalidam, sed illicitam. 1060 hr S. C. S. Off. 14 Maii r8$t — Msla®o· vbsîar ac MiCRovKstAK — Utrum suspicio vaga erga indigenas, qui multis ordinarie inficiuntur superstitionibus, (cos) mortem infantium in ex­ tremo agone baptizatorum ipsi baptismo tri­ buturos esse, si specialem videant aquam ad­ hiberi, sufficiat, donec indoles indigenarum me­ lius agnoscatur, ad adhibendam aquam non consecratam. it. Posse ut in casu. I· b·- pii··· avmtrTBtt. 1061 S. θ* S· Officii 4 lunii 1851 — Prrth — Supposto chc lo stato di nuditl peifetta non sia di scandalo, nc di occasione di pec­ care tra questi sclvaggi, come comunemente si crede, attesa la gran contrariety che sperimentano, sopratutto Ic fcmminc, ad indossarc ogni sorta di veste, (si domanda) sc debbano per questa sola ragione non essere ammesse nclla chiesa cattolica. R. Non baptuentur nisi prius velare saltem pudenda consuescant, excepto articulo mortis. IOÔ3 (>e miinmonit Mdtatti cae n·· fMh aiM di·pOMt.ont. S. C. S. Off. 4 lunii t8y — Mandciuriak — In his difficillimis dissitisque regio­ nibus saepius occurrunt christiani, qui sive persecutionis vitandae causa, sive propter pe­ cuniae necessitatem, sive etiam propter aliam causam, satis incauti, ut sunt plerumque si­ nenses, e locis Christianorum ubi habitant ipsi, sive nati sunt, ad loca longinqua proficiscun­ tur, ad 40 vel 5o ct amplius dies itineris, simul cum uxore ct filiis; in quibus locis non sunt christiani, nec inveniri possunt, nec ullus fuit unquam rumor de religione Christiana per circuitum. Grandiores facti filii et filiae nubunt cum paganis sine dispensatione possibili. Pro moribus gentis, filiae praesertim, ct saepissime etiam filii, sunt in impossibilitate absoluta trans­ migrandi ad loca Christianorum, sicquc debent omnino vel nubere cum paganis, vel manere innuptae aut caclibes. Quid iuris in hoc casu? Tencnturne impedimento disparitatis cultus ? Quid iuris ubi fides eorum est in tuto, ut fit aliquando, et ubi sunt in bona fide, ut pluri­ mum evenit ? R. In propositis circumstantiis non esse in­ quietandos, facto vctbo cum SStTio. — SStTius approbavit. An. C. ι3μ 1063 S. C. de Prop. Fide 20 iulii 1851 (Ex Aud. SSmi). — SSihus ad preces Vicarii Ap. Cochinchinac Occidentalis, benigne eidem con­ cessit ut sacerdotibus Annamitis, iam faculta­ tem habentibus celebrandi quotidie Missam vo­ tivam vel de SS. Trinitate, vel de B. Μ. V. possit facultatem addere celebrandi Missam vo­ tivam dc Passione D. N. I. C. in Dominica Palmarum et feria 3 ct 4 Maioris Hebdomadae. Dc Miiu votin Piulooii I) N I. C. io raton hebdomadi., 1064 S. C. Indulg. 5 Aug. 1851. — Urbis rt Indultum inore pauperum quo­ Orbis — Cum scopus praeclarae Societatis Fi­ ad IndulgeotUi dei Propagationis ille sit, ut christifidcles utrius­ lodetitl» fatioxh Hdti. que sexus huic coetui adscript! et piis precibus et «dhonitio d ct eleemosynis in id conveniant, ut et Patrem cutn ioundicn. misericordiarum pro dilatatione fidei catholicae exorent, ct mediis et sumptibus concurrant iis sustinendis oneribus, quae pro eiusdem fidei dilatatione necessaria omnino sunt, hinc ipsi christifidcles, qui eidem adseribuntur, hoc sibi praecipue assumunt, recitandi nempe quotidie orationem Dominicam ct salutationem angeli­ cam cum versiculo < S. Francisce Xaveri, ora pro nobis », ct rite praescriptum obolum heb­ domadalem erogandi. Quamvis autem huius­ modi eleemosynae elargitio admodum tenuis facile a christifidelibus queat sustineri; non­ nulli tamen hominum in hac lacrymarum valle ca rerum conditione saepe vexantur, qua exi­ guam quidem eleemosynam hebdomadalem prae sua inopia conferre prohibentur. Quare SSrftus D. N. Pius PP. IX dum gratias ct indulgentias hucusque pio operi Propagationis Fidei a suis Praedecessoribus concessas, servato tamen quoad duration!* tempus carumdem concessionum te­ nore, confirmat, memoria recolens sc in terris vices gerere divini Reparatoris humani gene­ ris,. qui hoc in mundo et exemplo paupertatis cultorem sc exhibuit, ct verbis paupertatem cum virtute coniunctam in honore voluit haberi, huiusmodi vere pauperibus christifidelibus Ec­ clesiae thesauros aperuit, ac propterea cle­ menter induisit, ut, si qui christifidelcs ita pauperes sint, ut hebdomadalem obolum omnino nequeant elargiri (quod uniuscuiusque conscien­ tiae remittendum esse mandavit), et rite adscribi possint inter sodales, vel iam adscript!, sed qui in posterum id praestare non possent, tamquam sodales omnino habeantur, ita ut omnibus indulgentiis et gratiis Fidei Propaga· tionis sodalibus concessis fruantur, dummodo tamen quidpiam pecuniae, ctiam in minima quantitate, iuxta uniuscuiusque vires ct con­ scientiam, saltem quolibet mense, societatis Propagationis Fidei collectoribus, usquedum in hoc verae paupertatis statu maneant, elargian- S. C. DE PROP. FIDE An. C. ιΒ$ i tur, quibuscumque in contrarium non obstan­ tibus. Ceterum dum Sanctitas Sua hoc speciali decreto consuluit, ne huiusmodi vere pauperes christifidcles gratiis ac sacrarum indulgentiarum thesauro priventur, expresse etiam mandavit ut omnes terrarum orbis christifidcles magis magisque in Domino excitentur, praecipue au­ tem ii quos bonorum omnium largitor Deus fortunis ac reditibus locupletavit, singuli autem pro eorum viribus, ut piae huic (Propagatio­ nis Fdei) societati nomen dare quamprimum solliciti, precibus ac eleemosynis ad finem prae­ clarum catholicae fidei propagationis concur­ rant, ac indulgentiis ct gratiis a pia matre Ec­ clesia copiose concessis perfruantur. Quapro­ pter animarum pastores, et praecipue locorum Ordinarii, fidei ac religionis dilatandae zelo succensi, verbis ct scriptis subditos sibi fideles ad praeclarum opus sustentandum inflamment, ct simul omnes, preces supplicationesque apud Deum Patrem omnipotentem offerre quotidie non cessent, ut, cum messis illa multa sit, mit­ tere dignetur operarios in vincam suam, et op­ portunis subveniat auxiliis ad onera ingentia ubique terrarum perferenda pro'maiori catho­ licae Ecclesiae dilatatione, ut, omnibus tandem hominibus in unitatem fidei occurrentibus, fiat unum ovile ct unus pastor. 1065 Quoad vicario» App c Societate ictu. Decr. _S. C. de Prop. F. fi Aug. 1851. r . - Cum difficultates haud raro exoriantur circa Litteras Apostolicas quibus presbyter aliquis Societatis lesu ad Vicariatum Ap. regendum constituitur, Sacra Congr. de Prop Fide cen­ suit supplicandum SStTio Domino ut quae iam pro Vicariatu Madurensi a sa. me. Grego­ rio XVI Apostolicis Literis in forma Brevis dic 19 Maii 1846 datis, atque alias deinde constituta sunt, generali decreto comprehende­ rentur. Statuta vero huiusmodi eo spectant ut quoties Apostolicae Litterae traduntur, quibus memoratae Societatis Vicarius Ap., scu Vicarii Ap. Coadiutor, Administrator, aut Delegatus Ap. ad Vicariatum regendum assumatur, quae sequuntur sancita intelligantur: 1. Dispensatio ac solutio locum habeat a regula Constitutionum Societatis, sive obliga­ tione de non admittenda accipiendaque ulla extra Societatem praelatione seu dignitate. (F. Decr. Febr. r88o). 2. Quatenus electus in Societate professus existât, solutum eo ipso intelligatur votum per sacerdotes professos emitti solitum dc non recusando consilio Praepositi Gen. Societatis vel cius delegati, in commissi sibi muneris exercitio, si quando ad alicuius Ecclesiae re­ gimen eligantur. 3. Si in Vicariatu Ap., cuius cura com­ mittitur, existant alii presbyteri ipsius Socie- 5y5 An. C. tatis, electus habeatur etiam veluti primarius Superior Regularis presbyterorum Societatis, adeoque iuxta Instituti regulas eosdem mode­ retur ac regat. 4. In gubernio Missionis, ct in administrationc fundorum ct pecuniarum quovis titulo obvenientium, omnia ex sententia Sacrae Con­ gregationis de Prop. Fide peragere debeat, ad camquc singulis saltem trienniis de vero statu Missionis referre teneatur tum circa spirituales, tum circa temporales res ipsam respicientes. Porro SSrîius Dominus Noster Pius PP. IX in audientia infrascripto S. C. Secretario con­ cessa dic ro Augusti anni huius, haec omnia probavit, ac decretum servari praecepit, one­ rata super his omnibus eligendorum conscien­ tia, ac de Apostolica auctoritate eosdem a qua­ cumque prorsus obligatione dissolvit ac libe­ ravit per professionem regularem suscepta, quae cum supradictis praescriptionibus non cohae­ reat: contrariis quibuscumque non obstantibus. ( V. decr. 23 Febr. 1880 et 18 [an. 1886). 1066 S. C. S. Off. ro Aug. 1851 - CocixciN. - ,lctu P,h>‘ Iuxta ius canonicpm, in Ordinatione presbyteri ni» manuum ct diaconi, impositio manuum fieri debet tactu Ordlnal,one· corporali; quod si omissum fuisset, caute sup­ plendum esset quod per errorem omissum esset; sed dubitatur: 1. Utrum si facta fuerit impo­ sitio manuum sine tactu corporali, suppleri debeat impositio manuum tactu corporali? 2. In quantum affirmative, an rumor pu­ blicus, ct mala fama quae inde eveniret Ordi­ nanti, praesertim in his regionibus, esset ratio sufficiens ad abstinendum ab huiusmodi impo­ sitione manuum iterata cum tactu corporali? 3. Si suppleri debeat tactus corporalis, an iteranda sint verba quae simul ab Episcopo proferuntur cum impositione manuum, prae­ sertim in Ordinatione diaconi, in qua verba Accipe Spiritum Sanctum, etc., videntur mullis esse forma Sacramenti? 4. Utrum possit suppleri tactus ille corpo­ ralis privatim, quando huiusmodi Ordines non conferuntur? R. Ad 1· Affirmative. — Ad 2. Negative. — Ad 3. Affirmative. — Ad 4. Affirmative, ct secreto in actione Missae, atque ctiam extra tempora generalis Ordinationis. in 1067 5. C. S. Off. r Sept. r8>r. — Qukbkc · Λη auflchir·· — Si Ion peut sc tenir au Confiteor récité in miniunc fois dans l’administration du St. Viatiaegroto . z-x . ■ z 1 · piunou» «aera· que et de 1 Extreme Onction données de suite manti», à un malade, ct aussi dans l’application dc l'indulgence in articulo mortis quand celle-ci Ao. G >«i' COLLECTANEA Î76 a lieo en même temps que Γ administration de l’iift et de l’autre de ces deux Sacrements. R. Si immineat necessitas conferendi unum post aliud immediate, licere semel in casu ; secus repetatur. 1068 ar bepii- s. C. S. Off. 4 Dec. i8$t - Mrssua. - r'tucti'-.corun i. SurJo-muti vel infantes, vel adulti, qui post baptismum remanerent inter gentiles sub po­ testate parentum gentilium possuntne baptizari etiam sine ulla praevia instructione ? Si in prae­ fato casu baptismum conferre non potero, sal­ tem in articulo mortis, quid agendum esset quoad surdos-mutos adultos? An bipunnai 2. Utrum idiotae nati, vel ab infantia idioIdiolfti eunentet - . ... •n;er gcrtiici lac facti. remanentes tamen inter gentiles, pos­ sint baptizari, quamvis post receptum baptis­ mum adsint in continua occasione participandi gentilitatibus, saltem materialiter. R, Ad i< ct 2. Detur Instructio per S. C. de Prop. F. Etîii Gerdii anni 1777 die 17 Aprilis (Γ. n. 522). 1069 Instr. s· c· de Prop. F· Dec. tSzt miuc d· coii·· (ad Vic. Ap. Mysurkx. — Per litteras dici 2i Nov. A. Tuam praemonuimus praecipuum epistolae R. D. Boyer dic 7 Sept, datae, quam luam feceras, argumentum circa necessitatem aliquibus in casibus ac locis, nullo praemisso examine, iterandi Baptismatis puerorum sub conditione, ut primum licuisset, lubentissime votis annuentes tuis, examini S. C. exhibi­ turos. Coactis revera generalibus Comitiis dic 1 labentis Decembris, rem absolvendam curavi­ mus ac praevia SSrîii D. N. sanctione, quae definienda visa sunt hisce A. Tuae nunciamus. Quantopere itaque, in re tanti momenti, in­ haerendum iugiter sit generalibus Ecclesiae de­ finitionibus, Baptismi scilicet ^aeramentum, utpotc una spiritualis generatio, et cx chara­ cteris vi ac natura, nulla ratione iterandum, quaeque item constans fuerit Apostolicac Sedis ead:m dc re doctrina ac praxis A. Tuae ap­ prime compertum esse, cx memorata ipsa epi­ stola patet. In ea quippe amussim ac rite tra­ ditur, generatbn ac sint delectu, cum adiunctione etiam seu conditione, quemlibet reba­ ptizandum non esse. Quamvis autem hacc A. Tuam haud latere probe noverit S. C., ni­ hilominus haud supervacuum duxit iterum iterumque in Domino hortari, ut pastoralem omnem vigilantiam adhibere pergas, ne temere xb huiusmodi definitionibus cvangelici operarii unquam recedere audeant, ac meminerint, illis tantum permitti Baptismum conditionne admi­ nistrari. de quibus, diligenti praemissa perquisitione, grave ac rationabile iuris factive du­ Απ· c. <«, . bium relinquatur/ an sacramentum alias rite susceperint. Qua dc re cis proderit prae ocu* lis habere tradita a Benedicto XIV in suis In· stit. 8 ct 84/ ac in Synodo dioec., praecipue libi VII, cap. vt. Licet vero a diligenti eius­ modi praevia inquisitione vix forte unquam abstinendum esse, absque periculo iniuriae sa* cramcnti, perfacile appareat/ mature tamen perpensis libratisquc omnibus, quae in supra* dicta epistola ab operario Boyer adnotantur, et A. Tuae testimonio firmantur, de quibusdam locis Vicariatus istius, attenta cathechistarum ac fidelium qualitate, ita ut perquisitio aut exa­ men ad validam invalidamvc Baptismi colla­ tionem dignoscendam, arguendamvc, aut omni­ no institui nequeat, aut nulliter et sine ulla dubii illustratione cerro fieret , Sacra eadem Congr., iis in adiunctis ct iuxta exposita, durantibusque circumstantiis absque aliis, ut in (uto salus animarum ponatur, Baptismum ad· dita conditione administrari posse declaravit. Maximo autem una simul animi moerore eadem perceperunt EE. PP. quae a missionario Boyer et ab A. T. narrantur, eam nempe esse quorumdam catechistarum ac fidelium quoqtle omnium, picrisque recensitis in locis, inhabilitatcm et inscitiam vel ad unum Baptismi sacramentum administrandum, ut nemo pror­ sus eorum sit cui fides de rituali illius colla­ tione praestari ullo modo queat. Persuasum quidem Sacr. Congregationi est A. Tuam omnem dedisse ac daturam operam, ut deflendae nimis earum christianitatum con­ ditioni, et calamitatibus occurratur/ ncc du­ bitat quin optimam, catcchistarum praecipue, ubivis institutionem, ct instructionem, iuxta mo­ nita etiam tradita die 23 xNovembris 1845, ur­ geas. Nihilominus EE. PP. id magis magisque A. Tuae commendantes, monent ut donec sa­ tius provisum iis in locis fuerit, peritosque et idoneus viros praeficere datum tibi erit, ineptis illis Cdtechistis praecipias et instes ut instrui satagant, ac interim, extra casum verae absolutaeque necessitatis, Baptismi sacramentum administrare non praesumant. 1070 S. C. S. Officii 5 Martii rS$2 — NanKiN< — Petius Christianus, obtenta prius legi­ tima dispensatione, matrimonium inivit cum muliere pagana, quae post 1res menses habita­ tionis et tori unionis aufugit ad alium mari· tum paganum, quocum nunc pacifice vi vit, abs­ que ulla spe conversionis, ne redeundi quidem ad virum fidelem. Quaeritur an revera Petrus teneatur innupte vivere, vel potius praevia in­ terpellatione ad alias nuptias transire possit. R. Non posse Petrum transire ad alias nu­ ptias. Connu chriitli* nux cum Infiddi cx dlipeniatkmt cnmuncfm p»u· lino nequit pri­ vilegio frul. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1851 IO71 Contra opii commercium cl usum S. C. S. Off. to Martii 1852. — Vic. Ap. Chkm-si — Sinicu lex, sicuti nunc est, et sem­ per stetit ex tempore quo opii usum sinicum gubernium advertit, istius succi venditionem vehementer interdicit. Quae interdictio duplici causa nititur: prior quod opium omni virtutis sensu populum destituit, altera quod Imperium depauperat. Sinarum Imperatores virique geren­ dae reipublicac peritissirni omni ope atque opera enixi sunt, ut prohibitiva lex irrita non esset; innumera edicta promulgata sunt, gravissimisque poenis sancita, europacos ipsos multis lit­ teris appellaverunt ut tale commercium facere, sinensesque lentare ct corrumpere desisterent. Attamen, adversante iusta humanaque lege, in­ valuit malum. Europaei pestilenti commercio finem adeo attulerunt ut dc dic in diem au­ xerint. Constat igitur sinenses, qui opium ven­ dunt et emunt, Imperii legum violatores esse. Constat etiam cos ab curopacis mercatoribus adiuyari ut legi fraudem faciant. Ex immoralibus opii usus consequentiis iterum constabit et sinenses et europacos, qui opium sive ad vendendum, sive ad utendum tractant, in viam moribus christianaequc religioni contrariam im­ mitti. Omnibus revera probatur opii usum corpo­ ris et mentis sanitati noxissimum esse. Pallor horridaque macies deformant vultum omnium qui opii consuetudine detinentur. Eorum sensus stupescunt hebcscuntquc ; evanescit memoria, physicae vires dant locum maximae imbecillitati, lota complexio fit livida, languidi sunt oculi, appetitus aut destruitur aut depravatur, ita ut tantummodo sapiant cibi multo cum saccharo conditi ; somnus ncc reficit, nec refrigerat, ita ut isti hominum miserrimi nisi serius, a falso quietis tempore excitari possunt, prima eorum cogitatio ad opium volat, quia in ore et gut­ ture sentiunt ignem er siccitatem, quibus ad opium urgentur. Si hora consueta id non acci­ pitur, fit prostratio virium completa, cx oculis ct naribus fluit aqua, totum corpus frigore tre­ mit, pectus ct caput acerrimis doloribus pun­ guntur; mox sequitur diarrhoea, et, si opium non affertur, saepius post aliquot dies sequitur mors. Talis naturae est opii consuetudo ut per regulatas quantitates expleri non posset: cum tempore, succi modus augendus est, et tunc, de­ bilitatis viribus, infirmo labore, vicius non am­ plius comparari possunt, familia non sustentatur ct tunc nihil nisi miseria ct crimen. Multi no­ minantur navium duces, qui, propter conscien­ tiae stimulos, numquam opii advectionem ac­ ceperunt, vel post aliquod tempus reliquerunt, severas, quas experti sunt, tempestates illicito commercio adseribunt, improvisam mercato­ rum mortem, qui, post multos in Sinis laboris annos, ad patriam redeunt, ut male acquisitis divitiis fruantur, Dei vindictam proclamant. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. t. $27 Ao. C. 18$2 Atqui nobis catholicis missionariis regula tam gravi de re definitiva deest. Instructio S. Congregationis die 23 lan. 183o de opii quae­ stione insufficiens est, quia tantummodo remota theologiae principia ad quaestionem relativa continet. Sed cum ex principiis in S. Congre­ gationis Instructione praedicta positis futurum videatur ut opii commercium ab Ecclesia da­ mnetur, ideo enixis precibus rogamus ut Apo­ stolica Sedes quaestionem dirimere dignetur. R. Commercium et usum opii, prout ex­ ponitur, esse illicitum, i leoque Vicarii Ap. pru­ denter omnem curam adhibeant ad usum et commercium istud extirpandum. - SStftus D. N. Pius d. p. PP. IX resolutionem Etfiorum approbavit. 107α S. C. Indulg. /5 Martii 1852. - Urbis «r Orris. - Cum ad Indulgentias acquirendas genti? persaepe contingat ut, inter praescriptas conditiones, vocales quoque preces iniungantur, pro­ positum fuit dubium huic Sacrae Congregationi Indulgentiarum: An et quo modo surdo-muti supplere valeant impotentiae, qua detinentur, preces recitandi pro indulgentiis acquirendis iniunctas. Re mature discussa tum prius ab uno cx praefatae Congregat, consultoribus, tum demum ab Erilis PP. in comitiis generalibus apud Vaticanas Aedes die t6 Februarii huius anni habitis, ipsi EE. PP. eiusdem consultoris voto inhaerentes responderunt : - Supplicandum SSrilo pro generali decreto ab hac S. C. cvulgando, atque apostolica auctoritate firmando, cuius vi statuendum: i. Quod, si inter opera pro lucranda Indulgentia, praescripta sit visi­ tatio alicuius ecclesiae, surdo-muti ecclesiam ipsam devote visitare teneantur, licet mentem tantum in Deum elevent ct pios affectus. — 2. Quod si inter opera sint publicae preces, surdo-muti possint lucrari Indulgentias iis ad­ nexas, corpore quidem coniuncti caeteris fide­ libus in eodem loco orantibus, sed pariter mente tantum in Deum elevata, et piis cordis affecti­ bus. — 3. Quod si agatur tandem de priva­ tis orationibus, proprii mutorum et surdorum confessarii valeant easdem orationes commu­ tare in alia pia opera aliquo modo manifesta­ ta, prout in Domino expedire iudicaverint. — Facta autem relatione etc. Sanctitas Sua non modo praedictum votum approbavit, verum etiam huiusmodi gratiam ac concessionem per­ amanter elargitam per generale decretum pu­ blicari mandavit. rtdten’ X073 S. C. Indulg. /5 Martii 1852. — Indul­ gentiam plenariam quotidianam perpetuam vel ad tempus concessam visitantibus aliquam ec73 Quomodo Infellifçcnda Indul­ gentia plenaria quotidiana pro ecclesiarum »itiUtionc. COLLECTANEA An C. sionibus ab Erflo et Rrtïo D. Nicolao S. R. E. Card. Wiseman, ac RR. PP. DD. Episcopis Angliac redditis, ac rc accurate perpensa, Sacra C. dc Prop. F. in generali conventu habito die 3 Aprilis 18^2 peculiari instructione me­ thodum proponendam censueric. Cum Episcopus est constituendus, capitularitcr dignitarius er canonici illius ecclesiae conveniant, precibus de more praemissis, ac praestito iuramento de secrero servando, tri­ bus vicibus suffragia ferantur circa personas 1074 S. Sedi veluti digniores commendandas. Si in Cnetfi ictoi iu* S. Congr. S. Officii jr Afur/ir 1852. aliqua ex iribus vicibus in favorem nullius p«r»îi(iOMX erci 5ΊΓ1· <1 S — Ho-naN — i. An liceat comitari proces­ adsint suffragia tot numero quae excedant ma­ sionem draconis, explodere tormenta eo trans- iorem partem vocum, actus nullius momenti eunte, dare candelas pro draconis laterna, vi­ existai, atque iterum suffragia ferantur. num et pecuniam pro hac superstitione. Actus capitularis rite descriptus atque obsi­ 2. An liceat christianis conducere domum gnatus, transmittendus erit ad Archiepiscopum, cum obligatione deferendi vel per sc vcl per vel ad suffraganeum antiquiorem, vacante sede alium laternam in processione cum dracone. archicpiscopali; vel, si de commendandis ad 3. An licear saltem aliquid contribuere cum ipsum archiepiscopatum agatur, ut coetus epiprotestatione dicendo: hoc est non pro dracone | scopalis, consiliis collaris circa tria nomina sed pro te qui colligis contributiones. alphabetico nomine descripta, quae in singu­ 4. An occasione defuncti liceat, dum occi­ lis votationibus maiorem suffragiorum partem ditur sus ut paretur convivium, facere explo­ obtinuerint ad S. C. referant, suamque opinio­ siones. nem tradant, transmisso etiam ipso authentico 5. An liceat filiis ct nepotibus comitando capitulari actu. cadaver patris ct matris telae albae longum fru­ Demum cum contingere aliquando possit stum deferre ad ostendendum esse posteros ut canonici legitime impediantur ne ad capi­ qui possint vocare bonzios ad rumpendum in­ tulum, in quo huiusmodi fieri debet commen­ fernum. datio, accedant, censuit S. C. admittendos tunc R. Ad 1. et 2. Non licere. esse eorumdem procuratores ad effectum tan­ Ad 3. Non licere, ct detur decretum fer. V tum tradendi schedam cum nomine et prae­ 16 Nov. 1769, ut sequitur: Decretum: « Quae­ nomine eligendi. ritur an sit licitum contribuere candelas pro Ceterum animadvertendum ac declarandum draconis laterna, vinum ct pecuniam, ct ex­ censuit S. C. his omnibus contineri tantum­ plodere tormenta pro hac superstitione. - Re­ modo commendationem, adeo ut, quando ne­ spondetur: In proposito casu non licere. cessarium vel opportunum videatur, Apostolica Ad 4. Negative. Sedes suo utatur iure alterum quoque praeter Ad 5. Non licere. commendatos eligendi. Cum vero haec omnia SS. D. N. Pio PP. IK a S. Congregationis Secretario relata fuerint 1075 in aud. dici 6 ciusd. mensis et anni, Sanctitas (>« cltcTioDe Epl·· Decr. S. C. de Prop. F. 2/ Apr. 1852 — Sua benigne eadem probavit, ac servari decre­ icoporum AnUt ecclesiae noviter per Sanctissimum D. N. vit, contrariis quibuscumque haud obstanti­ in Angliac regno constitutae magis in dies flo­ bus (1). reant, iisdemque Antistites iugiter praeficiantur qui vitae probitate, doctrina, zelo ac prudentia 1076 spectatissimi existant, peropportunum visum est si ab ecclesiasticis viris qui sacris obeundis Sacr. Congr. S. Off. 27 lunii 18^2. muneribus inter alios praestiterint, potissimum CotMBATUR - In hac regione difficillimum est cuchariBtico· vero testimonio Episcoporum pro tempore exi- conficere panes cucharisticos farina proprie di- confic,cnd1, stentium, nonnulli Apostolicae Sedi commen­ cta; unde consuetudo orta est (exceptis for­ sitan locis in quibus facile haberi potest farina dentur ex quibus eadem ad episcopalem gradum, quem magis idoneum ccnsuerit eligere j cx Europa) panem conficiendi cx granis convaleat. tritis ct per aliquas horas in aqua infusis, non Commendatio vero huiusmodi tanti mo­ tamen usque ad corruptionem. Quae grana ma­ menti esse noscitur, ut, inspectis animadver- nibus comprimunt ct, cx materia alba adve- clesiam seu publicum oratorium, ita semper inteliigendam esse mandavit Sanctitas Sua, ut semel in anno tantum ab unoquoque fideli ac­ quiri possit; excepto solummodo casu quo in decreto, rescripto, Brevi etc. concessionis fa­ vore alicuius ecclesiae seu publici oratorii, clare et explicite expressum sit, indulgentiam plena­ riam reapse quotidie ab unoquoque christifidelium rite disposito acquiri posse. (i) Huiusmodi methodus electionis Episcoporum pro Anglia, etiam pro Hollandia seu Necrlandia statuta est. (S C. de Prop. Fide 7 lunii 18$8). niente, panes conficiunt ferro calido, modo in Europa consueto. Aliquod habeo scrupulum de tali confectione. Nam i. si panem conficientes maximam attentionem non adhibeant, triticum relinquere possunt in aqua usque ad corruptio­ nem, saltem inceptam. 2. Tota substantia tri­ tici non mihi videtur in tali pane contineri. 3. Talis materia mihi videtur appropinquare amidum, ex quo practice panis euchansticus confici non debet. Aliunde de farina ex Europa adveniente valde dubitandum est utrum pura sit vel non, cum omnibus notum sit mercatores mixturas innumerabiles facere. Unde humiliter quaero : 1. Utrum licita sit supradicta confectio pa­ nis pro Missa. 2. Si non liceat, quid debeam facere, prae­ sertim curn illa consuetudo vigeat in diversis partibus Indiae. R. Affirmative; curet tamen, si fieri possit, Vic. Ap. ut frumentum cx quo panis eucharisticus conficitur, non contundatur solummodo, sed apto instrumento in furinam redigatur, quae deinde cribro exacte purgetur, et panis ex ea­ dem conficiatur, modo in Europa usitato. — SSmus D. N. Pius d. p. PP. IX. resolutionem Eftorum approbavit. 1077 De Ifani’ationc fertorum relaie ad Indulgentia»· An. C. :8$a S. C. DE PROP. FIDE An. C. i8$i Ex Decr. S. C. Indulg. 9 Aug. ^52. — SSiTius D. N. Pius Ρρ. IX... benigne mandavit ut omnes Indulgentiae, quae hucusque quibusdam festis concessae fuerunt, ac in posterum con­ cedentur, vcl quae pro iisdem festis aliquibus ecclesiis et publicis oratoriis pariter concessae fuerunt, er in posterum concedentur, vel etiam si libuerit, de consensu Ordinarii, illae con­ cessae in sacris supplicationibus, aut in no­ vendialibus, vel septenariis, sive triduanis pre­ cibus ante vel post festum, vel eius octava­ rio perdurante, translatae intelligantur pro co dic quo festa huiusmodi, etiam quoad solemnitatem tantum et externam celebrationem, non vero quoad Otficium et Missam, in ali­ quibus locis, vel ecclesiis publicisque oratoriis, sive in perpetuum, sive aliqua occasione, sive ad tempus, eoque durante, legitime transferantur. Cum vero transfertur tantum Officium cum Missa, non autem solemnitas et exterior cele­ bratio festi, Indulgentiarum nullam fieri transla­ tionem decrevit. Hanc autem Apostolicae beni­ gnitatis concessionem eadem Sanctitas Sua quibuscumque in contrarium non obstantibus, ac perpetuis futuris temporibus, absque ulla Brevis expeditione valituram, per hoc Sacrae Congr. decretum typis impressum publicari voluit, dummodo ceterae omnes aliae conditiones in particularibus vel generalibus concessionibus praedictarum Indulgentiarum pro iis adipiscen­ dis omnino serventur. 1078 S. C. S. Off. u Aug. 1852 -QwmcIn dioecesi Qucbeccnsi non vigent ecclesiastica ·ιμϊ» <χ sponsalia. Attamen Rituale dioecesis enumerando c«otnPai**« sanguineis, sed absque ulla praecisa notione de indi volubilitate matrimonii, ita ut, saltem implicite credant posse sc ab invicem sepa­ rari et cum alio denuo matrimonium contra­ here ? R. Ad 1. Detur Instructio data ad Epi­ scopum Scutarinuin (V. n. 537 § 5/ Ad 2. Detur Instructio ad Helvetius 3 Au­ gusti i8o3. - En instructio: * Ad impedire • qualunque irriverenza delle cosc sagre, la « S. C. non ha giudicato opportuno che dai « cattolici si ritenga nella sagrestia comunc ai < protestant! Γ Olio santo, il S. Crisma, e la « SS. Eucaristu ; ma vuole chc stano conscr« vate in luogo dei tutto separato dagli acat- tolici, c quando altro non ve ne sia proprio, si conservino piuttosto con tutta la possibil decenza nella casa dei parroco, o di altro cattolico sacerdote ». Ad 3. Negative. - Ad 4. Negative. - Ad 5. Affirmative. - Ad 6. Negative. - Ad 7. Affir­ mative ; haberi debent valida. < « < < 1080 S. C. de Prop. Fide 25 Aug. /cCU,,ooc scopus consecrans in impositione manuum tan­ gebat caput suum, non vero tangebant duo alii coepiscopi assistentes, responsum fuit : Acquiescat. 1087 S. C. S. Off. 23 Febr. 1833. — Tuhk. Οκικν’γ. — Leges annamitae facultatem tribuunt viris uxores legitimas repudiandi una ex causis in lege expressis concurrente, mulierque ita repudiata ad alias nuptias transire valet; cx quo clare infertur has gentes in errore esse quod per tale repudium matrimonii vinculum solvatur ; mulier vero quae. Regni caeremoniis servatis, ab aliquo in uxorem recepta, et, abs­ que libello repudii, alii viro coniungi ausa fuerit, tam mulier illa, quam secundus hic vir, cui, antequam repudiaretur a primo, coniuncta fuit, iuxta Regni leges, ambo mortis poena plecti debent. Si ergo mulier aliqua uxorata infidelis ad fidem convertatur, virque suus non solum fidem amplecti recusat, sed nec permitti patitur uxori ad fidem conversae ut secum absque contumelia Creatoris cohabitet, vel ta­ lis mulier innupta manere debet usque ad viri illius infidelis mortem , vel ad alias transire terras a loco viri multum distantes, et ibi, suas cum viro illo infideli adhuc superstate nuptias occultando, ad alias cum viro fideli transire nuptias ; sed hoc multoties non absque periculo quod a viro infideli vel eius consangui­ neis comprehendatur, et hinc animae ct corpo­ ris detrimentum maximum patiatur; quaeritur ergo : 1. An liceat mulieri, de qua in casu, ac­ cipere vel etiam petere a viro infideli libellum repudii solo animo ut a gravissimis malis se liberet, ne cogatur innupta manere, aut co­ habitare cum infideli cum evidenti periculo su­ perstitionibus sc immisceri. 2. Quid si mulier illa revera non est le­ gitima uxor infidelis illius, quia aliquo impe­ dimento dirimente naturali ligati erant ? Licetnc ei accipere, vel etiam petere a viro li­ bellum repudii, ut absque periculo alicui viro fideli nubere valeat ? 3. An liceat viro fideli mulieri fideli libel­ lum repudii tradere, quando eorum matrimo­ nium initum fuit cum impedimento dirimente, ad praecavenda mala quae oriri possunt. 4. An liceat viro ad fidem converso tra­ dere mulieri in infidelitate permanenti libellum repudii. R. Ad 1. 2. ct 4. Attentis expositis cir­ cumstantiis, cnunciatam praxim pro nunc posse (3rca pm-s petendi ct tndendi Itbdua repudii d»iS le­ ge «pprobiua An. C. l8$J S. C. DE PROP. FIDE tolerari, dummodo: i. In accipiendo vel pe­ tendo libello nihil adsit superstitiosi; - 2. prae­ cesserit consueta interpellatio, sed frustra ; 3. pars fidelis minime credat virtute talis li­ belli se liberam esse a lege coniugii in infide­ litate contracti; - 4. ad omne removendum scandali periculum, christifideles opportune in­ struantur matrimonium etiam in infidelitate contractum, si nullum intercesserit impedi­ mentum dirimens, nullaque conditio substan­ tiae matrimonii contraria in pactum deducta fuerit, esse indissolubile, nisi accedat divina dispensatio, ac propterca si quis ad fidem Chri­ stianam conversus libellum repudii forte petat, vel accipiat, id factum teneat ad nexum tan­ tummodo civilem, in matrimonio iuxta Regni leges ineundo contractum, dissolvendum, non autem ad naturale coniugii vinculum rela­ xandum. Ad 3. Prout in praecedentibus, omissa in­ terpellatione. — SSrhus approbavit. 1088 Litt. S. C. de Prop. F. 5 April. 1853. o«.ciu Ap. Maduhbxskm) — Cum nuper a Suprema Inquisitione responsionem acceperimus ad dubia iam eidem S. C. ab A. T. proposita super Constitutione Bcned. PP. XIV. Omnium sollicitudinum de ritibus malabaricis, eam tibi patefacere haud immoramur. Dubia quidem, uti nosti, duo erant, quorum alterum catholi­ cos tibicines vel caniores etc. ad festa vel solemnitates paganorum convenientes respiciebat; alterum vero iusiurandum ab apostolicis mis­ sionariis praestandum, prout in eadem Con­ stitutione iubetur. Quamvis porro in Congre­ gatione generali, habitu feria IV die i6 elapsi Martii, Ertïi DD. Inquisitores rescribi manda­ verint nihil esse innovandum, nihilominus at­ tente matureque perpensis ab A. T. allatis rationum momentis, quoad opportunitatem re­ mittendi de severitate contra memoratos tibici­ nes etc., iidem Etîii Patres, mentem una simul antcdictae responsionis aperiendam tibi innue­ runt. Mens autem est, ut missionarii, omni meliori et prudentiori modo quo possunt, re­ movere satagant eiusmodi catholicos tibicines, cantores etc. a damnatis ethnicorum conven­ tibus ac solemnitatibus, eos monentes aliter te­ neri se omnino ab Ecclesiae coetu illos ciicerc ; quod si reapse impossibile evadat eos amovere, opportunis tamen monitionibus, obiurgationibus ct obsecrationibus, nec non denegationc etiam sacramentorum ad tempus, a daemo­ niorum cultu deterreant, ct ad bonam frugem revocare concntur. Ex hisce perfacile senties quomodo, firma generating Benedictinae Con­ stitutionis iussione manente, in casibus pecu­ liaribus et rerum adiunctis de severitate legis remittere aliquid liceat. tdti piganorum (AU Vtu. 583 An. C. î8$3 1089 S. C. S. Officii t3 Aprilis ,853. - È in uso in Mossul che ogni famiglia abbia il privato h. (V. n. 54g). 1090 S. C. S. Officii 4 9 ^5? — Sutchukh Λη?’ριίιζ?,η^ inhJchtim intâO· — En Chine et en d autres royaumes où les te» mwo nu· pauvres sont tres-nombreux, les deux tiers prèsMoni­ que des enfants, plus de la moitié certaine- n,B ob,a,‘· ment, meurent avant d’avoir commis un péché mortel. Les pauvres petits mal logés, mal nour­ ris, mal vêtus, exposés à toutes les influences d’une température très-malsaine, sont attaqués, durant sept ou huit ans, par de nombreuses maladies qui les font mourir en nombre pro­ digieux. Ce sont surtout ccs millions de pau­ vres infidèles qui présentent Λ nos baptiscurs une si grande quantité d’enfants malades sans danger prochain de mort pour qu’ils les gué­ rissent. Tous les enfants malades qui seraient baptisés par millions chaque année, et qui mour­ raient en si grand nombre avant d’avoir com­ mis un péché grave, seraient sauvés; ceux [qui échapperaient Λ la mort, en plus petit nom­ bre, devenus grands, profaneraient leur baptê­ me. Je demande la permission, si elle est con­ forme à l’enseignement du Saint-Siège, de faire baptiser ces enfants malades sans danger pro­ chain de mort, qu’on présence en si grand nom­ bre à nos baptiseurs pour les guérir. R. Non licere, si filii in potestate infide­ lium sint relinquendi, secluso mortis periculo. 1091 Litt. S. R. C. 2 fumi r853. - (ad V:c. Ap. Chknsi) — R. P. Fr. Aloysius a S. lusto cum duobu· tin. Ordinis Minorum S. Francisci dc Observantia, in ponti Hcili in Ecclesia ista Chensi caeremoniarius, S. C. n,lnltln·· Rit. exposuit quae sequuntur, nimirum: «Quo« niam a S. Sede dispensatum fuit cum Vic. Ap. « huius Provinciae, ut feria V in Coena Do- Ab.C.'«H COLLECTANEA 584 < mini peragere possit consecrationem sacrorum < oleorum cum minori numero presbyterorum < quam qui requiritur ut in Caercmoniali Epi« scoporum, ob eorum deficientiam, quumque « in dispensatione habeantur haec verba : Ad« hibeat quo plures habere potest presbyteros, 4 quaeritur utrum illa clausula sic intelligi dc< beat, ut duo presbyteri, quorum co die unus 4 agit diaconum Evangelii, alter subdiaconum 4 Epistolae in Missa Pontificali, debeant, quum 4 ventum fuerit ad sacram caeremoniam supra4 dictae consecrationis, deponere dnlmaticam 4 et tuniccllam, et casulam assumere, ut ma4 ior appareat presbyterorum numerus eiusmodi 4 consecrationi assistentium, dictaquc sacra olea < salutantium: pcractaquc caeremonia, dalma4 ticam ct tuniccllam reassumere ad Missam 4 perficiendam ? Notandum aliunde quod fere 4 nunquam habeatur aliquis ex Ordine diaco4 nali vel subdiaconali, qui e secretario afferat, 4 illucquc referat sacra olea, unde si non sit 4 necesse supradictos deponere et reassumere < dicta para menta, tunc ipsi afferunt et refe< runt olea, totaque caeremonia convenientius 4 peragitur. Quoad caetera nihil decst ad Pon4 tificalcm Missam, caeteraque illa die peragi 4 solita solcmniter perficienda ». Super quibus omnibus et singulis, facta per me subscri­ ptum S. R. C. Pro-Sccretarium SSrîio D. N. Pio IX P. M. fideli relatione, prudenti sane consilio constituit (Sanctitas Sua) nil directe memorato Patri lespondcndum, ct satius esse Λ. Tuae communicare propositam praxim nullo modo adoptandum; ac pioinde omnino conve­ nientius, ut diaconus ct subdiaconus qui Pon­ tificali Missae assistunt, quique in casu sunt presbyteri, postquam ad suam sedem Episco­ pum comitati sunt, retentis sacris vestibus, quibus induti sunt, processionaliter ad sacra­ rium accedant, ex coque deferant olea; inde, quoad fieri potest, Episcopo praestent singula officia quae a Pontificali requiruntur, ct prae­ standa casent ab archidiacono ct presbytero as­ sistente, cxplctaque sacra caeremonia, ud sacristiam sacra Olea reducant, processionaliter ad latera Episcopi revertantur, ut ci in suo quisque officio deserviat· Posita enim Apostolien dispensatione quoad numerum presbyte­ rorum assistentium, nulla prorsus apparet causa ad propositam praxim adoptandam. Quae sin­ gula A. T. communico ut Sanctissimi oracu­ lum, uti exponitur, execution! demandetur. I0Q2 D« UmitatiniK r| **·» m <4cwl- Instr. S. C. de Prop. F. 7 lunii rSjj. (ad Vtc. Ap. Po^dickrr.) — Utrum (quaeris) obtenta iam facultate dispensandi, decem tan­ tum in casibus pro quolibet anno, super im­ pedimento secundi mixti cum primo consan- An. C. i|jj guinitatis ct affinitatis gradu, si forte in uno anno pro decem casibus dispensationi locus fa­ ctus non fuerit, in subsequentibus uti possis iisdem qui superfuerint. — Negative responden­ dum apprime intelliges cx aperta concessionis declaratione, qua nonnisi decem in casibus in quolibet anno, ubi necesse fuerit, dispensandi tribuitur potestas; atque indultorum verba prout sese exhibent esse intclligenda. Hinc negative quoque respondendum dubio quarto loco pro­ posito inferes, nimirum, pcr facultatem dispen­ sandi super impedimento secundi mixti cum primo, haud tributum indultum dispensandi quoque quando primus cum tertio mixtus de­ prehendatur. De Missionarii Apostolici titulo ac praela- De stints tîone scias volumus quaestionem hanc nupertime quoque a Vic. Apost. Mayssurii proposi­ tam fuisse; utrum nimirum Apostolici Mis­ sionarii titulus, caetcris paribus, supra alios talem non habentes titulum quemdam gradum au: praeeminentium conferat ? Quod porro lassensi Episcopo dedimus affirmativum respon­ sum idem A. T. rescribendum ducimus. Et quoniam eiusmodi forte quaestio, cx male per­ cepta declaratione Instructionis huius S. C. dici a3 Novembris 1843, incip. Neminem pro­ fecto , § IV Hinc reiiciendus etc. (V. n. 1002), oborta praecipue videatur: eidem lassensi An­ tistiti, ac tibi etiam significandum existimamus, haud unquam S. C. mentem fuisse ut maximi faciendus Apostolici Missionarii titulus, tam­ quam vacuum tantum nomen dein haberetur: verum id unum intendisse ut ex ea, qua antea detinebantur indigenae presbyteri, fere famulatus, abiectionis et contemptus conditione erigerentur, ac paulatim et sensim, per accuratam sedulamque in omni scientia ac pietate institutionem, ad praecipua qnoque obeunda Missionis munia idonei redderentur ; quo tandem fieret ut Mis­ sionibus ipsis, florenti satis naturali clero in­ structis, neque extraneorum subsidiorum, nempe missionariorum europaeorum ope ac ministerio amplius egentibus, rectores, moderatores atque pastores, etiam ex iisdem presbyteris indigenis, praefici possent, quin magnis impensis indesi­ nenter ex Europa operariorum auxilia suppe­ ditare opus esset. Interim tamen haud cogitavit S. C., nec voluit, ut dum clerum indigenam quodammodo erigere et a 1 maiora parare cu­ piebat, Apostolicis Missionariis potior omnino ab Apostolica Sede per eiusmodi titulum collata dignitas imminueretur, ct causa despon­ dendi animum tribueretur. Quapropter, cae­ tcris paribus, ct qua simplices presbyteri ii sunt, tam indigenis, tam europaeis operariis, applicanda regula (§ IV Instructionis traditae) clare innuitur; paritatem porro inter cos non esse patet pcr superadditum Apostolici Missio­ narii decus, quod praelationem utique meretur inter alios qui eodem ditati non sunt. An. C. 185 j S. C. DE PROP. FIDE 1093 Orca ab«olutio« Bern pro dcfuncti· poti Minam. S. R. C. 9 lunii /<^7. — Coctscis. — i. Utrum absolutio pro defunctis, finita Missa fieri possit tantummodo quando dicta fuit .Missa de Requiem; vel fieri etiam possit, in paramentis tamen nigris, post Missam dc fe­ sto duplici, cuius fructus defunctis applicatur. Dc voce Amen 2. Plures theologi inter quos Sanctus Alia fine formae Baptismi. phonsus Maria dc Ligorio, sentiunt veniale esse omittere vocem Arnen in fine formae Baptismi; quae tamen vox non reperitur in Rituali Ro­ mano. Hinc quaeritur: Num ca adhibenda sit vel omittenda? Circa riinm con3. Quando pro Consecratione Episcopi fa­ Mcraiionia epi· acopalJa, pre- cta fuit facultas ut assistant duo presbyteri •byxeri*. loco Epucoporum, af- loco duorum Episcoporum, quaeritur: Utrum uitcnlibuf. hi presbyteri assistentes debeant ambabus ma­ nibus caput consecrandi, post Episcopum con­ secrantem, tangere, et recipere consecratum ad osculum pacis. R. Ad i. Affirmative, ad primam partem; Negative, ad secundam. Ad 2. Strictim in casu servetur Rituale Ro­ manum. Ad 3. Servetur eodem modo rubrica Pon­ tificalis Romani. 1094 Dc unctionibus in nolarum bene* dictione. S. R. C. 27 lunii 1853. — Εβγκγγκν·. — An liceat sacerdoti ab Episcopo delegato ad bene lictionem nolarum, quum debeat formam servare in Pontificali Rom. praescriptam, un­ ctiones adhibere. R. Affirmative. IO95 Λη denuo confirnun Ji qui a ta· cerdonbus tchitmat.eh confir­ mati aunt. S. C. S. Off. 5 Iulii 1833. — i. Se qualcuno degli scismatici ritornasse all’unità della Chicsa, c non avendo con chi putere cscrcitarsi nel rito greco, abbracciassc il rito latino (s’intende essendo semplicc laico c non sacer­ dote), puô il Vescovo di rito latino confermario sub conditione ? 2. Sc i figli dei cattolici siano battezzati dagli scismatici (1) puù il Vescovo loro latino riconfermarli sub conditione? R. Ad 1. et 2. Non expedire quod confir­ mati a sacerdotibus schismaticis denuo linian­ tur post reditum ad unitatem ; et ad mentem. — La mente c che nei casi particolari s’informi il Vescovo dei luogo preci so ove i con ver-, titi furono cresimati. Chc se fosse in Bulgaria od in Cipro, m Italia o nell’ isole adiacenti, o presso i maroniti libanesi, o in altro luogo ove espressamente sia revocata lui facoltà, debba riconfermarli absolute. Se in Valachia e Mol­ 585 davia, nell’Asia o in altri luoghi in cui non fu espressamente rivocata, acquiescat. Che se si dubitasse del luogo, del modo, o di altra ragionevolc circostanza, recurrat in casibus par­ ticularibus, et consulat Benedict. XIV De Syn. Dioec. lib. γ, c. 7 et seqq. Sedulo autem curet idem Episcopus Vicarius Apostolicus admonere catholicos sibi subditos licitum ipsis non esse extra casum extremae necessitatis petere pro filiis suis Baptismum a schismaticis vel hae­ reticis. 1096 S. C. S. Off. 5 Iulii 1833. — Bulgariar — i. Se si converte un unitario alla religione cattolica, deve ribattezzarsi almeno sub condi­ tione? 2. Se si convertono i luterani e calvinisti. si debbono ribattezsare sub conditione? 3. Se si converte un unitario alia religione cattolica e tenuto a ritencr la moglie della sua setta, se essa non vuole abbracciare il catcolicismo ? R. Ad i. Quando unitarii ad fidem catholi­ cam convertuntur, in primis Episcopus dili­ genter investiget an eorum ministri in colla­ tione baptismi cum necessaria intentione ma­ teriam tum remotam tum proximam, et for­ mam iuxta divinam institutionem adhibeant, et si, facta inquisitione, error substantialis certe inveniatur, absolute sunt baptizandi ; si autem remaneat prudens dubium circa validitatem, secreto et sub conditione baptizentur. Ad 2. Dum lutherani ct calvinistae ad Ec­ clesiae sinum redire petunt, Episcopus dili­ genter inquirat an in locis in quibus baptizat! fuerunt a ministris haereticis, in collatione huius sacramenti omnia essentialia circa vali­ ditatem rite fuerint servata, et si facti inqui­ sitione meliori modo quo potuit, adhuc pru­ dens dubium de validitate baptismi perseveret, secreto et sub conditione sunt baptizandi. Ad 3. Si omnibus perspectis, dubium per­ sistat de valore baptismatis, validum censen­ dum esse in ordine ad validitatem matrimonii, ideoque unitarium ad catholicam religionem conversum non posse dimittere uxorem suae sectae. Si autem certe dignoscatur invalidum esse eorum baptisma ex consuetudine actuali eiusdem sectae, matrimonium inter cos non esse ratum, ct ut infideles esse habendos. An unitani. Iu* IbcrftOi. calvinibe rebaptizandi itat tub condi none. Circa val di­ latem nummo· nii liaereiicorurn dubie baptitalorum 1097 Ex Litteris Apost. Neminem vestrum Pii PP. IX 2 Febr. 1834 (ad Akmksos) — Summam certe laudem ii omnes merentur, qui exoptant, ut illa Armeniae vestrae Nationis (1) Notum est graccos Confirmationem una cum Baptismo conferre. Collectanea S. C. de Prop, Hde. Vol. I. An, C. 1854 74 A p o « t o li c a e ScJi» »iudia pro achi^inaliconim conversione An. C. ΐβ$4 Cooin oonnoU lorim cootUii circa nt»* on en til«t 586 COLLECTANEA pars, quae adhuc in schismate misere versa- terum canonum disciplinae adiiciendas plane tur, ad catholicam unitatem redeat. Etenim esse demonstravit, dum catholica Ecclesia ab huiusmodi desiderium plane respondet tum arhaeresi et schismate, quae mortua sunt, longe ct omnino dissimilis, perpetua vigens vita, ct dencissimis S. Matris Ecclesiae votis, quae Deum orare ct obsecrare nunquam desinit, ut omnes caelestium divitiarum ditata thesauris, ac veri­ dissidentes lilii ad suum sinum ct complexum tatis magistra, et salutis index, tot sanctorum revertantur, tum indefessis huius Sanctae Sedis operum, et pulcherrimarum institutionum est curis et studiis , quae ob hanc causam tanto· fecunda parens ct altrix, quibus religionem, pere adlaboravit, atque adlaborarc nunquam in­ pietatem, humanitatem, omnesque virtutes fo­ termittit. Ac Nos ipsi, ut probe nostis, vel ab vet, et communi omnium bono, ordini, pro­ ipso supremi Nostri Pontificatus initio memo­ speritati, et concordiae mire consulere numquam rati Nostri ad Illustrem Turearum Imperato­ desinit. At minime ignoratis, eumdem Praede­ rem Legati occasione utentes, ad Orientales cessorem Nostrum Gregorium XVI contra isto­ Nostras dedimus Litteras(t), quibus illos aman­ rum hominum ita sentientium consilia suas tissime aeque ac studiosissime excitavimus, ut Apostolicas edidisse Litteras, quae dic tertia ad catholicae unitatis professionem reverti pro­ Februarii anno 1832 datae incipiunt < Inter perarent, festinarent. Atque utinam universa gravissimas ». Illud vero singulare, et admi­ vestra natio caelesti gratiae respondens, eiuratis ratione dignum videtur, quod isti rituum tan­ erroribus, in docilitatis, ct unitatis spiritu ad topere studiosi non dubitent in aliis articulis, unicum Christi ovile rediret, a quo plane abest ab ipsius orientalis Ecclesiae canonibus defle­ quicumque non consociatur cum hac Sancta ctere.— Iam vero, Venerabiles Fratres ac di­ Petri Sede, cx qua in omnes venerandae com­ lecti filii, post haec omnia, quae pro impensae munionis iura dimanant (2), ad quam omnis Nostrae erga catholicam vestram Armeniam Na­ obedientia ct honor est deferendus (3), ct ad tionem caritatis studio Nos ipsi hisce Nostris quam propter potiorem principalitatem nccessc Litteris Vobis significanda et declaranda exi­ est omnem convenire Ecclesiam, hoc est, qui stimavimus ad omnes dubitationes et ambi­ sunt undique fideles (4). Equidem incredibili guitates propulsandas, in eam profecto spem Nos afficeremur consolatione, et universa Eccle­ erigimur fore, ut Deo bene iuvante iuxta arsia ingenti exultaret laetitia, si omnis vestra dentissima Nostra vota concordia ct pax, ex natio ad catholicam rediret unitatem. Ex quo quibus vestra eadem natio omnem veram pro­ profecto intelligitis, Venerabiles Fratres ac di­ speritatem cxpcctare potest, denuo in vestrum lecti filii, Nos non solum probare haud posse omnium animis reviviscant, ac dominentur. eorum agendi rationem , qui asperis dunsque modis cum vestrae nationis schismaticis agere 1098 solent, nec debitam eorum rationem habent, verum etiam vehementer, et omnino illos im­ S. R. C. S April. 1854. — 1. Quum ex probare, qui non amore et benevolentia, sed declaratione Sacrae Rituum Congregationis, lata asperitate ac severitate cos etiam prosequun­ dic 23 Maii 1846 in una Ordinis Praedicato­ tur, qui a funesto schismate ad catholicam rum, sancitum fuerit Decreta ct Responsiones unitatem sunt conversi. ab ipsa emanata, dummodo scripto formiter Verum eodem tempore tolerare non possu­ edita fuerint, camdem auctoritatem habere ac mus, ut aliqui catholicae unionis promovendae si immediate ab ipso Summo Pontifice propraetextu nullum discrimen habendum esse ve­ manarent, quaeritur: An per verba dummodo lint quoad schismaticorum errores, atque abuten- formiter scripto edita fuerint, sufficiat quod tes studio, quo haec Sancta Sedes veteres sansint subscripta a Sacrae Rituum Congregationis ctosquc Ecclesiae orientalis ritus tuendos curavit, Praefecto ct Secretario, ac eiusdem sigillo mu­ existiment, in hac re id prorsus omne accu­ nita; vel potius requiratur, ut sint vel Romae ratissime esse exsequendum, quod a Schisma­ vel ab Episcopis in suis dioecesibus promul­ ticis m praesentia agitur, ct arbitrentur non­ gatae. nullos quoque usus esse eliminandos, qui in 2. Et quatenus affirmative ad primam par­ catholicam vestram nationem rite invecti fue­ tem, negative ad secundam: An tanquam for­ runt, ut solemoiori mo Io ostenderetur, quam miter edita habenda sint Decreta ct Respon­ vehementer catholica ipsa vestra natio ab hae- siones in authentica Collectione inserta. Ad 1. Affirmative, ad primam partem; resi ct schismate abhorreat, ct catholicae uni­ tati firmiter adhaerescat. Atque isti homines Negative, ad secundam. Ad 2. Affirmative; uti patet cx adiccta vellent etiam, ut quaedam opera, ct ecclesia­ sticae regulae tollerentur, quns experientia ve­ Declaratione. (1) Litterae ad Orientales 6 Ianuarii 1848, quae in opiunt ■ In Suprtma Pttri Sedt ». (2) S. Ambros. Epist. 12 ad Damas, n. 2 et 4. (t) Concilium Ephes. Act. 4. (4) S. Irenaeus adversus haereses cap. j. Ao. C. Circa decreto­ rum Sicne R»:. Congrcg. toctoritatem An. C. ι 854 S. C. DE PROP. FIDE XO99 De SS. Each·ritii* ad chnatia* 00» in carccribu* id in domibua dhnicotum Jcfcreads. Circa eoa qui tapcntllioni ali· qaomodo contribaont. An. C. t8$4 58? IIOO S. C. S. Off. 5 Iulii 1854, — Corbak — 1. Sunt in carccrc aliquot fideles, et apud viros paganos aliquae mulieres christianae, qui exire non possunt ad Eucharistiam suscipiendam : expeditne ut illis deferatur secreto, sive in car­ cerem, sive ad domum gentilium, modo ma­ gnum absit periculum? 2. Illi qui occasione data remote contribuunt superstitioni, v. g. qui foro emunt cibos ad sacrificium ordinatos, qui submittunt igni ali­ quot ligna ad eos coquendos, qui tradunt vel commodant vas, mattam sternunt ad genuflectendum, ct alia huiusmodi faciunt, suntne arcendi a sacramentis u^quedum corrigantur, ideoque eorum actio estne peccatum mortale ? R. Ad i. Affirmative, dummodo tamen aliunde sint rite dispositi, ac ieiuni (excepta gravi infirmitate), et remoto quovis sive irre­ verentiae sive contemptus periculo; idque fiat eo meliori quo fieri poterit modo, ipsius Vi­ carii Ap. prudentia determinando. Ad 2. Detur Instructio Sacrae C. dc Prop. Fide diei 5 Aprilis 1785 (V. n, 576). Consulat Synodum Sutchuensem in Cap. X. § 3o. (r) Dentur responsa S. Officii sub fer. IV. 5 Septemb. iy36 fK n, 320). I Aug. 1834. - Haud semel contigit Romam advenisse adolescentes ex dioecesibus vel mis­ sionibus, ad quas Apostolica Sedes per S. C. dc Propaganda Fide suam peculiariter exerit solicitudinem, qui modis omnibus adnituntur ut in Collegium Urbanum eiusdem S. C. ad­ mittantur. Urinam datum esset plurium votis satisfacere: attamen ineo Collegio componendo totius ferme orbis est ratio habenda, atque uti par est carum imprimis Missionum quarum minus felix conditio existit : aedes insuper haud sinunt alumnorum numerum augeri : demum quolibet sub respectu servanda ca regula visa est quae iugiter viguit ct aequissima dignoscitur, ut nonnisi ex praevia ipsius S. C. venia, quae ad Episcopos atque alios Missionum praesides mitti consuevit, adolescentes iter suscipiant qui in Collegium admittantur. Quod igitur sa­ pientissime a primordiis fuit invectum et ad prae­ sens usque usu receptum est. servandum omnino e iicitur. Ne vero S. C. postulantes huius­ modi repellendo, id praestare cogatur quod maxime displiceret, opportunum visum est An­ tistites ac reliquos Missionum superiores pecu­ liariter admonere ut nullum ipsi, nisi obtenta (t) Haec ibi: « Serio moneantur fideles, fidelcs, atque in« struantur dc gravitate peccati, quod committunt ii, « nui contribuunt, aut concurrunt ad superstitiosa. Mo« dis omnibus a tanto delicto deterreantur, quod fidei « labem, religioni dedecus, fidclibusquc maximum infert « scandalum. Et quoniam in plurimis locis frequentis« sima est occasio sic contribuendi, nec desunt, qui « vexationibus, et exactionibus debilitati, vel timore, «aut humana consideratione ducti cadunt, ideo in « omni patientia, ct doctrina missionarii frequenter tum « per se, tum per catechistas edoceant, ct adhortentur «fideles, ut huiusmodi tentationibus fortiter, et con « stanter, postposito omni humano timore, resistant, id « persuasi, quod Dominus non patietur ipsos tentari supra id, quod possunt. « Nc autem in tam gravi materia sibi variis praetex­ « tibus illudant fideles, sciant nullo modo, nullaquc causa licitum esse sive ad praecavendam direptionem bonorum, aut aliud grave damnum, sive ad ca redi« menda, postquam direpta sunt, sive ad vitandas per« secutiones, sive etiam ad servandam vitam, vel mi«1 nimum pro superstitiosis contribuere sive pecuniae, « sive oriiac, sive alterius cuiuscumquc rei, ncc mutuo « aliquid dare, ncc operam, vel officium impendere, a « quocumque etiam praefecto publico postuletur, vel « exigatur, sive apponatur conditio, ut non inscribantur « eorum nomina in catalogo conferentium, sive fiat « protestatio sc nimirum non conferre pro superstitio« sis, sed potius ad redimendum sc ab iniusta vexa« tione, sc conferre quasi munus exactoribus, ut pos« sint inter sc convivari, aut alia quaevis declaratio. « Hinc non licet contribuere pro comoediis, aliisque « spectaculis, ct ludis, quae fiunt, ut solet, in honorem « idolorum, aut in alium finem superstitiosum, vel ante templa idolis, vel progenitoribus defunctis dicata, vel contra bonos inores, nec quidem iis omnibus mteresse β licet. Non licet contribuere pro aedificatione, repara­ « tione, conservatione, et ornatu cuiuscumquc templi idolorum nc quidem Confucii ct avorum, ncc pro emptione uniuscuiusque rei etiam eduliorum illuc dc· ferendorum, ncc pro sustentatione eorum, qui in his omnibus operam, et laborem imnendunt. Nec licet contribuere pro sacrificiis, aut aliis rit’bus, seu cae­ remoniis, quae intra domos privatas, vel ad sepulchra fiunt coram defunctorum tabella, aut feretro etc. Si mos tamen alicubi invaluerit, quod nos latet, impo nendi quasdim contributiones, sed simul etiam ad populi laetitiam, aut aliud qu;d indifferens referantur, ac destinentur, tunc, urgente gravissima causa, liceret fidelibus contribuere pecunias, dummodo per huius­ modi contributionem non intendant ad actus super­ stitiosos concurrere» praesertim praemissa, si com­ mode fieri potest, protestatione, quod imposita tri­ buta praestant in ordine tantum ad populi laetitiam, et ad actus indifferentes, vel saltem cultui religionis christianae non repugnantes. « hem nemini cx fidelibus licet, sive in novi aut ple· nilunio, sive in anniversariis, aut aliis diebus cultui defunctorum, vel idolorum consecratis, etiam prae­ missa quavis protestatione, cibos emere, vel coquere, mensas aptare, vel edulia quovis modo praeparare, vel dividere, vel apponere, quae fiunt pro idolis, pro­ genitorumque spiritibus specialiter praeparanda, et cis offerenda. Si vero cx.raordinaria huiusmodi convivia pro laetitia familiae, pro hospitibus aliisque occasio­ nibus minime superstitiosis primario fiant, quamvis non ignoretur aliquam eorum partem idolis offeren­ dam fore, si dapes non distinguantur, ut aliquae fiant pro oblatione superstitiosa , aliaque pto cibo convi­ varum, sed destinatio pendeat cx arbitrio patrisfami· lias, si nulla dapes sit specialiter directa, ct praeparata pro idolo, in hoc casu si agatur dc ordinariis servis, et culinariis, qui toto anni tempore huiusmodi ministerio sunt addicti, cibos coquere, ct praeparare licet, praemissa, si commode fieri potest, protesta tione, sc agere pro comestione familiae, non pro superstitiosis; at istis quidem nunquam licete potest disponere mensas ad locum oblationis, cibos dividere, nec'apponere, ncc quovis alio modo superstitiosis cooperari □. Litt. encycl. S. C. de Prop. Fide M « « « « « « « « « « « « « « « G rca minendos 1*1 Urbanum Co*· 'legitim a dole, •certe* c. TS54 588 An. C. |8J4 COLLECTANEA venia et rescripti tenore accurate servato mit­ tant. neque etiam ad huiusmodi scopum com­ mendaticias litteras tradant iis quibus locus haud fuerit adsignatus; imo pro viribus sedulo curent ne aliquis antea haud admissus ca de causa romanum iter suscipiat. Ad 2. Dummodo pro viribus, ante Bapti­ smi susceptionem, id impicant quod u se iure exigitur, et eorum constantia probata extitit, ac etiam vira, possunt admitti ad Baptismum, si aliunde sint dispositi. II04 IIOI . Λ S. R. C. 12 Aug. rSty — VevriMiLWv. 1 .ub — Fotum praecipui Patroni dioecesis servan* r dum sub praecepto in locis, in quibus non habetur specialis Patronus a S. Sede confir­ matus, dc quo, in casu, agendum est dc prae­ cepto, loco Patroni dioecesis. IIO2 S. R. C. 12 Aug. 18^4. — Briocrn. — r. Num jx>st Missum in dic obirus alius sacer­ tu die of-tlu*. dos a celebrante diversus accedere possit ad absolutionem peragendam. Dc arnfflibuB 2. Num thecae deauratae Sanctorum Reli­ nite ucn bp•ani. quiis addictae ad altaris ornamentum, inter candelabra collocatae, ct apertae singulis diebus sine lumine, sic permanere possint. R. Ad 1. Negative; et ex decretis hoc iure gaudere tantum Episcopum loci Ordinarium. Ad 2. Ante sacra lipsana exposita saltem duo lumina, cx decretis, collucere debere. Circa absolutio­ ns® po«t Mi-um IIO3 Dc baphriadia adultis qui non­ dum S. Each·risxia r hei pas* S. C. S. Off. 20 Sept. 1854. —- Yun \·λ\· — i. Novi Dci cultores, qui pie vivunt, ct iam doctrinam ad Baptismum absolute neces­ sariam callent, debentne statim baptizari , et­ iamsi nondum Sacra Eucharistia refici pos­ sint ? In istis enim infidelium regionibus uti­ litas maioris doctrinae non videtur praevalere necessitati ct etiam Baptismi utilitati, propter periculum ne praedicti catechumeni sine Ba­ ptismo moriantur, vel ab imperito christiano forsan baptizentur. Post baptismum suum do­ ctrinam dc aliis sacramentis addiscere poterunt. Aliunde multi sunt ita tardi ingenii, ut statim non possint integram sacramentorum callere doctrinam. D« bapiiiaodj· 2. Qui fumigant opium ct illud statim de­ qol opiifli fumi «i ccx » Kta- relinquere non possunt, propter fumigmdi con­ diitcoi %taîim frq«tr* trqu«- suetudinem, quin subeant grave periculum mor­ IM tis, vcl saltem morbi gravissimi, modo tamen sese pro viribus emendare conentur, si aliunde dispositi, possuntne ad Baptismum admitti ' R. Ad 1. Novos Dci cultores qui pie vi­ vunt, et iam sunt benc instituti, ut necessitas postulabit, posse baptizari, etiamsi S. Eucha­ ristia n m him refici possint. Et Vicarius Ap. consul .t Rituale Rom. tit. De Baptisme adul· torum, et Synodum Sutchuens. cup. 2 § 3. bc ma·ηωο·λ ncophjit q«oJ ut minor Λ7 ««J. -» ».·Μnenj cam uicr. ducat, cl train* tui w€ * · eti coniraut. S. C. S. Off. 20 Sept. 1854. — Yux-χλχ — In istis missionibus saepe evenit e ···/··* fratris sut matons defuncti uxorem postea convertatur. Di.hcillimc separari possunt propter prolem iam susceptam vel periculum ne avertantur a tide. Ipsorum matrimonium invalidum esse videtur utpote omnino a lege civili prohibitum, etiam ^ub poena mortis. Ve­ rum post baptismum ad convalidandum eorum matrimonium satisne est ut tantummodo suum renovent consensum? R. Praevia dispensatione ab impedimentis disparitatis cultus ct primi affinitatis gradus per facultates quibus missionarii gaudent, con­ sensum esse renovandum. Quod si superven­ tura mala deprehendantur, relinquendos in bona tide. 1105 S. C. Concilii rp Nov. 18 >4. — (Ad Ep. S. Dionysii). — Cum longe minor aetas pro admittendis ad sacramentum Confirmationis re­ quiratur, quam pro admittendis ad primam Communionem, ceu tradir Catechismus Roma­ nus De Confirm, n. 18, ct docet Benedictus XIV de Syn. Dioec. lib. VII, cap. to, n. 2, ?, re­ formari Tibi proponitur iuxta allatam doctri­ nam articuli 22, p. 19 (in Actis Synodalibus), ita ut prius locus sit Confirmationi conferendae, postea vero, opportuno tempore, primae Com­ munioni suppeditandae. Dc Confirma­ tione conlcicnh ante primam Communiorem. 1106 S. C. Indulg. 20 Nov. 1854. —Cum san­ De quodam wfo %cu oblatione cta sit ac salubris pro defunctis exorandi co­ maximum ani. in pur­ gitatio ut ab eorum solvantur peccatis, ad ex­ mirum gatorio detentacitandos erga cos militantis Ecclesiae fideles, rum solanum. Romanorum Pontificum apostolica sollicitudo nunquam defuit in elargiendis de ipsius Ec­ clesiae thesauro pene innumeris indulgentiis, animabus praesertim in purgatorio detentis applicabilibus, tam in quarumdam orationum recitatione, quam in nonnullis piis operibus peragendis, ut citius c piacularibus flammissolutae, ad supernorum civium societatem evo­ larent. Ut maximum autem eisdem animabus procuraretur solatium, sedente Benedicto XIII fel. rcc., pia quaedam devotio, quam votum seu oblationem appellant, a P. D. Gasparo Oliden ex Clericorum Regularium Thcatinorum familia fuit instituta, aut saltem per catholi­ cum Orbem propagata, per quam christifidc- An. C. ι8$4 S. C. DE PROP. FIDE 58cj An. C. (854 les ipsam amplectentes omnia propria meritoria opera (1) dum in terris morantur, ac singula eorum suffragia, cum cx hac vita decesserint, defunctis fidelibus singulari pietate offerunt, atque in eorum cedunt utilitatem; idemque praelaudatus Pontifex Benedictus XIII omnibus hanc oblationem emittentibus peculiares elar­ gitus est indulgentias, quas rursus, postulante eorumdem Thcatinorum Praeposito Generali die 12 Decembris 1788, Summus Pontifex Pius VI sua auctoritate confirmavit : ct in Au­ dientia 3o Sept. i852 SSthus D. N. Pius PP. IX,instantibus nonnullis ecclesiasticis viris non modo eas iterum confirmavit, verum etiam vo­ luit eas. ut infra, declarare: 1. Quod sacer­ dotes ipsam oblationem profitentes induito al­ taris privilégiât! personalis gaudere possint sin­ gulis anni diebus. — 2. Quod omnes christifidelcs qui idem votum seu oblationem emit­ tunt, Indulgentiam plenariam fidelibus tantum defunctis applicabilcm lucrari queant quocum­ que die ad sacram Communionem accesserint, et qualibet anni feria secunda sacrum Missae sacrificium in suffragium eorumdem defuncto­ rum fidelium audierint, dummodo in utroque casu aliquam ecclesiam seu publicum orato­ rium visitaverint, ibique per aliquod temporis spatium iuxta mentem Sanctitatis suae pie ora­ verint. — 3. Quod ipsis christifidelibus omnes et singulas Indulgentias quocumque modo con­ cessas, vcl in posterum concedendas, quas lu­ crari possunt, animabus pariter defunctorum applicare liceat. — 4. Quod ut magis ac ma­ gis animabus peculiaribus flammis addictis pe­ renne tribuatur auxilium, ad universi Orbis christifideles dictam oblationem exsolventes, quatenus opus sit, hoc indultum extensum ha­ beatur. — Praeterea eadem Sanctitas Sua prae oculis habens tum adolescentes nondum ad sa­ cram Communionem accedentes, tum vero in­ firmos, senes, villicos, in carccribus detentos, ceterosquc fideles qui aut ad sacram Synaxim accedere, aut in feria secunda sacrum Missae Sacrificium audire nequeunt, in Audientia 20 Novembris labentis anni clementer induisit ut omnibus et singulis christifidelibus, qui legitimo impedimento nequeunt Sacrum audire feria secunda, pro acquisironc supraenunciatae In­ dulgentiae in qualibet secunda feria, ut supra, concessae, suffragetur Missa quam die domi­ nico ex praecepto audire tenentur; pro omnibus et singulis vero fidelibus, qui aut nondum sa­ crae Eucharistiae sumendae capaces, aut legi­ tima alia ratione hoc Sacramentum sumere nequeunt, benigne remisit facultatem arbiti io L>c lucro quod S. C. S. Off. 29 Nov. — Cam- pecuniam motudc· nohtAE — In his regionibus iam a longo tem­ anu·. a biioribu* ho· pore multum insudarunt missionarii ad Chri­ rum famulatu re­ hc Ohif stianos sibi commissos ab omni lobe usurae re­ cipiunt senorum. movendos praesertim in casu de quo infra agitur. — Christifideles, infidelium mores ct con­ suetudines nimis sectantes, quotidie dant mutuo pauperibus debitis obrutis quamdam summam pecuniae, v. g. too ligaturas, vel unum pa­ nem argenteum, et personam debitoris, vel uxorem, aut filios eius pro pignore debiti (quod aliunde a tertia persona saepe assecuratur) ut servos vcl famulos apud sc retinent. In hoc casu nihil ultra sortem percipitur, quia labor servi pro usura computatur. Porro, etsi debi­ tor ipse, vel alius quispiam vices eius gerens, per 10 aut 20 annos et amplius famulatus fu­ erit, sortem integram nihilominus solvere co­ gitur ad libertatem obtinendam. Imo sors ipsa saepe saepius augetur, quia si quid confregit aut disperdidit apud herum in tempore servi­ tutis, sive culpabiliter vcl inculpabiliter, ipsi imputatur et sorti adiicitur. Aliquando etiam contigit sortem esse omnino exiguam, v. g.. 3o vcl 40 ligaturas, et in hoc casu creditor operam servi scu debitoris sibi etiam integram vindicat, sorte minime imminuta. Quaeritur ergo utrum haec agendi ratio sit usuraria, ct ut talis profliganda, sub poena restitutionis et negationis absolutionis. Ut autem causam sub omni respectu per­ noscat S. C., ct suum indicium secure pro­ ferre valeat, hic iuvat quaedam momenta pro­ lixius exponere, ad maiorem quaestionis clucidationem. 1. Notandum est legem civilem in Cambo­ dia nihil praecise statuere circa usuram cx mutuo percipiendam; idcirco divitum cupidi­ tati omnimode laxantur habente. Iuxta consue­ tudinem, qui humanius tractant suos debito­ res usura 60 pro too singulis annis exigunt, plcriquc alii 100 vcl 200 et saepe 3oo et am­ plius pro too accipiunt; sci nulla est taxa le­ galis, ct rex ipse a me interrogatus respondit usuram stipulatam, quantumvis enormis sit, semper esse solvendam : ct revera istam regu­ lam sequuntur tribunalia. 2. Inter cos qui in servitutem propter dé­ fi) In postrema editione (an. 1808) Collectionis a LconcPP. XIII sa. mc., approbatae (tiecr. Sacrae Congr. Indulg. 2) Julii 1S9S) cui titulus: Raccolta di orationi c pie opere per le quali sono state concesse dai Sommi Pontifici le ss. Indulgence sic legitur (p. 45 j)· e Quc’ « st*atto eroico di carità, a vantaggio delle anime del « purgatorio, consiste in una spontanea offerta chc fa « :1 fcdcle a Sua Divini .Macstà in suffragio delle dette « anime di lutte le sue opere salisfaltorie in vita, e di «tutti i suffragi chc puô egh avere dopo morte ». rcspectivi pro tempore Ordinarii locorum subdelegandi confessarios cx approbatis pro oppor­ tuna Communionis in alia opera commuta­ tione. Non obstantibus etc. 1107 Αο· C S9° COLLECTANEA bita redacti sunt, quidam sunt aetate provecti I ut senes et vetulae, quorum opera vix com­ pensare potest expensas victus nc vestitus eo­ rum. Idem dicendum est de iunioribus a io an­ nis usque ad aetatem i5 vel 16 annorum: hic non agitur de istis servis qui cx levi labore ius nullum comparare possunt ad imminutio­ nem debiti sui; agitur tantum de iis qui in ae­ tate virili constituuntur. Porro isti in duas clas­ ses ordinari possunt. Quidam extra sed prope domum heri habitant nihilquc ordinarie ad victum ab co accipiunt nisi diebus quibus ei I operam praestant. Sed plerique sub eodem te­ cto cum domino manent, ciquc semper inser­ viunt. Imo sub quocumque regimine servi con­ stituantur, si filios procreent in tempore servi­ tutis, dominus cos ut servos suos habet et tractat, ct, si libertate donentur, hoc non fit sine pretio argenti, quamvis grandiores facti sufficienter laboraverint ad compensandum sum­ ptus infantiae suae. (Iuxta statutum legis civilis, herus potest exigere 80 ligaturas ab unoquoque filio servorum quorum in servitute procreato, cum libertatem obtinere voluerit.) — Ex supra dictis patet servos in Cambodia servare facul­ tatem sese redimendi, pretium emptionis hero refundendo; attamen plures domini cos vendunt quanti possunt, non sc^us ac iumenta et bu­ balos. 3. Labor ordinarius servorum non idem est in singulis domibus, sed differt pro varia conditione vel industria heri, ct ipso sexu aut viribus servorum. Si mulieres sint, coquere ' cibos, haurire aquam in flumine, contundere oiizam, curare infantulos, emere ct vendere in emporio, fila gossypii nere, suere, ct telas te­ xere, est occupatio carum ordinaria. Si ma­ sculi praeter opera prius recensita, ipsorum est colligere et findere ligna, piscari, herbas secare, arundines in silvis ad domum aedifi­ candam caedere, culmum falcare ct contexere ad tecta domus tegenda, remigare in cymbis ct fruges advehere. Si vero dominus sit arator, quilibet servus, sive mas, sive foemina, suo labore concurrit ad colendos agros, plantandas segetes, et eas metendas, advehendas et con­ culcandas. Imo sunt domini, lucro inhiantes, qui, opera in domo sua deficiente, suos ser­ vos aliis conducunt, ct merccdcm sibi vindi­ cant, vel eos coeunt per rivos et flumina cym­ bas ducere ad commercium pro ipsis agendum: hic labor, ut cultui a agrorum, est gravissimus. 4. Ad praesentem quaestionem enuclean­ dam, maxime interesset indicare qua mercede conducantur famuli in hoc Regno : inde enim pateret quantum creditores percipiant cx labore servorum suorum supra sortem pecuniae illis mutuitae. Sed haec regula nobis deest, cum nullus inveniatur famulus con luctitius in Cambodia. Qui vult habere famulum solvit debitum ali­ cuius personae, vel dat quamdam summam mutuo, et servum accipit, cuius labor, seu famulatus, pro usura computatur, ut supra di­ ctum est. Quidam tamen missionarii famulos conducere potuerunt ut sibi cibos pararent, quibus quotannis merccdcm 40 ligaturarum solvunt. Sed hic Qimulatus alteri comparatus longe levior est. Aliquando etiam contingit de­ bitores, propter dedecus servituti inflictum, al­ terum conducere, quem in sui locum sufficiunt, et hic mercedem 20 ligaturarum singulis men­ sibus accipit, quamvis opera eius non tanti valeat. Unum tantum servum novi pretio 3 ligaturarum ad mensem conductum, sed in domo cuiusdam viduae cui operam levissimam impendebat. Summa 5 ligaturarum est pretium infimum et rarissimum, et summa 20 ligatu­ rarum est supremum, et tamen ordinarium. Reor ergo verum et legitimum pretium laboris servorum inter haec duo extrema esse quae­ rendum, habita ratione gravitatis istius laboris ut expositum est in num. 3 praecedenti. Si deficiunt famuli conductitii in Cambodia, non tamen desunt alii operarii, ut vectores, remiges etc., qui singulis diebus praeter ci­ baria (quae hic sunt vilioris pretii) dimidiam ligaturam pro mcrcede accipiunt, seu i5 li­ gaturas in mense. En sola momenta mihi nota quae in medium afferri possunt ad valorem et pretium laboris servorum aestimandum. Scio laboiem operariorum conductitiorum esse gra­ vem et continuum, operam vero servorum, etsi aliquando gravem, interdum tamen remitti. Habita ergo ratione istius differentiae, si partem mitiorem secuti, ct magis hero faventem, sup­ ponimus servum mercedem 6 ligaturarum sin­ gulis mensibus tantum mereri, inde sequetur herum percipere usuram 72 pro 100 quotannis! Quis tantam oppressionem tolerare posset? In tribunali Poenitentiae, fidem habens ver­ bis fidelium qui se perhumanos in servos suos dictitabant, et in partem mitiorem alios incli­ nare studens, saepe pocnitentibus meis iussi ut 20 ligaturas eis quotannis saltem remitterent, ita ut debitum too ligaturarum post 5 annos famulatus extingueretur. Sed vix unum aut al­ terum pocnitentem obedirc paratum inveni : omnes, consuetudini inhaerentes, recalcitrant, ct cum mala fide contendunt servorum ope­ ram vix aequare expensas victus ac vestitus eorum. Si vero servorum verbis praebere au­ rem, ct oculis nostris credere licet, pro certo tenendum est cos nunquam esse otiosos, sed quotidie a mane usque ad vesperam variis ope­ ribus addictos esse ; et hoc verum est. Si enim domini nullum lucrum cx labore servorum per­ ciperent, non tam satagerent servos emere. Hic fere quarta pars populationis servituti mancipa­ tur. Cum cambodiensis aliquis sua industria aut labore unum panem argenteum comparare potue­ rit, eo pretio unum aut alterum servum emete properat, ut pigritiae indulgcrc possit et alieno An. C. iBj4 An. C. 1854 59î S. C. DE PROP. FIDE labore vivere. Quamvis dicta servitus sit im­ propria, cum servus sit pignus debiti, et ser­ vet facultatem sc redimendi, attamen saepe perpetua est. Dominus enim pro usura operam servi sibi adseribie : debitum ergo remanet in­ tegrum, ct servus sc eximere nequit quin aliud debitum contrahat, sese alteri domino manci­ pando, et sic, servitute remanente, mutantur tantum domini, nisi servus habeat parentes aut cognatos qui ei succurrere velint et va­ leant. — En pessima lues cui remedium afferre intendimus, S. C. rogantes ut instructionem ad nos dirigere dignetur, qua innixi firmo pede inter tot et quotidianas difficultates rectam viam unanimiter tenere valeamus. Ut autem paucis verbis praecipuas difficultates quibus ir­ retimur indigitare queam, proponuntur sequen­ tia dubia: 1. Christifideles in Cambodia degentes possuntne, tuta conscientia, operam servorum seu debitorum suorum sibi adseribere, ut superius expositum est, sorte principali minime immi­ nuta, ct hoc, secluso omni titulo extrinseco periculi sortis, damni emergentis ct lucri ces­ santis ? 2. Si negative, quantum circiter domini im­ minuere debent singulis annis vel mensibus, habita ratione laboris servorum et valoris eius prout in num. 3 ct 4 prius expositum est? 3. Licelne hero seu creditori filios servorum suorum, durante servitute natos, sibi ut servos vindicare, aut retinere, cosque ut tales vendere, non secus ac si nati fuissent cx parentibus in vera et proprie dicta servitute constitutis ? 4. Ut dicti servorum filii libertate donen­ tur, potestne herus tuta conscientia, ab eis quidquam exigere praeter sumptus infantiae eorum ? R. Prout exponitur, et agendo de pecunia mutuo data: Ad 1. Negative, ct consulat Encyclicam Vix pervenit (V. in Instr. S. C. de Prop. F. an. t8jj). Ad 2. Interveniente iusto ct vero titulo ipsi mutuo extrinseco, ct dato aequo pretio operae ct laboribus servorum iuxta communem aesti­ mationem, detractis sumptibus necessariis pro ipsorum alimonia, id tantum pro lucro, seu potius pro iusta compensatione exigi poterit quantum idem titulus ad iustitiae libram vere postulat, reliquum vero in sortis diminutionem cedere debebit. Si vero iustus et verus titulus non intervenit, tunc meminerint nihil omnino ex mutuo, vi ipsius mutui, ultra sortem re­ peti posse, sed integrum pretium et valorem operum et laborum, detractis ut supra sum­ ptibus pro alimonia, in sortis diminutionem cedere debebit; et ad mentem. Mens est: Cu­ rent missionarii avertere christifideles a simi­ libus contractibus valde periculosis ut provi­ deant animae tranquillitati. Ad 3. Negative. An. C. 18$$ Ad 4. Negative, et detur Responsio fer. IV 17 Martii 1847» nempe: — Ferta IV, 17 Mar­ tii an. 1847 — A& dubium : Utrum Christiani possint exigere a filiis servorum, factis adul­ tis et volentibus cx eorum domibus exire, cen­ tum circiter francos in compensationem ali­ mentorum in pueritia expensorum, EE. DD. mandarunt rescribi : Negative. Ad dubium genericum, nempe: — Utrum haec agendi ratio sit usuraria, et ut talis profli­ ganda sub poena restitutionis et negationis ab­ solutionis. — Iam provisum per praecedentes responsiones, et, quoad absolutionem denegan­ dam vel restitutionis onus imponendum, con­ sulat probatos auctores. II08 coroni», cru· S. C. Indulg. 12 Martii 1855. -Vbrdunbn.- De dbu· etc. icem· Enixis precibus Verdunensis Episcopus huic ti< i · toto eriiituh editi* r a· Tu-citai»· r*cic ,c ’· An. C. tSfJ 4. La Bibbia dc* settanta cd altri libri libl'' '·* .. . . . dc libn* I . turgici pubblici o privati, di cui si servono i kNm.miom greci separati, ed in cui non si contengono gli errori della loro setta, ma il testo biblico sin­ cero, preghiere scevre di errore, ed in uso presso costoro, sono permessi o pure in praesumptio­ nem periculi proibiti ? R. Ad i. Provisum per observationem Cle­ mentis Papae XIII ad Regulam IV Indicis, subicccumque decretum S. Indicis Congregationis an. 1737 (i). Ad 2. Affirmative quoad primam partem, dummodo editiones fuerint ab Ordinariis re­ cognitae, et ab Apostolica Sede approbatae. Negative quoad secundam partem. Ad 3. et 4. ut in 2., et ad mentem. Mens est ut Episcopus recurrat ad Apostolicam Se­ dem pro facultatibus, iis qui idonei censeantur impertiendis. III2 5. C. S. Off. 27 lunii 1855. — Tunk. mi Ogccd, — i. Possuntnc fideles contribuere cum S. C. Ifldicis 27 Martii 1S55 — Ep. SaN- pago vel cum parentela ad emendum buba­ CTORies>_ ! Bibbia francescdi M. dcGenoudc lum, vel bovem, aut porcum, qui dividendus pubblicata ultimamente in Francia sotto 1’ispc- est inter omnes habitatores pagi, aut inter pa­ rentes? Ex sua carnium parte, christiani prae­ ztone di M. Arciv. di Parigi, senza note pero, s’intendc dalla S. Sede appro vaca, oppure re­ parabunt suas mensas quae nulla superstitionis sta proibita sccondo le rcgolc generali dellabe inficiuntur, et infideles cx sua parte con­ ficient suas idolo aut progenitoribus offerendas. rindice? 2. Chc cosa debbasi pensare del Salterio di Si christiani non contribuant, exponentur rixis, I^viddc ; dcgli Evangcli ed Epistolc dcll’anno ; iurgiis ct inimicitiis personarum, quandoque jcj|a (riduzionc di tuita la Messa, compreso litibus et apostasiae. 11 Canone: tradotti m lingua franccsc da au2. Possuntnc absolvi illi quorum nomina inscribuntur in catalogo pagi, vel in catalogo tori cattolici ? Si permette la lectura, oppure restant) proibiti secondo Ic recole generali del- sui magistri, et non possunt illa delere? Iuxta ilndicc? I hos catalogos infideles pagi vel condiscipuli co­ 3. I,n Bibbia pubblicata nci testi originali gent illos ad sacrificia superstitiosa ; illi tamen r ' greco de settanta. cbraico, ed anchc la vulgata promittunt se nihil facturos esse, sed propter in latino dcgli cretici e scismatici, senza note, pusillanimitatem valde timendum est nc violent commenti, scolî c prolcgomcni, c permessa o suam promissionem. S. C. iam resolvit hoc resta proibita come libro di essi tractanti de dubiam in responsis ad Episcopum Wratislareligione ex professo ? viensem, sed hoc responsum non habemus. (I) Regula IV. Indicis *ta sc habet: «Cum experi­ mento manifestum sit, si sacra Biblia vulgari lingua passim sine discrimine permittantur, plus inde, ob ho­ minum temeritatem, detrimenti, quam utilitatis oriri; hac in parte iudicio Episcopi, aut Inquisitoris stetur, ut cum consilio parochi vel confessarii, Bibitorum, a catholicas auctoribus versorum, lectionem in vulgari lingua eis concedere possint, quos intellexerint cx huiusmod lectione non damnum, sed fidei atque pietatis argumentum capere posse . quam facultatem in scriptis habeant. « Qui autem absque tali facultate ea legere, seu ha­ bere praesumpserit, nisi prius Btbliis Ordinario redditis, peccatorum absolutionem percipere non possit. • B bliopolae vero, qui, praedictam facultatem non habent*. Biblh idiomate vulgari conscr pta vendiderint, vel alio quovis modo concesserint, librorum pretium in uius pios ab Episcopo convertendum, amittant ; aliis­ que poems pro delicti qualitate, eiusdem Episcopi arbi­ trio, su Saccant. « Regulares vero, nonnisi facultate .1 praelatis suis habita, ea legere, aut emere possint». < Observalio Cltmcntis PP. rlll. — Animadvertendum est circa sunrascriptam quartam Rcgulim Indicis fel. rec. Pii Papac IV nullam, per hanc impressionem et editio­ nem, dc novo tribui facultatem Episcopis, vel Inquisi­ toribus, aut Regularium Superioribus, concedendi li­ centiam emendi, legendi, aut retinendi Biblia vulgari lingua edita, cum hactenus mandato et usu sanctae romanae ct universalis Inquisitionis sublata cis fuerit facultas concedendi huiusmodi licentias legendi, vel re­ tinendi Biblia vulgaria, aut alias Sacrae Scripturae, tam novi quam veteris Testamenti partes, quavis vulgari lingua editas». Decr, S. C. Indicis I] lunii 17$7. — « Quod si hu­ iusmodi Bibliorum versiones vulgari lingua fuerint ab Apostolica Sede approbatae, aut editae cum annota tionibus desumptis cx sanctis Ecclesiae Patribus vel cx doctis cathohcisque viris, conceduntur». De quadam con­ tributione qwx aupcunitontin olere videtur Dc interiptin· ; incataloeh ΐαι’ι quo* chriMiim ad Mipcratniow coguntur. s. c. dp: prop, fide An. C ι8$$ I Ifta ictu» aupmiiilotoa genillium in Jomi· la· chri'tUnoΓΜ0. De illiciti» erg* Mob reverentiae vgnii. Cira abstincnliim a pronuntliiionc nomini» Idoli ob reverenturn. 3. Iuxta consuetudinem Regni, domus pri­ mogeniti cuiusque familiae est locus in quo tota familia congregatur, offert progenitoribus et manducat immolata: uxor, filiae, domesti­ cique debent verrere sordes, sternere mattas, parare locum ad immolandum. Quando primo­ geniti convertuntur ad Deum, familia non vult illis parcere haec opera ; saltem exigit locum ad immolandum ; si recusent, parentes non raro intentant lites pro fide periculosas ct dispen­ diosas: christiani possuntne sc habere modo passivo erga haec omnia, et relinquere illos facere haec superstitiosa in domo sua? 4. Cum infideles congregantur in suis ae­ dibus vel ad dividenda inter se onera pagi, vel ad sacrificia peragenda, vel ad festa in honorem idoli celebranda, qui prope transeunt debent descendere de palanchino, aut inclinare pileum in signum reverentiae: fideles, nc afficiantur duris aut iniuriosis ictibus, possuntne descen­ dere de sella gestatoria, aut pileum inclinare cum protestatione ista: Saluto primores tan­ tum, non revereor idolum ? 5. Infideles in honorem idoli sui prohibent nomen eius pronuntiari in toto pago, ct indi­ cant alterum verbum ad significandam rem quam exprimit nomen hoc. Christiani possuntne se abstinere a pronuntiatione nominis idoli, non reverentia, sed tantum metu paganorum, qui afficerent illos virgis ct poenis infamantibus? Ratio dubitandi est ne videantur honorare ido­ lum. R. Ad 1. Iuxta exposita, dummodo chri­ stiani non intendunt ad actus superstitiosos, nec sic in publica existimatione habeantur, non esse inquietandos. Nihilominus S. C. censuit pro varietate rerum ct circumstantiarum dan­ dam esse resolutionem feriae IV, 5 Septem­ bris 1736, nempe: Mos est in Regno Tunquini.... n. 320). Ad 2. Detur Decretum sub dic 21 Apri­ lis 1847, nempe: Sinenses etsi innumeros.... (V. n. 10t6). Ad 3. Simplicem tantam patientiam, citra ullam sive expressam sive tacitam approbationem aut quovis ministerio penitus excluso eisdem superstitiosis actibus (si quandoque contingat a Christianis), posse permitti, cum aliter odia, inimicitiae vitari non possunt, facta tamen fidei protestatione, ac cessante periculo subversionis. Ad 4. Non licere. Ad 5. Non esse inquietandos. m3 De polygimo ad Mem conterno cuiu»pnmauior expeditam conv eftton em d i u · lio» differt. S. C. S. Off. x fulii /<£55. — Γσνκ. Οκικχτ. — Si quando evenerit ut polygamus ad fidem conversus, facta iuxta Apostolicos sanctiones interpellatione, sub s/c conversionis coniugalitcr habitaverit cum prima uxore (quip­ pe quae sola fuit et est legitima eius uxor), Coiieclanea S. C. de Prop, Fide. Vol /. 593 An. C. t quae interim conversionem ac baptismi susce­ ptionem diutius differt, fas erit Episcopo, rei veritate bene perpensa, declarare integrum esse coniugi fideli ac baptizato ad alia vota, cum persona tamen fideli, convolate, sive cum secunda, si ad fidem convertatur, sive cum qua­ cumque alia persona fideli. III4 Qrea pnvileS. C. S. Off. / fulii r. — Siam — finir» paohnum, I. Cum sinenses interdum emigrantes disce­ et inhdei» comugi» interpellatio* dant, et in regno Siimcnsi permanenter ma­ ocm. neant, hinc fit ut per distantiam locorum in­ terpellatio ad coniugem infidelem pervemrc nequeat, vel est multum difficilis. Quaeritur: An possit dispensari ab interpellatione coniu­ gis, attentis facultatibus Synodi Sutchuensis, cap. IX, § 8, quae id permittit pro difficul­ tate exquirendi panem interpellandam, vel quia in tanta est distantia ut interpellatio ad illam pervenire nequeat, vel saltem res est multum difficilis. Quod deducitur ex Brevi Gregorii XIII, die 25 Ianuarii i585 (K. n. 4.00). II. Leges in illis regionibus admittunt di­ vortium et sinenses successive plures recipiunt uxores, et, relicta prima, habent aliquando fi­ lios a secunda muliere. Quaeritur 1. Si prima, recusat redire cum viro, facta interpellatione, neophytus potestne, praevia dispensatione disparitatis cultus, con­ trahere cum secunda infideli, quae tantum vult cohabitare, a qua habuit filios? Quaeritur 2. Si secunda mulier infidelis det spem futurae conversionis, licet filios non habeat, potestne similiter neophytus coniungi cum illa, praevia dispensatione ut supra ? Quaer. 3. In casu quod secunda mulier con­ verti velit, satis erit tantum interpellari prima an converti velit, omissa alia interrogatione an consentiat habitare pacifice ? III. Evenit aliquando quod prima mulier vendita maneat in servitute, ipsa vero ad obti­ nendam libertatem consentit tantum habitare pacifice. Quaeritur: 1. An primus vir eiusdem tene­ atur (eam) redimere a servitute, licet non ab ipso vendita fuerit, sed a parentibus vel a se­ cundo viro, qui postea eam repudiavit? Quaer. 2. Si neophytus habeat secundam uxorem in infidelitate, a qua filios habuit, et haec consentit converti ad fidem, vel cohabi­ tare in pace, potestne illam retinere, renovato consensu, et data dispensatione, si necessaria f Quaer. 3. In casu quod prima mulier, ut a servitute liberetur, simulet se velle converti ad fidem, postea converti recuset et cohabitare pacifice, potestne coniux denuo vendere infide­ libus ad recuperandam pecuniam, et cum altera in matrimonio coniungi? 75 An. C. i8h 594 COLLECTANEA IV. Si neophytus in infidelitate plures uxo­ res habuit successive, quas repudiavit, illa au­ tem, quam in actu conversionis retinet, con­ sentit converti ad fidem, neophytus pocestne coniungi cum ipsa, quin prima interpelletur iu­ xta decretum latum a Pio V pro Indis sub die 2 Augusti 1571Î V. Si vir infidelis habens uxorem mulierem Christianam, retineat concubinas, potestne dici hoc esse iniuriam Creatoris, ita ut in hoc casu mulier Christiana possit uti privilegio in favo­ rem fidei ad contrahendas alteras nuptias? VL Titius, relicta prima uxore infideli, tran­ sit ad alias regiones, ubi edoctus et baptizatus, cum Anna Christiana nupsit coram parocho sine interpellatione, celato primo matrimonio : postea ad meliora reversus culpam confitetur, et petit dispensationem ab interpellatione pri­ mae uxoris ut renover consensum cum Anna: potestne dispensari, si adsint conditiones ad dis­ pensandum necessariae? Titius bona fide con­ traxit matrimonium cum Anna et ignorabat il­ lud esse impedimentum. R. Respondendum esse per S. Congregat, de Prop. Fide R. P. D. Vic. Ap. Siamensi iuxta adnexam instructionem. Instructio. Propositis dubiis ct quaesitis Episcopi Maliensis, Vic. Ap. Siamensis, feria4, die 4 Iulii 1855, S. C. S. Officii respondendum censuit sequenti Instructione, cum fere omnia quaesita, utpote respicientia interpellationem coniugis infidelis, faciliorem solutionem admit­ tant si attendatur verbis ct praescriptionibus Synodi Sutchuensis, quae, approbante S. Sede, extensa fuit etiam ad regna Sinis adiaccntiu, inter quae comprehenditur etiam regnum Siamense; siquidem in cap. IX, § 8 eiusdem Syn­ odi perspicue declaratur quando ab interpel­ latione dispensari possit, et quibus modis ad normam Brevis Gregorii XIII sit procedendum, et insuper praescribitur de quibus facienda sit: ibidemque reperitur quando et quomodo, pri­ ma legitima uxore renuente vel converti ad fidem, vel saltem cohabitare sine contumelia Creatoris, possit fidelis secundam ducere. At, si etiam secunda renuat converti, declarans tan­ tum habitare pacifice, minime licitum est viro fideli. Si vero agatur dc particulari casu, ct gravia subsequantur mala, certior faciendus est Romanus Pontifex, ad quem recurrendum sem­ per est in casibus extraordinariis, cum adnotatione omnium circumstantiarum. Interim stan­ dum erit praescriptionibus Synodi Sutchuensis et facultatibus a S. C. de Prop. Fide eidem Vic. Ap. impertitis. Cumque, ex cis quae ha­ bet Vic. Ap. in tertia secundi dubii quaestione, videatur inniti Apostolicis facultatibus dispen­ sandi cum infidelibus plures uxores habentibus ut post baptismum, quam ex illis maluerint, si etiam ipsa tide Lis fiat, retinere possint, nisi pnma legitima uxor voluerit converti, atque in An. C. ι8β hoc casu sufficere ut interpelletur num velit converti, S. Cong., antequam propositae quae­ stioni quidquam respondeat, eidem Vic. Ap. scribendum censuit, ut afferat rationem dubi­ tandi circa usum earumdem facultatum. Si vero agatur de legitima uxore in captivitate detenta, etsi repudiata ab altero viro, instru­ endus erit neophytus, ac monendus ut debi­ tam interpellationem non omittat, a qua tan­ tum dispensetur si adsint supradictae iustae causae, servatis semper servandis. Aliunde, re­ spondente captiva muliere (supponitur legitima) sc velle aut converti aut cohabitare sine contu­ melia Creatoris, eam a quocumque venditam redimere non negligat, si ei suppetunt media. Nunquam vero coniugi converso licebit eam vendere, etsi mendax in suis pollicitationibus reperta fuerit. Verumtarncn, si pars infidelis, etiam post longam cohabitationem cum viro converso, nedum converti recuset, sed insuper temet fidelem pertrahere ad peccatum, vel a viro iniuste divertat, aut alias ineat nuptias, poterit conversus uti privilegio in favorem fi­ dei concesso, ac matrimonium cum alia mu­ liere fideli licite et valide contrahere. Praeterea vetitum omnino est Christianam nubere pagano; quod si, praevia dispensatione disparitatis cultus a S. Sede obtenta, quando­ que eiusmodi matrimonium fieri contingat , notum est illud indissolubile futurum quoad vinculum, et solum aliquando quoad torum posse dissolvi, si motiva canonica adsint a iudice ecclesiastico agnoscenda. Nunquam pro­ inde, vivente viro illo infideli, licet concubinario, poterit Christiana mulier secundas inire nuptias. Si vero agatur de uxore pagana ali­ cuius pagani concubinarii, quae convertitur, tunc facta interpellatione (ut supra), si renuat con­ verti aut cohabitare absque iniuria Creatoris, ac proinde desinere a concubinatu (qui sine iniuria Creatoris certe haberi nequit), poterit uti privilegio in favorem fidei concesso. Generacim, si coniugis conversio praecesserit matrimonium cum infideli, praevia dispen- cum hibet uo« tummodo ii rai· satione Apostolica initum, nullo modo illo frui tnmonium lean potest privilegio in favorem fidei concesso ; si Infideli) conter· sionem praecci· vero matrimonium praecesserit conversionem, •it. tunc pars conversa poterit uti eo privilegio, servatis servandis, prout dictum est. Animadvertendum est etiam, quoad impe­ dimenta dirimentia, ignorantiam invincibilem aut bonam fidem haud sufficere ut valide con­ trahatur matrimonium. Etsi quandoque (quod tamen raro credendum est in praxi) illa igno­ rantia ct bona fides excusare valeat a peccato, tamen nunquam efficere potest matrimonium validum quod obice dirimente fuerit initum. Hinc si quis transeat ad alias regiones, ct ibi edoctus ec baptizatus uxorem duxerit Christia­ nam, omissa debita interpellatione primae le­ gitimae uxoris, eam facere tenetur, nisi adsint An. C. 1855 S. C. DK PROP. FIDE 595 société maçonique, ce que le maçon peut faire sans bruit en cessant dc fréquenter leurs loges et de les aider à se maintenir. 4. Que quant au sacrement de mariage, le clergé doive agir avec les maçons, qui ne veulent pas abandonner leur fraternité crimi­ nelle, comme il agit avec les piotestants dans le cas de mariages mixtes. Je ne vois pas la possibilité de faire au­ trement, et j’espere que V. E. approuvera toutes ces instructions que j’ai données 1 mon IUS clergé. V. E. sait qu’il existe dans ce diocese ne conopaep t»· s. Rit. C. 2/ Iulii — i. Utrum ta- des lois qui rendent le mariage valide aux gens timenti. bernaculum, in quo reconditur SS. Sacramen­ de l’état, et, si nous mettons trop d’entraves tum conopaco cooperiri debeat, ut fert Ri­ au mariage ecclésiastique, les époux se conten­ tuale. Et quatenus affirmative: — 2. Utrum teront du mariage civile tout seule, et viveront conopaeum istud confici possit ex panno, sive ainsi dans le concubinage. .Mais voici une que­ gossypio, sive lana, sive cannabe contexto. — stion bien sérieuse que je soumets aut Saint Siè­ 3. Cuiusnam coloris esse debeat: aliis opinan­ ge, le priant humblement de m’accorder une ré­ tibus, ut Barutfaldus, conopaeum debere esse ponse pour la direction de ma conscience. Il coloris albi, utpote convenientis SS. Sacramento; s’agit toujours de franc-maçons. Les Bulles des aliis autem, ut Gavantus, eiusdem coloris cuius SS. PP. qui excommunient les franc-maçons sunt pallium altaris et caetera paramenta, pro n’ont jamais été promulguées ici d’une maniéré temporis festique ratione, praeter colorem ni­ solennelle pas plus qu’en Angleterre; mais com­ me regie générale, mon clergé a exigé, quand grum, qui mutatur in colore violaceo in exeun maçon se présentait au tribunal de la Péni­ quiis defunctorum. tence (chose excessivement rare) , qu’ il abanR. Quoad primam quaestionem : atfirmative. Quoad secundam: pariter affirmative. — Quo­ donât la franc-maçonnerie. Cependant un de mes prêtres affirme qu’en France les confesseurs ad tertiam : utramque sententiam posse in praadmettent a la sainte Table les franc-maçons xim deduci, maxime vero sententiam Gavanti, sans leur demander ce qu’ils sont, pourvu qu’ils quae pro se habet usum ecclesiarum Urbis. soient de la bonne foi: et ce prêtre a agi ainsi 1116 a Maurice dans quelque cas. Maintenant le Saint Siège a répondu le 5 Juillet 1837, et le 27 Juin i838 aux Vicaires Apostoliques d’An­ «.di cum‘X S· C· S· Offic· 1 Aug“sti ^55· — Po«ctit »cct«e mas· tus Aloisii — Nous sommes dans ce moment gleterre que l’absolution donné aux maçons îîcramemi*,cm· en lutte avec les francs-maçons .... Voici les dans quelque partie du monde que ce soit, est quii», ct cede- instructions que j’ai données a mes ecclésia- ill’cite et invalide. Un de nos maçons de Mau­ tunm. stiques : je les soumets respectueusement a rice qui faisait la Communion paschale depuis V. E. et je désire qu’Elle puisse les approu­ quelques années, et qui était, je le suppose, ver. J’ai ordonné ce qui suit: dans l’ignorance et la bonne foi, ayantapprs 1. Que toute personne qui aurait été assi­ que les maçons sont excommuniés, et qu’il de­ stée d’un prêtre, ou qui aurait demande l’as­ vait les quitter, s’il voulait recevoir la S Eu­ sistance d’un prêtre Λ l’heure de la mort, re- charistie, a préférée la maçonnerie a la reli­ çoiv·: la sepulture ecclésiastique. Voila la pre­ gion, et cette année il n’a pas fait la Com­ mière règle: et je crois qu’il est impossible munion paschale. L’absolution donnée a celuidans ce pays-ci d’agir autrement. Le fait d’a­ ci lorsque il ignorait le mal de la maçonnerie, voir cherché Λ sc réconcilier à Γ Eglise, même est elle vadde ou invalide? Il y a quelques au­ à l’heure de la mort, doit être regardé comme tres personnes, mais pas beaucoup, qui se trou­ une réparation suffisante pour autoriser la se­ vent dans la même position. Je supplie V. E. pulture ecclesiastique, et je n’oserais pas faire de vouloir bien me donner une décision, et autrement. J’cspcrc donc que V. E. approu­ une solution de ce cas. vera cette premiere regie. R. Emincntissimi DD. mandarunt respondi 2. Que si le corps d’un maçon défunt était per S. C. de Propaganda Fide iuxta adnexam porté a la loge massonique, on nc le reçoive Instructionem, et dentur decreta: pas Λ l’église, mais au contraire, qu’on doive Feria IV. 2 Dec. 1840. — Ad dubium: lui réfuser rigoureusement toute priere et cé­ « An liceat celebrare parentalia et ecclesiasticam rémonie ecclésiastique. « sepulturam concedere iis qui ante exitum re3. Que pour admettre À lo sainte Com­ « ceperunt sacramenta, attamen sectae massomunion un franc-maçon le clergé doive exiger « nicae nomen dederunt, et in feretro retinent rigoureusement qu’il abandonne A jamais la « sectae eiusdem emblemata: » ErYli decreverunt illac cnusnc dispensandi proue in Synodo Sutchuensi cautum legitur· Itaque ad enodationem propositorum casu­ um attente et fideliter perpendenda est lauda­ ta Synodust expendendae sunt facultates Apo­ stolicac» et consulendi probati auctores. Quod si nihilominus difficultates ac dubia suborian­ tur, tunc recurrat ad S. Sedem, enucleatis omni­ bus circumstantiis, prout dictum est. An. C. 1855 An. C rlj; 590 COLLECTANEA < respondendum: «Affirmative, servata forma < decreti Innocentii HI Cap. A nobis de sent, ex< com., et dummodo appositio emblematum < demandata non fuerit a defuncto post rece< ptionem Sacramentorum, vel ab eodem fuerit < revocata, ct amoveatur statim cognita eorum < appositione, et omnino ante associationem < cadaveris. Moneantur con fessa ri i luci de obii« gitione exigendi retractationem ante sacra< mentalem absolutionem ». Feria I*. die 5 iulii t£jj — Proposito du­ bio: « Utrum in quacumque orbis regione ho« minibus liberorum muratorum societati ag« gregatis, licet emissi iuramenti eos poenitear, « siicramentalem absolutionem licite aut valide < eonfessarius impertiatur, priusquam ipsi ab« solute et positive praedictam damnatam so« cictatcm in perpetuum relinquant»; SacraCongregatio S. Olficii respondit: Iuxta exposita non licere. Cum autem natum sit dubium: < 'Jtrum verba illa non licere includant in « casu exposito etiam invidi litatem absolutio« nis »; Ferit IV 27 lunii ErYli DD. di­ xerunt respondendum esse: Affirmative iuxta Constitutiones Apostolicas. Quoad dubium de validitate absolutionis impertitae sectario addicto societati massonicae ignoranti pravitatem huius sectae, Feria IV 2 Iulii t&45 Emi decreverunt: « Vicarii Apo« stolici privatim vel per se vel per alius sibi < benevisos, nomine S. Sedis etc. (V.n. QgS). Rstructio — [Ume ac Rtite Domine — Ex I epistola quam superiori anno ad S. C. de Prop. Fide misisti satis clare liquet quo studio ac pastorali /.elo flagras tam in procuranda gregis Tibi commissi salute, tam in tuenda SS. Ca­ nonum observantia ac integritate. Principio si­ quidem spirituali tuae dioecesis incremento me­ rito laetaris; qua le re haec suprema Congre­ gatio plurimum in Domino gratulatur ; deinde de temp irum difficultate graviter conquereris, deque hominibus qui clandestinis societatibus ab Apostolic 1 Sede toties damnatis tenaciter addicti perturbationes ct scandala ciere, atque silutares Ecclesiae leges infringere moliantur. At cum ea sit militantis Ecclesiae perpetua vicissitudo ut veluti Petri navicula nunc tran­ quillitate fruatui nunc urgentibus fluctibus ve­ luti lactita peric itetur, praeclara passim occa­ sio suppetit his qui praesunt Christi ovibus pro­ ferendi pastoralem return quo ct ca possint am­ plecti quae licere et expedire prudentia dicta­ verit, ct in dubiis icbusque arduis auxilium vale ml efflagitare ab Apostolica Scdc quae po­ scentibus praebet veritatem. Optimo itaque con­ silio dubia isthic naper exorta tum dc ecclesia­ stica sepultura sive danda vel deneganda iis (1) Bulla Quo /raviora (ij Martii 182p. (2) Iu Clemens XU Bulla In tmintnli; Benedi­ qui proscriptis societatibus sunt addicti, tum praesertim de sacramentorum participatione, ad hanc S. C. delata sunt. Quamvis autem cx re­ sponsionibus eiusdem S. C. alias datis, atque cx ApostolicisConstitutionibus super hac re sapien­ tissime editis late pateat qua ratione enunciate dubia enucleari possint, lubet nihilominus ali­ I qua directe adiungere tum pro maiori eorum­ dem enodatione, tum insuper ut Ceteri, qui in excolendo dominico agro tecum ndlaborint, normam habeant quam inoffenso prorsus pede sequi possint ct debeant. Norunt profecto omnes gravissima damna qtWe ex clandestinis societatibus nedum tem­ porali reipublicae tranquillitati, verum ctiam spi­ rituali animarum saluti a multis retro annis inferuntur. Inde enim (ut loquitur Leo XII) ( 1 ) < existant acerbissimae calamitates, quibus Ec< clesia fere ubique vexatur, et quas sine dolo« re, imo sine moerore commemorare non pos< sumus. Impugnantur impudentissime sanctis« sima eius dogmata ct praecepta, cius di« gnitas extenuatur, et pax illa et felicitas, < qua suo quodam iure frui deberet, non per« turbatur modo, sed omnino evertitur ». Quam­ obrem, ut probe nosti, Apostolica Sedes qua Encyclicis doctrina ac pastorali unctione refer­ tis, qua exhortationibus, nunquam destitit ab huiusmodi societatibus Christi oves avertere, atque sectas extremum exitium Ecclesiae mini­ tantes, suprema sua auctoritate damnare, inflictis insuper gravissimis poenis, ac in primis maiori excommunicatione reservata, ipso facto absque alia declaratione incurrenda, a qua (2) nemo per quemquam nisi per Romanum Pontificem praeterquam in articulo mortis constitutus, ab­ solutionis beneficium valeat obtinere. Quae cum ita sint, nemini dubium esse potest quin transgressores in hanc gravissimam poenam inciderint. Qui enim post habitam ha­ rum constitutionum notitiam, vel proscriptis societatibus nomen dire praesumunt, vel ab iis omnino recedere detrectant, hi profecto in re gravissima Ecclesiam non audiunt, eiusque au­ ctoritatem contemnunt ; merito igitur plectun­ tur, cum, supremi Pastoris Christi iudrcio, tam­ quam ethnici censeri debeant. Praedare S. Cy­ prianus gravissimam hanc poenam spiritalem gladium appellat (3) quo superbi ct contuma­ ces necantur. Quo etiam fit ut nedum bono­ rum spiritualium communione, sed, si contu­ maces ac obstinati decesserint, etiam ecclesia­ stica sepultura priventur. Verum cum Christi Ecclesia divini fundato­ ris spiritu instructa nih l mugis exoptet quam ut devii, deposita contumacia, tandem aliquando ad ipsius sinum redeant, ideo, quemadmodum ctus XIV Providas; Pius VII Ecclesiam; l eo XII Quo graviora; Pius IX Encycl. Qui ()l,iribus. (3) S. Cyprianus Eput. 62. An. C. î8b An. C. 185$ S. C. DE PROP. FIDE 597 etiam in articulo mortis possunt per contri­ « continetur ? Nonne iniquissimum ct indignistionem in Dei gratiam redire, ac internam « simum est, Deum ipsum veluti scelerum tecum membris mystici corporis Christi comma- ' < stem et tideiussorem appellare ? Rectissime nicationem adipisci, ita, si clara dederint re­ < Patres Concilii Lateran. lil inquiunt Can. 3: sipiscentiae signa (quae passim a doctoribus < Non enim dicenda sunt iuramenta, sed po· enumerantur) (1), possunt etiam post mortem « tins penuria, quae contra utilitatem cede· ab ecclesiastica censura absolvi, ac subinde (si « siasticam et Sanctorum Patrum v niunt in· casus excipiantur a iure praescripti) (2) ctiam < stiluta. Et intoleranda esc eorum cx his hoecclesiastica sepultura donari. Id luculenter de­ < minibus impudentia sive ammtia, qui cum clarat Innocentius III cap. A Nobis est saepe « non modo in corde suo, sed ctiam palam quaesitum dc sent, excom. ubi statuit insuper « dicant Non est Deus, audeant tamen iusiuquo ritu sint absolvendi qui obtenta, prout < randum exigere ab iis omnibus quos suas creditur, gratia apud Deum per contritionem, < in sectas deligunt ». per externa resipiscentiae signa excommunica­ Quamobrem ubi primum confessariis Hi­ tionis vinculo exsolvuntur. Haec autem locum berniae et Angliac cx Apostolica indulgentia etiam sibi vindicant, si quando defuncti corpus per Episcopos facta fuit potestas absolvendi in aulam massonum (vulgo Loggia, Logé) dela­ pocnitentes qui damnatis societatibus adhaese­ tum fuerit. Etenim, si extrema defuncti volun­ rant, haec tria sapienter praescripta fuere: r. Ut tate id accidit, procul dubio ecclesiastica se­ confessarii serio monerent suos pocnitentes nc pultura carere debet, cum, ut praefertur, ob­ clandestinis aggregationibus nomen dare, carum duratus obierit. Si vero perversa aliorum opera conventicula adire aut favere praesumerent; — 2. Ut pertinacibus sacra mentalem absolutio­ contra defuncti votum, quippe qui cum veris resipiscentiae signis decessit, neque absolutio­ nem denegarent; — 3. Ut vere resipiscentes ab nis beneficio privari debet, nec ecclesiastica se­ incursa excommunicatione absolverent. .Atque pultura, prout ex doctrina nuper exposita, ct ex in hoc tantum casu tributa fuit opportuna po­ decreto (3) huius S. C. clarissime eruitur. testas (6) quemadmodum confessariis tuae dioe­ Quamvis vero cx his quae hactenus dicta cesis non aliter ab Apostolica Sede tribuitur. sunt ultro profluat solutio ad ea quae sacra­ Quae cum ita sint, facile quisque intelliget mentorum participationem respiciunt, atque in neminem ex ma>sonibus absolutionem, de qua primis num liberi muratores ceterique huius agitur, posse consequi nisi deposita contuma­ generis sectarii ad absolutionem in sacramento cia, atque clandestinis societatibus omnino re­ Poenitentiae, atque ad S. Synaxim admitti pos­ lictis: neminem insuper ex confessariis posse sint, nihilominus utilitatis expers non erit ali­ nisi vere resipiscentes absolvere, idque vel in qua pressius a 1 iunge re. Ut autem silentio prae- articulo mortis, vel extra ex Apostolicae Sedis tereantur ca quae a sacris canonibus generali benignitate ac indulgentia. Neque hic immorandum super dubio, si regula praescribuntur, Romani Pontifices qui forte, nimirum, possit aliquis tali bona fide ac Christi vices gerunt in cerris, in memoratis ignonmtia laborare, ut quamvis proscriptis so­ constitutionibus, quarum iim notitia ubilibet propagata est, conceptis verbis docent, ct crebro cietatibus adseriptus, tamen a lata censura re­ declarant eos beneficium absolutionis a lata servata immunis ac proinde valide absolutus censura obtinere haud posse, nisi vel in arti­ censeri valeat, tametsi nullam retractationem culo mortis, vel cx Apostolicae Sedis benigni­ emiserit, utpote qui, bona tide relictus, ne co­ tate; atque in utroque casu cautum est, nc con- gitaverit quidem d* periculis erroribusque qui­ fessarius absolutionem conferat, nisi prius re­ bus scatent clandestinae societates. Vix enim tractationem emiserint, ac certa dederint resipi­ generalis regula super hac re tradi potest: pe­ scentiae signa (4). Accedit gravissima ratio cx culiares enim facti circumstantias oportet se­ dulo perpendere, atque pro earim varietate ab iuramento a massonibus praestito deprompta, quod nedum ecclesiastica lege, sed divina pror­ auctoribus probatae doctrinae iudicandi nor­ mam sumere, dummodo tamen prae oculis ha­ sus ac naturali damnatur: « Quid enim? inquit beantur ea quae, tanta sententiarum gravitate, < Leo XII (5), nonne nefas est iusiurundum, in Constitutionibus Apostolic ts decernuntur. Id « quod in iustitia pronunciandum est, veluti insuper accidere deinceps non poterit, cum con­ < vinculum habere quo quis sc ad iniustam fessarii Apostôlicae Sedis praecepto teneantur « caedem obliget, er ad eorum contemnendam « auctoritatem, qui, cum vel Ecclesiam, vel serio monere pocnitentes ne clandestinis ag­ « legitimam civilem societatem moderentur, ius gregationibus nomen dare vel favere praesu­ mant, atque debeant ante absolutionem exigere « habent ca cognoscendi, quibus illarum salus (1) Fagnanus th. 28 Dc sepultura n. 12, 13. Fer­ raris V. r'xcom. (2) Cap. Ad audientiam tit. Dc torncamcutif, Be­ ned. XIV Dc Syn. lib. 13, c. 18, n. 10. (3) (t) ($) (6) Decretum fer. IV 2 Decembris 1840. Constit. Apost. ct decreta. Quo graviora, Decretum an. 1840. An. C. 18$) Λ,!, α Μ 598 COLLECTANEA An. C. 185$ retractationem, prout in decretis, quae tibi I gregationem fuerunt deducta. Post sedulam ita­ que investigationem, resolutiones seu decreta transmittuntur, apertissime (raditur. Quod si, prodiere, tum ad enuclean Ia dubia tum ad se­ nisi resipiscant, indigni prorsus censeri debeant qui absolvantur in sacramento Poenitentiae, I dandas animorum perturbationes aptissima. Transmissis vero huiusmodi decretis, iniunctum potiori iure ab Eucharistica Mensa sunt arcendi: fuit Episcopis ac Vicariis Apostolicis ut pri­ qua enim ratione ad Sacramentum unionis ct varim, nomine S. Sedis, eorumdem exeeutionem pacis admitti poterunt hi qui nunc clanculo, nunc scriptis et aperta vi Christo eiusque Ec- | confessants praeciperent; quandoque insuper, ne elesiae bellum indicere, eiusque dogmata ct j perturbationes in Ecclesiae perniciem suscita­ tranquillitatem evenere funditus moliuntur? Pro 1 rentur, adiecta fuit clausula ut a publicatione externa vero agendi ratione, haec locum ha­ omnino abstinerent. Quapropter, ca qua polles bent, dum agitur dc his qui notoric damna- ' pastorali prudentia, privatim nomine S. Sedis tis societatibus sunt adscript!: occulti enim, ut confessariis tuae dioecesis praecipies ut sedulo probe nosti, si publice Eucharistiam peterent, | obtemperent, ac omnino adhaereant his quae non essent arcendi, cum et ipse Christus Pasto­ tum in memoratis decretis, tum in hac epistola rum Princeps Sacramentum sui corporis in su- [ continentur, quin tamen publicentur. Plurimum prema coena proditori haud negaverit. Quod haec suprema Congregatio in Domino confidit u: tali prudenti oeconomia, ac insigni tua, attinet denique ad matrimonium, in quo una contrahentium pars clandestinis aggregationibus 1 lilrîie et Rrhe Domine, mansuetudine devicti, adhaeret, cum usque adhuc Apostolica Sedes | etiam devii, rclictisque damnatis aggregatio­ nullum generale decretum super hac rc tulerit, , nibus, valeant tandem aliquando Ecclesiae ac oportet ut pastores caute ac prudenter se ge­ Pastorum vocem submisse ac salubriter audire. rant, et debent potius in casibus particularibus ea statuere quae magis expedire in Domino in­ 1117 dicaverint, quam generali regula aliquid de­ citum pocernere. Certe boni pastoris partes erunt, quan­ S. C. S. Officii 5 Sept 1855 — Cum in Ivandnic cikn· tum sine clamoribus ac scandalis fieri poterii, Thibetensis Imperii quibusdam provinciis fre­ Jiluriacaltiidi»· c n huiusmodi connubia impedire (1). Confessarii I quens sit simultané* polyandria, enixe Ap. Se­ pcn»andi polygAmi» id hdem conrcr»’ praesertim in sacramento Poenitentiae qua in- ‘ dem rogat (Praefectus Ap.) ut illi indulgeat structione ac consiliis, qua adhortatione, debent ! communicabilcm missionariis facultatem dispen­ pocnitentes graviter admonere nc tali periculo sandi cum muliere religionem Christianam pro­ se ac futuram sobolcm temere exponant, cum nil fitent!, ut cum viro, qui vult fidem profiteri, nu­ boni faustique expectari posait ab eo qui Dci eius­ bere possit. que Ecclesiae leges tam inique contemnit. Quo­ R. SSrtius, audita relatione suprascriptae niam vero, ut exponis, denegata facultate con­ instantiae una cum EE. ac* RR. DD. Cardd. trahendi huiusmodi matrimonia, nonnulli pas­ Generalium Inquisitorum suffragiis, interpellato sione forsan abrepti, parochi ac testium prae­ viro legitimo (si quis adsit) an velit converti, sentiam négligèrent, initoque tantum contra­ quatenus renuat, benigne annuit pro gratia ex­ ctu civiii, vitam in concubinatu degerent (quod tensionis facultatis in polygamia etiam quoad ubi viget decretum Tametsi Concilii Trid. ve­ polyandriam, nempe mulier baptizata ducere rissimum est), ideo urgente necessitate, pro ca­ valeat alium virum benevisum post susceptum sibus, ut dictum est, particularibus poteris ca baptismum. decernere quae magis in Domino expedire in­ dicaveris. Oportet denique ut nunquam ab ocu­ II18 lis excidant xpostolicae Sedis sapientissima in­ stituta, quae prout cunctis Ecclesiae Pastoribus S. C. S. Off. 12 Sept. rS$5 — Corkab — De muliere pi. est regula veritatis, cunctis identidem prae­ !. Sequens casus hic occurrit: mulier pagana gana bapliundi Muac nec ad pn· clara praebet pastoralis mansuetudinis ac pru­ viro pagano nupta, propter morum dissensio­ mum tntriltm ncc alte dentiae exempla. Et nc remota proferantur, nem ab illo discessit, alteri que nupsit (quod in redire, rum relinqu.rc praestat animum adiiccrc ad ca quae superioista regione frequens est inter paganos) ; pri­ poicit. ribus annis super hac re gesta fuere: idque eo mus quoque maritus aliam uxorem sibi copu­ vel magi» quoniam dubia, dc quibus hactenus lavit. Nunc dicta mulier, audita religione Chri­ actum est, eadem ferme sunt ac illa pro qui­ stiana, Baptismum enixe petit, sed nec potest bus in Anglia, Hibernia, ct alibi acriter discepta­ ad primum maritum redire, qui nec vult illam, batur, quaeque tandem ad hanc supremam Con­ neque iuxta regionis morem recipere posset; nec (t) Praestat audire verba Leonis XII, Bulla Quo fraviora; sic porro Pontifex Epscopos catholicos al­ loquitur : · Cognoscant (fideles) per vos sectariorum « dolos, et quanta diligentia cos, corumque consuetu· 9 d nem cavere debeant. Horreant vobis auctoribus ct | « « « « magistris privam eorum doctrinam, qui sanctissima religionis nostrae mysteria, ct purissima Christi prae· cepia irrident, omnemque legitimam potestatem impugnant ». An. C. De ΜΑπάρίο· rnrn conversorom nuptiis, qui in infidelitate matrimonia im­ proprie dicta contraxerunt. S. C. DE PROP. FIDE facile potest secundum maritum relinquere a quo plures filios generavit. Humillime postulat dicta mulier, quae via salutis ipsi maneat, vel quo pacto in articulo mortis baptizari posset. 2. Mancipia apud infideles non proprie di­ ctum matrimonium contrahunt, sed herus, ser­ vam nubilem habens, volentem virum advocat, qui maritalitcr cum serva vivit, nullo femi­ nae interrogato consensu ; filii qui nascuntur ad herum pertinent ; masculus vero advocatus nullo ligamine detinetur, et ad libitum discedit, ita ut femina pluribus successive eodem moltf iungatur. Porro huiusmodi fornicarias coniunetiones nullam veri matrimonii rationem habere sine tergiversatione pronuntiavi ct, iuxta de­ cisionem hanc, aliqua iam matrimonia ad fi­ dem conversorum rite fuerunt contracta. Nunc vero, propter aliquorum dubium, humiliter rogo ut peremptorium responsum detur, et quae contracta fuerunt matrimonia si quod supersit dubium, quod mihi non videtur, in radice sanentur. R. Ad i. Iuxta exposita mulierem esse baptizandam, ct praevia interpellatione primi viri, prout de iure, si renuat, data dispensa­ tione disparitatis cultus, matrimonio copuletur secundo viro pagano, servatis servandis, prae­ sertim circa educationem filiorum. Ad 2. Iuxta exposita, dummodo in singulis matrimoniis praecedentibus baptismum non in­ terfuerit reciprocus matrimonialis consensus, acquiescat. 1119 S. C. de Prop. F. 2t Ian. 1856 (C. P. fdtrino infan- pro Sin.) — Per verba (Ritualis) patrino in­ tfm (baptuan- fantem tenente haud susceptio absoluta requi­ dutn) tenente. ritur, cum tenere aeque intelligatur ac suffi­ ciat, si patrinus, ut in more est, physico con­ tactu infantis iungat sc cum eo cuius manibus ille tenetur, et ad aquae infusionem comitetur deferentem, quin opus sit ut patrinus vel matrina tantum, amoto deferente, infantem suas in manus excipiens, sacerdoti baptizandum ex­ hibeat. Quomodo ίηtdligenda verba XI2O De christiani* ςαι coguntur ad contributionem pecuniae pro »upentitioM·. S. Congr. S. Officii p .Aprilis 1856. — Tunk. Occid. — Plurimi christiani superstitio­ nibus implicati satis facile enixis suis precibus apud paganos a superstitionibus agendis se ser­ vant immunes, sed difficillime a pecunia se­ cundum ratam suam partem solvenda pro su­ perstitionibus agendis sese liberare possunt. Omne quod a paganis obtinere possunt est ut non illis tradant suae pecuniae contributionem, nisi elapso aliquo tempore post actas omnes superstitiones. Sic agendo illi miserrimi chri- 599 An. C. 1856 stiani multum lactantur quod eorum pecunia ad superstitiones agendas non assumpta fuit , nonnisique ad usus inditferentes expendenda est, et sic a superstitionis peccato omnino mundos esse se putant. Num horum Christianorum talis agendi ratio tolerari potest *7 Num in eorum bona fide relinquendi sunt, ct ad sacramenta admitti possunt? Ut ita fieri possit multum optamus ; secus enim multi aliunde satis boni christiani a sacramentis arcendi, in peccato relinquendi et aeternae damnationi exponendi erunt. R. Si tributum, dequo agitur, constet recipi ct persolvi a christianis non pro superstitioni­ bus, sed uti impendendam in alios usus in­ differentes, Christianos ipsos ita persolventes, emissa etiam protestatione se nolle contribuere pro superstitiosis, non esse inquietandos. II2I Decr. S. C. Indulg. 14 Apr. 1856. — Sacrae Congregationi Indulgentiis saensque Re­ liquiis praepositae, quae iuxta institutionem a s. m. Clcmcntc PP. IX peractam Constitu­ tione quae incipit: In ipsis Pontificatus pri­ mordiis sub die 6 lulii 1669 facultate instructa est omnem difficultatem ac dubietatem in San­ ctorum Reliquiis, aut Indulgentiis emergen­ tem... expediendi ; ac si qui abusus in eis ir­ repserint, illos... corrigendi et emendandi...; falsas, apocryphas indiscret asque Indulgentias typis imprimi vetandi, impressas recognoscendi et examinandi, ac ubi Romano Pontifici retu­ lerit , illius auctoritate reiiciendi, pluries In­ dulgentiae typis impressae delatae sunt, quae licet falsae omnino, apocryphae ct indiscretae, attamen hac illae, sive hominum malitia, sive incuria, et absque ulla prorsus auctoritate ty­ pis mandantur, ct circumferuntur. Unde illud haud parum detrimenti provenit, ut in erro­ rem inducantur christifideles, ct apud S. M. Ecclesiae hostes Indulgentiae ipsae irrisionibus pateant. Quapropter Sacra Congregatio in ge­ neralibus Comitiis in Palatio Apostolico Vati­ cano dic 3i Manii proxime elapsi habitis, plu­ res huiusmodi Indulgentias typis excusas tam­ quam apocryphas, nullas et indiscretas haben­ das esse declaravit, ct locorum Ordinariis, per quorum dioeceses Indulgentiae eiusmodi cir­ cumferuntur, commendandum censuit, ut Sacrae Congregationis decreta in hanc rem edita omni studio observari curent. Quum vero incongruum prorsus sit omnia semper summaria, libellos, folia etc. persequi, quae indiscretas, falsas apocryphasque indul­ gentias descriptas continent, et qualibet vice prodierint, specialibus decretis eliminare, SSnlus D. N. Pius PP. IX, in Audientia diei 14 Apri­ lis 1856. praemissam ErTiorum PP. sententiam adprobando, cupiens insuper, ut ud inaestima­ bilem Indulgentiarum thesaurum quod attinet Contra Indul­ gentia» falsas ct Apocrypha». Indulgentiarum concessione» ge­ nerale* Impe­ trantes exemplar ad S. C. InduiSentiar, deferre ebent. Ao G :S$6 600 COLLECTANEA omnia pie, sancte et incorrupte fiant, manda­ vit ut hoc decreto omnes per orbem Ordinarii hortemur ut pro ea, qua pollent, ct qua uti debent, sollicitudine in Dominici gregis bonum usque procurandum, invigilent non modo uti eiusmodi Indulgentiae falsae et apocryphae, quantum fieri potest, minime circumferantur, easque e fidelium manibus removeant, verum eram satagant, ut decreta a S. C. salubriter edita, ac praesertim super earumdem Indul­ gentiarum publicatione ct impressione obser­ ventur, in primis vero decretum sub die 19 lanuarii iy56 latum, era s. m. Benedicto XIV die 28 eiusdem mensis adprobatum, quod ita se habet: Cum experientia quotidie comperia­ tur complures indulgentiarum concessiones generales expediri inscia ipsa S. C., ex quo multi promanant abusus ac confusiones, re mature perpensa, praesenti decreto declaravit, impetrantes posthac huiusmodi generales con­ cessiones, teneri sub nullitatis poena gratiae obtentae, exemplar earumdem concessionum ad Secretariam eiusdem S. Congregationis de­ ferre (1). — Ceterum ad falsas apocryphasque | Indulgentias α veris ct genuinis haud difficili negotio internoscendas, ca etiam recolere lo­ corum Ordinarios luvcrit, quae sapienter, de more, ct hac in re idem fel. rec. Pontifex Be­ nedictus XIV in Opere De Syn. dioeces. edo­ cuit. El si praeterea aliquibus in rerum adiunctis super Indulgentiarum quarumcumque auihcnticttatc ac genuinitate dubii haerent, ad S. C. recurrant, ut inde opportunam dubiorum reso­ lutionem assequantur. An. C. 1856 3. An ad easdem lucrandas Indulgentias recitare sufficiat sex tantum Pater, Ave et Glo­ ria, ita ut nccesse minime sit alias preces addere, prouti in Indulgentiarum concessioni­ bus atque rescriptis orare per aliquod tempo­ ris spatium iuxta intentionem Pontificis seu pro haeresum extirpatione, exaltatione S. Ma­ tris Ecclesiae, atque Christianorum principum pace ct concordia etc., iniungi consuetum est. 4. An ad memoratas Indulgentias conse­ quendas necessaria sit sacramentorum Poeni­ tentiae ct Eucharistiae susceptio. 5. An denique hac ipsae Indulgentiae omnes animabus in purgatorio detentis applicari pos­ sint. R. Ad 1. Affirmative. Ad 2. Affirmative iuxta votum Consulto­ ris, nempe servato decreto S. C. die 7 Mar­ tii 1678, approbato ab Innoccntio XI, cuius initium Delatae saepius (2). Ad 3. Affirmative. Ad 4. Negative. Ad 5. Affirmative. — SSmus approbavit. II33 Litt. S. C. de Prop. F. 21 Maii 1856 — Taras·* * s. scipai·- tasirv. — 1. An sodales scapularis caerulei M v Immaculatae Conceptionis, recitando sex Pater, /b*e ct Gloria in honorem Sanctissimae Trini­ tatis ct Deiparae Virginis Immaculatae, orando pro haeresum extirpatione, exaltatione S. Matiis Ecclesiae, atque Christianorum principum pace et concordia, omnes lucrifaciant Indulgentias septem basilicarum Romae, Portiunculae, Jeru­ salem, et S. lacobi dc Compostella. 2. An easdem Indulgentias lucrentur toties quoties, et in quocumque loco preces ipsas fu­ derint. (ad Vic. Ap. Tusk. Cbxtr.) i. Ex antiqua con­ suetudine Episcopus Tricomiensis (Vicarius Ap. decessor) retulit ortum, ut nunc’quoque pre­ ces quotidianae alternatim a viris ct mulieri­ bus recitentur tam in ecclesia quam extra, ct aliquibus abhinc annis morem invaluisse ut dum sacerdos Missam celebrat, 1res quatuorve puellae iam nubiles pias meditationes ad unam­ quamque Missae partem accommodatas alta voce recitent seu decantent. Hac praxi, aiebat Praesul, Christiani valde adiuvantur ad conti­ nendas evagationes mentis, Missamque pie ac devote audiendam ; nihilominus a multis im­ probatur quasi contraria verbis Apostoli dicen­ tis: mulieres in ecclesiis taceant; quibus ipsa S. C. inhaerens in instructionibus datis ad Vic. Ap. Sutchuen. 29 Aprilis 1784, ct ad calcem Synodi Sutchuensis impressis prohibuit < ne in < publico virorum conventu virgines vel ver< bum Dei praedicare, vel docere, aut palam le< gen io, vel singulariter praecinendo, quodam< mo lo annunciare praesumerent » quod an­ no 1844 confirmatum est. Hoc minime ob­ stante quaerebat Praesul, an S. Congregationis (l) In Aud. habita ab Emo Praefecto S. C. de Prop. F. dic 15 Dec. i8j9 Summus Pontifex: « udito analogo « rapporto in proposito dclla pendenza con Ia S. C. dellc ■ Indulgenze suile prcscrixioni dei decreto Urbis et • Orbis 14 Aprile i8$6, si è degnato, a seconda dei • desideri estemati dall’Emo Prcfctto di quella, sanare • tuiti i rocritti o Brevi d’ Indulgcnxc generali di qua• lunque slid Coog’cgationc o dicastero (ottenuti) sino • a questo giorno, Stnza uniformarsi alie prcscrizioni • del sucnunciato decreto, purché Î medesimi presentino « una certeua di loro autcnticiti, c solo manchi ad « essi la ingiunta esibizione in detta S. Congnc : cd ap· « provarc chc nel tratto successivo anche dalla Congnc « di Propaganda nclla concessione di simili generali « Indulgcnzc si adotti la clausola che gli impetranti « abbiano ad esibime copia alia Congrcgazione dellc < Indulgcnzc sub poena nullitatis ». (2) In citato decreto declarantur falsae piures In­ dulgentiae, ct cnunciatur « semel dumtaxat in die plee nariam indulgentiam in certos dies ecclesiam visitan• tibus concessam, vel aliud pium opus peragentibus, n lucrifieri ». 1122 n// p/ '“X": S· C- Indulg. r/ April. Hiud proban­ dum ut mnlicru put meditiho· net alta vo:c r. ecclesia recitent. An.C. î8$6 Dc celebratione Mituc coram intdebbui auctoritati abolendam penitus praxim hanc vi­ deretur, quod forte haud omnibus in aliis prae­ cipue Missionibus expedire persuasum erat: vel potius tolerandam, aut permittendum ut dictae pine meditationes a pueris decantentur seu a cathechista aliquo ad omnes prccavendas obloquutiones. Serio autem libratis omnibus quae a laudato Antistite adnotata fuere, Erili PP. re­ scribendum A. Tuae ccnsuerunt: Firma al­ terna recitatione vel cantu iuxta consuetudi­ nem, servatis tamen decretis anni 1784 et 18.44, curandum prudentiori modo quo poterunt, ut id tantum a pueris vel ludimagtstris fiat. 2. Cum inter alias facultates Vicario Ap. in Formula I. n. r 3 tribuatur celebrandi Mis­ sam coram infidelibus et excommunicatis , si aliter celebrari non possit, cumque praxis aliunde ubivis vigeat ut nedum non arceantur, verum etiam invitentur quandoque infideles ad sacras functiones, quod plerumque catholicae rei prodesse compertum fuit , utrum aliquid circa hoc emendandum esset Tricornia* Praesul sciscitabatur. Hoc porro item in themate S. C. respondit: Serventur decreta, iuxta tamen re­ gulas prudentiae, pensatis locorum et perso­ narum circumstantiis. 1124 Dc validitate matrimonii Int»JeJium. 601 S. C. DE PROP. FIDE S. C. S. Officii /7 — SriUUONtKN. — Deunctfoocia ct quoad laicos ct conversos postquam ad eam pervenerint aetatem, quae in Constitutione Cle­ i. An Calix, cuius inauratio dumtaxat reno- iicu et camp»· vatur, possit a sacerdote , Ordine Episcopali narum. mentis VIII incipiente < In supremo * praeli­ non insignito, simpliciter sine unctione bene­ nita est. dici ; vel in hoc quoque casu ad Episcopum Professi post triennium a die , quo vota simplicia emiserint, computandum , si digni perferri debeat, ut ab hoc cum unctione bene­ reperiantur, ad professionem votorum solcdici queat. 2. An in urbibus, in quibus frequenter fun­ mnium admittantur, nisi fortasse pro aliquibus locis, uti nonnullis Institutis indultum est, pro­ duntur campanae, ct simul a residentia Epi­ fessio votorum simplicium ad longius tempus scopi longius remotae sunt, aliquis ex Digni­ iam concessa fuerit. Poterit vero Superior Ge­ tatibus Capituli vel cx Praelatis deputari possit neralis, ac etiam Superior Provincialis ex iu- ad novas Campanas sine unctione benedicendas. (1) In Lut. Ap Pii PP. IX 7 Ftbr. 1862 statuitur quod sequitur: ■ Quoad religiosas virorum familias cuiuscutnquc Ordinis, Congregationis ct Instituti in qui­ bus solemni a vota emittuntur >tatuimus, ac decernimus nullam ommno, irritam. ct nullius roboris fore profes­ sionem votorum solemnium tam scienter, quam igno­ rante'’, quovis modo, praetextu, ct colore factam a novitfb qu uscumquc etiam laicis, et conversis, qui licet probationem, et novitiatum prout de iurc expleverint, non emittant prius professionem votorum simplicium, ct in ea pcr triennium integrum non permanserint, quamvis vel a Superioribus, vel a novitiis, vel ab utris­ que intentio habeatur respective recipiendi ad vota so­ lemnia , et ea emittendi, ac omnes ritus adhibeantur ad professionem votorum solemnium praescripti ». R. Ad 1. Quoad primam partem, Negative; quoad alteram, Affirmative ad utrumque. Ad 2. Non posse, si campanac deserviant ecclesiis et sacris functionibus annunciandis. 1135 Dc ctntti in M »'i« defuncto­ rum Dc uiu stili scu tirgulic argen­ teae in Extrema Unctione. Circa usum adhi­ bendi tn baptis­ mo adultorum ritum pro intanhbu*. 607 S, C. DE PROP. FIDE An. C. ι8$7 S. R. C. 9 Maii z/*. erJo. (Jtruni parochus aliique sacerdotes Exequiis mortuorum Officiisque quotidianis pro iisdem j η) n rreontm assi5tCntes, ac pro ea functione stipendium ac4«< cipienres, teneantur per se Officium defuncto­ rum persolvere, ira ut solummodo assistentes ct non cantantes vel psallentes, fructus non fa­ ciant suos; an vero sufficiat ut assistant, et schola Officium persolvat, ipsis interea pro suo lubitu alias preces fundentibus, v. g. Brevia­ rium recitantibus pro sua quotidiana obliga­ tione. R. Affirmative quoad primam partem ; ne­ gative quoad secundam. An. C. i8p 1141 S. C. super Statu Regul. 20 Maii iSv. De '""n· — Eutropc Abbate dci rrappisti di Gcthsemam documento »v. nella diocesi di Louisville in America considerando, che Γ America c una terra di emigrati, e4reU|io»aah c di viandanti, ossequiosamente implora che Ia S. V. si degni dichiarare : 1. Se sia sufficiente di esigere dai postu­ lanti ecclesiastici le letterc testimoniali del Vcscovo che ha loro conferito lOrdinc, ovvero sia necessaria anche la testimoniale del Vcscovo nclla cui dioecesi sono stati ultimamentc impiegati. 2. Siccomc la maggior parte de’postulanti laici sono irlandesi , o tedeschi, per ottenere Γ attestato del Battesimo fa duopo di scrivere in Europa, e le risposte tardano molti mesi, 1139 c qualche volta non si riccvono a (fatto , cosl t>«Sincn»P4S. R. C. 9 Maii 1857 — Brîocbm. — Etsi quando evvi una certezza morale chc sieno batwtndeite.9 iuxta declarationes alias datas ab hac S. Sede tczzati, se possono ammettersi almeno provviAp., nomine Sancti Patroni loci intelligi de­ soriamente alia vestizione dopo due mesi circa beat Sanctus qui in determinato loco, civitate di prova. 3. Se il postulante c gi& religioso di altra vel oppido colitur velut delectus ad Deum pa­ tronus, ita ut Patronus dioecesis non sit co­ Congregazione, od istituto regolare, basterà di lendus cum festo de praecepto iis in locis quae domandare gli attestati dai Superiore da cui peculiarem aliquem Sanctum venerantur Patro­ dipende ? Sacra Congregatio super Statu Regularium num; attamen Vicarius Gen. dioecesis Briocen. vigore specialium facultatum a SSmo D. N. ulterius a Sacra Rituum Congregatione requisivit, nurn iste Sanctus loci Patronus sit ille parochia- Pio PP. IX concessarum propositis dubiis re­ lis (ecclesiae) civitatis: ct quatenus affirmative spondendum censuit prout respondet: Ad i. Si agatur dc postulantibus in sacris postulavit quisnam sit Patronus civitatis illius in qua plures ecclesiae paroch’ales extant ? Huic Ordinibus constitutis sufficere testimoniales Epi­ porro quaestioni.... S. C. rescribere rata est: — scopi, qui Ordines sacros legitime eis contulit, Cessat omne dubium si Titularis ecclesiae, qui una cum testimonialibus Ordinariorum dioeetiam appellari quandoque solet Patronus ec­ cesum, in quibus deinde ultra annum in una­ clesiae, distinguatur a Patrono loci, puta ci­ quaque dioecesi commorati fuerint. vitatis, provinciae, Regni etc. Titularis enim Ad 2 Documentum recepti Baptismatis sive Patronus ecclesiae is dicitur sub cuius exhibendum esse ante admissionem ad habitum. nomine seu titulo ecclesia fundata est, et a quo Ad 3. Quoad novitios alterius Ordinis , ct appellatur. Patronus autem loci proprie is est professos saccularizatos, testimoniales litteras quem certa civitas, dioecesis, provincia, Re­ petendas esse ab Ordinario: quoad professos, gnum etc. sibi delegit velut singularem ad qui in Congreg. vcl Ordine actu permanent, Deum patronum, servatis in eiusdem electione dummodo ab Apostolica Sede facultatem ad regulis in decreto s. m. Urbani VIII diei 23 alium Ordinem transeundi obtinuerint, testimo­ Martii i63o statutis. (T. n. 54) niales litcras petendas esse a Superioribus, nempe vel a Superioribus generalibus, vel a 1140 Provincialibus Oidinis a quo: vcl quatenus agatur dc Congregatione, ct Ordine in quo Pro­ ;S. C. Indulg. 27 Maii ^57 - Mx«t- vinciales non habeantur, loco Provincialium a t μλ . Mna LitK. — \n qui rite semel adscript! Sodalitati Superioribus localibus : ct si professus in di­ ; , . ScapuLuis B. \|. V. dc Monte Carmelo, postea versis domibus, vel conventibus commoratus ,à habitum sacrum Sodalitatis dimiserunt, tenean fuerit, sufficere testimoniales Superioris genera‘if r.·. t . · tur ad novam sacri habitus receptionem a po­ j lis, vel provincialis, vel Superioris domus (qua­ testatem habente, si velint Indulgentias prae­ tenus provincialis non habeatur) in qua podictae Sodalitati a Summis Pontificibus con­ sticino tempore moratur. Caeterum huiusmodi cessas lucrari : vcl an sufficiat ut habitum sa­ Superiores antequam testimoniales concedant crum ipsi denuo resumant simpliciter. diligenter inquirere debeant de qualitatibus re­ R. Negative ad primam partem ; Affirma­ ligiosi. tive ad secundam. An. C. 1857 II42 An ecclevia* ab e*hniciv dcvtrucodai ponlnl u.r>viani cxarmut et occulurc. 609 S. C. DE PROP. FIDE S. C. S. Off. /5 fulii /(¥^7 — Tunic. Cbmr«. - Cum rec ciusque ministri non so* Ium religionem catholicam, Christiquc mini­ stros illius praecones persequantur, sed etiam ecclesias domosve ad Christianorum congrega­ tionem, precum sacrarum recitationem, sacramentorumque administrationem destinatas, sive benedictos sive non, ut sint, severe prohibeant, ac destruere cogant maxima cum populorum, ubi inventae fuerint, iactura: quaeritur utrum Vicarii App. populis ob i 1 coram mandarinis accusatis possint licentiam concedere ut Chri­ stiani eas deforment , ligna materiarnque ita complicantes, ut secreto asservari possint, ut. cum oportuerit, iterum ad pristinam formam reducantur. Me non lutet S. Congregationis S. O. ad dubia R. P. Navarrete responsio an­ ni 1674 declarans quod: « Regi gentili sive « cius ministris in odium fidei templa subver< tere praecipientibus non possint Christiani nec < missionarii tali actioni cooperari, aut m nus < execution! imponere »; nec etiam alia eius­ dem S. C. decisio anni 1776 a SSmo D. N. Pio PP. VI approbata, qua ad dubium a R. P. Fr. Feliciano Alonso propositum, scilicet: < An « liceat christianis tempore persecutionis, evi« tandi persecutiones et pericula fidei ciurandae < causa, ecclesias divino c iltui dedicatas, non « consecratas nec benedictas, animo iterum, si * possint, eis reaedificandi, evertere seu exar< mare?» Responsum fuit: « Affirmative, dum < modo non adsit scandalum et contemptus « religionis ». His non obstantibus adhuc mihi superest dubium : primo enim dc cusu quo rex vel mandarini tcmplor im iireptionem et de­ structionem, ut eitnatac fidei signum praeci­ piant, loqui videtur, sed hoc non semper, imo raro evenit. Secundo vero ecclesias consecratas vel benedictas non comprehendit, atque dc pri­ vata Christianorum determinatione lo tui vide­ tur, de qua non est maior didicultas. Si vero nec christianis privata auctoritate, nec Episco­ pis Vicariis App. adsit, vcl a SSiho non con­ cedatur talis facultas, in gravissimum et, ut ita dicam , certum praevaricationis laqueum incidunt populi Christiani cum vcl ab exteris ipsis infensis, vcl a quocumque eiusdem pagi incola coram mandarinis, ut saepius evenit, accusantur. Nullum enim in Tonkino vidi vcl ad aures pervenit meas, qui ita fortis in fide esset ut ecclesiam ad Deo cultum praestan­ dum constructam clare fateretur coram manda­ rinis, sed vel muneribus mandarinum ciusque satellites placavere , ne hac dc re cos interro­ garent, vel ambagibus, amphibologiis menda­ cibusque excusationibus utentes illam occulta­ runt , vel demum ut verum Dei templum a mandarinis recognitum illud destruxerunt, ple­ Collectanea S. C. de Prop hide. Vol. /. An. C. 1857 rumque cum fidei publica negatione scripto mandarino exhibito. Plurcs certe cum manda­ rinis familiariter secretoque loquentes , se ec­ clesiam habere fatentur: si vero res iudicialiter tractetur, nullus veritatem dicere audet, quia si cultus catholici templum in aliquo pago existcre cx iudicialibus documentis conster, etiam illius destructio constare debet , alioquin tam pagi incolae, quam districtus iudex et praefecti sive mrndarini gravibus plectendi sunt poenis tamquam regalium decretorum transgressores. Cuncta vero narrata mala aliaque plurima quae his in casibus exoriri solent vitari possunt, si opportuna data facultate, praevio Vicariorum App. examine huiusmodi templa ad tempus sive exarmentur atque occultentur , sive bene­ dicta, sive nondum benedicta fuerint. R. Detur decretum feriae V 4 Iulii 1776 ( F. n. ct ad mentem. Mens est quod in sensu explicato, nimirum dummodo non adsit scandalum et contemptus religionis, potest idem fieri quoad templa benedicta vel consecrata, et in hisce temporum angustiis, imminente perse­ cutione, remittitur prudenti arbitrio Vicariorum App. rem sacram facere ubicumque et quomo­ documque in Dfto expedire indicaverint, imi­ tantes primaevos Pastores qui saeviente perse­ cutione in domibus privatis, in chrvptis, in coe­ meteriis otferebant, exhortantes fideles ut sint prudentes in fuga, numquam vero mendaces, sed constantes in certamine ad coronam mar­ tyrii, si Deo placuerit, acquirendam : et ser­ ventur omnes hac dc re instructiones ct respon­ siones S. Sedi·». II43 S. C. S. Off. 22 [lilii iS^7 — Corkak. — Mulier pagana, a viro suo pagano expulsa, al­ teri viro gentili, qui suam uxorem etiam re­ pudiaverat, ante quadraginta annos se coniunxit, a quo plurcs habuit filios. Dicta autem illa mulier, cum de sanctu Religione audivit, a tribue annis Baptismum cum lacrymis ex­ postulat. Vir paganus cui se adiunxit, nec il­ lam dimittere, nec priorem uxorem revocare consentit: maritus legitimus iam mortuus est. S. V. rogo ut, quomodo mulieris illius saluti providendum sit. mihi indicare dignetur. R. Iuxta exposita mulierem esse liberam, et, prudenter separata a viro concubinario, nihil obstat quominus baptizetur. De muliere pa­ gina taptixanda quam vir cui in­ valide nupsit di­ mittere non vulL II44 S. C.S. Off. 22 [iilii /<5*57 et 3 Febr. 1859 “ Est alia caeremonia quae haud minus supersti­ tionem redolet quam praecedens. Adveniente tempore messis, rex accersit piacfectos suos qui cum suis subditis in regiam conveniunt, ubi ordinatur processio circum moenia urbis, cum 77 Dc quadam pra­ ecisione super«tihonem redo­ lente. Afi. C. ιβί7 6ιο COLLECTANEA intentione obtinendi abundantiam frugum. Di­ versae tribu* quibus constat populus Regni Cambodiac huic processioni assistere debent, cambodienses scilicet, Christiani, qui ob religionem quam profitentur vocantur europaci, malaccenses et sinenses. Sic ordinatur processio dicta: Quin­ que cumuli frugum recens demissarum in effi­ giem monticulorum extra moenia civitatis extru(intur. Tunc fit processio, quae urbem ter circuit, transiens coram rege qui sedet in tentorio iuxta viam adornato. Christiani suum locum habent in hac processione /fe meae nuncupata, ct armis instructi suum ducem sequuntur. Cum vero pro­ cessio pervenit ad quamdam portam civitatis, quidam bonzii, in strato elevato stantes, aqua lustrali transeuntes aspergunt. Sed Christiani eos inclamant dicentes: Sinite ab ista aqua; nos su­ mus christiani camque in horrorem habemus. Post tertium circuitum comburuntur frugum tu­ muli, et tunc unusquisque domum suam rever­ titur. Quidquid hucusque dixerimus vel feceri­ mus, nunquam potuimus avertere imbelles neo­ phytos nostros ab ista processione ; adeo regiam iram formidant.— Quaeritur ergo utrum, facta protestatione ut supra, vel aliter, licite possint milites christiani dictae processioni intéressé, praesertim cum sit locus timendi ne rex gra­ viter in absentes animadvertat. R. Ad primum dubium super explosione tormenti vulgo mortari (V. pag. 6j(f n. ttjo), EE. PP. decreverunt: Iuxta ca quae proponun­ tur, non licere; ct detur R. P. D. Vicario Ap. instructio P. Consultoris Nerini sub fer. IV 13 Nov. 1777 a suprema S. C. communicata Sacrae Congr. de Prop. F. — Secundum quod scribis est huius modi: duas isthic bellicorum tormentorum explosiones fieri ( V. n. 526). Ad secundum dubium: An christiani assi­ stere possint processioni quae fit, prout expo­ nitur, ad obtinendam abundantiam messis, EE. rescripserunt: Non licere, et R. P. I). Vic. Ap. consulat Bullam Bencd. XIV Omnium sollici­ tudinum. (V. n. ”45 $· θ" S’ 23 — Myssur — · nuirt- Sciendum est in Indiis, in quibus sive civiles T ficuhi jr) s'vc rcHgiosac celebrandae sunt solemnitates, in facie domorum quaedam construi umbracula (tamulice pandel). Matrimoniale pandel dextrae manus Indi duodecim habere debet columnas, sinistrae manus Indi undecim tantum habere potest; pulcherrimum et maxime necessarium pro coetu parentum amicorumque congregato. Quot caeremonias observant gentiles, quot deos deasque invocant, quibus columnas dedicant diis, narrare prolixius foret. Multa nostri Chri­ stiani dereliquerunt ; attamen in tali pandel unam columnam fere sicut gentiles erigant ct habent. Et quia essentialis et praecipua inter « · ' tamulcnscs habeatur, illam abolere timui; atta­ men proptei rationes subséquentes illam tolerare reformido : i. Materia designata lotius columnae; si­ quidem vel bambou, vel alia specialis arbor re­ quiritur, dum e contra materia aliarum colu­ mnarum est indifferens. 2» Dies plantationis est peculiaris ; siqui­ dem ab erectione illius usque ad caeremoniam matrimonii essentialem, impar dierum numerus semper esse debet (3 vel 5), durn pro erectione pandel parvi refert quot et qui numerantur dies. 3. Momentum erectionis ominosum est ; siquidem gentiles et christiani multi astrologos et brahmanos consulunt, dum pro aliis colu­ mnis nullum inquirunt momentum. 4. Nomen illius columnae ; nam astrologi coniunctione vel disiunctione planetarum ct si­ derum observata, momentum propitium mon· hourtam declarant, tunc nomen monhourtocombou id est columna propitia dicitur , sed nullum nomen sic attribuitur aliis columnis. 5. Locus erectionis determinatur ; siquidem versus ecclesiam stare debet... sponsus et sponsa semper in faciem illius sedere et indesinenter in faciem illius remanere debent. 6. Caeremoniae et preces in plantatione usitatae. Gentiles suas habent, sed christiani catcchistam adducunt recitantem litanias, ct Salve Regina cantant. Multi novem granorum seminant species, lacte ct aqua irrigant ut ger­ minent intra matrimonii dies, in signum abun­ dantiae, quidam dicunt, sed in honorem no­ vem planctarum vel constellationum frequen­ tissime talis operatur seminatio ; certe, si talis columna esset indifferens, tales non adhiberen­ tur precationes. 7. Ornamenta quibus illam ornant; nam illam pannis rubris ct fulvis cooperiunt, sandalico liniunt pulvere, pretiosos lapides, variaque monilia appendunt, tloribus circumcin­ gunt. Arboris mouguo dictae foliis illam co­ ronant. Tandem christiani vel depingunt ima­ ginem crucis vel crucem appendunt huic colu­ mnae. Sed, quos adorant vel quibus in honorem quorumdam deorum utuntur, ramos aut arbores semper eodem modo gentiles ornare scien­ dum est. 8. Processiones vel circuitus cum inclina­ tionibus venerationis tali columnae faciunt. Quando sponsi primo sub dicto pandel intrant, ambo columnam circumeunt, et inclinatione capitis illam venerantur; in pluribus aliis cir­ cumstantiis talem faciunt processionem : Chri­ stiani dicunt tales inclinationes crucem respi­ cere ; sed quis credit inter gentiles , quando crux non est patens et apparens ? 9. In multis locis.... huic columnae alli­ gant ramum arboris cuiusdam. Sed in tali cae. remonia cuiuscumque arboris ramus sacer sem- Ao. C. t8j An. C. i8$7 S. C. DE PROP. FIDE 61 ! An. C. 13$ 7 per habetur.... Tamulcnses, saltem quoi co- ' quae ipsi proveniet contractum iniens coram gnosco, talcm non videntur alligare ramum officiali civili , et ministro, ac propterea ad (sicut canarcnscs), moungo arboris folia tan- l eiusmodi contractum ineundum procedit, quem­ tum in extremitate alligant. admodum in casu praecedenti sermo fit. Omnes His consideratis , tali columnae quamdam exteri norunt huiusmodi contrahentium inten­ significationem , vel gentilem , vel superstitio­ tiones, ac notum palamque est extraneum vi­ sam» Indos attribuere evidenter apparet... rum, de quo supra, tandem relicturum mulie­ R. Non licere, ct prudentiori modo curan­ rem cui nupsit , et quam uti concubinam te­ dum per R. P. D. Vic. Ap. Maiuurii ut huius­ net, ut vel in sua patria, vel etiam in regione Tahiti serio ad alias nuptias duraturas transeat. modi abusus aboleatur. R. Ad i. Quoties in foro externo rite con­ 1146 stet coniuges animo ac voluntate solvendi vin­ SïïS? «' S. C. S. OfT. 29 Iulii z miρΠν·ι>. Ab. C i8$7 6ij COLLECTANEA ministros Missae inservientes, servatis ordina­ tionibus S. Congregationis in una Tudcn. diei 7 Sept. 1816 ad dubia 5 er 6 (i). 1149 Ik Iraprea« CTutjitjAoc inmmini)· rua Jodelftarja S. C. Indulg. 14. Decembris 1857 - Pr^ TROCOR1CKN. - In decretis de libris prohibitis quae post regulas Indicis addita sunt, haec le­ guntur § III, n. 12: Indulgentiarum libri 0mnes, diaria, summaria, libelli, folia etc., in quibus earum concessiones continentur, non edantur absque licentia S. Cong. Indulg. Cum vero circa huius regulae interpretationem plura dubia exorta sint, ad pedes Sanctitatis Vestrae provolutus Episcopus Pctrocoriccnsis ct Sarlatensis in Galliis ab Ipsa efflagitat humillime: t. Utrum praefata regula ita intelligcnda sit, ut nulla summaria, catalogi, folia Indul­ gentiarum, ipsa auctoritate Ordinarii imprimi possint, absque speciali licentia S. C. Indulg. etiam quando ipsi certo constat authenticas esse illas Indulgentias, verbi gratia, quia penes sc habet catalogos aut summaria Romae im­ pressa. 3. An vero haec impressio et evulgatio so­ lum prohibeatur Ordinario , quando non ipsi certo constat iam a S. C. Indulg. evulgatas fuisse has Indulgentias. R. Articulum 12, § III decretorum post Regulas Indicis editorum ita esse intelligent dum, et in praxim deducendum, ut si agatur de edenda concessione alicuius Indulgentiae vel Summarii Indulgentiarum quod ex Brevi Apostolico vel Rescripto desumendum est, aut de Summario ec auctoritate S. C. iam vulgato, in potestate Ordinarii sit licentiam concedere earumdem Indulgentiarum concessiones typis im­ primendi (dummodo pro aliquo elencho non sit specialis et expressa prohibitio); c contra vero si sermo sit de Summario vel antea col­ lecto, sed nunquam approbato, vel nunc pri­ mum ex diversis concessionibus colligendo, re­ quiritur expressa S. Congregationis Indulgentia­ rum licentia, addita tamen conditione : Facto verbo cum SSrtio. — SStflus approbavit. USO De reatatiooe m comsaai sei lin­ tee pertona re anu coronam lubeeu. S. C. Indulg. t4 Decembris 1857. - An consulendum sit Sanctissimo ut concedere di­ gnetur, ut omnes utriusque sexus christifideles Rosarium, vel tertiam saltem eiusdem partem, in communi recitantes, lucrentur Indulgentias a fel. rcc. Benedicto Papa XIII concessas, licet manu non teneant rosarium benedictum , ac sufficere ut una tantum persona, quaecumque ca sit, cx communitate, illud manu teneat, eoque in recitatione de more utatur. (1) En dubii proposita: $. An in Missis privatis per* ■ mitti possit ministro aperire Missile ct invenire Mis« sim - 6. An In iisdem Missis privatis permitti possit « ministro, si fuerit sacerdos, diaconus, vel subdiaconus, An. C. 18 j 8 R. Affirmative. — In Audientia dici 22 Ja­ nuarii i858 , Sanctitas Sua, benigne annuit, addita tamen expressa conditione, quod fideles omnes, caeleris curis semotis, sc componant pro oratione facienda una cum persona quae tenet coronam, ut Rosarii Indulgentias lucrari queant. USI Orca limitatio­ S. C. Indulg. 14 Dec. 1857. — Tornacrv. nem facollitii erigendae VUc — Cum rescripta S. C. Indulg., quibus facultas Crudi. erigendi Viam Crucis sacerdotibus saecularibus conceditur, eamdem facultatem délimitent ad ecclesias seu publica oratoria de dioecesi lo­ corum , in quibus Ordo Minor. S. Francisci non existit, quaeritur: 1. An per loca, in quibus Ordo Minor. S. Francisci non existit, intelligendum sit in casu civitas, oppidum, pagus cum respcctivis suburbiis, sive locis eis adiacentibus; ct qua­ tenus Negative: 2. An intelligendum sit paroecia, vel uni­ versa dioecesis, aut alia quaelibet dioecesis sectio seu pars. 3. An per formulam rescripti censeatur pro­ hibitum quominus Via Crucis erigatur extra ecclesias, vel oratoria sive publica sive privata, ex. gr. in coemeteriis, vel in claustris. 4. An sub poena nullitatis apponatur de­ limitate ad loca ubi Ordo Minor. S. Francisci non existit, et ad ecclesias ct oratoria tantum eiusmodi locorum, ita ut Via Crucis, a sa­ cerdote saeculari, in locis in quibus laudatus Ordo extat, vel extra ecclesias seu oratoria, erecta, denuo erigenda sit. R. Ad t. Affirmative. Ad 2. Provisum in primo. Ad 3. et 4. Affirmative. 1152 Instr. S. C. de Prop. F. 1858 - (ad Epp. orarco-rumesos). — Difficile dictu est quanta animi laetitia Sacra haec Congregatio fuerit af­ fecta, cum primum accepit, factum fuisse tan­ dem opera, fortitudine atque constantia Vene­ rabilium istius Ecclesiae Fogarnsiensis scu Al­ bae luliae Praesulum, ut inveteratus ille abusus quo coniugium Christianum vel ob adulterium, vel ob perfidam alterius coniugis desertionem impune solvebatur, coeperit non cxcindi modo, sed pene radicitus convelli, ne unquam amplius fruticetur. Atque id quidem ex eo accidit Con­ gregationi iucundius quod per hanc talis tan­ tique abusus excisionem atque evulsionem, vi­ deat optatae executions mandatam illam fidei formulam , quam Romani Pontifices omnibus graecis atque orientalibus, expresse profitendam « « « ■ ut praeparet Calicem ct ipsum extergat in fine post ablutionem, sicut in Missa solemni ». S.C. respondit : Ad $. Negative, ct serventur rubricae. — Ad 6. Ut ad proximum (anltctdtnt) ». De indiiiolubi* litate Matrimo* nil. An. C. ι8$8 S. C. DE PROP. FIDE 6(3 An. C. 1858 proponunt , qui, ciuratis erroribus, ab haere· seos vel schismatis dissidiis ad catholicae Ec­ clesiae unitatem, tamquam ad unicum veritatis asylum sc recipiunt. In hac enim formula ab Urbano VIII illis proposita aperte quisquis profiteri tenetur : < Item Sacramenti Matrimonii vinculum indis« solubile esse, et quamvis propter adulterium, « hacrcsim, aut alias causas possit inter coniu< ges tori ct cohabitationis separatio fieri, non « tamen illis aliud matrimonium contrahere fas < esse > (i). Hancquc formulam qui Urbanum subsecuti sunt Pontifices omnes plane compro­ barunt , confirmaruntque ; quos inter Benedi­ ctum XIV praesertim volumus appellatum, qui Simoni Evodio , electo Ecclesiae Antiochenae Patriarchae, hanc ipsam proposuit fidei formu­ lam edendam profitendamque (2). Neque umquam destitit Apostolica Sedes, quoties sibi se obtulit occasio, ab inculcanda atque exigenda huius articuli, qui tanti mo­ menti est, observatione. Iam enim ex Actis Concilii Florentini constat EugeniumlV Sum­ mum Pontificem de hoc penes giaecos invete­ rato abusu fuisse graviter conquestum, nec quid ii reponerent, invenerunt (3). Qui propterea Pontifex in suo decreto pro Armenis in eodem Concilio haec edixit: < Assignatur autem triplex < bonum matrimonii, primum est proles sus« cipienda et educanda ad cultum Dei; secun< dum est fides quam unus coniugum alteri < servare debet ; tertium est indivisibilités ma< trimonii propter hoc quod significat coniun« ctionem Christi et Ecclesiae. Quamvis autem < ex causa fornicationis liceat tori separa< tionem facere, non tamen aliud matrimonium • contrahere fas est, cum matrimonii vinculum * legitime contracti perpetuum sit » (4). De­ mum hunc ipsum articulum solemniter Occumcnica Tridentina Synodus definivit Sess. XXIV can. VIII his verbis: « Si quis dixerit Eccle« sium errare, cum docuit et docet iuxta Evan< gclicam et Apostolicam doctrinam, propter < adulterium alterius coniugum matrimonii vin« culum non posse dissolvi, ct utrumque, vel < etiam innocentem, qui causam adulterio non « dedit, non posse, altero coniuge vivente, < aliud matrimonium contrahere, moccharique < cum qui, dimissa adultera, aliam duxerit, < ct cam quae, dimisso adultero, alii nupserit, < anathema sit ». Hoc porro canone Concilium nihil aliud sanxit, quam quod in utraque Ecclesia occi­ dentali ct orientali continenti traditione a Chri­ sto et Apostolis creditum et servatum est. Quoad Ecclesiam quidem latinaro seu occi­ dentalem res est perquam explorata. Jam enim saeculi V initio a Concilio Milevitano II id adstructum fuerat eadem pene formula quam deinceps Concilium Pridentinum adseivit, suamque in Can. VII, quem memoravimus, fecit, eiusque verba haec sunt : < Placuit, ut secun« dum Evangclicam ct Apostolicam disciplinam « neque dimissus ab uxore, neque dimissa a < marito alteri coniungantur ; sed ita maneant < aut sibimet reconcilientur. Quod si contcm< pserint, ad poenitentiam redigantur (5) ». Atque in eamdem doctrinam conspirant, ut notum est, S. Hilarius Pictaviensis (6), S. Ambrosius (7), S. Hieronymus (8), S. Au­ gustinus (9), S. Innocentius I. (10). Quorum singula per singulos verba referre heie super­ vacaneum putamus satis erit S. Innocentii gravissimum testimonium producere quo Ecsuperio Episcopo Terraconensi, qui hac de re eum interrogaverat, respondit: < De his etiam < requisivit dilectio tua, qui, interveniente re« pudio, alii sc matrimonio copularunt. Quus < in utraque parte adulteros esse manifestum < est. Qui vero vel uxore vivente, quamvis « dissociatum videatur esse coniugium, ud alium « copulam festinarunt, neque possunt adul< teri non videri, in tantum, ut etiam hae < personae, quibus tales comunctac sunt, etiam < ipsae adulterium commisisse videantur, se« eundum illud quod legimus in Evangelio : < Qui dimiserit uxorem suam et duxerit al« teram, moechatur, similiter et qui dimissam < duxerit, moechatur. Et ideo omnes a com< tnunione fidelium abstinendos (11) ». Verum non minus luculenta sunt ac perem­ ptoria, quae graeci Patres hac super re nobis exhibent testimonia. Ac primae ipsius nascen­ tis Ecclesiae sensum patefacit vir apostolicos Hermas in libro Pastoris, cui quantum tri­ buerint vetusti Patres, iique nec pauci numero, nec minus auctoritate insignes, vix est qui possit ignorare. In co porro Libro II Man­ dato IV legitur: « Si permanserit in vitio suo « mulier ? Et dicit (Angelus) : Dimittat illam « vir. Et vir per sc maneat. Quod si dimiserit « mulierem suam, et aliam duxerit, et ipse (1) In Bullario Bened. XIV, tom. I, p. 260. (2) In Const. LXXI1 ATw/>rr ad nos in Bullario eius­ dem Pontif. tom. I, p. 258. (j) Concilia generalia ct provincialia Scvcrini, Binii: Colon Agripp. 1618, tom. IV, pan. I, pag. 60 ct seq. (4) Acta Cone. Harduin. tom. IX, coi. 440. ($) Cone. XVII, Acta Con ci 1. Harduin. Tom. 1, col. 1700. (6) In Cap. IV, Comment, in Matth. num. 22, ad Maur. (7) Exposit in Luc. lib. VIII. (8) Epist. LXXVII, n. J, 4, col, 455, ad Vallars. et in Comment, in Cap. XIX, S. Matth. (9) In duobus libr. Dr Coniugiis adulter, ad Pol­ lentium. (to) Epist. ad Exsuperium Time, n. t2 edit. Con­ stant. col. 794; ct iterum Epist. II ad Victricium Rotomag. n. 15 ibid. col. 752. (n) Epist. IV, loc. cit. An. C. τ8$8 614 COLLECTANEA An. C. 1858 « moechatur (1) >. lustinus vero Martyr in i < ab ucorc discessit, accessit ad aliam, est et Apologia I ostendens quantum Christiana in­ < ipse adulter, quia facit ut ipsa adulterium < committat, et quae una cum ipso habitat, stitutio praestet gentilium institutionibus, hoc < est adultera, quia alienum virum ad se trade castitate velut Christi praeceptum generating < duxit > (4). enuntiat: (3). Ex­ inde factum est ut S. Basilius, S. Gregorius rit uxorem, vel uxor alteri viro nupserit. Quam Nazianz., S. loanncs Chrysostomus, Thcodorc- germanam esse eius mentem patet tum cx aliis tus, aliique passim, dum uno ore facultatem locis (5), tum potissimum ex Regula LXXII1 tribuunt fidelibus coniugem dimittendi adulte­ in qua absolute pronuncial etiam in casu adul­ ram, unanimi consensione inficientur eos posse, terii : < Quod non licet viro uxore dimissa < aliam ducere: neque fas est repudiatam a maadultera dimissa, caquc vivente, aliam ducere < rito ab alio duci uxorem » (6); idque ad nor­ uxorem. Sane S. Basilius vcl in ipso Canone IX, quo mam cvnngclicae doctrinae quam ibidem ad­ tantopere abutuntur qui divortium propugnant, ducit. S. Basilio consonat S. Gregorius Nazianzcomnimodam insolubilitatem adstruit matrimo­ nii dicens : « Aeque viris ct mulieribus con- nus, qui itidem reprobat consuetudinem n le­ < venit secundum sententiae conscquutioncm, gibus civilibus inductam de repudiandis uxo­ « quod a Domino pronunciatum est, non licere a ribus adulteris, dum c contra non licet mulie­ < matrimonio discedere, nisi ob fornicationem. ribus repudiare adulteros maritos , dicens : « Consuetudo autem non ita sc habet, sed de < Circa hanc (quaestionem) plerosque male af< mulieribus quidem mulla accurate observari < fcctos cerno, ac legem eorum iniquam, nec * deprehendimus, cum Apostolus quidem dicat, < sibi constantem. Quid enim causa fuit, cur « quodi/ui adhaeret meretrici, fit unum corpus. « mulierem coercerent, marito contra indulge* leremias vero, quod si fuerit mulier cum alio < rent, cumque liberum relinquerent? Et mulier < viro, non revertetur ad virum suum,sed poilu· < quidem, quae improbum consilium adversus « ta polluetur : et iterum, qui habet adulteram, < viri sui cubile susceperit, adulterii piaculo < stultus est ct impius. Consuetudo autem etiam « constringatur, acerbissimisquc legum poenis « adulteros viros, ct in fornicationibus versantes, < excrucietur; vir autem, qui fidem uxori da< iubet a mulieribus retineri. Quare quae una < tam per adulterium violaverit, nulli supplicio < cum viro dimisso habitat, nescio an possit < obnoxius sit? Mane legem haudquaquam pro· « adultera appellari. Crimen enim hic attingit < bo, hanc consuetudinem minime laudo » (7). « mulierem, quae virum dimisit, quanam dc Et in Epist. CCXI. < Equidem libentissime, « causa a coniugio discesserit. Sive enim per< scribit, consilium dedissem meo Ucriano, ut < cussa plagas non ferut, ferre satius erat quam « multa eorum quae in medio interiecta sunt, « a coniuge separari ; sive damnum in pecuniis < praetercurreret: quo divortium ratum non fa« non ferat, nc haec quidem iusta excusa- « ceret: quod legibus nostris omnino displicet: « lio: sin autem, quoniam ipse vivit in for« tametsi Romanorum leges aliter indicent » (8). « nicationc, non habemus hanc in ecdcsiaPer quae quidem verba expresse Beatus Pater « stica consuctudme observationem, imo vero opponit legibus civilibus quae permittunt di­ < ab infideli viro non iussa est mulier separari, vortium, leges Christianas quae illud vetant. < sc I propter eventum incertum remanere: Quid Demum S. loanncs Chrysostomus insolubile • enim scis, mulier, an virum salvum sis fa· quocumque in casu coniugtum constanter affir­ < ctura? Quare, quae reliquit, est adultera, si mat, quum civiles leges, quae divortium san­ « ad alium virum accesserit: qui autem relictus ciunt, tamquam contrarias legi Evangelicae < est, dignus est venia, et quae una cum eo planissime improbat. Scribit enim: < Quid • habitat, non condemnatur. Sed si vir, qui « enim dicemus ei, qui de nobis indicaturus est, (1) Edh. Cotder. PP. Apoit. Tom. I, edit. Antuerp. 1698, pig. 87. (2) Edit. Maun. n. if. (f) Apud. Couler, edit. Antucrp. Tom. I, pag. 444. (4) Epistola CLXXXVU, edit. .Maur. Tom. Ill, P*g< 37). (5) Can. (6) Edit. (7) Orat. pag. 649. (8) Opp. XLVIIÎ. cit. Tom. II, in Moralibus, ρασ. ?og XXXVII, η. 6, edit. Maur. 1778 Tom. I, edit. Paris. 1630 Tom. I, pag. 905. An. C.Î8J8 S. C. DE PROP. FIDE < quando legem illatam in medium legerit di« cens: iussi repudiatam uxorem non ducere, < dicens id adulterium esse: Quomodo igitur « ausus es ad prohibitas nuptias accedere ? « Quid dicemus, quid respondebimus? Num· « quam enim illic fas externas leges praetexere, « sed necessarium est tacentes ct ligatos in gc« hennae ignem immitti cum adulteris, et alie· « num torum iniuria afficientibus. Nam et qui « dimiserit absque causa stupri, ct qui eiectam « vivente viro duxerit, cum eiccta illa punien< tur * (i). Et iterum absolute alibi pronunciat: « Nec mihi enim dicas: ille ciecit. Nam « eiecta adhuc manet ciicicntis uxor » (a). Ex hac constanti atque unanimi maiorum doctrina factum est, ut numquarn ausi fuerint fideles, dimissa ob adulterii tlagilium uxore, novas celebrare nuptias illa vivente. Sane ex universa antiquitate ne unum quidem proferri exemplum potest dc ciusmodi celebratis coniu­ giis, ecclesiastica praesertim probante aut suf­ fragante auctoritate. Quae agendi ratio eo plu­ ris facienda est, quod imperiales leges eiusmodi divortia permitterent. Argumento igitur inelu­ ctabili est aetate illa nondum noxiam ac per­ niciosam de dirimendis coniugiis praxim induci coepisse, sed adhuc Evangclicac et Apostolicae doctrinae consentientem viguisse disciplinam in Ecclesia graeco-oricntali, quae ut in ceteris, sic etiam in hoc articulo cum Romana seu occi­ dentali conveniebat Ecclesia. Alioquin tum fre­ quentes, prout postea factum est, eiusmodi coniugiorum diremptiones accidissent; inter utram­ que Ecclesiam dissensiones, ct controversiae hac de causa excitatae fuissent quamplurimac. Verumtamen, quantum cx historiis aut monu­ mentis repetere vcl longissime possumus, nihil umquam quaestionis per eam aetatem inter utramque Ecclesiam hac de rc exortum, aut agitatum novimus; quodque ccrtc mirabile fo­ ret, nullum huiusmodi quaestionis vestigium memoriae proditum fuisse. Itaque non cx Sacris Literis neque cx ma­ iorum traditione, prout serioribus temporibus nonnulli excogitat uni, repeti perniciosa eius­ modi praxis potest. Secus enim huius concer­ tationis vestigia alicubi in vetustis documentis apparerent. Contra vero notum est ad hos fontes non sc recepisse, aut provocasse graccos scri­ ptores, nisi postquam acriter Ecclesia Romana gliscentem hunc abusum insectari coepit, ut quoquomodo praxim suam aliquo veritatis co­ lote cohonestarent, nc turpiter adeo scab Evan· gelicac ct Apostolicae doctrinae tramite desci­ visse faterentur. Non aliunde igitur haec praxis seu verius 6ι 5 abusus Ecclesiae graeco-orientalis arcessendus est, quam ex imperatorum legibus quas per summum nefas primum nefarius Photius lu­ ctuosi schismatis auctor, quo graeca Ecclesia a Romana scu Catholica discissa est, in suo Noniocanone inter canonicas sanctiones adseivit, perinde ac si profanae leges a Patribus hac super rc reprobatae, vim ecclesiasticae ct cano­ nicae auctoritatis haberent. Ex eo enim tempore factum est, ut furtim prima perversa illa con­ suetudo in Ecclesiam graeco-orientalcm irrepere coeperit, dissimulantibus ignavis episcopis laicae potestatis nimis addictis; postea vero etiam ingravescens malum probantibus, donec longe latcque ditfusum altus egerit radices, nulla fere humana vi convellendas. Haec autem adeo di­ versa agendi ratio, quae serioribus temporibus obtinuit, ab ca, quae viguit anteriori aetate, flurentibusque Ecclesiae sanctissimis Patribus, luculenter ostendit aliam prorsus primitus do­ ctrinam invaluisse, nec nisi post luctuosum schisma contrariam gliscere ac praevalere pra­ xim coepisse. Quod neque ipsi iuris canonici interpretes graeci inficiari ausi sunt, immo vero aperte fatentur. Satis heic sit unum commemorare penes gracco-orientales non exiguae auctoritatis scriptorem, Blastarem monachum, qui dc causis agens quibus matrimonium solvitur, quasque haud paucas tum ex parte mariti tum ex parte uxoris recenset, eas omnes repetit ab impera­ torum legibus. Sic enim scribit: < De matrimonii « solutione multis in locis multae leges tra< ctant, sed perfectius Novella Justiniani, quae < diserte causas exponit, ob quas maritus aut < uxor repudium coniugi mittere potest... Cau« sac vero nominating enumeratae sunt a re« ligiosis imperatoribus, ob quas solas matri« inonium solvere licet ». Inter has causas au­ tem ct illam refert : < Si adulterii mulier accu4 sata, ct, secundum leges, adulterii convicta « fuerit » (3). Notum vero est, ut gravissimis Pii VI ver­ bis utamur, humanis legibus nonnulla interdum humanae fragilitati concedi, quae non licent iure conscientiae. Notum est non defuisse leges talem usurae modum permittentes, quae cum iure naturali ac divino conciliari prorsus non valeant, ut proinde facultas hisce legibus data, impunitas potius dicenda foret, quam iusta li­ bertas. Ac ne a subiccta materia discedamus, notum pariter est primis quoque sacculis per­ missum humanis legibus fuisse, ut ceitis de causis matrimonia solverentur, forte etiam utri­ que parti facultate ad alias nuptias transeundi facta. Quid porro ad haec Ecclesiae Patres? (1) In serm. de libello repudii, num. edit. Miur. Tom. III, pag. 207. (2) Hom. XVII, in Match. Tom. VII, pag. 227, seq. num. 4. (j) Matth. Blastaris, Syntagma Alphabeticum littera □, cap. XIII. An. C. x8j8 An. C (5,6 COLLECTANEA Chrysostomus in cap. VII Epist. ad Rom.: Non nrhi recites leges externas, atque profanas, quae libellum repudii dare, ac divortium fa­ cere praecipiunt ; non enim profecto secun­ dum has leges iudic iturus est Deus, sed iuxta eat, ruis ipse posuit. Hieronymus Epist. 3o: Ahae sunt leges Caesarum, aliae Christi: aliud Pipinimus, aliud Paulus noster prae­ cipit. Quocirca i Icm S. Doceor peccasse fate­ tur Fabiulam, quod repudiato marito, adultero quidem, et qui sese scorto vilique mancipio miscuerat, non innupta manserit ; tametsi eam excuset, quo I adulescentula esset, ct civilibus legibus permitteretur repudium, scribens : igi­ tur et Eabiola, quia persuaserat sibi, et pu­ tabat a se virum iuste dimissum, nec Evan­ geli! vigorem noverat, in quo nubendi uni­ versa causatio, viventibus viris, foeminis am­ putatur, dum multi diaboli vitat vulnera, unum incauta vulnus accepit (i). Cum porro ab Apostolica Scdc adeo per­ niciosa obiurgarctur praxis, tunc demum gracco-orientalis Ecclesiae scriptores, ut eam quo­ quomodo cohonestarent, confugerunt ad textus Match. V 32. et XIX 9 ubi clausula apponi­ tur ec xptionis: Excepta fornicationis causa.. Nisi ob fornicationem ; quasi nempe voluerit Christus Salvator Noster per eam, adulterii flagitio interveniente, tribuere facultatem non modo dimittendi uxorem fornicariam, verum etiam ct alteram ducendi, ea dimissa. Quae quidem interpretatio quam absona sit et a Christi mente alieni unusquisque facile videt, qui attendat ad scopum quem sibi id temporis proposuit, nem­ pe abolendi concessum a Moyse ob duritiem cordis isracliticac gentis libellum rc udii, ac revocandi coniugium Christianum ad primae­ vam cius Icm divinam institutionem perpetuae indissolubilitatis. Quem profecto scopum mi­ nime attigisset, si divortii faciendi fidelibus suis in causa adulterii tribuisset facultatem. Unus­ quisque praeterea id videt, qui attendat ad loca parallela Marci X 11. et Luc. XVI t8, ubi quavis exclusa exceptione, absolute Christus adulterii reum pronunciat, qui dimissa uxore sua, alteram duxerit, et eam, quae, dimisso viro, alteri nupserit ; qui attendat ad Paulum Apostolum Rom. VII 4 seqq. tum 1 Cor. VII 10, ii et 3ç, Christi exponentem de matri­ monii Christiani perpetua indissolubilitatc do­ ctrinam; qui demum ad universae ecclesiasticae anti (uitatis sensum attendat, quae in allegatis Matthaei verbis non aliam datam a Christo fa­ cultatem agnovit praeter coniugis adulterae di­ missionem quoad turum habitationemque, con­ iugii vinculo, quamdiu illa vixerit, perseve­ rante. Sic perperum iidem scriptores ad Cano­ nis IX S.Basilii patrocinium sc receperunt, quasi nempe S. Pater secum ipse pugnassct, dum, ut vidimus, absolutam coniugii Christiani ad nor­ mam evangel icam adstruxit indissolubilitatcm; atque absurde iuxta civiles leges admisisset vi­ rum quidem in casu fornicationis posse uxorem repudiare, non item vero uxorem adulterum maritum ; idque postquam par in utroque con­ ing.· iuxta evangelicam ct apostolicam doctrinam ius cognovisset. Quod si praeterea ad unum altcrumve scri­ ptorem, qui ipsis quadantenus favere videatur, recurrant, rursum cum eodem laudato fel. rec. Pontifice Pio VI reponimus: « Non ex privatis « istorum sententiis Ecclesiae traditio est colli< genda, ut patet vel cx controversia circa Ba< ptismum ab haereticis collatum, et beatitu< dinem non protrahendam ad diem ultimi « iudicii ; licet enim in hisce capitibus viri « cru ditione ct sanctitate conspicui erraverint, < Ecclesia nihilominus ciusmodi controversias < cx traditione diremit. Quidni ergo ct prac« sentem similiter dirimere potuerit? Quamob« rem, ut in praesenti quaesito haereamus de « solvendo matrimonii vinculo absentiae causa, < haud amplius licet viro catholico quaestionem « agitare, ct vclut dubitationi a Ihuc obnoxiam habere, quae Tridentini aperta definitione « Can. VII allata prorsus dirempta est » (2). Quae cum ita sint, Sacra haec Congregatio dum debita laude prosequitur istius Metropo­ litanae Albaeiulicnsis Archipraesulem, qui ma­ iori usque alacritate adlaborandum duxerit, ut inveteratus ciusmodi abusus dissociandi propter adulterium aut perfidam desertionem coniugium penitus convellatur, eumdem ad constantiam ct fortitudinem in suscepto proposito adhortatur. Immo vero istiusmo li Metropolitanae Ecclesiae suifragancos Episcopos ctiatn atque etiam Sa­ cra haec Congregatio enixe excitat, ut ct ipsi in hoc idem studium ac sollicitudinem suam impense conferant, ut uno animo coniunctisque viribus optatus finis obtineatur. Eo vel magis quod cum actus Unionis istiusmodi dioeccseon cum Ecclesia Catholica feliciter execution! man­ datus est, adposita fuerit expressa conditio quod gracci-uricntales pollicerentur non modo prolitcri cum Apostolica Sede quatuor articulos in quibus ab ea dissidebant, verum etiam < ca < omnia admittere, profiteri ac credere, quae S. Mater Ecclesia Romana admittit, profitetur < et credit ». Iam vero nuilum dubium subest Romanam Ecclesiam credere ct profiteri arti­ culum dc absoluta, etiam in casu adulterii ac perfidae desertionis, coniugii christiani insolu­ bilitate. Quocirca huic articulo speciali ratione in­ sistendum ab istiusmodi Provinciae praesulibus i est penes obluetantes, si qui fuerint, quibus (t Lia. (Pii Vî) ad Anton. Archlep. Pragois, die 11 lulii 1789. (j) Ibid. (loc. sup cit.). An. C. i8j8 Ao. C. ι8$8 βty S. C. DE PROP. FIDE praesens instructio communicari poterit. Sic < ergo vir ct uxor una caro sunt, et religionis enim facilius sibi persuadebunt non agi de nova < causa vir dimittit uxorem, vel mulier virum in istis dioecesibus introducenda doctrina, sed < in hoc mundo rem mentem, vel etiam forunice dc inveterato abusu penitus eliminando, « casse ad illicita migrantem, quae est ista conqui altas radices fixerat. Immo vero haec ipsa « versio, dc qua una cadcmque caro ct ex instructio haud parum proderit oculis illumi­ < parte transit ad continentiam, ct cx parte « remanet in pollutione? > (5) nandis illi eiusdem gentis pani, quae adhuc Ac ceteris omissis, Magnus S. Basilius eam­ luctuoso schismati adhaeret, quaeque in errore dem aperte doctrinam professus est. Etenim in hac super rc iugiter perseverat. QuoiJtcpanVerum antequam huic instructioni finis im- Regul. fusius tractatis Interrog. XII hacc in lioncm umui · c» t z·» ♦ · rem nostram praeclare scribit: < Atque ii etiam comar» ab aitc ponatur, censuit Sacra haec Congregatio ad« qui matrimonio coniuncti ad huiusmodi vitae cuffl4 in?ntu?uni nionendos istius provinciae Antistites dc altero profitendum. vitando errore circa connubii dissolutionem, « genus (monasticum) accedunt, interrogandi < sunt, an mutuo consensu id efficiant, ex Apoquique similiter componi nequit cum sana Ec­ < stoli praecepto: Nam, inquit, sui corporis clesiae catholicae doctrina. Intelligitis sermo­ e potestatem non habet, sicque qui accedit, nem esse de separatione quae identidem alicubi « coram pluribus testibus recipiendus est. . . fit unius coniugis ab altero, absque eius con­ « Quod si dissentiat altera pars, repugnetque, sensu, ad aliquod profitendum monasticum in­ < quod minus sollicita sit, quomodo placeat stitutum sub perfectioris vitae obtentu. Porro < Deo, in mentem veniat Apostolus, qui dicit: fidei quidem dogma est ab Oecumcnico Con­ « in pace autem vocavit nos Deus » (6). cilio Tridentino definitum: < Matrimonium raId ipsum a pterisque Conciliis constitutum < tum, non consummatum, per solemnem reli< gionis professionem alterius comugum diri- novimus, ac a summis Pontificibus, quorum de­ creta relata sunt a Gratiano in Causa XXVII < mi > (t); ast si matrimomum inter fideles § 2 (7), ct in Decretalibus lib. Ill tit. 32 (8). fuerit consummatum, dissolvi nulla ratione pot­ Ut igitur huiusmodi errores quos profanae, est, nisi inter ipsos pari consensu de servanda continentia conveniant, ct quidem iuxta cano­ ut plane ostendimus, leges obtruserunt, procul nicam dispositionem, scilicet ut uxor voto se ca­ absint a populis vestrae curae concreditis, Sacra stitatis obstringat, aut si iunior fuerit, in mo­ hacc Congregatio non modo cupidissime exo­ nasterium se recipiat, ut maritus vitam mo­ ptat, sed ct fidentissime sperat. Atque huius nasticam profiteri possit. Adeoque et haec pra­ optatissimae spei iam ipsimet praedecessores xis inter abusus recensenda est qui a legi­ Tui Ecclesiae Fogarasiensis Antistites suo in bus imperialibus inducti sunt, atque a Sanctis vinea Domini excolenda zelo, suoque fervore Patribus reprobati (2). Sane antiquus auctor arrham profecto illi certissimam praestiterunt, epistolae ad Celantiam S. Hieronymo adseri- lamdiu enim ipsi uno illo, quo ardentissime ptae, quaeque aut S. Paulini, aut Sulpicii Se­ flagrarunt tutandi catholici dogmatis studio, veri esse creditur (3), acriter arguit eam matro­ sponte permoti, c vestris gregibus talem tannam, quod absque mariti consensu continen­ tamque abusionem eradicare pro viribus coe­ perunt. Nullum igitur dubium, non modo quin tiam voverit. Id ipsum praestitit S. Augustinns in Epist· ad Armentarium ct Paulinam, nam ab incepto unquam sis destiturus, sed quin usque etiam ct usque alacriori nisu coneris in­ cum hortatur ad continentiae votum servandum ceptum persequi, nc tandem aliquando con­ quo sese obstrinxerat, vetat nihilominus illud servare, si cius uxor suum non praebeat assen­ summare. Praesertim cum ad id tot tantisque modis Te ac Venerabiles Coepiscopos istius sum, adiicicns: « Nam ct vovenda talia non sunt < a coniugatis, nisi cx consensu et voluntate I provinciae vehementer adhortetur SS. Domini Nostri Pii PP. IX manifestissima voluntas, cui « communi. Et si praepropere factum fuerit, « magis est corrigenda temeritas, quam persol- quantum cordi sit, ut istarum Ecclesiarum ve­ nustas non modo nulla turpetur macula, aut « vendu promissio > (4). Item S. Gregorius M. qui apertius adhuc id ipsum scribit ad Theocti- ruga, sed ut in dies efflorescat magis, magis­ stam Patriciam ; « Si dicunt, inquit, causa rc- que adeo aeterno placeat sponso, Vos omnes, Venerabiles Praesules, plus quam ceteri, pro­ < ligionis coniugia dissolvi debere, sciendum < est, quia etsi hoc lex humana concessit, di- bissime nostis. Nullis ergo parcendnm labori­ bus, nulli industriae, nullis incommodis, modo < vina lex tamen prohibuit . . . Scimus quia ad optati tandem finis adeptionem fas sit perve« scriptum est: erunt duo in carne una. Si (1) Can. VI Sess. XXIV. (2) Id enim invenimus constitutum in Novell. lust. 22, df Nuptiis, ubi de iurc repudii. Item lib. V Cod. tit. 17 et in Digestis tit. De divoitiis. Insuper in No­ vell. 123 De sançlissim. Episcop. C. 40 Solvatur Ma­ trimonium. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. I. (3) (4) ($) (6) (7) (8) Apud Vallars, in monito ad Ep. CXLVIII. Epist. CXXVIII n. 9, edit. Maur. Lib. XI. Ep. XLV cd. Maur. coi. 1130. Opp. edit. Maur. torn. Il, pag. 334. Λ cap. 2t ad 26. Capp. 2, 3, 4. 73 An. C. 18)8 Adhortatio An Q t8j8 COLLECT/\NEA 6fS nice. Non deerunt profecto ab adversariis ca­ tholici nominis pugnae: exorientur inimici ve­ stri, aut verius inimici Christi, ac difficultatibus undiqueversum petitis, constantiam ac fortitu­ dinem vestram oppugnare unanimi conspira­ tione connitentur. Ast in constantia, fortitudine, ct longanimitate certaminis reposita est corona victoriae, quam in suprema illa dic reddet vo­ bis Dominus iustus iudex, cuius sponsam vos illi inter aerumnas ct labores immaculatam, atque ab omni erroris contagione intactam, inviolatamquc servastis. Beati quidem heic critis si maledixerint vobis homines propter iustitiae ac veritatis propugnationem: sed multo tum beatiores, cum legitimum certamen, quod in defendenda Christi sponsa sustinuistis, coelestis aeternae gloriae largitor et sponsus immarce­ scibili donabit corona. 1153 peprcKCMU ccnficirtJo super viri impoti mu rt non secuti matrimonii con·* tea ou tione. Instr. S. C. S. Off. rS^S (Pro confi­ ciendo processu super viri impotentia, et non secuta matrimonii consummatione, accedente Pontificis dispensatione ab accurata observan­ tia praescriptionum Bullae Benedicti XIV < Dei Miseratione >). Iudex ad hoc deputatus prae oculis habeat quod examina, quaccunquc illa erunt, fieri de­ bent sub iuramenti fide; ct cancellarius curiae episcopalis, vel altera persona deleganda, in­ terrogationes, responsa, ct quaelibet acta scripto tradet, facta prius adnotatione mensis, dici, anni, loci, ct personae iudicis coram quo con­ ficiuntur acta, nec non cuiuslibet testis exami­ nandi. Testes singillatim audiantur, ct in fine exa­ minis se subscribant proprio nomine, vel cum signo crucis quatenus sint illitcrati. Primus ille coniux audiatur qui actor est in causa. Interrogationes Iudicis arbitrio, pru­ dentiae. et sagacitati relinquuntur: attamen pro cius commoditate sequentes traduntur, quibis alterae addantur prout melius in Domino in­ dicaverit ad factorum veritatem magis magis­ que eruendam, nimirum: - A quanto tempore sese cognoverint sponsi ante matrimonium ; an parentum consensu, sponte, ct mutua volun­ tate illud inierint; an in sequenti nocte in ea­ dem domo, codemque cubiculo, ct toro cubaverint, officiisque coniugalibus ultro libentcrque operam dederint; an matrimonium con­ summaverint ; an ipse examinatus cognoscat, vel suspicetur causas propter quas consummare nequiverint, licet iteratis vicibus etiam in se­ quentibus noctibus ausi fuerint ; an id conti­ gerit ob nimiam angustiam cunei mulieris, vel ob immodicam sui penis crassitudinem, aut propter debilitatem, ita ut nulla, vel parvi mo­ menti fuerit erectio ; an, quae, ct quanto tem­ pore adhibita fuerint medicamenta, et quinam fuerint effectus ; quamdiu simul vixerint ct condormierint; quis primus alterum coniugem de­ seruit, ct an ctiam aliae causae accesserint: an ct quibus parentibus, amicis, vel vicinis secreto ma­ nifestaverint quod matrimonium non fuerit con­ summatum, eosque singillatim nominet. Haec vel similia etiam ab altero coniuge requiran­ tur, ut an inter sc apprime conveniant digno­ scatur. Deinde testes qui ab ipsis coniugibus fue­ rint recensiti, seorsim examini sublidantur. Prius vero eorumdem parentes audiantur, uti praesumptive magis informati; postea vero fa­ muli, et viciniores. Si quis illorum obierit, vel longinquas regiones petierit, in actis innuen­ dum erit. Interrogationes autem sequentes pro­ ponuntur, sed immutandae pro rerum adiunctis: — An cognoscat coniuges de quibus ser­ mo; an sciat utrum libenter mutuoque affectu sese copulaverint, condormierint, ct rnatnmomonium consummaverint; an sit instructus quibus de causis consummare nequiverint, et an, et quid ad illas amovendas experti fuerint; utrum ct quae conquestio inter ipsos extiterit; quacnam sit fama tam apud sc, quam apud alios de hac praetensa non consummatione. Singulorum testium absoluto examine, duo saltem cx celebrioribus civitatis physici medi­ cinam et chirurgiam callentes seligantur, cor­ pus viri inspecturi super cius potentia ad co­ eundum cum muliere, maxime virgine, nec ille physicus praetereundus qui forsan antea fuerit adhibitus ad viri incommoda medenda. Anim­ advertendum autem, ut mediis utantur lici­ tis ct honestis, et perscrutandum praecipue utrum illius virilia sint iuxta naturae leges accurate conformata: nimirum an penis natu­ ralem habeat dimensionem, promptamque ere­ ctionem ad coeundum necessario duraturam; an aliquo morbo fuerit aifectus, a quanto tem­ pore, et cuiusnam characteris; an fibrae com­ pactae et consistentes, scu potius flaccidae lassacque sint ; an testes sani, naturalisque ma­ gnitudinis, et utrum aliquo vitio laboraverint, vel adhuc laborent; quo in casu morbi chara­ cterem. et causas investigabunt; an verus, vel recens, naturalis, vel acquisitus, ct an curabi­ lis, nec absque salutis periculo. — Quibus omnibus diligenter inspectis, singula sub iuramento scripto tradent, ct quid ipsi sentiant de viri impotentia, an acquisita, vel ingenita ; absoluta, vel relativa cantum, ingenue fateantur nullaque relicta ambigendi ratione. Corpus insuper mulieris, sed maxime il­ lius genitalia membra a duabus saltem obste­ tricibus in arte et praxi petilioribus ac bonis moribus imbutis inspiciantur, adhibito prius mulieris balneo, si necessario praemittendum physici ct ipsae indicaverint. Accurate obser­ vabunt signa integritatem mulieris constituen­ tia, nimirum conformationem partium, iun- An. C. i8j8 S. C. DE PROP. FIDE An.C.i858 ccuram, duritiem, rugositatem, et colorem; an hymen sit integrum, vel confractum in totum vel in parte; hoc in casu an ct qua naturali causa, scu potius c congressu extranei corpo­ ris contigerit ; an myrtiformes carunculae inve­ niantur, earumque magnitudinem, numerum, et conformationem, aliaquc signa ab arte tra­ dita integritatem aut corruptionem mulieris constituentia sedulo inspicient· Deinde una­ quaeque scorsim singula, quae repererint, sub sacramento iudici, et a cancellario scripto fi­ deliter tradenda, distincte exponat, et quid ipsae sentiant de illius integritate declarent. Earumdem depositiones praedictis physicis examinan­ dae tradantur, ut decernant num mulier adhuc integra habenda sit, atque matrimonium non consummatum iudicandum. Verum si aliquod dubium adhuc explicandum supersit, opportu­ nis ab ipsis physicis concinnatis interrogatio­ nibus, iterum obstetrices examinentur, ct si nihilominus anceps peritorum indicium per­ manserit, corpus mulieris ab ipsis inspiciatur, adstante vero matrona antiquae virtutis, nulliquc exceptioni obnoxia, et ab Ordinario de­ signanda. Expleta inspectione, indicium dabunt physici singulasque proferent rationes quibus ipsorum sententia innititur. Praetereunda tamen non erit investigatio su­ per qualitate testium audito eorumdem parocho vel alia proba et apprime instructa persona, utrum ipsi sint bonis moribus imbuti, ac ple­ nam mercantur fidem illorum depositiones. Omnibus superius recensitis diligenter ab Ordinario collectis, illa ad S. Congregationem mittere festinabit, decretorio cius iudicio subiicienda. II54 De matrimonii» Instr. S. C. de PfOD. F. l8tf - (AD EPP. ORABGO-auMBHos) - Litterae, quas nuper, Ve­ nerabiles Praesules, ad Archiepiscopum Farsensem, in austriacis ditionibus Apostolicum Nuntium super mixtis nuptiis dedistis, Sacrae huic Congregationi Christiano nomini propa­ gando, cx SStTii Domini Nostri mandato, tradi­ tae sunt ; eidemque simul iniunctum est, ut rite examinatis matuieque perpensis, quae in praefatis litteris continentur, opportunas ad Vos responsiones atque instructiones perscribe­ rentur. S. Congregatio persuasum habet minime Vos ignorare, Venerabiles Praesules, quae hac super re a Summo Pontifice Gregorio XVI fcl. rec. tum in Litteris /Ypostolicis, tum in In­ structione Eius nomine die 3o Aprilis 1841 i/ rcm’it’FnHungariae et Transilvaniac da42,ρρ·θνΐβ°· t,s’ ^clarata ct praescripta sunt (K n. 920) 1’ quandoquidem per Archiepiscopum Strigoniensem Pontificia haec decreta atque mandata cum omnibus etiam graeci ritus catholicis Episco- 61 pis, qui tunc in illis regionibus existebant, communicata, atque ab eximiis illis Antistiti­ bus summa cum reverentia parique animi gau­ dio accepta fuere. Ex huiusmodi praeclaris tum Pontificiae vigilantiae, tum sapientissimae pa­ storalis sollicitudinis documentis abunde cogno­ sci potest, quaenam constans fuerit universalis Ecclesiae et S. Sedis doctrina et agendi ratio circa illas nuptias, quas catholicos inter et haereticos seu schismaticos celebrari aliquando contigerit ; neque proinde opus est, ut iisdem aut aliis quam plurimis, quae suppeterent hi­ storicis seu theologicis argumentis rem Vobis notissimam retractare et magis comprobare oporteat. Id porro sapientissime a Summo illo Pon­ tifice statutum est, ut dum Ecclesiae doctrina atque immutabilia ecclesiasticae disciplinae ca­ pita sarcta tecta haberentur, et ne minimum quidem auctoritati illius Ecclesiae legis detra­ heretur, qua huiusmodi mixta matrimonia tam­ quam illicita et perniciosa prohibentur; gravis­ simis tamen difficultatibus, quibus ob tristes rerum locorumquc circumstantias catholici An­ tistites premerentur, opportuna tolerantiae re­ media adhibita fuerint. Induisit nimirum SStfius Pontifex, ut quo­ tiescumque matrimonium acatholicus vir cum catholica muliere vel vicissim, deficientibus licet cautionibus ab Ecclesia praescriptis, absque maioris mali scandalique periculo in religionis perniciem interverti omnino non possit, simulque in Ecclesiae utilitatem ct commune bonum vergere posse dignoscatur si huiusmodi nuptiae, quantumlibet vetitae ct illicitae, coram catho­ lico parocho potius, quam coram ministro haeretico, ad quem partes facile confugerent, celebrentur, tum parochus catholicus aliusve sacerdos eius vices fungens, poterit iisdem nu­ ptiis materiali tantum praesentia, excluso quo­ vis ecclesiastico ritu, adesse, perinde ac si partes unice ageret meri testis, ut aiunt, qua* lificAti seu authori^abilis ; ita scilicet ut audito utriusque coniugis consensu deinceps pro suo officio actum valide gestum in matrimoniorum librum referre queat. Dein idem Pontifex suo nomine Episcopis significare iussit in hisce rerum circumstantiis pati illos ulterius posse, ut a parocho catholico tum consuetae proclamationes fiant, omni ta­ men praetermissa mentione circa eorum reli­ gionem, qui nuptias sint contracturi ; tum etiam dc peractis hisce proclamntionibus literae mere testimoniales concedantur, in quibus (dummodo nullum aliud adsit dirimens impedimentum) unice enuncietur nil aliud praeter Ecclesiae ve­ titum, ob mixtam religionem, impedimentum conciliando matrimonio obstare; nullo prorsus verbo addito unde consensus aut approbationis levis suspicio sit oritura. Denique quamquam sacrorum Praesulum An. C. 1858 C. 1858 620 COLLECTANEA ct parochorum studium quam maxime excita­ verit, ut catholicos horrentur ct moneant nc ciusmodi matrimonia coram acatholico ministro celebrarentur; tamen si, spretis ipsorum monitis et hortamentis, mixta matrimonia ca ratione inita fuerint, inspectis tam praeteritis, quam praesentibus locorum, de quibus sermo est, pe­ culiaribus circumstantiis, ab Episcopis ct pa­ rochis prudenter dissimulanda, ct quamvis il­ licita, tamen pro validis habenda esse decla­ ra vit. Intclligitis porro, Amplissimi Praesules, hu­ iusmodi tolerantiae ct indulgentiae remediis S. Sedem minime recessisse ab illa Ecclesiae doctrina, qua mixta matrimonia multiplici pec­ candi periculo communiter affecta, ac proinde suapte natura ct ratione illicita esse semper iudicavit, nec legem illam universalem Ecclesiae, qua generarim prohibentur, aut sustulisse aut immutasse. Abhorret S. Sedes, uti semper abhorruit, ab illis connubiis, maximeque dolet, quod no­ stris temporibus in pluribus regionibus frequen­ tius occurrant, nec penitus impediri possint. Quod si hac praesertim de causa ca matrimo­ nia in quibusdam regionibus ubi catholici cum haereticis seu schismaticis permixti habitant, non solum tolerat, sed quandoque etiam ob peculiares rerum ct personarum circumstantias dispensando permittit, ut catholicus aliquis vir, aut catholica aliqua mulier, cum muliere aut viro haeresi aut schismati addictis nuptias con­ trahant, semper tamen et omnino camum esse vult, ut observatis quibusdam conditionibus et cautelis, ea omnia ab huiusmodi connubio re­ moveantur, quae legi naturali aut divinae ad­ versantur. Rursus si impediri omnino citra maioris mali scandaliquc periculo nequeat quominus deficientibus illis conditionibus matrimonia mi­ xta celebrentur, tunc neque ad perpetratum a filiis suis crimen tacet, neque illicitum concu­ bii foedus iisdem caeremoniis cohonestare per­ mittit, quibus eas nuptias sanctificare solet, quae in Domino contrahuntur; attamen dum illa coniugia deplorat, atque indubiis verbis et factis damnanda esse declarat, ea utitur indul­ gentia, ut ad graviora damna avertenda id fieri patiatur quod sine Dci offensa fieri posse co­ gnoscit, quodque in ipsius Ecclesiae utilitatem necnon in filiorum suorum salutem cedere posse confidit. 'atn vero cx memoratis vestris litteris ad praefatum Apostolicam Nuntium datis non sine jo’* .-"·* *’ ' m tgno animi dolore percepit Sanctitas Sua, illa praesertim, quae a sapientissimo Antecessore suo Gregorio XVI fel. rcc. circa passivam assistentum, quam vocant, praescripta sunt in­ ter graeci ritus tam catholicos quam schisma­ ticus homines, aut minime execution! mandari, aut st exequerentur, nullomodo hac indulgentia impediri posse, quominus mixta matrimonia coram sacerdote schismatico ineuntur. Nam si passiva illa assistentia omnino urgeretur, atque catholici graeci pro huiusmodi nuptiis sacer­ dotis uniti benedictione privarentur, fieri cer­ tissime scripsistis, ut iidem catholici ab ineun­ dis matrimoniis mixtis minime desistentes, ad sacerdotem schismaticum pro obtinenda bene­ dictione se converterent; sicque tum ipsi, tum universa ipsorum proles perversionis periculo committerentur. Ex orientalis enim Ecclesiae doctrina sacerdotalem benedictionem ad matri­ monii validitatem necessario requiri; nec ratum et legitimum, seu Sacramentum, tam a schi­ smaticis quam a catholicis graeci ritus homini­ bus censeri connubium, nisi adhibitis Ecclesiae solemnibus caeremoniis celebraretur, neque iis­ dem persuaderi posse asseruistis, ut matrimo­ nium praesente tantum parocho, ilioque nihil prorsus sacri agente conciliatum, pro sacramento et pro in Iissolubili foedere haberent atque ve­ nerarentur. Ut proinde impediatur, quod certe impediri debere pro summa vestra pietate ct religione cognoscitis, quominus ciusmodi nu­ ptiae a catholicis in suoium ipsorum et futurae prolis perniciem coram schismaticis sacerdotibus ineantur, optimum, si non unicum, rati estis fore remedium, ut catholico sacerdoti indulgeatur dictis matrimoniis assistere, et illa sacro ct ecclesiastico ritu cohonestare. Maximi sane momenti sunt, quae a Vobis, Reverendissimi Praesules, in huiusmodi angu­ stiis de rc gravissima relata sunt ; neque parvi facienda pericula et difiiculiatcs, quae ex vestra sententia passivam, uti aiunt, assistendam in illis dioecesibus consequerentur. Ad singula proinde respondendum est. At­ que ut ab co incipiatur ex quo praesertim me­ moratae difficultates oriri videntur, a benedi­ ctione scilicet sacerdotali, quam ex ipsius Ec­ clesiae orientalis doctrina ad matrimonii validi­ tatem necessariam esse asseruistis, Ipsi profecto perspicitis hanc quaestionem intime connexam esse cum alia gravissima et celeberrima de mi­ nistro nempe sacramenti Matrimonii, quae inter catholicos doctores hinc inde agitatur. Qua in re cum nullo adhuc Ecclesiae decreto quaestio decisa sit, haec S. Congregatio nec iudicis par­ tes assumere, nec ipsam quaestionem definire modo habet in animo. Interim vero praeteriti nequit, sententiam, quae ipsos contrahentes sa­ cramenti ministros esse defendit, teste Benedi­ cto XIV (in opere de Synodo Diocccsana lib. VIII cap. XIII n. 4 et seq.) ct communiorem esse, ct validissimis niti argumentis, quibus cx ipsius S. Sedis agendi ratione magnum pondus acces­ sisse negari haud potest. Hinc licet utraque sen­ tentia libere defendi queat a viris theologis, si tamen dc valore peculiaris cuiusdam matrimonii agitur, caute ct circumspecte loquendum et agen­ dum est, nec statim tamquam invalidum pro- Λη. C. 1858 An. C. r s. c. dp: prop, fide nunciandum erit matrimonium ex co, quod absque sacerdotis benedictione celebratum sit. Quamquam enim Ecclesia nihil hactenus dc ministro matrimonii pronuntiaverit, illud nihi­ lominus certissimum est, S. Sedem sacerdota­ lem benedictionem aliosquc ecclesiasticos ritus, qui in conciliandis nuptiis adhiberi solent, mi­ nime eo loco habere, ut eo» ad matrimonii validitatem omnino necessarios esse iudicct. Quod, ut alia plura omittantur, cx eo manife­ ste patet, quod laudatus Gregorius XVI non­ nullorum Antecessorum suorum vestigia secutus in saepe memoratis suis Litteris, quae Vobis certe notissimae sunt ct familiares, mixtas nu­ ptias cum sola passiva parochi assistentia abs­ que ullo ritu sacro celebratas, pro validis ha­ beat, ct declaret, eum parochum, qui materiali tantum praesentia adest, audito utriusque coniugis consensu, deinceps pro suo officio actum tamquam valide gestum in matrimoniorum li­ brum referre posse decernat. Nec audiendus esset qui diceret huiusmodi matrimonia valida quidem esse tamquam con­ tractus, non autem sacramenti dignitate insi­ gnita. Nam quando de Christianorum main· monio agitur, contractus n sacramento distingui nequit : < Fidei enim dogma est », ut nuper declaravit SSmus Pontifex Pius PP. lX fel. rec. in epistola ad Sardiniae Regem die 19 Septembris i852 data, « fidei dogma est ma< trimonium a Domino Nostro lesu Christo ad « sacramenti dignitatem erectum esse ; atque < cx Ecclesiae doctrina, sacramenti ratio non < qualitatem aliquam accidentalem refert con· < tractui superadditam, sed ad ipsius matri< monii essentiam pertinet, ita ut unio con< iugalis inter Christianos non sit legitima nisi « in matrimonio quod sit sacramentum, extra < quod non habetur nisi concubinatus >. Quare si quis mixta connubia cum passiva tantum parochi assistentia conciliata, quae S. Sedes pro validis habet, sacramenti ratione destituta esse pronunciavcrit, contractum in matrimonio Chri­ stianorum a sacramento dividi posse suppone­ ret, atque in hoc doctrinae Ecclesiae contra­ diceret. De Ecdcslie Nunc vero ut ad ea veniamus, quae dc n? dfc^benedi* orientalis Ecclesiae doctrina circa benedictio· kmncm nup!,a’ ncm sacerdotalem retulistis, notum profecto est eamdem Ecclesiam non minus quam occiden­ talem, inde ab origine christiani nominis, in celebrandis fidelium nuptiis, utpote novae legis sacramento, sacros ritus sacerdotumque bene­ dictiones adhibuisse, simulque omnibus seve­ rissime interdixisse, nc, illis praetermissis seu neglectis, coniugale foedus conciliare auderent. Quod autem matrimonia contra communem Ecclesiae usum inita non solum pro illicitis, sed etiam pro irritis habita fuerint, ex ecclesia­ sticis orientis documentis demonstrari nequit. Equidem nullum cognovimus antiquae eius- 621 An. C. i8$8 dccn Ecclesiae Patrii effatum, nullum Concilio­ rum canonem, quo illud expressis ac indubiis verbis declaratum fuisse appareat. Porro orien­ talium ct graccorum euchologia dum solemnitates ac ritus commemorant, quibus connubium cchbratur, mutuum consensum quo sponsus ct sponsa inter se copulantur supponunt, atque coniunctionem tamquam iam factam sanctifi­ cant, quin ullo verbo significetur, sacerdotem esse qui sponsos in matrimonium coniungat aut sacramentum ipsum efficiat et conferat. Dcin cum secundae ct tertiae nuptiae nec coro­ narentur nec bene licerentur, ct nihilominus, quamvis apud orientales improbarentur, tam­ quam sacramentum reciperentur, patet minime spectatam fuisse ut necessariam sive Coronatio­ nem sive benedictionem ad sacramentum con­ stituendum. Immo cx ipsius Balsamonis scholiis ad Ca­ nones S. Basilii 37, 38, 40, patet antiquitus re­ putatum fuisse nuptias solo contrahentium con­ sensu perfici. Hinc persuasio illa de sacerdotalis benedictionis necessitate posterioribus tempori­ bus orta esse videtur; quoi nec difficulter ex­ plicari potest. Constat enim Leonem Philoso­ phum Imperatorem nono saeculo legem tulisse (inter Novellas 89) cuius titulas est ne matrimonta citra sacram benedictionem firma ha· beantur, et in qua iussit eadem sacrae bene­ dictionis testimonio confirmari. Viri autem docti demonstrant, mutatis illo tempore tum publicis, tum privatis Imperii conditionibus, actus illos legitimos, quibus ex iuris civilis praesciipto nu­ ptias, ut iustae iegitimacque evaderent, conciliari oportebat, aut in desuetudinem abiisse, aut am­ plius non suffecisse ut in singulis connubiis co­ gnosceretur ea ad legum normam pro legitimis haberi posse. Hinc ratus est Imperator sacras caeremonias ab Ecclesia in celebrandis nuptiis adhiberi solitas praebere certissimum documen­ tum, quo maritalis ille honor et affectio, atque legitimus in unionem coniugalem consensus, qui ad vera ct legitima matrimonia requiritur, co­ gnosci et probari possit. Huiusmodi vero Leonis Imperatoris sanctio, utpote a civili potestate lata, nec ecclesiasticas leges mutare, neque dirimens matrimonii im­ pedimentum inducere potuit. Tota ipsius vis ad civiles tantummodo matrimonii effectus re­ ferenda erat. Attamen plurimi orientales, qui tum canones, tum Imperatorum leges college­ runt atque interpretati sunt, eamdem sanctionem seu legem, sicut et aliam posteriorem ab Alexio Comneno publicatam, in suas collectiones re­ tulerunt. Minime autem mirandum est, quod ipsa sanctio seu lex ad sacramentalem etiam matrimonii naturam deinceps fuerit applicata;' cum neminem, qui ecclesiastici iuris historiam apud graecos noverit, lateat imperatoriis san­ ctionibus in orientali Ecclesia, maxime post­ quam diro schismate ab unitate avulsa fuit, Ao. C. iSjR 622 COLLECTANEA parem, imo et maiorem quam sacris canonibus attributam fuisse auctoritatem. Hinc sententia, quae matrimonia absque sacerdotis benedictione inita pro invalidis habet, in hominum animis eo facilius praevaluit, quo magis illorum inter­ erat, ut nuptiae eo modo celebrarentur, qui ad consequendos civiles earutndem effectus omnino requireretur. Ceterum posterioribus etiam temporibus, in « r «:rwm apod Ecclesia orientali, sententiam quae sacerdotem wiwrak». huius sacramenti ministrum, atque sacerdota­ lem benedictionem ad eiusdem sacramenti va­ liditatem, necessariam esse asserit, minime ab omnibus receptam fuisse, ex iis pacet quae Ga­ briel Mctropolita Philadclphiensis in tractatu seu opusculo, quod de sacramentis conscripsit, de Matrimonio disserit (1). Qui saeculi XVII scriptor, dum in aliorum sacramentorum tra­ ctatione de eorum ministro sermonem habet, ubi de matrimonio disputat, ministrum penitus praeterit. Capite quidem 2. eiusdem de matri­ monio tractatus enumerans ea, quae ad legi­ timum (νόμιμόν) matrimonium requiruntur, quarto loco oportere dicit ut matrimonium sit coniunctum per sacerdotem et preces eius ac benedictiones. Capite vero 9, postquam in prae­ cedenti Capite materiam huius sacramenti mutuum viri et foeminae consensum esse iuxta praestantes doctores asseruerat, formam esse dicit confessionem verborum ipsorum coram adstantibus, hoc est : Γπ me, volo te. Ex hac doctrina suapte sequi videtur, Gabriclcm Mé­ tropolitain Philadelphian, minime considerasse sacerdotem tamquam sacramenti ministrum, quippe qui formam ab ipsis coniugibus materiae applicandam, seu ca omnia agenda esse doceat, quibus sacramenti ratio absolvitur. Benedictio poirosacerdotalis,quam ad legitimum (νόμιμόν) matrimonium requirit, ex cius sententia nihil faceret ad illud firmum ac validum redden­ dum. Quae hactenus per summa capita de sacra­ menti Matrimonii ministro, nec non dc sacer­ dotalis benedictionis necessitate allata sunt, non ideo dicta esse credatis, Venerabiles Praesules, quod Sacra haec Congregatio in hac rc vel in­ dicium proferre, vel istorum fidelium persua­ sionem reprobare voluerit, qua nuptias religiosis ritibus cohonestari tanto ardore desiderant. Mi­ nime quidem: sed quoniam huius rei vcluti praecipuae difficultatum causae a Vobis mentio facta est, suum esse duxit, aliqua saltem ad gravissimam hanc quaestionem dilucidandam afferre, ne illam consulto silentio praeteriisse, ticqUe ultro admittere videatur, ipsam orien­ talem Ecclesiam indubie et sicerdotcm pro sa­ cramenti ministro,’et ipsius benedictionem tam­ quam pro valorc matrimonii necessariam ha­ buisse. Profecto in re, quae necessarias sacra­ An. C. 180 menti partes divinamque eiusdem institutionem respicit, tam orientalis quam occidentalis Ec­ clesiae doctrina apprime conspirare eademque esse debet; cumque exploratum sit in occiden­ tali Ecclesia, ac praesertim ab hac Apostolica Sede benedictionem sacerdotalem ceterosquc sa­ cros ritus in matrimonii celebratione adhibitos, minime pro necessaria eiusdem sacramenti parte haberi aut habitos fuisse, patet ca quae circa camdcm benedictionem in Ecclesia orientali praescripta inveniuntur, non ad dogmaticum ipsius doctrinam, sed ad disciplinam tantum­ modo pertinere potuisse, proindeque nuptias inter fideles orientalis ritus conciliatas, non sta­ tim pro irritis et invalidis esse habendas, simul ac constiterit eas absque sacerdotis benedictione fuisse celebratas. Cacterum in mixtorum connubiorum nego- Diptwna· fio, de quo nunc Vobiscum agendum est, ml tia m munmo· refert, ut optime Ipsi intclligitis, quaenam circa n,l> mMUI’ Matrimonii ministrum ac benedictionis necessi­ tatem sententia amplectatur. Non enim illud quaeritur, utrum sacerdotalis benedictio reapse requiratur ad valide contrahendum eiusmodi matrimonia; sed totius rei cardo in eo situs est, ut decidatur utrum, habita ratione illius persuasionis, quae graeci ritus fidelibus passi­ vam parochi assistentium exosam reddit, haec ipsa assistentia omitti debeat, atque cius loco liceat sacerdoti eadem connubia adhibitis ec­ clesiasticis precibus et caeremoniis cohonestare. Iam superius dictum est, S. Sedem aliquando in lege matrimonia mixta prohibente dispen­ sare, ac permittere ut praemissis observatisque debitis cautelis eadem connubia iuxta formam a Concilio Tridentino praescriptam celebraren­ tur. Eiusmodi nuptiae cum Ecclesiae venia initae, licitae profecto sunt, ac citra omne pec­ catum a catholico viro seu catholica muliere contrahi possunt. Attamen S. Sedes, ut in animis catholico­ rum numquam obliterctur memoria canonum, qui haec detestantur connubia, atque constantissimi illius studii, quo S. Mater Ecclesia fi­ lios avertere consuevit ab iisdem nuptiis in eo­ rum futuraeque prolis perniciem contrahendis, praeter memoratas cautiones, quae omnino prae­ mitti debent, alias ulterius praescribere solet conditiones de omittenda scilicet, in eorum con­ nubiorum celebratione, parochi benedictione, deque ipsa celebratione extra ecclesiam pera­ genda. Quod si proinde eadem S. Sedes nc in illis quidem matrimoniis sacerdotalem benedi­ ctionem adhibendam esse duxit, quae licita sunt et cum Ecclesiae venia contrahuntur, quo­ modo permittere aut tolerare poterit, ut sacris ritibus cohonestentur ea coniugia, quae ob ne­ glectas cautelas ab Ecclesia praescriptas illicita prorsus sunt ct reprobanda? (t) Apud Schchtrate in Actis Orientalis Ecclesiae contra Lutheri haeresim Pars I pag. ajj. An. C. 1858 613 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1858 Novimus equidem Summos Pontifices, ubi posse arbitrati sunt. Benedictionem autem sa­ dc licitis, et cum venia Ecclesiae contrahendis cerdotalem cacterosque Ecclesiae ritus numquam matrimoniis ageretur, aliquando tolerantia usos in eiusmodi nuptiis admiserunt, imo expressis fuisse atque Antistitum prudentiae commisisse, verbis ab omni sacro ritu abstinendum esse sem­ ut ipsi, omni rerum, locorum ac temporum ra­ per ct constanter declararunt. tione habita, iudicent, quando praedictae con­ Neque dicatur Ecclesiam, sicut ad maiora ditiones de ipsis praefatis coniugiis, citra ec­ mala et scandala amovenda passivam assisten­ dam aliquando tolerare consuevit, ob eemdem clesiam nempe et absque parochi aut alius ca­ tholici sacerdotis rite deputati benedictione, sine rationem indulgere posse, ut quando sponsi gravioris mali metu et periculo possint ac de­ hanc passivam assistentiam adversantur, eorum beant servari, ct quando ad maiora mala et nuptiis quamvis illicitis sacerdotalis benedictio adhibeatur. Nam diversa et non eadem est pas­ scandala propulsanda tolerari possit mos eadem coniugia benedicendi. Ast etsi huiusmodi tole­ sivae assistentiae et sacerdotalis benedictionis rantia in illis matrimoniis aliquando intercedere ratio. Parochus qui ex S. Sedis tolerantia, et tantum ut Concilii Tridentini legi satisfiat, illi­ queat, quae utpote cum Ecclesiae venia ineunda, licita sunt, illam tamen ad omnia mixta con­ cito matrimonio tamquam testis, materiali tan­ tum praesentia, adest, coram se fieri sinit, quod nubia indiscriminatim extendendam esse nemo ipse nequit impedire, quodque, si alio modo fa­ pronunciure audebit, qui animo reputet, quae­ nam in hac re sit constans Ecclesiae doctrina ct ctum fuerit, tam in catholici coniugis, quam in Ecclesiae damnum cederet. Parochus nihil di­ agendi ratio. Vos, Reverendissimi Praesules, mi­ nime latet praefata matrimonia ideo maxime ab cit, nihil agit, quo illicitam et perniciosam eius­ Ecclesia prohibita esse, quia in illis contrahen­ dem coniugis actionem aut approbare aut co­ honestare videatur ; imo hoc ipso quod actui ex dis catholicus coniux, ut plurimum, periculo committeretur transgrediendi ipsius legis natu­ natura sua sacro assistat, quin ullo modo eas ralis et divinae praeceptum, quo tenetur suam exhibeat preces et caeremonias, quibus Ecclesia alias matrimonia et approbat et solemniora prolem in religione catholica, extra quam non est salus, educare, et a se omnem perversionis reddit, manifeste vel tacendo et nihil agendo occasionem avertere, atque alterius coniugis sa­ declarat a catholico iniri connubium, quod Ec­ lutem omni studio procurare. Hinc nisi eius­ clesia tamquam illicitum et perniciosum repro­ modi periculum opportunis iisque efficacibus bat atque damnat. E contra sacerdos iisdem illicitis nuptiis benedicens, non tantum fieri si­ cautionibus penitus amoveatur, catholicus in praedictis mixtis matrimoniis ineundis temere neret quod nequit impedire, sed ipse propria ageret, atque, ut declarat Summus Pontifex sua actione aliorum peccato cooperaretur, et Pius VIII fel. rec. (t), non modo canonicas insuper sacrum et publicum ministerium, quo fungitur, profanando, illicitas mixtas nuptias violaret sanctiones, sed directe etiam gravissimoque in naturalem et divinam legem peccaret. tam suo, quam Ecclesiae nomine approbare, Iam vero inde vosmetipsi intelligitis, Venetaearumque libertatem saluti animarum ct fidei bilcs Praesules, matrimoniis, quae sine gravis­ causae perniciosam sua ipsa opera fovere vide­ simo peccato a catholicis contrahi nequeunt, retur. Itaque quamquam omni studio enitendum minime a catholico sacerdote bene precari posse. est, ut impediantur catholici quominus pro be­ Gravissimi siquidem criminis ct ipse coram Deo nedicendis mixtis ipsorum nuptiis ad sacerdo­ et Ecclesia reus foret, quippe qui non solum tes schismaticos confugiant, sicque sc ipsos et futuram sobolcm perversionis periculo commit­ aliorum peccatum ct sacrilegium proprio actu approbaret, iliisque cooperaretur, sed etiam aut tant ; ea tamen ratione semper agendum esse sacramentum publice indignis administraret, si clare dignoscitur, quae prorsus ab omni pec­ pro illius ministro cumdem habere velis, aut cato aliena est. Quandoquidem quod cx se ma­ sacri ritus exhibitione ad sacrilegam sacramenti lum ct peccatum est, nec ad impedienda ma­ profanationem concurreret, si, ut plurimi te­ iora mala, nec ad promovenda quaecumque nent, ipsi contrahentes ut ministri sibi invicem etiam bona admitti potest. conferunt sacramentum. Interim cum inter fideles, qui gracco ritui Quamobrem ubi illicitae nuptiae catholicos addicti sunt, cx vestra concordi sententia, pas­ inter et haereticos seu schismaticos impediri mini­ siva illa assistentia a Gregorio XVI pro Hunme possunt, sapientissimi Romani Pontifices tri­ gariae Regno induira in usum deduci minime stem eorum, qui huiusmodi connubiis implican­ possit, unus altervc vestrum Reverendissimus tur, conditionem, atque maius bonum Ecclesiae Antistes ratus est, malis et difficultatibus sal­ respicientes, passivam tantummodo parochi as­ tem ex parte obviam iri. si illa lex reintegrasistentium, quam in mixtis matrimoniis conci­ retur, qua omnia indiscriminatim matrimonia liandis, servatis conditionibus, ct cum eorum mixta coram catholico parocho fieri jubeban­ dispensatione permittere consueverunt, tolerari tur, vel nova lege praescriberetur, ut eadem (i) Pius VIH in Litt. Ap. ad Archiep. Colonicn. et Episcopos suffraganeos dic a; Martii iSjo. (V.n.Su). Afl. C. il$8 624 COLLECTANEA matrimonia vel omnia coram sponsi, vel omnia coram sponsae parocho celebrarentur. Attamen revocata ad pristinum vigorem priore illa lege, caedem vel etiam maiores ha­ berentur difficultates. Numquam siquidem, uti cx superius dictis patet, licere poterit catholico parocho, ut in nuptiis, quae spretis conditio­ nibus illicite contrahuntur, sacerdotalem bene­ dictionem impertiatur; quam si negaret, uti certe negare deberet, quotiescumque cautelae ab Ecclesia praescriptae deficerent, partes passivam ipsius assistendam recusantes, aut posthabita lege civili ad sacerdotem schismaticum confu­ gerent nuptias celebraturae quae iuribus civilibus carerent, aut pars catholica ad schisma transiret, ut illis iuribus potiatur atque civiles poenas ef­ fugiat. Parum itidem utilitatis pro Ecclesia seque­ retur, nec difficultates minuerentur si, noVa lege, aut solius sponsi, aut solius sponsae parocho assistendi ius tribueretur. In primis enim animadvertendum est non easdem in Transilvania quam in Hungaria ci­ viles leges circa religiosam prolis in mixtis nu­ ptiis procreandae educationem etiam modo ob­ tinere. In Hungaria siquidem dum sponsus ca­ tholicus est, universa proles in catholica religione educanda est; dum vero sponsus acatholicus scu schismaticus, filiae quidem in marris ca­ tholicae religione educari iubentur, filii autem patris confessionem sequi permittuntur. E con­ tra in Transilvania proles iuxta sexum in al­ terutrius parentis religione educanda est. Hinc in Transilvania sive sponsi, sive sponsae paro­ cho assistendi ius tribueretur, in quolibet mixto connubio praescriptae cautelae exigendae essent ; quae si negarentur, negari etiam deberet sacer­ dotalis benedictio. In Hungaria autem licet pa­ rochus sponsi in omnibus matrimoniis mixtis inter virum catholicum et mulierem acatholicam contrahendis, saltem et tolerantia S. Sedis, sacros ritus adhibere possit, tamen sponsae pa­ rocho id non liceret, nisi dc universa prole in catholicae religionis sanctitate educanda expresse cautum foret. Ex his iam patet tum in Hungana, tum in Transilvania, cuicumque demum parocho ius assistendi mixtis nuptiis decerne­ retur, coniugia obvenire posse, quibus bene pre­ cari catholico sacerdoti nefas est; ct proinde dif­ ficultates, quae in illicitis eiusdem nuptiis oriri solent, nullo modo removerentur. Deinde cum, eadem hac nova lege, parocho schismatico vel sponsi vel sponsae idem omnino ac catholico matrimoniis assistendi ius tribuendum esset, catholici per ipsam legem ad vetitam in sacris communicationem cum schismatico sacrorum ministro adigerentur. Eiusmodi vero legem Ec­ clesiae ncc ipsa ferre, nec ut a civili potestate feratur, petere unquam potest. Quae cum ita sint, vosmetipsi perspicitis, Venerabiles Praesules, ab huiusmodi legibus I parum vel nihil pro utilitate Ecclesiae speran­ dum fore; quandoquidem nisi passivae assistentiac loco, ipsa sacerdotalis benedictio adhi­ beri posset, quod proisus nefas esse cognoscitis, istis legibus minime impediretur, quominus catholici ab illicitis mixtis connubiis desistere nolentes ad schismaticos sacerdotes se conver­ tant, atque illegitimis ipsorum ritibus sese im­ miscentes, paulatim a catholicae Ecclesiae fide et unione recedant. Alia igitur via multiplicibus illis malis ditlicultatibusque occurrendum erit, quae Vos merito tantopere angunt ac sollicitos habent. Nulla alia porro ratione id securius ct effi­ cacius fieri posse videtur, quam si omni ardore, quo vos in procuranda animarum salute fla­ grare compertum est, in id intendatis, ut fideles curae vestrae concrediti mixtas nuptias aut om­ nino evitare, aut saltem nonnisi observatis adamussim debitis cautelis celebrare studeant. Quod ut assequi possitis, in primis ipsorum fidelium animis impenso constantiquc studio inculcandus erit ille fidei nostrae articulus de catholicae nempe fidei ct unitatis necessitate ad salutem consequendam. Quod praecipuum Chri­ stianae religionis dogma, ut probe nostis, tum innumeris penes Sanctorum Patrum locis testa­ tum, tum solemnibus quoque Ecclesiae actibus ac praesertim illis fidei professionibus enunciatum est, quas ab Apostolica Sede propositas tam graeci, quam caeteri orientales catholici amplectuntur. Nc cessetis proinde fidelibus ea­ dem repetere verba, quibus celeberrimus Apo­ stolorum discipulus S. Ignatius Martyr in epi­ stola ad Philadclphienses utitur dicendo: < Ne < erretis, fratres mei: si quis schisma facientem « sectatur, Regni Dei hereditatem non conse< quitur ». Etenim crebro et continuo tum a vobismetipsis, tum a caetcris, qui vobis sub­ sunt, animarum pastoribu> excitandus est po­ pulus ad catholicam fidem atque unitatem, ad quam summo Dei beneficio adductus est, tam­ quam unicam salutis viam ardentiori usque studio custodiendam, atque ideo ad omne illius deserendae periculum vitandum. Quae quidem catholicae unitatis tenendae necessitas, ubi fuerit in cunctis fidelium animis impressa altcque de­ fixa, haud facile deinceps irrita erunt monita atque adhortationes, quibus ipsos avertere de­ bebunt parochi a nuptiarum foedere cum schi­ smaticis ineundo, aut si aliqua interdum causa interveniat, ob quam mixtae huiusmodi nuptiae sini debeant, eas non aliter contrahunt nisi im­ petrata Ecclesiae dispensatione, ei con titioni­ bus, quae ab ipsa praescribi solent, religiose observatis. Interim haec S. Congregatio minime ignorat ea esse tristissima locorum ac temporum adiuncta, ut tam felix rei exitus nec semper, ncc facili modo obtineri possit. Ex gravissimis enim litteris Vestris cognovit maximas difficultates An. C. râjê S. C. DR PROP. FIDE An. C. ι8$8 615 An. C. 18)8 et angustias ca potissimum dc causa adesse, desistant, paratos tamen esse sponsos ad con’ quod in Vestris regionibus civiles leges etiam ditiones omnes adimplendas, quae iisdem nu­ nunc habeantur, quarum una rcvcrsalibus, ut ptiis praemitti debent, tunc poteritis quidem aiunt, de religiosa filiorum educatione litteris ad eas celebrandas veniam dare, utentes scili­ omnem vim obligandi ademit, altera pernicio­ cet facultatibus, quas SSrTius Dominus Vobis sam fidei deserendae ct ad acatholicorum partes tribuendas esse censuit per Sacrae Congregatio­ transeundi libertatem praebet. Asl praeterquam· nis nomini christiano propagando praepositae quod S. Sedes omni studio in id incumbit, decretum. ut funesti istarum legum effectus inhibeantur, Ad benedictionem vero quod attinet huius- C'rc· huiusmodi difficultates animarum pastores nullo modi licitis, ct cum Ecclesiae venia ineundis tnoou» bomnibus Hungariae et Transilvaniae Episcopis U,tuat· datam, omnibus pariter transmissam, atque a Vobis, vestrisve antecessoribus acceptam fuisse constet. Matrimonia proinde mixta coram schi­ smatico sacerdote contracta, licet illicita sint atque damnanda, pro validis tamen habenda erunt, idque vel magis cum ex litteris, quae a Vobis ad Vindobonensem Nuntium datae fuerunt, pateat, pro certo affirmari haud posse Concilii Tridentini Decretum apud Vos in sin­ gulis parochiis vim obligandi obtinuisse. Minime enim Vos latet eiusmodi Decretum, iuxta do­ ctrinam α Benedicto XIV in Syn. Dioecesana lib. XII, Cap. V, n. 6 prolatam, in illis tan­ tummodo locis in vigore esse, in quibus tam· quam Concilii Tridentini decretum aut publi­ catum iampridem fuisse, aut iam usu receptum esse constet, ut matrimonia coram parocho et duobus vel iribus testibus tamquam in exeeutionem decreti Concilii Tridentini celebrarentur. Quare etiamsi eadem forma, quae a Concilio Tridentino stabilita est, vel ab aliquo Episcopo, vel a Concilio Provinciali, vel a lege civili prae­ scripta, et inde in parochiis singulis observata fuerit, nisi hanc formam tamquam a praefato Concilio praescriptam ct iniunctam, et obser­ vatam fuisse constiterit, minime ex neglectu eiusdem formae dirimens matrimonii impedi­ mentum exurgere poterit. Suprema enim tan­ tummodo vel Concilii Oecumenici, vel Summi Pontificis auctoritas novam contrahendi formam praescribere, atque nuptiis contra huiusmodi formam celebrandis firmitatem adimere potest. Hinc Vosmetipsi etiam perspicietis, Amplissimi Praesules, leges illas civiles, quae matrimonia mixta coram solo parocho catholico celebranda esse iusscrunt, minime efficere potuisse, ut ciusmodi nuptiae coram schismatico sacerdote con­ tractae pro invalidis haberi possint, licet ci­ vilibus effectibus destitutae essent, qui a lege civili nonnisi legitimis matrimoniis tribuuntur. 627 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 18$8 Quae nuper de mixtis nuptiis coram sa­ cerdote schismatico celebratis, atque dc Concilii Tridentini Decreti vigore dicta sunt, tunc etiam prae oculis habenda sunt, quando in foro tum interno, tum externo de valorc illarum nuptia­ rum iudicandum Vobis erit, quae vel a schi­ smaticis inter sc, vel coram alio sacerdote quam sponsi ct sponsae proprio parocho, aut sacerdote rite deputato celebratae fuerunt. Ubi enim constiterit in iis locis in quibus eiusmodi connubia conciliata sunt, Tridcntinum Decretum non tamquam a Concilio hoc Oecumcnico la­ tum, aut publicatum, aut observatum fuisse, matrimonia haec omnia, nisi aliud adfuerit dirimens impedimentum, pro validis habenda erunt. USS Dc interrupta itaHoneciRou’ rii recitatione, S. C. IllClulg. 22 /UH. l8$8. — I. An fideles lucrentur Indulgentias Viae Crucis, dummodo stationes visitent in uno codemque dic, etiam non uno tractu, sed interposito maiori minorique inter stationes temporis intervallo. 2. An pro lubitu vel commodo dividi possit Rosarium B. Μ. V. itaut acquirantur tum in­ dulgentiae generales adnexae recitationi quoti­ dianae unius coronae, dummodo intra diei spatium, licet non uno tractu sed diversis tem­ poribus recitentur quinque denaria, tum indul­ gentiae speciales Sodalitatis SSiili Rosarii, dum­ modo intra hebdomadam quinque denaria re­ citentur, licet in plures quam tres partes divi­ dantur. Et quatenus Negative, 3. An supplicandum sit SSfllo pro conces­ sione. R. Ad i. Negative. Ad 2. Negative, exceptis confratribus, quod attinet ad Indulgentias ipsis concessas pro reci­ tatione integri Rosarii infra hebdomadam. Ad 3. Non expedire—Sanctitas Sua reso­ lutiones S. C. confirmavit. 1156 De mu parvi co· chkenimMim. S. R. C. 6 Febr. 1858 — Baltimorrn. — Quum quaesitum esset : An parvi cochlearis pro aqua in Calicem infundenda usus esset licitus, Sacra Rituum Congr. respondit an. i85o die 7 Septembris servandam esse rubricam. Quaeritur utrum haec verba intelligenda sint co sensu, ut usus cochlearis in praedicto casu omnino prohibeatur. R. Negative, scu usus parvi cochlearis non esse prohibitum. 1157 Instr. S. R. C. r / Martii r8c8. - Quando . . ... ... .... . . . sacerdos eadem dic duas Missas dissitis in locis «“brlrendibet' celebrare debet, in prima dum divinum SanServand.t .·· ccrdole qui duat Mima eadem die An. C. 1858 guinem sumit, eum diligentissime sorbeat. Ex­ inde super corporali ponat Calicem, et palla tegat, ac iunctis manibus in medio altari di­ cat: Quod ore sumpsimus ; et subinde admoto aquae vasculo digitos lavet dicens : Corpus tuum et abstergat. Hisce peractis Calicem super corporali manentem adhuc, deducta palla, co­ operiet ceu moris est, scilicet primum purificatorio linteo, deinde patena ac palla, et demum velo. Post haec Missam prosequatur ct, com­ pleto ultimo Evangelio, rursus stet in medio Altaris, et detecto Calice inspiciat an aliquid divini Sanguinis necne ad imum se receperit, quod plerumque contingit. Quamvis enim sacrae species primum sedulo sorptae sint, tamen dum sumuntur, quum particulae quae circum sunt, undequaque sursum deferantur, nonnisi deposito Calice, ad imum redeunt. Si itaque Divini San­ guinis gutta quaedam supersit adhuc, ea rursus ac diligenter sorbeatur et quidem ex eadem Calicis parte qua ille primum est sumptus. Quod nullimode omittendum est, quia Sacri­ ficium moraliter durat ct superextantibus adhuc vini speciebus, ex divino praecepto compleri debet. Postmodum sacerdos in ipsum Calicem tan­ tum saltem aquae fundat quantum prius vini posuerat, camquc circumactam, cx eadem parte qua Sacrum Sanguinem biberat in paratum vas demittat. Calicem subinde ipsum purificatorio linteo abstergat, ac demum cooperiat, uti alias fit, atque ab altari decedat. Depositis sacris vestibus et gratiarum actione completa, aqua e Calice dimissa, pro rerum adiunctis, vel ad diem crastinum servetur (si nempe eo rursus sacerdos redeat Missam habi­ turus) ct in cxcquenda purificatiouc in calicem demittatur ; vel gossipio aut stupa absorpta comburatur ; vel in sacrario, si sit, exsiccanda relinquatur; vel demittatur in piscinam. Quum autem Calix quo sacerdos primum est usus, purificatus iam sit, si illo ipso pro Missa altera indigeat, eum secum deferat : secus vero, in altera Missa diverso Calice uti poterit. — SSrtlus adprobavit. 1158 Instr. S. C. de Prop. F. 24 Martii 1858. Dc aeneorum (ad Arckirp. Fooarasikn. rt /Klba-Iulikx. orakci conlinenni· ritus). —Non latet Amplitudinem Tuamquantum Apostolica Sedes elaboraverit, ut fideles cuiuscumquc ritus ac disciplinae, vcluti mem­ bra eiusdem mystici corporis sub uno in terris capite divina institutione coniuncta, in unitate UnJtM fidd e| spiritus inviolate perstarent; atque ut etiam unctita» dbdilli qui, a veritate declinantes, ab unitate cacomocn*. tholica discesserant, tandem aliquando ad Ec- datur elesiae sinum redirent; denique ut unitas fidei ac sanctitas disciplinae ubique terrarum flo· An. C. x8$8 628 COLLECTANEA rerct. Etenim cum fides, pcr infallibile Eccle­ siae magisterium proposita, non humanis ra­ tionibus, sed divinis prorsus oraculis Deique revelantis auctoritate innitatur, unica omnino eademque apud omnes esse debet qui Christi Corpus constituere et in unico cius ovile vivere exoptant : ecclesiastica vero disciplina, quam­ vis pro rerum ac temporum varietate, sive pro diversa illustrioris alicuius Ecclesiae traditione ac consuetudine, externam veluti varietatem non respuat, tamen necesse omnino est ut nil contineat quod non eiusdem fidei sanctitati re­ spondeat, nihil quod morum doctrinae vel ec­ clesiasticae honestati adversetur. Quo autem consilio, qua pastorali sollicitudine id praesti­ terint, praesertim quoad orientales, Romani Pontifices, quibus divinitus commissa est cura omnium Ecclesiarum, historiae ecclesiasticae monumenta luculenter ostendunt, et Benedi­ ctus XIV, immortalis memoriae Pontifex, in percelebri Encyclica - Allatae sunt ( t ) - ob ocu­ los evidenter ponit quae dixerit quaeve con­ stanter egerit Apostolica Sedes a Nicolao I San­ ctissimo Pontifice ad sua usque tempora, ut orientales ad unitatem fidei ac pristinam di­ sciplinae puritatem reduceret atque in ca fir­ missime solidaret. Qua in re omnis plane cura in eo collata fuit, ut detersis erroribus quos, durante schismate, inimicus homo clanculo su­ perseminaverat, de cetero ritus orientalis qua in parte nec fidei catholicae adversatur, nec periculum generat animarum, aut ecclesiasticae derogat honestati, inviolatus firmusque mane­ ret (2). Quod libentissimo prorsus animo prae­ stitit etiam SS. D. N. Pius Papa IX decesso­ rum suorum eximius aemulator; vixenimS. Pe­ tri Apostolorum Principis cathedram conscen­ dit, orientales omnes ad peroptatam concor­ diam amantissimis plane litteris (3) excitare, iamque unitos favoribus augere non destitit, id unum requirens, ut errores omnimodi evel­ lerentur, sed ritus orientalis maneret inviola­ tus, quemadmodum ct disciplina quam ante schisma orientales servabant et profitebantur, quaeque venerandis ipsorum antiquis liturgiis ac ritualibus innititur, religiose custodiretur. Equidem non alio consilio novam ecclesiasti­ cam Provinciam, ab Alba-Iulia dictam, praelaudatus Pontifex instituit, quippe qui expli­ cate mandavit, ut forma atque administratio ad ritum et disciplinam orientalis Ecclesiae exigeretur; ut insuper vel tali exemplo etiam dissidentes allecti ac unitatis studio, aspirante Deo, excitati, facilius in gremium catholicae unitatis se reciperent. Quoniam vero disciplina istius Provinciae non satis apte in aliquibus ad exemplum orientalis Ecclesiae composita vide­ batur, ideo Sanctitas Sua voluit, ut Episcopi (1) Encyclk. 26 Iulii 17$$. (2) Encyclic, ut supra. An. C. 1858 memoratae Provinciae una tecum, collaris con­ siliis, relationem de his omnibus, appositis lu­ cubrationibus commentatam, exhibere curarent, ut inde, rebus sedulo perpensis, opportune pro­ videretur. Quod ubi accepit A. T. laudabili quidem sollicitudine praestitit per litteras pridie Kai. Dec. 1856 datas perque insuper adiuncta folia, ubi plura habentur quae disciplinam spectant orientalem et consuetudines moresque istius novae Provinciae. Porro Sanctitas Sua, cui nihil est potius quam ut disciplina orien­ talis in sua puritate vigeat ac servetur, sum­ mopere in primis desiderans ut qui, vocante Deo, sacris addicuntur ministeriis, nedum do­ ctrina, verum etiam integritate vitae praeful­ geant, ut verbo et exemplo fideles, quibus prae­ sunt, possint instruere in doctrina sana, ct eos qui contradicunt, etiam puritatis vitae exem­ plo arguere, voluit ut pcr hanc S. C. de Prop. Fide quaedam interim A. Tuae cetcrisque istius Provinciae Episcopis significarentur quoad con­ tinentiam clericorum, quaeve ad ea referuntur quae in praedictis foliis a te transmissis con­ tinentur titulo IV De Matrimonio clericorum, in epistola vero § XII. Qui germanam traditionem de coelibatu ac Gerrnaoidcderi continentia cleri sedulo expendent, inveniet pro- tinentu traditio, fecto vel a primis Ecclesiae catholicae sacculis, si non generali et explicita lege, moribus sal­ tem ac consuetudine fuisse firmatum, ut nedum Episcopi et presbyteri, sed ut clerici in sacris constituti virginitatem, vel perpetuam conti­ nentiam inviolate servarent. Eadem quippe sa­ cri ministerii dignitas, cui officia prope divina tribuuntur, id exigere videbatur, ut qui immo­ lare ac etiam producere deberent immaculatam victimam, quae ipsa est sanctitas ac puritas, aut virginitatis candore, aut perpetua continentia niterent. Amplissima insuper sanctorum Patrum traditio vel virgines vel post nuptias perpetuo continentes demonstrat Apostolos, unde et ipsi non alios sibi successores adseivere quam qui virginitatem coluissent aut inviolatam continen­ tiam profiterentur. Hic non immorandum quid Apostolorum exemplo ac institutis edocta egerit ac docuerit Romana Ecclesia ceterarum mater ac magistra, quippe quae nunquam illam ser­ vandae castitatis obligationem intermisit, per totam occidentalem Ecclesiam salubriter pro­ pagavit , ac tandem inviolabili lege sancivit. Sed ct apud orientales coelibatus aut continentia Qu,d d®re«pad , . * , . . . orientale». clericorum, praeterquam quod maximo fuit semper in honore, antiquissimo ab usque tem­ pore, in ccclcsiis praesertim ubi disciplina Epi­ scoporum sedulitate florebat, religiose servaba­ tur. Epiphanius siquidem, vir sanctitate ac do­ ctrina insignis, quique orientalis Ecclesiae di­ sciplinam optime norat, in expositione catholicae (3) Litterae Apost. ad Orientales 6 lanuar. 1848. S. C. DE PROP. FIDE An.C. 1858 629 An. C. 1858 fidei (η. 21) conceptis verbis affirmat « Saccrdo- omnes quippe in eo conveniunt, ut Episcopi « tium cx virginum ordine praecipue constare, eligantur coelibcs (3). « aut si minus.... ex his qui a suis uxoribus Longe aliter accidit quoad presbyteros alios­ « continent, aut secundum unas nuptias in vique clericos; etenim quae erat tempore Epi« duitate versantur ». Principio etenim, prout phanii inobservantia scu laxa alicuius Ecclesiae loquitur Hieronymus (1) « quia rudis cx gen­ particularis consuetudo, ita tractu temporis tibus constituebatur Ecclesia » ad sacerdotium radices agere ac propagari cepit, ut tandem aliqui etiam assumebantur qui iam matrimonio totam pene orientalem Ecclesiam pervaserit; iuncti fuerant, scd vel in viduitate continentes et invalescente consuetudine, quod tantum Can­ vel vitam ita degebant quasi uxoies non ha­ toribus Lectoribusque permissum erat, etiam berent. Unde idem Epiphanius (haeresi 59) di­ presbyteris tributum fuit aliisque clericis in sa­ serte fatetur quemadmodum < Sancta Dei praecris constitutis, ut nimirum cum uxoribus, « dicatio in diaconum, presbyterum, Episco- quas ante sacram ordinationem duxerant, con­ « pum et hypodiaconum non suscipit unius suescerent. Quinimo eo usque in aliqua pro­ « uxoris virum liberos adhuc gignentem, sed vincia orientali se protulit laxioris disciplinae < cum qui se ab unica continuit, aut in viduiaestus, ut nonnulli etiam post sacrorum Ordi­ num susceptionem matrimonium attentare prae­ < tate vixit, maxime ubi sinceri sunt canones sumpserint; quod tamen utroque iure, eccle­ « ecclesiastici ». Neque contraria alicuius eccle­ siae particularis consuetudo seu inobservantia siastico videlicet ac caesareo, et quidem ante trullanos canones, severe ac sub gravissimis quidquam obstat, dum sermo instituitur de disci­ poenis improbatum prohibitumque fuit, ut vel plina Ecclesiae orientalis; etenim apposite idem ipsae lustiniani leges luculenter ostendunt. Ete­ Epiphanius prosequitur pliuhonn miicriac ct iorraic ia Bapmmo. S. C. DE PROP. FIDE An.C,i8$B esaminare nun già le tcoric ed i rituali dcgli abissini, che si suppongono normali e suffi­ cienti, ma piuttosto la prutica nei fatti c casi singulari, Elia dovra esaminare nel miglior modo chc le verra consentito lutte le circostanze, che uccompagnarono la collatione dei battesimo riccvuto nell’ercsia o scisma, dovrà esaminare lu stesso convertendo c le altrc persone, le quali per ragione di ministcro, di attinenza, di luogo, di tempo possano somministrarc notizic sui modo con cui fu confcrito il Batte­ simo. Quante volte se ne abbia per risultato un giudizio c critcrio fonduto e prudente (come insegnuno provati autori) che la materia e la forma sieno state distintamente c complctamente applicate una dopo Taltra, allora si dovrl amministrare il Battesimo sub conditione. In pari tempo, sub conditione si dovranno conferirc gli altri sagramenti della Confermazione c dellOrdine a coloro che li avessero riccvuti in seguito di un battesimo si fattamente dubbio cd invalido. Sarebbc poi opportuna cosa tenere apposito registro di cotali atti e persone. In fine onde non abbiansi a destare negli scisma­ tici lamenti, discordie, e forse anche persccuzioni contro i cattolici, con grave danno della mis­ sione, siccome sventuratamente c avvenuto nei passati secoli, la S. Congregazione raccomanda a V. S. Ia maggiorc circospezionc nelle inda­ gini da praticarsi, e che il tutto si cseguisca, con prudenziale segreto da estendersi ai mis­ sionari, cd a quelli chc dovranno prendere parte in simili atti. 1160 De parochorum Litt. enCVCl. PÜ PP. IX. ? Mail ΐ8$8. plicandi Minim (AD OMSKS pto populo. EPISCOPOS) — AmantlSSimi Redem­ ptoris Nostri Christi lesu Unigeniti Filii Dei tanta fuit erga homines benignitas et cari­ tas, ut, veluti optime nostis, Venerabiles Fra­ tres, humana indutus natura non solum sae­ vissimos pro nostra salute cruciatus, atrocissimamque crucis mortem perpeti, verum etiam in augustissimo sui corporis, sanguinisque Sa­ cramento nobiscum semper morari, ac nos per­ amanter pascere et nutrire voluerit, quo ipse in caelum rediens ad dexteram Patris nos et sui numinis praesentia, et tutissimo spiritualis vitae praesidio communiret. Neque contentus nos tam insigni, ac plane divina dilexisse ca­ ritate, beneficia beneficiis cumulans, suique in nos amoris divitias profundens effecit, ut probe intelligcremus, quod cum dilexissct suos in finem dilexit eos. Namque sc aeternum Sacerdotem esse declarans secundum ordinem Melchisedcch, suum in catholica Ecclesia sacerdotium per­ petuo instituit, ct illud idem Sacrificium, quod (1) S. Gregor. M. Dialog, lib. 4, cap. 58. (2) Malach. cap. 1. An. C. i8$3 ipse ad universum humanum genus a peccati iugo, ac daemonis captivitate vindicandum et redimendum in ara Crucis, pretiosissimo suo sanguine effuso, semel peregit, pacificans sive quae in caelis sunt, sive quae in terra, usque ad consummationem sacculi permanere decrevit, et quotidie fieri, ac renovari iussit per sa­ cerdotum ministerium, sula offerendi ratione diversa, ut salutares uberrimique suae passionis Mi·fructus in homines semper redundarent. Siqui­ SicrotancTi κι cn ficu ex­ dem in incruento Missae sacrificio, quod con­ cellente! ct uttliUi. spicuo sacerdotum ministerio peragitur, illa ipsa vivifica litatur victima, quae Deo Patri nos recon­ ciliavit, quaeque omnem merendi, placandi, im­ petrandi ac satisfaciendi vim habena « illam no­ bis mortem Unigeniti per mysterium reparat, qui licet resurgens a mortuis iam non moritur, et mors ei ultra non dominabitur, tamen in semetipso immortaliter atque incorruptibiliter vivens pro nobis iterum in hoc mysterio sacrae oblatio­ nis immolatur» (t). Atque haec est munda illa oblatio, quam nulla offerentium indignitas ac ma­ litia inquinare unquam potest, et quam Dominus per Malachiam nomini suo, quod magnum fu­ turum esset in gentibus, a solis ortu usque ad occasum in omni loco mundam offerendam esse praedixit (a). Quae quidem oblatio ineffabili prorsus fructuum ubertate redundans praesen­ tem aeque ac futuram vitam complectitur. Ea enim oblatione placatus Deus gratiam, donum­ que poenitentiae concedens, crimina et peccata etiam ingentia dimittit, ac licet peccatis nostris graviter offensus, ab ira ad misericordiam, a iustae animadversionis severitate ad clementiam traducitur; ca temporalium poenarum reatus ct obligatio dissolvitur; ea defunctorum in Chri­ sto animae nondum ad plenum purgatae su­ blevantur; ea obtinentur quoque temporaria bona, si tamen potioribus non officiant: ca Sanctis, et in primis Immaculatae Sanctissimacque Dei Genitrici Virgini Mariae eximius quidam honor, cultusque conciliatur. Quocirca ex Apostolorum traditione divinum Missae sa­ crificium offerimus « pro communi Ecclesiarum pace, pro recta mundi compositione, pro im­ peratoribus, militibus, sociis, pro iis, qui in­ firmitatibus laborant, qui afflictionibus pre­ muntur, et universim pru omnibus, qui opis indigent, ct pro defunctis in purgatorio degen­ tibus, maximum hoc credentes adiumentum illis animabus fore, pro quibus oratio defertur, dum sancta et perquam tremenda coram iacet victima (3). Cum igitur nihil sit maius, nihil salutarius, nihil sanctius, nihil divinius incruento .Missae sacrificio, quo idem corpus, idem sanguis, idem Deus ct Dominus Noster lesus Christus Deo pro omnium salute in altari per sacerdotes of(j) S. Cyril. Hicrosol. Catcchcs. sacra Liturg. k 63ι Mystag. 5 de An. C t8j8 63j COLLECTANEA fertur, et immolatur, iccirco Sancta mater Ec­ clesia tanto divini sui Sponsi ditata thesauro nunquam destitit omnem curam, operum, di­ ligentiamque in id conferre, ut tam tremendum mysterium a saccrdotibu>, quanta maxima fieri posset, interiore cordis munditia ac puritate perageretur, debitoque sacrarum caeremonia­ rum, ac rituum apparatu, cultuque celebrare­ tur, ut ipsius mysterii magnitudo ct maiestas vel externa quoque specie magis eluceat, ct h leles ad rerum divinarum, quae in tam ad­ mirabili ac venerando Sacrificio occultae con­ tinentur, contemplationem excitentur. Ac pari sollicitudine, studioque ipsa pientissima Mater nunquam cessavit suos fideles filios commo­ nere, hortari, ct inflammare, ut ea, qua oportet, pietate, veneratione ac devotione ad hoc divi­ num Sacrificium frequentissime convenirent, praecipiens, ut eidem omnibus dc praecepto festis diebus ipsi intéresse omnino deberent, animis ad illud, oculisquc religiosissime intenti, quo divinam exinde misericordiam, omniumque bo­ norum copiam >ibi felicissime camparare posDe îiebn.qui- 5Cnl< |am vero cum omnis pontifex ex hominibat pero ", , . • am «p;. 1 arc bus assumptus, pro hominibus constituatur in gf > j< j·^ ^UflC wn( aj Deum, ut offerat dona ct sacrificia pro peccatis, tum pro egregia vestra sapientia apprime cognoscitis, Venerabiles Fra­ tres, sacrosanctum Missae sacrificium ab ani­ marum pastoribus esse applicandum pro po­ pulo eorum curae commisso, ct huiusmodi obligationem cx divino praecepto descendere iuxta Concilii Tridentini doctrinam, cum idem Concilium disertissimis, gravissimisque verbis edoceat < praecepto divino mandatum esse omni­ bus, quibus animarum cura commissa est, oves suas agnoscere, pro his sacrificium offerre > (1). Notissimae quoque Vobis sunt felicis recorda­ tionis Benedicti XIV Decessoris Nostri Litterae die 19 Augusti anni 1744 datae, quibus dc hac obligatione copiose sapienterque loquens, ac Tridentinorum Patrum mentem uberius ex­ plicari» ct confirmans, ad omnes controversias, quaestiones dubitationesque amovendas, clare aperteque declaravit ct constituit, parochos, aliosque omnes animarum curam actu haben­ tes debere Missae sacrificium pro populo sibi concredito peragere omnibus Dominicis aliisque dc praecepto festis diebus, ct illis etiam, qui­ bus ipse in nonnullis dioecesibus, dierum de praecepto festorum numerum imminuens, per­ miserat pupulis in servilia opera incumbere, sed caverat tamen, ut ipsi populi obligetioni de Sacro audiendo satisfacere deberent (2). Non mediocri certe iucunditatc perfundimur, Vene­ rabiles Fratres, cum ex relationibus, quas dc vestrarum dioecesium statu cum summa vestri (Q Conal Trid Sets. 2), cap. t De Reformat. (2) Bened XIV L it. Encycl. «Cum semper obhus » Die 19 Augusti 1744. nominis laude, ac pari animi Nostri gaudio ad Nos, ct hanc Apostolicam Sedem veluti olficii vestri ratio postulat, mittendas curatis, agno­ scamus, animarum curatores huiusmodi sui muneris obligationem diligenter implere Domi­ nicis ct aliis, qui adhuc cx praecepto servantur, diebus, quibus Missae sacrificium pro populo sibi tradito celebrare haud omittunt. Sed mi­ nime ignoramus, pluribus in locis id a paro­ chis iamdiu praetermitti solere aliis illis diebus, qui antea veluti festi dc praecepto erant co­ lendi iuxta Constitutionem felicis memoriae Urbani VIII Decessoris pariter Nostri (3), et quibus haec Apostolica Sedes annuens variis Sacrorum /Vntistitum postulationibus, ac prae oculis habens causas, rationesque ab ipsis ex­ positas, dum imminuit festos de praecepto dies, non solum permisit, ut populi servilibus ope­ ribus vacare possent, verum etiam induisit, ut ipsi ab obligatione audiendi Sacrum essent exempti. Ubi enim haec benigna Sanctae Sedis Indulta in lucem prodierunt, statim plurium regionum parochi existimantes, se hisce diebus ita reductis solutos esse ab obligatione pera­ gendi Sacrum pro populo, obligationem ipsam implere plane neglexerunt. Hinc porro invaluit consuetudo, ut earumdem regionum parochi commemoratis diebus sacrosanctum Missae sa­ crificium pro populo applicare cessaverint, nec defuere qui ciusmodi consuetudinem tueri ac defendere non dubitarunt. Nos igitur de spirituali universi Dominici gregis Nobis divinitus commissi bono vel ma­ xime solliciti, ac non parum dolentes, cx hu­ iusmodi praetermissione fideles illorum locorum populos maximis spiritualibus fructibus privari, tanti momenti negotio occurrere statuimus, cum praesertim noscamus, hanc Apostolicam Sedem docuisse parochos diebus festis etiam reductis debere Sacrum pro populo celebrare. Et sane quamvis Romani Pontifices Decessores Nostri enixis Sacrorum Antistitum petitionibus, ac variis pluribusque fidelium populorum indi­ gentiis, ct gravibus rerum temporum ac locorum rationibus permoti festos de praecepto dies im­ minuendos censuerint, ac simul benigne con­ cesserint, ut populi hisce diebus servilia opera libere exercerent, quin Sacrum audire deberent, tamen iidem Praedecessores Nostri in hisce in­ duitis tribuendis integram inviolatamquc legem esse voluerunt, ut scilicet praedictis diebus nihil in Ecclesiis unquam innovaretur quoad con­ suetum divinorum officiorum ordinem ct ritum, utque omnia eo -prorsus modo peragerentur quo antea peragi solebant, cum enunciata Ur­ bani VIII Constitutio plene vigeret, qua festi de praecepto dies servandi fuerant praescripti. (j) Urban. VIII Constit. «Universa per orbem » Idib. Scptembr. 1642. An. C. 1858 An. C. 633 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1858 Ex quo parochi vcl facile intclligerc poterant, strant. Dum autem haec statuimus, ct indulgese illis diebus minime expeditos esse ab obli­ mus, in eam profecto spem erigimur fore, Vene­ gatione applicandi pro populo Missam, quae rabiles Fratres, ut parochi maiore usque anima­ potissima ritus pars est, animo praesertim re­ rum studio ct amore incensi huic obligationi putantes Pontificia Rescripta eo plane, quem applicandi Missam pro populo diligentissime prae se ferunt, sensu esse omnino accipienda, ac religiosissime satisfacere gloricntur serio con­ ct illa strictissimae esse interpretationis. Acce­ siderantes uberrimam caelestium praesertim mu­ dit etiam, ut haec Sancta Sedes in plurimis nerum ac bonorum copiam, quae ex hac in­ peculiaribus casibus dc huiusmodi parochorum cruenti divinique Sacrificii applicatione in Chri­ onere consulta haud omiserit per suas praeser­ stianam plebem eorum curae commissam abunde tim Congregationes sive Concilii, sive Fidei redundat. Cum vero Nos minime lateat, pecuPropagandae, sive Sacrorum Rituum, sive etiam liares casus contingere posse, in quibus pro nem Mt»ue pro per Sacram Poenitentiariam saepissime respon­ re ac tempore aliqua huius obligationis remissio p0pul0, dere ct edicere, parochos eidem oneri esse ob­ parochis sit tribuenda, sciatis velimus, ab omni­ noxios applicandi pro populo Missam illis etiam bus Nostram Concilii Congregationem unice diebus, qui de festorum cx praecepto dierum esse adeundam ad huiusmodi obtinenda indulta, numero fuerant sublati. illis dumtaxat exceptis, qui a Nostra Congre­ Itaque rebus omnibus maturo examine per­ gatione Fidei propagandae praeposita pendent, pensis, atque in consilium adhibitis nonnullis cum opportunas utrique Congregationi contu­ Venerabilibus Fratribus Nostris S. R. E. Car­ lerimus facultates. dinalibus Congregationis Tridentinis Decretis Nihil plane dubitamus, Venerabiles Fratres, Adhortatio, tuendis, interpretandisque praepositae, hanc Vo­ quin pro eximia vestra episcopali sollicitudine bis, Venerabiles Fratres, Encyclicam Epistolam omnibus ct singulis vestrarum dioecesium pa­ scribendam esse censuimus, ut certam et con­ rochis, nulla interposita mora, sedulo mani­ stantem normam legemque constituamus ab festare velitis quae in hisce Nostris Litteris de omnibus parochis sedulo diligenterque obser­ eorum obligatione applicandi pro populo sibi vandam. Quamobrem hisce Litteris declaramus, commisso sacrosanctum Missae sacrificium su­ statuimus atque decernimus, parochos aliosque prema Nostra auctoritate confirmamus, ac de­ omnes animarum curam actu gerentes sacro­ nuo constituimus, volumus, praecipimus, et sanctum Missae sacrificium pro populo sibi mandamus. Ac persuasissimum quoque Nobis commisso celebrare, ct applicare debere tum est, Vos maximam adhibituros esse vigilantiam, omnibus Dominicis, aliisque diebus, qui ex ut animarum curatores hanc etiam sui muneris praecepto adhuc servantur, tum illis etiam, partem diligenter impicant, ac studiose obser­ qui ex huius Apostolicac Sedis indulgentia ex vent quae a Nobis in hisce Litteris statuta at­ dierum de praecepto festorum numero sublati que sancita sunt. Optamus autem ut harum ac translati sunt, quemadmodum ipsi animarum Litterarum exemplar in tabulario episcopalis curatores debebant, dum memorata Urbani VIII cuiusque vestrum curiae perpetuo asservetur. Constitutio in pleno suo robore vigebat, ante­ Cum autem, Venerabiles Fratres, probe no­ quam festivi dc praecepto dies imminuerentur, ct scatis, sacrosancto Missae sacrificio magnam transferrentur. Quod vero attinet ad festos trans­ fidelis populi contineri eruditionem, ne inter­ latos dies id unum excipimus, ut scilicet quando mittatis unquam parochos praesertim, aliosque una cum solemnitate divinum officium trans­ divini verbi praecones et eos quibus deman­ latum fuerit in Dominicum diem, una tantum datum est munus erudiendi Christianum popu­ Missa pro populo sit a parochis applicanda, lum, monere, hortari, ut fidelibus populis tam quandoquidem Missa, quae praecipua divini sancti tamque admirabilis Sacrificii necessita­ officii pars est, una simul cum ipso officio tem, praestantiam, magnitudinem, finem, fru­ translata existimari debet. ctus studiosissime et accuratissime exponant, Nunc vero paterni animi Nostri caritate illo­ explicent, ac simul fideles ipsos excitent, in­ rum parochorum tranquillitati prospicere vo­ flamment, quo eidem Sacrificio ea qua par est lentes, qui ob assertam consuetudinem memo­ fide, religione ac pietate frequentissime inter­ rati* diebus Missam pro populo applicare omi­ sint, ut divinam misericordiam, et omne, quo serunt, eosdem parochos ab omnibus quibusque indigent, beneficiorum genus sibi comparare praeteritis omissionibus Auctoritate Nostra Apo­ queant. Neque desinatis, omnem operam ct in­ stolica plenissime absolvimus. Et quoniam non dustriam impendere, ut vestrarum dioecesium desunt animarum curatores, qui peculiare ali­ sacerdotes ea morum integritate, gravitate, eaque quod reductionis, uti dicunt, indultum ab hac totius vitae innocentia, sanctitate emineant, quae Apostolica Sede obtinuere, concedimus, ut ipsi illos omnino decet, quibus unis datum est di­ huiuscc indulti beneficio perfrui pergant iuxta vinam consecrare Hostiam, ac tam sanctum, tamen conditiones in induito expressas, ct do­ tamque tremendum perficere Sacrificium. Quo­ nec parochorum officium exercuerint in paroe­ circa omnes sanctissimo sacerdotio initiatos ciis, quas in praesentiarum regunt at admini- etiam atque etiam monete, urgete, ut serio meColtectaxea 5. C. de Prop. Eide. Vo/. /. 80 An. C. ι8$8 COLLECTANEA 634 ditantes ministerium quod acceperunt in Do­ mino, illud impleant, et continenter memores dignitatis, ac caelestis potestatis qua praediti sunt, virtutum omnium splendore, ac salutaris doctrinae laude refulgeant, summaque animi contentione in divinum cultum, divinasque res et animarum salutem incumbant, ac seipsos hostiam vivam et sanctam Domino exhibentes, ct mortificationem Icsu in suo corpore semper circumferentes puris manibus, ct mundo corde placationis Hostiam rite offerant Deo pro sua ac totius mundi salute. Denique etc. 1161 Gm vota-im. S. C. SUper Statu ReguL 12 [unii 1858. *-r»Virmtenus provinciae pagum circiter 20 leucis di- monio m gent.· stantem petiit, inibique iuxta morem suae tri- ll,a,e con!rK,°· bus cum puella gentili undecim aut duodecim annos nata matrimonium contraxit. At, licet dicta puella apud maritum maneret, priusquam illa fuerit iuxta regionis existimationem nubilis, supradictUb gentilis, propter causam nobis igno­ tam, suam uxorem coram magnatibus tribus « ac tliam suo Ordini », si ita pro eorum libito existi­ maverint, et subrogata sunt alia verba, nempe « non tamen suo Ordini ». S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1Η5Λ dimisit, suum natalem pagum repetiit, et post reditum suum in pago vicino, commercium vitae habens cum christianis, Baptismum rece­ pit, dc matrimonio supra relato nihil dicens. Anno post Baptismi receptionem secundo, ille cum puella Christiana matrimonium contraxit, sed nihil dixit dc matrimonio in gentilitate con­ tracto, neque interpellationem fecit. lamiam tres liberos nunc habet ex muliere Christiana. Anno autem praeterito puella, quam ipse in matrimonium duxit quando erat gentilis, Ba­ ptismum recepit ct nunc cum Christiano vult nubere. Sed missionarius, in investigatione quam ante matrimonium fecit, primum coniugium in gentilitate ab ea, ut supra, contra­ ctum fuisse detegit, ct cx cis quae sive ex in­ vestigatione memorata dicta fuerunt, sive cx inquisitione facta apud neophyti parentes, ad nostram notitiam pervenit agendi ratio illius supra memorata ; nihil vero ei diximus de va­ liditate aut invaliditate secundi matrimonii ut illius bona fides non tollatur. Interea permissio nubendi puellae recenter baptizatae denegata fuit usquedum responsum habeamus. Cum res ita sint, quaero: 1. Quid sentiendum est de matrimonio dicti hominis cum puella Christiana absque interpellatione ct dispensatione contra­ cto, ct quid nunc agendum ? — 2. Quid fa­ ciendum ut puella recenter baptizata licite ct valide cum homine christiano alio contrahere possit ? R. Ex deductis subsistere primum matri­ monium ; idcoquc R. P. D. Vicarius Ap. orator curet, prudentiori modo quo fieri potest, par­ tes ad se vocare ad deducenda sua iura et, si nihil in contrarium repcrcrit, redire obliget ad primum coniugium. Insuper idem Vicarius Ap. suos missionarios hortetur ut opportune instruantur sive cathecumcni, sive neophyti, de obligatione quam habent interpellandi coniugcm in infidelitate relictum, antequam ad alia vota transeant, neque ad illa ineunda admittantur nisi propriam libertatem prius comprobaverint. 1163 be quodam con­ tractu cmptinni* et venditioni^. S. C. S. Officii j Aug. t8gS — Honan — Contractus honancnsis sic instituitur. Petrus indigens pecunia adhibet mediatores ut agrum suum vcl domum consignet ct tradat Paulo in usum ct etiam dominium aequivalenter trans­ latum» mediante pretio summae sufficientis, factis ct scriptis conditionibus quod post 1res annos, ut ordinarie scribitur, Petrus habiturus sit facultatem recuperandi agrum suum vel domum, si velit ; quod si, illo trium annorum spatio transacto, non repraesentet sapccas in pretium receptas, ut verbis sinicis utar, Paulus semper et pro semper retineat usquedum sapecac venerint. Aliquando contractus ille aliis verbis sed eodem sensu conscribitur; sed quo­ 635 modocumque scribatur, idem est in praxi, pro­ pter legem ct consuetudinem sine exceptione. Notandum, ut scribit Ligorius, quando agitur de talibus contractibus, non curandum esse de nomine, sed de illorum natura; parvi ergo refert quod contractus noster forte a quodam oppignerationis vocatus fuerit propter Synodum Sutchuen provinciae, probe enim inspecta cius natura, rationem census et venditionis cum pacto redimendi evidenter habet. Duo enim puncta capitalia et essentiam cius constituentia mihi certissime existcre constat, sive vi et te­ nore contractus, sive ex lege, consuetudine, et praxi uniformi, conscientiaque publica. Punctum primum. — Ager vel domus ita transit in manus, dicamque, dominium acquivalcns dominio quod acquiritur vi contractus ct venditionis cum pacto reemendi, ut omnia pericula et onera rei in sc sumat. Paulus enim debebit postea solvere tributa tam ordinaria quam extraordinaria, repartitiones necessarias facere iuxta conditiones iustas ct consuetudine determinatas, et, si ager vel domus pereunt sive alluvione, sive inundationibus, terrae mo­ tibus, vel incendiis tam frequentibus, aut oc­ cupentur ab inimicis, ut nunc quotidie fit a rebellibus, tunc pereunt pro Paulo, qui suam pecuniam nullo modo recuperare potest. Hoc est tam clarum atque certum ut, dato casu, sinenses nec cogitant quidem de pecunia re­ petenda, nec possent quidem legalitcr coram tribunali. — De contractu hoc honanensi dicen­ dum omnino restat quod Beatus Ligorius scri­ bit in sua Theologia, lib. 3, tract. V, n. 8q.3 De contractibus: « Gratis autem asseritur hoc esse mutuum virtuale, cum hic contractus omnino differat a mutuo, [n mutuo enim, si perit res oppignerata, mutuatario perit; hic autem, si perit res censuata, censitori perit ». Et auctor hic remittit ad num. 813, ubi agi­ tur de venditione cum pacto retrovendendi. Secundum punctum. —Cum ille contractus sit in favorem Petri vel venditoris, sequitur, ct est, summam seu pretium receptum a Paulo censeri ct revera esse alienatam, ita ut nun­ quam repeti possit ab ipso, neque ad hoc illi datur actio in tribunalibus. Unde fit ut multae familiae tales possideant terras a 60, 100, 200 etc. annis quas aliquando postea prae pau­ pertate, ut sibi parent ad manducandum, aliis cedere cogantur pro medietate tantum pretii primitivi ab ipsis dati : quod quidem non sic facerent, si possent cogere Petrum ipsum pe­ cuniae duplo maioris receptorem ad restituen­ dum, sicut fit in mutuo. Interim Petrus, dives effectus, ad libitum censurât vel emit alias terras fertiliores, primis derelictis, ad quas recuperandas equidem ius habet, sed non vo­ luntatem. Unde iterum de isto nostro con­ tractu scripta fuerunt verba ista B. Ligorii, lib. 3, tract. V, n. 840 De contractibus : < Nec An, C. t8$8 Afi.C. ιβ)Λ 636 COLLECTANEA valet dicere huiusmodi contractum esse quoddam mutuum virtuale, nam in mutuo cogitur mutuatarius reddere eamdem sortem, sed in censu (tang) capitale fit demortuum et tantum reddi potest ad arbitrium venditoris ». Uno verbo, quidquid B. Ligorius ipse, cr Bouvier, ct alii theologi dicunt de contractu venditionis cum pacto rcemendi, ct dc censu, verum omnino est de nostro contractu. Quod autem in provincia Sutchuen, unde casus fuit expositus S. C., contractus, dc quo agitur in Synodo et Theologia D. Perochcau, non istituatur eodem modo quo in Honan, ra­ tiones dubitandi sunt: i. Quod contractus ille ut simplex mutuum usurarium vcl antichresis praesentetur, noster autem omnino rationem habet census ct venditionis cum pacto reemen­ di. 2. Quod antea alio modo iudicabatur ab aliis missionariis in illa provincia, ut scitur ex verbis Synodi, in qua asseritur Episcopum Agalhopolitanum contra praxim antiquam pri­ mum fuisse qui hanc ut vetustatem erroris con­ siderans, usurarium esse pronuntiavit contra­ ctum Sutchuen. 3. Quod cx expositione illius contractus, ut instituitur in theologia Perochcau, De contractibus, satis clarum apparet omnino diîfcrre a contractu in provincia Honan usitato. Sic enim exponit: Oppigneratio, ut apud Sinas obtinet, est contractus quo quis fundum vel domum alterius in pignus accipit, tradita do­ mino pecuniae summa maiori vel minori fundi vel domus utilitate, sub ea conditione ut, ex­ pleto oppignerationis tempore, rei dominus restituat mutuatori integram pecuniam quam ab eo accepit, mutuator vero reddat rem op­ pigneratam sibique retineat fundi fructus in­ tegros quos durante contractu percepit, etiamsi valor superet industriam et expensas quas pertulit in excolendo fundo. His supponitur, expleto oppignerationis tempore, dominum rei restituere debere mutuatori integram summam ; sed quid intelligitur per illa verba expleto op­ pignerationis tempore? Agiturne de illo spatio usitato trium annorum, ut superius diximus, antequam Petrus possit recuperare fundum suum vcl domum? Supponiturne hic Paulum, post illud spatium determinatum, posse repe­ tere suam pecuniam sicut in mutuo? Atqui hoc ccrtc falsum esset, nam conditio illa non est nisi in favorem Petri, qui tunc potest re­ cuperare, vel iccmcre rem suam; sed Paulus ncc tunc ncc in perpetuum poterit repetere summam suam, nisi quando placuerit Petro, et interim nullum aliud ius habet, nisi patien­ ter cxpectandi beneplacitum Petri vel haere­ dum cius. Quod si in expositione Theologiae I). Ptrocheau dicatur interim sustinere omnia onera ct solvere tributa esse adhuc partem officii Petri, dum alter habet solum commoda, falsum hoc est in nostro contractu Honan; one­ ra publica vel tributa non remanent pro Petro, An. C. i8j8 nam illa omnia sustinet Paulus, ct solvit tri­ buta tam ordinaria quam extraordinaria. R. Contractum emptionis ct venditionis, prout exponitur, esse licitum, dummodo inter datum ct acceptum servetur aequitas iuxta re­ gulas a doctoribus traditas. Praeterea ipsi Vi­ cario Ap. Honanensi iniungatur, ut, data oc­ casione, condoceat fideles S. Sedem olim pro­ hibuisse scu illicitum declarasse contractum oppignerationis nuncupatum, primitus a Vica­ rio Ap. anno 1779 expositum (ct huiusmodi prohibitionem a Patribus Synodi Sutchuen in eorum Synodum relatam fuisse), prout eidem S. Sedi exhibitus fuerat, qui in circumstantiis substantialibus erat omnino diversus. 1164 S. C. super statu Regul. 6 Aug. 1858 — 1. An Professi votorum simplicium, quae professioni votorum solemnium iuxta litteras encyclicas dici 19 Martii 1857 praemitti de­ bent, teneantur ad officium divinum? 2. An teneantur ad observantiam Regulae Ordinis prout soiemniter Professi? SSihus in audientia habita ab infrascripto Secretario S. Congreg. super statu Regularium die 6 Augusti i858 respondendum mandavit, nempe: — Ad 1. Non teneri ad privata mrecitationem divini Officii: debere tamen choro in­ téresse ut soiemniter Professi. — Ad 2. Affir­ mative, firma declaratione iam data quoad vo­ tum paupertatis. Circa ca ad qaie tenentur reguli· rc» profcMi »o torum «impii· dum. II65 S. R. C. 14 Aug. 1858 — Granatbn. — Utrum in toto Orbe catholico sit praeceptiva commemoratio pro Summo Pontifice regnante in omnibus Missis cantatis et lectis in die an­ niversaria tam creationis quam coronationis eiusdem. — R. Affirmative. he commemo­ ratione Summi Pontifici* io 1166 S. R. C. 14 Aug. i858 Γαχκ. Occidbnt. — 1. Diaconus, qui cx mandato sui Vicarii ad infirmo» dcApostolici defert sacrum Viaticum infirmis, iercnte’ potest nc facere aspersionem aquae benedictae, dicere: Misereatur etc. Indulgentiam etc., si­ gnare infirmum vcl semetipsum, dicere: Do­ minus vobiscum cum oratione, ct benedicere cum Sanctissimo Sacramento infirmum ct as­ sistentes ? 2. Si idem Diaconus ex pari mandato precans pro defuncto dicat Vesperas aut Laudes vcl preces cxcquiarum in Rituali, debebit nc eas cantare ? Debebit nc legere Non intres, can­ tare Libera, ct circumiens feretrum poterit nc corpus aspergere aqua benedicta et incensare, ac benedicere sepulcrum et dicere alias preces, exceptis excipiendis, iuxta Rituales praesertim si faciat has privatim in domibus privatis? S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1858 De additionibu« in Litanli·. 3. In Litaniis omnium Sanctorum post ver­ sum : Sancte R iphaei, si addatur distincta in­ vocatio novem Chorum Angelorum vcl invo­ catio unius vcl plurium Sanctorum pro devo­ tione cuiuscumque, amittuntur nc omnes In­ dulgentiae a Summis Pontificibus concessae in recitando Litanias? Si respondeatur affirmative, Episcopus orator implorat ab eadem S. Sede, ut easdem Indulgentias sibi iterum concedere dignetur. R. Ad i. Deficiente presbytero, cl Vicarii Apostolici concurrente licentia, Affirmative in omnibus. Ad 2. Ut ad primum. Ad 3. Observanda decreta, quae omnem vetant in Litaniis additionem. 1167 are· txnediS. R. C. 14. Aug. 18^8. - Montis Albani.km. i. An possit sacerdos, quum matrimonia ex­ tra Missam celebrantur, sicut in ecclesiis civi­ tatum Montis Albani dioecesis frequenter eve­ nit, sponsis benedictionem impertiri, ct oratio­ nes recitare quae in Missali in Missa pro sponso ct sponsa habentur, quaeque dicendae sunt tum post Pater noster, tum ante Placeat, quando non agitur de nuptiis, in quibus est deneganda supradicta benedictio. Et, quatenus affirmative, an teneatur. 2. Licctne Missam pro sponso ct sponsa ct benedictionem ad diem proxime sequentem vel in aliam multo remotiorem differre, etsi coniuges ante benedictionem sacerdotalem in tem­ plo suscipiendam in eadem domo cohabitent? 3. Utrum prohibitio nuptiarum tempore Adventus ct Quadragesimae intelligi tantum debeat de Missa pro sponsis, ac dc precibus pro nubentium benedictione in Missali positis; an ipsum etiam attingat matrimonium, quod cum solis celebratur caeremoniis, et precibus quae in Rituali re periuntur. 4. An facta per Episcopum licentia con­ trahendi matrimonium temporibus a S. Conci­ lio Tridentino vetitis, censeatur etiam permissa benedictio coniugum per preces et orationes in Missa pro sponsis contentas. Et quatenus ne­ gative, an possit Episcopus in casu eam facul­ tatem concedere. R. Ad i. Negative in omnibus. Ad 2. Negative in casu. Ad 3. Affirmative ad primam partem ; ne­ gative ad secundam, dummodo accedat Epi­ scopi venia. Ad 4. Negative in omnibus. 1168 Circa faculta­ tem di»pcntandi cum polygamia converti». S. C. S. Officii 15 Sept. 1858 — KutrGHU — S. Sedes R. D. Vicario Ap. huius Missionis Kouytchcou in Sinis facultatem con­ 637 An. C. 1858 cessit dispensandi cum gentilibus plures uxores habentibus, ut, post conversionem et baptis­ mum, quam maluerint, si ipsa etiam fidelis fiat, retinere possint, nisi prima voluerit con­ verti. Si vero nulla ex his uxoribus Christiana fieri velit, aut pacifice sine Creatoris contumelia cohabitare, Vicarius Ap. potestne, virtute pri­ vilegii ordinarii dispensandi ab imparitate cul­ tus, huic neophyto concedere ut, omnibus uxo­ ribus relictis, aliam paganam ducat' An re­ quiritur S. Sedis specialis facultas ut haec dispensatio concedi valeat ? Quia vero in hac Missione Kuytceu plures huiusmodi dispensatio­ nes sine speciali facultate concessae fuerunt, praedictus Provicarius oraculum S. V. requirit, humiliter petens (si vere requiritur specialis fa­ cultas) : i. Ut S. V. revalidare ct in radice sanare dignetur omnia huiusmodi matrimonia invalida dispensatione iam contracta. — 2. Ut Sanctitati Vestrae placeat hanc specialem facultatem dis­ pensandi cum gentilibus plures uxores habenti­ bus quarum nulla Christiana fieri velit aut pa­ cifice cohabitare, ut post baptismum, omnibus uxoribus relictis, aliam paganam ducant, ad quindennium benigne concedere. R. Vicarium Ap. non potuisse dispensare ab impedimento disparitatis cultus : sed quoad matrimonia iam contracta sileat, ct coniuges relinquantur in bona fide. In reliquis, recurrat in casibus particularibus. 1169 Instr. Secret. Stat, iussu Pii PP. IX ζ ςΛ'ορ. i8$8 (ad omvbs rpiscopos) — Etsi San­ ctissimus Dominus Noster Pius IX Pontifex Maximus gravissimis causis impulsui aliquod immutandum esse censuerit in formula dispen­ sationum, quae ab hac Apostolica Sede con­ ceduntur ad mixta ineunda matrimonia, . . . tamen idem Summus Pontifex dc universi Do­ minici gregis salute, sibi divinitus commissa, vcl maxime sollicitus, pro Apostolici ministerii sui munere non potest non summopere incul­ care omnibus Archiepiscopis, Episcopis, aliisque locorum Ordinariis, ut sanctissima catholicae Ecclesiae de hisce coniugiis documenta integra, ct inviolata religiosissime serventur. Omnes enim norunt, quid ipsa catholica Ecclesia dc huiusmodi catholicos inter ct acatholicos nu­ ptiis constanter senserit, cum illas semper im­ probaverit, ac tamquam illicitas planeque per­ niciosas habuerit, tum ob flagitiosam in divinis communionem, tum ob impendens catholico coniugi perversionis periculum, tum ub pravam sobolis institutionem. Atque huc omnino per­ tinent antiquissimi canones ipsa mixta connubia severe interdicentes, ac recentiorcs Sum­ morum Pontificum sanctiones, dc quibus im­ mortalis memoriae Benedictus XIV loquitur in suis Encyclicis Litteris ad Poloniae Regni Epi- con An. G 63S COLLECTANEA An, C. |80 scopos, atque in celeberrimo opère, quod de , stituit, in harum dispensationum concessione utendam esse formulam illius rescripti, quo o »·. · - bu» Syndic Dioecesana Inscribitur. Hinc porro ever - .r · nit ut haec Apostolica Sedes, ad quam unice etiamsi conditione praedicta de mixtis hisce ’’■•'•P*·* spectat potestas dispensandi super huiusmodi coniugiis extra Ecclesiam, ct absque parochi benediction^, alioquc ecclesiastico ritu celebran­ mistae religionis impedimento, si dc canonum dis haud aperte declarantur, tamen implicite severitate aliquid remittens, mixta haec coniugia quandoque permiserit, id gravibus dumta­ continentur. Ac Sanctitas Sua omnes Archiepiscopos, Episcopos, aliosque locorum Ordina­ xat de causis aegre admodum fecit, ct nonnisi sub expressa semper conditione de praemitten­ rios vehementer in Domino monet, hortatur, et excitat, eisque mandat, ut cum ipsi in po­ dis necessariis, opportunisque cautionibus, ut sterum huius rescripti formula ab hac Sancta scilicet non solum catholicus coniux ab acaSede obtinuerint facultatem dispensandi super ne mistifum nu· (holico perverti non posset, quin imo catholicus impelimcnto mixtae religionis, in eadem fa- p‘,arun1· ipse coniux teneri sc sciret ad acatholicum pro cultatc exsequenda nunquam desistant omni viribus ab errore retrahendum: verum etiam, cura, studioque advigilare, ut sedulo quoque ut universa utriusque sexus proles ex mixtis impleantur conditiones de mixtis hisce matri­ hisce matrimoniis procreanda in sanctitate ca­ moniis extra Ecclesiam, et absque parochi be­ tholicae religionis educari omnino deberet. Quae nedictione, aliuque ecclesiastico ritu celebrandis. quidem cautiones remitti, scu dispensari nun­ quam possunt, cum in ipsa naturali, ac di­ Quod si in aliquibus locis sacrorum Antisti­ tes cognoverint, easdem conditiones impleri vina lege fundentur, quam Ecclesia , ct haec Sancta Sedes sartam tectamque tueri omni stu­ haud posse, quin graviora exinde oriantur da­ mna ac mala, in hoc casu tantum Sanctitas dio contendit, et contra quam sine ullo dubio Sua ad huiusmodi maiora damna ac mala vi­ gravissime peccant, qui promiscuis hisce nuptiis tanda, prudenti eorumdem sacrorum Antistitum temere contrahendis, sc ac prolem exinde su­ arbitrio committit, ut ipsi, salvis firmisque scipiendam perversionis periculo committunt. Insuper in tribuendis huiusmodi dispensationi­ semper, ac perdiligenter servatis cautionibus dc perversionis periculo amovendo a coniuge ca­ bus, praeter cnunciatus cautiones, quae praemitti tholico, de conversione acatholici coniugis ab semper debent, et super quibus dispensari ullo modo nunquam potest, adicctae quoque fuere ipso coniuge catholico pro viribus procuranda, conditiones, ut haec mixta coniugia extra Ec­ deque universa utriusque sexus prole in san­ clesiam, ct absque parochi benedictione ulloque ctitate catholicae religionis omnino educanda, iudiccnt quando commemoratae conditiones dc alio ecclesiastico ritu celebrari debeant. Quae contrahendis mixtis hisce nuptiis extra Eccle­ quidem conditiones eo potissimum spectant, ut in catholicorum animis nunquam obliteretur siam, et absque parochi benedictione impleri minime possint, ct quando in promiscuis hisce memoria tum Canonum, qui istiusmodi mixta matrimonia detestantur, tum constantissimi il­ coniugiis ineundis tolerari queat mos adhibendi ritum pro matrimoniis contrahendis in dioelius studii, quo Sancta Mater Ecclesia nunquam destitit filios suos avertere, ac deterrere ab iis­ cesano Rituali legitime praescriptum, exclusa dem mixtis coniugiis in eorum ct futurae pro­ tamen semper Missae celebratione, ac diligen­ tissime perpensis omnibus rerum, locorum, ac lis perniciem contrahendis. Iam vero quod attinet ad praedictas condi­ personarum adiunctis, atque onerata ipsorum tiones, de his nempe mixtis nuptiis extra Ec­ Antistitum conscientia super omnium circum­ clesiam, ct sine parochi benedictione, alioquc stantiarum veritate, ct gravitate. Summopere sacro ritu celebrandis, cum conditiones ipsae autem exoptat Sanctitas Sua ut iidem sacro­ in plunmi> similium dispensationum rescriptis rum Antistites huiusmodi indulgentiam, scu po­ clare aperteque fuerint enunciatae, in aliis vero tius tolerantiam eorum arbitrio et conscientiae permultis rescriptis haud explicite expressae, omnino commissam, maiori, quo fieri potest, quamvis iisdem rescriptis implicite contineren­ silentio ac secreto servent. Cum vero contingere tur, idcirco Sanctissimus Dominus Noster, pro I possit, ut iidem Antistites nondum fuerint exesumma ac singulari sua prudentia, hanc formu­ quuti illa similium dispensationum rescripta, larum varietatem de medio tollendam existi- | quae ipsis ante hanc Instructionem concessa mavit, ac iussit in posterum, unam eamdemque fuere, idcirco ad omnes dubitationes amovendas formulam esse adhibendam ab omnibus Con­ Sanctitas Sua declarandum esse iussit, eosdem gregationibus, per quas haec /kpostolica Sedes Antistites hanc Instructionem sequi debere in dispensationes super hoc mixtae religionis im­ commemoratis exequendis rescriptis. Nihil vero dubitat Sanctissimus Dominus pedimento concedere solet. Itaque, rebus omni­ bus maturo examine perpensis, temporumque Noster, quin omnes sacrorum Antistites ob t itione habita, ct iis consideratis, quae a plu­ spectatam eorum religionem, pietatem, ct pa­ ribus Episcopis exposita fuere, atque in con­ storalis muneris officium pergant tlagrantiori silium adhibiti» nonnullis S. R. E. Cardinali­ usque zelo catholicos sibi concreditos a mixtis bus, idem Sanctissimus Dominus Noster con- hisce coniugiis avertere, cosquc accurate edo- S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1859 cere catholicae Ecclesiae doctrinam, legesque ad eadem coniugia pertinentes, atque eidem Sanctissimo Domino No>tro persuasissimum est, ipsos sacrorum Antistites prae oculis semper habituros Litteras ct Instructiones, quae a suis felicis recordationis Praedecessoribus, ac prae­ sertim a Pio VI (1), Pio VII (2), Pio VIII (3), et Gregorio XVI (q) dc hoc gravissimo sane argu­ mento, maximique momenti negotio ad plures catholici Orbia Episcopos scriptae fuerunt. Haec Amplitudini Tuae erant significanda iussu ipsius Sanctissimi Domini Nostri Pii Papae IX, cui nihil potius, nihil antiquius est, quam ut catholicae Ecclesiae doctrina, ac di­ sciplina ubique illibata custodiatur ac servetur. 1170 Circa wpcrstilto*ani tormen­ torum bellico­ rum ci pl ο* ίοnem S. C. S. Off. j Febr. 1859 — Cambodiab.— In Cambodia officium est Christianorum tor­ menta bellica explodere, sive in bello, sive in caeremoniis civilibus, et arma deferre in aliis solemnitatibus a rege assignatis. Porro in regia quotannis fit caeremonia superstitiosa quam vo­ cant Penharac, id est expulsio diaboli, ct chri­ stiani iubentur ad statutas horas per totam no­ ctem tormenta bellica explodere ad expellendum diabolum. In hac circumstantia quidam infideles vestibus ridiculis induti, et indumentis subsisten­ tes ipsos diabolos repraesentant, ct ad fragorem tormentorum pavorem fingentes huc illuc discur­ runt et tremebundi aufugiunt. Porro, anno prae­ cedenti, christiani acccrsiti a rege ut praedicto officio fungerentur, a missionario aversi sunt nc huius caeremoniae participes fierent ; quo audito, rex inflammatus adstantibus dixit: Ergo nunc sunt duo reges in Cambodia , missionarius et ego ? Istis verbis timore perculsi, dicti fideles ad regiam se contulerunt ad tormenta explodenda ne verberibus caederentur. ·— Quae­ ritur utrum in tali casu christiani possint dicto regis obtemperare, ct tormenta explodere, sal­ tem praemissa protestatione quod talem cae­ remoniam habeant ut vanam, ridiculam et omnino inefficacem ad lepellendum diabolum. R. ( F. n. / p. 610: Ad primum dubium). 1171 Circa S.Srfiac Eucharistiae Jelatioucm. Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 25 Fe­ bruant 1859. — Etsi sancta omnia sancte tra­ ctanda sint, propterca quod ad Deum pertineant qui essentialiter sanctus est, attamen augustissi­ mum Eucharistiae Sacramentum, sicut sacris (t) Epist. ad Archicp. Mcchlinicnscm, Episcopos­ que Belgii: Exequeudo nunc dic ij Iulii 1782. (2) Epist. ad Archicp. Moguntinum Etsi fraterni tatis Tuae die 8 Oct. 180). (3) Epist. ad Archicp. Coloniensem, ct Episcopos Trcvircn., Monastcrien. ct Padcrboncn.: Litteris altero abhinc anno dic 25 Martii 1830. — Instructio ad eosdem Archicp. ct Episc. die 27 Martii 1830. (V. «. Sn). 639 mysteriis omnibus absque ulla comparatione san­ ctitate praeeminet, ita maxima prae caeceris ve­ neratione est pertractandum; nil itaque mirum, si tot Ecclesia diversis temporibus ediderit decreta, quibus SS. Eucharistiae delatio, pro adiunctorum varietate, vel denegaretur omnino, vel ea qua par esset reveientia admitteretur < Vide quae in rem proferuntur ad calcem huius Instruet.), cum nihil antiquius fuerit Ecclesiae Dei quam ut animarum profectum atque aedi­ ficationem debito cum honore divinorum omnium divinissimi mysterii consociaret. Haec porro prae oculis habens Sacram hoc Consilium Christiano Nomini Propagando, cum primum intellexit, in quibusdam.... dioecesibus, consuetudinem seu potius abusum invaluisse, ut sacerdotes SS. Sacramentum a mane usque ad vesperam secum deferrent, ea tantum de causa quod in aliquem forte aegrotum incidere possent, ad Metropolitanos censuit scribendum, tum ut consuetudinem illam ab Ecclesiae praxi omnino abhorrere declararet, tum etiam ut cius exten­ sionem accuratius deprehenderet. Responsa Archiepiscoporum brevi ad Sacram Congr. perve­ nerunt, ex quibus innotuit, multis in locis de abusu illo gravem admirationem exortam esse, cum aliqua in dioecesi ne credibilis quidem videretur. Verum non defuerunt Antistites qui illius existentiam eiusque causas ingenue con­ fessi sunt. Quare Ertiis Patribus Sacri huius Consilii, in generalibus comitiis die a3 Septem­ bris elapsi anni habitis, omnia quae ad hanc rem referebantur exhibita sunt perpendenda, ut quid SS. Sacramenti debitus honor ac venera­ tio postularent, in Domino decerneretur. Omni­ bus igitur maturo examini subiectis, statue­ runt Eminentissimi PP. Litteras encyclicas ad Archiepiscopos atque Episcopos......... dandas esse, quibus constans Ecclesiae rigor circa Eu­ charistiae delationem commemoratur. Voluit insuper S. C. ut sacrorum Antistites excitaren­ tur, quemadmodum praesentium tenore exci­ tantur, ad communem Ecclesiae disciplinam hac in re custodiendam, quantum temporis ac locorum adiuncta, necnon inductarum con­ suetudinum ratio patiantur, ita tamen ut sedu­ lam navent operam ad veros abusus corrigen­ dos atque eliminandas. Quam quidem in rem censucrunt Patres Etîii apprime conferre fre­ quentem celebrationem Sacrificii Missae, qua videlicet sacerdotes facile necessitati occurrere possunt SS. Eucharistiam secum per multos dies retinendi. Quae cum ita sint, hortor A. T. (4) Epist. ad Archiepiscopos ct Episc. Bavariae: iu^iter studio dic 27 Maii 1832. — Instructio ad eosdem dic 12 Septembris 1834. Epist. ad Archicp., ct Episc. Hungariac: Quas vero dic 30 Aprilis 1841. — Instructio dic ?o Apr. 184t. — Instructio ad Archicp. ct Episc. Austriacac Ditionis in foederatis Germaniae partibus die 22 M.iti 184t. An. Q 1859 Ao. C. râ$9 640 COLLECTANEA ut in eum finem rurales aediculas multipli­ candas cures, atque talia edas décréta ex qui­ bus delatio SS. Sacramenti ad urgentes tantum causas, atque ad actuale ministerii sacerdotalis exercitium coarctetur, iniuncta vero presbyteris stricta obligatione semper in hisce casibus San­ ctam Hostiam super pectus deferendi. Denique decreverunt EE. PPM ut de negotio isto gra­ vissimo in provincialibus Conciliis agatur, quo nimirum Episcopi eam in suis dioecesibus com­ munem normam inducere satagant, quam au­ gustissimum Eucharistiae mysterium decere existimaverint. Tandem A. Tuae significare non praetermitto omnia et singula quae superius decreta sunt, SS. D. N. Pio PP. IX... relata fuisse in audientia diei 3 Octobris elapsi anni, atque Apostolica auctoritate confirmata. Notanda: Ex dubiis propositis pro Chri­ stianis siSKssiHUS. — Ad propositum dubium: An sacerdotibus sinensibus liceat in itineribus quae longissima sunt secum deferre Euchari­ stiam, ne ea priventur? Responderunt Non lice­ re qualiriwdtores S. O. die 27 Martii 1665; et Erhi approbarunt dic i5 Aprilis i665. 2. Pro GUBERNATORIBUS NAVIUM LUSITANIAK, qui singulis anni» in Indias orientales navigant, petentibus licentium deferendi Sacramentum Eu­ charistiae, nc nautae ct rectores sine Viatico dece­ dant, lecto memoriali, et auditis votis, SSrtius supradictam petitionem omnino reiccil, ita quod nec in posterum ullo modo dc ca tractetur. — S. C. S. O., dic i3 lulii 1660. 3. Bcnbd. XIV in Const, biter omnigenas PRO INUObIS R80NI SkRVIAE ΚΓ FINITARUM RBGioNUM : /ir ubi (sicuti ibidem legitur) turearum vis praevalet et iniquitas, sacerdos stolam sem­ per habeat coopert im vestibus ; in sacculo seu bursa pyxidem recondat, quam per funiculos colin appensam in sinu reponat, et numquam solus procedat, sed uno saltem fideli, in de­ fectu clerici, associetur. 4. Honorius IU. in cap. Sane, De celebra­ tione Miss., expresse habet de delatione Eucha­ ristiae, quod si in partibus infidelium, ob ne­ cessitatem S. Viatici, permittitur, tamen extra necessitatem permittenda non est, cum hodie ecclesiastici lege absolute prohibitum sit ut oc­ cult'* deferatur. Occulte deferre in itinere, ne­ quit moralitcr fieri absque irreverentia tanti Sa­ cramenti. >. Vkrrigblli De apostolicis Missionibus, tit. 8, p. 136, expendit an liceat in novo Orbe missionariis S. Eucharistiam collo appensam secum in itinere occulte deferre, etc.; ct, quidquid sit dc veteri disciplina, concludit: Hodie, miversalis Ecclesiae consuetudine et plurimo­ (i) Propositis dubiis : An In Missis privatis peru t' p »ss t ministro aperite Mis sale cx invenire Mis »ind ·, ct 6. · An in iisdem Missis privatis; permitti p ss t ministro, si fuerit sacerdos, diaconus, vcl sub- An. C. 1859 rum Conciliorum decretis, prohibitum est de­ ferre occulte SS. Eucharistiam in itinere nisi pro communicando infirmo, ubi esset timor et periculum infidelium, et dummodo ad infirmum non sit nimis longum iter, sed modicum ct unius dici. 6. Thomas a Ibsu De procur. salut, omnium gentium, lib. 7: Non auderem Evangelii mi­ nistros qui in illis regionibus aut aliis infide­ lium provinciis conversantur, si, imminente mortis periculo, secum Viaticum, occulte ta­ men, deferrent, condemnare. 1172 S. R. C. 6 Martii tSsg — Pkkin. Sbpt. — i. In missionibus aut in exercitiis spiritua­ libus, vcl in diebus primae Communionis aut Communionis generalis, vel numerosae, expe­ ditae conservare usum quorumdam missiona­ riorum, tum intra Missam immediate ante Com­ munionem, vel immediate post, praedicandi circa receptionem Panis Eucharistici et gratia­ rum actionis illius receptionis? 2. In Missa sine cantu v. g. diebus festivis aut dominicis, aut quotidie in Missa communi alumnorum, mos invaluit habere duos ministros sive clericos cum superpelliceo, sive laicos cum veste decenti. Rectusne est ille mos vel climinandus ? R. Ad i. Affirmative. Ad 2. Servandum decretum in Molinen. dici 12 Sept. 1857 ^ub. vn. — En decretum: « Utrum tolerandus sit ut mos non geratur de< cretis S. Congregationis duos ministros in < Missa lecta prohibentibus, eo sub praetextu < quod hi ministri non introducantur ratione < dignitatis celebrantis, sed ratione celebritatis « aut frequentioris assistendae, cx gr. si Missa < sit parochialis aut alicuius communitatis. — < R. Servanda esse quidem decreta quoad Missas < scricte privatas; sed quoad Missas parochia« les vel similes diebus solemnioribus, et quoad < Missas quae celebrantur loco solemnis atque < cantatae, occasione realis atque usitatae celc< britatis et solemnitatis, tolerari posse duos < ministros Missae inservientes, servatis ordina< tionibus S. Congregationis in una Tuden. dici < 7 Septembris 1816 ad dubia xi et xu(i). Dc uau praedi­ candi in Mi»m immediate iiU vcl poit fideliam Communionem. Dc duobuim.·· nlstria m MisM sine cantu. 1173 S. C. S. Officii 70 Martii r8$g — Viknn. — Utrum acatholici ratione vinculi consangui­ nitatis, seu matrimonii, inferii licite possint in sepulchro gentilitio familiarum catholicarum. diaconus, ut praeparet Calicem, ct ipsum extergat in fine post ablutionem, sicut in Missa solemni? n S. C. respondit: Ad 5 « Negative; ct serventur rubricaen. _ Ad 6. « Ut ad proximum (antectd.) ». De humanda ■caihoUcb in u> pulchni catholi» eorum. An. C. i8$9 S. C. DE PROP. FIDE 64.1 R. Curent Episcopi totis viribus ut cuncta fiant ad normam sacrorum canonum ; quatenus vero absque scandalo ct periculo id obtineri non possit, tolerari posse (i). An. C. 1859 vum supererit, tunc conversus rebaptizabitur sub conditione. Ast huius negotii indicium cui­ nam committendum? Ad hoc quod tertio loco proponebatur dicendum est: posse Episcopum, 1 regulariter loquendo, in casibus ubi non ur­ 1174 geat necessitas, ct alias iure non definitis, sibi reservare tale indicium ; quin imo quandoque, Qui intcllican· Litt. S. C. S. Off. 6 April. 1859. (ad Ep. ob graviores difficultates, ad S. Sedem tum in lur nomine nae· retia in hccle- IIaklkmks). — Primum dubium circa matri­ quaestionibus de Baptismo, cum in quolibet alio ratione Benedi­ catholicae doctrinae themate recurrendum esse ci XIV. circa monia mixta volvebatur, nimirum an pro in­ mitrirnonia in telligente celebris Declarationis Benedicti XIV iura ipsa decernunt. Ibthndia. pro Hollandia comprehendi possint sub nomine Tertium quaesitum dc baptismo infantium 0· btpuieo . . «it · ... « lufanlibu·4bobhaeretici quinque sequentes classes : 1. Illi qui CICtUr, domi ab obstetricibus aliisque conlato. tutricibus iMcatholice baptizati a pueritia nondum septen- Quoad hoc plura verba congerere supervacacon’410· nali, in hneresi educantur, ac hacresitn profiten­ ncum foret cum a Summo Pont. Bened. XIV tur; — 2. Qui non tam in hacrcsi, quam ab copiosam solidamque pro more eruditionem haereticis educantur, nulla scilicet, vcl vix nulla regulamque practicam expositam reperire pot­ haereticae doctrinae instructione accepta, ct erit A. Tua De Synod, lib. VII. cap, 6 et cultu non frequentato, licet aliquoties partici­ Instit. 8 ac 84. Demum ex pastorali sollicitudine A. T. inbenedictione pato ; — 3. Qui adhuc pueri in manus haere­ ticorum incidentes, haereticae sectae adiungun- quint : < Utrum concedi possit benedictio nu- contractum ma< pria.is privatim extra .Missam, ct praesertim ^ΰβ^ιΓρβτ» tur; — 4. Apostatae ab Ecclesia catholica ad « annuli, quando post contractum matrimo- acathoiica ad t>haereticam sectam transeuntes; — 5. Qui nati . , r.. . z· . . dem convertatur. « mum pars acatholica ad hdem convertitur, ct baptizari ab haereticis, adoleverunt quin ullam solem nem haereseos professionem emiserint, ac < ct utrique contrahentium gratissimum foret vcluri nullius religionis. — Igitur quid sen­ < benedictionem accipere». S. C. respondit: tiendum sciscitatur Episcopus de istorum ma­ « Facta declaratione super validitate matrimo< nii, iuxta decretum superius allatum (2), retrimoniis cum parte catholica initis. Addit vero « mittitur arbitrio Episcopi, et, si fieri potest, beillic praxim vigere partem catholicam non in­ « nedictio illa detur in .Missa ». Ex quibus probe quietandi. — S. Congregatio respondit: ad ef­ fectum matrimonii supranominatos compre­ colligitur hanc benedictionem unice in favorem fidei pietatisque impertiendam esse, minime hendi in laudata Benedicti XIV Declaratione, adeoque acquiescere debet, uti iam sc fecisse cx necessitate aut ex praecepto. Immo declaratio de validitate matrimonii praemittitur ne scan­ affirmat ipseinet Episcopus. An baplir.tti Secundum dubium dc haereticorum bapti­ dali, aut dissidii, aut dubii exoriatur occasio. ab haeretici» dot aub conditione smate cietur*, i. An baptizari ab haereticis Quapropter prudentiae Episcopi committitur bipli/undi. ut, pensitatis lerum adiunctis, hac facultate promiscue sint sub conditione baptizandi ; — 2. An saltem illi quos non constat in parti­ utatur, prout magis ad bonum gregis christiani culari valide baptizatos fuisse. — Ad utrum­ ordinari in Domino indicaverit. que ac alia similia fit satis per resolutionem S. Congregationis Concilii, cui obsequendum 1175 esse probat Bened. XIV (De Synod. lib. Vi S. C. S. Off. 13 April. 1859. — TcHtLr 0« fourpeii·c. 6. n. 7.): — Die 29 Martii 1683. An et in quibus casibus bapti^ati ab haereticis debeant Οηικν’γ. — Interpellationem faciendam esse post in&fehsfaaaSte sub conditione rebaptizari si ad fidem catho· baptismum; et in casibus difficilioribus recurrat Po>lblru*®um· licam convertuntur. Respondit : non esse re­ (Vic. Ap.) ad S. Sedem cum omnibus facti baptizandos nisi adsit dubium invaliditatis ba­ circumstantiis. ptismi. Itaque luculenter patet non praeceps, 1176 nec temere baptismum iterandum esse, sed in singulis casibus diligenter instituto examine a fnstr. S. C. S. Off. 22 lunii 1859. — testibus fide dignis si rapertum fuerit eo loci Communicatio cum haereticis esse potest vel in n·»’ cnm 'u.tc· valide baptizari consuevisse, acquiescendum erit; si vero adhuc probabile dubitandi moti- | reproba doctrina vel in ritibus aliisve signis ,k:i· (i) Eadem S. C. S. Officii die | Januarii x888 de­ claravit nonnisi iuxta huiusmodi responsionem esse intclligendum decretum 389 Concilii 11 Plenarii Balti· morensis ita se habens: « Ex mente Sedis Apostolicae « lolfrdtur ut in sepulchris gentilitiis, quae nrivata ct « panicularia pra catholicis laicorum familiis aedifi«< c.mtur, cognatorum ct affinium etiam acatholicorum « corpora tumulentur » : adeo ut tolerantia dc qua igi­ Collectanea S. C. de Prop, Etde. Vol l. tur sit tolerantia mere passiva ad praecavenda maiora mala. (2) Id est decretum 4 Maii 1809 quo statutum « est: lansenistas non esse inquietandos obtentu matri« monti bona fide contracti, non servata forma Con« cilii Tridentini; ct pastores catholicos monendos ut « abstineant a movenda disputatione super validitate vcl « nullitatc matrimoniorum dc quibus agitur ». 81 n. C. i8$9 felsie sectae protestativis cum scandalo fide­ lium, quibus ideo ab Ecclesia communio inter­ dicitur cum illis, ne fides aut amitti aut peri­ clitari intelligatur. Unde S. loanncs Evangeli­ sta sic severe praecipit : Si quis venit ad vos et hanc doctrinam non affert, nolite recipere eum m domum, nec ave dixeritis ei, qui enim dicit illi ave communicat operibus eius malignis (Ioan. 2. to). Evidentissime ex his verbis pro­ hibitum iri infertur quidquid huiusmodi ave exprimit, prout sunt actiones liturgicae quae ad ecclesiasticam unitatem significandam institu­ tae fuere. Quapropter a PP. Concilii Carthaginensis sancitum legimus cum haereticis nec orandum nec psallendum, prout refert Bene­ dictus XIV (de Synod, c. V. lib. VI.). Illici­ tum est ergo in sacris functionibus haereticos in chorum invitare, alternis psallere, dare iis pacem, sacros cineres, candelas ct palmas be­ nedictas, aliaque id genus externi cultus, quae interioris vinculi ac consensionis indicia iure meritoque existimantur, tam in sensu activo, nimirum similia cis dando, quam passivo, ab iis in eorum sacris accipiendo. Idem enim in utraque hypotesi esset ac ave illis dicere, eorumque operibus malignis communicare. Sed quaedam (nunc) proponuntur quae cx sc, prout iciune ac nude exhibentur, communicationem in sacris haud praeseferre videntur. Nam quae circa patrinos in matrimoniis, ct circa iurantes in ecclesiis nostris obiiciuntur, nullam decla­ rant cooperationem prohibitam quoad catho­ licos. Patrini siquidem dicuntur ii qui solum­ modo desponsati lateri adstant, nihil agen­ tes aut dicentes quod vetitae participationis signum referre indicetur, ct ita si, in ista mate­ riali praesentia nullum pertimescendum sit scan­ dalum, non erit cur anceps tluetuet missionarii animus. Multo minus angi debet si, nemine catholicorum invitante aut coopérante, haere­ tici templa nostra cuilibet patentia ingrediantur sua iuramenta pronunciaturi. Quid ad nos si tota actio haereticorum sit fidelium coopera­ tioni remota ? Quoad funera demum iam feria V dic vi­ gesima Maii 1755 responsum fuisse noverint missionarii, tolerandos esse haereticos vel schi­ smaticos, quatenus meram praesentiam mate­ I rialem exhibeant, causa honoris civilis erga de­ functos, non sc immiscentes precibus ac ritibus catholicis. In hoc enim nulla est proprie dicta participatio in sacris cx parte catholicorum, qua exclusa, in reliquis sese gerant ad trami­ tem Constitutionis Martini V « Ad evitanda ». 1177 (jura .- £ An. C. 1859 COLLECTANEA 642 S. C. Concilii 18 Iulii 1859 — Ad be­ nedictionem post partum ius tantummodo ha­ bere mulieres quae ex legitimo matrimonio pcpercrunt 1178 S. C. S. Off. 20 fu lit 1859 — Proposito dubio R. P. D. Episcopi Philadelphiae circa professionem fidei ac absolutionem haereticorum dum convertuntur, feria IV dic 20 Iulii 1859, Erili DD. decreverunt dandam esse instructio­ nem prout sequitur: In conversione haereticorum inquirendum est 1. dc validitate Baptismi in hacrcsi suscepti. Instituto igitur diligenti examine, si compertum fuerit aut nullum aut nulliter collatum fuisse, baptizandi erunt absolute. Si autem investiga­ tione peracta adhuc probabile dubium dc Ba­ ptismi validitate supersit, tunc sub conditione iteratur. Demum si constiterit validum fuisse, re­ cipiendi erunt tantummodo ad abiurationem seu professionem fidei. Triplex igitur in conciliandis haereticis distinguitur procedendi methodus: 1. Si Baptismus absolute conferatur, nulla requiritur abiuratio nec absolutio eo quod omnia abluit Sacramentum regenerationis. 2. Si Baptismus sit sub conditione iterandus, hoc ordine procedendum erit: a) Abiuratio seu fidei professio. b) Baptismus condicionatus. c) Confessio sacramcntalis cum absolutione conditionata. 3. Quando denique validum indicatum fu­ erit baptisma, sola recipitur abiuratio seu fidei professio quarn absolutio a censuris sequitur. (Notandum vero abiurationem seu profes­ sionem fidei aliam esse ab ca quae habetur in Bulla Pii IV. Nam a Suprema S. C. S. Officii praescripta fuit illa, quae adncctitur, pro con­ versione haereticorum). Si tamen nonnunquam eiusmodi neo-conversus valde desi ieret ut ritus in eius baptismo olim omissi, hac occasione suppleantur, sacerdos huic pio eius voto mo­ rem gerere utique liberum habet. Debet tamen in tali casu adhibere ordinem baptismi adul­ torum, et mutare mutanda ob baptismum iam valide susceptum. Sacerdos superpclliceo et stola violacei coloris indutus sedet in cornu Epistolae, si SS. Sacra­ mentum asservetur in tabernaculo, sin minus in medio altaris, et coram illo genuflectit neoconversus, qui codicem Evangelii dextra manu tangens, emittit professionem fidei, prout in­ ferius habetur: vel, si nesciat legere, sacerdos praelegit eidem tarde professionem, ut conver­ sus camdem intclligere, ct cum sacerdote dis­ tinctis verbis pronuntiare possit. Professione di fede Io N. N. avendo avanti gli occhi inici i sacrosanti Evangclî chc tocco colle proprie muni, e sapendo chc niuno puô salvarsi fuoii di quella fede, che tienc, crede, predica, cd insegna la Quid igcndua In convertie»: hicrciicorum; c: de eorum proie» none tide! ct &K solutione An. C. i«59 S. C. DE PROP. FIDE 643 An. C. i*$9 S. Cattolica cd Apostolica Romana Chiesa, v. Et ne nos inducas in tentationem. Sed libera nos a malo. contre la quale mi dolgo di aver gr ivemente errato, perché, nato fuori di essa Chiesa, ho avuv. Salvum fac servum tuum (vel ancillam tc c crcdutc dottrinc contrarie all’inscgnamento tuam). della medesima. iv. Deus meus sperantem in tc. Ora illuminato dalla divina grazia professo v. Domine, exaudi orationem meam. di credere che la S. Chiesa Cattolica Apostolica fv. Et clamor meus ad te veniat. v. Dominus vobiscum. Romana c Punica c vera Chiesa stabilita da iv. Et cum spiritu tuo. Gcsù Cristo su questa terra, a cui di tutto cuore mi sottometto. Credo tutti gli articoli chc cssa OKEMUS mi propone a credere; riprovo c condanno tutto ciô che essa riprova e condanna, c sono Deus, cui proprium est misereri semper ct pronto ad osservarc tutto ciô che essa mi co­ parcere, suscipe deprecationem nostram, ut manda, e spccialmcnte professo di credere: hunc famulum tuum (hanc famulam tuam) Un solo Iddio in tre divine peisonc distinte, quem (quam) excommunicationis catena con­ cd uguali, cioê Padre, Figliuolo, c Spirito Santo. La dottrina cattolica sull’Incarnuzionc, Pas­ stringit , miseratio tuae pietatis clementer ab­ sione, Morte, c Risurrezione di Nostro Signor solvat. Per Dominum nostrum lesum Christum Filium tuum, qui tecum vivit ct regnat in uni­ Gcsu Cristo, e la unione iposlatica dellc due nature, divina ed umana ; la divina maternité tate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula di Maria Santissima unita allu di Lei integer­ sacculorum. i>. Arnen. Deinde sacerdos sedet, et ad profitentem rima verginità ed immaculata Concezionc. La presenza vera, rcalc, c sostanzialc del genuflexum versus, eum ab hacresi absolvit corpo insieme coll’anima c diviniU di Nostro dicens : Auctoritate Apostolica, qua fungor in hac Signorc Gcsù Cristo ncl Santissimo Sagramento parte, absolvo te a vinculo excommunicationis dell’Eucaristia. I sette Sacramenti istituiti da Gcsù Cristo quam (1) incurristi, ct restituo tc sacrosanctis Ecclesiae sacramentis, communioni et unitati per la salute dell’uman genere, cioe Battcsimo fidelium in nomine Patris et Fi^lii ct Spiritus Crcsima, Eucaristia, Pcnitenza, Estrcma Unsancti. R. Amcn. zione, Ordinc, c Matrimonio. Denique abiuranti aliquam poenitentiam sa­ II Purgatorio, la risurrezione de’ morti, la lutarem iniungat, e. g. aliquas preces, visitare vita eterna. 11 Primato non solo di onore, ma anche di ecclesiam, aut similia. giurisdizione del Romano Pontcficc, successore di S. Pietro Principe: dcgli Apostoli, c Vicario 1179 di Gcsù Cristo infallibile. Litt. S. C. S. Officii 5 Augusti r^jp — Il culto dc* Sami, c delle loro immagini. L’autoritA delle apostoliche, cd ecclesia- Al primo quesito (del Vie. Ap. della Mon­ golia) circa Passistcnza dei sacerdoti al Vcslichc tradizioni, c dcllc Sacre Scritturc, da scovo consagratore dcgli Oli, c se gli Oli pos­ non doversi interpretare, cd intendere, sc non ncl senso, chc ha tenuto, c tiene la S. Madre sano consagrarsi in giorno diverso dai Giovcdi Santo, hanno provveduto (gli Erili PP.) Chiesa Cattolica. ordinando chc si dessc comunicazione dei de­ Ed ogni altra cosa che dai SS. Canoni, c creti del 21 Settembre 1719 c 14 Fcbbr. 1704 dai Concilii Ecumenici, spccialmcnte dai sacrosanto Concilio Tridentino c dai Concilio fr. n. 26j)· Nclla Congregazione 21 Settem­ bre 1719 fra gli altri dubbî fu discusso il Vaticano e stata definita e dichiarata. Quindi con cuor sincero, c fede non finta seguente : t. An Episcopi Vicarii Apostolici in Re­ detesto, cd abiuro ogni errore, eresia, c setta conti aria alla detta S. Cattolica cd Apostolica gno Sinarum quibus inter alia concessa fuit Romana Chiesa. Coù) Dio ini aiuti, c questi facultas conficiendi Olea Sacra cum sacerdoti­ suoi santi Evangclî chc tocco colle proprie bus quos potuerint habere, si nullum sacer­ dotem habere possint, vel quia distant uno vel inani. Postea neo-converso genujlexo manente, altero mense, quos accedere vel vocare difficile sacerdos sedens dicit psalmum Miserere, sive est, vel propter persecutiones vel in religionem vel in personas, vel quia probabile est valde ut psalmum Dc profundis cum Gloria Patri in fine. Quo finito, sacerdos stans dicit: vel vocati vel invitati renuant accedere; an possit Episcopus sine sacerdote vel sacerdotibus Kyrie eleison, Christe eleison, Kyrie eleison. Olea sacra conficere: ct quatenus non, suppli­ Pater noster secreto ; er) In dubio gravi aut levi utrum pocnltens in excommunicationem incurrerit per haeresim professam, sa­ cerdos hic inscr.it vocabulum forsan. Gra tempai ct ♦xccrdoium a>■Htcntiam in oleorum conse­ cratione. Ae. c. »«« 6+4 COLLECTANEA An. C. î8$9 cat ui, si sit locus dispensationi, SSmus in­ S. Sede dopo il Concilio di Trento, e nominatamente un confessore che abbia attentato di dulgent» cum de facto habeatur in Sinis casus assolverc il complice nel peccato turpe. expositus. 3. Sc possa ciascun confessore ussolvcrc il Ile ib»ol»endo R. SSrtïus, auditis votis Erïiorum, decrevit tacerdote quoad primurn dubium satis provisum in for- sacerdote che abbia sollccitato nell’atto o luogo Unie. tn ils prima facultatum concedi solitarum Epi­ della sagramcntal confessione. 4. Quando debba reputarsi reo di peccato Circa complici* scopis et Vicariis Ap. in partibus Sinarum sub absolutionem. turpe un confessore, sicche se abbia assoluto n. f2· Ora le facoltl accordate ai Vicari Aposto­ il complice, sia incorso nellc pene e censure lici dclla Cinn sotto ii η. 12 della Formola inflicte dalle Costituzioni di Benedetto XIV chc cominciano 1’una Sacramentum Poenitentiae, I. permettant) ai medesimi di poter fare gli c Paîtra Apostolici muneris. Oli Santi anchc fuori della Fcria V in Coena Domini, c sono dei seguente tenore: < ConfiR. Ad i. A probatis auctoribus iudicandi « ciendi Olea Sacra cum sacerdotibus quos po- normam sumat (Archiepiscopus) quibus in ca­ < tucrint habere et, si necessitas urgeat, etiam sibus revera dici possint poenitentes versari in < extra diem Coenae Domini *. Come poi abarticulo vel periculo mortis, adeo ut quilibet biasi ad intendere quella parte della riferita sacerdos a quibusvis peccatis et censuris eos concessione cioè cum sacerdotibus quos potue­ absolvere valeat, ct sub quibus cautionibus, si rint habere, chiaramente apparisce dal seguente agatur praesertim dc censuris summo Pontifici biglietto di Mons. Assessore del S. O. diretto reservatis, ct consulat decretal. Clementis III al Segrctario della S. C. di Propaganda a cui relat. in Cap. XV Cum desideres, et C. 26. venne rimessa la risposta dclla Suprema : Quod de his, de sententia Excommunicat. • Dal S. O. li 22 Sett. 1719· — Monsi­ Ad 2. Non posse, iuxta resolutiones S. Con­ gnor Assessore manda a V. S. Ia risolu/Jonc gregationis Concilii Tridentini decretis inter­ ossia risposta ai due dubbî proposti dal P. Ccru pretandis praepositae, quae mense lanuario an­ missionario Ap. nella Cina, cd anco aggiunge ni 1689 Archiepiscopo Mediolanensi ita re­ d’ordinc del S. P. che V. S. puô nella lettera spondit : Reservations casuum de novo post di risposta significare chc, avendo facolta i Ve­ Concilium non comprehenduntur in Cap. V! scovi c Vicari Apostolici dclla Cina di far gli Sess. 24 De reform., et praesertim super clau­ Oli Santi cum sacerdotibus quos potuerint ha­ sura monialium; ct quae item 2 Martii 15g5 bere, basta Γintervento di duc sacerdoti, c che Episcopo Nucerino respondit: Nosse debet Epi­ piü ampia facolta e dispensa Sua Santitï non scopus facultatem absolvendi sibi tributam de­ stima conveniente concc 1ère, tanto più chc han­ creto c. VI sess. 24 non extendi ad casus qui no anco la f.icoln di consecrare gli Oli extra novis Summorum Pontificum Constitutionibus post Concilium Tridentinum fuerint Aposto­ diem Coenae Domini ». licae Sedi reservati. Ad 3. Cum sollicitatio dummodo fuerit 1180 simplex, nullo iure S. Sedi reservetur, nihil An .' quiedn S. C. S. Off. tt AUg. tS--- An ptaC- obstat quominus sacerdos sollicitans, aliunde rite dispositus, a quovis confcssario absolvi o · -uj.. m tertnitti possit interpellatio facienda comugi inΓ** rm! '**’** fideli quando adest certitudo quod infidelis ncc possit. converti, ncc cohabitare velit pacifice cum con­ Ad 4. Ad dignoscendum quando contcssatage ad fidem converso. rius censeri debeat reus peccati turpis externi R. Quoties coniugem infidelem ncc Christi et in genere suo gravis, ita ut si attentaverit fidem amplecti, ncc sine contumelia Creatoris complicem absolvere, poenis et censuris per cum coniuge converso velle cohabitare certo Constitutiones Benedicti XIV inflictis innodatus constet, Episcopi tamquam Apostolicae Sedis censeri debeat, consulat probatos auctores et delegati, ct Vicarii Apostolici, dispensare pote­ praesertim S. Alphonsum dc Ligorio. runt super interpellatione, dummodo urgeat 1182 necessitas, ncc tempus suppetat recurrendi ad S. Sedem. Circa pileoli si­ Litt. S. C. de Prop. Fide 6 Dec. 185g met usum in Mis* (ad Provicakium Kuytcru) — Ad sinici vero tac celebratione. 1181 pileoli quaestionem quod attinet, eam revera , ' ', ‘ S. C. S. Off. 11 Sept. r. An. C. i860 erectiones intra praefati territorii fines eodem iurc essent censendae. Casus forsan excipi posset quo deficienti­ bus lapsu temporis missionariis et fidelibus in territorio praedicto, alii advenissent, praesertim si acatholici, et scienter vel ignoranter matri­ monia contrahere, non servata forma Concilii, coepissent, praeteritam publicatamque legem in desuetudinem adducentes; cum lex triden­ tina, licet territorialis, homines tamen afficit, et ubi vel desint, vel eam in desuetudinem per generalem inobservantiam adducant, incassum eiusdem sanctio urgeretur. 1186 1187 Ex Instr. S. C. S. Off. 2) Febr. 1860 — io"m".jcnô‘» (AD Arcihkp. S. Frasciscï) — Lex Tridentina paroecia· tern- dc clandestinis matrimoniis debet sane in unaotur. quaque paroecia promulgari iuxta illius cen­ suram ; sed facta semel promulgatione, ciusque observantia permanente, lex territorium afficit, ct adaequate loquendo localem ct per­ sonalem esse in confesso est apud omnes; qua­ tenus localis, allicit territorium, cosque qui ibi matrimonio iungendi sunt obligat ; quatenus vero personalis, eos obligat qui domicilium, vel quasi (domicilium) habentes in loco ubi eridentinum decretum publicatum est ct viget, in altero ubi illud non viget contrahere vel! lent. Neque cx facta in posterum praedicti ter­ ritorii divisione, vel in eodem aliarum paroe­ ciarum erectione, partes divisae, vel recens ere­ ctae paroeciae, a lege iam territorium possi­ dente liberae rcnunciari possent. Item cx con­ tinuata observantia decreti tridentini iustissime argui legitimam illius promulgationem commu­ nis similiter sententia est. Publicatio (igitur) per Tridentini censuram in unaquaque paroecia praescripta paroecias allicit huiusmodi publicationi praeexistentes, vel in territorio fundandas, quod lex ista iam pos­ sidet ; alias neccssc foret toties eamdem iterare, quoties paroeciae iam huic legi subtectae dismembratio, vel nova in eodem territorio erectio fieret, quod inauditum in praxi est. Neque im­ plicat quod missio vel ecclesia primitiva, quae paroeciarum speciem redoleat, in immensum portendatur, dummodo illius totum sit terri­ torium, certisque limitibus definitum: facta namque decreti tridentini publicatio in illa, facta intelligitur in toto eiusdem territorio ; ct successivae aliarum missionum seu paroeciarum Cire· decreti • inscriptionem: v. gr. mactare victimas, coquere car­ ines, praeparare mensas, easque asportare ad locum • sacrificii, non vero propter ipsam inscriptionem prae « termissam. Pauperibus metuendae virgae infamantes; « divitibus plura plus minusve gravia (lamna, utrisque « salutatio idoli m reparatione iniuriae; si recusent « una vel altera vice, inde oriuntur odia, lites, iurgia « ct etiam migratio ad alium pagum; ubi eadem dura « invenient ; quia talis est fere omnium pagorum con- Litt. S. C. de Prop. F. 5 Martii i860 n« cootneto (ad Pro-Vic. Ap. Kurrciu) — Litteris iam da- re,rOTcn4,tlonl» tis anno 1867 dc contractu valde apud sinen­ ses usitato agebas, quo pecunia indigentes do­ mum aut agrum alteri vendunt cum clausula quod post statutum tempus ipsi poterunt, pre­ tio emptori integre restituto, domum vel agrum recuperare, ordinarie post triennium, sexennium aut decennium, non raro etiam nullo determi­ nato tempore. Interca emptores domo vel agro ut:, perinde ac si sua essent, et fructus red­ ditusque omnes percipere, imo posse alteri cu­ pienti eodem vel maiori pretio vendere. Sed per successivas huiusmodi venditiones prioris domini iura nullatenus violari, cumque posse semper illa a priore emptore exigere: cum per leges civiles talis possessio, quantumvis longa, nunquam generat piaescriptionem, ita ut, plu­ ribus transactis generationibus, venditoris he­ redes domum aut agrum venditum repetere possunt, ct sicut venditor potest, restituto pre­ tio, rem suam recuperare, ita emptor si, ex­ pleto tempore, rem amplius servare nolit, pot­ est coram iudice urgere resolutionem contra­ ctus, qui, licet frequens ac quasi quotidianus dici possit, raro tamen lites gignit, et ubi, sta­ tuto tempore, venditor pretium non restituat, censetur iisdem conditionibus renovatus. Com­ munius autem emptor emptionem perficit alia summa priori addita, et sic verum dominium in re acquirit. · Re ad supremum S. Officii tribunal delata, omnibusque mature perpensis, ct praesertim antiqua Vicariorum App. praxi a temet asserta, contractum hunc utpote usurarium damnante ct severe fidelibus prohibente, licet successu * suctudo quae vim legis habet. Qui inscribuntur in hoc « catalogo superstitionibus pago communibus omnes « contribuere debent pecunia, oriza, ct manducatione; « adolescentes contribuunt adhuc opere, homines qui « quamdam auctoritatem habent et seniores salutant « idolum ct manducant de idolothytis Ideoque chrisα tiani qui mixti sunt cum idololatris; semper emunt « multa pecunia separationem ab eis ». An. G ιί6α 648 COLLECTANEA temporia per Episcopum Surensem uti legiti­ aestimabile compensari debet, alias non serva­ retur aequalitas ct iustitia : ac proinde minui mum habitum atque permissum, vicinis Videbet pretium, si emptor teneatur rem emptam cariatibus in priori sententia etiam nunc per­ 1 e vende re venditori ; talis enim obligatio est severantibus, dubium exortum est de exacta contractus expositione, vel saltem de omissione onus pretio aestimabile, cum privet emptorem facultate eam retinendi aut aliter alienandi ; au­ licet involuntaria circumstantiarum, eo magis quod in tuis litteris nullum verbum de oneri­ geri vero, si venditor obligetur rem venditam redimere uti emptor voluerit, cum hoc onus bus, et a quo, durante contractu, supportan lis apparet, ct, quando dc perfectione cius per al­ sit etiam pretio aestimabile ac extrinsccum ven­ ditioni. Hinc emptio rei frugiferae, facta ea terius summae priori additionem mentionem faciebas, phrasi utebaris qua in illud temporis lege ut venditor teneatur postea rem suam lecipere, ct totum pretium pro ea acceptum red­ nondum dominium rei venditae translatum dere emptori retinenti sibi fructus, posset, sal­ fuisse argui posset; scribebas enim: et sic verum dominium in re acquiritur, dummodo pro vero tem in piaxi, usurae velatae suspicionem in­ dominio plenum non intellexeris asserere. Cum gerere ; nam reipsa mutuum virtuale cum lu­ itaque iuxti exposita tuto responderi non pos­ cro respectu illius redolet qui, nolens mutuari sit quaestionibus quas enodandas proponis, ut alteri pecuniam quaerenti, emit ab illo vincam dubium penitus solvatur, ct regula certa pro aut domum, ca lege ut post biennium vel tri­ futuro habeatur, nempe, an liceat fidelibus hunc ennium redimatur eodem pretio quo empta fu­ erit, retentis fructibus ex ea perceptis : talis contractum, quem theologi rctrovenditionem vulgo appellant, inire, ct, in casu negativo, namque non habet intentionem sinceram emen­ quid agendum pro sic initis ac praeteritis hu­ di, verum tantummodo intendit dare pecuniam iusmodi contractibus, ne in exquirenda prae­ praefatam, ut totam postea recipiat cum lucro dictarum difficultatum cnuclcationc, longum quod est usurarium. — 3. Ut res non redi­ tempus ulterius insumeretur, visum est satius matur maiori pretio quo prius vendita fuit, futurum, si una cum decretis ac instructioni­ nisi melior industria vel opera emptoris facta bus alias in rem datis, tibi nonnulla in men­ sit ; nam vis pacti retrovenditionis in co est. tem revocarentur, quae in quotidianis, quibus ut emptor restituat rem, restituto pretio pro ea angeris pro vinea tibi commissa sollicitudini­ dato ; perinde enim est cum eo pacto contra­ bus, te quasi manu ducere valeant in eorum- here, ac cum pacto ut liceat post aliquod tem­ pus contractum dissolvere. — 4. Ut emptor dem applicatione casui quem pro manibus habes. fiat vere dominus rei emptae, eius periculum Iam vero pactum rctrovendendi, scu con­ subeat, onera sustineat, fructus ac commoda ventionem ut emptor vel possit vel debeat rem percipiat; hoc siquidem exigit natura contractus. emptam revendere venditori, vel in gratiam I — Hisce circumscptum conditionibus pactum solius venditoris, vel in gratiam solius em­ retrovenditionis cx communi sententia licitum ptoris, vel utriusque, praescripto frequentissime est, cum non repugnet substantiae contractus, etiam tempore, licri posse, atque ex se esse et aliunde onus impositum compensetur. Exinde licitum in confesso est apud omnes: nam, si­ clare patet discrimen inter huiusmodi contra­ cut venditor potestatem habet rem suam absolute ctum et alium oppignerationis, scu antichresis, vendendi, ita etiam vendendi cum certo modo et qui etiam ab antiquo iuxta mores istius gen­ pacto ; ct similiter emptor, cum vel sine tali tis inter christianos invaluit, ct aliquando tan­ pacto liber est ud emendum, modo aequa­ quam usurarius et illicitus reprobatus est, uti litas utrinque servetur. Ad vitandam autem edicitur in Synodo Sutchuensi, cap. X, § 3q ; larvatae usurae iniquitatem, ponuntur commu­ aliquando, in concursu tituli cxtrinscci, fideles niter a theologis conditiones quaedam, nem­ ea dc causa inquietandos non esse rescriptum pe: - i. Ut nihil liat in fraudem usurariam, est, dummodo in casibus particularibus inter et adsit intentio vere emendi ct vendendi, alio­ datum et acceptum aequitas naturalis servetur quin iam esset mutuum implicitum scu larva­ iuxta aequalitatis regulas a ductoribus traditas tum, et lucrum inde proveniens esset usura, quemadmodum videre est in Instructionibus Hinc pretium vile ab empture oblatum pro re annorum 1778 ad Vie. Ap. Sutchucn. (V, diutius retinenda ; item si emptor aliis usuris as­ n, 53r) 9 Decembris 1784 ad Vic. Ap. Fochienscm in Imperio Sinarum (V. n. 570), suctus nolit mutuum dare, sed rem emere cum pactu rctrovendendi, dubium fundatum inge­ et in responso dato Administratori Pekinensi 21 Septembr. 1843 (1), quae hisce inclusa litte­ reret et diligenter attentionem excitare deberet. ris reperies, ut exinde videas, quanta solertia, di­ — 2. Ut onus impositum compensetur ; nam ligentia et maturitate omnia rimari debeant, unus omne contractui cxtrinsecum ct pretio (1) In hoc responso cnunciatur Sacram Congrega­ tionem, discussis omnibus quae dc quodam contractu oppignerationii a praefato Administratori, relata sunt, ccnsu'ssc christifidcles ca dc causa non esse inquie­ tandos , dummodo in casibus particularibus aequitas naturalis senetur. An. C i860 An. C. i860 S. C. DE PROP. FIDE 649 contractus a contractibus secerni, uniscuiusque natura, circumstantiae paetae perpendi ut non uni tribuatur quod ad alterum spectat, nec facile dc casu ad casum illatio fiat: praesertim quando ipsamet implexa atque involuta con­ tractus ineundi formula illum suspectum reddit. Quod si, post haec, dubia adhuc supersint, fa­ cillimum tibi erit ea ulterius produccie quae naturam contractus penitius exponant, quae ra­ tionum momenta referant quibus ab aliis vel defenditur vel impugnatur, omnia ca denique quae ad rem facere videntur, ut exinde, ple­ niori qua fieri possit causae cognitione, de­ I cerni de eo valeat. 1188 Instr. S. C. S. Officii 28 Martii i860 — dc poiygemo- (ad Vrc. Ap. Gallas)— 1. Cum dubia exposita hum'um hacr£ praesertim circa polygamiam simultancam volticorum comer- vantur, ct circa dispositiones ad susceptionem Baptismi, praemittenda erit doctrina Ecclesiae, ex qua, vcluti corollaria, quaesitu ipsa solutum iri (A. T.) facillime deducet. — Certissimum est polygamiam simultancam iurc evangelico esse omnino illicitam, unde postquam lesus Christus (Match. 19) matrimonium ad pristinam reduxit sanctitatem, unitatem et indissolubilitatcm addira pro bapt’zatis Sacramenti dignitate, nec fi· dclibus, nec iudaeis, nec ulli mortalium licuit plures sibi copulare uxores. Consequenter divi­ nitus sic restituta monogamia, nonnisi unam uni legitimo validoque coniugio devinciri posse inconcussum fidei dogma habetur. 2. Quoad populos vero ubi illa vetita uxorum pluralitas reperitur, diligentissime inquirendum erit an in tanta morum corruptione quidpiam matrimonialis foederis teneant. Inveniuntur si­ quidem adeo perditi, apud quos nulla coniux propria est, sed ut cuique libitum fuerit, pecu­ dum more lasciviunt, ut refert S. Heronymus (advers. lovinian. lib. 2. n. 7), qua in hypo· tesi perperam dc iurc matrimonii institueretur quaestio, sed in conversione huiusmodi ad fi­ dem polygami, aut eiusdem mulierum, concedi­ tur missionariis ut in particularibus casibus pro sua prudentia et zelo id sequantur quod pro bono religionis ac partis conversae favore ma­ gis consentaneum esse indicaverint, utpotc qui vel quae nullo vero proprioque vinculo maritali vinciuntur. 3. Sed etsi in particulari operabili, ob malum consuetudinem ita foedari contingat humanum genus, tamen, ut ait S. Thomas (1. 2. q. 94. n. 4), quantum ad prima principia lex naturae immutabilis homines ad bonum speciei et so­ cietatis matrimonii officio consequendum, docet ct ordinat (S. Thom. contra gent. 1. 4. c. 78); quod ex Apostolo (ad Rom. 2. 14) colligitur: cum enim gentes quae legem non habent, na­ turaliter ea quae legis sunt faciunt, eiusmodi | .imuUMeafiincî Collectanea S, C. de Prop. Fide. Vol. I. legem non habentes, ipsi sibi sunt lex, qui ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis, i deoque bonum naturae cum non totaliter extinguatur (S. Th. 1. 2. q. 85 n. 1) apud gentes utut feroces et corruptas, aliquid circa connu­ bia iuris constitutum invenitur, quo fit ut veri matrimonii ratio decernatur. 4. Et ita iudicandum esse quoad Gallas plurimis indiciis demonstrat epistola A. Tuae; descripta enim miserrima ac lugenda illarum mulierum conditione, scribis tot sibi posse quemquam copulare, quot alendis potis erit: agnoscunt ergo obligationem alendae uxoris. Traduntur filiae a parentibus quandoque in­ sciae vel renuentes : ergo ibi auctoritas paterna ' filiorumque subiectio exprimitur. Affirmas haud dubitari posse de carumdem amore ad unita­ tem maritalem, quo certe practcnsam renuen­ dam deposuisse feruntur. Sed insuper sacrum et solemne est apud Gallus hereditare uxorem defuncti fratris, quae idcirco ita erit fratris quod non alterius. Et quare non dicitur ius I hereditandi uxores fratris, qui utique polygamus fuit, sed in singulari tantum uxorem? Quod si uxores hereditet, erit eadem ratio quae de pluribus iam dicta est. Ex hoc confi­ citur non solum esse apud Gallas verum ma­ trimonium, sed praeterea innuitur esse unam inter illas mulieres polygami quae proprie uxor dicitur. Quod si constiterit apud illos populos verum contrahi matrimonium, investigandum sedulo erit quacnani habeatur tamquam vera uxor, utrum quae prima fuerit desponsata, an alia quae praestet ceteris aliqua dignitate. 5. Regulariter sacri canones primam non in ordine ad baptismum, sed ad tempus de­ sponsationis legitimam denunciant (nullo inter­ veniente naturali impedimento) co quod in pri­ mis nuptiis liber supponitur vir. Quod verum est si idem nuptiarum modus, consensus, eaedemque caeremoniae serventur in omnibus. Prima itaque tempore declarata pro legitima uxore, ceterae uti concubinae indicabuntur. Si vero esset inter illas ditferens desponsandi genus, ordo,' praestantia, superioritas, ita ut prima dicatur non temporis priontate, sed quae spe­ ciali connubii excellentia ac gentis existimatione aliis praecelleret, tunc A. Tua mores nuptiales ac consuetudines nationis profundius scrutando refe*et, adnotatis accuratissime rerum adiunctis, quo definiri posset quid iuris statuendum fuerit praesertim in particularibus casibus. 6. Hisce igitur ecclesiasticae scientiae prae­ missis theoriis, ad applicationem descendamus per quaedam corollaria ultro fluentia. Sequitur enim in polygamia tam infidelis quam haere­ tici regulariter primam habendam esse pro le­ gitima, nisi ob aliquod dirimens impedimen­ tum vitientur nuptiae. Quoad infideles pen­ sitanda sunt impedimenta legis naturae : pro haeretico vero etiam impedimenta Ecclesiae ca­ st An. C. i860 An. C. r!6o 65ο An. C. 1Λ60 COLLECTANEA tholicae cui subiicitur. Consideranda est etiam et forma nubendi, an in pactum redigatur matri­ monii solubilitns, aliudve essentiae matrimonii contrarium. Demum si convertitur polygamus haereticus, remanere debet cum legitima uxore, dimissis reliquis, nulla facta interpellatione eo quod paulino privilegio uti nequit. Supponun­ tur etiam mulieres haereticae, alioquin adesset impedimentum disparitatis cultus irritans matri­ monium. In eo tantum casu posset ex concu­ binis haereticis unam eligere si nec cum priori nec cum alia legitimo vinculo uniretur, reno­ vato consensu : curandum tamen esset ut ct ipsa catholica fiat, nisi videatur concedenda dis­ pensatio ab impedimento mixtae religionis, quae iustis de causis tribuitur. Scd in casu quod omnes verae concubinae probarentur, me­ lius eligenda sibi esset aliqua catholica. Hoc committitur zelo et prudentiae missionarii. 7. Infidelis vero si frui velit dicto privile­ gio post baptisma, si unam tantum eamque le­ gitimam habuerit uxorem, eam interpellare te­ netur: i. An velit converti; - 2. an saltem coha­ bitare pacifice absque iniuria Creatoris. Utrique aut alteri assentientem accipiet prout iura sta­ tuunt. (dipsum dicendum de muliere quae con­ verti vellet; et in hoc ad paria iudicantur con­ tages infideles. 8. Sed pro polygamis infidelibus specialis concessio facta fuit in favorem fidei, nimirum quod illa interpellatio fieri debet quoad primam putem, scilicet an velit converti tantum. Renu­ ente prima uxore poterit quamlibet ex aliis eli­ gere, dummodo et illa fidelis fiat, renovato consensu. Hisce enim verbis exprimitur prae­ fata facultas missionariis elargita: < dispensandi cum gentilibus et infidelibus plures uxores ha­ bentibus ut post conversionem et baptismum, quam cx illis maluerint, si etiam ipsa fidelis fiat, retinere possint, nisi prima voluerit con­ verti ». Itaque huic priori uxori tribuitur ple­ nius ius nuptiale, quae idcirco, si convertatur, remanere poterit in legitimo coniugio dummodo absque iniuria Creatoris : at si velit frui paulino induito, interpellationem faciet prout supra no­ tatur, nec ab hac regula possunt missionarii pro lubito deflectere, sed si quid notatu in con­ trarium dignum repererint, S. Congregationi fi­ delissime referent. 9. Ex his patet etiam responsio ad ea quae de iurc hereditandi viduam fratris exponun­ tur. Siquidem si haec primo loco desponsata fuit in infidelitate, certissime pro legitima habe­ bitur: si de concubinis fuerit, idem dicendum quod de illis: poterit enim si prima noluerit converti, eam accipere, si fidelis fiat renovato consensu , data illi post baptismum dispensa­ tione super impedimento ab Ecclesia inducto (Uie equidem dispensatio iustis de causis con­ cedi debet. 10. Explicatis iis quae matrimoniale vin­ culum respiciunt , ad dispositiones pro rite suscipiendo Baptismate gradum facimus. Cum Apostolis ita Evangelium praedicaridum erit (Act. cap. 2. v. 57J.’ Poenitentiam /iadb ixtc-u. agite, et baptizetur unusquisque vestrum. Pro 044 adultis itaque (baptizandis) necessaria est poe­ nitentia non quidem sacramentaliter sumpta sed virtualiter, quatenus a statu peccati omnino recedere debeat suscepturus Baptismum, ut gra­ tiam consequatur. Si enim baptizari vellet quis cum voluntate persistendi in peccato, non est ei sacramentum Baptismi conferendum, ut do­ cet S. Thomas (3 p. q. 68. a. 4), primo qui­ dem quia per Baptismum homines Christo in­ corporantur, secundum illud (Galat. 3): < qui« cumque in Christo baptizati estis Christum « induistis ». Quamdiu autem aliquis habet voluntatem peccandi, non potest esse Christo coniunctus, secundum illud (2 Cor. 6): «quae « participatio iustitiae cum iniquitate? > Unde Augustinus dicit (Lib. de poenit.) quod nullus suae voluntatis arbiter constitutus potest novam vitam inchoare nisi cum vitae veteris poenitear. Ergo sive polygamus, sive concubinae omnino a statu fornicationis recedere debent, si velint digne disponi ad baptismum, et quoad hoc fi­ des catholica flecti nescia nemini blanditur ; nec umquam lucem cum tenebris, Christumque cum belial coniungi sinet. Hacc itaque aliaque similia doctrinae ca­ tholicae dogmata missionaries docere studebit A.Tua, nc circa necessaria ad salutem quidpiam erroris in missionibus subrepat, quandoquidem non a prudentia carnis, scd a zelo secundum scientiam Dei cui omnia possibilia sunt, apostolatus fructus uberrimi oriantur. 1189 S. C. de Prop. F. 29 Martii i860 {Ex opiwo-c Aud. SSmi) - Corrar — i. Quum in Corea ob cicrcmoniven defectum oratoriorum, missionarii in domibus ,np>' privatis, et de nocte celebrare cogantur, nec proinde fieri possit ut caeremonias omnes in Missali praescriptas pro feria VI in Parasceve observent, usus invaluit ut, caetcris omissis, habita prius dc Domini Passione concione, sola Crucis adoratio locum habeat. Quaeritur ergo an huic praxi standum sit? 2. Propter periculum ab infidelibus immi- Cire* nens, nequeunt missionarii, tempore adminisibÎ’ strutionis, plusquam una nocte, in singulis Sinc,° Christianorum communitatibus commorari, unde licet Sabbato ante Pascha Missae privatae pro­ hibeantur, attamen celebrare privarim cogun­ tur, nc multi neophyti annua Communione priventur. Quum autem non eadem urgeat ne­ cessitas pro missionario qui alumnis in Colle­ gio praccst, hinc quaeritur an nihilominus et ipse Sabbato Sancto Missam privatam celebrare possit. An. C. i860 S. C. DE PROP. FIDE R. Attentis extraordinariis Christianae reli­ gionis in corcano Regno conditionibus, dc spe­ ciali gratia (SSrtius) benigne induisit : 1. Ut praxis ibi cnunciata continuari valeat in casu. 2. Ut Missa privata Sabbato Sancto etiam a missionario Collegii Praeside dici queat, dum­ modo Missa solemnis cum reliquo eiusdem Sab­ bati Ollicio ibidem celebrari non possit. 1190 Instr· S· C· de Pr°P- F· 7 April. t86o (AD ArCIUBPP. HtDRRN.)—NclP anno 1839 vcnnc subordinate da alcuni Vcscovi Irlandesi alia decisione della S. Sede il dubbio : < Sc con< siderata la natura c la forma dei sistema < di educazionc nazionale d* frianda potessc * tollcrarsi che i cattolici ne fossero partecipi >. Questo sistema riguardava solo le scuole sccondarie o per le classi inferiori, non gia Γί· struzione scientific®, cd era stato promosso dal governo inglese per la gioventù a qualunque comunione cristiana clla appartenessc; e a que­ sto fine pcr conciliare le diverse parti, tra i membri dei Comitato o Consiglio, cui era stata data 1’autorita di sopraintendere alfandamento di questa istituzione di educazionc, vennero annoverati, okrc sette protestant!, anche tre personaggi cattolici, tra i quali un Vescovo. Sebbene questo sistema introdotto tino dal 1831 e, per cura dei Comitato, in breve tempo pro­ pagato in tutto quel Regno, non avessc susci­ tata pcr varii anni controversia alcuna tra i cattolici, pur tuttavia avendo nel i83g mani­ festato alcuni Vescovi opinione contraria al si­ stema, il So mino Pontcticc Gregorio XV! di gl. m. voile che fosse presa la cosa in accu­ rato esame dalla S. Congreguzionc di Propa­ ganda, tanto piu che non tuiti i Vescovi convenivano nclla stessa opinione, e quelli stessi, chc atfermavano pericoloso Γ Istituto, temevano insiemc le consegucnzc che potevano derivare dal dichiararc illecito il profittarne. Fu quindi discussa la vertenza in varie Congregazioni di Propaganda c, dopo maturo esame, nel generale consesso de’22 Decembre 1840, la Sacra Congregazione, in vista delle ragioni clfella stessa cspose nclla risposta data, non crede emanare sulla cosa un giudizio definitivo, ma proserisse soltanto alcunc cautele, chc, approvate dal Som­ mo Pontcfice, fu sollccita di comunicarc all’Episcopato Irlandesc con lettera diretta a ciascuno de’Metropolitani in data dci 16 Gennaio 1841 f la quale e del tenore seguente: « Quantam negotii gravitatem afiefret excitata « in Hibernia controversia de recenti national! < ut vocant, erudiendae juventutis systemate, « exploratum adeo A. Tuae est, ut mirum libi < esse non debuerit S. Congregationis de Pro« paganda Fide responsum de ea re tamdiu coikeu‘.cn±n'.'. , libu» in Hiberni·. OS 1 fuisse dilatum. Plenam enim lotius rei Λ. Tua habet notitiam, penitusque cognita Tibi sunt gravia omnia rationum momenta, quae controversiae illius excitandae occasionem at­ tulerunt, quaeque diuturnam prorsus rei de♦ liberationem postularunt. Nam S. Congrcga« tionem magnopere sollicitam habere debuc« runt, cum diu multumque pro sui instituti < munere quaestionem propositam consideraret, < catholicae religionis tutela, puerilis aetati.» in< stituendac commoditas, grati animi olficium < erga britannici Imperii senatum, qui magnam < pecuniae summam popularibus Hiberniae scho< lis decrevit, concordiae inter Episcopos catho< licos relinendae necessitas, quietis publicae < fovendae debitum, metus denique ne ad he< tcrodoxos forte magistros pecunia tota, et au« ctoritas devolvatur. « Omnibus ergo rei periculis et utilitatibus « accurate perpensis, auditis partium disccptan< tium rationibus, habicaque praesertim felici « notitia, quod per decennium, ex quo id sy« sterna studiorum susceptum fuit, religio ca< tholica nihil detrimenti passa videatur, Sa< era Congregatio, SSmo Dno Nostro Gregorio < PP. XVI probante, censuit nullum esse dc« finite iudicium hac super re proferendum, « atque id genus eruditionis in Episcoporum < singulorum prudenti arbitrio, ct religiosa con< scientia e$se relinquendum; quandoquidem < cius successum a vigili Pactorum cura, a cau« teiis variis adhibendis, a futura demum per « temporis tractum experientia pendere necesse < est. Nc tamen sine idoneis consiliis, ac pro« videntiis tanta res dimittatur, Sacra Congre« gatio sequentia interim monenda esse iudi< cavit, scilicet: - 1. Libros omnes, cui no« xium aliquid sive adversus sacrorum Biblio« rum canoncm aut puritatem, sive contra * catholicae Ecclesiae doctrinam vel mores con« linent, a scholis removeri debere. Hoc autem « eo facilius cllici potest, quia nulla memorati « systematis lex obstat. 2. Dandam esse pro « viribus operam, ut praeceptor normalis pac< dagogorum catholicorum, in classe religio< sa morali et historica, vel catholicus, vel < nullus sit*, nam catholicum ab acatholico < religionis tradendae methodum , vel religio« sam historiam doceri, indecorum est. 3. Tu« tius multo esse ut literarum tantummodo hu« manarum magisterium fiat in scholis promiscuit, quam ut fundamentales, uti aiunt, « et communes religionis Christianae articuli < restricte tradantur, reservata singulis sectis « peculiari seorsum eruditione; ita enim cum < pueris agere periculosum valde videtur. 4. Ge< ncratim Episcopos, et parochos advigilare « oportere, nc ex hoc systemate nationalis in< stitucionis pueris catholicis quamlibet ob cau< sam labes obveniat, eorumdern etiam esse < enixe curare ut a supremis moderatoribus « « < « An. C. f86o An C. 1Λ60 COLLECTANEA « meliorem in dies rerum ordinem, ct condi« tionem aequiores impetrent. Illud quoque per< utile fore censet S. Congregatio, si loca ipsa « scholarum in Episcoporum, vcl parochorum « potestate ac proprio iurc maneant. Existimat « simul permagnae futurum esse utilitatis, Epi« scopos dc tam gravi negotio in provinciali« bus synodis invicem saepe conferre. Si autem < quid adversum accidet, Sedes Apostolica ccr« tior facienda sedulo est, ut ipsa simul pro« videat. < Denique optat S. Congregatio ut deinceps < Episcopi aliique viri ecclesiastici abstineant a < contendendo super hac controversia in pu< blicis ephemeridibus, vel ciusmodi aliis libel< lis, nc religionis honor, mutua fama, ct chri< stiana charitas cum populi offensione lae< datur. < Haec A. Tuae S. Congregationis nomine « erant significanda, ut per Te RR. PP. Epi< scopis Metropolitanae Provinciae Tuae suf< fragancis communicentur. Quae vero supe< rius significavi, talia esse A. Tua quoque fa< cile intclligct, ut iisdem diligenter servatis < ista in re tantae gravitatis, interca religioni < satis tranquillitati, ac iuvenilis aetatis bono < consultum esse concludendum sit >. Ma dire aile scuolc d'istruzione secondaria il governo inglcse che vide frequentate queste anchc dai cattolici, voile fare un passo ulteriore, cd istiluire sullo stesso piede le ^cuolc universitarie, o i collegii misti per la istruzionc scicntifica dclla gioventu. La novella istituzione pero fu giudicata ben diversa dalle scuole secunda­ rie anchc da molli degli stessi fautori di que­ ste, perche di maggior pericolo per la religione. Ma non essendo unanime il senti mento dei clero, i Vescovi Iriandesi si rivolscro nuovamente alia S. Sede per consultante 1’oracolo, e per urdinc del Papa fu commcssa parimenti la discussio­ ne dell'adarc alla S. Congregazione di Propa­ ganda, la quale lo prese in maturo esamc in due generali adunanzc tenute negli anni 1846 c 1847. La risoluzione dclla medesima, approvata dai Sommo Pontcfice Pio IX. fel. regn. venne manifestata ai Vescovi Iriandesi con la lettera chc siegue dc’9 Ottobre 1847: < Mirum fortasse videbitur quod Sacrae « Congregationis responsum dc collegiis aca< dcmicis tatndiu dilatum fuerit: verum ct nc< gotii ipsius dc quo agitur gravitas, et rerum « pertractandarum copia effecerunt ut diutur< num tempus efllucrct antequam documentis, < ct rationibus pro utraque sententia rite per« pensis indicium tuto edi posset. Illud veto < ante omnia significare debemus, ne cogitasse « quidem S. C. aliquid minus rectum sibi pro« posuisse .Antistites illos, qui collegiorum in< stitutioni favere visi sunt: diuturni siquidem < experientia illorum probitatem compertam < habet, eosdemque in eam fuisse mentem im- < pulsos existimat spe tantummodo maioris « boni assequendi, utque religionis prosperitati « in Hibernia consulerent. < Attamen re mature, et, quolibet sub rc< spectu, penitus considerata, fructus huiusmodi < ex ca collegiorum erectione S. C. haud sibi < audet polliceri: grave imo periculum fidei < catholicae inde obventurum limet; uno verbo < religioni institutionem huiusmodi detrimento « existere arbitratur. « Monitos proinde voluit Archicpiscopus, ct < Episcopos Hiberniae nc ullam in eiusdem < cxccutione partem habeant: quemadmodum < vero exoptasset ut, antequam cx iis nonnulli < apud gubernium agerent ad legis praefata « collegia respicientis mitigationem, aliaque in < corumdem favorem obtinenda, Sedis Aposto< licae sententiam postulassem: ita pro summo < obsequio quod erga camdem Hiberniae Anti« stites iugiter prae se tulerunt, haud dubitat, < quin iidem ca, quae in contrarium praestite< rint, sint retractaturi. Haec vero omnia haud « otficiunt, quominus, si aliqui ex vobis non< nulla gravioris momenti ulterius notanda fra< beant, S. Congregationi libere patefaciant, ut < de omnibus rite diiudicari valeat. « Ceterum S. C. probe noscit quanti in< tersit adolescentium, civilioris praesertim coc« tus, scicntificac instructioni consulere; pro« inde Amplitudinem Tuam, et sutfragancos < simul Episcopos hortatur ut media omnia < legitima, quae in vestra sint potestate ad eam« dem promovendam adhibeatis. Curandum erit < ut collegia catholica quae iam constituta re< periantur, magis magisque floreant, iis ad< ditis in philosophica praesertim facultate uti< lioribus cathedris, quae fortasse desiderentur, « atque ita ca collegia disponantur ut maiori < adolescentium numero, prout regionum ad< iuncta exigant, patere possint. Imprimis vero < opportunum S. C. fore duceret si, collatis vi< ribus, catholicam academiam ad illius instar, « quae per Belgii Antistites in civitate Lova< niensi fundata est, in Hibernia quoque cri< gendam Episcopi curarent. < Haec vero omnia, ut ex votis feliciter « contingant, S. C. Episcopos hortatur quate« nus mutuam unionem maximamque concor< diam perpetuo servent: neque se partium « studio abripi sinant ob negotia quae sacrum < ministerium ipsis creditum haud attingant ; « cunctisquc pateat Dei cultum, religionis bo« num, animarum demum salutem eosdem < tantummodo quaerere. < Haec vero eo maiore studio vos praestiα turos, arbitramur, cum eadem in omnibus < SSrîii D. N. Pii IX sententia extiterit : post· < quam enim accuratam dc universo hoc ne< gotio notitiam sibi comparassct, S. Congre< gationis consilium probandum censuit, eique « supremum auctoritatis suae robur adiecit >. An. C. i860 An. C. i860 S. C. DE PROP. FIDE Ulteriori rapprcscntanzc vcnute dai fautori del sistcma del governo inglese indusscro la Propaganda ad cstminarc nuovamcntc la cosa in una Congregazione generale tenuta nel 1848, ove anche si esposero varii dcgli statuti sul si· sterna stesso d’insegnamento sanzionati dai go­ verno, il qualc in quel frattcrnpo nc avea mo­ dificati alcuni per calmarc i concepit! timori. Ma la S. Congregazione, non ostanti le nuove rapprcscntanzc, fu dcllo stesso parere; e la mente, munita anche questa volta dclla pontificia con· ferma, venne communicata all’Episcopato lrlandese con la seguente lettera dcgli 1i Octo­ bre 1848: < Excerpta nonnulla a statutis, quae < pro novis Hiberniae collegiis rediguntur, ac « suffragia super iisdem ab Episcopis data, occa< sionem S. C. praebuerunt, ut, eo potissimum « sub respectu, dc praefatis collegiis iterum « pertractaret, quidque pro spirituali bono ca« tholicae gentis hibernensis esset rescribendum « sedulo ac mature perpenderet. Licet vero « praefata statuta ea sub forma consistant, ut « diiudicari non valeat quantae auctoritatis, ut« tenta anglicani regni constitutione, sint fu< tura, omnibus tamen mature pensatis, S. C. « adduci non potuit, ob gravia et intrinseca « corumdem collegiorum pericula ad emol< liendam sententiam de illis prolatam, ac pro< bante SS1Î10 Dfio Nostro, quatuor Metropolita« nis expositam nonis Octobris anni superioris. « Cum autem innotescat quanto studio cie· < rus et integra natio pro iis adlaborcnt, quae < ad bonum Ecclesiae promovendum referuntur, < de universitate catholica erigenda Ethi Pa« tres haud desperandum censuerunt, immo < consilium huiusmodi iterum iterumque com< mendarunt, ut in eiusdem exccutionem omnes < pro viribus operam suam conferant, sicque < pleniori catholicorum instructioni satis fiat, « quin ullum exinde eorumdem religio detri< mentum patiatur. « Quam S. C. sententiam SSrîius D. N. « omni maturitate ac prudentia perpensam, « auctoritatis suae pondere probandam, con« firmandamque esse duxit, voluitquceam qua< tuor Archiepiscopis remitti, rcspectivis per < cos suffraganeis communicandam ». Tornô poi a paria rs i nel 185y delle scuolc secondaric o dellc classi inferiori, suile quali eransi gil date istruzioni nella riportata lettera dei 1841, e cib nella Congregazione generale di Propaganda de’ 9 Febbraio di qucll’anno, ove all'occasione delTesame d’un Sinodo tenu to dall* Episcopate Irlandesc nel i856, si ri feri un passo ulteriore fatto dal Consiglio detto d’in­ segnamento nazionalc per istabilire nella citt.1 dellc scuolc più alte sotto 1’esclusiva giurisdizionc del Consiglio medesimo, il chc veniva rappresentato dalTArciv. di Dublino (Delegato Apostolico in quel Sinodo) come cosa piena di pericolo pel carattere protestante che presen· 653 An. C. i860 tavano cotcste scuole, c per Vincente che auribuivasi al governo di pervertite i cattolici. Quindi a forma dclla risoluzione dclla S. C., nella lettera, chc si spedi all’Arcivescovo sud. in data de' 20 Febbraio 1857 relativa al Sinodo, gli si aggiunse anchc il seguente brano sullc scuole nazionali*. < Quae autem in actis continentur < circa novas scholas a Consilio national! sub < ea exclusiva ipsius auctoritate instituendas, < Erïiorum Patrum attentionem sibi peculiariter < vindicarunt. Cumque exinde adolescentium « fidei non mediocre immineat periculum, S. C. < sane non potest quin Episcoporum sollicitu< dinem caritatemque ad oves sibi commissas < tuendas excitet vehementer. Porro Antistites « hibernenses nunc praesertim ante oculos ha« beant necesse est quaecumque iam cauta ac « praescripta fuerunt a S. Sede Apostolica su< per instructione nationali, ut videlicet maiori « cura ac sedulitate pervigilent quo animaram « salus in gravius discrimen ex novo systemate < adducitur, utque opportunis monitis, concio< nibus, pastoralibus literis fidei puritas ab er< rorum contagio praeservetur. Quod quidem < facilius uc obtineatur atque c licacius, A. T. < ac caeceris Hiberniae Archiepiscopis etiam < atque etiam commendat in Domino S. C., « ut quae ad eum finem conferre videantur, < ea unanimiter, atque uniformi ratione, quan« tum fieri possit, promoveantur ». II9I S. C. S. Officii 18 April, i860 — Litaniae omnes praeter antiquissimas ec communes, quae in Breviariis, Missalibus, Pontificalibus, er Ri­ tualibus continentur, et praeter Litanias de B. Μ. V. quae in S. Aede Laurctana decantari solent, non edantur sine revisione ct approba­ tione Ordinarii, nec publice in ecclesiis, pu­ blicis oratoriis ct processionibus recitentur abs­ que licentia et approbatione S. Rituum Con­ gregationis. Crea I Jtaiui». 1192 S. C. S. Off. 7 Maii i860 — Hong-Kono — Sc contratto un matrimonio misto alia presenza dei ministro cattolico sccondo le regolc della Chiesa, e considerato valido dalla legge civile, sia lecito alla parte cattolica di presentarsi dipoi coll’altra parte al ministro protestante. R. Negative, et detur rescriptum S. O. dici 29 Novembris 1672 (V. n. 20ζ) et Praefectus Apostolicus consulat Benedictum XIV De Syn. dioec. lib. VI. c. y. Mato matri­ monio contuncti nequeunt acatho licum ministrum adire. 1193 Instr. S. C. de Prop. Fide f > lunii i860 (ad Ep. Sirab) — Secondo la disciplina uni­ versale invalsa in tutta la Chiesa cattolica, Dc modo quo presbyteri iura­ mentum emit­ tunt. An. C. ifléo 054 osservata costantemente anche in Roma, allorchè i preti col consenso de’ rispettivi Ordinarii presUno il giuramento nei tribunali laid, non toccano la S. Scrittura, ma bcnsl il loro petto: c questa disciplina ha il suo fondarncnto nel Cap. fin. 7 de iuram. calumn., sul capo VI Si quit presbyter 2. q. 4, c principalmcntc nclla consuetudine universale di tuttc le curie attestata da tutti i canonist! cattolici che hanno trattato di tale argomcnto. Che sc per alcune particolari specie di giuramento e stato per­ messo dalla S. Sede che i preti, c lalvolta an­ che i Vescovi prestino il giuramento toccando la Sacra Scrittura, ciô non venne permesso allorche trattavasi di prestarlo avanti i tribunali laici, od almeno non fu mai abrogata la legge, ne la consuetudine universale chc garantisce ai preti l’accennato privilegio. Cos), per esempio, coll’essersi permesso ai Vescovi cd ai preti di toccarc la S. Scrittura ncl prcstarc il giu­ ramento di fcdeltà ai principi secolari, secondo che scorgesi nei recenti concordati, non puô inferirsi che per ciô i Vescovi cd i preti, an­ che quando prestano il giuramento giuridico, debbano toccare la S. Scrittura. Infatti l’immortale Pontcficc Benedetto XIV, a cui non puô negarsi la cognizionc della disciplina della Chiesa Romana, allorche riferisec nella sua opéra De Servorum Dei Beatif. et Sanctorum Canoni^. lib. 2. cap. 48. η. 7, essore prescritto ai preti di toccarc gli Evangeli quando pre­ stano il giuramento ncllc cause di bcatificazionc e canonizzazione, stabilisée per massima che d’ordinario i Vescovi per diritto, ed i preti per consuetudine giurano propositis, non au­ tem tactis, ss. Dei Evangeliis. Grc· facuhaicm M>,um bit la dit cdebrand-. An. C i860 COLLECTANEA ”95 S. C. S. Officii 26 [unii 1860. - Corkak i. Quaeritur utrum coniugibus qui, postquam in infidelitate nupserunt, ad fidem convertun­ tur, supplendae sint caeremoniae matrimonii. 2. Quid insuper agendum si, alterutro in paganismo perseverante, expostulent ambo con­ iugcs ut suppleantur praedictae caeremoniae? R. Ad t. Coniuges infideles, si fideles facti sint, optime facere si Ecclesiae benedictiones recipiant ; adstringi tamen ad id non debere. Ad 2. Negative. An matrimoeu caeremoniae kipCiendae cooiop u» qui in iiSdclitatc contra­ xerunt. 1196 S. C. de Prop. F. 5 Iulii i860 — Corkak — Missionario Confirmationis Sacramentum administrandi facultatem gaudenti potestne per- firmatiooem. mittere Vicarius Ap., ut in districtu proprio ipsius Vicarii Ap. facultate utatur in absentia Episcopi? Si autem Vicarius Ap., aliis nego­ tiis impeditus, missionario committat ut Chri­ stianis civitatis, in qua residet et adest, sacra­ menta Poenitentiae et Eucharistiae conferat, potestne etiam permittere ut Confirmationem praesentibus administret? Ratio dubii est quod si hac vice non confirmentur, per unum annum expectare tenebuntur. R. EnM PP., perpensis expositis, decreve­ runt supplicandum SSrùo, pro facultate (Tibi Vicario Ap.) indulgenda, qua sacerdotem sim­ plicem delegare valeas ad ministrandum Sacra­ mentum Confirmationis, etiam in loco ubi com­ moraris, dummodo vel sis absens, aut legitime impeditus. Quam facultatem a S. S. benigne Ampl. Tuae tributam fuisse, servatis cctero”94 quin pernotis Instructionibus alias datis pro S. C. S. Officii 20 lunii i860. — Corkak simplici sacerdote Confirmationis Sacramentum — t. Se la facoltà di celebrare due Messe ncllo administrante, necnon tenore ac forma indulti stesso giorno possa usarsi ncllo stesso luogo I eiusmodi delegationum, scias volumus. od in luughi quasi continui fra di loro. 2. Se il desiderio dei neoliti di riccvcre ”97 due o tre voile all’anno la SSma Comunionc sia una causa urgentissima per usarc dclla pre- ; S. .. C. S. Off. l8 Iulii i860. — BrIOCKS, ( Circa Ephco; . . facultatem ibiok delta facoltà. | — t. Utrum habeat Episcopus m sua dioe- vendi qui com· R. Ad i. Missam ab eodem sacerdote, fa- | ccsi, extra Italiam, facultatem sive per se, sive lbl0’K’ cultaicm S. Sedis habente bis in die celebrandi, per delegatum specialem, absolvendi ab excom­ gravissima causa urgente, in codem vcl in di­ municatione occulta quam confessorius contra­ verso loco ct in quacumque distantia celebrari xit absolvendo, extra articulum mortis, com­ posse, dummodo eiusdem celebratio non protra­ plicem in crimine turpi. hatur ultra horam post meridiem. 2. Utrum saltem habeat praefatam facul­ Ad 2. Desiderium neophytorum bis aut ter tatem in casu quo, propter imminens pericu­ in anno SSrtiam Communionem sumere volen­ lum scandali, aut alterius gravis mali, recur­ tium per se non esse urgentissimam causam sus ad S. Sedem fieri nequit opportuno tem­ pore. in casu de quo agitur ; sed pensatis omnibus locorum et personarum circumstantiis, relin­ 3. Utrum in iisdem circumstantiis habeat facultatem absolvendi presbyterum qui non esset quendum arbitrio R. P. D. Vicarii Apostolici. suae dioecesis. 4. Utrum absolvendo a praefata cxcommu- An. C. ιΗ6ο S. C. DE PROP. FIDE nicationc propter urgentem causam, debeat imponere poenitenti onus recurrendi, cessante impedimento, ad S. Sedem, sub poena rcincidentiae. 5. Utrum praefatam facultatem valeat ad tempus praefixum, vel ad praefixum casuum numerum, an tantum pro casu exposito de­ legare. R. Ad i. Negative, ct dentur decreta Sacrae Congregationis Concilii Tridentini Decret. Inlerpr., quorum unum sub anno 1589, videli­ cet: « Reservationes casuum de novo post Concilium non comprehenduntur in Cap. 6t Sess. 2/ de Reform., et praesertim super clau­ sura monialium. Et alterum sub anno 1095, nempe: Nosse debet Episcopus facultatem ab­ solvendi sibi tributam decreto C. 6. Sess. 24 non extendi ad casus qui novis Summorum Pontificum constitutionibus post Concilium Tri­ dent inum fuerint Sedi Apostolicae reservati. Ad 2. 3. 4. ct 5. Consulat Decretales Cle­ mentis III rclat. c. i5 Cum desideres, et cap. 26 Quod de his de sent, excom., et probatos au­ ctores, inter quos S. Alphonsum de Ligorio L. 7. c. i. dub. 5 De censuris a n. 84 ad 92. Vic. Ap. Tghb-Kiaxo) — In foliis ab A. Tua ad S. C. dc Propaganda Fide transmissis ex­ ponebatur quemdam missionarium saepius ap­ pellari ad conferendum baptismum adultis mo­ ribundis, qui licet profiteantur propositum sibi baptismum se libenter recepturos, se vere re­ nuntiare diabolo, credere in Deum, et anteactac vitae poenitere, attamen ex circumstantiis maximum relinquunt dubium circa sinceritatem huiusmodi dispositionum : supradictum vero missionarium consulere volentem ex una parte reverentiae Sacramenti, ct ex altera parte saluti aeternae infirmi iam iam morituri, conferre ba­ ptismum sub hac conditione < si tu es vere dispositus » expresse intendens se non bapti­ zare, sepositis bonis dispositionibus. Hinc quae­ rebatur: i. Utrum talis modus conferendi ba­ ptismum licitus sit vel non. Exponebatur praeterea nonnullos cx illis in­ firmis, recepto sub huiusmodi conditione bapti­ smo, postea supervivere, imo ct aliquoties e sua infirmitate penitus convalescere, et posse re­ ctius disponi, et quaerebatur: 2. Utrum ipsi superviventes, ct rectius dispositi debeant indiscriminatim omnes rursus baptizari saltem sub hac conditione < si non fuisti baptizatus ». S. Congregatio Supremae ct Universalis In­ quisitionis, cuius iudicio haec dubia delata fue­ runt , maturo super iisdem adhibito examine, sub feria IV 1 Augusti i860 respondendum man­ davit praesenti instructione. Explorata res est tres in adulto requiri dis­ positiones ad Baptismum rite suscipiendum : fidem nempe, poenitentiam et intentionem illum percipiendi. Fides profecto necessaria est qua adultus debet esse sufficienter instructus, iuxta propriae intelligcntiae mensuram, de mysteriis christianae religionis, ct ca firmiter credere; ct necessaria item est poenitentia qua debet peccata sua dolcre, ct actum dicere vel contritionis, vel attritionis : ac tertio necessario requiritur inten­ tio seu voluntas suscipiendi hoc sacramentum, eaque deficiente, non imprimitur in adulto ba­ ptismatis character. At enim vero fides ct poe­ nitentia in adulto requiruntur, ut licite sacra­ mentum suscipiat, et fructum sacramenti con­ sequatur: intentio vero necessaria est ad illud valide consequendum, adeo ut qui baptizatur adultus sine fide ac poenitentia, illicite quidem at valide baptizatur; ct contra qui baptizatur absque voluntate sacramentum suscipiendi, ncc licite ncc valide baptizatur. Hisce praemissis facile erit dignoscere missionarium in propo­ sito casu non bene se gessisse, quando Bapti­ smum administrans adulto moribundo, eodem calculo habuit dispositiones requisitas ad ba­ ptismum licite administrandum, et eas quae ad illum valide percipiendum necessario re­ quiruntur. In dubio enim utrum adultus morti proximus sufficienter instructus sit dc fidei my­ steriis, ct ca sufficienter crediderit, atque in dubio utrum ipsum anceactae vitae sincere poe­ nitear, quum mortis necessitas urgeat, sacra­ mentum absolute administrare ei debet absque ulla conditione. In dubio vero utrum ipse vere intendat baptismum suscipere, si praevio dili­ genti examine dc hac intentione adhuc dubi­ tetur, baptismus conferri debet sub conditione dummodo sit capax baptismi. Ne tamen norma quaedam desit huiusmodi missionario, hic adne­ xum A. Tuae transmittitur decretum eiusdem Congregationis Supremae et Universalis Inquisi­ tionis latum feiia V coram SS1T10 die 2 3 Au­ gusti 1703 super quaestione ab Episcopo Que­ bec. proposita. Praeterea nec bene sc gessit missionarius quando baptismum conferens sub con­ ditione intendit sc non baptizare sepositis bonis dispositionibus in suscipiente baptismum : nam in casu missionarios debet tantum intendere se baptizare quatenus suscipiens sit capax bapti­ smi, idest illum sincere percipere velit (1). (i) Mens fuit Eiftorum PP. in praedicta Feria IV. i Aug. i860 ut in transmittenda hac instructione ad Vic. Ap. Sacra Congr. de Prop. F. eum moneret etiam : « Chc ncU’esaminarsi coloro che furono battezzati pros« simi a morte, sotto condizionc che non sarebbero bat- « « < « « 1198 Circa baptizan­ do» adulto* mo­ ribundos dubie dispositos. 655 Instr. S. C. S. Officii ? Aug. i860 — (ad tczzati sc non avcsscro ηύ 1* intenzione, nè Ia fode, nè ii pentimento dei peccati, debba investigarsi sc in quclTatto avevano tutte siflatte disposizioni ; cd in caso negativo, questi debbono battczzarsi di nuovo; cd in caso di dubbio, sub conditione ». An. C. i860 An. C. ιΜο 656 An. C. i860 COLLECTANEA Tandem quoad secundum dubium animad­ vertendum est baptismum ne sub conditione qui­ dem passim ac temere esse iterandum, ct tunc solum conditione uti licere cum prudens et probans subest dubitatio an quis fuerit valide baptizatus, quemadmodum traditur in Catcchismo Romano P. 2 De Sacramento Bapti­ smi n. 57. Ceterum si praedicta dubietatibus missio­ nariorum diluendis non sufficiant, cas A. Tua S. Congregationi exponere curabit ut omnibus perpensis circumstantiis removeantur. Dubia proposita ab Episcopo Quebec te­ noris videlicet. — < Quaeritur an missionarius possit conferre baptisma aliaque sacramenta infirmo barbaro, cui explicata sunt religionis mysteria, quique pollicitus est se observaturum (mandata) hoc tantum motivo scilicet quod nolit ei contradicere. Multae ipsi supersunt rationes dubitandi num moribundus sit bene instructus, quia mis­ sionarius linguae barbarae rudis fere atque im­ peritus, non potuit nisi obiter explicare my­ steria sublimia excedentia captum barbarorum, et quando moribundus affirmet se omnia ca­ pere, exteriora tamen, et exiguitas devotionis persuadent id moribundum dicere ex compla­ centia, ita ut si alius ad cum accederet qui di­ ceret quod omnia quae dicta sunt ei nihil sint nisi merae fabulae, etiam, sunt fabulae respon­ deret barbarus complacendi gratia. Hoc autem oriri potest ex duobus principiis: primum quia non capit quae ei dicuntur; secundum ex ani­ mi levitate, ita ut eo ipso momento quo dicit credo et faciam credat revera et excqui velit, sed minimi ratione contraria sententiam mu­ tabit. Quod tamen constat quod barbarus nol­ let uri in inferno, ct sic affirmatio eius possit esse vera et ex intimo cordis, hinc: Feria V dic 25 Januarii 1703 in generali conventu habito coram SS1Ï10 proposita supradicta quaestione, et auditis suffragiis Eminentissimorum ct RiTiorum Cardinalium Inquisi­ torum generalium, SSrTius rescribi mandavit : < Non licere, si missionarius sit moralitcr cer­ tus, prout in dubio asseritur, barbarum infir­ mum non sufficienter iuxta proprii captus men­ suram intellexisse mysteria christianae religio­ nis. aut ea sufficienter non credere, ct ex solo motivo non contradicendi promittere se serva­ turum mandata eius religionis. Si vero missionarius prudenter credat in­ firmum barbarum, quando dicit credo ct fa­ ciam revera tunc sufficienter credere serioque promittere sc servaturum, ut supra, debere babtizari. Si autem dc praedictis missionarius dubite , et tempus non suppetat illum melius in­ struendi, immineatque periculum mortis, debere itidem baptizari sub conditione ». II99 Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 5 sti i860. Cum perlectis iis, quae in Epistola en- MImmb pro Fo~ cyclica Sanctissimi Domini Nostri Pii divina providentia PP. IX dici 3 Maii anno i858 in­ cipiente Amantissimi Redempteris etc. haben­ tur, dc obligatione parochorum, aliorumque animarum curam actu gerentium, celebrandi, ct applicandi Missam pro populo omnibus Do­ minicis, festisque aliis diebus, haud exceptis iis, qui cx Apostolicae Sedis indulgentia e die­ rum dc praecepto festorum numero sublati, vel translati sunt, a nonnullis cx Vicariis ac mis­ sionariis Apostolicis huic S. Congregationi dc Propaganda Fide quaestio proposita fuerit, utrum per laudatam Encyclicam prioribus aliis eiusdem S. Sedis declarationibus derogatum esset, queis in Missionum locis, ubi neque pa­ rochi, neque paroeciae rite adhuc institutae inveniuntur, laudatos Vicarios, et operarios apostolicos, licet animarum curam exercentes, tantummodo titulo charitatis, non vero ex iu· stitia supradictae obligationi implendae obstrin­ gi nunciatum dudum cis fuit; Sacra eadem Congregatio, quamvis ex accurata ipsius Epi­ stolae Encyclicac inspectione negative rescri­ bendum esse videretur, ad omnes tamen prae­ cidendas ambiguitates, ct amovendas anxietates, ut mentem suam ea de re benigne aperire di­ gnaretur, Sanctitati Suae supplicandum censuit. Petitis porro Sanctissimus Dominus clementer annuens, in Audientia dici 9 Julii vertentis Anni i860 per R. P. D. Sacrae Congregationis Tridentinae Synodi interpretis a Secretis, facul­ tatem tribuit, indulsitquc, ut Praesules, ct ope­ rarios evangelicos Missionum certiores facere­ mus, per Encyclicam, dc qua supra, haud ir­ rogatum quidpiam voluisse antedictae declara­ tioni. Id quod per hoccc monitum ipsis pate­ facimus. 1200 S. C. Concilii 20 Aug. i860. — I’otcstnc Crea μ·ιμπμ« sacerdos curare ut Missae manuales, quas a fi- tletmot>na·· dclibus undique celebrandas accipit, per alios celebrentur, retenta parte stipendii pro bono opere? Semper intclligitur sacerdotes substitu­ tos certiores fieri dc partis retentione, et con­ sensum libere dedisse. Orator arbitratur non licere, et casum comprehendi in prohibitione Const. Benedicti XIV Quanta cura ( Γ. n. 727), aliorumquc Pontificiorum Decretorum. Sed cum aliquibus aliis secus videatur ex co quod dc pio opere agatur, quaerit: i. Utrum sacerdos, qui stipendio solito pinguius accepit, possit, in gratiam pii ope­ ris, alteri sacerdoti ordinarium stipendium dare An. C. ι86ο S. C. DE PROP. FIDE (quo substitutus cum omnimoda libertate con­ tentus est), retinendo partem taxa ordinaria maiorem. — 2. Utrum sacerdos possit sibi alium sacerdotem substituere, ea lege ut ali­ quam partem stipendii ordinarii in gratiam pii operis determinati remittat. — 3. Et quatenus negative in utroque casu, utrum sacerdos ita agens ad icstitutioncm teneatur. — 4. Utrum sacerdos petens huiusmodi donationem debeat prius illi totum stipendium tradere. — 5. Et quatenus affirmative, utrum sacerdos aliter agens ad restitutionem teneatur. R. Consulat theologos, praesertim S. Alphonsum Tract. 3. De Sacramento Eucha­ ristiae, cap. 3; et Benedictum XIV de Syn. Dioecesana lib. 5, cap. j, ct eius Constit., Quanta cura, corumquc sententiis sc confor­ met. 1201 Circe modum exprimendi con­ tentum in ma­ trimonio. S. C. S. Officii 22 Augusti i860. — Ma­ trimonium firmum ac validum consistere quo­ ties nutus, vcl caeremoniae coram testibus prae­ stitae, iuxta communem regionis existimatio­ nem, mutuum sponsorum dc praesenti con­ sensum sufficienter exprimunt: ct aliunde (si sermo sit dc locis in quibus tridenlina lex pu­ blicata est) missionarius commode haberi ne­ queat. Quod si contrahentes, vcl eorum alter, in caeremoniis patrio more habitis, intentionem seu voluntatem contrahendi dc praesenti vere non habuerint, matrimonium esse nullum. S. C. de Prop. F. r r r8 Nov. i860 (Ex commuofc·. ' ΟΟΠβ ftCttlUtOfU Aua. SSmt). - Er». Kiloariev. et Εκίαΐίΐτκχ. «iccrdotitra· m — Facultates omnes quas vi concessionis Formulae VI communicare valeo, nostro Vicario Generali impertiebar, ct cx his facultatibus quas­ dam Vicariis foraneis et aliis duobus ac tribus sacerdotibus scientia ct pietate conspicuis com­ municamus, prout bonum fidelium ac religio­ nis postulare nobis videtur, sive Vicarii aut alii sacerdotes laudati degant in oppido quod ex nu­ mero incolarum dici possit insigne, sive non. Attamen oppidum, quod ex mero numero in­ colarum dici nequit insigne, dici debet quan­ doque insigne ex ratione loci, sacerdotis ct fi­ delium. Revera in nostra dioecesi vix est ulla urbs quae merito appellari possit magna ecc. R. SSmus sententiam Episcopi ac praxim approbavit, ac cius prudenti iudicio eamdem remisit (1). t J 1204 S. C. de Prop. F. 22 Nov. i860 (Ex Aud. SSmi.) — Quoad clausularum omissionem ( V. n. 6yj) moneatur (Vicarius Ap. Tunk. Centr.) eam, dummodo revera mulier rapta non fue­ rit, vel, si rapta fuerit, in potestate raptoris non existât, concessionum validitati non offi­ cere: nihilominus, quantum rerum temporum­ que adiuncta ferre poterunt, praedictas clau­ sulas omnino esse exprimendas. (!) In Litt. S. C. de Prop. F. ad Archiep. Arnucan. ! Decemb. iS$2 haec habentur: « Quod spectat ad du­ bium propositum circa modum quo intelligi debeat locus Form. VI (n. 24) quo dicitur facultates de quibus in ea Formula agitur communicari posse sacerdotibus in aliquo insigni oppido degentibus, respondeo in faculta­ tum concessione non agi dc oppidorum splendore ac dignitate sed maxime de populi catholici nono atque utilitate. Ubi igitur talis ac tanta sit populi catholici copia commorantis in ruralibus districtibus, de quibus A. T. loquitur, poterunt sacerdotibus ibi degentibus facultates subdelcgari, licet iis districtibus non conveniat titulus t/isifriium oppidorum ». (2) Ita S. Doctor L c.: «Quaeritur an parochus possit assistere matrimonio eorum qui sunt publici peccatores. Certum est teneri parochos arcere a ma­ trimonio cos qui nesciunt doctrinam Christianam, uti constat ex Ritual. Roman. De matrim. sub initio, ubi praescribitur: Parochus cognoscat utrum uterque (spon­ sus) sciat rudimenta fidei, cum ea deinde filios docere suos debeat. Item s. congreg. habita coram lanoc. XII ann. 1697, «t refert Sum. Pont. Bened. XIV. (De Syn. 1. 8, c. 14) decrevit parochos non debere procedere ad proclaniationcs nisi repercririt contrahentes sufficienter instructos in rudimentis fidei ; ct hoc decretum con­ firmatum fait a Clemente XI, ut in suo Bullario, ac a Collectanea S. C. de Prop. I ide. Vol. /. Circa omixdo. nem dausulimm m (acuilatum for· mulla apposita­ rum I205 Clericus qui nondum maiores suscepit Ordines, sive coniugatus sir, sive non, cum, quod ea quae S. Concilium Tridentinum Sess. 2 3 Cap. 6 De Reform, disposuit, diligenter non observa­ verit, privilegium fori amittit, habendus est uti destitutus atque ipso iure ct ipso facto destitui omnibus clericorum privilegiis, ita ut haberi tractariquc debeat tamquam persona vere laica, etiam in causis criminalibus, et ad effectus poenales, quin iam nunc, ac deinceps, triplex admonitio, sive peculiaris declaratio incidendae in hanc poenam sit necessaria. S. C. Immunitatis 20 Sept. i860. — An. C. i860 1203 S. Poanit. Ap. eo Dee. i860 — Quo­ modo sc gerere debeant parochi in celebratione matrimoniorum illorum qui notoric in eccle­ siasticas censuras inciderint ? R. Curandum pro viribus ut ecclesiasticis censuris innodati debito modo cum Ecclesia reconcilientur : at si reconciliari recusent, et, nisi matrimonium celebretur, gravia inde mala imminere videantur, parochus Ordinarium con­ sulat, qui, habita rerum ct circumstantiarum latione, omnibusque perpensis quae a probatis auctoribus et praesertim a S. Alphonso lib. 6, tract, i, cap. 2, n. 5q traduntur (2), ea decla­ ret quae magis expedire in Domino indicaverit, exclusa tamen semper Missae celebratione. 1202 Circa amissio­ nem privilegio­ rum clericorum. 65^ S3 !)c moJo »c gerendi pxrocbo· rum cum nuptu» ns Centura liga, ti·. Λη C. î86r 658 COLLECTANEA <#· >t **.^4’.’ Αι/d. SSmi). — Ad Religionis er pietatis in5*a’1· crementum , ad mutuam charitatem inflam­ mandam, Apostolica Sedes pluribus sive Ordi­ nibus Regularibus, Religionibus et Institutis, sive etiam christifidelium saccularium Archiconfrntemitatibus ct Congregationibus potesta­ tem fecit alias ConfraterniCites ct Congregationes erigendi ct instituendi, ncc non etiam sibi ag­ gregandi, ac Indulgentias, privilegia, aliasque spirituales gratias sibi concessas communicandi. Cum autem nulla certa forma vcl ratio praescripta fuisset, quae in huiusmodi institu­ tionibus ct erectionibus vcl c^ggregationibus ct communicationibus faciendis servari deberet, Clemens VIII. fcl. rcc. Constitutione quae in­ cipit Quaecumque a S. Sede Apostolica, data sub die 7 Decembris 1604 modum praecepit servandum in his peragendis, formulam quoque praescribendo, atque inter alia statuit Indulgen­ tias, privilegia etc. tantummodo communicari posse, quae nominatim et expresse Societati ag­ greganti concessa sunt, non tamen ca quae per extensionem vcl communicationem sibi quovis modo concessa sunt, et quidem communicari · non sub generali verborum forma, vel ad instar sed expresse et in specie, atque per dictam for­ mulam ab ipso Pontifice approbatam; quae quidem omnia in eadem Constitutione reperiuntur praecepta sub nullitatis poena, ut clarius patet ex laudata Constitutione. Compertum tamen est progressu temporis ' non ab omnibus adhibitam fuisse hanc formu­ lam. neque privilegia neque Indulgentias adamussim communicatas quamadmodum Pontifex praeceperat. Cum insuper statutum fuisset in eadem Constitutione ut institutiones ct aggregationes gratis omnino fierent, ct tantummodo per Decre­ tum Congregationis Cardinalium sub Paulo V. Indulgentiarum moderationi praepositae latum dic 6 Martii 1608, titulo expensarum permis­ sum fuisset instituentibus, vel aggregantibus scutum unum aureum recipere, et quidem sub poena, inter caetera, nullitatis, prout clarius in­ notescit cx eodem Decreto, attamen cognitum similiter est neque dispositionem hanc ab omni­ bus servatam fuisse. Ad dubitationem itaque omnem tollendam super validitate harum institutionum seu ag­ gregationum, Sanctitas Sua benigne sanavit in­ stitutiones et aggregationes hucusque factas in quibus aliquid cx praedictis desideretur quod perficiendum erat per Constitutionem enunciatam, aut decretum superius expressum, vcl contra in iisdem praescripta peractum sit, simulque mandavit ut in posterum formula in huiusmodi erectionibus seu institutionibus seu aggregationibus adhibenda, concordet saltem in substantialibus cum illa praescripta a Clemen­ te VIII, cuius Constitutionis ad minus praeci­ pua capita in eadem formula inserantur cum variationibus ab eadem Sanctitate Sua appro­ batis (1), cuius quidem formulae exemplar, iis nostro Papa Benedicto in litt. encyclic. Utrum autem, praeter hanc ignorantiam, possit parochus peccatoribus negare suam assistentiam ad matrimonium : Si contra­ hentes publice peterent, ct essent indigni ratione pcc cati vcl censurae occultae, recte dicunt Lugo dist. 8, /ect. t) et Croix «. 147 cum Arriaga et communi, pa­ rochum teneri assistere, iuxta dicta n. 47. Dubium est an assistere possit ct teneatur si contrahentes sint pu­ blice indigni Affirmant Layman /. J, /r. to, p. 3, c. 4, U.S; Croix /. c. ct Lugo n. aoj cum Praepos., modo tamen parochus prius conatus fuerit disponere sponsos ad digne contrahendum. Ratio, ut dicunt, quia parochus non est minister matrimonii, sed tantum testis, unde ex una parte, cum sit publicus minister, non potest suam negare assistentiam ; ct cx altera licite potest as­ sistere, cum sua cooperario sit mere materialis. Negant vero alii auctores qui sentiunt parochum esse verum ministrum matrimonii ; sed haec ratio non subsistit ; nam, ut probabimus infra it matrim, cx n. 897 mini­ stri matrimonii sunt insi contrahentes, ct parochus non est nisi merus testis. Hoc tamen non obstante, m nime acquiescamus primae sententiae, et dicimus parochum ron teneri ncc posse assistere tali matrimonio Favctcue nobis auctoritas Sumtn. Pont. Benedicti XIV. De Syn. I. 8, c. 14, qui s;c docet Quamvis iuxta com· muntO'im rwjpjfti/ ftccfkm tenlentiam now /i! (parochus) Sacram. Matrimenti minister, tamen in multi/ eomfuratur ministro, nec licite tui prjccenl’j et auctoritate jirmtre fetest contractum, fuem scit a ccntra^rnlituj sacriUfi miri. Ratio nostrae sententiae est, tum quia dc iure naturali nemo potest cooperari peccato pro­ ximi, etiamsi alter peccatum interne consummaverit, prout diximus dc caritate lib. 2, n. 47, ita ncc paro­ chus in nostro casu : tum quia parochus tenetur cx iustitia, cx contractu inito cum communitate a qua stipendium accipit, incumbere saluti spirituali suarum ovium, eas avertendo a peccatis. Ncc valet dicere quod contrahentes habent ius ut parochus eorum matrimo­ nio assistit. Nam respondetur r. quod nemo potest ha bcre ius ad actionem in qua committitur peccatum ; resp. 2. quod sponsi in tantum habent ius ad assisten­ tiam parochi, in quantum hic tenetur cx officio incum­ bere eorum bono spirituali ; unde cum in hoc parochi assistentia non conferret ad bonum, sed ad ipsorum ruinam, idcirco ncc sponsi ius habent, neque paro­ chus tenetur assistere : imo debet suam assistentiam negare, cum praecipua cius obligatio sit impedire pec­ cata ovium suarum. Et quod dicimus dc parocho, di­ cendum est etiam dc testibus ; qui tamen satis excu­ sarentur a peccato, si assisterent coacti metu gravi, cum ipsi non teneantur, nisi cx caritate, impedire pec­ catum. Parochus autem etiam excusari potest ad vi­ tandam mortem, vel alia graviora mala communitatis, vcl ipsorum contrahentium, puta nc ipsi perseverent in peccato ·. (1) Praecipua capita dictae Constitutionis cum va­ riationibus etc. haec sunt : t. Quod unica tantum Confraternitas eiusdem Instituti ct generis institui ct aggre­ gari possit in ecclesiis tam saecularium quam regula­ rium. 2. Quod id fiat de consensu Ordinarii et cum litteris testimonialibus eiusdem. —. J. Quod Contra ternit ri institutae vcl aggregatae expresse ct in specie communicentur privilegia ct indulgentiae Ordini m*ti tuenti vcl aggreganti nominatim concessi, non vero 1206 n'. Decr. S. C. Indulg. ί Am. i86r (Ex An. C. Λη. C. î86î Circa pUrntn Sodalitatum rcctore»*eumode- r^orc^c.i; n- S. C. DE PROP. FIDE praesertim quorum interest communicandum, guntur in respcctiva Sodalitate, fideles adseriin Actis S. Congregationis servari praecepit, ct bcnli sit, valide adseriptos habendos esse de­ ut Societati aggregatae ab Ordine, Instituto, claravit, ncc non benedictiones habituum, scascu Arcbiconfraternitate aggregante tradi pos­ pularium etc. coronarum etc. et impositio­ sit separatim ct distincte a formula, ac etiam nes etc. ab eisdem factas, prout Rectoribus in typis impressus elenchus Indulgentiarum ct respcctiva Sodalitate tribuitur, ratas habendas privilegiorum ab Ordinario tamen loci recogni­ esse concessit. Quoad futurum vero eadem tus ; cuius impressio in hunc tantum finem per­ Sanctitas Sua benigne impertiri dignata est ut mittitur, etiamsi Indulgentiarum concessiones Ordinarii locorum libere designare possint, si sint depromptae ex pluribus Brevibus etc. non ita in Domino expedire indicaverint, parochos obstante decreto S. C. Indicis, et altero decreto pro tempore in Rectores, Moderatores etc. ConS. Congregationis Indulgentiarum explicante ct I fraternitatum etc. non obstantibus quibuscum­ moderante praedictum decretum Indicis diei que in contrarium facientibus. 22 lanuarii r858. Atque hoc decretum absque ulla Brevis ex­ 1208 peditione publicari iussit, derogando cuicumque Apostolicae dispositioni in contrarium, etiam Decr. S. C. de Prop. F. 21 fan. t861 — specialis memoriae dignae. Quum ad catholicae Ecclesiae utilitatem atque ad animarum salutem promovendam nil magis 1207 conferre compertum sit, quam ut Dominico gregi sacrorum Antistites doctrina ac pruden­ Decr. S. C. Indulg· /an. r86i i Ex tia insignes praeficiantur, idcirco S. Sedes pe­ γ . ' Aud. SSmi.) — Cum plures Confratcrmtates, culiare quovis tempore studium in negotio ele­ Sodalitates. Piae Uniones etc. fidelium cano­ ctionis Episcoporum adhibendum curavit.Quam nice erectae reperiantur, in quibus loci Ordi­ utique in rem sapientissimae extant canonicae narius designaverit parochum qui ratione mu­ sanctiones, variae quidem pro varietate tempo­ neris quod exercet, ct pro tempore quo mu­ rum ac regionum, at specialibus semper ct tem­ nere fungitur, sit constitutus Con fra terni tatis, porum et locorum adiunctis accommodatae. Nil Sodalitatis etc. Rector, Moderator seu quo­ igitur mirum si pro foederatis Statibus Arnecumque titulo appelletur, proindeque facultate ricae Borealis, ubi novae passim ctformantur polleat ea gerendi, quae ad Rectores spectant, I civitates novacque proinde tractu temporis dioe­ et etiam, quatenus in respective sodalitate id ceses ac Provinciae ecclesiasticae instituuntur, Rectori tribuatur fideles adseribendi, habitus Sacrum Concilium Christiano Nomini Propa­ benedicendi ct scapularia, iliaque imponendi, gando opportuna haud multis ab hinc annis coronas etc. pariter benedicendi, iuxta facul­ ediderit decreta, quibus tales eligerentur pro tates ad quamlibet Sodalitatem spectantes pro vacantibus sedibus Episcopi, quales inibi ca­ similibus impositionibus, benedictionibus etc., tholicae religionis status eiusque in dies pro­ atque dubium exortum sit circa huiusmodi de­ gressus ac dilatatio postularent. Et sane lau­ signationem parochi libere ct auctoritate pro­ datum S. Consilium die r8 Martii iS3q decre­ pria peractam ab Ordimuiis, facta fuit relatio tum edidit super methodo servanda in Episco­ SSiùo D. N. Pio P?. IX in Audientia praedi­ porum dioecesium foederatarum Americae Sept, cta, et Sanctitas Sua derogando omnibus huc­ provinciarum electione quod sic se habet: usque circa hanc designationem, quavis au­ < Cum ad Religionis incrementum in foectoritate ct quovis modo aliter praescriptis, « derat is Americae regionibus stabilius procubenigne sanavit, quatenus opus sit, tales desi­ c random in primis conferat, ut Episcoporum gnationes parochorum, ncc non acta per ipsos < dioeccsum ibi statutarum electionis gravistamquam Rectores, et adseriptos per eosdem < simum negotium rite sancteque absolvatur: parochos, quatenus Rectoris munus, quo fun­ « S. C. de Propaganda Fide valde opportunum ca quibus per privilegium communicationis gaudet. — |. Quod statuta Confratcrnitatum examinentur ct ap­ probentur ab Ordinario loci, et ab eodem corrigi pos­ sint. — 5. Quod gratiae et indulgentiae Confratcmitati communicatae praevia cognitione Ordinarii dumtaxat promulgentur. — 6. Quod confraternités eleemosynis excipiat ct eroget iuxta formam ab Ordinario praescri­ bendam. — 7. Quod litterae erectionis et aggregationis gratis omnino ac nulla prorsus mcreede etiam a sponte dantibus sub praetextu quoque merae eleemosynae ac­ cepti expediri et concedi possint; ct solummodo titulo expensarum pro pergamena, scriptura, vcl impressionis stipendio, sigillorum expensis, cordulis, cera, secretarii notariique labore vel mcrcede, iliisque omnibus eam quantitatem quae non excedat summam scutorum sex monetae romanac in Italia, et extra non excedat sum­ mam libellarum vulgo francs triginta pro singula in­ stitutione vel aggregatione vel confirmatione recipere liceat 8. Quod singula hic mandata et expressa in omnibus suis partibus fideliter observentur, secus in­ stitutiones vel aggregationes ct communicationes pri­ vilegiorum ct indulgentiarum nullius sint roboris vcl momenti, ct quilibet superiorum atque officialium pri­ vationis officiorum quae obtinent, atque inlubilitatis ad illa ct alia in posterum obtinenda poenam eo ipso in­ currant, quae ab alio quam a Romano Pontifice remitti non possit. An. C. î86t De electione Epito­ Aa C. î#6î 66ο COLLECTANEA < esse ad hoc consequendum existimans, ut « certa methodus ubique in illis dioecesibus < servanda statuatur, qua fiat, ut Sedes A posto· « lica exploratam notitiam habere possit meri< torum sacerdotum pro quibus commcndatio« ne* afferuntor, in generali conventu die 18 Mar« tii anno 1834 habito, et referente Erîio ct < Rfto D. I. Antonio S. R. E. Cardinali Sala, « censuit ac decrevit in ca re esse servanda quae < sequuntur. < Cum aliqua Sedes Episcopalis vacaverit, < requirendum est Episcoporum omnium pro< vinciae ecclesiasticae suffragium de sacerdo< cibus singulis, qui Sedi Apostolicae commen« dandi esse videntur pro nova Episcopi cle< ctionc. Quoniam vero id in Concilio provin< ciali facillime et accurate fieri potest, si in« tra tres menses ab obitu Episcopi Concilium « provinciale habendum est, expcctanda erit < Concilii celebratio antequam ad commendan· « dos sacerdotes, qui Episcopatu digni censcn< tur, ad S. Congregationem scribatur. In Con· < cilio autem, collaris inter sc sententiis, Epi« scopi statuant, quos sacerdotes S. Sedi com• mendent vere idoneos, et de Ecclesia bene< meritos qui Sedes vacantes obtineant, vel < coadiutoris officium suscipiant illius Episcopi < qui auxilio coadiutoris indigere censeatur. « Quod spectat vero ad casus quibus, prout < superius statutum est, Concilii provincialis cc« lebratio non ita proxima sit, ne Sedes Episco· « palis aliqua diu vacet, primum hoc magno< pere opportunum factu est, ut singuli Epi« scopi litteras subscriptas, et sigillo munitas < duplici exemplo apud sc habeant quibus < contineantur nomina trium saltem sacerdo« tum quos idoneos arbitrentur ad dioecesim • regendam ; hae autem litterae ita exterius ob« signari debent, ut, adveniente Episcopi morte, « Vicario generali tradendae esse intclligantur: < Vicarius vero generalis alterum earum litte< rarum exemplum ad Archiepiscopum, alte· « rum ad propinquiorem, vel ad seniorem duo· < bus Episcopis propinquioribus deferendum < curet. Eo litterarum exemplo accepto Epi« scopus propinquior ad Archiepiscopum scri« bel suasque animadversiones adiiciet. Epi< stola Episcopi propinquioris ad Archiepisco« pum delata, vel, si neglexerit is scribere, ra« tionabili elapso temporis spatio, Archiepisco< pus ad omnes Episcopos nc propinquiori qui« dem excepto scribet, ct nomina illa cum suis « animadversionibus communicabit , aliorum < etiam nominibus additis, si illi quos Epi« scopus designaverat Archiepiscopo idonei m< nime videantur. Post acceptas Archicp scopi « litteras, omnes Episcopi ad S. C. sine mora « scribent, suas sententias ct suffragia dc tribus < illis vel sex commendatis exposituri. Vacante < Sede Metropolitana, litterae Archiepiscopi de< mortui nomina trium sacerdotum designantes « a Vicario generali ad Episcopum propinquio« rem, ct ad suffragancum Episcopum senio< rem, mittendae sunt. Episcopus autem senior < suffraganeus faciet ca omnia quae de Archie· « piscopo superius statuta sunt, ubi agitur de < Episcopi electione. Quod si apud Episcopum « vel Archiepiscopum demortuum litterae me· < moratae dc trium sacerdotum designatione « non reperiantur, Vicarius generalis Episco* < pum propinquiorem, vel seniorem ex duobus < propinquioribus, de ca re certiorem statim < faciet, ut Episcopus propinquior tria designet < sacerdotum nomina epistola ad Archicpisco· < pum mittenda. Archiepiscopus, ca accepta, ad < omnes Episcopos scribet, et ea omnia lient « quae iam indicata sunt circa agendi ratio« nem tenendam ubi litterae Episcopi aut Ar< chiepiscopi sacerdotum nomina ante mortem < designantis fuerint repertae. Si Episcopus « propinquior ad Archiepiscopum scribere ne< glexerit, Archiepiscopus ipse tria nomina sa< ceidotum suffragancis omnibus, propinquiori < non excepto, designabit. Si agitur ile Ar< chiepiscopi electione, senior Episcopiis suffra< gancus faciet omnia, quae in Episcopi ele­ ctione, ab Archiepiscopo facienda esse de« cretum est. « Quod pertinet ad electionem Coadiutorum, < excepto casu quo Sedes .Apostolica alia ra< tione agendum esse statuerit, Episcopus, qui « coadiutorcm petit, nomina trium sacerdotum < Archiepiscopo ct Episcopis suffragancis signilî< cabil, supplicem libellum dc ca re ad S. C. mit< tet, et Archiepiscopus et Episcopi S. Congrc< gationi mentem suam dc coadiutorc eligendo < communicabunt. Haec sunt quae in commcn· « dandis Sedi \postolicac sacerdotibus pro Foc« deratae Americae Episcoporum electione S. C. < servanda praescripsit. Ea vero decernens no< tum omnibus esse voluit in litteris dc hac < pertractantibus ad S. Sedem transmittendis < nihil inveniri debere, quod electionem aut < nominationem praeseferat, ita ut ctiam cx < litterarum forma pateat nullam in S. Sedem < inferri obligationem eligendi aliquem ex com< mendatis: salva enim manere debet et illaesa « Sedis Apostolicae libertas in eligendis Epi· « scopis; commendationes vero lumen tantum < et cognitionem S. Congregationi non autem < obligationem afferent. < Datum Romae cx aedibus S. Congrega< tionis de Propaganda Fide die 14 lunii 18^4 ». Huic autem Decreto Emi ac Rmi Patres Sacrae Congregationis in conventu generali ha­ bito dic 10 Aug isti i85o ct aliud addendum consuerunt sequentis tenoris : ♦ Sacra Congregatio dc Propaganda Fide < die 14 lunii an. i83q decretum edidit, quod < incipit: Cum ad religionis incrementum, in« scribitur vero*. De methodo servanda in Epi< scoporum dioecesum foederatarum Ameri- An. C. 1861 z\n. C. 1861 S. C. DE PROP. FIDE 661 « cae Septentrion ilis provinciarum electione. λ Cum vero deinde, Deo favente, dioccesum « numero per illam regionem aucto, Ecclesias « quae antea uni Metropolitae suberant, inter < plurcs partiri ncccssc fuerit: aliquid supradicto « decreto scu instructioni addendum visum est « ut commendatio sacerdotum pro vacanti« bus Ecclesiis ca ratione fiat, quae cum nova « illarum partitione, ac Provinciarum statu co« haereat. Proinde S. C. in generali conventu < die to mensis lunii anni huius habito, re« ferente infrascripto eiusdem Praefecto, omnibus « mature perpensis, ratione quoque voti habita « ea dc re ab Episcopis exhibiti ex Concilio VII « Baltimorcnsi ; decrevit ut in posterum, ser« vatis quoad reliqua iis quae in supradicto «decreto continentur, Archiepiscopus Provin« ciac ad quam pertinet Ecclesia de novo Pa« store providenda, commendationem sacerdo« tum, qui proponuntur, ad ceteros Archiepisco« pos transmittat, qui S. Sedi suam sententiam « de sacerdotibus sic commendatis aperiant. « Datum etc. > Mense tamen Augusti anni 1856 idem Sa­ crum Consilium Provinciis ecclesiasticis Bal­ timorcnsi, S. Ludovici, Nco-Aurelianensi ac Concinnatensi induisit ut dc commendandis can­ didatis pro sedibus vacantibus agatur in coeti­ bus Episcoporum comprovincialium addita tan­ tum obligatione scribendi ad Metropolitanum vel Episcopum non comprovincialem quum res sit de candidatis a Provincia extraneis, in Comitiis vero generalibus dic 7 Augusti i85q ct illud decretum fuit, ut cum novus Archie­ piscopus vel Archiepiscopi coadiutor eligendus sit, omnes circa ciusrnodi electionem Foedera­ torum statuum Metropolitani consulantur. Porro etsi ciusrnodi normas opportunissi­ mas esse ac religiose ab Episcopis foederato­ rum Statuum in praxim deductas fuisse con­ staret, nihilominus cum hinc adiuncta Sept. Amcricae graviora quotidie edicerentur, scduliorcmque Pastorum Ecclesiae vigilantiam exquirerent, inde vero quae humana sunt mutari semper in melius valeant ac perfici ulterius, propterca Emi ac Rifci Patres S. Congregationis de Prop. Fide, ct alia quaedam supradictis decretis addi opportune posse consuerunt, cx quibus sacer­ dotum ad Episcopatum in iis regionibus pro­ motiones, quantum humana fragilitas patitur. omni prorsus exceptione maiores ac sub quo­ libet respectu optimae obtineantur. Quamobrem factam est ut Sacra haec Con­ gregatio datis sub die 25 Maii 1859 literis ad omnes Foederatorum Statuum Archiepiscopos, ab iisdem petierit, ut quaccumq ic in sua sen­ tentia prodesse possent ad perficiendam hacte­ nus vigentem in America Sept, ritionem eli­ gendi sacrorum Antistites, ea diligenter atque ingenue patefacerent. Quandoquidem vero omnes ad unum me­ morati Archiepiscopi, prout singulis in Domino visum fuerat, responderint, EtTii ac RiTii Patres praelaudatae S. Congregationis in generalibus comitiis habitis die 2 r lan. huius anni diligens responsionum examen instituerunt, pluraque in eis sapienter dicta atque ad intentum finem non parum utilia invenerant. Quibus omnibus mature perpensis, censuerunt quidem haud re­ cedendum esse a Decretis supra relatis dierum 14 lunii t83q nec non to Aug. r85o, ac po­ sterioribus declarationibus, quibus vigens per Americam electionum systema innititur, ve­ rum illis quae sequuntur adiicienda putarunt atque ab omnibus a l quos spectat S. Sedi pro­ ponere viros ecclesiasticos pro vacantibus dioe­ cesibus Foederatorum Statuum, stricte scrvanla mandarunt. t. Omnes ac singuli Foederatorum Statuum Antistites tertio quoque anno tum Metropoli­ tano Provinciae suae, tum S. Congregationi dc Prop. Fide nomina sacerdotum exhibebunt , quos dignos atque idoneos ad munus episco­ pale obeundum existimaverint. Id vero secre­ tissime praestabunt, ne forte cuiuspiam ambi­ tio excitetur. 2. In notulis eiusmodi conficiendis maxima pro viribus urentur cura, ut de qualitatibus eorum qui commendantur certiores fiant. 3. Quum aliqua Sedes vacaverit sive epi­ scopalis sive metropolitans, Antistites omnes ad quos pertinebit summo Pontifici commen­ dare viros ecclestiasticos, ut eorum unus va­ canti Ecclesiae praeponatur, in synodum aut in specialem coetum convenient, ut proponen­ dorum qualitates discutiant ad tramitem quae­ stionum quae hanc in rem typis impressae praesentibus litteris apponuntur (i). 4. Antequam vero praedictus conventus con­ vocetur, ad Archiepiscopum vel seniorem pro- (i) Dictae quaestiones ita se habent: Motiones ac quae itiones circa qualitates quae necessariae sunt in pro movendis ad episcopale munus ac dignitatem. t. Nomen, cognomen, aetas, patria candidati, (indi· cetur ubinam, et quo die sit natus). — 2. Dioecesis originis, ct cui sit in praesens addictus. — 3. Ubinam studiis theologicis vacaverit, ct quo profectu. — 4. An gradus assecutus fuerit, ct quos. — f. An professor extiterlt, et cuius facultatis. — 6. An ct ubi missiones sa­ cras obierit, ct quam in cis experientiam obtinuerit. — 7. Quot linguas calleat, ct quas. — 8. Quibus officiis sit perfunctus, ct quo successu — 9. Quam pruden­ tiam exhibuerit in deliberationibus et agendi ratione. — 10. An sit corpore sanus, frugi, patiens, atque in administratione rerum temporalium versatus,— u. Utrum sit propositi tenax, an ingenio mutabilis. — ia. Num gaudeat fama honestatis, et an fuerit unquam in co quid contra mores. — 13. An in exercendis sacerdotalibus muniis sit attentus, compositus cum aedificatione, ru­ bricarum atudiosus observator. — 14. An habitu, gestu, incessu, sermone aliisque omnibus gravitatem ac reli­ gionem praescierat. An. C. tR61 An C îS6i 662 COLLECTANEA vincîae Episcopum eorum nomina transmit­ tentur, quos singuli Antistites commendandos esse putaverint. 5. Qualitates candidatorum publice in coctu Episcoporum discutientur, praesidente Archie· picopo vel scnioie provinciae Antistite : suf­ fragia vero secreto in urnam immittentur. 6. Acta denique conventus ad Sacram Con­ gregationem de Propaganda Fide ab Archiepiscopo, vel Episcopo provinciae scn'orc defe­ rentur (r). Notandum : in Concilio Plenario Baltimorensi III auod a S. C. de Prop. Fide recogni­ tum est decreto 21 Septemb. 1885 haec statuta sunt: r. Quando ob se lem vacantem propo­ nenda sunt S. Sedi nomina coium qui com­ mendandi videantur pro dioecesi vacante, con­ vocentur consultores ct rectores inamovibiles praedictae dioecesis. Horum erit tria nomina eorum quos dignos judicaverint Episcopis pro­ vinciae indicare, ut hi prae oculis habeant haec nomina in proponendis Sedi Apostolicac candidatis. 2. Consultoribus et rectoribus ita congre­ gatis praesideat ArchiepLcopus, vel si impedi­ tus est, Episcopus suffraganeus eiusdem pro­ vinciae ab ipso delegandus; si vero dc sede metropoiitana vacante agatur, congregatis prae­ sideat suffraganeus antiquior ratione ordinatio­ nis, vel eo impedito, alius Episcopus ab ipso delegandus. 3. Antequam ad suffragia ventum fuerit, consultores ct rectores praedicti iurent sc ne­ que gratia neque favore induci ad suffragium ferendum. Huiusmodi autem suffragium erit secretum et consultivum tantum. 4. Praeses mittet verbale huius conventus, secretarii subscriptione signatum, ad ceteros Episcopos et ad S. Congregationem. 5. Dic constituta convenient Episcopi, ct nomina sic proposita, vel alia ab ipsis pro­ ponenda, iuxta Instructionem S. Congregatio- | nis die 21 Ianuarii 1801 datam discutient, ct nuculam trium candidatorum Sanctae Sedi cx- j Inbendam conficient. Quod si indicaverint no­ mina a clero proj osita esse reiicienda, ratio­ nes suas Sacrae Congregationi exponere non omittant. 6. In reliquis omnibus praedictam Instru­ ctionem sequantur. Quum vero agitur dc designando Episcopo coadiutorc cum iure successionis, omnino ser­ ventur quae in regulis i, 3, 4, 5, ct 6 su­ pra citatis enumerantur. Regula autem 2 sic immutabitur : Consultoribus ct rectoribus ira congregatis praesidebit Archicpiscopos sive Epi­ scopus pru quo coadiulor eligendus est ; aut, si impe htus sit, Vicarius Generalis, vel alius An. C. 1861 sacerdos ab ipso delegandus. Episcopus autem hoc in casu poterit, si velit, suggerere aut de­ signare nomina eorum, qui ipsi pro hoc mu­ nere maxime accepti forent. | In electione Episcopi pro dioecesi noviter erecta observentur quae in regulis1, 2, 3, 4, 5. 6 supra praescribuntur. Regula autem t. erit sequens: Quando S. Sedi proponenda sunt nomina eorum qui commendandi videntur pro dioecesi noviter erecta, convocentur consultores dioecesis vel diocccsum , c quibus nova dioe­ cesis formata est, ct rectores inamovibile> no­ vae dioecesis. Horum erit tria numina eorum, quos dignos indicaverint, Episcopis provinciae exhibere, ut ii prae oculis habeant haec no­ mina in proponendis Sedi Ap. candidatis. 1209 Litt. encycl. S. C. de Prop. F. ro Martii 1861. — Ex novis humani ingenii inventis quibus actas haec nostra ceteris antecellit, etsi commoda plus quam mediocria percipiantur, eorum tamen occasione abusus non pauci, iique in rebus gravissimis occurrere deprehen­ duntur. Cum igitur ex chymicae progressibus eo ventum sit, ut multa in naturae similitu­ dinem componantur aut conficiantur, contingit frequentissime, ut in regionibus praesertim uvarum penuria laborantibus vina quaedam fabricentur, quae musto ex uvis expresso mi­ nime constant. Hinc vero plurcs per Ecclesiam Antistites talia recenter edere decreta debuerunt, quibus vini artefact! usus prohiberetur omnino ab altaris ministerio, quo videlicet. Divini Sa­ crificii securitati, ut par erat, consuleretur. Quam quidem in rem sicut in ipsa Urbe Erîius Sanctitatis Suae Vicarius quaedam adsignavit loca, ubi vinum dc vite tamquam tale reco­ gnitum ab ecclesiarum rectoribus aliisque sa­ cerdotibus emi posset, ita aliis in locis ca Epi­ scopi in cumdcm tinem statuerunt quae pro sua prudentia expedire iudicarunt. Porro vel in ipsa America res tanti momenti Episcopo­ rum vigilantiam non effugit, ideoque notum est Sacrae huic Congregationi decreta quaedam in Provincialibus Conciliis fuisse condita, ut caveretur nc quis vinum arlefactum in Missae Sacrificio adhiberet. Quandoquidem vero hisce non obstantibus nuper a SSmo Domino nostro petitae fuerint sanationes super obligationibus Missarum in quibus bona fide vinum arte con­ fectum fuerat adhibitum, idci.co comperti it Sanctitas Sua Antistitum curas aut decreta ti­ nem intentum haud plene atque ubique loco­ rum fuisse consecuta. Quae cum ita sint iussit Beatissimus Pater, ut vigilantia omnium ac singulorum Antistitum (i) Huiusmodi nocnu pro electione Episcoporum extensa fuit ad dioeceses Canadenscs m Congr. Gen. 2 Dcc. 1861. An C. rS6x et Vicariorum Apostolicorum a S. Congrega­ tione Christiano nomini propagando praeposita dependentium, (praesertim illorum locorum in quibus vites vel parum vel nullo modo colun­ tur) suo nomine excitaretur ad cas edendas praescriptiones vel cautiones sacerdotibus prae­ scribendas, quibus omne nullitatis periculum a Sacrificio Altaris, quod supremus est religionis actus, penitus arceatur. I2IO be no»® aium S. R. C. r./ Martii 1861 — Nbwfort. — rcmoHoncm>€k- ^um innotuit Rifto Episcopo Newporten. quod, i/diquu7um,c,,r' *n 4u°Jain eltari fixo suae dioecesis, lapis pro sigillo sepulchri Reliquiarum inserviens, ob defectum calcis qua conglutinabatur, am­ plius sepulchro non haerebat, ipse, ut rem melius exploraret, lapidem ipsum manu sua movit, ct cum reipsa solutus esset, de situ sublevavit, Reliquias tamen nullo modo tetigit vel dimovit, deinde lapidem reposuit. Quibus expositis, a S. Sede declarari humillime po­ stulavit: i. An altare de quo supra, conse­ crationem amiserit.— 2. An debeat denuo con­ secrari, vel sufficiat sigillum denuo conglutinare et claudere?— 3. In casu quo sigillum tan­ tum debeat iterum reponi, an calx qua conglu­ tinatur, debeat benedici prout in consecratione altaris. R. Altare, dc quo in precibus, nova con­ secratione indigere. I2II S. R. C. 14 M trtii i86t — S. Iacori dk Xnnuiî!i,(-ithcn- CîLR — i. An, ubi viget consuetudo, liceat dr’’,B· Baptismi sacramentum solemniter administrare in sacristie Cuthcdralis. be acervatione 2. Utrum ferri possit consuetudo plurium ^P?uriCbuB?*aÎiaC· ecclesiarum... asservandi SS. Eucharistiam in nbut· duobus aut tribus altaribus: et nonnunquam occasione novemdialis, aut alicuius festivitatis transferendi etiam in aliud altare diversum ab illis, in quibus ordinarie asservatur. he expotitione 3. Utrum servanda sit consuetudo expoiùinc Ordinirn nendi public ic adorationi SS. Sacramentum, *cn,e· tum in ecclesiis Regularium tam in iis in qui­ bus adest indultum Apostolicam asseivandi Eucharistiam, sine Ordinarii licentia. R. Ad i. Negative; nisi adsit rationabilis causa ab Archicpiscopo approbanda. Ad 2. et 3. Negative. bcBaptbmiAd- 1212 S. C. Concilii Martii f86i — i. Utrum permhtîUqaue!iî P«rochi qui, ut menti fundatorum fiat snfs. pro «itera diebus dominicis et festis binam, obtenta fatutiu ubori· ' cultate, dicunt Missam, et pro fundatoribus prifni.tsariarum (quae ob exiguitatem redituum ct penuriam sacerdotum plerumque proprio ca­ rent sacerdote) applicant, salarium cx fundo An rarocho bu 663 S. C. DE PROP. FIDE An. C. i86t primissariarum pro peculiari labore percipere possint. 2. Utrum parochi qui pro necessitate cir­ cumstantiarum diebus dominicis et festis bis celebrant, tradita simul doctrina Christiana, pro peculiari labore ct industria certum salarium annuum a parochianis oblatum percipere va­ leant. R. Posse permitti prudenti arbitrio Episcopi aliquam rcmuncrationem intuitu laboris ct in­ commodi, exclusa qualibet eleemosyna pro ap­ plicatione Missae. 1213 S. C. S. Officii ro Apr. i86t. — Tci«ki.y tionc uapi vm a· ‘ ...... Mkruiio-Ortb^tams — An adultis infirmis, Juin» pcr-cuio»c quando ad capellam publicam nunquam posse deferri praevideatur, solemnis Baptismus conferri possit et debeat: aut, quando a christianis non d«fcr86ι 664 COLLECTANEA ros mandata eiusdem religionis, baptizari de­ I animarum rectoribus mandatum sit oves suas bere. Et pariter licet e conferre baptismum adul­ agnoscere, casque pascere verbo Dei, Sacra­ mentis, atque exemplo bonorum operum, id­ tis in mortis periculo constitutis qui peccata sua dolentes, ct baptismum suscipere cupien­ circo ii ad personalem in suis dioecesibus vel Ecclesiis residentiam obligantur , sine qua intes, nequeunt temporis defectu in fidei myste­ iuncto sibi officio defungi per sc ipsos mi­ riis instrui, dummodo iisdem fidei mysteriis nime possent. Porro pastoralis residentiae debi­ vel simplici oris affirmatione, vel nutibus sal­ tum quovis tempore Ecclesia Dei asserere atque tem, ostendant sc consensum praebere. In ba­ urgere non destitit; cuius sollicitudinis lucu­ ptismo autem domi conferendo ob imminens lenta exhibent testimonia non modo veteres mortis periculum, omissis caeremoniis quae baptismum praecedunt, iuxta rubricam Ritua­ canones, sed et sacrosancta Tridcntina Synodus lis, illae poterunt adhiberi quae baptismum sub­ Sess. VI, cap. 1. de Reform, et Sess. XXIII dc sequuntur. Praeterea hisce neophytis moribun­ Ref. cap. i, ac novissime Summus Pontifex Benedictus XIV qui Constitutione /trf universae dis non esse administrandum Viaticum nisi saltem discernant cibum spiritualem a corpo­ Christianae reipublicae statum edita die 3 Se­ rali, cognoscendo ct credendo in Sacra Hostia ptembris 1746 residentiae obligationem et in­ praesentiam Christi Domini. Nec conferendum culcavit sedulo, et disertissime explicavit. Quod si ubique locorum pastores anima­ Sacramentum Confirmationis, ncc Extremae rum, pro officii sui ratione, continenter in medio Unctionis illis neophytis moribundis, quos gregis vivere oportet, ad i i potiori etiam titulo missionarius capaces Baptismi credidit, nisi illi tenentur quibus animarum cura deman­ saltem habeant aliquam intentionem percipiendi Confirmationem ad robur animae suae adii- data est in locis Missionum. Cum enim fideles in Missionibus graviora passim subire cogan­ cicndum, et recipiendi S. Unctionem in bene­ tur pericula, dum minora ut plurimum iis ficium animae pro mortis tempore ordinatam. praesto sunt adiutnenta viitutum, peculiariae Curandum tamen ut, si huiusmodi adulti con­ valuerint, opportunis instructionibus circa fidei praesentissima indigent vigilantia atque ope pastorum. Haud igitur mirum si sacro Con­ mysteria, et naturam atque effectus sacramen­ silio Christiano Nomini Propagando nil fuerit torum diligenter edoceantur, ct omissa omnia antiquius quam datis etiam decretis curare ut in baptismi susceptione suppleantur. a sc dependentes Episcopi Vicariique Aposto­ Ad 2. ct 3. Affirmative. lici, in suis Missionibus, quoad fieri posset, Ad 4. Posse et teneri uti illis caeremoniis absque ulla interruptione residerent. Quam qui­ quibus possunt uti. dem in rem eo usque pervenit Sancta Sedes, ut 1214 laudatis Praesulibus sub gravissimis poenis pro­ hibuerit, ne pontificalia munia in aliena dioe­ Μθϊΐ dorcî£ S. C. de Prop. F. 24 Apr. 186r cesi vel districtu etiam de consensu Ordinarii nas data* (au Archiki». Duihjnkv.) —Nel n. 7 della Forullo modo peragerent. mola (VI) si dice: tenor huiusmodi facilitatum At quoniam, hisce non obstantibus, haud (videt. 4, 5 et 6) inseratur cum temporis raro contingit ut Praelati Missionum, inconsulta ad quod fuerint concessae: dalle quali espres- Sede Apostolica, et absque vera necessitate aut sioni Elia c stata condotta a credere chc Ic causa canon’ca perlonga suscipiant itinera, ex dispense debbano darsi in iscritto, mentre altri quo non mediocria commissae illis Missiones opinano in questo diversamente. In rcaltà il pati possunt detrimenta, proptcrca Emi ac Rrùi S. Offizio c questa S. C. hanno piu volte dichiaPatres Sacrae huius Congregationis in genera­ rato esser mente dclla S. Sede che, quando libus comitiis habitis die 21 lanuarii huius non vi siano veri ostacoli, debba osservarsi la anni expedire censucrunt, ut in memoriam re­ suddetto clausoh nel senso inteso da V. S. vocarentur praedictorum Praesulum canonicae Ove perô per qualunque causa non si dia la sanctiones circa Pastorum residentiam, ncc non dispensa in iscritto, ma oretenus, si trova di- decreta quae circa eiusdem obligationem edita chiarato chc ciô non la rende invalida, giacche sunt pro locis Missionum, ne quis videlicet in nella Formula non si contiene alcuna clausola posterum dioecesim aut districtum, cui pracest, irritante. vel ad tempus relinquat absque praevia licentia eiusdem S. Congregationis (1). Quod quidem 1215 dum Paternitati tuae significo ex mente Ernorum h« dtcrrl)· circa Litt. encycl. S. C. de Prop. Fide 24 Pauum, decreta, dc quibus supra, addere non paatoram anipraetermitto (Num. I ). marwm iJca­ Apr. 1861. — Qutndoquidcm divino praecepto ttam (!) Il) Litt. S. C de Prop. F. r./ Aug. 1S61 decla­ ratur « Inhibitonem, quae pro animarum pastoribus • continetur in epistola cncyclici dici 24 Aprilis huius • acini, recedendi scilicet e suis dioecesibus vel mis- « sionibus (etsi ageretur dc itinere in Urbem ineundo) « intelligendam esse non absolute, sed de omnibus ca« sibus in quibus nulla sit causa canonica discedendi ». An. C. An C. 186î 665 S. C. DE PROP. FIDE Praeterea Erîii ac Rrîii Patres in iisdem ge­ — 1. Exprimantur nomen, aetas, patria Epi­ neralibus comitiis statuerunt, ut universis Epi­ scopi, et etiam Institutum, si sit Regularis. De relit tone cire· MUiionutn scopis, Vicariis, ac Praefectis Apostolicis Mis­ 2. Amplitudo et qualitas dioecesis. •tattttn cohiben­ sionum Quaestiones transmittantur pro rela­ 3. In qua provincia sit, vel quot provincias da. tione exhibenda Sacrae Congregationi de statu contineat. diocccsum vel Missionum qtleis praesunt. Cum 4. Si Ecclesia sil Archiépiscopales, quot ct enim ii omnes qui Missionibus praeficiuntur quales habeat suffragancos ; si vero Episcopa­ praedictam relationem statis temporibus subiilis, cuius Archicpiscopi sit sutfraganca. ccrc S. Sedi teneantur, voluit Sacrum Consi­ 5. An habeat Cathedralem, et propriam lium ut eam in posterum exigendam curent residentiam, et in qua civitate. a i normam 55 quaestionum quae in adiecto 6. An Episcopus habeat facultates speciales folio continentur (Num II), utque in iis prae­ a S. Sede ct quas. sertim accuratiores sc praebeant, quae ad vitam, 7. An habeat reditus proprios, quot, ct in honestatem ac scientiam sacerdotum referuntur. quo consistunt. Num. L — Decreta et declarationes S. C. 8. Enumerentur loca dioecesis, et eorum de Prop. F. super residentia Praesulum in locis respective distantia. Missionum : — t. In Congreg. Gcn. 28 Mar- , 9. Quando visitatio dioecesis fuerit pera­ tii 165 t (coram SSmo) « Sanctitas Sua decrevit cta ; num ad tramites praescriptionum cano­ - quod Episcopi S. Congregationi de Prop. Fide nicarum. « subordinate non possint exercere pontificalia 10. Quando provinciales ac dioecesanae « in aliis praeterquam in propriis Ecclesiis, Synodi fuerint habitae. « etiamsi esset dc consensu Ordinariorum sub it· An pro exercitio Jurisdictionis aliqua • poena suspensionis ipso facto incuricndae, inferatur molestia ab Episcopis finitimis. « ac eidem Pontifici reservatae, dummo lo a 12. An habeat Capitulum, ct cx quot ca­ « praefata S. Congregatione non sint in certo nonicis constet; « loco destinati Vicarii Apostolici, scu Admi13. An adsint praebendae, ct quae. < nistratores alicuius Ecclesiae deputati >. Si­ 14· Quale servitium praestent canonici Camilia decreta prodierunt ab eadem Sacra Con­ thedrali: et an etiam fungantur munere pa­ gregatione die 26 Iulii 1662 ct 17 Iulii 1715. rochi in locis dioecesis. 2. In Congr. particulari 7 Maii 1669 : — Cum 15. An resideant intra fines parochiae. iteratis per S. C. decretis exercitium pontifica­ 16. An se immisceant in regimine Eccle­ lium extra dioeceses Episcopis eiuslcm S. C. siae, impediant liberam jurisdictionem Epi­ scopi. assignatas prohiberetur, quaesivit Episcopus Heliopolitanus: «An dicta decreta inlclligenda 17. An habeat Seminarium et ubi: quot « essent vim suam habere intra fines Europae iuvenes ibidem alantur, et quibus studiis va­ « tantum, an vero extenderentur etiam ad alia cent. « loca, per quae transeundum esset, cum ad 18. Num Concilii Trid. regulae circa Se­ « suas Ecclesias proficisceretur. S. C. responminaria serventur. « dit decreta prohibentia dictum exercitium [ 19. An ibi adsint parochi, vel tantummodo « pontificalium extendi ad omnia loca, etiam simplices missionarii. « extra lines Europae» (1).— 3. InCongr. Gen. 20. An parochi sint perpetui, vel ad nutum 10 Iulii 1668 Eifti ac Riïiî Patres S. Consilii amovibiles, et an Missam celebrent festis diebus Christiano Nom. Propag., attentis expositis con­ pro populo. tra Episcopos ab eodem S. Consilio depen­ 21. An eligantur ab Episcopo. dentes, qui cum detrimento suarum dioecesium 22. Quot sint parochiae: an in eis ser­ eas deserebant ut Romam vel alia loca peterent, vetur Sacrosancta Eucharistia, et qua decentia. statuendum consuerunt: « Inhibeatur Episcopis 2 3. An habeant fines certos, ct propriam « S. Congregationi subiectis ne Romam sub ecclesiam : et quot capellae inveniantur in « quovis praetextu veniant, absque licentia Sadistrictu uniuscuiusque parochiae. < erae Congregationis. Decretum editum a. 1626 24. An aliquae parochiae sint addictae Or­ « renovarunt > (V. n. 24). dinibus Regularibus ct quibus. Num. II. — Quaestiones pro relatione dioe­ 2 5. An parochi habeant sacerdotes, qui cesis ad Sacram Congreg. de Propaganda Fide. cos adiuvent in cura animarum. (1) S. C. de Prop. Fide cum compcrissct generalem i tionabili cauta vel urvente necessitate, Efiiscopi seu Vi inhibitionem quae continetur in superioribus decretis carii Apostolici ad alienas Dioeceses vel Vicariatus st non mediocri quandoque incommodo esse, praesertim i conferunt, possint sibi invicem communicare facultatem quum Antistites ob adversam valetudinem, ad ca per­ pontificalia exercendi, dummodo tamen semper accedat agenda quae episcopalis sunt potestatis, vicinum aliquem Episcopi seu Vicarii loci consensus, inviolalumque dc Praesulem acccisere coguntur, in Gcn. Conventu ha­ cetero maneat residentiae praeceptum. Id autem Sum­ bito 2 Augusti 1819 censuit supplicandum SStiio pro mus Pontifex Pius PP. VII in Aud. diei 8 Augusti eius­ eonimdcm decretorum moderatione, ita ut quando radem anni ratum habuit ac probavit. Collectanea S C. de Prop. Fede. Vol. /. 9-1 An. C. i86i An. C. ι86τ 666 An. C. 186: COLLECTANEA 26. Exprimatur numerus et qualitas catholkorum in singulis quibusque locis degen­ tium. 27. An sint ct quo numero scholae catho­ licae, et quot in iis instituantur. 28. An adsit Doctrina Christiana in lingua vernacula expurgata ab omni errore. 29. An sint ct quo numero scholae acatholicorum, et num catholici, ct quo numero illas adeant. 30. Exprimatur numerus sacerdotum indi­ genarum ct exterorum. 3t. Eorum patria, mores, munera in qui­ bus sc exercent, ct cuius utilitatis sint pro ser­ vitio Ecclesiae. 3a. An huiusmodi sacerdotes facultates habeant a Scdc Apostolica, ct cuius expensis vivant· 33. An inter istos inveniantur alumni Sa­ crae Congregationis dc Propaganda Fide: qui­ nam sint: et an satisfaciant muneri suo. 34. Exprimuntur etiam nomen, actas, ct qualitates sacerdotum indigenarum, qui sunt extra dioecesim : tum etiam adnotentur loca in quibus morantur : quid ibi peragant : et an ex aliquo peculiari titulo teneantur inservire propriae Ecclesiae. i 35. An sint etiam clerici, et quot: quo­ modo, ct ad quem titulum ordinentur; ubi resideant; et quid ab illis exigatur, ut ad sa­ cros Ordines promoveri possint. 1 36. An adsint missionarii Regulares, quot, cuius Ordinis, ct cuius regionis. 37. An cuilibet Ordini sint assignati certi districtus ; et qua auctoritate. 38. Ubi resideant, quibus Superioribs sub­ sint, ct quot habeant domos. 39. An habeant conventus formatos, vel dumtaxat hospitia : ct in iis servetur clau­ sura. 40. An in communi vivant, et cum regu­ lari observantia, vel habitent soli ct in domi­ bus privatis cum saccularibus: et praecipue cum mulieribus. 41. In quo habitu incedant. 42. An admittant .id habitum ct professio­ nem sui Ordinis indigenas, ct qua auctoritate. q3. An Regulares habeant facultates spe­ ciales, ct an eas exhibeant Episcopo, antequam exerceam. 44. (n quibus dependeant ab Episcopis. 45. Quibus mediis sustententur: an aliquid pro sacramentorum administratione percipiant, ct quae sit illorum fama. 46. An, ct in quibus utile opus praestent pro salute animarum, ct pro incremento reli­ gionis. 47. An sit aliquis monialium conventus ; cuius Instituti ; qua auctoritate fundatus ; ct cuius curae ct ministerio subsit. 48. An ibidem observetur vita communis, | et an moniales obstringantur votis solemni· bus paupertatis, castitatis, obedientiae: ct clausura. 49. An sint in dioecesi piae aliquae fun­ dationes, scu legata pia. 50. An reditus pro huiusmodi legatis rite administrentur, et canones de re seiventur. 51. Enumerentur omnes abusus, qui forte irrepserunt, etiam inter catholicos, sive circa fidem, et ritus, sive circa mores, vel admi­ nistrationem sacramentorum, divini verbi prae­ dicationem, et cuiusque alterius generis sint. 52. Exprimantur principales causae huius­ modi abusuum, ct quomodo possint eradicari. 53. Num matrimonia rite contrahantur. 5q. An a viginti circiter annis status fidei catholicae augeatur, vel potius decrescat: et qua de causa. 55. Tandem attente perpendat spirituales christianitatis illius necessitates: eas distincte referat : mediaque proponar idonea ad prae­ teritos errores evellendos, ad maiorem religio­ nis protectum inducendum. 1216 S. C. S. Officii 12 /unii r36i. — Poli Annui. — La question posée à lu Congregation du Saint OTicc, relativement au baptême admi­ nistré, sans qu’il y ait infusion avec écoulement proprement dit de l'eau, c’est Λ dire, par l’ap­ plication simple du doigt ou de la main mouil­ lés d'eau sur la tête, ou le front de lu person­ ne, que l’on baptise, a pour but de savoir s’il est permis de conférer le baptême sous con­ dition dans le cas, ct de la manière qui sui­ vent: — Un adulte né et baptisé dans l’héré­ sie réputée pour administrer invalidemeut le baptême, sc trouve in extremis et veut mourir dans l'Eglise catholique; mais son entourage, mal disposé, nc permet l’entrée au prêtre ca­ tholique, que comme ami ou comme médecin. Celui qui connaît la bonne disposition et le désir du malade , ct qui doute de la validité du baptême dans la secte, le rebaptise sous condition de la manière suivante, pour éviter le conflit ct le tapage, s’il fait la cérémonie ostensiblement : — i. Il a une pharmacie por­ tative, de poche, dans la quelle sc trouve une fiole a eau, dont il mouille son doigt, puis l’applique sur le front du malade, en faisant un signe dc croix, ct en prononçant la formule ordinaire du baptême. — 2. Si les circonstan­ ces extérieures ne paraissaient pas permettre de faire l’application sur le front, mais seulement sur une autre partie de la face, cela serait-il permis ? R. EE. PP. decreverunt : In casibus ordi­ nariis stet Rituali Romano. In casibus extre­ mae ct urgentissimac necessitatis agat eo me­ liori modo quo fieri potest ; et ad mentem : Dc bapthmoid ministrato per tactum digiti a qua lofuM. S. C. DE PROP. FIDE An C. îR6t Mens est quod EtTius Card. Praefectus S. Con­ gregationis de Prop. Fide ex sc instruat missionarium dc necessitate qua curandum ut aqua sit tantae quantitatis ut tluat. 1217 De catholici» lu* dacorutn famu­ li·. S. C. S. Officii /2 lun, t86ï. — Propo­ sitis nonnullis dubiis Archicpiscopi Leo pol i ta ni circa communionem catholicorum cum iudacis in operibus servitii et famulatus, EE. DD. de­ creverunt : — Prudenter dissimulandum, dum­ modo non adsit periculum perversionis; cu­ randum tamen ab eodem Archiepiscopo ut, si ticri commode poterit, fideles nullum praestent famulatum iudacis, nequidem separata mensa atque habitatione, nisi praevia permissione eius­ dem Ordinarii, vel etiam respectivi parochi.— 1220 S. C. S. Officii rp lunii 1861 — SSrîius D. N. Pius PP. IX dc consilio Eniorum ac Rmorum Patrum Generalium Inquisitorum di­ gnatus est declarare Episcopos qui facultati­ bus gaudent Formulae VI, atque ideo facultate dispensandi in 3 et 4 simplici ct mixto tan­ tum in contrahendis, posse dispensure in 3 et 3, in 4 et 4, ncc non in 3 mixto cum 4, sive gradus ab uno, sive a duplici stipite proveniant. 1219 1221 S. C. S. Officii 2t Aug. r86t — Ma· S. C. S. Officii 28 Aug. t86i. — Mtsur — In folio facultatum Formulae I. n. 1 5. datur bcrorum mura­ rysvillk. — i. Anne licitum est matrimoniis torum. eorum assistere qui non solum sint e secta illa absolvendi ab haeresi, apostasia et schi­ protestandum, sed etiam c societate murato- smate etc. in foro tantum conscientiae. Unde rum liberorum, si huiusmodi ducere* velint sequi videtur Episcopum non fuisse delegatum catholicos ? a S. Sede ad absolvendum neo-conversum ab 2. Si petentes matrimonium fuerint equi­ excommunicatione in foro externo ; a fortiori dem catholici, sed obliti omnino expertes reli­ missionarios non voluisse subdelegare ad hoc. gionis per varios annos, tandem socios sc jun­ Fateor (ego Vic. Ap.) huc usque circa talem xerint liberis muratonbus ; si huiusmodi velint restrictionem me numquam expertum fuisse du­ matrimonium contrahere cum catholicis quin bium, et talem dedisse absolutionem in foro prius liberis muratoribus rcnunciaverint, num externo secundum modum excipiendi professio­ licite talibus matrimoniis assistendunf est? nem fidei a neo-conversis qui repetitur in cor­ R. Quoad assistentium matrimoniis eorum pore Ritualis Romani Lugduni typis dati. Talis qui pertinent ad societatem liberorum murato­ formula non repentur in Rituali Propagandae rum parochi et missionarii sc gerant uti cum I typis dato; unde quaero: Potcstne Vicarius Ap. agitur do praestanda assistentia matrimoniis absolvere (et delegare ad hoc missionarios suos) eorum qui tamquam publici peccatores haben­ ab haeresi, apostasia et schismate in foro ex­ tur. Cum vero usque adhuc Apostolica Sedes terno ? Si negative, pro facultate tali deprecor. nullum generale decretum super hac re tulerit, R. Transmittendum R. P. D. Vicario Ap. oportet ut Pastures caute ac prudenter se ge­ oratori decretum latum in fer. V. die 13 Aprilis rant: ct debent potius in casibus particularibus anni 1777, ad cuius normam idem Vic. Ap. se ea statuere quae magis expedire in Domino gerere debeat in casibus ab ipso expositis. De­ indicaverint, quam generali regula aliquid de­ cretum vero supra lictum est tenoris sequentis; cernere. Ccite boni pastoris partes erunt, quan­ « Praefectus Missionum in Regno Thibetano ex tum sine clamoribus ac scandalis ticri poterit, < Ordine Capuccinorum dubium proposuit hac huiusmodi connubia impedire. Confessorii prae­ < forma conceptum : Nella facoltà che dalla sertim in sacramento Poenitentiae, qua instru­ < S. Sede si concede al n. 10 (Normola IV) Dc assistentia matrimonii» ; /Z- Aa C. i86r ctione ac consiliis, qua adhortatione, debent poenitentes graviter admonere, nc tali periculo se ac futuram sobolem temere exponant, cum nil boni faustique expectari possit ab eo qui Dei ciusque Ecclesiae leges tam inique contemnit. Quoniam vero, denegata facultate contrahendi huiusmodi matrimonia, nonnulli passione for­ san abrepti , parochi ac testium praesentiam négligèrent, initoque tantum contractu civili, vitam in concubinatu degerent (quod ubi viget decretum Tametsi Concilii Tridentini verissi­ mum est) ideo, urgente necessitate pro casibus, ut dictum est, particularibus, poterunt ca de­ cerni quae magis in Domino expedire fuerint judicaturi. S. C. Indulg. 2 j Augusti r86t - Urbis kt Orbis — Cum fel. rec. Pius VI per edictum EiTh sui in Urbe Vicarii sub die 28 Febr. 1778 Indulgentiam centum dierum elargitus esset omnibus christifidelibus qui ad publica xenonochia se conferunt ad charitatis actus erga infirmos exercendos, dubium ortum est, utrum haec In­ dulgentia pro Urbe tantum sit elargita vel pro Orbe universo ; hinc SSiîius D. N. Pius PP. IX benigne declaravit, hanc concessionem non ad Urbem tantum, sed ad omnes totius catholici Orbis christifideles extendi. 1218 Circa faculta­ tem dnpenwnui in J ct 4 gradu aimpitci ct mi­ xto. 667 De Indulgentia eoo resta iuv en­ tibus infirmos in xenodochus. Gro faculta­ tem absolvendi ab haeresi, apo­ stasia ct schis­ mate. An. C. t86i 668 < si concede ai mission ari di poter assolvere < dalTeresia, dall' apostasia dalla fede, e dallo • sasma; ma non si sa se, occorrendo il case, < debbano i delinquenti, second ) la forma pre< scritta nel Ritu lie assolversi con quelh atti • esteriori prescritti, oppure assolverli nel solo « foro interiore della coscien^a, quantunque « il loro dehtto fosse stato di pubblico scan· < dalo agit altri. Quello che causa il dubbio < sono le ultime parole di detta facoltà: et hos < in foro conscientiae tantum, le quali parole • non si sa distinguere se si riferiscano a « quelle descritte nella seconda parte dei de· • creto - non tamen cos - nppure a tutti. — Su< per ista dubitatione Sanctitas Sua sensum « suum benigne aperiendo, quem mandavit « per S. C. de Prop. Fide significari, statuit: « Clausulam - et hos in foro conscientiae tan• tam - contentam in n. io. formulae IV. < (quae apprime respondet η. 15. Form. I.) « ad omnes referri personas ibi nominatas, ac < sensum praefatae clausulae hunc esse, quod « absolutio valeat tantum quoad conscientiam, < non autem prosit delinquentibus quoad forum « externum iudicialc, si contingat praefata cri< mina in iudicium deduci. Neophytos vero « thibetanos pro publica apostasia a fide cum 9 ad Ecclesiae gremium redierint, praevia ab« iurationc coram christifidelibus, absolvendos < esse ab excommunicatione in forma Ecclesiae < consueta quae in Rituali Romano tit. 3. | < cap. 3. descripta est, ac postea admittendos < esse ad sacramentalcs confessiones giavibus « iniunctis poenitentiis salutaribus arbitrio con< feSaurii ». Ceterum R. P. D. Vicarius Ap. uta- | tur ca absolutionis forma quae habetur in Ri­ tuali Romano S. Congregationis de Prop. Fide typis dato. 1222 Ontr»hcDtibut mttnmofilum cl in JitcfM» font cemmorwfibuA JiBpcn* *atio oniut Or· dimrX An, C. collectanea Litt. S. C. de Prop. Fide 9 Sept. r86t (ad Vic. Ap. Maduiuw.) - Haud necessc est ut, quando contrahentes (matrimonium) diversis commorantur in locis, ab utroque Ordinario, mulieris nempe atque viri, dispensandi sint, sed ab alterutro tantum, quemadmodum S. Poenit. (1 5 Nov. i835) declaravit. Eiusmodi responsum en de rc, quod hisce adiicimus, pro opportuni­ tate innotescat congruum ducimus. — Respon­ sum S. Pocnitent.: < Quilibet Ordinarius agendo < cum facultate non ordinaria, sed a S. Sc ie « absolute, simpliciter, ct absque ulla conditio« ne delegata, dispensandi cum suis dioecesa« nis, potest (facta in singulis actis expressa < mentione delegationis) dispensure super nli< quo canonico impedimento, etiam in casu < in quo una persona, ab impedimento ligata, < est suae dioecesis, altera vero alienae; quia < facultas procedit a Papa, ct, sublato impe4 dimento cx una parte cum qua dispensare 1M1 < valet, etiam pars altera libera evadit, cum li< gamen non amplius inter utramque partem « existât ». Et die i3 Martii 1836 Episcopo Camcraccnsi declarabat : < Episcopum posse < dispensationem matrimonialem in foro cx· < terno, et a S. Sede commissam exequi, etiamsi < ulter cx iis, quibus dispensatio concessa est, < pendente cius expeditione, ab cius dioecesi < discedens, alio fixerit domicilium, dummodo • alter in ea remanserit. 1223 crcctioDc Constit. Pii PP. IX. 6’ lanuani 1862 — .V. DcCow/rzrffl/ Romani Pontifices, quibus ab ipso Christo Do­ dc Prvg. Hdt pro negotii» rtmino in persona Beatissimi Apostolorum Prin­ lut orientait». cipis fuit commissa suprema cura et potestas universam regendi ac moderandi Ecclesiam, nun­ quam inte/miserunt indefessis consiliis et labo­ ribus sanctissimam Christi fidem, religionem­ que diffundere per omnes terras, ct secundum Domini praeceptum confirmare fratres, ct ho­ mines nutantes sustinere, et imperitos docere, ct laborantes erigere, ct devios revocare, ct in­ certos ducere, ac vel haeresis, vcl schismatis contagione infectos ad catholicae unitatis cen­ trum reducere, et spirituali omnium populorum bono consulere, et omnia peragere, quae maiori Ecclesiae utilitati quovis modo conducere pos­ sent. Cum autem Ecclesia a Christo Domino fundata una omnino sit, eaque c.x occidentis et orientis populis constet, tum iidem Romani Pontifices suas omnes paternas curas cogitationesque in orientalis quoque Ecclesiae gentes assidue contulerunt, quae tot habuit viros in­ genio, consilio, sacraque praesertim doctrina, eruditione, eloquentia, ac sapientissimis scri­ ptis magnorumque recte facturum et sanctitatis gloria insignes. Et sane ut in oriente integrum inviolatumque catholicae fidei, servaretur depositum, utque ecclesiastica disciplina prospere procede­ rer, et sacra liturgia omni sanctitate ac splen­ dore fulgeret, iidem Pontifices, ubi primum Ec­ clesiae pax fuit donata, et plura convocarunt Concilia, et varias edidere Constitutiones, de­ creta, nihilque intentatum reliquere, ut orien­ talium utilitatem promoverent. Quod quidem singulare Romanorum Pontificum, ct huius San­ ctae Sedis erga orientales populos studium ct amor semper viguit, ac vel maxime enituit, cum aliqua praesertim oborta esc haeresis aut schisma excitatum, quandoquidem iidem Pon­ tifices nullis sibi curis parandum esse duxe­ runt , ut in oriente catholica servaretur, et magis in dies propagaretur unitas. Atque haec fidei unitas cum legitimorum rituum varietate, optime consistit, ex quibus immo maior in Ec­ clesiam ipsam splendor et maiestas mirifice re­ dundat. Hinc ipsi Decessores Nostri non solum in animo numquam habuere orientales gentes An. C. 1862 S. C. DE PROP. FIDE ad ritum latinum ducere, verum etiam quoties opportunum esse existimarunt, luculentissimis verbis clare aperteque declararunt, se nolle pro­ prios orientalium Ecclesiarum ritus, utpote ve­ nerabili suae originis antiquitate, et sanctorum Patrum auctoritate commendatos, destruere vcl immutare, sed unice velle nc quid in ritus ipsos forsitan induccictur, quod fidei catholicae ad­ versetur, vcl periculum generet animarum, vcl ecclesiasticae deroget honestati, quemadmodum immortalis memoriae Benedictus XIV Decessor Noster copiose demonstravit suis Encyclicis Lit­ teris ad orientales missionarios dic 16 lulii an­ no 1755 datis, quarum initium « Allatae sunt ». Quod si orientales ritus alicuius arbitrio ali­ quando immutati fuerint, id numquam Apo­ stolicae huic Sedi est tribuendum. Maiores vero ac potissimae post funestissi­ mum ct nunquam satis lugendum Photii schisma curae et sollicitudines pro orientalibus a Ro­ manis Pontificibus, ct ab hac Apostolica Sede adhibitae fuere, quae optatissimum in Floren­ tino Concilio assequutae sunt exitum, cum in eodem Concilio sancta catholica unio, iamdiu tam vehementer expetita, fuerit restituta. Cum vero Marcus Archicpiscopus Ephcsinus tam­ quam novus Photius huiusmodi unionem insi­ gni prorsus audacia convellere ct labefactare est conatus, Romani Pontifices omnem dederunt operam, ut graccos ad catholicum unitatem reducerent, ac spiritualibus omnium orienta­ lium necessitatibus studiosissime occurrerent. Quocirca eorumdem Pontificum cura, ct missio­ narii ad orientales gentes missi, ct orientalium rituum libri recogniti, et peculiaria S. R. E. Cardinalium Consilia instituta, quae eorum ne­ gotia sedulo examinarent ac definirent. Et qui­ dem pluribus annis ante Clementis VIII Pon­ tificatum specialis instituta fuit Congregatio de rebus graecorum ac alia deinde sub eodem Pontifice erecta super negotiis fidei et religio­ nis catholicae, paulo post appellata de Propa­ ganda Fide, quae tum graecorum, aliorumquc orientalium negotia, tum fidei propagationem in occidentalibus regionibus curaret, \tque haec Congiegatio cum dem habebat finem, quem de­ inde habuit, ct in praesentia habet Congrega­ tio generalis eodem titulo Propagandae Fidei insignita, ct n Gregorio XV Apostolicis Litte­ ris dic 23 Maii anno 1622 datis ct incipienti­ bus « Inscrutabili » erecta cum munere prae­ sidendi Missionibus omnibus ad praedicandum et docendum Evangelium et catholicam do­ ctrinam. Iniiiiutioni·, dc At vero inspecta orientalium cum ritus tum ig,ur* ’ disciplinae varietate, vcl facile fuit statim agno­ scere, etiam post praedictae Congregationis ge­ neralis De Propaganda Fide institutionem, ne­ cessc esse ut quemadmodum occidentalium, ita orientalium graviora negotia, quae maiori exa­ mine ct studio indigerent, peculiariter a non­ 669 nullis eiusdem Congregationis generalis Car­ dinalibus tractarentur. Quocirca, Urbano VIII Pontifice, qui in locum Gregorii XV fuit suf­ fectus, duae speciales cx ipsius generalis Con­ gregationis dc Propaganda Fide gremio Con­ gregationes constitutae fuere, quarum altera ap­ pellata super dubiis orientalium, altera super correctione Euchologii graecorum. Ut vero opu> ab hac postrema Congregatione inceptum ad finem perduceretur, et studia eidem pro Euchologio graecorum commissa omnes orien­ talium libros complecterentur, nova Congrega­ tio uti stabilis et distincta a Congregatione de Propaganda Fide erecta fuit a Clemente XI su­ per correctione librorum orientalium proprium habens Praefectum et Secretarium, ct constans cx quinque Cardinalibus, pluribus theologis vi­ risque orientalium rituum ct linguarum peritis. Ex ipsius autem Congregationis Christianae Fi­ dei Propagandae actis appaiet quomodo fere semper, ubi de aliquibus summi momenti orien­ talium negotiis erat peragendum, eorum cura ct examen fuerit demandatum peculiaribus Con­ siliis, scu Congregationibus S. R. E. Cardina­ lium eiusdem Congregationis de Propaganda Fide, quemadmodum praestitum fuit dc rebus quae graecos melchitas, armenios, cophtos, maronitas, ruthenos, aliasque orientales na­ tiones respiciebant. Haec autem agendi ratio, quam ipsa rerum natura et indoles exposcit, Nobis viam muni­ vit ad ea deliberanda, quae Nostris hisce Lit­ teris constituere existimavimus. Cum enim ar­ cano divinae providentiae consilio in hac Petri Cathedra licet immerentes collocati, pastoralis Nostrae vigilantiae, sollicitudinis ct caritatis curas cogitationesque ad universum humanum genus indesinenter debeamus extendere, ac si­ mul omni contentione eniti et efficere, ut omnes homines cognoscant solum Deum verum, ct quem misit lesum Christum, ct omnes, occurren­ tes in unitatem fidei, ct agnitionis Filii Dci vitam habeant, et abundantius habeant, idcirco vcl ab ipso Nosti i Pontificatus exordio curas Nostras ad orientales studiosissime aeque ac amantissime convertimus, clementissimum misericordiarum Patrem sine intermissione orantes ct obsecrantes, ut qui in fidei unitate cum hac veritatis Cathedra sunt consociati, magis in dies stabiles et immoti persistant, et crescentes in scientia Dei, et cogni­ tione Domini Nostri lesu Christi per bona opera certam eorum vocationem et electionem faciam; qui vero ab unico Christi ovili, extra quod sa­ lus esse non potest, misere aberrant, ad illud redire properent, atque festinent. Ea porro spe sustentamur fore ut dives in misericordia Deus hisce Nostris humillimis ct ferventissimis precibus propitius annuere velit. Inierim vero prae oculis habentes praesentem orientalium conditionem, et noscentes, in aliquibus locis quaedam impedimenta, Deo auxiliante, ita fuisse An. C. Ar. C. îWs 670 COLLECTANEA remora, ut orientalis ritus gentes possint cum hac Apostolica Sede libere communicare ct ic­ circo facilius Nobis sit gravibus illarum indi­ gentiis occurrere, Apostoiici Nostri ministerii esse duximus, Nostras paternas curas ct solli­ citudines ingeminatis studiis adhibere, ut spi­ rituali eorumdem orientalium bono ct neces­ sitatibus maiorem in modum prospicere valea­ mus. Itaque selectae S. R. E. de Propaganda Fide Cardinalium et Romanae Curiae Praesulum Con­ gregationi commisimus, ut, rebus sedulo per­ pensis, Nobis proponeret quae potiora essent suscipienda consilia ad orientalium utilitatem magis magisque procurandam. Qui quidem Cadina’es et Praesules cx una parte apprime no­ scentes quam multiplices gravesque sint orien­ talium indigentiae, ct quam ncccsse sit, ut il­ lorum negotia propter linguae, ritus, discipli­ naeque varietatem peculiari lationcquotidic ma­ gis dirigantur, cx altera vero animadvertentes qua? quantaeque sint curae ct occupationes eius­ dem Congregationis Fidei Propagandae ob mi­ rum sanctissimae nostrae religionis progressum, hoc potissimum incunrc saeculo, divina adspirante gratia, in America Septentrionali in Indiis orientalibus, in Sinis, in Oceania, aliisque Europae locis singulari eiusdem Congregationis opera studioque effectum, ct ob auctum Sedium Episcopalium ct Apostolicorum Vicariatuum, et sacraram expeditionum scu Missionum nu­ merum, vel facile sibi persuaserunt, eamdcm Congregationem novi> indigere auxiliis, ut sine gravibus diific dtatibus orientalium negotiis spe­ ciali molo providere queat. Quamobrem sen­ sere opportunum omnino esse ad huiusmodi assequendum finem, ut ex ipsius Congregatio­ nis Fidei Propagandae more, formandi scilicet speciales Congregationes pro rerum ac tempo­ rum gravitate, institueretur peculiaris Congre­ gatio, quae stabili modo omnia tum ritus, tum disciplinae orientalium Ecclesiarum negotia tra­ ctati h ac dirigenda unice curaret. Quamob­ rem Nubis proposuere consilium formandi cx ipsa Congregatione Fidei Propagandae specia­ lem ct stabilem Congregationem, quae orien­ talium libris corrigendis, omnibusque et sin· . gulis cuiusque generis orientalium negotiis tra- , clan lis unice operam navet, quaeque constet cx nonnullis eiusdem Congregationis Fidei Pro­ pagandae Cardinalibus, atque 11 Generali ipsius | Congregationis Cardinali Praefecto pendeat, et proprium habeat Secretarium, proprios consulNowtc Congre- tores, ac proprios officiales. Nos igitur de ma· ’crcÎi Î1* *or* orientalium bono summopere solliciti, ct ca omnia peragere vehementer cupientes, quae spirituali eorumdem prosperitati magis in dies conducere queant, dc eorumdem Vcnerab. Fra­ trum Nostrorum S. R. E. Cardinalium consilio ac sententia, hisce Litteris, Auctoritate Nostra Apostolica praedictam specialem Congregatio­ nem pro omnibus orientalium Ecclesiarum ne­ gotiis unice tractandis ac dirigendis perpetuum in modum erigimus ct constituimus, iis tamen legibus ct conditionibus, quas hisce Nostris Lit­ teris statuimus, ct quas perpetuo servandas esse praecipimus. Omnia itaque negotia quae cx commemo­ ratis Decessoris Nostri Gregorii XV Litteris « inscrutabili » aliorumque Romanorum Pon­ tificum Constitutionibus ad camdem Congrega­ tionem dc Propaganda Fide pertinent, erunt in posterum in duas plane distinctas classes divisa nempe in negotia latini ritus, et negotia orien­ talis ritus. Nova Congregatio a Nobis instituta omnia orientalium negotia, etiamsi mixta, quae scilicet sive rei, sive personarum ratione lati­ nos attingant, tractare debebit, nisi eadem Con­ gregatio negotia ipsa ad generalem Propagan­ dae Fidei Congregationem deferenda esse inter­ dum existimaverit. Atque haec Congregatio pro negotiis Ecclesiarum ritus orientalis, cui prae­ erit Cardinalis Praefectus Congregationis Pro­ pagandae Fidei, constabit cx sufficienti numero Cardinalium ipsius Congregationis Fidei Pro­ pagandae, et proprios habebit consultores, ac distinctum Secretarium, et secretariam cum suis propriis officialibus. Ut autem huic Congrega­ tioni a Nobis statutae presto sint viri, qui Ec­ clesiarum orientalium linguas, ritum ac disci­ plinam calleant, in hanc almam Urbem nostram nonnullos arcessivimus ecclesiasticos viros do­ ctrina, ct orientalium rerum peritia spectatos, qui suis studiis ct scientia eidem Congrega­ tioni a Nobis erectae auxilio sint in iis prae­ sertim, quae orientalium Ecclesiarum ritus ac disciplinam, ct orientalium librorum emenda­ tionem respiciunt. Haec autem Congregatio retinebit titulum De Propaganda Fide cum hac tantum acces­ sione Pro negotiis ritus orientalis, et eodem utetur sigillo, quo Congregatio Fidei Propa­ gandae utitur. Cum autem inter omnia orien­ talia negotia huic Congregationi a Nobis com­ missa contineatur etiam quidquid ad eiusdem ritus librorum emendationem spectat, iccirco declaramus iam nunc cxtinctam Congregationem hac de causa a Clemente XI institutam, vcluti per has Litteras Auctoritate Nostra Apostolica plane supprimimus et abolemus. Volumus ta­ men, ut in eadem Congregatione hisce nostris Litteris constituta existât Cardinalis Ponens a Nobis et a Nostris Successoribus stabili modo semper eligendus, qui munere fungatur sedulo dirigendi studia, quae necessaria sunt ad colli­ gendos Ecclesiae orientalis canones, ct ad exa­ minandos , ubi opus fuerit, omnes orientales libros cuiusque generis sint, sive huiusmodi libri respiciam sacrorum Bibliorum versiones, sive catechesim, sive disciplinam. Praeterea volumus, ut Cardinales huiuscc no­ vae Congregationis a Nobis hisce Litteris delecti in primo conventu dividant inter se propria cu- An. C. Leget et con­ ditione· noue Congr. itateuntur An. C. 1862 S. C. DE PROP. FIDE 671 An. C. 1862 iusque orientalium nationis negotia. Atque hu­ auxilio esse valeant. Cum vero inter negotia iusmodi divisio ita efficiatur, ut unusquisque Congregationis latini ritus, ct illa orientalis ri­ Cardinalis stabili modo penes se habeat negotia tus mutua communicatio et vinculum interce­ unius vel plurium orientalium nationum, prout dere interdum possit, tum statuimus ac decer­ ci in divisione contigerit. Cum vero eveniat, ut nimus, ut alterius Congregationis Secretarius aliquis Cardinalis suscepto munere perfungi non sit alterius Congregationis consultor. Ut autem amplius queat, volumus, ut huius novae Con­ praedictae Congregationi nunquam desint viri, gregationis Cardinales in ipsius Congregationis qui orientalium linguarum rerumque scientia conventu praesentes optionis iurc potiantur, ira praediti, consultoris munus exerceant, eidccnut ultimus ex praedictis Cardinalibus post per­ que Congregationi quovis modo utilem operam actam optionem, illius orientalis nationis ne­ praebeant, Cardinalis Praefectus Congregationis gotia procurantia suscipiat, quae Cardinalis cu­ Fi Ici Propagandae Nobis, Nostris que Successo­ ratione vacaverint, quo omnes orientales na­ ribus proponet eo, quo fieri potest, numero tiones suum semper habeant Cardinalem rela­ ecclesiasticos viros delectos scu ex illis qui Urtorem, qui Congregationem accuratissime cer­ baniani Collegii fuerunt alumni, sive ex variis tiorem faciat de iis negotiis, in quae ipse Religiosis Familiis, ut Romam veniente* omnia incumbit. eorum studia commemoratum in finem sedulo Facultates ct Iam vero cum haec Congregatio praescripto conferant. Interim vero huius novae Congrega­ privilegia novae» Congregationi». modo α Nobis excitata, pars sit Congregationis tionis Consultores nominamus Venerabiles Fra­ Fidei Propagandae, tum eidem novae Congre­ tres Alexandrum Franchi Archiepiscopum Thes­ gationi, eiusque omnibus Officialibus concedi­ salonicensem S. Congregationis Negotiis Eccle­ mus ct impertimur omnes facultates ct privi­ siasticis extraordinariis praepositae Secretarium, legia Congregationi Fidei Propagandae a Ro­ loscphum Cardoni Episcopum Caristensem, ac manis Pontificibus Praedecessoribus Nostris at­ dilectos Filios Aloisium Ferrari pontificiarum tributa ca plane ratione, qua eadem privilegia caeremoniarum Praefectum, Dominicum BartoCardinalium et facultates in praesentia vigent. Huius autem lini S. Rituum Congregationis Secretarium, Ioeiusdem Sacrae Congregationi» Congregationis, cui praeerit pro munere, quo sephum Fessler iuris canonici in Universitate fungitur. Praefecti generalis Congregationis de Vindobonensi professorem Antistites domesticos Propaganda Fide, Dilectus Filius Noster Ale­ ct Bonifacium Hancbcrg Ordinis S. Benedicti xander Presbyter Cardinalis Bnrnabô, Cardina­ Abbatem monasterii S. Bonifacii ac professo­ les eligimus ct nominamus Venerabiles Fratres rem S. Scripturae in Universitate Monaceosi, Nostros Constantinum Portuensem cl S. Rufinae Aloisium Vincenzi linguae hebraicae, Paulum Patiui, Ludovicum Albanenscm Episcopos Al­ Scapaticci linguae siro-chaldaicac, Philippum tieri, Camillum S. loannis ante Portam Lati­ De-Angelis iuris canonici in hac Romana Uni­ versitate professores, Carolum Vercellone Pro­ nam Di Pietro, Carolum S. Caeciliae Rcisach, Antonium Mariam SS. XII Apostolorum Titu­ curatorem Generalem Congregationis CC. RR. lorum Presbyteros Pancbianco, Petrum S. Ni­ Sanctorum Pauli ct Barnabae Apostolorum, Io. Baptistam Franzelin S I. sacrae theologiae * colai in Carcerc Tulliano Marini, lacobum in Collegio Romano professore, Augustinum S. Agnthae ad Suburram Antonelli, Prosperum S. Mariae dc Scala Caterini ecclesiarum dia­ Theincr presbyterum Oratorii S. Philippi Ncrii, conos Cardinales nuncupatos, cx quibus desti­ Io. Baptistam Pitra, Pium Zingerle, Bcrnardum namus Ponentem pro cognoscendis orientalium Smith sodales Ordinis S. Benedicti. Volumus Ecclesiarum libris, earumque canonibus colli­ etiam, ut nonnulli cx romano clero iuvenes, gendis, vcluti supra constituimus, Cardinalem qui eorum ingenio, et studiorum curriculo cum laude exacto maiorem felicis exitus spem osten­ Carolum Rcisach. hc con*uiion· Quod si quaelibet ecclesiastica Congregatio dunt, in ecclesiasticarum orientalium rerum grcgationi·. semper habuit consultores doctrina praestantes studia, aliquo consultore duce, naviter incum­ qui graviora ac difficiliora negotia sedulo per­ bant, quo ipsi consulturis munus in tempore penderent, eaque prudenti sapientique Cardina­ sustinere possint; itemque volumus, ut qui ex lium examini, consilio, iudicioque exponerent eisdem ecclesiasticis cum progressu huiusmodi ac subiiccrent, id vel maxime memoratae Con­ studiis vacaverint, praeferantur, cum ecclesia­ gregationis a Nobis pro orientalium negotiis stica beneficia erunt conferenda. In eadem Congregatione, uti constituimus, Dc Sccwrio ct institutae est necessarium ob idiomatum prae­ sertim, ac rituum varietatem, sine quarum re­ proprius Secretarius existere debet, qui omnia oll,c,ahbu> rum cognitione nec accuratum indicium, nec eiusdem Congregationis munia exerceat eo pror­ opportuna consilia suscipi possunt. Atque ic­ sus mouo, quo alter Secretarius Congregatio­ circo volumus, ut huic Congregationi semper nis latini ritus exercet, et eadem omnino tum in tractandis orientalis ritus negotiis, tum in praesto sint sufficienti numero consultores non novae Congregationis conventibus habendis, me­ solum theologica scientia, verum etiam reium orientalium peritia instructi, aliisque dotibus thodo servata, quae in praesentia a Congiegaornati, quibus eidem Congregationi utilitati et tione Fidei Propagandae adhibetur. Ad hoc au- An. C. ιΜι Continuo 672 An. G 1M1 COLLECTANEA tern Secretarii officium deligimus ct nominarw dilectum Filium loanncrn Simeooi Proto· notarium Apostolicum. Uc autem uterque Secretarius probe noscat omnia turn latini, turn orientalis ritus negotia, iubemus, ambos Secrctarios intéresse conventibus utriusque Congre­ gationis, ita tamen ut Secrctarius Congregatio­ nis generalis Fidei Propagandae alterum Con­ gregationis pro negotiis ritus orientalis ratione officii praecedat, ct Protonotarius Apostolicos post utrumque Secretorium sedeat. Quod autem attinet ad novae secretariae officiales volumus ut in ea sufficienti numero officiales existant, prout opus fuerit temporis decursu. Ambae Congregationes eodem Tabulario, cademque ty­ pographic omnino utentur. Cum vero ex huius novae Congregationis institutione impendia au­ geantur Congregationis Fidei Propagandae, ic­ circo congruos assignavimus fundos. Atque hic levantes oculos Nostros ad mi­ serationum Dominum, ab ipso humiliter enixcque exposcimus, ut divinae suae gratiae di­ vitias super orientales nationes copiose effun­ dens, efficiat, ut tot olim illustres in oriente episcopales cathedrae Apostolorum auctoritate constitutae, quae nunc, heu miserum ! a Petra cui Ecclesia innititur, sciunctae et collapsae iaccnt, denuo pristino exornatae splendore revi­ viscant, atque uti antea vigeant, floreant, fideli­ ter custodientes fidei depositum, morumque di­ sciplinam. In eam profecto spem erigimur fore, ut bo­ norum omnium auctor ct largitor Deus Nostris hisce curis propitius benedicere velit, utque omnes orientales qui catholicam veritatem pro­ fiteri gloriantur, hisce paternis Nostris studiis magis in dies respondeant, nihilque antiquius habeant, quam ut arctiori usque amoris ct ob­ sequii vinculo huic Petri Cathedrae firmiter constanterque adhaereant, ac miseros errantes ad catholicam unitatem reducere contendant. Haec volumus, statuimus, praecipimus ct mandamus decernentes has Nostras Litteras, ct in eis contenta quaecumque etiam cx eo quod quilibet intéresse habentes vel habere praeten­ dentes vocati ct auditi non fuerint, ac prae­ missis non conscnscunt, nullo unquam tem­ pore de subreptionis, vel obreptionis aut nuilitatis vitio, scu intentionis Nostrae, vel alio quolibet etiam substantiali defectu notari, im­ pugnari, aut alias infringi, suspendi, restringi, limitari, vel in controversiam vocari, scu ad­ versus eas restitutionis in integrum, aperitio­ nis oris, aut aliud quodeumque iuris vel facti aut iustitiac remedium impeti ari posse, sed semper et perpetuo validas ct efficaces existcre ct fore, suosque plenarios et integros effectus sortiri ct obtinere, ct ab omnibus, ad quos spe­ ctat, ct spectabit quumo iolibet in futurum in­ violabiliter observari, ac praedictae novae Con­ gregationi pro negotiis ritus orientalis, nec non personis, quarum favorem praesentes Nostrae Litterae concernunt, perpetuis futuris tempori­ bus plenissime suffragari debere, neque ad pro­ bationem, scu vcrificationem quorumcumque in iisdem praesentibus narratorum unquam te­ neri, nee ad id in iudicio, vel extra, cogi, scu compelli posse, et si secus super his a quo­ quam quavis auctoritate scienter vel ignoranter contigerit attentari, irritum ac inane esse ac fore volumus et declaramus. Non obstantibus commemoratis Apostolicis Litteris Gregorii XV incipientibus « Inscruta­ bili » itemque Clementis XI aliisque omnibus Romanorum Pontificum Praedecessorum Nostro­ rum Constitutionibus, nec non de iure quaesito non tollendo, alisque Nostris et Cancellariae Apostolicae Regulis, itemque Congregationis Propagandae Fidei etiam confirmatione Aposto­ lica, vel quavis firmitate alia roboratis statutis et consuetudinibus, privilegiis quoque, induitis ct concessionibus, quamvis expressa, specifica ct individua mentione dignis: quibus omnibus et singulis, eorum totis tenoribus ct formis, prae­ sentibus pro insertis habentes, ad praemissorum dumtaxat effectum latissime ct plenissime, ac specialiter et expresse derogamus cetcrisque con­ trariis quibuscumque. Datam etc. 1234 S. C. super statu Reguk 7 Febr. 1862 — Magister Generalis Ordinis FF. Praedica-ad profcMioocm torum exponit, occasione nuperrimi Decreti ^nhJJJi'po^ou a S. Congregatione super statu Regularium *WHeta. dic 12 lunii 1858 Apostolica auctoritate editi, nova quaedam in quibusdam sui Ordinis Con­ ventibus exorta fuisse dubia, quorum solutio­ nem ab eadem S. Congreg. enixe ct humillime exposcit. 1. Cum ex praefati decreti tenore professi votorum simplicium suffragium habeant in actis capitularibus sui Conventus quatenus ec prout habent solemniter professi; quaeritur an inter huiusmodi actus Capitularcs recenseantur etiam actus receptionis ad votorum solemnium professionem; nam practcrquamquod votorum simplicium professi non sint de corpore pro­ fessorum solemniter, contingere potest quod professi simplices numero excedant professos solemnes, et inter cos periculum collusionis enascatur, cum alii post alios, vel simul, vel post breve tempus ad solemnem professionem admittendi sint. 2. Utrum reiectio alicuius professi simplices a maiori parte Patrum in Consilio, vel totius conventus in Capitulo per suffragia secreta pro­ lata, ab Ordinis Generali Magistro, nulla alia intercedente inquisitione aut informatione, ha­ beri possit tamquam legitima et iusta causa, aut prudens indicium, ad hoc ut eiusdem pro- fessi votorum solutio ab ipso curn suo generali Consilio decerni ct declarari possit. 3. Et quatenus negative, quaeritur tertio quid agendum , si Putres conventus ad exclu­ dendum no vitium a professione solemni per­ severent, nec ulterius camdem differri possit eo quod vigintiquinque aetatis suae annos novitius expleverit. SSrfius D. N. Pius PP. IX... rescribendum mundavit : R. Ad i. et 2. Negative. Ad 3. Pro admissione ad vota solemnia post expletum triennium votorum simplicium, audiri quidem debet Opitulum conventualc ad instructionem animi Superiorum ; minime vero a Superiori Generali vel ab cius subdelegato standum erit resolutioni eiusdem Capi­ tuli. Quod si aliunde habeantur legitimae cau­ sae ad dimittendos professos votorum simpli­ cium, hoc in casu servanda erunt, quae in ar­ ticulis IV. et V. declarationum praescripta sunt. Insuper Sanctitas Sua ea quae in hoc responso concinentur, etiam ad alios Ordine^, et Insti­ tuta extendit, ct extensa esse declaravit. I225 Circa modum aspergendi po­ pulum aqua be­ nedicta poat Mi*· Min convcntuaIcm. l»c Mi**a ponti­ ficali absque IICA'1 JDtqilV dia· u·»· coni* aMiMenti but. hc Oleorum comccrati onu cum exiguu »■· ccrdotum nu­ mero. 673 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1862 S. R. C. 22 Martii 1862 — Minnesota — 1. An tolerari possit mos in multis ec­ clesiis existens, quo sacerdos ante Missam convcntualcm graditur per ecclesiam , incipiens a parte Epistolae et rediens per partem Evan­ gelii , interim aspergens populum cum aqua benedicta, an potius aspersio aquae benedictae facienda omnino sit per sacerdotem stantem in aditu sanctuarii, et inde ter populum in medio, a dextris et a sinistris aspergentem. 2. Ob clericorum paucitatem impossibile evadit, ut iuxta praescriptum Caeremomahs Episcoporum, diaconi assistentes adhibeantur in Missa pontificaliter ab Episcopo celebranda. Insuper decet, ut in solemnioribus festis Epi­ scopus ita celebret; et contrarium populo in scandalum foret. Quaeritur inde: An iis in adiunctis liceat diacono et subdiacono Missae locum supplere diaconorum assistentium. 3. Etsi a Sanctissimo Domino Nostro Pio Papa IX potestas facta fuerit Episcopo Sancti Pauli de Minnesota Feria V in Cocna Domini sacra Olca conficiendi cum sacerdotibus qui haberi poterunt, evenit interdum, ut duo tan­ tum vel tres ad summum haberi possint sa­ cerdotes, qui etiam Episcopo solemniter cele­ branti in diaconali et subdiaconali officiis in­ serviunt ; ceteris, ob longitudinem itineris et necessitatem populorum pro festis paschalibus ... · Z-» (1) I. nd Timoth. III. (2) Matth. XIII, ac saepe alias. (V Match. V. Co Ite{tarifa .V. C. St Prop. Etde. Vol. /. · I* rite ct devote celebrandis praeparandorum, Cathcdrali assistere omnino impeditis. Quaeritur ergo: An, stante supra enunciata Pontificia dispensatione, cum tam exiguo sacerdotum numero eadem Feria olea consecrari possint. 4. Estne omnino necessarium ut olea Fe­ ria V in Cocna Domini consecranda debeant esse recentia ex. gr. ultimi anni? R. Ad i. In casu servandam consuetudi­ nem. Ad 2. Affirmative, attenta necessitate. Ad 3. Stante exposita necessitate, posse. Ad 4. Negative; seu non esse necessarium. Ao. C. 1862 An necessarium ut olca consteranda sint re­ centi*. im6 Litt. encycl. Pii PP. IX. 8 Apr. [862 He ritibfis orien- . < · · tilibe*. (At* Epp. OR18XTAL1S Mirus). — Amantisstmus humani generis Redemptor Christus Dominus Unigenitus Dei Filius volens, ut optime nostis, Venerabiles Fratres, omnes homines a daemo­ nis captivitate, et a peccati iugo vindicare, cosque de tenebris in admirabile lumen suum vocare ct salvos facere, cum delessct, quod adversus nos erat, chirographum decreti, affi­ gens illud cruci, catholicam Ecclesiam suo san­ EccIcmjc unit*» guine acquisitam tamquam unam domum Dei vivi (1), unumque regnum coelorum (2), vel unam civitatem supra montem positam (3), aut unum ovile (4) ct unum corpus uno spiritu consistens vigensque, ct una fide, spe, caritate, et unis cisdcmque sacramentorum, religionis, doctrinaeque vinculis compactum et coagmen­ tatum (5) conformavit, constituit, et rectoribus a se nominatis ac delectis instruxit, eamque ita a sc conformatam ct constitutam, quamdiu mundus ipse non intereat ct concidat, perma­ nere, et omnes universi terrarum orbis populos, nationes complecti decrevit, ut cuiusvis gen­ tis homines divinam suam religionem et gra­ tiam acciperent, quam ad extremum usque spiritum retinentes aeternam adipiscerentur sa­ lutem et gloriam. Ut autem haec fidei, doctri- Romani Pontihci* primatus. nacque unitas semper in sua servaretur Eccle­ sia, Petrum ex omnibus selegit unum, quem Apostolorum Principem, suumque in terris Vicarium, ct inexpugnabile Ecclesiae suae fun­ damentum et caput constituit, ut cum honoris gradu, tum omni praecipuae auctoritatis, po­ testatis ct iurisdictionis amplitudine ceteris omnibus quam maxime praestans pasceret oves et agnos, confirmaret Fratres, atque universam regeret et gubernaret Ecclesiam. Cum autem Christus hanc suam Ecclesiam unam, et im­ maculatam usque ad consummationem saeculi peimansuram voluerit, et unam fidem, unam doctrinam, ac regiminis formam servandam t ~ J (4) Ioan. X. ($) Ephes. IV, tum alibi. 85 An C. t86a 674 COLLECTANEA quae clare aperteque edocent, ac declarant esse mandaverit, turn quae Petro dignitatis, potestatis ac iurisdictionis amplitudo, fideique quanta fide, religione, observantia et obedientia integritas, ac stabilitas data, eadem prorsus hanc Apostolicam Sedem, Romanumque Pon­ eiusdem Petri successoribus Romanis Pontifi­ tificem ii omnes prosequi omnino debent, qui cibus est tradita, qui in hac Romana ipsius ad veram, unicam, sanctamquc Christi Eccle­ Petri Cathedra collocantur, ct quibus in per­ siam pertinere volunt, ut aeternam assequantur salutem. sona Beatissimi Principis Apostolorum ab ipso Iam vero catholicae Ecclesiae unitati nihil Christo Domino suprema totius Dominici gregis cura divinitus est commissa, ac supremum uni­ plane adversatur multiplex sacrorum, legitimo­ versalis Ecclesiae regimen demandatum. Ac rumque rituum varietas, quin immo ad ipsius Ecclesiae dignitatem, maiestatem, decus ac Vobis apprime compertum expioratumque est, Venn. Fr., quomodo hoc divinae ndstrae reli­ splendorem augendum maxime conducit. Ne­ minem autem Vestrum latet, Venn. Fr. quo­ gionis dogma unanimi ac perenni Synodorum Patrumque mente ac voce fuerit semper praedi- . modo nonnulli incautos praesertim et imperi­ catum, defensum, ct inculcatum. Siquidem ipsi : tos decipere, ct in errorem inducere nitantur, nunquam cessarunt edocere « unum esse Deum, ! hanc Sanctam calumniantes Sedem, perinde ac < unum Christum, unam Ecclesiam, ct cathe- , si ipsa dissidentes orientales ad catholicam fi­ 4 dram unam super Petrum Domini voce fun- ' dem excipiens velit, ut ii proprium deserant < datam (i), cui tamquam petrae, lapidique : ritum, ac illum latinae Ecclesiae amplectantur. < firmissimo tota quanta quanta est Christianae [ Quod quidem quam falsum sit, et a veritate « reipublicae moles divinitus est superinstru- ; alienum evidentissime ostendunt, ac testantur 4 cta (2). Enimvcro hacc Petri Cathedra ct dicta ! tot Decessorum Nostrorum Constitutiones ct « semper et habita, quae unica est ct prima de Apostolicae Litterae ad ecclesiastica orientalium « dotibus (3), quae pcr totum terrarum orbem | negotia spectantes, quibus iidem Praedecessores < primatum obtinens lucet (4), quaeque radix et Nostri non solum constanter declararunt, id < matrix unde unitas sacerdotalis exorta (5), ; sibi in animo nunquam fuisse, verum etiam « quae omnium Ecclesiarum non modo caput professi sunt, se omnino velle, ut orientalium < scd mater ct magistra (6), ac pietatis metro- 12 8 Ecclesiarum ritus, in quos nullus circa catho­ 7 6 *4 « polis, in qua est integra Christianae religionis, ! licam fidem, vel morum honestatem irrepsisset « ac perfecta stabilitas (7), et in qua semper error, sarti ac tecti haberentur. Quibus repe­ < Apostolicae Cathedrae viguit principatus (8), titis clarissimisque Decessorum Nostrorum de­ 4 quaeque illi innixa est petrae, quam superbae clarationibus plane respondent tum vetera, tum < non vincunt inferorum portae (9), ct cui totam recentia facta, cum dici nunquam possit, hanc < doctrinam Apostoli cum sanguine profude- : Apostolicam Sedem vel Sacrorum Antistitibus, vel ecclesiasticis viris, vel populis Orientalibus « runt (10), ex qua in omnes venerandae com· < munionis iura dimanant (11), ad quam omnis ad catholicam unitatem reversis praecepisse, ut « obedientia ct honor est deferendus (12), quam suum legitimum ritum mutarent. Atque uni­ 4 qui deserit in Ecclesia frustra esse confidit ( t 3), ! versa Constantinopolitana civitas nuper vidit, 4 extra quam qui comederit agnum profanus quomodo Ven. Fr. Meletius Archiep. Dramensis, 4 est (14). Atque insuper Petrus, qui in propria qui cum summa animi Nostri consolatione, et 4 Sede ct vivit et praesidet, praestat quacrcn- j omnium bonorum gaudio ad catholicae Eccle­ 4 tibus fidei veritatem (i5), Petrus, qui ad hoc siae gremium rediit, proprio ritu, ac solemnibus caeremoniis ct pompa rem divinam magna po­ 4 usque tempus, ct semper in suis succcssori4 bus vivit, et iudicium exercet (16), ipse per puli frequentia peregerit. Itaque, Venn. Fr., pro eximia vestra episcopali sollicitudine ne desinatis 4 Leonem loquutus est (17) Romanus Pontifex, 4 .qui in universum orbem tenet primatum, vestrarum dioecesium Clero etiam atque etiam 4 Successor est Beati Petri Apostolorum Prin- inculcare, ut opportunis quibusque modis dete­ 4 cipis, ct verus Christi Vicarius, totiusque | gere ac refellere studeat calumniam, qua male­ voli homines imperitorum animos in errorem 4 Ecclesiae caput, et omnium Christianorum inducere, ct invidiam odiumque contra hanc 4 pater ct doctor existit (18) », et alia fere in­ Apostolicam Sedem excitare conantur. numera cx luculentissimis testibus deprompta, (1) S. Cyprian. Epist. 40. (2) S. Cyrill. Alcxand. in Ioan. lib. II, c. 42. (j) S. Optat. Mtlevit. lib II cont. Parmen. (4) Synod Nicaen. II, Act. 2. (j) S. Cyprian. Epist. 1$ et (6) Pelag. II, Epist. 1 ad Episcop. Oriental, ct Syn. Tridentin. Sess. Vll de Baptism, can. 3. (7) Litter, synodic. Ioan. Constantinopolit. ad Hor­ mis d Pont et Sorora. Histor. lib III, cap 8. (8) S. Aug. Epist. t6a. (9) S. Aug. in psalm, contra pan. Donat. (to) Tertull, dc praescript. c. ]6. (11) S. Ambros Epist. 12 ad Damas. (12) Cone. Ephes. Act. IV. (15) S. Cyprian, de unit. Ecclesiae. (14) S. Hieronym. Epist. $1 ad Damas. (15) S. Petrus Chrysol. Epist. ad Eutich. (16) Synod. Ephes. Act. 3. (17) Synod. Chalced. Act. 2. (18) Concil. Florentin, in Decreto union. Graecorum. An. C. 1862 Sinctac Scdh créa rito· orien tale* favor. An. C. 1862 S. C. DE PROP. FIDE Nus porro cum in hic Petri Cathedra ar- I cano divinae providentiae consilio collocati ad supremum universae Christi Ecclesiae regimen evecti simus Nostram omnem spem et fiduciam in Christo lesu habentes Apostolici Nostri mi­ nisterii partes implere contendimus, vcluti a Nobis postulat instantia quotidiana ct sollici­ tudo omnium Ecclesiarum. Siquidem divino Illius auxilio freti, cuius vicariam hic in terris licet immerentes gerimus operam, et qui dixit ccce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ' ad consummationem sacculi, ct confirmavit, inferi portas contra Ecclesiam suam nunquam esse praevalituras, nihil metuimus tot nefarias sacrilegasque molitiones, conatus ct impetus, quibus in hac tanta temporum iniquitate ini­ mici homines catholicam religionem, si fieri unquam posset, funditus evertere connituntur, sed spirituali omnium gentium bono ct saluti consulere non desistimus. Etenim charitas Chri­ sti urget Nos, ac nihil Nobis potius esse pot­ est, quam ut omnes curas, labores, consilia libentissime suscipiamus, quo omnes populi occurrant in unitatem fidei, et crescant in scien­ tia Dci, et cognitione Domini Nostri lesu Chri­ sti, < qui est via ct veritas et vita, via scilicet < conversationis sanctae, veritas doctrinae di« vinae, ct vita bcatitudinis sempiternae (i) ». Neque vero Vos ignoratis, Venn. Fr., quo sin­ gulari amore, et assiduo studio paternas No­ stras curas ad istam electam dominici gregis partem vestrae vigilantiae commissam, vel ab ipso supremi Nostri Pontificatus initio contu­ lerimus, atque cx reccntissimis Nostris Litteris annulo Piscatoris obsignatis, et VIII Idus pro­ ximi mensis lanuarii editis magis magisque intclligerc potuistis, quam vehementer Nobis cordi sit istarum orientalium Ecclesiarum bo­ num, utilitas ac prosperitas. Namque iisdem Litteris peculiarem ex Congregatione Fidei pro­ pagandae conflatam Congregationem constitui­ mus, quae eidem Congregationi Fidei pro­ pagandae tot assiduis gravissimisque occupa­ tionibus pene obrutae maiori sit auxilio, quae­ que operam ab ipsa Fidei propagandae Con­ gregatione hactenus omni studio, ac summa cum laude praestitam ita exerceat, ut omnia orientalium Ecclesiarum negotia unice tractanda et expedienda curet. Ea profecto spe sustenta­ mur fore, ut, Deo bene iuvante, άχ huiusmodi Nostro consilio et sollicitudine in omnes orien­ tales nationes spiritualis utilitas quotidie magis redundet. Etenim plane confidimus, hanc no­ vam specialem Congregationem nuper a Nobis institutam nihil unquam iuxta Nostra desideria intentatum esse relicturam, quod in vestris tractandis negotiis ad catholicam unionem ma­ gis in dies promovendam, ad vestrarum Ec­ clesiarum felicitatem augendam, ac vestrorum (1) S. Leo Scrm. II dc Resurrect. Domini. 675 An. C, 1862 legitimorum rituum integritatem tuendam, at­ que ad maiorem fidelium spiritualem utilita­ tem procurandam quovis modo possit perti­ nere. ab cdfiflVerum ut hacc Congregatio omni cura et Rclitlo UlibutEpfocopi· industria demandatum sibi a Nobis munus bos cihibenda exercere, suosque labores et studia in maio­ rem istarum Ecclesiarum prosperitatem con­ ferre possit, opus omnino est, ut optime no­ scat spirituales orientalium nationum indigen­ tias, quibus opportune ac provide sit consu­ lendum. Et quopiam Vobis, Venn. Fr. apprime nuta est conditio ct status gregis curae vestrae traditi, iccirco pro vestra sapientia probe nostis, maxime oportere, ut de rebus omnibus, quae vestras ecclesias vestrumque gregem respiciunt, maiore, qua fieri potest, celeritate Nos diligen­ tissime certiores facere velit», ct accuratam de vestrarum dioecesium statu relationem mittatis, in qua sedulo exponatur quidquid ad ipsas dioeceses spectet, quo fidelium in eisdem dioe­ cesibus degentium necessitatibus omni cura pro­ spicere possimus. Summa certe erit Nostra con­ solatio, si quisque Vestrum, Venn. Fr. omnes suae propriae dioecesis res sedulo ad Nos re­ ferens significaverit, quot fideles in ipsa ver­ sentur dioecesi, quot sint ecclesiastici viri, qui proprii ministerii munia obeuntes ipsis fideli­ bus adsistant, quae eorumdern fidelium agendi ratio, tum quoad tidem, tum quoad morum honestatem, qua doctrina clerus sit praeditus, quaeque ipsius cleri educatio, et quomodo po­ pulus ad sanctissimam nostram religionem, morumque disciplinam instituatur, ct qua ra­ tione populus idem ad pietatem, morumque probitatem quotidie magis conformari ct exci­ tari queat. Optamus etiam summopere agno­ scere qualis sit vestrarum scholarum conditio, ct qua frequentia illas iuventus adire soleat. Cum vero probe sciatis, Venn. Fr., omnes rei cum sacrae, tum publicae spes positas esse in recta, salutari ac religiosa puerorum educa­ tione, iccirco maxime interest, ipsos vel a te­ neris annis catholicas celebrare scholas, quo divinae nostrae religionis veritatem, ac prae­ ceptiones sedulo discentes a periculo amovean­ tur, ne tenerae eorum mentes pravis imbuantur principiis. Neque omittatis Nobis manifestare si libris indigeatis, ac simul exponere qui potis­ simum libri ex vestra sententia ct cleri doctri­ nae curandae, et populi institutioni promoven­ dae, et acatholicorum placitis confutandis, ct fidelium pietati fovendae magis opportuni esse possint. Insuper cum acceperimus, in aliquibus locis liturgicos, ac rituales adhiberi libros, in quos vel aliquis irrepsit error, vel aliqua ad arbitrium invecta immutatio, Vestrum erit No­ bis patefacere qui libri apud Vos adhibeantur, itemque dicere, si huiusmodi libri aliquo tem- An C- <8^3 Α ΙΗοΗ··<λ 6~6 COLLECTANEA pore fuerint ab hac S. Sede approbati, vel si ex vestro iudicio errores corrigendos contineant, atque etiam si quae dubia dirimenda habeatis, vel si adsint abusione» tollendae. Atque etiam praecipue expetimus a Vobis accipere quos in vestris dioecesibus progressus habeat sancta ca­ tholica unio, quae impedimenta eidem obstent, quibusque opportunioribus modis huiusmodi impedimenta amoveri possint, ut ipsa unio magis in dies promoveatur et augeatur. Videtis profecto, Venn. Fr., quanto amore, quantoque studio istas orientales prosequamur Ecclesias, ct quam vehementer optemus, ut in orientalibus populis sanctissima nostra fides, religio, pietas maiora in dies incrementa su­ scipiat, ac vigeat et efflorescat. Ac certi sumus, Vos pro episcopalis vestri ministerii munere, ct pastorali zelo vestras omnes curas cogita­ tionesque in divina nostra religione tuenda et propagandi, atque in vestri gregis salute cu­ randa studiosissime impendere. Cum vero ini­ micus homo hisce praesertim luctuosissimis temporibus non cesset in Dominico agro su­ perseminare zizania tum pestiferis libris et ephemeridibus, tum monstruosis quibusque opi­ nionum portentis, quae catholicae fidei ac do­ ctrinae plane adversantur, idcirco probe intelligitis quanta sollicitudine, vigilantia, et con­ stantia Vobis sit allaborandum et excubandum, ut Ii deles Vobis commissos ab hisce venenatis pascuis arceatis, ct ad salutaria propellatis, cosquc catholicae Ecclesiae doctrina maiorem m modum imbuatis. Ut autem id facilius as­ sequi valeatis, animarum curatorum praesertim zelurn assidue excitare nc intermittatis, Venn. Fr., ut ipsi suo munere diligenter fungentes i nunquam desinant evangelizarc Dei evangelium sapientibus et insipientibus, et omni sa­ crorum ope -hristianam plebem sibi commen­ datam iuvarc, ac pueros praesertim, ct ru­ des homines catholicae fidei documenta, mo­ rumque disciplinam patienter, amanterque do­ cere, omnesque continenter exhortari in doctri­ na sana, nc circumferantur omni vento doctri­ nae. Omnes quoque vestrarum dioecesium pre- I sbyteros semper monete, ut animo serio repu­ tantes ministerium, quod acceperunt in Domino, 1 illud >cdulo implendum curent, ut virtutum ' omnium exempla Christiano populo praebeant, orationi instent, ac sacras praesertim discipli­ nas assidue excolant, ct in sempiternam fide­ lium salutem procurandam totis viribus incum­ bant. Atque ut facilius navos et industrios ope­ rarios habere possitis, qui in vinea Domini excolenda auxiliariam Vobis operam in tem­ pore exhibere valeant, nullis parcite curis, nullisque consiliis, Venn. Fr., ut adolescentes cle­ rici vel ab incunte aetate per lectissimos ma· gistros ad pietatem, verumque ecclesiasticum spiritum mature fingantur, ac litteris ct disci- . pliais praecipue sacris ab omni cuiusque erroris • periculo omnino alienis diligentissime erudian­ tur. Equidem haud ignoramus, Venn. Fr., quae quantaeque sint difficultates, quibus in episcopali vestro ministerio exercendo obnoxii I estis. Sed confortamini in Domino ct in po­ tentia virtutis eius memoria repetentes, Vos pro Christo legatione fungi, qui tradidit animam suam pro ovibus suis, relinquens nobis exem­ plum, ut sequamur vestigia cius. Nemo vero ignorat quanto usui ct orna­ mento catholicae Ecclesiae in oriente fuerint religiosae monachorum Familiae. Namque ipsae vitae integritate, morumque gravitate, ac reli­ giosae disciplinae laude spectatae, ct bonorum operum exempla fidelibus exhibere, et iuventutem instituere, ct litteras ac disciplinas ex­ colere, ct auxiliariam utilemque Sacrorum An­ tistitibus operam navare studebant. Tristissimis autem rerum ac temporum vicibus hae sacrae Familiae dc Christiana et civili republica egre­ gie meritae in aliquibus locis vel a proprii Ordinis disciplina declinarunt, vel omniuo extinctac fuerunt. Cum autem magnum emolu­ mentum sanctissimae nostrae afferretur religioni, si hae sacrae Familiae, ubi praesertim interie­ runt, denuo reviviscerent, ct inter orientales nationes pristino fulgerent splendore, iccirco a Vobis exposcimus, ut Nobis significetis quid de hac re sentiatis, et qua ratione huiusmodi sacrarum Familiarum instauratio effici possit. Pcrsuasissimum Nobis est, Vos, Venn. Fr., non solum hisce Nostris desideriis ac postu­ lationibus alacri ac libentissimo animo e$se satisfacturos, verum etiam singulari diligentia exposituros alia omnia, quae ex vestra senten­ tia ad maiorem in istis regionibus sanctissimae nostrae religionis, ac tum cleri, tum populi fidelis utilitatem procurandam sint peragenda. Cum autem cx encyclica Cardinalis Praefecti Nostrae Concilii Congregationis cpisrola nove­ ritis, gratissimum Nobis fore Venn. Fratrum sacrorum Antistitum praesentia frui in solemni plurium Sanctorum canonizationc, quam pro­ ximo Pentecostes die, Deo favente celebraturi sumus, tum ea spe nitimur fore, ut hac occa­ sione, si vestrarum dioecesium rationes per­ mittant, vos praesentes intueri, amanterque complecti, et a Vobis· ipsis carumdcm dioece­ sium relationes accipere possimus. Interim vero pro eximia vestra pietate, et episcopali zelo pergite, Venn. Fr., maiore usque alacritate et contentione ministerium vestrum implere, et omni studio vestrorum fidelium saluti prospicere, eosque etiam atque etiam monere ct exhortari, ut in catholicae religionis professione magis in dies stabiles ct immoti persistant, et omnia Dei, eiusque sanctae Ecclesiae mandata religiose custodiant, et ambulent digne Deo per omnia placentes, et in omni opere bono fructifican­ tes. Consueta autem vestra benignitate cos pa­ terno affectu excipite, qui cum ingenti animi Αη· c. I86a An. C. 1862 S. C. DE PROP. FIDE Nostri laetitia ad catholicae Ecclesiae gremium redeunt, ct omnem impendite curam, ut illi magis in dies amanter enutriti verbis fidei, ct per gratiarum charismata confirmati in sancta vocatione immobiles permaneant, et alacriori usque pede incedant per semitas Domini, at­ que instent viam, quae ducit ad vitam. Ac pro egregia vestra religione nunquam desinite omnia conaii, ut in omni bonitate, patientia, doctrina, mansuetudine, lenitate miseros errantes Christo lucrifacere, atque ad unicum eius ovile redu­ cere, et in spem aeternae hacrcditatis restituere possitis. Inter angustias veru ct difficultates, quae hisce potissimum asperrimis temporibus ab episcopali vestro munere abesse non pos­ sunt, confidite in gratia Domini Nostri Icsu Christi prae oculis habentes, quod qui ad iustitiam erudiunt multos fulgebunt quasi stellae in perpetuas aeternitates. Denique, Venn. Fr., pro certo habeatis velimus, praecipuam esse, qua Vos in Domino prosequimur, benevolen­ tiam. Atque interim haud omittimus m omni oratione et obsecratione cum gratiarum actione a Deo Optimo Maximo humiliter enixeque pe­ tere, ut uberrima quaeque suae bonitatis dona super Vos propitius semper effundat, quae in dilectas quoque oves vigilantiae vestrae com­ missas copiose descendant. Atque horum au­ spicem, ct propensissimae Nostrae in Vos vo­ luntatis pignus Apostolicam Benedictionem cx intimo corde profectam Vobis ipsis, Venn. Fr., cunctisque clericis, laicisquc fidelibus cuiusque Vestrum curae concreditis peramanter imper­ timus. 677 An C. 1862 1228 Instr. S. C. de Prop. F. 30 April. 1862 De acce<«tt orieniilium ad ec·clciia» latino* rum. — (ad Dklp.o. Ap. Ακουρη) — Circa il dubbio riguardante la frequenza dcgli orientali aile chicsc dei latini due massime possono notarsî; la prima garantisce la libertà e la devozione dcgli individui; la seconda favorisée il rito senza ledere la prima, L’una stabilisée non esscrc proibito ne potersi proibire ai fedeli di rito orientale di frequentare le chiese dei latini, anzi anche quelle di altro qualunque rito orien­ tale cattolico. L'altra inculca che non solo non debbono gli orientali distrarsi dalle chiese del proprio rito, ma chc anzi debbono esorxarsi dagli stessi missionari latini a frequcntarlc, specialmcntc nelle feste. In questo senso appunto si è espressa sempre la S. C. la quale mentre ha fatto sentire ai Vescovi orientali chc essi non potevano proibire ai fedeli del loro rito di frequentare le chiese de’ latini, ed ha deciso chc per soddisfarc il precetto di ascoltarc la s. Messa non sono obbligati i fedeli di ascoltarla nel proprio rito, non ha tralasciato di eccîtare i missionari curopei a ricordare agli orientali di frequentare le loro chiese, spcciaimente nelle feste. Dc oncnlilibu* Il 20 dubbio riguarda la pcrcczione dei sagra- «crament» In menti chc fanno gli orientali neile chiese latine, Ulmorum eccle•üa pcrciplcn· cioè della Penitcnza e dclla Eucaristia. Quanto tibua. alla Penitcnza la S. Scdc ha ritenuto sempre la massima chc non si deve vincolarc in alcun modo la libertà dei cristiani in un punto cosï delicato quai e la sagramcntale confessione, cd ha voluto sempre chc fosse lecito a ciascuno 1227 di manifestare le sue eolpe a qucllo fra i sagri lu catholicorum Litt. S. C. de Prop. F. 16 Aprilis 1862. ministri approval! chc gli fosse più a grado. mS'nn’Vatho- (ad Ei·. Roshs.). — Delatum est ad S. C. S. OfNon ha ugualrncntc mai proibito ad un con­ iicorum. ficii jn relatione de statu dioecesis in­ fessore appro vato di ascoltarc la confessione di nuebas in paroecia S. Crucis proprium catho­ qualunque siasi cattolico chc a lui si présentasse nel s. tribunalc. Cost non e proibito ai cristiani licorum coemeterium non existcre, et catholi­ di una diocesi di passare ad un’altra per ivi corum cadavera deferri debere ad coemctciium lutheranorum ; atque eadem S. C. S. Officii fe­ confessarsi. Inoltre sebbene per Tadcmpimcnto del precetto pasquale deve ogni cristiano fare ria IV dic 12 Febr. 1862 hoc dedisse responsum: la Comunionc nella propria parrocchia, non ha < Curandum est Episcopo ut catholici coeme­ perô alcuna obligazione di confessarsi neppurc terium habeant a coemeterio acatholicorum dis­ in talc occasione dal proprio parroco. Né si tinctum. 2. Si id effici non possit, experien­ è fattu mai su questo punto alcuna restrizione dum est utrum saltem in eodem coemeterio di rito, giacchè Γ amministrazionc di tal sadistinctus locus pro tumulatione catholicorum gramento non porta scco alcun cambiamento haberi possit. 3. Si neque id possibile sit, usncl rito. E sc qualche dubbio aile volte si e quedum praedicta facultas non obtineatur, sin­ mosso su tal particolarc, la S. Sede ha dichiagulis vicibus, cum catholici cadaver ad scpulchrum deferatur, sepulturae locus debet bene­ rato che non devesi fare in tal gencre alcuna limitazione (1). — Rapporto al sagramento dclla dici ». (1) Circa sacerdotes latinos confessiones orientalium excipientes quaesitum est: « Utrum missionarii (in par« tibus orientis) teneantur interrogare graecos, ad Poe· » nitentiae sacramentum accedentes, de eorum fide, v. g. « de Summo Pontifice, dc processione Spiritus Sancti, « dc glorificatione Sanctorum, dc consecratione in azy· « mo, de Purgatorio, in quibus vulgo errant graeci. » Interrogandi videntur ne in dictis erroribus rema· «neant; si autem interrogentur, periculum esset ne • « « « « « « « α aversionem in Ecclesiam Romanam concipiant, confessionemque apud illos effugiant, existimantes illos dc ipsorum fide dubitare, ritumque aliquo modo re· probare. Praeterea quod accedentes implicite videntur recognoscere summum Pontificem ct eius fidei veritatem ». Respondit S. C. S. Off. (22 lan. 1688): Nisi prudens confessarius probabiliter dubitet, non tenetur interrogare graecos unitos de eorum fide circa praedicta ». An. C. tMi tnuoia •f tufa parochia■a ft snonatiorwm H ontetak*. 678 COLLECTANEA Eucaristia convien distinguere gli orientali che fanno uso, secondo il proprio rito, dell’azimo da quclli che fanno uso del fermentato. Pei primî non vi e alcun divieto, ne possono i Vcscovi orientali inibirc ai proprî sudditi di ricevere 1'Eucaristia dai missionari latini nelle loro chiese (ben inteso nei casi in cui non entra il diritto parrocchialc). Per gli altri poi, cioe per quelli che ncila materia eucaristica fanno uso del fermentato, e a notarsi prima* mente che possono cssi anche nelle chiese la­ tine ricevere la S. Comunionc, purche la ricevano secondo il proprio rito, e dai sacer­ doti nazionali, come insegna Benedetto XIV neliEnciclica Allatae sunt ai numeri 33, 35, e 36. Anzi aile volte e questa una nécessité per quei luoghi ove gli orientali non hanno le chiese dei proprio rito. Altra cosa perô c sc gli utenti dei fermentato volessero dai iatini ricevere la Comuntone in azimo. Duc regolc sonosi stabilite per gli utenti dei fermentato: la 1. è che non possono ad arbitrio comunicarsi in azimo quan­ do abbiano la opportunité di farlo nci proprio rito; la 2. e chc quando si verifichi la dif­ ficulté di comunicatsi in fermentato, lo possono fare anche in azimo non solo in articulo di morte c per adempirc al prccctto pasquale, ma anche in altri casi come si stabilisée nella istruzione pastorale di Benedetto XIV. Eo juainvis tempore § Neque etiam (1). Nel 3. dubbio si tratta dei latini ossia de­ gli utenti dell’azimo. Questi possono comu­ nicarsi nelle chiese orientali nel proprio rito dai sacerdoti utenti dell’azimo, ma non possono senza dispensa pontificia comunicarsi in fermen­ tato, ancorchc si verifichi la difficulté di co­ municarsi in azimo. La massima si trova stabilita nella Costituz. Etsi pastoralis di Bened. XIV n. 12 del § VI., ove si dice assolutamentc : • ne laici autem latini Communionem a graecis « presbyteris sub specie fermentati recipiant pro« hibernus omnino et interdicimus ». Cocrcnternente il S. O. c la S. C. di Propaganda hanno sempre pruibito agli utenti dell’azimo il co­ municarsi nel fermentato, c solo nci casi in cui si e verificata la deficienza totale di sacer­ doti del proprio rito, c di quelli di altro rito in cui si cunsacri in azimo, hanno per essi implorata la pontificia dispensa la quale pcraltro non c stata accordata se non pet due casi di vera nécessité, cioe dei Viatico e del precctto pasquale. II 4· dubbio o quesito c relativo all’otlicio cd ai diritti parrocchiali sugli orientali. Prima di risponderc a questo dubbio è da notarsi 1. chc i fcdeli di ciascun rito debbono essere nci parrocchiali assistiti dai preti nazionali quando ve nc siano abili c non impediti ; 2. chc i missionarii, come più volte si e espressa la S. Sede, non essendo che in subsidium dei preti relativamentc agli orientali, 1’opera loro sussidiaria deve considerarsi e come suppletiva alia deficienza di detti parrochi, c comc accessoria e adiutricc dcll’opera dei parrochi dei rito, an­ che nei parrocchiali, quando non vi sia rnutazione e promiscuité di rito, e vi sia la liccnza dei parrochi stessi orientali. Ora considerando ciô chc riguarda 1’officio parrocchiale sugli orientali, c da osservarsi che si possono dare 3 casi: i. quando nel luogo ove sta il mis­ sionario latino vi sia présente un prete, e sopragiunga un prete dei rito benchè non parroco; 2. quando un prete dei rito deputato all’ufficio di parroco faccia delle escursioni al luogo di cui si traita ; 3. quando nel luogo stesso siavi o sopravvenga il parroco orientale di uno dei riti, v. g. il cofto, ed i fedeli di altri riti manchino dei proprio parroco. La soluzionc dei 1. caso si hn nella decretale Demandatam e nclla Istruzionc Eo quamvis tempore di Be­ nedetto XIV, non chc nelle formole facoltative che autorizzano i missionari ai sagramenti par­ rocchiali in parochiis ubi non erunt parochi. Coercntcmente la S. C. ha sempre inculcato non potcrc i missionarii amministrare quei sagramenti quando vi sia un sacerdote dei rito deputatus ad parochialia; poterio ove gli orien­ tali manchino di proprî pastori. Ciascuno poi vede quanto sia ragionevole una tale disposizione la quale è direlta ad impedire i cambiamenti cui di continuo soggiacercbbcro i fedeli in un diverso sistema. La presenza dunque di un prête non parroco non osta aU’cscrcizio parrochialc dei missionari. Nel 2. caso, di preti cioe deputati ai parrocchiali che facciano delle escursioni nel luogo ove si trova il missionario, si verifica chc non vi ê all’assisienza degli orientali sacerdos approbatus ad parochialia pro illo districtu. Infatti i parrochi dei rispettivi distretti non possono considerarsi come legittimi parrochi degli altri distretti loro non assegnati, ne possono portarsi ad amministrare i sagramcnji parrocchiali fuori dei limiti della loro giurisdizione. In questo caso portanto i missionari, i quali in forza delle loro facolté devono assistere gli orientali in muncanza dei (l) In Instructione Eo quamvis ttmport (4 Maii 1745) pro cophtis I. c. haec habentur: « Neque ctiam perpe« ram timeant missionarii sibi in vinea Domini tam· ■ quam operariis tota dic otiosis, ct a bono opere tor• pent’bas, nullam vel exiguam occasionem impendendi • laboris esse relictam. Praedicandum est ab illis san· • ctum Christi Evangelium, et docenda mysteria chri« stiano homini necessaria ad aeternam salutem ; cx· «plicanda vitia quae declinare, virtutes quas sequi « oporteat ; adhibenda medela sauciatis per sacramcn« tum Poenitentiae ; tum alia quoque administranda « sunt sacramenta in subsidium presbyterorum ritus « cophti; nihil demum derelinquendum est quod ad « animarum salutem et religionis incrementum perti· • nere possit ». An. C. 1862 S. C. DE PROP. FIDE An. C. parroco nazionale, hanno il diritto di ammini­ strare ai medesimi i sagramenti parrocchiali. Il 3. caso e quando in un luogo siavi o sopragiunga il parroco orientale di un rito, e non l’abbiano gli orientali di altro rito. Nclla detta decretale di Benedetto XIV. < Demandatam » § Et quoniam vienc stabilito, corne di sopra si è fatto osservarc, che i missionari latini hanno la giurisdizione sopra gli orientali in subsidium, quando deficit parochus aut Epi­ scopus eiusdem ritus. Ora nel caso di cui si paria si veri fica per gli orientali rispettivamente la deficienza del proprio parroco. E perô tal presenza di preti orientali che o non sono de­ putati alla cura parrocchiale, o non lo sono in quel distretto, non impedisce che i missio­ narii assumano 1’officio di parrochi degli orien­ tali. Resta a pariare degli emolumenti parroc­ chiali. Quando i missionari sono chiamati legittimamente all’utficio di parrochi degli orientali non puô recarsi in dubbio chc ad essi spettino gli emolumenti di qucll’otficio. Infatti quante volte la S. C. ha deciso che Ia presenza di un prete dei rito non parroco non esclude chc i missionari amministrino agli orientali i sagramenti, ha dichiarato ancora che i mis­ sionari possono in questo caso lecitamente perccpire gli emolumenti chc per diritto si devono ai parrochi. E Benedetto XIV nella detta Decretale Demandatam dopo di aver de­ ciso < licere ai PP. di Terra Santa paro« chialia munia obire in graccos melchitas, « cisque sacramenta administrare» quando que­ sti manchino di proprio parroco, soggiunge: < quo casu praedicti Fratres emolumenta le« gitimo iure debita percipere licite valent». Una sola cccczionc deve farsi in proposito, cd c che sc i parrochi orientali non possono esercitare il loro officio per timore delle pcrsecuzioni, o per altro legittimo motivo, ed i missionari latini devono fare le loro veci ncU’amministrazione dei sagramenti, i proventi dell’esercizio dclla stola appartengono tutti ai parrochi orien­ tali, ed i missionari latini devono versarli nelle loro mani, essendone stata caricata la loro coscicnza dalla S. C. Sc bene si scorge perô questa forse non è chc una confcrma della massima generale che cioè gli emolumenti spettano ai proprî parrochi, quando vi siano legittimi, benchè talora impediti di escrcitare il proprio officio. 1229 Qumdonim rc. Lata lege dc praemittendis votis simpliciIbi ^us professioni votorum solemnium per encyclicam epistolam huius Sacrae Congregationis super statu Regularium die 19 Martii i85y, nonnullae deinde editae fuerunt declarationes quoad ipsa vota simplicia ; et relate ad votum simplex paupertatis constitutum fuit < Professi votorum simpli- — dicent. S. C. super statu Regular, r Aug. 1862 0χ9 An. C. τ861 votorum simplicium dominium radicale, uti aiunt, suorum bonorum retinere poterunt, sed eis omnino interdicta est eorum administratio, et redituum erogatio, atque usus. Debent propterea ante professionem votorum simplicium cedere pro tempore, quo in eadem votorum simplicium professione permanserint, admini­ strationem, et usum/ructum, et usum, quibus eis placuerit, ac etiam suo Ordini, si ita pro eorum libitu existimaverint ». Nuper vero dubium exortum est, quandonam professi votorum simplicum emittere pos­ sint renunciationcm, de qua Sacrosanctum Con­ cilium Tridentinum sess. XXV de Regularibus cap. XVI agit, quaque ipsi suarum rerum do­ minium a se abdicent. Dubio ad SSftum D. N. Pium PP. IX relato ab infrascripto Secretario Sacrae Congreg. super Statu Regularium in audientia habita die 1 Augusti 1862, Sancti­ tas Sua apostolica auctoritate statuit, atque constituit, rcnunciationem, quam in citato ca­ pite XVI sess. XXV. de Regularibus Conci­ lium Tridentinum respicit, pro professis voto­ rum simplicium locum habere infra duos men­ ses proximos ante professionem votorum sole­ mnium. Contrariis quibuscumque non obstan­ tibus. 1230 S. C. S. Officii /7 Sept. ,862 - Proposito quaesito utrum in diebus ici uni i possit maii. inverti tempus comestionis sumendo serotinam refectiunculam infra horam X et XI matutinam, prandium vero differendo ad IV vel V horam ve­ spertinam, S. Poenitentiaria die 10 lanuarii 1834 respondendum censuit : < Si inversionis supra« dictae lationabilis aliqua extet causa, pocni< tentes qui hoc more utuntur non esse inquie< tandos ». 1231 S. C. Indulg. 'SSept. 1862 - Est hoc in more positum, quod ab animarum pasto- nari»» inJuigcnribus SS. Eucharistiae Sacramentum in aliqui- |ΜΚ. bus tantum infra annum praecipuis festivita­ tibus ad fideles habitualiter infirmos chronicos, ob physicum permanens aliquod impedimentum c domo egredi impotentes, solemniter deferatur; proindeque huiusmodi fideles tot plenariis In­ dulgentiis privantur, quas consequerentur si, conditionibus iniunctis adimpletis, ad sacram Eucharisticam mensam frequentius possent ac­ cedere. Itaque quarnplurcs animarum curatores aliique permulti ecclesiastici viri humillimas preces porrexerunt SS. D. N. Pio PP. IX, ut dc Apostolica benignitate super hoc providere di­ gnaretur ; factaque per me infrascriptum Secretariac S. C. Indulg. Substitutum Eidem SSrîio dc his omnibus fideli relatione, in audientia ha- An C. «861 6bo COLLECTANEA bita die 18 Sept. 1862, Sanctitas Sua, spiri- I tuali gregis sibi crediti utilitati prospiciens, | clementer induisit ut praefati christifideles, cx- i ceptis tamen illis qui in communitate moran- I tur, acquirere possint omnes ct singulas Indul­ gentias plenarias iam concessas vcl in posterum ! concedendas, quasque alias acquirere possent | in locis in quibus vivunt, si in eo physico ' statu non essent, pro quarum acquisitione prae- , scripta sit sacra Communio et visitatio alicuius ecclesiae vel publici oratorii in locis iisdem, 1 dummodo vere pocnitentes, confessi ac caeteris | omnibus absolutis conditionibus, si quae iniunctae fuerint, loco S. Communionis ct visita- 1 tionis, alia pia opera a rcspcctivo confessario I iniungenda fideliter adimpleant. I 1332 Gru bincJi· ctlonon tniiri· ~oni« muti* jcfifjprjifn. Litt. S. C. S. Off. 26 Nov. 1862 — (ad Vig. Ap. MrsuHiEN.) Quid intelligendum sit, I sciscitaris, per verba quibus in laudata instru- ‘ ctione (15 Nov. 1858) innititur, et quasi liga- | tur facultas seu tolerantia benedicendi mixta 1 matrimonia, scilicet ad vitanda graviora mala et damna. — Procul dubio graviora inde oriun- ! tur mala ct damna — 1. quotiescumque ob de- ' negatam matrimoniis mixtis benedictionem fa- | cile excitarentur haereticorum querimoniae et I odia adversus fideles, legesque ecclesiasticas; — 2. quotiescumque denegata a parocho catholico benedictione, sponsi ante vcl post coram illo celebratum matrimonium ministellum adeant vcl etiam in haeterodoxorum templum couve- ; niant ad saciilegam benedictionem obtinendam, ' parocho catholico omnino posthabito; — 3. quo­ tiescumque insuper timendum esset quod re­ cusata ab ipsis expetita benedictione, aut non servarentur necessariae cautiones de amovendo 1 coniugc catholico perversionis periculo, et dc universa prole in catholica religione educanda, aut, quod detestabilius foret, nc pars catholica j ad haereticorum castra in sui ct futurae prolis I aeternam perniciem transiret. Evidenter, lllrTie ac RiTie Praesul, haec ct similia sunt gravia ilia damna ac mala ad quae vitanda Summus Pon­ tifex indulgerc scu tolerari posse declaravit ut in matrimoniis mixtis nuptialis impertiretur be­ ne lictio. Per haec igitur facilis Vicariis Aposto- , licis omnibus, ac recta sese offert instructionis interpretatio et praxis. — Unde etiam cx dictis patet responsio ad secundum. Statim enim ad supradicta attendendo anxietates et dubia eva­ nescunt circa non rectam ac inde discrepantem instructionis interpretationem, et ad practicos visus scu eventus applicationem. Quandocumque autem ob notabilem locorum distantiam Praesules per se causarum ct circumstantiarum gravitatem et veritatem cognoscere nequeant circa mixta matrimonia sacerdotali benedictione honestanda, poterunt per missionarios sibi sub­ ditos haec eadem implere, qui tamen sint circa praedictas causas ct instructionem optime edocti, prudentia er zelo secundum scientiam praediti. Quae tertio loco te anxium reddebant circa silentium ac secretum in laudata instructione quoad posse inculcatum, non ita presse intel· figenda videntur, ut nemini innotescat haec S. Sedis indulgentia, seu potius tolerantia in benedicendis mixtis nuptiis. Etenim scias oportet quod Sanctitas Sua monitos esse voluit Praesules ut non passim et absque delectu ma­ trimoniis mixtis benedictio impertiatur, nec per publicas instructiones, veluti etiam per mo­ dum regulae, tali utantur facultate, sed pru­ denter admodum ct caute, ut oblivioni non tradantur saluberrimae Ecclesiae conditiones, quae semper implicite talibus dispensationibus adiunctae intelliguntur. Sane non aliam esse Summi Pontificis mentem Ampl. Tuae ceterisque Apostolicis Vicariis perspectum erit si attendas ad ca, quae in Apostolicis Litteris in forma Brevis Episcopo Trevirensi die 3 Octo­ bris i853 hac super re datis habentur. Sum­ mus Pontifex Pius IX postquam Trevirensi Or­ dinario induisit ut, concurrentibus causis iam supra commemoratis, matrimoniis mixtis im­ pertiri posset benedictio, hunc in modum pro­ sequitur: « Quae sane conditiones (extra ec­ clesiam ct absque parochi benedictione) eo po­ tissimum spectant, ut in animis catholicorum nunquam oblitcretur memoria canonum, qui haec detestantur connubia, et constantissimi illius studii, quo S. Mater Ecclesia suos filios avertere consuevit ab iisdem nuptiis in eorum futurae prolis perniciem contrahendis >. Ex dictis igitur Tibi ccterisque Vicanis Apo­ stolicis certa proponitur norma ad recte inter­ pretanda ct ad praxim reducenda ea quae de benedictione mixtis nuptiis danda traduntur in instructione Card. Antonelli. (V. n. ii6g). Ad quaestiones tandem quae veluti con­ sectarias, solvendas etiam proposuit A. Tua, ita S. Congregatio respondendum censuit. Im­ probandam minime esse missionariorum pra­ xim, qua ad detegendam haereticorum fraudem, qui relicta propria uxore cum catholica mu­ liere copulari praesumerent, inter alias inve­ stigationes, banna illorum publicantur, nulla tamen facta mentione religionis illorum, qui nuptias sint contracturi. Quoad dubium autem : - Num sacramento dari possint catholicae pani mente paratae ad ineundum coram ministro protestante, sive ante sive post, catholicum matrimonium? Attenden dum erit, an sponsi adeant ministrum protestan­ te m ut legi tantum civili satisfaciant, an vero ut in sacris comunicent. Si hoc secundum, cum minister heterodoxus adsistat ut addictus sacris, et pars catholica in sua prava intentione per­ sistat, non potest admitti ad sacramentorum par­ ticipationem usque dum a pravo resiliendo pro- An. C. 1861 An. C. 1802 S. C. DE PROP. FIDE posito vere resipiscat. Qua de re opportunum erit consulere Benedictum XIV de Synod. Dioec. Lib. Vf cap. Vif § 2. Postremo sciscitabatur: An admittenda sit pars catholica, quae matri­ monium cum haeretico, ct coram ministcllo contraxit (valide tamen vigore extensionis Bencdicdinae pro Hollandia) ad renovationem mu­ tui consensus coram parocho seu missionario catholico, qui possit etiam recitare formulam < ego vos coniungo > insuper an ad camdcm consensus renovationem admitti possint coniuges ab haeresi conversi, qui id instanter pe­ tunt? — In locis in quibus matrimonia haereti­ corum inter sc, sive inter unam partem catho­ licam, aliamquc heterodoxam contracta, ctiafn non servata Tridentini forma, sunt valida (dum­ modo aliud non obstiterit canonicum impedi­ mentum) nequeunt coniuges admitti ad matri­ monium (iam per sc indissolubile) quasi denuo contrahendum per verba mutuum de praesenti consensum exprimentia, nec formula « ego vos coniungo in matrimonium > a sacerdote reci­ tanda erit. Attamen si agatur de matrimoniis mixtis coram haeretico ministro iam contra­ ctis, quatenus cautiones a iure necessariae prae­ stitae fuerint, et pars catholica facti poenitens benedictionem petat, poterit ei, praevia abso­ lutione a censuris, impositisque salutaribus poenitentiis, benedictio impertiri, exclusa tamen semper Missae celebratione. Pariter etiam coniugibus ab haeresi conversis, dummodo petant, impertienda erit nuptialis benedictio in Missa. Parochus vero quovis in casu coniuges condoce­ faciat eiusmodi benedictionem ad ritum unice, non ad validitatem pertinere coniugii. 1233 S. C. S. Off. 20 Dec. ï8b2. I. All et . . . nun n, choro ad quomodo canonici, tempore Divinorum Olnbuiwncî' r * ciorum audientes confessiones, censeri debeant praesentes in choro ad effectum lucrandi di­ stributiones in casu. 2. An ct quomodo iidem canonici Missam celebrantes tempore Divinorum Officiorum tam­ quam praesentes haberi debeant in choro ad eumdem effectum in casu. 3. An et quomodo canonici assistentes Archiepiscopo in Pontificalibus aliisque functio­ nibus, vel Missam privatam celebranti, absen­ tes a choro lucrentur distributiones in casu. 4. An et quomodo lucrentur distributiones iidem canonici Archiepiscopo assistentes in pertractandis negotiis, vel ipsum in dioecesi extra residentium comitantes in casu. 5. An et quomodo lucrentur distributiones canonici absentes a choro, ad expendendas ra­ tiones massae capitularis in casu. Cire.· prae-cnîiem canonico- (1) Haec ibi: «Omnes vero divina per se, ct non per substitutos, compellantur obire officia, ct Episcopo cekbranti, aut alia pontificalia exercenti, adsistcre et Collectante S. C. dc Prop. Fide. Vol. I. 68 ! 6. An ct quomodo lucrentur distributiones canonici absentes a choro ministerio praedica­ tionis vacantes in casu. 7. An ct quomodo canonici lucrentur dis­ tributiones, dum absunt a choro pro examine ordinandorum vcl con fessa riorum in casu. 8. An ct quomodo canonici, Rectoris, Ad­ ministratoris, Professorum ct Examinatorum munus exercentes in Seminario, a choro abs­ entes lucrentur distributiones in casu. 9. An ct quomodo lucrentur distributionem canonici absentes a choro , ut Provicarii Ge­ neralis, Cancellarii ct Actuarii, aliaque munera in curia archiépiscopal! exerceant in casu. 10. An ct quomodo lucrentur distributiones canonici absentes a choro, rerum capitularium vel mensae archiepiscopalis administration! va­ cantes in casu. 11. An ct quomodo canonicus cancellarius Capituli lucretur distributiones, pro negotiis capitularibus in archivio distentus in casu. Et quatenus negative: 12. An consulendum SSrîio pro absolutione ct condonatione perceptarum distributionum in casu. R. Ad 1. Negative in omnibus, excepto Poenitentiario. Ad 2. Negative, nisi de Praefecti licentia et in populi commodum. Ad 3. Affirmative ad primam partem prout in Lycien. 17 Augusti 1641; ad secundam par­ tem, Negative. Ad 4. Negative in omnibus. Ad 5. Affirmative per tempus ab Ordinario praefiniendum. Ad 6. 7. 8. et 9. Negative in omnibus. Ad 10. Quoad canonicum Administratorem rerum capitularium, Affirmative pro diebus et horis quibus reapse incumbit in administratio­ nem ; in reliquis, Negative. Ad ti. Negative, nisi in casu urgentiae. Ad 12. Affirmative, celebrata unica Missa cum cantu, adstante universo Capitulo. fn causa Lycien. Aug. iG/i, quam S. C. C. indicavit in dubii tertii resolutione, haec habentur: Cum quaesitum fuisset a S.C.C. < An Decretum Concilii cap. 12, sess. 24, de Reform., vers. Omnes vero (1), locum habeat quando Episcopus in aliis ecclesiis sibi subiectis in civi­ tate existentibus pontificeliter celebrat, vel pa­ ratus adsistit cum pluviali ct mitra aut cum cappa divinis Officiis, ct Missae solemnia vel alia pontificalia exercet.... si numerus suffi­ ciens canonicorum et ministrorum in ecclosia cnthedrali remaneat ». S. C. respondit: habere locum. inservire; atque in choro ad psallendum instituto, hy­ mnis ct canticis Dci nomen reverenter, distincte, devoteque laudare ». M An. C. 1862 Ap c. r86i 6S2 COLLECTANEA minantes. Quando enim ea constant quae ab A. Tua exposita sunt, duoque illa praesertim 1234 sunt evidentia ct publice nota, necessitas ita S. R. C. 27 Dec. 1862. — Quum in qui- agendi ad negotia propria gerenda vitamque busdam Ecclesiis, in Gallia praesertim, inter ipsam sustentandam, et intima Christianorum voluntas in sua religione retinenda, ct in iis sacerdotalia paramenta pro Missa celebranda Cingula lanea adhibeantur, Procurator Genera­ omnibus quae contraria eidem sunt excludendis, facile quisque intelligit neque ex fine, neque ex lis Ordinis Carthusianorum a Sancta Sede de­ clarari petiit, num Cingula ex lana adhiberi ’ obiecto, neque cx circumstantiis (quae tria sunt licite valeant in celebratione sacrosancti Missae elementa quibus actionis moralitas constituitur) eiusmodi agendi rationem posse redargui. Finis sacrificii. R. Nil obstare, quominus Cingula in pre­ enim qui non ad religionis contemptum, sed ad consulendum necessitatibus propriis dirigitur cibus enunciata adhiberi possint. manifeste honestus est; eiusmodi autem fine proposito, actum quoque materialem incedendi 1235 super cruces (quo in actu actionis obiectum situm heic est) si in se consideretur, nihilque CV " Instr. S. C. S. Officii 1863— (ad Vic. pravitatis a circumstantiis accipiat, culpa omni cicjipra» ut Ap. Hus-nah) — Delatae sunt ad S. C. quacvacare non est dubitandum. Cum enim ince­ ; Lb /Î.kctv stiones quae primum a R. D. Francisco Dien dere ic vestigia ponere sit actus natura sua in­ ,ttr missionario, deinde ab A. Tua propositae sunt differens, necessario sequitur quod, si finis in­ circa difficultates in quibus versantur fideles in honestus excluditur, honestus autem rationique Hunnancnsi provincia. Narrabas enim paganos conformis proponitur, ipse quoque actus ct ho­ regionis illius actos in rabiem ob libertatem nestus ct rationi conformis sit habendus. Itaque Christianae religioni decretam ex publica con­ ventione inter Gallorum ac Sinarum imperato­ nosti non modo inter scrupulos recenseri si res inita, eo procurrisse insaniae ut venerandae quis religioni sibi vertat quod paleas in crucis formam connexas inter ambulandum calcavit, Crucis sigrtum pedibus ultro citroque euntium verum etiam passim lihcrcquc in templis super calcandum in publicis viis, in pontibus, in por­ lapides scpuichorum fideles incedere, ubi ssmum tarum urbium limine insculpserint, aut quo­ Icsu nomen ciusque monogramma, et cruces modocumque descripserint, idque tanta alicubi saepissime insculptae sunt. Restat igitur ut a frequentia et continuitate ut abstinere ab ea iniuria (modo prosequi iter firmum sit) nc circumstantiis nihil accedat pravitatis, ex quibus volentes quidem possint. Quod quidem ad Chri­ una in casu proposito occurrit quae speciem stianos praesertim in angustias conficiendos fa­ aliquam difficultatis portendere videtur, quod in praedictis crucibus describendis laqueum ctum fuisse scribis, ut nimirum vel tota urbe carendum iis sit, negotiisque omnibus plane christianis inficere pagani sibi proposuerunt, ut nimirum, si necessitate coacti eas calcaverint, desertis, inedia fere ac tristitia intra domos pereundum, vel, cruce calcata, indicium, ut illi durasse religionem videantur: cui alteram addit A. Tua, qua nonnihil videtur commoveri, quod arbitrantur, eiuratac religionis dare cogantur : qua dc rc addis, quosdam tibi videri cx paga­ scilicet primis diebus etiam in excubiis pagani nis primis diebus in excubiis fuisse ut Chri­ fuisse visi sunt, ut chiistianorum agendi ratio­ nem observarent : quam tamen circumstantiam stianorum agendi rationem taciti explorarent. nihil momenti atferre facile perspicies. Cum Quibus expositis postulasti an liceat christianis enim dicas eosdem omnino tacitos, nihilque super ciusmodi cruces incedere, non quidem contemptus, sed necessitatis causa, idque eo I prorsus audentes adstitisse, plane intelligis per­ inde eos esse habendos, ac qui fortuito Chri­ etiam in casu in quo adstant exploratores qui taciti Christianos observant : quodque inde con­ stianos transeuntes viderent. Quapropter unum quaerendum heic est tum quoad cos, tum quoad sequitur, an qui ita se gesserunt recte egerint ; alios qui fortuito adsint, tum etiam quoad ce­ sin vero male, ar relinquendi sint in bona fide, teros qui absentes factum cognoscunt, utrum an monendi, an etiam ut apostatae habendi. quod malo illo animo cruces pagani insculpse­ Quibus quaestionibus alias addidit missionarius rint, scandalum apud illos merito oriatur si Tien, nimirum utrum , in incedendo aliquam christiani super eas incedant, quasi nimirum diligentiam, camque mcdiocremnc an summam eiuratac religionis indicium edi.lisse videantur. adhibere debeant christiani nc super cruces vestigium ponant : an imo iis liceat etiam 1 Cum in omnium oculos duo illa quae diximus insiliant publicequc nota sint, Christianorum voluntarie eas calcare, non quidem ad reli­ scilicet voluntas quae religioni suae palam firgionis, sed ad eorum contemptum qui absque miterque adhaeret, parique ratione ab iis quae ulla auctoritate eas descripserunt. Itaque si chri­ stiani a nemine moneantur dc aliquo Crucis contraria sunt abhorret, et vera ratio quae eos­ dem adigit ad urbis vias frequentandas, quae signo quod ante pedes forte habeant, S. C. praestare censuit ut libere incedant nihil exa­ est necessitas sua negotia gerendi suaeque vitae An· Ce îB6| An. C. î«6j S. C. DE PROP. FIDE 683 An. C. ι«6) sustentandae, illud sane consequitur quod si iter ut nonnisi per descriptas cruces transire quis malitia sua voluntarie obcaccatus haec nolit liceat, eo in casu cum sit manifestum non ex videre, quod omnes vident, ut apostasiam per aliqua irreverentia, sed cx mera necessitate per calumniam christianis attribuat, is profecto non illas incedi, fieri quidem id posse S. C. re­ pusillorum scandalum patitur, neque cx infir­ spondit, sed ad omnem scandali rationem amo­ mitate natum, sed pharisacorum ct ex malitia vendam, duplicem conditionem servari oportere. prdductum. Pharisacorum autem scandalum Prima est ut coram monente et audientibus nosti esse spernendum, ac proinde vides neque expresse christiani profiteantur voluntatem in­ cx tine, neque ex actionis obiecto, neque cx ferendi Cruci iniuriam omnino a se abesse; altera circustantiis redargui posse Christianos quod est ut in actu ipso transeundi mo lum teneant, nihil examinantes libere per urbem incedant. quantum fieri potest, decentem, ut aliquod re­ Id tamen S. C. in eo tantum casu retinendum verentiae signum cx eo ipso appareat. Haec esse censuit cum nemo christianus admonet enim si fiant cum dc necessitate ita agendi, et de cruce aliqua quam iuxta pedes habeant. Si dc voluntate a violanda religione aliena aperte enim ab aliquo ii moneantur, eadem S. C. re­ constat, si quis scandalum id sumere velit, is spondit diligenter eos curare debere, nc Crucem pharisacorum mores plane sequeretur, adeoque pedibus premant, quandoquidem, si moniti despiciend i cius calumnia esset, praesertim cum, eamdem libere calcarent, cum tamen vitare id si hisce paganorum iniuriis pius aequo terreri possent, merito pusillis atque infirmis videren­ christiani se sinant, ansa illis praeberetur ad tur religionis sanctitatem violasse. Quapropter difficiliorem in dies faciendam christianac re­ non potuerunt Erhi Patres non mirari de du­ ligionis conditionem, eamque.facile hisce artibus bio illo quod subicctum fuit, utrum nimirum extinguendam. Summa igitur responsi quod po­ christifideles possint etiam voluntarie cruces stulationibus tuis S. C. dandum censuit cius­ modi est: 1. Si a nemine christiani moneantur calcare ad contemptum illorum qui fecerunt, sine contemptu autem religionis. Quis enim de aliquo crucis signo quod ante pedes forte non videat contemptum Crucis a contemptu habeant, oportere eos libere incedere nihil exa­ eorum qui eas descripserunt eo in casu separari minantes iuxta monitum S. Pauli (r. Cor. X. non posse? eaque excusatio si admittatur, non 22. 27). 2. Si moneantur, curandum ab iis esse absimili defensione eum quoque posse uti qui nc vestigia supra crucem inferant. 3. Si mo­ veram Crucem sub pedes proiiciat, aiens se non niti adesse crucem, adeo praeclusum iter reChristi neque istius Crucis contemptu, sed iu- periunt ut nonnisi per eam transire liceat, ita daeorum, qui eam Christo statuerunt, id fecisse? eos transire debere, ut primum expresse profi­ teantur nullam sibi esse mentem Crucis violan­ Quod si etiam huiusmodi abstractio fieri posset, manifestum tamen est pusillorum saltem ratione dae, deinde, in actu ipso transeundi, modum qui scandalum inde caperent, eadem uti non quantum fieri potest decentem servent, ut indi­ licere. Ut enim in simili casu animadvertit cium aliquod reverentiae cx eo ipso appareat. Chrysostomus (Hom. XXV, n. 2, in 1, Cor.) Quae quidem abunde vides sufficere ut certa de iis nimirum agens qui existimabant fas esse norma christianis praescribatur, qua simul pos­ christianis de immolatitiis, etiamsi moniti es­ sint, ct necessitatibus suis consulere, et religio­ sent, absque ulla necessitate edere, dummodo nis sanctitatem inviolatam tenere. iure libertatis suae sc id facere profiterentur, non autem ut idololatriae consentirent, ciusmodi 1036 remedio pusillorum vulnus minime sanatur, S. C. S. Off. 2 i fan. tü6?. — HbLVETIAK Cavenda et quia nimirum cum videant vitari illud potuisse — t. Xci luoghi ov e il costume di contrarre coniogik. suspicionemque omnem violatae religionis ca il matrimonio innanzi al ministro cretico, i ratione removeri, neque tamen id esse factum, nunquam ait S. Doctor sibi sinunt persuaderi parrochi istruiscano i cattolici sui grave peccato malum animum in ca rc abfuisse, etiamsi mil- che commcttono nel seguire questo costume, c lics id repetatur : infirmi enim sunt. Quapropter solle gravi pene ecclesiastiche che sono pcrciô cum Germaniae Apostolus S. Bonifacius a Gre­ comminate, e le intliggano pure ali’occorrenza gorio II postulasse! « utrum de immolatitiis, si i Vcscovi, ove credano che ciô sia espediente; « a fidelibus superductum fuerit vivificae crucis e chc nel darsi le dispense si ponga 1‘cspressa « signum, edi liceret an non ? » S. Gregorius condizionc che nc prima ne dopo il matrimonio i contracnti vadano avanti al ministro eretico. (cp. XIII § 6) rescripsit: « Illud (de hac rc) « sufficit respondere quod B. Paulus Apostolus 2. Chc per contrapporre un arginc ali* in« dicit: si quis dixerit quia hoc immolaticium ditferentismo derivante dai matrimoni misti, i Vescovi insistano acciocche i parrochi non tra< est, nolite edere propter cum qui indicavit, « ct propter conscientiam ». Pari igitur latione lascino mai d’ invigilare sulla cducazionc dci si christiani ab aliquo moneantur se crucem figli nati da tali matrimoni, specialmente quan­ ante pedes habere, curare omnino debent, ne do siano nati da una donna cretica. illam conculcent. Quod si ita praeclusum sit 3. Che i parrochi tutte le volte chc muorc ter· An C |S6$ la parte cattolica, invigilino attcntamente perché i figli non siano pervertit!. 4. Che nei luoghi ove esiste la legge che i figli debbano seguire Ia religione del padre, nei caso che questi sia erctico, non si accord i mai la dispensa, sc non consta moralmcnce almeno che la parte cattolica sinccramente voglia, ed etficaccmente possa adetnpire le obbligazioni e cauzioni. Intanto Mons. Incaricato suggerisca in quai modo potrebbe ottenersi anchc in via diplomatica I’abrogazionc di questa legge. I237 Grca poenam, in aollktfantc·, mi habilitation!· •d Mitaam cdebrand· m. S. C. S. Off. 18 Martii 1863 — Esaminato sc la pena d’inabilitazione alia celcbrazionc della s. Messa prcscritta contro i rci di sollecifaziunc ncl Deer, di Bened. XIV sotto i 5 Agosto 1745 sia latae sententiae, o soltanto ferendae: inerendo aile precedent! risoluzioni di questa S. C. Suprema, ed a dichiarazioni della S. Penitenzieria, gli ErTii Inquisitori Ge­ nerali ritennero chc la pena sudderta ê soltanto ferendae sententiae. Fattasi dt ciô relazionc al S. P. dnll’Asscssore dei S. Off., S. Santita si degnô confcrmare questa dichiarazione, cd or­ dinarc che cssa sia notificata alla S. C. di Propaganda, c quindi la comunichi ai Vicari Apostolici c Superiori dcllc Missioni, avvertendoli ad osscrvarla in pratica, non estante qualunque altra risposta contraria che sia stata data in proposito. 1238 «. : An. C. iMj COLLECTANEA 684 S. C. de Prop. F. 25 Martii ,S63. (C. G.) joncn- — i. Sc 1’obbligo di applicare la Mcssa pm populo chc secondo il diritto della Chiesa oc­ cidentale vicne imposto ai Vcscovi cd ai parrochi abbia cgualmcntc luogo per 1c stesse per­ sone di rito orientale. Quatenus affirmative : 2. In quanto alia determinazione di giorni se debbano osservarsi 1c leggi c consuetudini ragionevoli chc trovinsi in vigorc in alcune diocesi del detto rito. 3. In mancanza di simili leggi o consuetu­ dini, sc talc determinazione debba farsi a norma cd in tutta la estensionc dcllc leggi occidentali. 4. Sc per gravi ragioni c circostanzc possa farsi luogo a qualchc riduzione dei giorni fissati dalle leggi occidentali, cd anche ad una totale dispensa, coll’obbligo perô di prcgarc pel popolo in quelle Messe stesse che dovrebbero applicarsi per esso. Ad i. ct 2. Affirmative. Ad 3. Negative. Ad 4. Provisum in tertio ct ad mentem. La mente e chc all’opportunità si faccia sentire ai Vcscovi della chiesa orientale 1’obbligo chc anchc in cssa incombe ai pastori di anime di applicare qualchc volta la Mcssa pci popolo, c per ciô che concerne la determinazione dei giorni si esponga loro la disciplina délia chiesa occidentale onde nc abbiano lu me per vedere fino a quai punto potrebbe essa convenire aile loro diocesi, e per proporre in ogni caso alla S. Sede quei temperamenti chc fosscro per cre­ dere necessarî. 1239 S. C. de Prop. F. 25 Martii tS63. (C. G.) — Se il Vescovo di Dromore in Irlanda, essendo poco^i qui «t parroco di Newry nclla sua dioccsi, applicando pJroc ncllc Domeniche e nell’altrc teste la Messa per tutti i fedeli della sua diocesi, soddisfa anche all’obbligo chc gl’incombc come parroco. R. Iuxta exposita, negative ct ad mentem. La mente c che, se ii detto Vescovo non tienc nclla citta di Newry un vicario per arnministrare quella parrocchia, debba porvclo, e per mezzo di esso debba altrcsl soddisfarc all’obbligo della Messa pro populo, avvcrtendo bensi, conforme ai § 4 della Costituz. di Benedetto XIV Cum semper oblatas, che nel fissargli la congrua debba aver riguardo all’anzidetto peso. 1240 S. C. S. Off. I Iulii rS63 — Quando dif- XS ficilis, nec tutus est accessus ad parochum, ct ignoratur quandonam parochus haberi possit, et praevidetur spatio saltem unius mensis a loco abfuturus, nullusque alius sit qui vices parochi suppleat, matrimonium valere absque praesentia parochi, servata in eo, quo potest, forma Concilii, nempe adhibitis saltem duobus testibus. que praeKOtii parochi. I24I S. C. Concilii 14. Aug. r86y. — r. An possit Episcopus cogere parochum ad assu­ mendum sibi unum aut plures vicarios, prout id necessarium iudicaverit. 2. An invalidum sit matrimonium contra­ ctum coram presbytero ab Episcopo specialiter depurato, ob congruentem causam, v. g. quia ille presbyter est amicus aut propinquus alte­ rutrius sponsorum, morose renuente parocho. 3. An diversi parochi ius habeant reclamare suos quisque parochianos, qui decedunt in ho­ spitali ubi est capellanus licentiam habens ab Episcopo tumulandi ibj defunctos. 4. /\n funeralia exequiarum, quae fiunt a capcllano, pertineant ad parochum loci ubi si­ tum est hospitale, sive defuncti sint eius parochiani, sive aliorum. 5. An ius habeat parochus exigendi taxam exequiarum, quibus functus est capellanus ho­ spitalis, quasi peractae fuerint ab ipso in eccle­ sia parochiali. R. Ad t. Affirmative, ad tramitem tamen cap. IV sess. 21. De Reform. Cone. Tridentini· Dc Epitcopo co­ gente paroeben ad n»sumendoa sibi vicinum. De matrimonio contracto conrc presbytero ab E· pifcooo ipccilitcr deputato. De parochorun lunbui etrea r» rochianotin bo» pitali dciunclot. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 186j Ad 2. Esse validum: ceterum curandum ne ob leves quaslibet causas huiusmodi depu· tationes fiant; salvis semper favore parochi emolumentis, si quae matrimonii occasione dari soleant. Ad 3. Negative, quatenus hospitalis exem­ ptus fuerit legitime declaratus a iurisdictione parochiali. Ad 4. Spectare ad proprium cuiusque de­ functi parochum nisi constet dc exemptione, ut supra, hospitalis. Ad. 5. Affirmative, nisi constet, ut supra, de exemptione hospitalis. 1242 ccrJotc iuxta ÎjhÎhÛ’m" Litt. S. C. de Prop. F. 24 Septembris 1863 (ad Ahuiibp. Smyrnkn.) — E massima gcncra*c enunciata nclla Costituz. Etsi pastoralis di Benedetto XIV chc ciascun sacerdote debba amministrare ai fedeli la SS. Eucaristia con­ forme il proprio rito. Questa massima parimenti si ravvisa nella Enciclica Allatae sunt dello stesso Pontefice dove dice (§ 2 3) < lure < canonico illud quidem statutum habetur ri« tum orientalem ct graecum cum latino haud « esse miscendum, ut videre est cx integra De« crctali Caclestini III apud Gonzal. cap. Cum < secundum, De temporibus Ordinationum; « atque in Decretali Innoc. Ill Quanto, De « consuetudine ; Cap. Quoniam, De officio « ludie, ordin. et in Décret. Honorii III Cap. « Litteras, De celebrat. Missae ». Ia43 Dc concordia interlatini et ru· them ritu* nde- Decr. S. C. de Prop. F. 6 Oct. 1863. Ad graves ct diuturnas controversias dinmcnjas, qUac jn ecclesiastica provincia Leopoliensi ob disciplinae varietatem nec non ratione mu­ tuarum relationum inter ecclesiasticos viros latini ct graeci ritus inde promanantium, non absque christianae chari tatis dispendio atque ani­ marum detrimento, agitabantur, optimo sane consilio utriusque ritus Antistites conventionem seu concordiam sub dic 2 3 Decembris i853 ineundam ccnsucrunt, quam deinde S. Sedis placito subiicicndam curarunt...... Antcdictam conventionem per hoc S. C. decretum appro­ bari mandavit (SSrtlus) iuxta sequentem teno­ rem : — /I. Sub respectu transitus ab uno ad alterum ritum : (l) In lue Constitutione (24 Dcc. 1743) qua non­ nulla statuuntur circa ritus graecorum melcnltarum, hacc habentur: «Curent praeterea (missionarii) ut « omnia laudabilia Ecclesiae graccae instituta ab an· « tiqua Patrum traditione derivata, ct Apostolica com· « probatione firmata, in suo vigore permaneant, atque « a fidelibus istius nationis integre execution} tradan« tur ; neque aliquid iisdem suggerere aut suadere au« deant quod illorum contemptum atque imminutionem « inducere possit ; multoque minus auctoritate propria 685 An. C. t86j a) Quilibet in suo nativo ritu permanere tenetur, et arbitrarius iam permultis tum ad durum, missionarios ct fideles orientis, tum ad oras nostras directis constitationibus ct decretis re­ probatus transitus, denuo ac severissime prohi­ betur, ct quocumque modo ad effectum dedu­ ctus, irritus ac nullus esse declaratur. Quare nemini absque obtenta Sedis Apostolicac facul­ tate cx uno ad alterum ritum transire liceat. Attamen quoniam aliquando urgens necessitas forsitan expostulat, vel rationabiles causae sua­ dere possunt transitum de uno ritu ad alium, idcirco in hisce casibus ritus mutationi liet lo­ cus, sequenti tamen methodo religiose servata. Ille qui cx uno ad alium ritum transire cupit, preces proprio Ordinario diocccsano porriget, causas, quae ritus mutationem suadent, accu­ rate et fideliter exponens. Ordinarius scripto tenus sententiam suam super petitione ct causis aperiet: hoc autem documentum exhibebitur Ordinario alterius ritus, ad quem transitus ex­ postulatur; atque hic etiam suam sententiam scripto significabit, et omnia transmittet ad S. Sedem, quae vel per se, vel per suum de­ legatum decernet utrum transitus permittendus sit nec ne. In casibus autem urgentibus, qui moram non patiuntur, Ordinarius illius ritus, ad quem transitus exposcitur, audito, methodo superius enunciata, Ordinario alterius ritus a quo dimitttendus est orator, transitum admittet provisorie, ct sub conditione si a S. Sede trans­ itus hic confirmabitur. b) A dic publicationis initae Concordiae, in unaquaque dioecesi utriusque ritus faciendae, terminus sex mensium praefigitur, intra quem licitum erit partibus, quae arbitrario ritum mutaiunt, ad ritum suum redire, atque hoc desi­ derium Episcopo utriusque ritus partes eaedem insinuabunt. Praedicto autem termino elapso, illi qui hac facultate usi non fuerint, si laid sint, in ritu illegaliter assumpto ex Apostolico induito perpetuo manebunt; si vero sint eccle­ siastici, ad S. Sedem singillatim recurrant, ut provideat. c) Ab eodem die publicationis Concordiae, si sacerdos, sive latini sive rutheni ritus, quem­ piam illegitime transeuntem sciens et volens ad suum aggregaverit ritum, aggregatio talis sit nulla ct irrita ; ct insuper sacerdos, qui hoc grave piaculum admiserit, si regularis sit, obnoxius erit poenis statutis in Constitutione Benedi­ cti XIV, quae incipit Demandatam coelitus (1); « aliquid circa illa innovare, aut etiam super iisdem ali« quam dispensationem concedere vel admittere praesu« mani. Alioquin praeter districtam, quam Deo, Nobis, « suisque superioribus (quos de urgenda huius decreti « observantia peculiariter oneramus) rationem reddent, « sciant sc harum Litterarum vigore privationem vocis «activae ct passivae, et inhabilitationem ad quem• cumque gradum et officium in suis respective Or« dinibus, Institutis et Congregationibus ipso facto in« cursuros ». \n. C. tH6j 686 COLLECTANEA si vero sir e clero saiculari, sive parochus sivc operarius· prima vice spiritus re^ol lectionibus oc to dierumt secunda vice quatuordecim die­ rum, tertia demum vice suspensione a divinis ipso facto incurrenda, ct pro casus gravitate etiam beneficii privatione, si parochus est, praevio processu iudidali: si operarius, inhabilitatione per triennium ad curatum benefi­ cium obtinendum puniatur. Quod si quispiam, celato nativo ritu, fidelibus alterius ritus sc lungerct, et a sacerdote alterius arbitrario assumpti ritus obsequia spiritualia expeteret et obtineret, subdolus ille actus, licet post decursum plurium annorum in lucem demum prodierit, sit nullus et irritus; sacerdos tamen qui advenam suis ovibus inscius adnumcrab.it, insons declaretur, ct nonnisi eumdem ad i itum nativum relegare teneatur. Si vero etiam indubitata dc nativo ad­ venae ritu obtenta notitia, obsequia spiritualia eidem praestare pergeret, iam sciens et volens talem advenam suo gregi adnumerare nititur ; hinc poenis superius positis subiicicndus est. c ra inargicM re$peC(U functionum sacrarum , sive liturgtco: a) Utriusque ritus sacerdotes, qui censuris ligati non sunt, in ecclesiis mutuis, cum fa­ cultate rectoris ecclesiae, licite super altaribus sive consecratis, sive portatilibus, sive super antimensiis, ut in Ecclesia gracca moris est, singuli tamen suo ritu ct sua lingua liturgica ex Apostolico induito Missas cciebrarc possunt. b) Pari modo offerre possunt sacrificium Missae in oratoriis privatis canonice erectis, aut sacellis cum licentia Episcoporum in pagis ct coemeteriis reperibilibus, sacerdotes utriusque ritus, ast semper praevia licentia parochi, in cuius iurisdictione sacellum situm est. In ora­ toriis latinorum sacerdotes latini ritus (iuxta Bullam Benedicti XIV, quae incipit imposito nobis), tantum super consecrato altari, vel saper lapidea pariter consecrata tabula, non autem super antimensiis Missas celebrare tenentur. c) Si localis ecclesiae rector censuerit devo­ tioni ct aedificationi fidelium id profuturum, ut in maiori populi concursu persolvatur devo­ tio, nonnisi in altero usitata ritu, e. g. parastasis, aut decantatio Evangcliorum tempore comiutionis funerum, aut alia similia, nil obest quatenus devotiones tales peragantur. Peragi autem debent nonnisi ab illis sacerdotibus, in quorum ritu devotiones illae usitantur, et remuneratio, quae a populo pro tali devotione offertur, non rectori Ecclesiae sed sacerdoti fun­ ctionem peragenti cedat. d) Non licet sacerdotibus unius ritus in ecclesia alterius ritus (nisi a respcctivo parocho expresse invitati fuerint) benedictiones salis, aquae, frugum, thuris etc. peragere. e) Visitate loca thaumaturga (sive sub regi­ mine latinorum, sive rutheno-catholicorum sa­ cerdotum existant) cuilibet liberum maneat, sint- que imagines aliacque res in uno ritu venerabiles aequaliter etiam in altero ritu aestimatae. C. Sub respectu administrationis Sacra­ mentorum : a) Nullus sacerdos proles alterius ritus ba­ ptizare praesumat, nisi necessitas ob periculum mortis infantis, aut hyemis inclementia, loco­ rum distantia, itineris difficultas obstent, quo­ minus baptisma a proprio sacerdote admini­ strari possit. Baptismus autem in hisce rerum adiunctis collatus nullo modo ritus mutatio­ nem involvit, neque ad huiusmodi mutatio­ nem ullum praetextum aut colorem praebere poterit. Quilibet baptismum in praedictis neces­ sitatis aut gravis difficultatis circumstantiis peragens sacerdos, utatur Rituali sui ritus. Sa­ cerdotes vero rutheno-calholici proli ad latinum ritum spectanti sacramentum Baptismi in iis­ dem commemoratis casibus administrantes, etiam Confirmationis sacramentum conferre nullatenus audeant, sub poena suspensionis a divinis ipso facto incurrendae, salvis aliis poe­ nis arbitrio Episcopi infligendis. Actus autem baptismi in necessitate vel gravi difficultate, ut supra, collati inscribatur in libro separato pro baptismate prolium alterius ritus, atque in eo adnotetur quod baptizata proles ad alium ri­ tum pertineat. Demum de collatione huius ba­ ptismi respcctivus parochus via officiosa irremorc informetur. b) Fideles utriusque ritus apud sacerdo­ tem latini vel rutheni ritus a suo Episcopo Or­ dinario adprobatum peccata sua confiteri et be­ neficium sacramcntalis absolutionis valide ac licite obtinere possunt. Sacram vero Commu­ nionem nemo aliter ac in suo ritu sumat, sci­ licet latini sub una specie ac in pane azymo, ruthcno-catholici sub utraque specie, et in pane fermentato. Cuient autem Episcopi, ut in lucis thaumaturgis seu latinis seu ruthenis tot alterius ritus sacerdotes a parochis invitentur, quot suf­ ficere possint ad Missam celebrandam, et sa­ cram Communionem distribuendam iuxta pro­ prium fidelium sive ruthenorum sive latinorum ritum. c) Matrimonio benedicit secundum antiquis­ simam in dioecesibus nostris vigentem con­ suetudinem parochus sponsae. Idem quoque in matrimoniis mixti ritus, ubi sponsorum unus est ritus latini ct alter rutheni, servandum, ct talia matrimonia a parocho sponsae benedicenda sunt nisi ambo sponsi contrarium petierint. In be­ nedicendis talibus matrimoniis tempus sacratum quod in utroque ritu diversum est, observari debet, ct nc conscientia alterutrius sponsi lae­ datur, et aliis fidelibus scandalum praebeatur, cavendum quoque est, nc benedictio matrimonii in diem ieiunii in hoc vel in altero ritu prae­ scripti incidat. d) Si ad infirmum sacramentis providen­ dum, proprii ritus sacerdos haberi nequit, pot- An. C. i86j An. C. ,86} C«rc· tacramca torum idm t rationem Circa nuptiarum celebrationem ct prolia educatio­ nem. S. C. DE PROP. FIDE est illi etiam alterius ritus sacerdos Extremam Unctionem oleo sacro in suo ritu usitato admi­ nistrare : sacrum vero Viaticum etiam infirmis nonnisi iuxta eorum ritum a proprii ritus sacer­ dote porrigi debet. Deficiente autem sacerdote proprii ritus, valeat ex Apostolico induito Ia* tinus a presbytero rutheno in fermentato, ct ruthenus infirmus a presbytero latino in azymo sacrum Viaticum accipere. Ncc Baptismus a sacerdote alterius ritus, urgente necessitate, vel in gravi difficultate, ut supra dictum est. collatus, ncc confessio pecca­ torum coram tali sacerdote facta, ncc sacra Communio ex ignorantia, sive inadvertentia, aut consilio ritum mutandi, iuxta alterum ritum sumpta, nec denique sacramentum Extremae Unctionis ab alterius ritus sacerdote in articulo mortis obtentum, transitum ab uno ad alterum ritum producere possunt. D. Sub respectu ineundorum matrimonio­ rum, et educationis prolium : a) Matrimonia inter rutheno et latino-ca­ tholicos praepedire non licet. De talibus vero matrimoniis ineundis proclamationes in eccle­ siis utriusque ritus omnino instituendae, non­ nisi tunc promulgari incipiant, cum sponsi utriusque ritus conditiones lege praescriptas impleverunt. Eo tine sponsus a suo parocho scriptu exaratam contestationem expetat, qua confirmetur omnes praescriptas conditiones ex parte sponsi esse adimpletas, er inchoandis procl imationibus intenti matrimonii nil obstare. Hanc contestationem parocho sponsae admanuabit, ct similem contestationem intuitu spon­ sae ab eodem obtentam, parocho suo adferendam habet. Adquisita hoc modo certitudine dc adimpletis conditionibus, uterque parochus ad inchoandas proclamationes procedat. Gra­ viter reprehendatur sacerdos proclamationes ideo protrahens aut impediens, quod pars ad cius ritum spectans, alterius ritus sponsum sive sponsam sibi elegerit, aut qui cx hac caussa testimonium bannorum sine mora extradere, aut demum tali testimonio non producto, ma­ trimonio benedicere praesumeret. b) Iuxta antiquam praxim, prout iam su­ perius notatum, benedicit matrimonio paro­ chus sponsae. c) In posterum ubique proles c matrimo­ niis mixti ritus progenitae educabuntur in ritu parentum iuxta sexum. Ad evitanda autem gravia incommoda in familiis mixti ritus, per dispensationem ab Ordinariis impetrandam fa­ cultas fiat dies festos et ieiunia observandi iuxta unum eumdemque ritum, si ita parentes inter se conveniant, quin exin le ritus ipsius mutatio ullo modo deduci valeat. In matrimoniis tamen clericorum ruthenorum abhinc universa proles sequi debebit ritum patris, atque uxor latina per dispensationem ab Ordinario impetrandam racultatcm obtineat festos dies ct ieiunia ser­ 687 Aq. C. vandi iuxta ritum ruthenum. Episcopi pariter lispcnsare poterunt cum famulitio in familiis mixti ritus sustentato, ut circa ieiunia ct fe­ stos die» sese accommodent conventioni inter coniuges, ut supra dictum est, initie; ast die­ bus dominicis ct festis in utroque ritu in eam­ dem diem incidentibus devotiones in ecclesia sui nativi ritus tam coniuges ac filii quam fa­ muli peragere possunt. Praedictas vero dispen­ sationes Ordinarii concedent tamquam Aposto­ licac Sedis delegati. d) Quia vero lex retro non agit, idcirco si certo constiterit alicubi matrimonia ca lege contracta fuisse, ut universa proles ritum patris sequatur, subsistens usus ad evitandas in fa­ miliis ct actis parochial bus confusiones, imper­ tita sanatione a Summo Pontifice, ultro ser­ vetur. e) Illegitimae proles sequantur matris ri­ tum. Circa mutuam /?. Sub respectu mutui adiutorii: inter diverti ri­ a) In baptizando adiutorium non feratur, tui MCCfdolCl nisi in casu urgentis necessitatis aut gravis ijiutorinm. difficultatis, prouti iam superius notatum est, b) Omnis sacerdos a suo Ordinario adp roba rus, et a respcctivo ecclesiae rectore re­ quisitus, absque ritus discrimine, fidelium con­ fessionem audire, ct eosdem a peccatis licite et valide absolvere potest. In assignandis satisfa­ ctionis operibus ratio diversitatis ritus habeatur, ct nonnisi talia eligantur opera, quae in ritu poenitentis sunt usitata. Nulli sacerdoti ad hoc non auctorizato, absolvere a reservatis ab Or­ dinariis licebit. Hoc fine omnes Ordinariatus casus a se reservatos, informandi cleri causa, sibi invicem communicabunt. c) Absque proprii parochi requisitione nul­ lus sacerdos mortuos alterius ritus sepelire prae­ sum it. Si fideles mortuos suos in coemeterio alterius ritus sepelire optant, sepulturae non impediantur. Si ad sepulturam talem proprius parochus advenerit, proni sint sacerdotes alte­ rius ritus usum Campanarum, luminarium, feretri etc. concedere erga iustam remunerationem ei, ad quem pertinet, praestandam. Funebralem devotionem aut catechizationem iuventutis in ecclesia alterius ritus peracturus sa­ cerdos, de secuturo suo adventu rectorem huius ecclesiae praevie informare tenetur, qui curare obligatur ut et ecclesia patefiat, et peragendae devotiones parochiales ita ordinentur, ut cum secutura devotione alterius ritus non coïncidant, et se invicem turbent. d) In sulcmnibus processionibus pulsus Cam­ panarum mutuo et gratis concedatur. e) Gtneratim iura parochialia c. g. circa domoruin, esculentorum, paschalium etc. be­ nedictionem nemo involare praesumat. f) Episcopis suas dioeceses canonice visi­ tantibus, etiam sacerdotes alterius ritus hono­ rem ct obsequia spiritualia prompte praestent. Ad. G îS6j COLLECTANEA 688 g) Ne inter sacerdotes latini ct rutheni ri­ tus in processionibus, sessionibus et aliis so· lemnitatibus ecclesiasticis simul peragendis, dc praecedentiae ordine controversiae oriantur, qui­ bus charitas et mutua animorum concordia tur­ betur, decretum S. Congregationis Rituum da­ tum 16 Februarii i63o, quo in causis prae­ cedentiae inter Episcopos latini et episcopos graeci ritus uniti statuitur, nullam aliam ratio­ nem, ceteris paribus, inter illos habendam esse, quam antiquitatis eorum promotionis ad Epi­ scopatum, permittente Sanctitate Sun, pro nor­ ma in posterum habebitur ab universo utriusque ritus clero, ita ut ad designandam prioritatem in eiusmodi solemnitatibus simultanée pera­ gendis non ritus diversitas, sed tempus ordi­ nationis aut qualitas ecclesiasticae dignitatis consideretur. 1244 Λα M.iaioninti bj» eidem dic ccIcbranhbut du* pbcetn licui clumoiynam pcrnpcrc. Litt. encycl. S. C. de Prop. Fide /5 Octobr. 1863. — A Sacra Congregatione Chri­ stiano Nomini propagando non semel per sa­ crorum Antistites in locis Missionum degentes quaesitum est, an duplex stipendium percipere liceat sacerdotibus, qui duas in eadem dic Mis­ sas celebrare iustis dc causis permittuntur. Ut igitur in eiusmodi re omnis dubitationi locus a Missionibus auferatur, visum est expedire eam promulgare regulam, quam constanter tenuit Sacra Congregatio Eminentissimorum Patrum Concilii Tridentini Interpretum, videlicet ex praxi generali presbyteris non concedi eleemo­ synam recipere pro secunda Missa, etiamsi de illis agatur qui, parochiali munere instructi, ideo stipendium pro prima Missa nequeunt obtinere, quod eam pro populo applicare tene­ antur. Porro huiusmodi regula recentem obti­ nuit confirmationem a SSmo D. N. Pio PP. IX in una Cameracensi die 2 5 Septembris f 858. Etsi vero Sacri Consilii mens ea sit, ut norma praedicta omnibus locorum Ordinariis innote­ scat, ac gencratim servetur in praxi, quo vi­ delicet a ministerio sacerdotali quodlibet peri­ culum, aut species simoniac turpisve quaestus arceatur; cum tamen specialia sint in nonnullis Missionibus rerum ac personarum adiuncta, cumque difficultates non paucae oriri possent si regula, de qua agitU", nullam omnino exceptio­ nem pateretur : SSrtius D. N. Papa benigne decernere dignatus est, ut Ordinariis Missionum facultas impertiatur, quemadmodum per prae­ sentes literas eisdem tribuitur, in lulgendi ut, iusta et gravi causa intercedente, sacerdotes tibi subditi, etiam pro secunda Missa in eadem dic celebranda, stipendium percipere possint ac valeant. 1245 O< Fb> 4lit t). ·'····- Decret. S. R C. 10 Dec. 1863. — Post­ quam saeculo XVI laboribus praesertim et stu­ diis Antonii Bosi, iterum sacra suburbana pa­ tuere coemeteria, quae a sacculo VIII exeunto, Summorum Pontificum cura, penitus interclusa remanserant, ne barbari romanum solum deva­ stantes, ibi aliquam inferrent profanationem, in iis conquiri coeperunt Martyrum corpora quae adhuc ibidem permanebant in loculis abs­ condita. Tutissimum dignoscendi sacra haec pignora signum, a maiorum traditione receptum, erant phialae vitreae, vel tigulinae, cruore tin­ ctae, aut crustas saltem sanguineas occludentes, quae vel intra vel extra loculos sepultorum af­ fixae manebant. Attamen aliquibus visum fuit viris eruditis alias praeter sanguinem admit­ tere notas, quibus ipsi Martyres distingui au­ tumabant. Verum ut in re tanti momenti in­ offenso procederetur pede, placuit Clementi IX. Summo Pontifici singularem deligere Congre­ gationem, quae ex Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalibus, aliisque doctissimis viris consta­ ret, eique hac super re gravissimum commi­ sit examen. Haec Congregatio, quae postea a Sacris Reliquiis et Indulgentiis nomen habuit, argumentis omnibus perpensis, die 10 Aprilis anni 1668 decretum hoc tulit : < Cum in Sacra Congregatione Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praeposita de notis disceptaretur, ex quibus verae sanctorum Martyrum Reliquiae a falsis et dubiis dignosci possint ; eadem Sacra Con­ gregatio, re diligenter examinata, censuit, pal­ mam et vas illorum sanguine tinctum pro si­ gnis certissimis habenda esse: aliorum vero signorum examen in aliud tempus reiecit ». Decretum huiusmodi duorum fere sacculorum decursu fideliter servatum est, quamvis praeu­ rito vertente saeculo nonnulli selecti scriptores dc phialae sanguineae signo diversimode dubi­ taverint ; quibus praecipue gravissima Benedi­ cti XIV auctoritas obstitit, quum in Literis Apo­ stolicis ad Capitulum Metropolitanae Ecclesiae Bononiensis de S. Proco Martyre ex coemeterio Thrasonis cum vase sanguinis effosso edoceret: < Ipsi debetur cultus et titulus Sancti, quia procul dubio nulli unquam venit in mentem quantumvis acuto ingenio is fuerit, et cupidus quaerendi, ut aiunt, nodum in scirpo, nulli, inquam, venit in mentem dubitatio, quod cor­ pus in catacumbis romanis inventum cum va­ sculo sanguinis, aut pleno aut tincto, non sit corpus alicuius qui mortem pro Christo susti­ nuerit ». At nostris hisce diebus alii superve­ nere viri eruditione aeque pollentes, et in sa­ crae archcologiac studiis valde periti, qui vel scriptis, vel etiam voluminibus editis, adversus phialam sanguineam utpotc indubium martyrii signum decertarunt. Sanctissimus autem Do­ minus Noster Pius Papa IX dc decreti illius robore ct auctoritate haud haesitans, quum vi­ deret tamen eruditorum difficultates in epheme­ ridibus tum catholicis, tum heterodoxis divul­ gari, ad praecavendum quodlibet inter fideles Αη· C. tty S. C. DE PROP. FIDE An. C. xH6-i scandalum, sapientissime censuit, ut huiusmodi difficultates in quadam peculiari Sacrorum Ri­ tuum Congregatione severo subjicerentur exa­ mini. Peculiaris vero Cungrcgaüo haec nonnullis cx eiusdem Sacrorum Rituum Congregationis Cardinalibus, Praelatis, officialibus, ac selectis ecclesiasticis viris pietate, doctrina, prudentia, rerumque usu eximie praeditis constituta, prae oculis habens universam argumentorum seriem, nec non fidelem eiusdem Secretarii relationem, quum omnia accuratissima ponderaverit disqui­ sitione, die 27 Novembris vertentis anni duobus his propositis dubiis : — I. Ah phialae vitreae, aut figulinae sanguine tinctae quae ad loculos sepultorum in sacris coemeteriis, vel intus vel extra ipsos reperiuntur, censeri debeant mar­ tyrii signum? — II. Ah ideo sit standum vel recedendum a Decreto Sacrae Congregationis Indulgentiarum et Reliquiarum dici to Apri­ lis 1668? — Respondit ad primum: < Affir­ mative ». Respondit ad secundum : « Provisnm in primo ». Idcoquc declaravit confirmandum esse decretum anni r668. Facta autem de praemissis SSrîio D. N. Pio PP. IX accurata omnium expositione, San­ ctitas Sua sententiam Sacrae Congregationis ra­ tam habuit et confirmavit, atque praesens de­ cretum expediri praecepit. 1246 Dc absolvendis sub conditione moribundi* ac*· iholici·. S. C. S. Officii 13 lan. 1864. — HrgitosoiliMAK — An sit probandus usus inductus in aliqua hospitali domo absolvendi sacramentalitcr sub conditione moribundos haereticos et schismaticos, idque iuxta naturam conditionatac absolutionis, et’ ob praesumptam bonam iidem multorum qui in haeresi vel schismate educati fuere, nulloque praevio actu quo possint, sal­ tem implicite, reconciliati catholicae Ecclesiae indicari: silentio super hoc servato vel ob im­ possibilitatem, vel nc turbetur moribun li con­ scientia. R. Usum de quo quaeritur, prout exponi­ tur, esse improbandum; et ad mentem: La mente è di accennare a Mons. Patriarca di Gcrusalcmme che. qualora ii moribundo eretico o scismatico avesse dato un qualche segno su cui fondare un ragioncvole dubbio che qucgli aderisca alia santa Chiesa cattolicu, in tal caso i preti di quella delegations dovranno seguire le norme dettate da accredited autori. 1247 I»c nu'nrnouii cckbralionc co· ram ministro hacfcfiCo S. C. S. Officii f/ Febr. 1864 ad Ep. Osnabhuokv. (Hanxovkk) — Non latet, qui­ busdam in locis haereticum ministrum agere personam magistratus mere civilis, coram quo se sistere solent coniuges, aut etiam debent, ob finem politicum, nempe ut habeantur civiliter CollectJrt/4 5. C. de Prop. Fide. Vol. I. 689 honesti coniugesr prolesquc censeatur legitima. Tunc vero urgentibus haereticis, aut lege civili imperante, non improbatur quod pars catholica una cum haeretica sc sistat, ante vel post con­ tractum ad formam Tridentini matrimonium, etiam coram ministro haeresi addicto ad actum civilem dumtaxat implendum. Etenim ad du­ bium olim sic expressum : < Utrum catholicum < coram proprio catholico parocho cum hae< rerica contrahens, licite possit, urgentibus < haereticis, matrimonium hoc ratificare coram < ministro haeretico, si nulla hinc ritus haeretici < professio habeatur, aut colligatur, et, quid< quid minister haereticus in casu peragit, ci< vilis dumtaxat ct politica gratulatio sit et < censeatur » ; per S. Congregationem respon­ sum fuit: Affirmative. Verum enim vero quotiescumque minister haereticus censeatur veluti sacris addictus, et quasi parochi munere fungens, non licet catho­ licae parti una cum haeretica matiimonialem consensum coram tali ministello praestare, eo quia adhiberetur ad quamdam religiosam cae­ remoniam complendam, et pars catholica ritui haeretico re consociaret; unde oriretur quaedam implicita haeresi adhaesio, ac proinde illicita omnino haberetur cum haereticis in divinis communicatio. Ea propter etsi perniciosa haec consuetudo inoleverit ita ut a clero de facili corrigi non possit, nihilo tamen secius, omni adhibito studio ac zelo evellenda erit. Et sane Benedictus XIV aperte docet non licere con­ trahentibus sc sistere coram ministro haeretico, quatenus assistat ut minister addictus sacris, et contrahentes peccare mortaliter ct esse mo­ nendos. Opportune itaque ab Te instructi ct commoniti parochi ac missionarii, edoceant fideles, qua publicis in ecclesiis catechesibus, qua privatis instructionibus, circa constantem Ecclesiae doctrinam ct praxim, ita ut a mixtis contrahendis nuptiis, quoad fieri possit, salu­ briter avertantur; sin autem, abhorreant piorsus a celebrando matrimonio coram haeretico ministro sacris addicto, id quod omnimode illicitum et sacrilegum est. Ita responsum fuit Ordinario Treviren. sub fer. IV die 21 Apri­ lis 1847. Sciant insuper parochi, si interrogentur a contrahentibus, vel si certe noverint eos aditu­ ros ministrum haereticum sacris addictum ad consensum matrimonialem praestandum, se si­ lere non posse; sed monere eosdem debere sponsos de gravissimo peccato quod patrant, et dc censuris in quas incurrunt. Verumtamen ad gravia praecavenda mala, si in aliquo peculiari casu parochus non fuerit interpellatus a sponsis, an liceat nec ne adire ministrum haereticum, et nulla fiat ab iisdem sponsis explicita declaratio de adeundo mini­ strum haereticum, praevideat tamen eos forsan adituros ad matrimonialem renovandum con*7 An. C. 1864 Ab. C i&m COLLECTANEA 690 senium, ac insuper cx adiunctis in casu con­ currentibus praevideat monitionem certo non fore profuturam, immo nocituram, indeque peccatum materiale in formalem culpam ver­ tendum, tunc sileat, remoto taincn scandalo, ct dummodo aliae ab Ecclesia requisitae conditiones, atque cautiones rite positae sint, prae­ sertim dc libero religionis exercitio parti catho­ licae concedendo, nec non de universa prole in religione catholica educanda. Quod si tan­ dem consensus coram parocho velit renovari, postquam praestitus iam fuerit coram ministro haeretico, idque publice notum sit, vel ab ipsis sponsis parocho notificetur: parochus huic ma­ trimonio non intererit, nisi servatis, uti suppo­ nitur, cetcroquin servandis, pars catholica facti pocnitens, praeviis salutaribus poenitentiis, ab­ solutionem a contractis censuris rite prius ob­ tinuerit. Sacra igitur Congregatio plurimum in Do­ mino confidit Te, praemissis prudenter ac fir­ miter inhaerentem, effecturum, ut inviolabilis doctrinae sartum tectum servetur depositum, catholicorum mores fidei respondeant, damna apprehensa arceantur, et fideles doctrina atque exemplo roborati incedant per semitas iustitiae. 1248 De locraodie S. C. Indulg. 29 Febr. 1864 - Cum ex d e p'unbutpie* diversis decretis S. C. Indulg. iam liceat plu&arn» ir--»--rcs plenarias indulgentias eadem die lucrari, solutis scilicet conditionibus, quaeritur an di­ ctum decretum respiciar solas indulgentias in una dic occurrentes propter festivitatem, vcl potius etiam illas quas unusquisque ob suam devotionem tali per hebdomadam, aut mensem, diei adfixerit? — 2. Qui decreto ipso uti vo­ luerit, an teneatur ecclesiam vel publicum ora­ torium visitare (quando nempe requiritur talis visitatio) totidem vicibus quot sunt indulgentiae lucrifaciendae? Et quatenus affirmative: — 3. An sufficiat ut in una eademque ecclesia tot preces seu visitationes repetantur quot sunt indulgentiae lucrandae, quin de ecclesia post quamlibet quis egrediatur, et denuo in eam ingrediatur. R. Ad 1. et 2. Affirmative. Ad 3. Negative. 1249 t. S. C. Indulg. 29 Febr. 1864 —Quamvis cx pluribus recentioribus decretis huius S. C. Indulg. praesertim dierum 11 Aprilis 1840 ct 7 lanuarii 1843, facile eruatur quod in corona­ rum benedictione, quibus ab habentibus facul­ tatem illae applicantur Indulgentiae dumtaxat, An. C. 1864 quas Romanus Pontifex solet impertiri, nec ulla recitationis formula, nec aquae benedictae asper­ sio, nec alius ritus exigatur praeter signum crucis, quando in induito dicatur: in forma Ec­ clesiae consueta, dubitarunt tamen nonnulli Vi­ carii Generales in Gallia: An per praefatas de­ clarationes comprehendatur etiam benedictio tum coronarum seu rosariorum S. Dominici, quae a PP. Ordinis Praedicatorum, tum co­ ronarum Septem Dolorum, quae a PP. Ordinis Servorum Mariae benedicuntur ; ita ut sacer­ dotes qui vel a Superioribus praefatorum Or­ dinum, vel immediate ab Ap. Sede facultatem impetrant praememoratas coronas benedicendi, id solo crucis signo perficere possint, an vero pro actus valore formula benedictionis simul­ que aspersio cum aqua benedicta omnino sit adhibenda. Proposito itaque dubio in Sacra Cong. Indulg. quae in Aedibus Vaticanis die 29 Febr. habita fuit, EE. PP., postquam Con­ sultorum vota audissent, responderunt: Pro coronis Rosarii et Septem Dolorum servandam esse formulam, cum responsa Sa­ crae Cong. dierum 11 Aprilis 1840, et 7 la­ nuarii 1843 non comprehendant casus de qui­ bus agitur in proposito dubio. Cum vero eiusdem dubii conclusio ea sit, ut in casu quo formula sit adhibenda, ipsis Vicariis Gen. dispensatio ea utendi concedatur, iidem EE. PP. respondendum esse duxerunt: Quoad dispensationem non expedire. Ι25θ S. C. Indulg. 29 Febr. 1864 - Utrum privilegium altaris sive proprie dictum, sive glatipiunbu» m personale, applicari possit pluribus defunctorum λρριϊ«γι quot, animabus in cuiuscumque diei Missa (servatis servandis), sicut expresse, sed speciatim, decla­ ratum fuit a S. C. die 19 Maii 1761 pro Missa in die Commemorationis omnium fidelium de­ functorum die 2 Novembris. R. Negative (1). 1251 Decr. S. C. Indulg. r / April. 1864. - “'VAnX Cum Sacra Congregatio Indulgentiis, sacrisquc »». Ro»in>. Reliquiis praeposita déclarasse! per Decretum diei 19 Augusti 1747 approbatum et confir­ matum sub die 26 praedicti mensis a san. mcm. Benedicto XIV, Sodalitates SSfti Rosarii erectas inscio Magistro Generali Ordinis Praedicatorum Indulgentiis in Brevi Apostolico expressis non gaudere, tamen plures Episcopi in propriis dioecesibus etiam nunc Sodalitates instituunt sub titulo SSrTii Rosarii vigore Apostolicarum (t) Anno 1880 proposita sunt dubia: · 1. Num apud I e nullum evaserit ex co quod uni cx iis determinatae • Trippenscs, in Missa quae quotidie celebratur pro pin· «animae non consueverit applicari». S. C. Indulg. • nbus (fratribus scilicet ct benefactoribus) indulgentia respondit : Ad r. Affirmative. - Ad 2. Negative. • altari» ad unum ex iis limitetur.— 2. Num privilegium An. C. 1H64 691 S. C. DE PROP. FIDE facultatum, quae ab ipsis impetrantur in gc- I nere, erigendi nempe Sodalitates cuiuscumque tituli ct invocationis; itaque modernus Magi­ ster Generalis eiusdem Ordinis Praedicatorum, eidem Sacrae Indulgentiarum Congregationi du­ bium solvendum proposuit ; < Utrum absque « expressa mentione derogationis privilegii Or« dini praefato concessi, ct sola vi generali» « communicationis indulgentiarum Archicon< fraternitatum Urbis, tribulae confratcinitati- ' « bus, quae in aliqua dioecesi sub iisdem ti< tulis ab Ordinario eriguntur, etiam Socic< tates sub titulo Sanctissimi Rosarii inscio Ma« gistro Ordinis Praedicatorum institutae, in« dulgentiis huic Societati elargitis, frui possint < et valeant ». Cum autem praefatum dubium in Congregatione habita die 29 Februarii 1864 in Palatio Apostolico Vaticano ab EiTiis Patri­ bus fuerit rite discussum, respondendum esse duxerunt : Provisum per responsum ab hac S. Congregatione die 19 Augusti 1747, con· firmatum a Benedicto XIV die 26 praedicti mensis, facto verbo cum SSmo. Facta deinde per me infrascriptum Secre­ tarium SSmo D. N. Pio PP. IX relatione, in audientia diei 1 1 Aprilis eiusdem anni, San­ ctitas Sua votum Emorum Patrum benigne confirmavit. Etsi autem per praefatum Bene­ dicti XIV decretum cautum sit, ne in posterum virtute Brevis Apostolici in genere impetrati, erigantur Confraternitates SSrîii Rosarii, incon­ sulto Magistro Generali Ordinis Praedicatorum, tamen ne devotionis fervor tepescat, sed potius sodalium pietas magis augeatur et florescat, Sanctitas Sua confraternitates tali modo hacte­ nus erectas, dummodo nihil aliud obstet, motu proprio, ac de plenitudine potestatis sanavit, et validas esse declaravit, contrariis quibuscum­ que, etiam speciali mentione dignis, non ob­ stantibus. Idem vero SSrtius D. N. de plenitu­ dine pariter potestatis voluit, ct expresse man­ davit, ut in posterum Confraternitates SSmi Rosarii, nonnisi ad formam decreti Benedi­ cti XIV erigantur, servatis insuper ceteris dc iure servandis. An. C. 1864 1253 S. C. EE. et RR. 6 Maii 1864* — An t>< Episcopi et quomodo Episcopus Regularis teneatur ad regulam servandam quam professus est. RemUtm qu«m r. < .r .· . · ~ · · proferat c»f R. Affirmative, ad praescriptum Constitutio­ nis Benedicti XIII incipientis Custodes; nempe Episcopus Regularis tenetur observare regulas suae Religionis quae materiam voti determi­ nant : item tenetur alias regulas ct observantias dignitati ct officio episcopali non repugnantes eadem obligatione gravi vel levi observare qua tenebatur antequam assequeretur dignitatem epi­ scopalem: ita tamen ut in peculiaribus casi­ bus iudicium ferre possit utrum cum dignitate ct officio episcopali illae conveniant. I254 S. C. EE. et RR. 6 Maii 1864. — I. An De mr.Uicnonc et quomodo Episcopus .V. ad sacram OrdinaCu­ donem possit alumnos Instituti , ΛΓ. ne» tnnotpromoner Orû’­’ , , admittere o et fide Superioris domus declarantis eosdem ao» et promoto», alumnos adseriptos esse eidem domui ; vel po­ tius necessariae sint litterae dimissoriae et te­ stimoniales Episcopi originis, seu domicilii, iuxta formam Constitutionis Innocent ii XII quae incipit Speculatores. 2. An et quomodo idem dici debeat quoad alumnos iam promotos ad tonsuram, vel ad aliquem Ordinem. 3. An ct quomodo, haud obstante promis­ sione obedientiac Episcopo facta in sacra Ordi­ natione, liceat Superioribus Instituti (praedicti) transferre eosdem alumnos in aliam provin­ ciam quin venia a dicto Episcopo petatur. 4. An in casu egressus ab Instituto per dimissionem aut dispensationem, iidem alumni sublidantur iurisdictioni Episcopi dioecesis in qua sita est domus cui adscript! sunt; vel potius illi Episcopo cui subiecti erant prius­ quam Instituto adseriberentur. R. Ad 1. Negative ad primam partem; ! affirmative ad secundam. Ad 2. Affirmative in omnibus. 1253 Ad 3. Superiorem provincialem posse libere uti facultate transferendi alumnos provinciae S C. Indulg. tt April. 1864. — Urbîs kt iuxta Constitutiones a S. Sede approbatas. icbrationc Mi»- orbis. — Utrum sacerdos celebrans in altari Ad 4. Negative ad primam partem ; affir­ ^/f.non privilegiato, legendo Missam dc festo semidumative ad secundam. plici, simplici, votivam, vel dc feria non privilegiata, sive ratione expositionis SS. Sacra­ menti, sive Stationis ecclesiae, vel alterius so1255 lemnitatis, aut ex rationabili motivo, fruatur Litt. S. C. de Prop. Fide tj lunii 1864 d» rcnoutionc privilegio ac si legeret Missam de Requic per 1 rubricas eo dic permissam. -AD ArcHIKP. WeSTMOVASTKRIHX. ---- L’ abuso ^monhh» "co· R. Affirmative deletis tamen verbis aut ex denunziato alio S. Sede a ver luogo in Inghil- JJintÎiro re,,C° rationabili motivo, et facto verbo cum SS1Î10. terra chc cioê nei matrimoni misti la parte — Sanctitas Sua ErTiorum PP. sententiam be­ cattolica suole essere trascinata a rinnovare il nigne confirmavit. consenso innanzi al ministro erctico, fu cornu- An. C. 1^4 692 COLLECTANEA An. C. 1864 nicato alia Suprema Congregazionc del S. Oflizio in un cogli schiarimcnti che ΓΕ. V. si com1257 piacquc porgere ultimamentesu talc argomento. Ora gli Emi Inquisitori generali, presolo ad I S. C. S. Off. yo /ΜΠ,Ϊ et 7 iulii 1864. — esamc nclla fer. IV 8 corrente hanno risoluto: Smyrn. — r. Si puô permettere a cattolici di vini· cum aca* accompagnarc i funerali degli cretici sino alia ,h°"d*’ < Tollendum esse abusum de quo est sermo, praesertim off scandalum quod inde oritur ; op­ porta della chiesa ? portune instruendos esse fideles, quan lo se offert 2. Si possono gli cretici far cantare nelle occasio, de peccato quod committitur, et dc nostre chicsc cd assistere all’altare per servire censuris quae contrahuntur ob renovationem la Messa ? consensus coram ministro haeretico ut sacris 3. Un cattolico puô permettere ad un cre­ addicto. Pro casibus vero particularibus com­ tico o scismatico di contrarre matrimonio nclla municetur Episcopis Angliae instructio data sub propria casu (facendo per lo piu i greci i mafer. IV dic 17 Februarii huius anni Episcopis trimoni in casa ove si reca il loro prête)? Regni Hannoveriani ». ( V. n. 1246). 4. E proibito ad un eterodosso di far da patrino ad un fanciullo cattolico. Si puô per­ mettere ad un cattolico di tenere al sagro Fonte 1256 un tigliuolo scismatico eretico, amininistrandosi il sagramento, s’intende già, da un ministro A Epiw. et S. C. S. Offici 22 fun. 1864 — SaXCTO- eretico ? cirrui aatholl» __ , 5. È permesso a cattolici di mettersi in iJ jukm. — Sc possa tollcrarsi chc il vcscovo ed cTm'un il clero cattolico accompagnino sotto il baldac- ginocchio, o almeno dare alcun segno di vepnwiot chino il re acattolico della Grccia fino alla nerazione al SS. Sagramento recato dagli scichiesa, come sogliono praticare i greci scisma- smatici ? lici ; c ciô alline di evitare gravi inconvenienti 6. In pericolo di morte, mancando un sa­ a danno dei cattolici. cerdote cattolico, si puô cercare Tassoluzionc R. Si notifichi al Vcscovo la risposta data da un sacerdote scismatico? dalla S. C. dcgli Affari Ecclesiastici Straordi7. I greci sogliono nei loro funerali di­ narii nella sessione dci 27 Luglio 181 5 al se- spensare a vicini cd amici del grano e del pane guente quesito di Mons. Vcscovo di Tournay detto coliva; c chi lo riccve debbe rispondere, nel Belgio: < Con quali formalitd il principe intendendo del defunto: il Signore lo perdoni; eterodosso si debba ricevere, se voglia assistere é permesso ai cattolici di riccverlo? (I coliva allc cerimonie religiose ». Fu risposto sccondo prima che sian distribuiti vengono posti sui ristruzionc data dal S. O. il dl 10 Maggio 1753; sepolcri dei defunti cretici, e qualchc volta si Quatenus meram praesentiam materialem ex­ offrono in onore di un santo), hibeat causa honoris civilis, nec se immisceat 8. Si puô concorrere con denaro alia fabprecibus ac ritibus catholicis, tolerari posse: bnca di clnese erctichc ? Si fa una questua al- tcmyia icdifl· quatenus vero in religiosis functionibus pro­ l’uopo: si nuô permettere che i cattolici conprios ritus adhibeat vel nostris se immisceat, tribuiscano allorche sono ricercati? nec licere nec esse permittendum. 9. Gli opérai cattolici, lavorando nella Inollrc si richiami alia memoria di Mons. fnbbrica di chicsc crctiche, possono rimettere Vescovo di Santorino l’Istruzione data dal S. Ο. I qualchc loro giornata a benefizio delle medeal prcdeccssorc di lui nclla fer. IV 25 Ag. 1841 sime ? to. È poi permesso di lavorarc per tali c trasmcssagli col mezzo della S. C. di Pro­ paganda dove spccialmentc sotto i nn. 3 c 4 cdifizi sacri ? si contcngono alcune prcscrtzioni chc fanno a R. Ad r. Dummodo catholici comitantes proposito dclla présente domanda (1 ). funera haereticorum aut schismaticorum usque Finalmente si faccia conosccre a quel Ve­ ad ianuam coemeterii, meram praesentiam ma­ scovo chc la cerimonia di cui egli paria nel terialem exhibeant, civilis honoris causa erga suo quesito si potrl toilerarc quando una mera defunctos, nec se immisceant ritibus haeretico­ rum, nec luminaria deferant, nec pro defuncti nécessité lo richicgga, e purchè il Vcscovo ed il clero non usino la cotta, nè altro abito sacro, anima suffragia persolvant, tolerari posse. Ad 2. Ad utramque partem: Negative. e porche si adoperi un bal lacchino di forma Ad 3. Iuxta exposita non esse permitten­ diversa da quella solita ad adoperarsi nelle sagre funzioni, c sia portato da sccolari. dum (2). (1) V. n 921. (Diei j; Aug. est dies qua huiusmodi | mum; posse alio modo demonstrari benevolentiam erga Initrucfio a Sanctitate Sua est adprobau). ipsos; adesse scandalum catholicorum, ct periculum (a) Relatum fuerat nullam adesse in casu nécessita adsistemiac actui religioso acatholieorum. tero; sponsos schismatico* habere paratam propriam do- An· C. I8<5.» S. C. DE PROP. FIDE 6q3 An. C. Ad 4. Negative in omnibus, et detur de­ 2. An consuetudo in contrarium retinenda cretum latum sub fer. V, die 10 Maii 1770 sit, prout obligatoria in casu, quod est huiusmodi : - Proposito dubio a R. Ad 1. et 2. Ad nsteriscum in recitatione Vie. Apostolico Smyrnensi: An liceat catholicis horarum canonicarum pausam omnino servan­ interesse baptismis graecorum, in quibus per dam ; non obstante quacumque in contrarium se vel per alios aliquando etiam officio pa- consuetudine. trini funguntur ; SSrîius auditis Ernorum suf­ fragiis decrevit: Catholicis absolute non licere 1259 vel per sc vel per alios fungi officio patrini in baptismis qui haereticorum filiis ab haere­ Decr. S. R. C. 14 Iulii 1864, — Nonnulli , ° rrn ticis ministrantur. Ritu Galliarum .Antistites, serio perpendentes tn durbtici» aJh·Ad 5. Detur dccictum latum die 15 Apri­ multis suarum dioecesium ecclesiis difficile ad- ' “° lis 1672 sequentis tenoris: — Proposito du­ modum ct nonnisi magnis sumptibus compa­ bio Nuncii Apostolici apud Venetos: An Eu­ rari posse oleum olivarum ad nutriendam diu charistiae Sacramentum delatum ad infirmum noctuque saltem unam lampadcm ante Sanctissi­ a presbytero graeco schismatico adorari de­ mum Eucharistiae Sacramentum, ab Apostolica beat a viro catholico; responsum fuit: — Sede declarari petierunt utrum in casu, attentis Scribatur quod occasione qua non possit evi­ difficultatibus ct ecclesiarum paupertate, oleo tare delationem Sacramenti, illud adoret, sed olivarum substitui possint alia olea quae ex non prosequatur deferentem, nec ingrediatur vegetabilibus habentur, ipso non excluso petroecclesiam graecorum. leo. Sacra porro Rituum Congregatio etsi sem­ Ad 6. (.icere, dummodo tamen et aliis fi­ per sollicita ut etiam m hac parte quod usque delibus non praebeatur scandalum, ncc sit alius ab Ecclesiae primordiis circa usum olei ex olivis sacerdos catholicus, nec sit periculum ut fide­ inductum est, ob mysticas significationes retinea­ lis ab haeretico pervertatur, et tandem proba­ tur; attamen silentio praeterire minime censuit biliter credatur sacerdotem haereticum admi­ rationes ab iisdem Episcopis prolatas; ac proinde nistraturum hoc sacramentum secundum ritus exquisito prius voto alterius cx Apostolicarum Ecclesiae. Caeremoniarum Magistris, subscriptus Cardinalis Ad 7. Prout exponitur, non licere. Praefectus eiusdem Sacrae Congregationis rem Ad 8. Non licere. omnem proposuit m ordinariis Comitiis ad Ad 9. Non licere. Vaticanum hodierna dic habitis. Efiii autem ct Ad 10. Detur Instructio iam data sub fe­ Rrtii Patres sacris tuendis Ritibus praepositi, ria IV dic 14 lanuarii 1818. Vicario Aposto- omnibus accurate perpensis ac diligentissime lico Kcntuchicnsi, cui postulanti : An permis­ examinatis, rescribendum censucrunt (die 9 Iu­ sum sit haereticorum ecclesias seu synagogas lii 1864): « Generatim utendum esse oleo oli­ aedificare; responsum fuit: Non esse inquie­ varum ; ubi vero haberi nequeat, remittendum tandos dummodo non adsit scandalum nec sit in prudentiae Episcoporum ut lampades nutrian­ contemptum religionis. Curet autem Episcopus tur ex aliis oleis quantum fieri possit vegeta­ ut artifices per missionarios et confessorios op­ bilibus >. — Facta postmodum dc praemissis portune instruantur, quando a propria prae­ SStho D. N. Pio PP. IX fideli relatione, San­ standa opera in ecclesiis haereticorum seu sy­ ctitas Sua sententiam Sacrae Congregationis ra­ nagogis aedificandis se abstinere debeant. Te­ tam habuit ct confirmavit. nentur scilicet ab opere se abstinere: 1, (Ibi huiusmodi opus communiter habeatur pro signo 1260 protestativo falsae religionis; 2. vel aliquid in ipso contineatur quod per se directe ac Ex Litt. Ap. Pii PP. IX. 14 Iulii ζό’64 unice exprimat reprobationem catholici cultus, (ad Arciukp. Fkiburqkx.) — Nemo certe igno- iirrcaïutb inturarc potest, tristissimam ac deplorandam con- ’u,,oncrn· et approbationem damnati cultus haereticorum; j. aut constet artifices catholicos ad opus adigi ditionem, in quam hodierna societas magis in vel vocari ab haereticis in contemptum catho­ dies prolabitur, derivare cx tot funestissimis licae religionis, — Ceterum quamvis extra hos machinationibus, quae adhibentur, ut a publi­ casus relinquendi sint in bona fide, semper ta­ cis Institutionibus ac domesticis familiis quo­ men monendi sunt ne haereticorum cultui co­ tidie magis sanctissima Christi fides, religio, operari intendant, eiusque salutaris doctrina amoveatur, ct salu­ berrima eius vis coangustetur, ac praepediatur. Quae perniciosissimae machinationes cx tot pra­ 1258 vis doctrinis necessario originem habent, quas vindVin rX S. R. c. 9 Iulii 1864· — s. Iacobi dr Ctlb hac miserrima nostra aetate cum maximo Chri­ none horarum — 1. An in recitatione horarum canonicarum in stianae civilisquc reipublicae damno undique canonlurum in c|loro sjne cantu oncantur chorales ad astcrismaiorem in modum invalescere, ct caput al­ cum pausam servare; et quatenus affirmative· tius extollere vehementer dolemus. Et sane cum AB c >to 694 COLLECTANEA veritates 4 Deo revelatae impu lenter denegen­ state, maximo sit hominibus, et societati da­ mno, dum agitur dc litteris severioribusque tur, vel humanae rationis examini sublidantur, evenit, ut illa naturalium rerum plane tollatur discipliné tradendis, ac de educatione curanda in scholis publicisquc Institutis, quae honestio­ subjectio, quae supernatural! ordini omnino ribus societatis classibus sunt destinata, ecquis debet ir, utque hommes ab aeterno suo hoc non videt, multo graviora mala ct damna cx arceantur, eorumqae cogitationes, actionesque hac methodo derivare, si eadem in populares ad materialium, fugaciumquc huius mundi re­ inducatur scholas? Etenim in hisce potissimum rum limite» redigantur. Et quoniam Ecclesia, quae columna ct firmamentum veritatis a Di­ scholis omnes cuiusque c populo classis pueri vino suo Auctore fuit constitutu, ut omnes ho­ vel n teneris annis sanctissimae nostrae reli­ mines divinam edoceat fidem, ciusque deposi­ gionis mysteriis, ac praeceptionibus sedulo sunt tum sibi traditum integrum inviolatumque cu­ ! erudiendi, et ad pietatem, morumque honesta tem, ct ad religionem, civilemque vivendi rastodiat, ac homines, eorumque consortia et actiones ad morum honestatem, vitacque inte­ : tionem accurate formandi, Atque in eis lem scholis religiosa praesertim doctrina ita pri­ gritatem iuxta revelatae loctrinae normam di­ rigat et fingat, iccirco pravarum doctrinarum marium in institutione et educatione locum fautores ct propagatores omnia conantur, ut habere, ac dominari debet, ut aliarum rerum ecclesiasticam potestatem sua erga humanam cognitione», quibus iuventus ibi imbuitur, vesocietatem auctoritate spolient. Quamobrem luti adventiciae appareant. Quapropter iuven­ nihil intentatum, nihiique inexpertum relin­ tus maximis exponitur periculis, nisi eius in memoratis scholis institutio arctissimo cum quunt, ut omnem Ecclesiae potestatem, eiusque salutarem vim, quam ipsa Ecclesia cx di­ leligiosa doctrina vinculo consocietur. Cum igi­ vina sua institutione scmpei exercuit, et in hu­ tur populares scholae ad populum religiose for­ manae societatis Instituta exercere debet, vel mandum, eiusque pietatem, et christianam mo­ magis in dies coarcrent, vel ab eisdem Insti­ rum disciplinam fovendam sint praesertim sta­ tutis arceant, el ipsa Instituta pleno civilis, tutae, iccirco omnem Ecclesiae curam, sollici­ politicaeque auctoritatis arbitrio subiiciant ad tudinem, ct vigilantiam prae celeris educationis imperantium placita, et ad volubilium aetatis Institutis sibi merito, atque optimo iuie sem­ opinionum rationem. per vindicarunt. Ac propterea cons lia conatus­ Nihil veru mirum si huiusmodi funestissimi que arcendi a popularibus scholis Ecclesiae po­ sane conutus in publicam iuventutis institutio­ testatem proficiscuntur ex animo eidem Eccle­ nem cducationemquc in primis comparentur, ' siae summopere adverso, atque ex studio exnihiique dubitandum, quin humana societas tinguendi in populis divinum sanctissimae fidei gravissimis repleatur ct vexetur damnis, ubi a nostrae lumen. Quocirca Ecclesia, quae easdem publica et privata iuventutis institutione, qua fundavit scholas, summa cura studioque eas rei cum sacrae, tum publicae felicitas tanto­ semper est prosequuta, illasque veluti putiorem pere continetur, fuerit moderatrix Ecclesiae au­ ecclesiasticae suae auctoritatis ac regiminis par­ ctoritas, ei isquc salutifera vis *mota. Hoc enim tem consideravit, et quaecumque carum ab Ec­ modo humana societas vero illo christiuno spi­ clesia seiunctio maximum eidem Ecclesiae, ritu sensim privatur, qui unus potest ct pu­ ipsisque scholis affert detrimentum, li autem blici ordinis, tranquillitatisquc fundamenta sta­ omnes, qui perperam contendunt. Ecclesiam biliter servare, ac verum utilcmque civilitatis debere salutarem suam moderatricem vim erga progressum efficere ac moderari, et ca omnia populares scholas deponere, aut intermittere, hominibus praebere subsidia, quae ad ultimum iidem nihil aliud profecto vellent, quam ut suum post mortalis huiusce vitae stationem Ecclesia contra divini sui Aucturis mandata finem assequendum, scilicet ad aeternam salu­ ageret, ct gravissimo officio curandi omnium tem obtinendam sunt necessaria. Et sane in­ hominum salutem sibi divinitus commisse, dccsstitutio, quae non solum rerum dumtaxat na­ set. Certe quidem ubi in quibusque locis, re­ turalium scientiam, ac terrenae socialis vitae gionibusque perniciosissimum huiusmodi vel fines spectat, verum etiam a veritatibus a Deo susciperetur, vel ad exitum perduceretur con­ revelatis decedit, in erroris, mendaciiquc spi­ silium expellendi a scholis Ecclesiae auctorita­ ritum prolabatur oportet, et educatio, quae tem, et iuventus misere exponeretur damno sine Christianae doctrinae, morumque discipli­ circa fidem, tunc Ecclesia non solum deberet nae auxilio teneras adolescentium mentes, eo­ intentissimo studio omnia conari, nullisque rumque cerea in vitium flecti corda informat, curis unquam parcere, ut eadem iuventus ne­ non potest non parere progeniem, quae pravis cessariam christianam institutionem, educatio­ cupiditatibus propriisque rationibus tantum per­ nem habeat, verum etiam cogeretur, omnes fi­ moti et impulsa, maximas tum privatis fami­ deles monere, eisque declarare, eiusmodi scho­ liis, tum rcirublicae atfert calamitates. At vero las catholicae Ecclesiae adversas haud posse in cum huiusmoii perniciosissima docendi ratio conscientia frequentari. Tibi autem, Venerabilis Frater, summopere seiuncta a catholica fide, ct ab Ecclesiae pote- An. C. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1864 gratulamur, quod catholicae Ecclesiae doctri­ nae, quoad iuventutis institutionem, educationemque firmiter inhaerens, Tuo commentario omnibus opinionibus, ordinationibusque sapien­ ter et constanter obstitisti, quae ab isto Magno Badarum Ducatu propositae fuere circa popu­ larium scholarum reformationem, quaeque ma­ ximam Christianae educationi perniciem afferunt, et veneranda Ecclesiae in tanto negotio iura omnino destruunt. Ac persuasissimum Nobis est, Te nihil unquam inexpertum esse relictu­ rum, ut eiusdem Ecclesiae iura impavide de­ fendas, utque ab adolescentium institutione et educatione diligentissime removeas quidquid fidei firmitatem vel leviter turbare, labefactare, aut religiosam eorumdern conscientiam corrum­ pere, morumque honestatem contaminare pos­ sit, quae unice a fide nostra sanctissima pro­ ducitur, alitur, ct augetur. 1261 Epicoporum Litt. encycl. S. C. Indicis 24 Aug. 1864. pra\o% iibroi cx-— Inter multiplices calamitates quibus Ecclesia c,?4tur· Dei luctuosis hisce temporibus undique premi­ tur, recensenda profecto est pravorum librorum colluvies, universum pene orbem inundans, qua per nefarios ac perditos homines divina Chri­ sti religio, quae ab omnibus in honore est habenda, despicitur, boni mores incautae prae­ sertim iuventutis penitus labefactantur, et so­ cialis quoque consuetudinis iura ct ordo susque deque vertitur, ct omnimode perturbatur. Ne que, ut vetus ipsorum mos erat, id praestare tantum nituntur libris magno apparatu scien­ tiae elaboratis, scd ct parvis, qui minimi ve­ neunt, libellis, et pcr publicas atque ad hoc confectas ephemerides, ut non litteratis modo et scientibus virus illud insinuent, sed rudioris cuiusque ct infimi populi fidem simplicitatem­ que corrumpant. Qui autem super gregem Christi vigilias agunt legitimi Pastores, ut hanc perniciem a populis sibi commissis avertant, ad Sacram Indicis Congregationem quoscumque cx iis li­ bris dc more deferunt, zelo adlnborantes ut Ro­ manae Sedis habito iudicio ct proscriptione, a vetita lectione talium librorum fideles deter­ reant. Neque iis difficilem se praebuit ct piaebet S. Congregatio, quae quotidianam operam studiumque impendit, ut officio sibi a Roma­ nis Pontificibus demandato satisfaciat. Quia tamen ex toto Christiano orbe increbrescenti­ bus denuntiationibus praegravatur, non id prae­ stare perpetuo valet, ut promptum et expedi­ tum super quavis causa ferat iudicium: ex quo fit, ut aliquando serotina nimis sit provisio, et inefficax remedium, cum iam ex lectione isto­ rum librorum enormia damna processere. Ad hoc incommodum avertendum non se­ mel Romani Pontifices prospexerunt, et, ut alia* 69 5 rum aetatum exempla taceamus, aevo nostro per sa. me. Leonem XII mandatum editum est sub die 26 Martii 182 5, ad calcem Regu­ larum Indicis insertum, ct hiSvC litteris adiunctum, vi cuius Ordinariis locorum praecipitur ut libros omnes noxios in sua dioecesi editos, vel diffusos, propria auctoritate prosciiberc, ct c manibus fidelium avellere studeant. Cum autem huius Apostolici mandati pro­ vida constitutio praesentibus fidelium necessita­ tibus, ct tuendae doctrinae morumque incolu­ mitati optime respondeat, SSrtio Domino No­ stro Pio Papae IX placuit cius memoriam esse recolendam, tenorem iterum vulgandum, ct ab Ordinariis locorum observantiam exigendam, quod excitatoriis hisce nostris litteris, nomine ct auctoritate Apostolicae Sedi? sollicite prae­ stamus. Qucis si debita obedientia respondeat (sicuti pro certo habemus), gravissima mala removebuntur in iis praesertim dioecesibus, in quibus promptae coercitionis urgeat necessitas. Nc vero quis praetextu defectus iurisdictionis, aut alio quaesito eoiore, Ordinariorum senten­ tias et proscriptiones ausu temerario spernere, vel pro non latis habere praesumat, eis San­ ctitas Sua concessit, sicut nomine et auctori­ tate Eius praesentibus conceditur, ut in hac re etiam tamquam Apostolicae Sedis delegati , contrariis quibuscumque non obstantibus, pro­ cedant. Ad Apostolicum autem iudicium ca de­ ferantur opera vel scripta, quae profundius exa­ men exigant, vel in quibus ad salutarem effe­ ctum consequendum, supremae auctoritatis sen­ tentia requiratur. Mandatum s. m. Leonis XIi additum Decreto Sacrae Congreg. (Indicis) die Sabbati 26 Martii 182 S· < Sanctitas Sua mandavit in memoriam re­ vocanda esse universis Patriarchis, \rchiepiscopis. Episcopis, aliisque in Ecclesiarum re­ gimen praepositis ca quae in Regulis Indicis Sacrosanctae Synodi Triden tinae iussu editis, atque in observationibus, Instructione, Addi­ tione, ct generalibus Decretis Summorum Pon­ tificum Clementis VIII, Alexandri VII, et Be­ nedicti XIV auctoritate ad pravos libros pro­ scribendos abolcndosquc Indici Librorum Pro­ hibitorum praeposita sunt, ut nimirum, quia pro:sus impossibile est, libros omnes noxios incessanter prodeuntes in Indicem referre, pro­ pria auctoritate illos e manibus fidelium evel­ lere studeant, ac pcr cos ipsimet fideles edo­ ceantur quod pabuli genus sibi salutare, quod noxium ac mortiferum ducere debeant, ne ulla in eo suscipiendo capiantur specie, ac perver­ tantur illecebra Monitum S. C. (Indicis) editum ferii ill die 4 Martii 1828. < Sacra Congregatio in mentem revocat omnibus Patriarchis, Archiepiscopis, Episcopis, Ordinariis, et Inquisitoribus locorum id quod An. C. 1864 Λα. C. :ê64 COLLECTANEA 696 praescribitur in Regula, inter editas iussuS. Con­ cilii Tridentini N. IL, his verbis: Haereticorum libri, qui de rehgi me ex professo tractant, omnino damnantur ; et ca quae mandavit sa. me. Clemens VIII in instructione de prohiben­ dis libris, sequentibus verbis $ VI : In uni­ versum autem de malis et perniciosis libris id declaratur atque statuitur, ut qui certa ali­ qui lingua initio editi, et deinde prohibiti ac damnati a Sede Apostolica sunt, Udem quoque in qu imeumque postea vertantur linguam, cen­ seantur ab eadem Sede ubique gentium, sub eisdem poenis interdicti et damnati >. Monitum S. C. (Indicis) editum Fer, Γ die VII lanuarii r8j6. < Cum nd S. Congregationem certo relatum fuerit sacratissimos Bibliorum Libros vulgari sermone nonnullis in locis typis edi. quin salu­ berrimae de ea re leges serventur, cumque inde pertimescendum sit, ne, quae hominum ne­ quam hisce praesertim temporibus conspiratio est, errores, sanctiore divini Eloquii apparatu obvoluti perperam insinuentur, censuit eadem S. Congregatio revocanda iterum esse-in omnium memoriam, quae alias decreta sunt, vernaculas nimirum bibliorum versiones non esse permit­ tendas, nisi quae fuerint ab Apostolica Sede adprobatae, aut editae cum adnotationibus desum­ ptis ex sanctis Ecclesiae Patribus vel ex doctis catholicisque viris (ex dccr. S. C. Ind. (5 lu­ nii 1757 in addit, ad Reg. Ind.): iis praeterea omnino insistendum, quae per Regulam quar­ tam Indicis, et deinceps cx mandato sa. me. Cle­ mentis VIII, in eam causam praestituta fuerunt. 1262 Circa quintan tocictitcin Litt. encycl. S. C. S. Officii r6 SeC’ Ί 4 J ffOCb· ptembr. 186/ (ad Episcopos Amgliak) — Apo'"h* ckri. >U*iuiaUi uni· stolicae Sedi nuntiatum est, catholicos nonnul­ Itlcm. los ct ecclesiasticos quoque viros societati ad procurandam, ut aiunt, christianitatis unitatem Londini inno 1857 erectae nomen dedisse, ct iam plures evulgatos esse ephemeridum articu­ los, qui catholicorum huic societati plauden­ tium nomine inscribuntur, vel ab ecclesiasticis viris eandem societatem commendantibus exa­ rati perhibentur. Et sane quaenam sit huius societatis indoles vel quo ca spectet, nedum cx articulis ephemeridis cui titulus 77ie union re­ view, sed ex ipso folio quo socii invitantur et adseribuntur facile intelligitur. A protestantibus quippe ctformata ct directa, co excitata est spi­ ritu, quem expresse profitetur, tres videlicet Christianas communiones romano-catholicam, gracco-schismaticam c: anglicanam, quamvis in­ vicem separatas ac divisas, aequo tamen iurc catholicum nomen sibi vindicare. Aditus igitur tn illam patet omnibus ubique locorum de­ gentibus tum catholicis, tum graeco-schismaticis, tum dnglicanis, ca tamen lege ut nemini liceat de variis doctrinae capitibus, in quibus dissentiunt, quaestionem movere, et singulis fas sit propriae religiosae confessionis placita tran­ quillo unimo sectari. Sociis vero omnibus preces ipsa recitandas, et sacerdotibus sacrificia cele­ branda indicit iuxta suam intentionem ; ut nempe 1res memoratae Christianae communio­ nes, utpotc quae, prout supponitur, Ecclesiam catholicam omnes simul iam constituunt, ad unum corpus efformandum tandem aliquando coeant. Suprema S. O. Congregatio, ad cuius exa­ men hoc negotium dc more delatum est, re mature perpensa, necessarium indicavit sedulam ponendam esse operam, ut e doceantur fideles ne haereticorum ductu hanc cum iisdem hae­ reticis et schismaticis societatem ineunt. Non dubitant profecto EiTii Patres Cardinales prae­ positi Sacrae Inquisitioni, quin istius regionis Episcopi pro ea, qua eminent charitate et do­ ctrina, omnem iam adhibeant diligentiam ad vitia demonstranda, quibus ista societas scatet, et ad propulsanda quae secum affert pericula: nihilominus muneri suo deesse viderentur, si pastoralem eorumdem Episcoporum zelum in re adeo gravi vehementius non inflammarent : co enim periculosior est haec novitas, quo ad speciem pia, et de Christianae societatis unitate admodum sollicita videtur. Fundamentum cui ipsa innititur huiusmodi est, quod divinam Ecclesiae constitutionem sus­ que deque vertit. Tota enim in eo est ut suppo­ nat veram lesu Christi Ecclesiam constare par­ tim ex Romana Ecclesia per universum orbem diffusa ct propagata, partim vero ex schismate photiano, et cx anglicana hacresi, quibus aeque ac Ecclesiae romande unus sit Dominus, una fides et unum baptisma. Ad rei lovcndas vero dissensiones, quibus hac tres Christianae com­ muniones cum gravi scandalo, ct cum veritatis et caritatis dispendio divexantur, preces et sa­ crificia indicit, ut a Deo gratia unitatis impe­ tretur. Nihil certe viro catholico potius esse de­ bet, quam ut inter Christianos schismata et dis­ sensiones a radice evellantur, et christiani omnes sint solliciti servare unitatem spiritus in vin­ culo picis (Ephes. 4). Quapropter Ecclesia Ca­ tholica preces Deo O. M. fundit, et christifidcles ad orandum excitat, ut ad veram fidem con­ vertantur, et in gratiam cum Sancta Romana Ecclesia, extra quam non est salus, eiuratis er­ roribus, restituantur quicumque omnes ab eadem Ecclesia recesserunt: immo ut omnes ad agni­ tionem veritatis, Deo bene iuvante, perveniant. At quod christifidcles ct ecclesiastici viri, hae­ reticorum ductu, ct quod peius est, iuxta in­ tentionem hacresi quam maxime pollutam ct infectam, pro Christiana unitate oient, tolerari nullo modo potest. Vera Icsu Christi Ecclesia quadruplici nota, quam in symbolo credendam asserimus, auctoritate divina constituitur ct di- An. C. iM6| 697 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1864 gnoscitur : et quaelibet cx hisce notis ita cum aliis cohaeret, ut ab iis nequeat seiungi ; hinc Iit, ut quae vere est et dicitur catholica, uni­ tatis simul, sanctitatis et apostolicae successio­ nis praerogativa debeat etTulgere. Ecclesia igitur catholica una est unitate conspicua pcrfectaque urbis terrae et omnium gentium, ca profecto unitate, cuius principium radix et origo inlcfectibilis est beati Petri Apostolorum Principis, eiusque in Cathedra Romana Successorum su­ prema auctoritas et potior principalitas. Nec alia est Ecclesia catholica nisi quae super unum Petrum aedificata in unum connexum corpus atque compactum unitate fidei et caritatis as­ surgit: quod beatus Cyprianus in ep. 43 sincere professus est, dum Cornelium Papam in hunc modum alloquebatur; ut Ec collegae nostri et communionem tuam, idest catholicae Ecclesiae unitatem pariter et caritatem probarent firmiter ac tenerent. Et id ipsum quoque Hormisdas Pontifex ab Episcopis acacianum schisma eiurantibus assertum voluit in formula totius Chri­ stianae antiquitatis surfragio comprobata, ubi sequestrati a communione Ecclesiae cath ali­ cae ii dicuntur, qui sunt non consentientes in omnibus Sedi Apostolicae. Et tantum abest quin communiones a Romana Sede separatae iure suo catholicae nominari et haberi possint, ut potius ex hac ipsa separatione et discordia dignoscatur quaenam societates et quinam chri­ stiani nec veram fidem teneant nec veram Chri­ sti doctrinam ; quemadmodum iam inde a se­ cundo Ecclesiae saeculo luculentissime demon­ strabat S. Irenaeus lib. 3 contra haeres, cap. 3. Caveant igitur summo studio christifidelcs ne hisce societatibus coniungantur, quibus salva fidei integritate nequeunt adhaerere; et audiant Sanctum Augustinum docentem, nec veritatem nec pietatem esse posse ubi ebristiana unitas et Sancti Spiritus duritas deest. Praeterea inde quoque a Londinensi Socie­ tate fideles abhorrere summopere debent, quod conspirantes in eam et indifferentismo favent ct scandalum ingerunt. Societas illa, vel saltem eiusdem conditores ct rectores profitentur photianismum et anglicanismum duas esse eiusdem verae Christianae religionis formas, in quibus aeque ac in Ecclesia catholica Deo placere da­ tum sit : et dissensionibus utique Christianas huiusmodi communiones invicem urgeri, sed citra fidei violationem, propterea quia una eademque manet earumdem fides. Haec tamen est summa pestilentissimae indifferentiae in negotio religionis, quae hac potissimum aetate in ma­ ximam serpit animarum perniciem. Quare non est cur demonstretur catholicos huic societati adhaerentes spiritualis ruinae catholicis iuxta atque acatholicis occasionem praebere, praeser­ tim quum cx vana expectation ut tres memo­ ratae communiones integrae ct in sua quaeque persuasione persistentes simul in unum coeant, Collectanea S. C. de Prop. Ude. Vol. I. An. C. 1864 societas illa, acatholicorum conversiones ad fi­ dem avcrsctur, et per ephemerides a se evulgatas impe lire conetur. Maxima igitur sollicitudine curandum est, ne catholici vel specie pietatis, vel maia sen­ tentia decepti, societati, dc qua hic habitus est sermo, aliisque.similibus adseribantur, vel quuquomodo faveant, et ne fallaci novae Christianae unitatis desiderio abrepti, ab ca desciscant uni­ tate perfecta, quae mirabili munere gratiae Dei in Petri soliditate consistit. 1263 Litt Sacrae Cong. Epp. et Reg. 70 Se- ^m’“ÎΑsû?X* ptemb. [86/ (au Archîxp. Baltimore?*.) —Plu- E oedeuto λ me­ tibus abhinc annis, ut optime novit Amplitudo Tua, nonnulla Sacrae huic Congregationi EE. et RR. proposita fuere dubia quoad votorum naturam, quae ab istarum regionum monialibus emittuntur. Cum vero nihil super iis­ dem S. Congreg itio decernendum ante putaverit quam locorum Episcopos sententiam rogasset, acceptis tandem illorum responsionibus, mini­ me distulit de universa rei ratione SSrtio D. N. referre. Porro Sanctitas Sua, praevio rei exa­ mine ab aliquibus Eiîiis ac Rmis huius S. C. Patribus habito, auditoque eorum voto, haec quae sequuntur statuit ac declaravit: 1. Vota quae a monialibus a Visitatione B. Μ. V. nuncupatis emittuntur in monasteriis locorum Gcorgestorcn., Mobile, Kaskiaskias, S. Aloysii et Baltimorae, vi lescriptorum a S. Sede ab eisdem iam obtentorum, esse solemnia. 2. Quoad clausuram, praedictas moniales uti posse facultatibus sibi in vanis rescriptis a S. Sede concessis. 3. Ratione habita ad temporum, locorum­ que circumstantias, in posterum ab eisdem mu· nialibus Visitationis, post expletum novitiatum emittenda esse vota simplicia : exactisque quin­ que annis a votorum simplicium professio te, admitti eas posse ad vola solemnia nuncu­ panda, praeviis spiritualibus Exercitiis per de­ cem dies; professas autem votorum simplicium frui et gaudere omnibus ct singulis gratiis et favoribus spiritualibus quibus professae votorum solemnium fruuntur et gaudent. 4. Vuta, quae ab aliis monialibus in mona­ steriis iam erectis emittuntur, esse simplicia, ex­ cept.) cusu quo rescriptum pro votis solemnibus emittendis ab Apostolica Sede obtinuerint. 5. Tandem in monasteriis in posterum eri­ gendis in singulis Statibus Unitis, vota a monialibus emittenda esse simplicia. Itaque de mandaro Sanctitatis Suae decla­ ratio haec ad A. Tuam per praesentes trans­ mittitur. ut eam cum ceteris istorum locorum Ordinariis communicare velis ad rectum mo­ nasteriorum regimen ac disciplinam. An. C. 1^04 COLLECTANEA 698 1264 <- · S. C. de Prop. Fide / ; Nov. 1H64 (Ex . MuJ. SStni). li Vicario Capitulare di Cuzco nd Peru, espone uhe moite volte accade chc il governo civile présenta per le digniU ecclesustiche sacerdoti che sono irregulari per difettu di nascita, ma virtuosi c di approvata dottrina, e le loro persone necessarie per tali digni u per bene e decoro della Chiesa: quindi e che domanda di poter dispensare i figli na­ turali, spun, incescuosi, sacrilcghi ed adulterini qualora la facolta concessagli (Form. I. n. 2) non comprenlu tal surta di dispense (1). R. SSrtius respondit non indigere, cauto tamen ut orator tradita sibi facultate nonnisi cx gravi causa, ct cum personis vere dignis utatur. 1265 S'. s. C. S. Off. i Dec. M/. - i. Incolae ’·-* n ’rirn - mtidcle» insularum Samoa, quando volunt ve• «mlhoico* 1 , rvw. rum ac firmum matrimonium contrahere, ne­ cessarium putant pactum nuptiale inire prae­ sente aliquo ministro idigionis, vei consule, ut appellari solet, alicuius nationis. Neque ta­ men huiusmodi testis praesentia ullius legis praescripto exigitur, sed solum ipsi incolae opinione sua eam ad matrimonii firmitatem requiri sibi persuaserunt. Quaeritur iam unum liceat missionariis catholicis tamquam testibus rogalis adesse celebrationi huiusmodi foederum nuptiarum. Nota. Dum infideles illi postulant assisten­ dam missionariorum, ostendunt sc bene affe­ ctos esse erga religion :m catholicum, spemque faciunt non minimam futurae conversionis. Re­ pulsam vero passi a catholicis, adibunt mini­ strum piotcstantcm qui libentissime assistet celebrationi matrimonii ; sicque spes fete omnis conversionis ad fidem catholicam praecidetur. Eo pluris interest curare nc per repulsam animi avertantur a catholicis, quod plerumque duces sunt ct homines praecipuae auctoritatis inter suos, qui hanc contractus matrimonialis solemnitatem postulant. 2. In Archipelago Tonga lex civilis non agnoscit matrimonia, nisi inita sint coram ali­ quo ministro religionis. Pro moribus regionis parentes et amici conantur impedire matrimonia suorum, adeo ut consilium contrahendi, si plu­ ribus diebus ante conclusionem innotescat, fere numquam etequueioni mandari possit: missio­ narii vicissim catholici ad honestatem morum (1) II n. 2 dclla FormOla l di facoltA è cosl espresso : * Dispensandi m quibuscumque irregularitatibus, exce· * ptlt illis quae bl amii veri, vel cx homicidio yolun * uro proveniunt ; et in his duobus casibus, si prae- et profectum religionis necessarium existimant promovere conclusionem matrimoniorum quan­ tum possunt. Iam vero propter illam iniustam oppositionem parentum, et inde natam neces­ sitatem occultandi consilium, aliquando haere­ tici sed iam postulantes admissionem in gre­ mium Ecclesiae catholicae, desi Ierant matrimo­ nio coniungi priusquam adhuc salis praeparati sint ad absolutionem sacramentalem vei ad baptismum sub conditione suscipiendum. 3. Quaeritur utrum missionario catholico in tali rerum conditione liceat assistere matri­ monio duorum protestandum. Si id licet, ori­ tur alia quaestio pro hypothesi quod duo illi haeretici obstricti sint impedimento dirimente a quo missionarius facultatem habet dispen­ sandi. Quomodo tum sunt absolvendi a cen­ suris, ut idonei reddantur ad recipiendam dis­ pensationem ? R. Ad i. Missionarios in casu proposito propter graves causas, si bonum religionis ca­ tholicae id postulet, posse exhibere suam prae­ sentiam matrimoniis inter infideles, dummodo i°. ex omnibus adiunctis appareant, vel etiam declarent expresse, se assistere nullatenus tam-, quam fungentes munere sacro, sed mere ut te­ stes et spectatores contractus naturalis: dum­ modo 2° su Hcienter constet nullum impedi­ mentum et nullum pactum intervenite quod reddat matrimonium invalidum, nihilque ad­ misceatur superstitiosum, aut quod falsum cul­ tum redoleat: et dummodo 3°. absit omnis ratio scdndali. Ad 2. Missionarii ordinarie se abstineant ab assistendo contractui matrimoniali de quo in casu, et solum in aliquo casu singulari non esse inquietandus, sub his conditionibus: i°. Si matrimonii conclusio vere sit continuo neces­ saria et moram non patiatur, nec sine periculo, ut refertur, differri possit usque ad reconcilia­ tionem sponsorum cum Ecclesia catholica. 20. Si in illis regionibus cx hac re nullum sit peri­ culum scandali, nec ex opinione sive catholi­ corum sive haereticorum ulla species conniventiae erga ipsum falsam religionem et sect un haereticam. 3°. Si constet sufficienter, nihil subesse quo matrimonium redderetur invalidum. 40. Ita ut nulla adhibeatur caeremonia religiosa, adeoq ie sine vestibus sacris aut ornatu eccle­ siastico, in loco non sacro, sine precibus aut benedictionibus Missionarius sicut testes alii adsit ipsa forma et ipso modo assistentiae, de­ clarans illos contrahentes nondum pertinere ad veram Ecclesiam. 5°. Per se patet sponsos esse relinquendos in bona fide quoud celebrationem matrimonii in statu peccati ac censurae, ne « ci sa necessitas operariorum ibi fuerit, si tamen, quoad « homicidium voluntarium, cx huiusmodi dispensatione α scandalum non oriatur ». An C 1B64 An. C. ! 864 S. C. DE PROP. FIDE peccatum materiale reddatur formale. Quoniam agitur de re valde gravi, considerent missio­ narii etiam atque etiam, utrum bonum reli­ gionis catholicae, bonum spirituale contrahen­ tium in singulis casibus hanc epicheiam exigat, et utrum vel sponsi non iam tum possint cum Ecclesia reconciliari differendo pleniorem insti­ tutionem in aliud tempus, vel vere dilatio ma­ trimonii sine malis gravioribus fieri nequeat. Et SSrfius D. N. ad 1. ct 2. suffragium Erîiorum PP. confirmavit, et ad 3. rescribi man­ davit: Non expedire concedere dispensationes matrimoniales haereticis in casu. S. Cong. S. Officii / Februarii 1865. — 1. Sc il Vescovo sia obbligato di accertare la libertà dcgli sposi, chc contra'gono matri­ monio nclla sua diocesi, prima delle pubblicazioni, coi processo dei testimoni, ancorchc essi abbiano sempre avuto domicilio nclla dio­ cesi stessa. 2. Qual maggiorc ampiezza di significato (1) Notanda hic quae a S. C. Indulgentiarum de­ clarata sunt die t) Scntcmbris 1888: « t. An chri« stifidcks récitâmes Oiticium parvum B. Mariae Vir « ginis, quod est precatio stricto sensu liturgica, in e quodvis vulgare idioma versum, etiam cum appro« batione Ordinariorum, lucrentur indulgentias a Sum« mis Pontificibus adnexas recitationi eiusdem parvi « Officii, uti innuere videntur plura decreta S. Con­ te gregationis Indulgentiarum, ct illa praesertim edita « sub dic 50 Aprilis t8p, et sub die 29 Decembris 1864 . Tandem eadem S. C Indulg. sequens postulatum denuo examinandum duxit: · An non obstante decreto « in una Sebcriccn. d«e ij Sept 1888, expediat Indui« gentias a Romanis Pontificibus concessas christifide■ libus recitantibus parvum Officium B Μ. V., ut ex* « tat in fine Breviarii Romani, extendere ad illos qui « idem Officium recitaverint m aliatn linguam trans « latum, praevia recognitione et approbatione Ordinarii « loci ubi vulgaris est lingua ·. Et responsum est (1$ Affirmative pre privata tantum recitationr. — SSiiius approbavit ct Indulgentiarum petitam exten­ sionem benigne concessit. S. C. Indulg. 29 Dec. 1864 — SSihus D. N. Pius PP. IX benigne declaravit, indul­ gentias adnexas precibus valere quocumque idiomate recitentur, dummodo versiunes sint fideles. Licet autem pro lucranda indulgentia requiratur versionis fidelitas, nihilominus ut constet de fidelitate versionis, sufficit declaratio S. Con­ gregationis Indulg. per Erîium Praefectum, vel unius ex Ordinariis loci, ubi vulgaris est lingua in quam vertitur oratio, cuius recitationi pri­ mitus indulgentia concessa fuit (1). 1267 Dcjiltcn» tcM|monialibut *t«· tu» liberi »pontoruni; dc icitibu». ct dc jura­ mento «upplctono. An. C. iS6, si possa dare ulli denominazione di vaghi, e sc sia lecito al Vescovo ammettere al giura­ mento, in luogo dede testimoniali delle curie c dei processo sui testimoni pei matrimoni da cclcbrarsi nclla propria diocesi, quelle per­ sone che non essendo veramente vaghi, furono contuttociô in parecchi luoghi diversi, e dichiarano di non poter somministrarc testimoni alie curie pci le fcdi di stato libero : cd in gene­ rale sc si possano (rature come i vaghi in quanto non se ne possono ottenere Ic richieste testimoniali li liberta, ammcttendoli al giu­ ramento in riguardo a quei luoghi dai quali non si pussono le testimoniali ottenere. 3. Se la testimoniale deilo stato libero deve sempre esser fatta, oltreché sull’csame de' te­ stimoni, anche suile pubblic«uioni ? 4. Se la parte dcli*istrudonc (Instinct. 21 Augusti 1070 Γ. n. Si contrahentem sint vagi, non proced itur ad licentiam contrahendi, nisi doceant per fidem Ordinari trum suorum esse liberos etc. ri manga senza vigore per la facoltà chc la S. Sede concede per ammettere al giuramento supplctorio i vaghi cd i militi, c sc per gli uni c per gli altri tuttavia oltre il giuramento suppletorio si esigano lc pubblicazioni nei luoghi, in cui vagarono od esercitarono la milizia. 5. Sc, quando mancano i testimoni, o es­ sendo quelli difettosi nclla cono>cenca delle persone, cosicchc non valgano a rispondere alie interrogazioni presentte dal su praei rato decreto, ed in particulare a quelle che sono espresse sotto i nn. 9 e 13, come accade ordinariamencc, possa il Vescovo permettere il matrimonio contcntandosi delle pubblica/.ioni in quei luoghi, nei quali si possono far eseguire, cd in mancanza anche di queste o totali 1266 De vcritonibiiB prccuni quibui indulgentiae rem cnHi nurf· dicendum dc matrimonio coram magistratu cesso dei testimonî? • IfJllJ. civili contracto inter duas personas in catho­ R. Ad 1. Generarim loquendo, affirmative. Ad 2. Affirmative, durante induito admit­ lica Ecclesia baptizatas, sed quarum una vel tendi ad iuramentum supplctorium, et servatis ambae hic et nunc profitentur sectam proteomnibus clausulis in eodem induito contentis, stantem aut affirmant sc non esse amplius ca­ et dummodo mora in unoquoque vagationis tholicas? 2. Quid quando ambae partes sunt catho­ loco non excesserit annum. licae, *cd vir pertinet ad societatem liberorum Ad 3. Regulariter loquendo affirmative, quando mora contrahentium non fuit continua muratorum aut alterius societatis secretae ab per plurcs annos in loco in quo contrahitur Ecclesia damnatae? matrimonium. R. Matrimonia de quibus agitur in primo Ad 4. Indultum admittendi ad iuramentum quaesito habenda esse uti valida quando una vcl suppletorium locum dumtaxat habere quando ambae partes ante matrimonium sectam hae­ libertas status aliter legitime probari non potest. reticam professae fuerint, aut aliquo modo Ad 5. Urgendam observantiam instructio­ publice constet eam vel eas religionem catho­ nis s. m. Clementis X sub feria V 21 Augu­ licam demeruisse; matrimonia vero liberorum sti 1670 cum adnexis declarationibus datis fe­ muratorum de quibus agitur in 2. quaesito na IV 24 Fcbr. 1847, et instandum ut parochi generatim habenda esse uti nulla, quando con­ diligenter inquirant a contrahentibus testes fide tracta fuerint coram magistratu civili, non ser­ dignos in respectivis lucis examinando*. Si vata forma Concilii; sed quatenus occurrat gra^ tamen id difficulter admodum fieri possit, ad­ vis difficultas, R. P. D. Episcopus recurrat in mitti poterunt in curia loci ubi contrahitur casibus particularibus, accurate expositis omni­ matrimonium teste* fide digni, qui status li­ bus cuiusque casus adiunctis. bertatem tempore vagationis concludenter pro­ bent: et, si Ordinario opportunum videatur, 1270 admitti etiam potest sponsus ad iuramentum Litt. S. C. de Prop. F. 16 Martii 1865 Γ jculutei 1 suppletorium, constito tamen ipsum esse fide S. Scdc accept.» dignum. In casibus vero particularibus et dif­ — aü Vie. Ap. Tunk. OuuiD. — De facultatibus Vicarii App.m · com­ ficilioribus R. P. D. Episcopus recurrat ad Sa­ pro dispensationibus matrimonialibus ea lege «lonariis municante* cocram Congregationem. Quod si matrimonium a Vie. Ap. suis missionariis communicatis, ut arclare neque unr. adeo urgeat, ut tempus recurrendi non adsit, | debeant ipsi, sub poena nullitatis concessae Episcopus curet concludentes probationes super dispensationis, schedulam tradere sponsis de­ status libertate, prout expediens iudicaverit, ali­ clarativam dispensationis elargitae, et dispensa­ ter colligere. tionem ipsam adnotare in regesto parochi, ob­ servandum occurrit, quod notissimi iuris est, non posse inferiorem coarctare absque venia 1268 superioris concessionem istius. Igitur quas in S. C. S. Off. 1 Febr. 1865. — Utrum foliis facultates habent Vicarii Ap. communicaOrdinarii dioecesium qui non sunt Episcopi, bilcs suis missionariis, vel in totum, vcl in uti Vicarii capitulates, Administrato!es Aposto­ partem, possunt quidem eas communicare vel lici Ecclesiarum cathcdralium, ct etiam Vicarii non communicare, iuxtam datam sibi a Summo generales, nec non utrum Praefecti missionum Pontifice auctoritatem, sed minime possunt no­ possint resipiscentem haereticum, aut coram vas apponere conditiones et irritantes clausulas se comparentem, aut ad forum externum quo­ in iisdem communicandis, quando ad sic agen­ quomodo deductum, aeque ac Episcopi, Ec­ dum specialem non obtinuerint facultatem a clesiae reconciliare, et pro utroque foro absol­ S. Sede. Quapropter recurrendum esset ad Sum­ vere a censura, in quam propter hacresim in­ mum Pontificem in casu ; sed nescio utrum id vidit. expediens sit facere pro uno tantum Vicariatu, R. Quoad Vicarios capitulates, Affirmative verendumque esset ne maior generaretur con­ fusio. Quibus positis, cum ceteroquin rationum quoad subditos, etiam cum potestate delegandi; quod vero attinet ad exemptus, regulariter in­ momenta a te exposita admodum gravia sint ad persuadendam providentiam aliquam, ne de digere facultate Sedis Apostolicae. — Quoad plurimorum matrimoniorum valurc dubitari Ad mi fistratores Apostolicus Ecclesiarum cathcdralium, Affirmative, etiam cum potestate sub- occurrat, propter defectum probationis traditae de lega nd i. — Quoad Vicarios generales, Non dispensationis : modis omnibus, iuxta datam libi a Dfio prudentiam, insistendum erit in posse vi muneris sui: posse tamen delegatione hoc ut missionarii non omittant schedulam proprii Ordinarii. - Quoad Praefectos, Negative. An. C. 1865 S. C. DE PROP. FIDE dare sponsis, dispensationemque signare in re­ gesto seu lolio, statis anni temporibus trans­ mittendo ad Vicarium, idque iniungerc etiam sub comminatione poenarum ecclesiasticarum. 1271 De Bdiolli et collegii» acatliolicit inter orien­ tal et. Circa necessi­ tatem «latu» li* ben nupturien­ tium -οι (is, quae ad valorem ibi necessaria non est, ct contra monitum missionariorum, contraxit cum Marco. Marcus autem graviter reprehensus a missionariis, vult quidem dimittere Martham, sed petit ad alias transire nuptias. Quid agendum ? 2. Caecilia, marito a rebellibus capto, nec post tres annos amplius Comparente. eum ha­ buit pro mortuo, ct, absente proprio sacerdote, nupsit Petro rei conscio, sed similiter de morte prioris viri persuaso. Missionarius, cum im­ possibile sit scire vel inquirere utrum Pauiu* vir prior vivat, censet eo* non esse inquietandos, ct relinquendos esse in matrimonio donec non habeatur certus nuntius de vita Pauli. An bene? R. Ad 1. Separandos esse coniuges, et vi­ rum non posse secundas inire nuptias, usque dum moraliter sit certum, quo tempore ipse matrimonium iniit cum muliere de qua agitur, primum virum eiusdem mulieris non obiuse. Ad 2. Relinquendos esse in bona tide. An. C. 1865 Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 20 Mar­ tii 1865. (ad Epp. Okies talk*) — Venue reccntementc partccipato alla Propaganda chc da parte de’ protestant! e scismatici alio scopo di propagare maggiormente i loro errori si faccia ogni sforzo onde fondar dc’ collegii ed aprire dellc scuole nelle principali citlà d’orienté: anzi a rendere sitfatte istituzioni più popolari ed insicme più favorite dai governo ottomano non si tralasci di adoperare l’elemento indi­ geno, rivestendo le medesime di un caratterc nazionale. Cost fu eretto in Beyrouth sotto il nome e la direzione di ben conosciulo apo­ stata un scdicente collegio nazionale per la Siria, disgraziatamente ornai troppo numeroso e frequentato anchc da buon numéro di gio1273 vani cattolici di rito orientale. Anchc i greci scismatici parimenti a Beyrouth, oltre una S. C. S. Off. 28 /unit [86 Z PoNDI- A"’«i» civili» . pre» itione» dc scuola esterna che già csisteva hanno aperto a GHKHÏ — Quaedam mulier ex piotestannum se- ab.cnnbu» con­ poche orc dalla citlà altro scdicente collegio çu declarat sc undecim anno* natam matriortodosso libanesc chc similmente atfetta nella monio iunctam fuisse cum quodam viro eius- probandum maniera d’insegnarc un carattere nazionale. Non dem communionis, atque cum illo per aliquot v’è chi non vegga quanto pericolosc siano le annos habitasse, deinde ab eodem derelictam conscguenze che possono derivare da tal nuovo fuisse. Lege anglica in Indiis statutum est ab­ sistema d’insegnamento, ed insieme quanto sentiam per septem annos fugitivi coniugis grave sia il danno chc ininaccia ai cattolici di I aequivalcrc morali certitudini de eius morte, Oriente, ove non si accorra con ορροί tuni provsi ipse, post eiusmodi spatium per publicas vedimenti. Quindi è chc queuta S. C. ademephemerides invitatus, haud se manifestet. Cum piendo agli ordini ricevuti in proposito dalla id in casu evenisset, dicta mulier voluit cui­ Santità di N. S. si reca a doverosa premura dam catholico nubere. At cum catholicus pre­ di cccitar lo zelo pastorale di V. S. perche vosbyter eorum coniugium benedicere renuisset, glia senza indugio interporre lutta l’intluenza eo quod de prioris viri morte minime con­ cd autorité di chc gode, alio scopo di distostaret, illi coram ministro acatholico matri­ gliere i fedeli soggetti alla sua giurisdizionc monium contraxerunt : quod matrimonium, iu­ dai collocare i proprî figli nelle summenzioxta S. Sedis indultum pro In liis esset validum, natc scuole protestant! o scismatichc, impo­ si nullum aliud obstaret impedimentum. Hinc nendo, se facesse d’uopo, ancora dellc pene ecquaeritur : clesiastiche a quei genitori, chc non ÿôlessero 1. Utrum provisiones legis civilis de ab­ desistere dall’inviarc aile suddette scuole i loro sentibus coniugibus, locum certitudinis mora­ fanciulli. Esscndo poi grandissimi i vantaggi lis de eorum morte tenere possint, ac conse­ religiosi che possono ottenersi da un buon si­ quenter utrum derelicti coniuges, perfectis et stema d’istruzionc, brama perciô la S. C. chc impletis istis provisionibus, aliud matrimonium anchc presso le nazioni orientali unite alla legitime contrahere valeant. Chiesa Romana vengano cretti stabilimenti dclla 2. In praesenti saltem casu, cum illae duae medesima nature, massime nci luoghi ove più personae, civili lege nixae, aliqua cum bona si sviluppa l’azione degli acattolici. tide contraxerunt, ac prius mulieris matrimo­ nium defectu aetatis fortasse invalidum fuci it, 1272 possuntne ad sacramenta admitti ? R. 1. Iuxta expositum. Negative, et expen­ S. C. S. Officii 22 Martii 1865 — Nan­ kin. — i. Titio capto a rebellibus, eoque fru­ dendos esse casus particulares ab ipso Vic. Ap. stra per duos aut tres annos desiderato, Mar­ iuxta Instructionem quae eidem communi­ tha cius uxor sine assistentia proprii saccidocetur (i). (1) Haec Instructio quae incipiebat u Ingentes bellorum clades ■ subrogata fuit ampliori Instr.S. C.S. Off. a. 1868. Ah C |Μ$ COLLECTANEA yoj 2. Quoad defectum aetatis, praevia adver­ tentia quod admodum difficulter ex hoc capite iuxta exposita probari posset nullitas matri­ monii io casu, nihilominus, si Vicano Ap. ita videbitur, fiant acta opportuna ad probandum: i, Mulierem primum matrimonium con­ traxisse ante completum annum aetatis suae duodecimum. 2. Eo tempore malitiam non suppLvi>$c aetatem. 3. Nec post adeptam pu­ bertatem habuisse copulam cum viro. Quoad practensam mortem primi viri, fiant acta opportuna iuxta Instructionem superius memoratam. Sponsos tamen non posse admitti ad Sacramentorum participationem, nisi prae­ via eorumdem separatione. 1274 S. C. S. Off. /2 Iuiii '86; - Utrum li·««»· inMcham ceat sacerdotibus Missam celebrare pro tur· c j i· · · 1 carum aliorumque infidelium intentione, et ab iis eleemosynam pro Missae applicatione acci­ pere. R. Affirmative, dummodo non adsit scan­ dalum, ac nihil in Missa specialiter addatur, et, quoad intentionem, cunstet nihil mali, aut erroris aut superstitionis in infidelibus eleemo­ synam offerentibus subesse. hstKUGTio — Puô dirsi coi Bellarmino i De Missa lib. VI Cap. VI): certum est, etiam ex natura rei, si nulla sit prohibitio Ecclesiae, lictre offerre pro eiusmodi hominibus (qui ex­ tra Ecclesiam sunt). Ora questa proibizione esiste pro excommunicatis, et consequenter pro haereticis qui sunt omnes excommunicari, ma non per gl'infedeii e conseguentemente puô per essi orferirsi il s. Sacrificio dclla Messa, nam haec traditio, imo et Apostolica constitutio est...., neque extat, quod sciam, ulla Eccle­ siae manifesta prohibitio; c sebbene a questi inicdcli. come osserva il Tamburino (Method, celcbr. Miss. lib. 2 Cap. 2 2) « non prosit < dissa quoa 1 meritum, siquidem infidelis qui « propter privationem gratiae est Dei inimicus, « non est in statu meriti : neque prosit quoad • satisfactionem . quia satisfacere poenae quis < non potest, dum est in peccato mortali, nc« que poena uda remittitur ei, cui actu debe« tur poena aeterna: prodest tamen quoad im< pctrationem.... quatenus ei impetrari possunt « mediante Sacrificio aliqua bona temporalia, « immo ct spiritualia, ut sunt aliquae bonae « inspirationes, et auxilia » : ne pcrciô fassi ingiuria alfotferenie la elcmosina, poiche si pre­ sume velle interpretative quod rationabiliter potest. Vuulsi |- 1V0P. tob^ - AU QUOSDAM PUSKISTAS ASOLtCOS. .— cotunu.iccrSnbt Quod vos litteris datis, corde sincero et voce non ficta hoc tantum optare profiteamini, ut /e* s< tubm usecundum Domini Icsu Christi verba, unum ovile fiat, ct unus pastor, id spem atfert huic Sacrae Congregationi jucundissimam, vos tan­ dem divina eiusdem Icsu Christi gratia ad ve­ ram unitatem esse perventuros. Cavendum ta­ men vobis est, ne ipsam quaerentes dethetatis a via. Id porro Sacra Congregatio vobis con­ tigisse vehementer dolet existimantibus, ad ve­ ram Icsu Christi Ecclesiam pertinere, tamquam partes, Christianos illos coetus, qui sacerdotii et catholici nominis hereditatem habere se iactant, licet sint ab Apostolica Petri Sede divisi ac separati. Qua opinione nihil est, quod ma­ gis a genuina catholicae Ecclesiae notione ab­ horreat. Catholica enim Ecclesia, ut in meis ad Episcopos Angliae litteris monetur, ca est quae super unum Petrum aedificata, in unum connexum corpus atque compactum unitate fidei et caritatis assurgit (1). Equidem hanc fidei et caritatis scu communionis unitatem c.x irre­ formabili Christi institutione, non modo prae­ cipuam esse ac fundamentalem verae Ecclesiae proprietatem, sed certissimam quoque semperque visibilem notam, qua ipsa Ecclesia ab omnibus sectis tuto ac facile distinguatur, eviden­ tissime vobis, si rem sedulo inspicere pacatoque animo considerare volueritis, demonstrabunt tum Sacrarum Scripturarum diserta testimon a insignesque metaphorae, parabolae et imagines, quibus delineatur ac vcluti repraesentatur Eccle­ sia, tum piaeclarissimu sanctorum Patrum antiquissimarumque syno lorum documenta, tum (t) S. Ambrosius dc oftic ministr. lib. Ill, cap. 3, num 19. S. C. DE P KOP. FIDE An. C. 1865 constans agendi ratio, quam Ecclesia a suis ’ usque primordiis sequi consuevit adversus cu­ iusque generis haereticos ct schismaticos, tam­ etsi cx iis complures sacerdotii ct catholici no­ minis hereditatem sibi arrogarent. Quemad­ modum igitur Ecclesia Christi propter sum­ mam, quam per omnes gentes ct in omne tempus diffusa firmissime retinet, fidei commu­ nionisque unitatem catholica est ct dicitur, ita propter unitatem eamdem sancta ct apostolica praedicatur ; et quemadmodum absque tali uni­ tate desineret et iure et facto esse catholica, ita sanctitatis etiam ct apostolicae successionis in­ signibus continuo privaretur. Al Christi Ecclesia suam unitatem nunquam amisit, nunquam nc brevissimo quidem tem­ poris intervallo amittet; quippe quae perenniter, iuxta divina oracula, duratura sit. Quomodo vero Ecclesia perenniter duratura credatur, si in essentialem eius statum actas aetati succedens non secus atque fit in mundanarum rerum mu­ tabilitate, novam induceret speciem ct formam, ct ipsa adeo Ecclesia ab illa fidei ct commu­ nionis unitate desciscere aliquando posset, qua et a lesu Christo fundata est, et ab Apostolis deinde propagata ? Ideo enim, ait s. Ambrosius, regnum Ecclesiae manebit in aeternum, quia individua fides, corpus est unum (1). Quod si Ecclesia Christi indefcctibilis prorsus est, sponte sequitur, eam infallibilem quoque dici et eredi debere in evangclica doctrina tradenda ; quam infrillibilitatis praerogativum Christum Domi­ num Ecclesiae suae, cuius ipse est caput, spon­ sus et lapis angularis, mirabili munere contu­ lisse, inconcussum est catholicae fidei dogma. Et profecto quis sanus sibi persuadeat, errorem subesse posse publico ac solemn i Ecclesiae ma­ gisterio, quod Christus eo consilio instituit, ut iam non simus parvuli fluctuantes et circum­ feramur omni vento doctrinae in nequitia homi­ num, in astutia ad circumventionem erroris (2); quod sui praesentia nunquam deserendum, at­ que a Spiritu Sancto de omni veritate edocen­ dum pollicitus est ; a quo voluit universas gentes ad obedientiam fidei vocari, et rerum creden­ darum agendarumque doctrinam ita accipere, ut qui Apostolis legilimisque eorum successo­ ribus praedicantibus non credidisset, conde­ mnaretur ; cui munus uuctoritatemque attribuit sanorum verborum formae praescribendae, in qua omnes docibiles Dei convenirent? Hinc Pau­ lus Ecclesiam appellat columnam ct firmamen­ tum veritatis (3). Sed quo pacto Ecclesia esset firmamentum veritatis, nisi tuto ab ea veritas peteretur ? Sanctissimi quoque Patres una voce (1) (2) (j) (4) ($) (6) In Luc. lib. VII, n. 91. Ephes. IV, ta. t. Timoth. Ill, !$. Epist. VIII ad Corn. ap. Constant, n. 1. S Hieronym. lib. I. adv. lovin. n. 26. Epist. IV, ad Cornelium ap. Constant, n. J. 703 An. C. 186$ loquuntur ac praedicant, in unitate Ecclesiae unitatem fi Ici ac doctrinae Christi sic defixam c»e. ut una disiungi ab alia non valeat ; quo spectat aurea illa s. Cypriani sententia, Eccle­ siam esse unitatis ac veritatis dom cilium (q). Nc 4ue catholica Ecclesia dubitavit unquam dc hac praerogativa sibi promissa, ct pci iugem Christi praesentiam Sa neti que Spiritus alHat im communicata, quoties subo itas fidei Controver­ sias dirimere, sacrarum Scripturarum sensum interpretari, errores pie commisso revelationis deposito adversos profligare aggressa e III uti I Oiilt scopus, qui his a Pontifice facultatibus donatus extra Jinei tuae dioecetn., est, nullo modo iis uti possit extra fines suae dioecesis: sed idem alias facultates solet a San­ cta Sede obtinere quibus haec non apponitur limitatio, v. g., ut possit in matrimoniis mixtis contrahendis dispensare. Mihi videtur, quoties alicuius rei facultatem Romanus Pontifex ro­ gatus cuilibet facit, haec limitatio implicite apponi, ita ut duobus Southwarccnsis dioecesis subditis, qui forte Plymuthi commorantur, ut ibi mixtum matrimonium inire queant conce­ dere per dispensationem non possim. Quaeso Te, S. Pater, ut edisseras utrum haec sententia vera sit : id est, quoties Indultum ca verba nullo modo uti etc., minime praefert, haec semper in eadem subaudienda esse. 2. Cum, in dispensando super matrimoniis mixtis, Ecclesia catholico viro aut mulieri cum anglicana muliere aut viro (in quo directe ca­ dere Ecclesiae beneficia non debent) inire nu­ ptias permittere soleat, a quonam Episcopo concedi dispensatio potest, cum catholicus vel catholica venit ad matrimonium extra suam diocccsim ineundum? R. Ad r. Clausulam nullo modo uti possit extra fines suae dioecesis ita intelligi debere ut facultates sub ipsa comprehensae exerceri tantummodo possint cum propriis subditis in dioecesi existentibus actu quo conceditur gratia. Eamdem tamen clausulam non subintelligi in facultatibus quae Episcopis ab Apostolica Sede conceduntur, nisi fuerit expressa, vel aliter con­ stet dc mente Summi Pontificis, vel nisi subiecta materia eam requirat. Facultatem vero dispensandi super impedimento mixtae Religio­ nis concedi cum clausula dispensare valeat intra fines suae dioecesis; eam proinde exer­ ceri non posse nisi cum subditis actu existenti­ bus intra fines propriae dioecesis, servatis caeteroquin iis quae traduntur in responsione ad 2. Ad 2. Catholicos viros vel mulieres dispen­ sari posse, iu»tis accedentibus causis, super i ni­ Circa cUutulam in formuli» facul· talum: nulla mo· 7o5 An. C. 18A6 S. C. S. Off. 14 Dec. t86$. — Mvsur — nibu» ( ne dHpentationutnmoniaiibu» cum du· Quaeritur abrogatio impelimentorum tertii et j bititur de <11quarti gradu» consanguinitatis et affinitatis pro •tenti» inipcdlcccfeiia· indigenis istarum regionum, vel saltem facultas πκηΐι «tld. dispensandi ad cautelam super impedimentis consanguinitatis vel affinitatis quae in matrimo­ niis indigenarum eorumdem intercedunt, quae­ que saepissime ignota manent, propter difficul­ tatem ea detegendi, diligenti licet examine in­ stituto , attentis nimirum castarum usibus ibi locum habentibus, R. r. Quoad generalem dispensationem pro Uissionibus indicis super impedimento tertii et quarti gradus consanguinitatis vel affinitatis : Negative. — 2. Quoad facultatem vero dispen­ sandi ad cautelam in casu exposito, non esse necessariam, quando dubitatio de existentia ec­ clesiastici impedimenti oritur dumtaxat ex mo­ tivo generali. Dispensationem huiusmodi posse a Vicariis Apostolicis corumque delegatis im­ pertiri, absque nova Sedis Apostolicae venia, quando dubitatio prudenter oritur ex motivo particulari, et agitur dc impedimentis super quibus, si certo cognoscerentur, Vicarius Apo­ stolicus absolute dispensare posset. — 3. Non esse cur missionarii tanta anxietate laborent de impedimentis ob consanguinitatem vel affinita­ tem ecclesiastico iure induciis, quae post dili­ gentem inquisitionem ignota remanere possunt. 1279 QuinJonam cx S. C. S. Off. ιο fan. t866. — Waynk- diuturna Capiti» Γ ament ob»crCastr. — Quanto tempo si richiede perche tahonc praesu­ dalla osservanxa dei Cap. Tametsi in un luogo mendi iit CIU» publicatio. se ne possa presumere la pubblica/Jone ? R. Decretum Concilii Tridentini De refor­ mat. mttrim. sess. 2/ diu dicitur observatum tamquam eiusdem Concilii decretum quando a tempore quod excedit hominum memoriam in parochia vim legis obtinuisse compertum est, ita ut matrimonia contracta praeter formam a Tridentino praescriptam irrita semper habita fuerint. (1) S. Aug. cp. 61 (al. 223) n· 2, cp. 69 (al. 238) num. 1. Collectanea S. C. de Prop. Eide. Vol. 1. #9 r COLLECTANEA 706 An C. 1280 Instr. S. Poenit. /5 lanuarii rS'66. — 1. Quod iimdiu timebatur, quodque Episcopi cum singillatim, tum una omnes, protestatio­ nibus, zelo ac doctrina plenis, virique plurimi cuiusque Ordinis eruditis suis scriptis, ct ipsemet Summus Pontifex vocis suae auctoritate avertere conati sunt, id, proh dolor ! videmus in Italia constitutum. Quem vocant civilem matrimonii contractum, eiusmodi malum haud amplius est quod lesu Christi Ecclesia debeat trans Alpes deflere, sed ct quod in hisce Italiae regionibus consitum, pestiferis suis fructibus Christianam familiam societatemque minitatur inficere. Atque hosce funestos effectus Episcopi ct locorum Ordinarii animadverterunt, quorum quidem alii opportunis instructionibus muni­ tum ac vigilem fecerunt gregem suum ; alii vero ad hanc Apostolicam Sedem mature confuge­ runt, ut normas inde haurirent, quibus in tam trepida re ac tanti momenti, tuto dirigerent sese. Quamvis autem hoc Sacrum Tribunal haud pauca rcsjKjnsa atque instructiones particulari­ bus petitionibus, Summi Pontificis iussu, de­ derit, attamen ut postulationibus quae in dies augentur satisfiat, mandavit Sanctus Pater ut per hoc Tribunal ad omnes locorum Ordina­ rios, ubi infausta haec lex promulgata fuit, Instructio mitteretur, quae normae cuiusdam loco cuique eurum inserviret, ut et fideles di­ rigant, et ad morum puritatem, sanctitatemque matrimonii christiani sartam tectam servandam, uno animo procedant. 2. At vero in exequendis S. Patris manda­ tis haec S. Poenitenthiria superfluum putat in memoriam cuiusque revocare quod est sanctis­ simae religionis nostrae notissimum dogma: nimirum matrimonium unum esse ex septem sacramentis a Christo Domino institutis, pro­ indeque ad Ecclesiam ipsam, cui idem Christus divinorum suorum mysteriorum dispensationem commisit, illius directionem unice pertinere; tum ctinm superfluum putat in cuiusque me­ moriam revocare formam a S. Tridcntina Syn­ odo praescriptam, sess. 24, c. 1 De reform, mat rim. sine cuius observantia, in locis ubi illa promulgata fuit, valide contrahi matrimonium nequaquam posset. 3. Sed ex hisce aliisque axiomatibus et catholicis doctrinis debent animarum Pastores practical instructiones conficere, quibus etiam fidelibus id persuadeant, quod SS. Dominus Noster in Consistorio secreto, die 27 Septem­ bris anni i85a, proclamabat, id est : Inter fi­ deles matrimonium dari non posse, quin uno odemque tempore sit Sacramentum ; atque idcirco quamlibet aliam, inter Christianos, viri et mulieris, praeter Sicramentum, coniuncttonem etiam civilis legis vi factam, nihil |)< ariii Β·'Π· aliud esse nisi turpem atque exitialem concu­ binatum. 4. Atque hinc facile deducere poterunt ci­ vilem actum, coram Deo eiusque Ecclesia, ne­ dum ut sacramentum, verum ncc ut contractum haberi ullo modo posse ; et quemadmodum civilis potestas ligandi quemquam fidelium in matrimonio incapax est, ita ct solvendi inca­ pacem esse; ideoque, sicut hacc S. Pocnitcntiaria iam alias in nonnullis responsionibus ad dubia particularia declaravit, sententiam omnem de separatione coniugum legitimo ma­ trimonio coram Ecclesia coniunctorum a laica ' potestate latam, nullius valoris esse : et coniugem, qui ciusmodi sententia abutens alii sc personae coniungere auderet, fore verum adul­ terum : quemadmodum esset verus concubinarius, qui vi tantum civilis actus in matrimonio persistere praesumeret ; atque utrumque abso­ lutione indignum esse donec haud resipiscat, ac praescriptionibus Ecclesiae se subiicicns ad poe­ nitentiam convertatur. 5. Quamvis autem verum fidelium matri­ monium tum solum contrahatur quum vir et mulier, impedimentorum expertes, mutuum consensum patefaciunt coram parocho et testi­ bus, iuxta citatam S. Concilii Tridentini for­ mam , atque ita contractum matrimonium omnem suum valorem obtineat, ncc opus sit ut a civili potestate ratum habeatur aut con­ firmetur : attamen, ad vexationes poenasque vitandas, et ob prolis bonum, quae alioquin a laica potestate ut legitima nequa juam habe­ retur, tum etiam ad polygamiae periculum avertendum, opportunum et expediens videtur, ut iidem fideles postquam matrimonium legitime contraxerint coram Ecclesia, sc sistant, actum lege decretum exccuturi , ea tamen intentione (uti Benedictus XIV docet in Brevi diei 17 Se­ ptembris anni 1746 < Redditae sunt Nobis > .§* Exposuistis ; V. n. 359) ut sistendo se Gu­ bernii official: nil aliud faciant, quam ut civilem caeremoniam exequantur. 6. Iisdem dc causis, nequaquam vero ut infaustae legis execution! cooperentur, parochi ad matrimonii celebrationem coram Ecclesia cos fideles qui, quoniam lege arcentur, ad ci­ vilem actum dein non haberentur ut legitimi coniuges, non ita facile ac promiscue admit­ tant. Hac in re multa uti debebunt cautela ac prudentia, ct Ordinarii consilium exposcere ; atque hic facilis ne sit ad annuendum, sed in gravioribus casibus hoc Sacrum Tribunal 1 consulat. 7. Quod si opportunum est ac expedit ut fideles, sistentes sc ad actum civilem peragen­ dum, se probent legitimos coniuges coram lege, hunc tamen actum, antequam matrimonium coram Ecclesia celebraverint , peragere nequa­ quam debent. Et si qua coactio, aut absoluta ; necessitas, quae facile admittenda non est, eius- An. C. i86t S. C. DE PROP. FIDE. An. C. ι «66 707 An. C. 1866 modi ordinis invertendi causa esset, tunc omni suos poenitentes, ut sollicitantes huiusmodi, diligentia utendum erit ut matrimonium coram quamprimum poterunt. Inquisitoribus aut loco­ Ecclesia quamprimum contrahatur, atque inte­ rum Ordinariis deferam; eosdemque poeniten­ rim contrahentes seiuncti consistant. Hac super tes non absolvere, qui huic adimplendo muneri re unumquemque hortatur haec S. Poenitentia- parere recusent. Praeterea tertio loco Aposto­ ria ut doctrinam sequatur ac teneat a Benedi­ licae Sedi reservatur, excepto mortis articulo, cto XIV expositam in Brevi, cuius supra mentio eorum casus qui innoxios sacerdotes apud ec­ facta est, ad quod tum Pius VI in suo Brevi clesiasticos indices falso sollicitationis insimu­ ad Galliae Episcopos Laudabilem maiorum suo­ lant, vel sceleste procurant ut id ab aliis fiat. rum, dato die 20 Septembris anni 1791, tum Quarto denique sacer loti cuilibet omnis facul­ Pius VII in suis Litteris datis die ir lunii an­ tas ct jurisdictio ad sacramentales confessiones ni 1808 ad Episcopos Piceni, eosdem Episcopo:» personae complicis in peccato turpi contra se­ instructionis gratia remittebant, qui normas xtum decalogi praeceptum commisso excipien­ expostularunt quibus in simili civilis actus con­ das adimitur, nisi extrema prorsus urgeat ne­ tingentia fideles dirigerent. Post haec omnia cessitas, nimirum si in ipsius mortis articulo facile est videre praxim hactenus observatam i alter sacerdos desit, qui confessarii munere circa matrimonium, et speciatim circa paroccia- fungatur, vel sine gravi aliqua exontura infa­ Ics libros , sponsalia ct matrimonialia impedi­ mia vel scandalo Vocari aut accedere nequeat (1). menta cuiusvis naturae ab Ecclesia sive consti­ Et Apostolicae Sedi reservatur eorum confessaI riorum casus, qui complicem in peccato turpi tuta sive admissa, nullo modo variari. 8. Et hae sunt generales normae quas huic absolvere ausi fuerint. Nullum sane dubium est, quin hae prae­ S. Poenitcntiariae, Sancti Patris mandatis ob­ sequenti , tradere visum fuit, et iuxta quas scriptiones, prohibitiones, reservationes omnes eadem videns piures Episcopos ct Ordinarios et singule in cunctas nationes universim vires suas iam instructiones adamussim confecisse, suas extendant, ct ubique terrarum inconcusse maximopere laetatur, speratque fore ut et cae- ac inviolabiliter observandae sint. Quod quidem tcri omnes idem faciant : qui ita se Pastores vel legenti Grcgorii XV et Benedicti XIV Con­ vigiles ostendentes. meritum ac praemium a stitutiones evidentissime patet; et idipsum con­ lesu Christo Pastorum omnium Pastore conse- sequentium Pontificum sutfragio, prout se dedit occasio, ad hanc usque diem coitirmatum est. quentur. Et re quidem vera Vicario Apostolico Cocincinac sciscitanti: 1. An Constitutio Bened. XIV 1281 adversus sollicitantes obliget etiam missionarios orca indultum s. Poenitentiaria 20 lanuarii t866 — franciscanos, qui ministerium exercent in Cocondimentorum _ . . . .. ex adiye. Se possa usarsi minestra coi brodo di carne cincina. 2. An eadem Constitutio restringi pos­ nci vencrdl e sabbati nci quali vi è Γ induito sit ac moderari in aliquo casu ob magnam confessanorum penuriam in eodem regno Codei condimenti di grasso. R. Sub terminis condimenti di grasso non cinetnae ; iussu Pii VI anno 1775 opportuna instructione responsum fuit: Ad r. affirmative. comprehendi iusculum carnis coctae. Ad 2. negative. Et proxime SSmus D. N. Pius Papa IX. decreto huius supremae Inquisitionis 1282 sub feria IV. die 27 iunii anno i860 edixit, Circa obaervan· Instr. S. C. S. Off. 20 Febr. r866 — in facultatibus quibus Episcopi aliique loco­ rum Ordinarii ex concessione Apostolica pol­ ms iicticJ xiv. Quae supremus Pontifex gl. mem. Bened. Xlv lent absolvendi ab omnibus casibus Apostolicae ?*u, quantumvis sponte manifestato, aihil notetur in tabulis (4). 7. Denunciationis onus est personale et ab ip>a persona sollicitatu adimplendum. Verum si gravissimis difficultatibus impediatur, quo­ minus hoc perficere ipsa possit. tunc vel per se, vel per epistolam, vel per alium personam sibi benevisam suum adeat Ordinarium, vel san­ ctam Sedem per sacram Poenitentiariam, vel etiam per hanc supremum Inquisitionem, expo­ sitis omnibus circumstantiis, et deinde se gerat iuxta instructionem quam erit acceptura. Si vero necessitas urgear, sc gerat iuxta consilia et monita sui confessarii. Ast si nullo impe­ dimento detenta denunciationem omnino renuat, in hoc casu aliisque supra memoratis, laudan­ dus est confessarius. qui operam suam poenitenti non denegaverit, et vel Ordinarium vel Sanctam Sedem pro opportunis providentiis con­ suluerit, suppresso tamen poenitentis nomine. Formulas autem hisce in casibus adhibendas tradunt probati auctores, quos inter Pignatclli consuit. 104, Caréna, Albitius, etc. 8. Non infrequenrer occurrit casus, ut con­ fessarius aliusvc ecclesiasticus vir ab Episcopis (quorum utique haec potestas est) deputetur ad denunciationcs recipiendas in re ad sollicitationis crimen spectante absque interventu notarii. Huic instructioni folium adiicitur circa modum, quo hisce in casibus confici dcnunciatio cfebet * Qui enim ad hoc gravissimum munus viri maxime idonei destinantur, de actu denunciationis iudiciaria ratione assumendo instrui debent , ac moneri, ut statim a recepta denunciatione eam continuo ad ipsum Episcopum, a quo fuerunt deputati, caute transmittant, neque confecti actus exemplum vel vestigium aliquod sibi retineant. Atque in hunc fere modum haud difficulter denunciandi munus adimpletur. Profecto a lo­ corum Ordinariis efficiendum est, ne ad loca suae iurisdictioni subiecta applicare oporteat quod pro Missionibus Pernambuci in America dic 22 lanuarii an. 1627 declaratum fuit: Mu­ lieres videlicet sollicitatas non teneri ad denun­ ciationem si ministri inquisitionis et vicarii Epi­ scopi, in longinquis regionibus degentes, sine gravi incommodo adire nequeant. 9. Si in denunciationibus, quod non raro contingit, aliae indicantur personae forte pariter sollicitatae, vel quae dc hoc crimine testimo­ nium ferre aliqua ratione possint, hae quoque omnes et seorsim iudiciaria forma superius cnunciata examinandae sunt: et primo per ge­ neralia, deinde per gradus, quoad ita res ferat, ad particularia deveniendo, interrogari debent, utrum et quomodo revera fuerint ipsae sollici­ tatae, vel alias persona^ fuisse sollicitatas vide­ rint vel audierint. 10. Accepta denunciatione, non illico pro­ ceditur, sed a superiore ecclesiastico inquiri sedulo debet, utrum persona dcnuncians sit fide (1) Ex dedar, diei π Februar. 1661 confirmata in C»>n tmtnlum Pctnittntiai. (?) Ex dedar, sub diebus 20 Martii 1621 ct 1 Octo­ bres 1626 fv HS Albit. Dt inconst, in fidt cap. B n. 17 (j) Albit. loc. cit. n. 21. (4) Ex dcclar. Urbani VIII sub fer. V dic 17 Apri­ lis 162.1. (·) V, recenti Orem Instruet. 20 iulii 1S90 (n. Qjo) An. C. i860 An C. «866 S. C. DE PROP. FIDE 709 An. C, 1866 digna. Sollicitationis crimen ut plurimum sccrcto perpetratur; hinc privilegium est, ut in rausis quod conti a hoc crimen instituuntur, ad ple­ nam probationem faciendam attestationes etiam singulares admittentur. At in memoratis sum­ morum Pontificum Constitutionibus praescribi­ tur , nc cum testibus singularibus procedatur, nisi praesumptiones, indicia et alia adminicula concurrant. Pondus igitur cuiusque denuncia­ tionis, qualitates ct circumstantiae serio accurateque perpendendae sunt, et, antequam contra denunciatum procedatur, perspectum exploratumque iudici esse debet, quod mulieres vel viri denuntiantes sint boni nominis, neque ad ac­ cusandum vel inimicitia vel alio humano atfeciu adducantur. Oportet enim, ut testes huiusmodi singulares ab omnibus privatis affectionibus sint immunes, ut ipsis integra fides haberi possit (1). it. Ea est huius supremae Inquisitionis consuetudo, ut post unam alterainve denunciationem rescribatur, quod dcnunciatus observe­ tur, ita videlicet super delato crimine suspectus habeatur, ut quum primum per novas denunciationes res explorata erit, in iudicium vocan­ dus sit. Ut plurimum nonnisi a tertia denun­ tiatione procedi solet. Ad formale examen vo­ cantur parochi, vel probatae fidei spcctataequc virtutis viri praesertim ecclesiastici, qui cum iuramento de veritate dicenda et de secreto ser­ vando super qualitatibus denunciantium ei denunciati , ct super mutuis eorum odiis ct ini­ micitiis examinentur. Hisce peractis diligentiis reus in iudicium adducitur, et coram iudice cum interventu ecclesiastici viri, qui notarii paries agat, super singulis cuiusque denuncia­ tionis et examinis adiunctis, iuramento dicen­ dae veritatis obstrictus respondere debet. Cave­ tur solertissime, ne denunciantium nomina reo manifestentur et ne sacramentale sigillum quoquomodo violetur. 12. Quando perspecta evaserit patrati cri­ minis veritas, reo ad defensionem, prout iura exposcunt, admisso , deveniendum erit ad illi interdicendum in perpetuum, nc confessiones excipiat, subtrahendo omnes et quascumque facultates ad id muneris eidem etiam per quodcurnque privilegium vel ab ipsa sancta Sede impertitas. I luiusmodi sententiam Episcopus ipse, ct non alius ab eo delegatus, proferat: et pro modo culpae, atque omnibus attentis cir­ cumstantiis caeteras quoque poenas reo irroget quae in supradictis pontificiis Constitutionibus decernuntur. Praeterea si reus in iudicio crimen confessus fuerit, congruam debet emittere abiuratiunem, ut se ita purget ab ea, quam incur­ rit, haeresis suspicione: et hac quoque poena m ipsa sententia mulctetur. Notandum est, poc- nas huiusmodi omnes, et ipsam inhabilitatem ad sacrosanctum Missae sacrificium celebrandum in decreto Benedicti XIV die 5 augusti an. 1745 praescriptam, esse tantum ferendae sententiae. Abstinendum tamen erit ab infligenda degrada­ tione ct traditione brachio saeculari. Id nimirum a Gregorio XV statutum fuit: ceterum ad ter­ rorem potius impositum haberi debet quam ut execution*! man letur (2). 13. Qui nullis omnino supei hoc crimine praeventi denunciationibus, conscientia victi, Ordinario loci ciusve delegato se sistunt, pa­ trata a se sollicitationis flagitia sponte confiten­ tur, et veniam petunt, dimitti debent cum con­ grua abiurationc et poenitentiis dumtaxat salu­ taribus, adicctu consilio vel praecepto, ut ab excipiendis personarum sollicitatarum sacris confessionibus sc abstineant: ncc coetcris poe­ nis antea dictis, accedentibus licet postmodum denunciationibus, afficiantur. Qui vero iudiciaria forma iam praeventi, sed nondum citati, sua sponte sc sistunt Î ct ii pariter, quos veri­ tatem non integram sed diminutam in sponta­ nea apparitione confessos esse Ordinarius loci ex acceptis postea denunciationibus deprehen­ derit, bcncticio impunitatis non gaudent, verumtamen pro ipsius Ordinarii prudentia mitius puniantur. 14. Quod in hisce causis vel ex commis­ sione Apostolica, vel cx iure Episcoporum pro­ prio, tractandis maiorem in modum curari et observari debet illud est, ut eaedem causae, utpotead fidem attinentes, secretissime peragan­ tur, ct postquam fuerint definitae ct execution! iam traditae, perpetuo silentio omnino preman­ tur. Omnes curiae ecclesiasticae administri, ct quicumquc alii ad has pertractandas, vel pa­ troni ad defendendas causas assumuntur, iusiurandum dc s:creto servando debent emittere, ct ipsi Episcopi aliique locorum Ordinarii ad servandum secretum obstringuntur, prout in iure cautum est cap. Statuta tin. dc haeret, in 6, et in Clementina Multorum § Porro dc hae­ reticis. Qui vero denunciationis oneri satisfa­ ciunt. quippe in hisce causis examini subiiciun­ tur, iuramentum ab initio de veritate dicenda, et, actu expleto, de secreto servando, tactis sacrosanctis Dei Evangeliis, etiamsi sint sacer­ dotes . praestare tenentur. Haec si caute sancteque teneantur, nullum invidiae infamiae­ que vel aliu I quodvis periculum timeri potest, quod vel testes a dicenda veritate, vel compe­ tentes iudices ab investigando et condignis poe­ nis animadvertendo sollicitationis crimine con­ tineat. 15. Indultum fuit a Pio VI in instructione, de qua antea dictum est, anno 1775 ad Vica- (i) Ex Instruct, iussu Pii VI anno 177} ad Vicar. Ap. Cocincinae data. (K, n, 949). (2) Albit. op. du cap. 15, n. 13, ct Benedict. XIV in privata epistola dic 11 Novcmbr. anno 1743 data ad Etnxnonuclcm dc Azevedo S. I. presbyterum. Ar. C 1Λ66 COLLECTANEA jio rium Apostohcum Cocincinae data, ut cum di ficillimum sit in illis tam dissitis ac dispa­ ratis r:gionibu$ ea omnia a lamussim servare, quae in hisce causis servanda sunt ; et cum si aliqua et his omittantur, iustiria non patiatur, ut poenae infligantur adversus reos, dc quorum crimine iudiciaria ratione adhuc sufficienter non Constat, tunc consultius fortasse esset si extra judicii ordinem procedatur ad occurrendum lautu malo mediis et modis magis facilibus er expeditis, quo> in casibus particularibus Vica­ ni Apostolici prudentia cum animarum zelo coniuncta suggciet. Iam vero quisque videt hanc indulgentium pro locis adeo dissitis, ac dispa­ ratis factim, neque omnibus esse communem, neque absque Apostohcae Sedis auctoritate iure I osse ubivis induci. 16. Ceterum si locorum Ordinarii in con­ ficiendis pioccssibus, vel etiam , confecto pro­ cessu, in proferenda sententia contra sollicitan­ tes ad turpia in confessione gravioribus invol­ vantur difficultatibus , rem, transmissis actis, deferre poterunt ad hanc supremam Congre­ gationem, quae peculiares instructiones singulis casibus accommodatas, ut saepe fit, tradet, ac definitivam sententiam, si expediens fuerit, ipsa proferet. Haec sunt quae ad praedictam pontificiam Constitutionem caute rectcque exequendam con­ ducunt, quaeque, utpote ubique locorum ob­ servatu facilia , sacra haec Congregatio supre­ mae et universalis Inquisitionis pastorali Ordi­ nariorum zelo ac sollicitudini vehementer com­ mendat. An. C. t?66 2. An Superiores Regulares iurisdictionem habentes possint suos subditus suspendere ab audiendis confessionibus saecularium etiam ex informata conscientia. Et quatenus affirmative, 3. An valeat suspensio oretenus ct absque scripto enunciatu. 4. An absolutio impertita ab eo, qui tali suspensione est innodatus, sit valida. Et qua­ tenus negative, 5. An qui huiusmodi absolutionem atten­ tat irregularitatem incurrat. R. Ad 1. Affirmative. Ad 2. Affirmative, ita tamen ut religiosus suspensus illicite non vero invalide confessiones excipiat. Ad 3. Affirmative, cum feratur per modum praecepti particularis. Ad 4. Affirmative. Ad 5. Provisum in praecedentibus. 1285 S. R. C. 7 Martii 1866 — Auoustouunkn. — 1. An ad alicuius Ecclesiae consecrationem procedi possit, in qua omnia altaria sint con­ secrata, omittendo ea quae altaris consecratio­ nem respiciunt. 2. An ad ecclesiae consecrationem procedi possit a duobus Episcopis, quorum unus ec­ clesiae, et alter altaris eiusdem ecclesiae con­ secrationem peragat. Ad r. Negative. Ad 2. Opponi ritui consecrationis Ecclesiae. Nequit comeenri ccclcm altari* consecratione. I286 1283 Instr. S. C. S. Off. 21 Martii 1866 - he *choi» miib< luppicnJu S. C. S. Off. 28 Febr. t866. — PostuÎir.r.*!bcn aÎ- l*ntc Vicario Capitulari scnogallicn. instructior ncrn c*,ca m >dum, quo suppleri possint pro­ bationes status liberi pro iis, qui in carccre detenti sunt; EE. PP. dixerunt tespondendum Vicario Capituli Scnogallicn., ut ad supplendas probationes status liberi eorum, qui detenti fuerunt in carceiibus, admitti possint documenta directoris carcerum, vel parochi in cuius paroe­ cia situs est career, vel etiam capelltmi carce­ ra; ct quatenus id obtineri nequeat, ct contra­ hens matrimonium mereatur fidem, admitti ipse possit ad iuramentum supplctorium , ct quod hoc iui amentum exigi om lino debet quoties habeantur probationes dumtaxat supplctivae. — Et SSrfius Ertiorum PP. suffragium confirmavit. 1284 • UckIuS. C. EE. et RR. 2 Martii 1866. — 1. An T ,λ'.'ϊ,r’./ Religiosus non approbatus iuxta leges proprii u· * . n» ♦ Ordinis a suo Superiore, vel ip>o invito, cum sola facultate Ordinarii, valide excipiat confes­ siones saecularium. lampridcm ad Sacram hanc Congregationem quaestio de scholis mixtis, quae per totam fere Helvetiam perniciem rei catholicae mini­ tantur, delata esc, tribus propositis dubiis, quo­ rum duo omnibus communia haberi possunt: — 1. An sacerdoti liceat scholarum, dc quibus agitur, alumnis catholicis, sive intra earum septa, sive alio, uti in ecclesiam, ad id con­ vocatis fidei Christianae documenta speciatim tradere, aut pro eis Capellani (aumônier) quovis munere fungi. 2. An parentibus liceat liberos suos huius­ modi scholis instituendos committere. Tertium ad lurae incolas Bernensi Reipubiicae addictos pertinet, nimirum: 3. An catholicis Iui assensibus liceat nuntium remittere iuri suo pactis publicis innixo, vi cuius nefas est quemquam in publicis eorum scholis docendi munus obire qui religionem catholicam non profiteatur. Quemadmodum in re gravissima oportuit, tum diligentem circa rei veritatem ac statum ab Episcopis notitiam conquiri, tum mature agitari conterriquc consilia, Sacra Congiegatio z\n. C. i860 An .uJoloecnk* *choll· inuh* In· MHucnJo* catnnulkrc IiccjI S. C. DE PROP. FIDE curavit. Quibus rebus praemissis de eadem de­ nique dirimenda egit feria IV dic 17 Ianuarii huius anni. Porro praecipuum et capitale dubi im quod secundo loco proponebatur visum est : < An li« ccat parentibus liberos suos huiusmodi scho< lis instituendos committere > quo in excu­ tiendo vehementer Emos PP. commoverunt tum intrinsecum rei periculum, tum ea quae ad cos ab ipsis Episcopis relata sunt. Itaque omni ope curandum esse censuerunt, ut omnibus patribusfamilius persuadeatur sc nihil peius dc prole sua, dc patria, de re catholica uni­ versa mereri posse, quam ut natos suos in ex­ tremam hanc aleam immittant. Cum enim puerilis netas, pro sua ipsa ingenuitate ac sim­ plicitate, vafrorum hominum seductionibus, nisi diligenter custodiatur, tota pateat, tum vero maxime si iis implicetur rerum adiunctis in quibus eam versari in eiusmodi scholis nccesse est. Auctoritas quippe praeceptorum, quae ma­ xime in adolescentium animis valet, ad ea omnia approbanda, quae in iis vident, cx iisve audiunt, naturali quadam vi cos rapit; quo fit utilio­ rum erga religionem indifferentia, errores ipsi haereticales, catholicacque religionis contemptus, venenato quodam alitu, tenella pectora inficiat, cxtinctoque calore omni pietatis, penitus cor­ rumpat. Cui pesti haud minus lethifera accedit haereticorum condiscipulorum contagio, quo­ rum corrupti mores, indica cx sectario dogmate indocilitas, quaeque pueriles animos vehemen­ tissime movet, in catholicam fidem atque Ec­ clesiae praecepta merdax dicacitas, si quid in­ corruptum, aut firmum in ipsis manserit, la­ befactent ac perdant nec*ssc est. Quae sane per se gravissima graviorem etiam in molem as­ surgere Emi Panes perspiciebant, ea conside­ rantes quae ab Episcopis aperiebantur, eo con­ silio eiusmodi scholas institutas esse ut catho­ lica religio ex istis regionibus extirpetur; eo enim praefixo scopo, nihil industriae, nihil frau­ dum, nihil adversarum virium praetermissum iri ad contraditam ipsis iuventutem perverten­ dam nemo non videt. Neque vero illud quispiam sibi persuadeat immunes ab hac pernicie scholas illas fore quae materiam a religione discretum atque profanam habent. Etenim praeterquam quod eadem in illis ab haereticorum, sive praeceptorum , sive discipulorum, vitae ratione ac familiaritate scan­ dala impendent , novus profecto in humanis rebus sit oportet qui non sentiat etiam in eius­ modi scholis aditum haereticis magistris undequaque aperiri, ut puerilem simplicitatem op­ portune ct importune, data et non data occa­ sione circumveniat, et in laqueos inducat, cu­ ius quo magis inopinae atque occultae sunt artes, eo magis sunt ad perden lum efficaces. Itaque non tantum quae sacris, sed etiam quae profanis disciplinis, non lanium quae metaphy- 21 i An. C. 1866 sicac aut ethicae, sed etiam quae mathesi aut physicae , aut historiae, aut humanis litteris, aut linguis, aut artibus quibusvis tradendis in­ stitutae sunt, periculi atque exitii plenas eius­ modi scholas esse nulla ratione est dubitandum. Quae sane cum ita se habere apprime nossent Efbi Patres, non illud tamen eos praeter­ ibat, peculiaria quaedam rerum adiuncta id ef­ ficere posse, ut easdem adire aliquando cogat necessitas; ubi scilicet ca tyrannide oppriman­ tur catholici, ut ad scholas proprias , id est catholicas, adeundas, nulla iam illis aut pateat via. aut suppetat facultas, ideoque in ea sint optione, ut vel necessaria domui suae studio­ rum subsidia deserant, publicumque ipsum regimen heterodoxis totum relinquant, aut scho­ las mixtas utut invitissimi subeant. At vero licet id Patribus persuaserit non posse absoluto atque indefinito iudicio aditum ad scholas mi­ xtas omnino Improbari, remque potius singu­ lorum Episcoporum prudenti arbitrio religiosacque conscientiae esse relinquendam, nihilo­ minus ne in rc gravissima quisque ses: deci­ piat, duo voluerunt serio moneri quae, cum agitur de subeunda occasione proxima peccandi quae necessaria sit, omnes monent theologi: primo, ut videant Episcopi, nc fucata aut pro­ prie talis non sit ea quae obiicitur necessitas; secundo, ut ab iis ad quorum officium id spe­ ctat, remedia omnia studiose adhibeantur, quae I ad avertendum perversionis periculum efficacia sint. Et ad primum quod attinet, animadverI terunt frustra quempiam necessitatem causari, si ad alias scholas, quae sint mere catholicae, licet in extraneis regionibus sitae, possit liberos suos sine notabili damno mittere. Ad alterum vero quod pertinet, moneri voluerunt plurimum ad hanc rem conferre, planeque esse necessa­ riam unanimem sinccramquc concordiam sive laicorum cum clero, sive minoris cleri cum Episcopis, sive omnium inter se, ut dum Epi­ scopi. sive coniuncti dc opportunis adhibendis remediis in Synodis provincialibus agunt, sive singuli gregem suum qua voce, qua litteris pa­ storalibus instruunt et confirmant, a supremis vero reipublicac moderatoribus sive per se, sive gravibus interpositis viris, ut meliorem in dies rerum ordinem ct conditiones aequiores impe­ trent, constanter studioseque curant, dum clerus minor, ac praesertim parochi in catechesibus ac praecipue in his exponendis veritatibus sive fidei sive morum , quae magis ab incredulis atque heterodoxis impetuntur, diligentem ope­ ram ponunt, expositainque tot periculis iuven­ tutem magis magisque , qua frequenti Sacra­ mentorum usu , qua pietate in B. Virginem communire student, ct ad religionem firmiter tenendam excitant, in omnibus vero iustum ac vehemens desiderium ut eiusmodi religionis ac pietatis offendicula , cuiusmodi certe scholae mixtae sunt, removeantur, prudenter quidem An. C. An ImcoI ticcrdoii tpiriluiLm ciî boh'.or um miiurum who* (•rum alumna· rurr· cur^rn iu mtfe. ya COLLECTANEA sed assidue alunt, dum singuli genitores, quive eorum loco sunt, liberis suis sollicite invigilant, ac vcl ipsi per se, vcl si minus idonei ipsi sint, per alios de lectionibus auditis eos interrogant, libros iisdem traditos recognoscant, et, si quid noxium in illis deprehendetint, antidota prae­ bent, a iamili iritate vero ct consortio haereti­ corum discipulorum omnino arcent et prohibent, omnium simul ac ratione coniunctae ct conso­ ciatae vires fac lius efficaciusquc adolescentium salutem tueantur omnemque pestem ab eorum animis avenant. Itaque ad dictum dubium: λη liceat parentibus liberos suos huiusmodi scholis instituendos committere, responderunt: < Gene­ rarim loquendo non licere , sed in casibus « particularibus iudicio et conscientiae Ordinarii « id esse relinquendum, cuius tamen erit oflicii « diligenter curare ut non modo 4 se et a pa< rochis , verum etiam a singulis genitoribus * opportuna remedia adhibeantur, quibus peri« culum perversionis ab alumnis removeatur, « simulque eniti apud magistratus ac praesides < ne vis inferatur conscientiae catholicorum, < adhibendo libros qui religioni catholicae sint « infensi, ac denique assidue ct instanter mo< nere ct hortari omnes, atque cos praesertim, « quibus facultas est ut liberos suos in alias « regiones mittant ubi catholice educentur ». Ex hisce autem quae dc hoc dubio consi­ derata sunt facile ad alterum patuit responsio quod primo loco hisce verbis proponebatur: « An sacerdoti liceat scholarum, de quibus agitur, alumnis catholicis sive intra earum scpta, sive alio, ut in ecclesiam, ad id convo· c itis fidei chnstianae documenta spectatim tra­ dere, aut pro eis capellani (aumônier) quovis munere fungi *. Ex quo enim constat gravis­ sima ac plane extrema iuventuti catholicae in ciusmodi scholis versanti instare pericula, neque profecto cuipiam dubitare licet in extremo gre­ gis periculo teneri vi muneris proprii Episcopos in subsidium accurrere, et sacerdotes ab eo evo­ catos , ac praesertim parochos , omni studio opem suam conferre,. cui tandem veniat in mentem infelices illos adulescentulos in mortis faucibus haerentes negligi ac deseri posse ? Qui sane, si culpa propria eo devenissent, eripiendi tamen essent; nunc autem cum non sua sed aliorum culpa eo fuerint perducti, quanto magis aequum est ut sacerdotali cura suscipiantur ' Neque vero quidquam movit Ethos PP. aut obiecta desperatio fructus, aut concepta spes cx desertione eorum qui eas scholas adeunt ceteros ab iis deterrendi, aut formidata scan­ dali s|»ccies ne, si populus videat docendi ma­ nu» in eisdem scholis a sacerdotibus suscipi, eas ab Ecclesia approbari, licitcquc ac libere adi: i posse existimet. Cum enim agatur dc obligatione quae o ficto sacerdotali inest, palam est non in ca cxeqtenda scandalum timendum An. C. 1866 esse, quod sane pharisaicum foret, sed potius in eadem negligenda, neque bonum quodvis (pro quo obtinendo facienda mala non sunt) e.x cius violatione esse quaerendum, neque de­ | nique ob desperationem fructus, quem divinae bonitati committere decet, deseri illum debere. Quicumque enim speculatores domui Israel dati sunt, retinere non sine metu in auribus debent quae Dominus per Ezechielem monuit, nimi­ rum : Si loquuti ipsi non fuerint, ut sc custo­ diat impius a via sua, fore ut impius in ini­ quitate sua moriatur: at simul sanguis cius de manu eorum requiratur: quod si, curantibus illis impii salutem, nullus ex eorum labore fru­ ctus succedat, impium quidem in iniquitate sua periturum, sed illos animam suam omnino libe­ rasse. Itaque praedicto dubio: /b; liceat sacer­ doti in praedictis scholis fidei Christianae docu­ menta tradere aut capellani munere fungi: rcspondendum censuerunt: < Affirmative, et ad « mentem : mens est ut non modo fidei christia« nae tradendae, verum etiam aliarum discipli< narum scholis quotquot fieri potest praefici sa< cerdotes, aut honestos perspectaeque religionis < laicos curandum sit; quo vero omnis cesset «scandali formido, monendum esse populum < id fieri ut mala quae cx huiusmodi scholis « dimanant, quantum fieri potest avertantur; « idque proinde nemini excusationi esse debere, « quominus liberos suos mittant ad scholas < mere catholicas, in quibus eorum fides ac < mores nullo modo pcriclitentur ». Restat tertium dubium ouod pertinet ad luri nuo inbo. • I W · Îlurae M · L 1· ij* ηυπι Pon,t incolas Montis Berncnsi· rcipubhcae addiquoad rd, *choi*i ctos quodque ita propositum fuit: Etiamsi illae ^equ'ùnYcïtho” (scholae mixtae) utcumque possint tolerari, an hc^nuntwm rccatholicis iurassensibus liceat nuntium remittere iuri suo pactis publicis innixo, vi cuius nefas est quemquam in publicis eorum scholis docendi munus obire, qui religionem catholicam non profiteatur. Cui dubio absque ulld haesitatione Efhi Patres respondendum essecensuerunt : « Ne< gative, sive agatur de expressa , sive etiam < d: tacita cessione ex silentio , ac tolerantia < culpabili ». — Itaque licet cavendum sit, nc quid imprudenter agatur quo ad graviora mala inferenda adversariorum excitetur ferocitas, nihil tamen dc industria deque constantia remitten­ dum est, quo minus media omnia legitima, quae in catholicorum potestate sint, adhibeantur, ad praedictum ius una cum foederis sanctitate et 1 catholicae religionis indemnitate recuperandum. Qua in re cum de zelo sive Antistitis , cuius iurisdictioni regio illa subiecta est, sive utrius­ que ordinis, clericalis scilicet et laicalis, Ertii Patres minime dubitent, quippe qui praeclara I dc eodem monumenta habent, tum illud com­ mendare non desinunt ut mutua concordia quam maxime retineatur, quae nisi vigeat, nihil un­ quam succedere feliciter poterit. An. C. ! 866 S. C. DE PROP. FIDE 1287 (.buHNcuiüm connp% et fine di ciascun anno si possono ricambiare i cV '•°' donativi coi pagani per non membrare di vio­ lare le leggi della civiln. R. Ad i. Collationem baptismi adultorum, de quibus in casu, non posse nec debere seiungi a caeremoniis praescriptis iuxta Rituale Ro­ manum. Ad 2. Christianos impuberes , qui in infi­ delitate matrimonium contraxerunt, nisi in iis­ dem malitia, id est potentia, suppleat aetatem, separandos esse quoad torum, et, si prudenter fieri poterit, a missionariis curandum ut etiam separentur quoad habitationem, iniuncto tamen onere vivendi maritaliter cum ad aetatem pu­ bertatis pervenerint, dummodo huiusmodi ma­ trimonia non probentur irrita ob aliquod im­ pedimentum iuris naturalis vel divini, et prae­ sertim ob defectum veri consensus. Ad 3. Obsequia, dc quibus in ca>u, dum­ modo sint mere politica, et nullum adsit scan­ dalum, tolerari posse. 1290 S. C. S. Off. 16 Mail rS66. — Cox- Orc* ^puitu _ . , ι· « t c! cxequu* sTAxrrxop. — Sc sin lecito di dare sepoltura pro u% qui *cecclesiastica, e celebrare solenni csequic c Messa o^eide. pci suicidî. R. Moneantur parochi et missionarii ut in singulis casibus, quibus praesens dubium refer­ tur, recurrant, quoad fieri potest, ad Ordina­ rium. Regula (autem) est, non licere dare ec­ clesiasticam sepulturam seipsos occidentibus ob desperationem vel iracundiam (non tamen si ex insania id accidat) nisi ante mortem signa dederint poenitentiae. Propterea quando certo constat de iracundia vel desperatione negari debet ecclesiastica sepultura, et vitari debent pompae et solemnitates exequiarum. Quando autem certo constet de insania, detur ecclesia­ stica sepultura cum solemnitatibus exequiarum. Quando tandem dubium superest utrum mor­ tem quis sibi dederit ob desperationem vel ob insaniam, dari potest ecclesiastica sepultura, vitatis tamen pompis et solemnitatibus exe­ quiarum. « « « « rito per ricevere U S. Coniunione, debba rimettersi al prudente arbitrio dci superiori dcgli stabilimenti di cducazionc contemplati nci primo dci surriferiti dubbi ». 90 " c «86< -J COLLECTANEA 1291 Deer. S. C. de Prop. F. , Uni t86o (pro blbct. Ehsgopoîu'm Austrauab) —Quum ad Catholicae Ecclesiae utilitatem atque ad animarum salutem promovendam nil magis conferre compertum sit, quam ut Dominico gregi sacrorum Antistites doctrina ac prudentia insignes praeficiantur, idcirco S. Sedes pecu­ liare quovis tempore studium in negotio ele­ ctionis Episcoporum adhibendum curavit. Quam utique in rem sapientissimae extant canonicae sanctiones, variae quidem pro varietate tem­ porum ac regionum, ac specialibus semper ct temporum ct locorum adiunctis accommoda­ tae. Nil igitur mirum si pro regionibus, ubi novae passim efformantur civitates, novaeque proinde dioeceses institutae sunt, atque in po­ sterum instituendae praevidentur, Sacrum Con­ silium Christiano Nomini Propagando, certam methodum nc peculiaribus locorum conditioni­ bus cohicrcntem servari statuerit, qua Sedes Apostolica exploratam notitiam sacerdotum ad episcopale officium nc dignitatem promoven­ dorum assequi valeat. In hunc porro finem a Sacro Consilio Chr. Norn. Prop, sub die 24 lanuarii anni 1861 ad universos foederatorum Americae statuum Episcopos datae sunt literae, quibus optima methodus pro commendatione candidatorum ad episcopale munus eligendorum decernitur atque sancitur. Quandoquidem veru magna Australiac regio in iisdem fere versatur adiunctis, quibus Status Borealis Americae in­ veniuntur, idcirco EiTii ac Rmi Patres laudati Sacri Consilii in comitiis generalibus habitis die 20 Martii 1866 easdem normas ad Austra­ lians extenderunt ; quae quidem ad sequentia capita reducuntur. 1. Omnes ac singuli Australiac sacrorum Antistites, tertio quoque anno, tum Metropoli­ tano provinciae suae, tum Sacrae Congr. dc Prop. Fide nomina sacerdotum exhibebunt, quos dignos atque idoneos ad munus episco­ pale obeundum existimaverint. Id vero secre­ tissime praestabunt, ne forte cuiuspiam ambitio excitetur. 2. In notulis eiusmodi conficiendis maxi­ ma pro viribus utentur cura, ut de qualitati­ bus eorum qui commendantur, certiores fiant. 3. Quum aliqua Sedes vacaverit sive Epi­ scopalis sive Metropolitana, Antistites omnes, ad quos pertinebit summo Pontifici commen­ dare viros ecclesiasticos, ut eorum unus va­ canti Ecclesiae praeponatur, in Synodum, si intra tres menses locum habeat, aut in spe­ cialem coetum convenient, ut trium saltem proponendorum qualitates discutiant ad trami­ tem quaestionum quae hanc in rem typis im­ pressae praesentibus literis apponuntur. (V. pag 66 r in Nota). 4. Antequam vero praedictus conventus con­ vocetur, ad Archiepiscopum vel seniorem pro­ vinciae Episcopum eorum nomina transmitten­ tur, quos singuli Antistites commendandos esse putaverint. 5. Qualitates candidatorum publice in coetu Episcoporum discutientur, praesidente Archiepiscopo vel seniore provinciae Antistite : sufI fragia vero secreto in urnam immittentur. 6. Acta conventus ad Sacram Congregatio­ nem de Propaganda Fide ab Archiepiscopo, vel Episcopo provinciae seniore deferentur. 7. Quod pertinet ad electionem Coadiutorum, excepto casu, quo Sedes Apostolica alia ratione agendum esse statuerit, Episcopus, qui coadiutorcm petit, supplicem libellum dc ea re ad S. C. mittet, eiusque habita venia, nomina trium sacerdotum Archiepiscopo ct Episcopis sutfraganeis significabit, qui eidem S. Congre­ gationi mentem suam dc coadiutorc eligendo communicabunt. 8. Cum in Australia provincias ecclesiasti­ cas multiplicari contigerit, de commendandis candidatis pro sedibus vacantibus agetur in coe­ tibus Episcoporum comprovincialium, addita tantum obligatione scribendi ad Metropolitanum vel Episcopum non comprovincialem quum «le canditatis a provincia extraneis res erit. 9. Ubi vero novus Archiepiscopus vel Archiepiscopi coadiutor eligendus fuerit, omnes circa eiusmodi electionem Australiac Metropo­ litani consulentur. 10. Omnibus denique notum esse debet in literis dc supradictis rebus pertractantibus ad S. Sedem transmittendis, nihil inveniri de­ bere quod electionem, nominationem, postula­ tionem innuat, sed tantum proprie dictam com­ mendationem, ita ut etiam cx litterarum for­ ma pateat nullam in S. Sedem inferri obliga­ tionem eligendi aliquem cx commendatis: salva enim munere debet et illaesa Sedis Apostolicac libertis in eligendis Episcopis; commen­ dationes vero lumen tantum ct cognitionem S. Congregationi non autem obligationem af­ ferent. Notandum: in Concilio Plenario AustraIasiae, quod a S. C. de Prop. Fide recognitum est decreto r Maii 1887, haec statuta sunt: 1. Episcopus iuxta facultatem a Sancta Se­ de acceptam non omittet, durante vita, scripto designare sacerdotem diocccsanum qui sede va­ cante eam administret. Si vero Episcopus in hoc negligens fuerit, Archicpiscopi metropoli­ tan! erit pro sutfraganeis sedibus Administra­ torem deputare, senioris vero sutfraganci pro archiépiscopal! sede. Hic autem Administrator eligatur cx consultoribus vel rectoribus paro­ chialibus vacantis dioecesis. 2. Administratore convocante convenient ad cathcdralem ecclesiam intra quindecim dies con­ sultores dioecesani et rectores inamovibiles va- Am C. 1866 An. C. iR66 S. C. DE PROP. FIDE cantis dioecesis qui secreto suffragio in scri­ ptis tria nomina proponent ecclesiasticorum quos digniores et magis idoneos indicaverint ad episcopale munus gerendum, ut Episcopi provinciae ca nomina prae oculis habeant in proponendis Sedi Apostolicae candidatis. 3. Consultoribus ct parochialibus rectori­ bus ita congregatis praesideat Archiepiscopus, vel aliquis Episcopus sutfragancus ab ipso de­ legandus ; si vero dc Sede Metropolitana va­ cante agatur, congregatis praesideat sutfraganeus consecratione antiquior, vel eo impedito, alius Episcopus suffruganeus ab ipso dele­ gandus. 4. Antequam ad suffragia ventum fuerit, consultores et parochiales rectores iuramen­ tum emittant se neque gratia neque favore in­ duci ad suffragium ferendum. 5. Verbale huius conventus, propria, et se­ cretarii subscriptione signatum statim mittet Praeses ad Provinciae Episcopos et debito tem­ pore etiam ad S. C. de Prop. Fide. 6. Die constituta Episcopi provinciae conve­ nient et nomina a clero sic proposita vel alia ab ipsis proponenda, iuxta Instructionem S. Con­ gregationis dic 19 Maii 1866 datam discutient, et notulam trium candidatorum Sanctae Sedi exhibendam conficient. Quod si nomina a clero proposita haud probanda esse iudicaverint, ra­ tiones suas seu motiva S. Congregationi expo­ nere non omittant. 7. Quoad cetera, praedicta Instructio S. C. in omnibus accurate servetur. 8. Si vero agatur de designando Episcopo coadiutorc cum iurc successionis, dic ab Archie­ piscopo statuta convenient consultores et pa­ rochialcs Rectores; praesidebit Archiepiscopus vel, illo deputante, Episcopus, pro quo Coadiu­ tor eligendus est, vel utroque impedito, alius suifragancus ab Archiepiscopo deputatus. Quoad cetera norma supra tradita pro Episcopi ele­ ctione vacante Sede observetur. 9. In electione Episcopi pro dioecesi noviter erecta, convocantur ab Archiepiscopo con­ sultores dioecesis vel dioecesium c quibus nova dioecesis formata est, et rectores parochialcs si qui sint in nova dioecesi. Quoad reliqua normam iam traditam sequantur. y i) An. C. 1R66 a quinque iam annis schismaticae tertiam cir­ citer partem omnium illius domus alumna­ rum efficiunt. Praeter institutionem catholicam, communem quoque habent praefatae puellae schismaticae cum catholicis lectionem piam et communia exercitia spiritualia ; atque simul cum illis sacrificio Missae quotidie intersunt; com­ muniter quoque omnes orabant, sed ego (Archiep.) praedisposui, ut separatae a catholicis puellis orent (hac) lingua polonica, schismaticae vero gallica. Iuxta petitionem parentum schis­ maticorum aliae puellae, sub inspectione per­ sonae fide dignae, semel vel bis in anno ad ec­ clesiam schismaticam ducuntur, ut sacramenta secundum suam confessionem percipiant; aliae veru ab iisdem percipiendis abstinent. Hacc praxis in instituto Sororum SS. Cordis non fuit quidem ab Ordinariis loci approbata, quia Religiosae nunquam Ordinariattii officiosam de ea exhibuerunt relationem; sed tamen privatim ad Ordinariorum loci notitiam pervenit, qui eam tolerarunt etc. R. Tolerari posse ut puellae schismaticae in collegium admittantur quod Leopoli Sorores a SSrho Corde D. N. I. C. nuncupatae dirigunt, lumtnodo bonam praeseferant indolem, iuxta exposita instituantur, nec tamen obligentur ad assistendum Missae Sacrificio aliisque functio­ nibus ecclesiasticis, verum id earum arbitrio relinquatur, vetito quidem nc unquam dispu­ tationes cum pacllis catholicis habeant de rebus ad religionem spectantibus ; ne templum adeant schismaticum a ministris schismaticis sacrumenta recepturae: quod si in aliquo casu id impediri nullo modo possit, Sorores passive se habeant; et pariter xetito, ne puellae ab amicis ct coniunctis, exceptis parentibus et tutoribus, absque licentia Ordinarii visitentur; de quibus omnibus clare et explicite instructi fiant, et in iis consentiant parentes vel tutores carumdcm puellarum antequam ipsae ad collegium ad­ mittantur. Idque scribatur R. P. D. Archicpisscopo Lcopoliensi Latinorum cum advertentia ut curet omnium horum exeeutionem, ct bo­ num spirituale puellarum quoad fieri poterit etiam post egressum c collegio; et instruantur Sorores quod si aliqua ad fidem catholicam converti petat, res ad ipsum Archiepiscopum I erit deferenda, qui iuxta casus adiuncta pru­ denter providebit, ct sedulo caveat, ne ex ad­ 1292 missione schismaticarum ullum ne minimum De servandi» in S. C. S. Off. rr lunii rS66—Leopolis quidem perversionis vel inditferentismi pericu­ urinJ'ichnmati· — Domus Religiosaium SS. Cordis D. N. I. C. lum puellis catholicis subsit. RuUc"\iioiicf.,,c’ fundata est Leopoli anno 1844, et a quatuordecim annis puellae schismaticae ex Moldavia 1293 una cum catholicis in eadem non solum in scientiis profanis scd etiam in religione catho­ lica educantur, cum parentes earum schisma­ Instr. S. C. S. Off. 20ix lunii t866 — pro nnim. nuputt· tr \ i tici id diserte petierint et petant. Proportio Vtc. Ap. ad (tallas. — Delata sunt ad hanc btpnimum. mt· inter numerum puellarum catholicarum et schi­ S.C. Supremae Inquisitionis plurima dubia quae smaticarum non semper fuit eadem : nunc vero proposuit R. P. D. Guillclmus Massaia Vicarius 0CM c!c· Aa. C. lift ;(6 COLLECTANEA Apostolicus apud Gallas in Africa, quaeque in octo diversas classes distingui commode pos­ sunt. Prima classis respicit polygamiam simul- , (aneam tam cx parte viri, quam cx parte uxo­ rum ; altera modum quo filiaefamilias nuptui truduntur; tertia baptismum eorum qui perver­ sionis periculo praevidentur obnoxii; quarta emptionem, venditionem, fugam, coercitionem, matrimonia servorum ; quinta inimicitias, com­ munis vindictae nomine, inter gallarum indepen lentium tribus exerceri solitas; sexta ra­ tionem agendi missionariorum cum hominibus c casta mangih sive vnjto ; septima ritus com­ plures dc superstitione suspectos, qui vigent in regione gallarum ; octava tandem nonnulla de­ creta ab ipso Vie. Ap. lata, quae nunc S. Se­ dis iudicio subiiciuntur. Quibus omnibus du­ biis mature perpensis. Erîii Inquisitores Gene­ rales per sequentem instructionem responden­ dum esse censucrunt. be nr»» poirf. Prima dubiorum classis, — « i. Utrum eaml* . . . « vito polygamo se ad fidem convertere volenti • concedi possit libera electio inter plures ήχο­ ι res quas habet, quasque omnes iisdem sole« mnitatibus duxit : an vero obligationem ha< beat retinendi primam plerumque aetate pro« vcctiorcm, minusque ab co dilectam. < 2. Quatenus vir polygonius obligetur ad < retinendam primam uxorem, reliquis aliis « dimissis, nec tamen huic obligationi satis« facere velit, an hac una dc causa negandus « ei sit absolute baptismus, quem ipse sincere « desiderat, etiam eo casu quo cx cius convcr« sione sperari probabiliter posset multorum « aliorum conversio. < 3. An saltem locum habere queat antiqua * ecclesiastica disciplina admittendi hos polyga< mos in numerum catechumenorum, ut tempus < habeant ad considerandum, et expcctentur in « articulo mortis quando omnes cessabunt dif« licultates. « 4. Utrum quaecumque ex uxoribus poiy« garni in sua infidelitate obstinati, qui bapti« zari desideret, frui valeat privilegio quod < Apostolus Paulus concedit mulieri fideli ma< nendi cum viro infideli pacificae cohabitation! « consentiente ; an vero eiusmodi privilegium < pertineat dumtaxat ad primam omnium uxo- rum cum cacterarum exclusione. « 5. Quatenus impossibilis sit pacifica coha< bitalio cum marito in sua infidelitate obsti« nato, an missionarius debeat exigere separa« tionem, etiamsi adsit periculum mortis, et < mulier nondum fuerit baptizata. « 6. Quatenus privilegium Pauli Apostoli « ad primam uxorem tantummodo spectet cum « exclusione reliquarum posteriorum, utrum si « qua cx his uxoribus posterioribus cupiat fieri « christiant, possit baptizari remanens passiva « in sua uxoris vel potius veri mancipii con« ditione, et praeseferent dispositionem cedendi < < « < dumtaxat violentiae, sed nunquam quaerendi debitum coniugale ; an exigi omnino debeat separatio etiam cum probabili mortis periculo ». Porro in hisce omnibus nullum vero dubio locum dari Emis PP. visum est. Exploratissi­ mum principium est, matrimonium infidelitatis tempore a viro cum femina celebratum, vi­ vente alia cum qua anteriori se coniugio ob­ strinxerat, nullum ct irritum esse tum lege di­ vina tum naturali. Hinc ubi constet virum in­ fidelem voluisse verum matrimonium, non sim­ plex contubernium inire cum prima, quam accepit, muliere, nec ullum huic matrimonio obstitisse iuris naturalis impedimentum, prima illa mulier habenda est pro iusta ac legitima uxore; omnes autem aliae quibus, illa non adhuc morte sublata, vir postea nupserit, pro adulteris ct concubinis. Debet igitur polygamus uxorem tempore priorem, quae sola iusta ac legitima uxor est, retinere; cetcrasquc tamquam adulteras ct concubinas dimittere. Atque haec obligatio a lege divina er naturali dimanans, nedum per polygami conversionem relaxe­ tur, magis c contrario magisque urget; ita ut nullo modo liceat baptizare polygamum qui ad praedictam obligationem implendam minime promptum ac paratum sc exhibeat. Uno tan­ tum casu cessat haec obligatio, ct liberum fit polygamo ad Christianam religionem converso vinculum coniugale dissolvere prioris soliusque legitimae uxoris, ct alias contrahere nuptias cum femina Christiana quam ipse maluerit, quando nimirum locus esse potest privilegio in favorem fidei a Christo Domino concesso ct a Paulo Apostolo promulgato. Ea vero est pri­ vilegii Paulini vis ut matrimonium ab infide­ libus in statu infidelitatis initum ct consum­ matum solvatur cum, altero coniugum ad fi­ dem converso, aiter neque converti vult, neque sine contumelia Creatoris cohabitare consentit. Patet proinde i.hoc privilegium competere dum­ taxat vero legit imoque marito erga veram legitimamque uxorem, ct viceversa ; patet 2. non posse coniugem conversum hoc privilegio frui nisi post susceptum baptisma, ct post interpel­ lationem alteri coniugi rite factam dc evungelica veritate amplectenda, et pacifica cohabitatione permittenda; patet 3. nullum huic pri­ vilegio esse posse locum, si ambo simul legi­ timi coniuges ad fidem convertentur. Quod autem pertinet ad interpellationem, duo prae­ terea adnotanda sunt: primum, polygamie in­ fidelibus christianatn religionem am plectentibus simul cum una ex concubinis suis concedi ab Apostolica Sede ut tantummodo circa conver­ sionis propositum interpellare teneantur; alte­ rum, cum infidelibus quibuscumque ad fidem conversis posse cx eiusdem Apostolicac Sedis auctoritate dispensari ut interpellationem utram­ que omittant, quoties haec aut fieri rcipsa ne- An. C. 1866 An. c. i860 S. C. DE PROP. FIDE queat, aut, si fieret, nullius utilitatis fore re­ putetur, iuxta ca quae a s. m. Bencd. XIV. lib. i3cap. 21 de Synodo dtneccsana traduntur. Ex doctrinis hactenus declaratis aperte fluit responsio ad propositu dubia. Etenim in primo dubio plures illae mulieres, qu is habet |>olygamus, uxoris nomine omnes indicantur omnesque ' ductae fuisse dicuntur iisdem >olemnitatibus. Cum igitur regulariter loquendo prima tantum ex cis sit iusta et legitima uxor, hanc polygamus post conversionem suam retinere certis­ sime debet, si et ipsa converti velit, vel saltem pacifice cohabitare. Quod si nolit converti, tunc sane poterit vir uti privilegio paulinu, ct eligere inter alias quam maluerit, dummodo ut ipsa fidelis fiat, ct renovetur consensus per verba dc praesenti. Sed in hypothesi secundo dubio e «pressa, quod nimii um vir debeat reli­ nere priorem uxorem, ct tamen id cxcqui obsti­ nate recuset, omnino arcendus est a baptismo, quem perperam sinccio animo desiderare asse­ ritur, quandoquidem voluntas persistendi in peccato conciliari nequeat cum sincero conver­ sionis et baptismi desiderio. Absurdum autem est quaerere an saltem ob speratam multorum aliorum conversionem baptizari possit monente per Apostolum Paulum Spiritu Sancto non esse facienda mala ut eveniant bona. Proptcrea nec in catechumenorum numerum (quod tertio dubio postulatur) pertinax huiusmodi polygamus recipiendus est; id enim ct christiano no­ mini, baptizatis atque cathccumenis olim com­ muni, dedecus aspergeret, et refragaretur san­ ctissimae disciplinae Ecclesiae, quae abusum diifcrendi baptismatis usque ad exitum vitae gravissime semper improbavit et detestata est. Non tamen missionarii desistere debent a mi­ seris hisce hominibus in omni patientia et do­ ctrina instruendis, ct maiori qua poterunt, ef­ ficacia ad perfectam conversionem excitandi»: neque vetitum est quominus iidem possint in articulo mortis baptizari, si vere dispositi fue­ rint. Quartum dubium oritur ex falsa privilegii paulini interpretatione, quod profecto non ser­ vandi, sed contra dissolvendi vinculi coniugalis facultatem impertit, nec cuicumquc ex polygami uxoribus competit, sed uni dumtaxat legitimae, quae prima esse solet. Reliquae autem utputc in turpi concubinatu versantes, debent omnino, etiam cum periculo mortis adulterinum com­ mercium abrumpere. Quoad quintum dubium examinari accurate debent casus particulares, ct investigari dispositiones animi mulieris ba­ ptismum petentis, et si qua gravis occurrat difficultas ad S. Sedem recurrendum erit. Ne­ que ad baptismum concubinae regulariter ad­ mittendae sunt, quemadmodum petitur in se­ xto dubio, nisi prius sese rcipsa a polygamo separaverint ; quod plenius et enucleatius in instructione diei 28 Martii anni ι8ϋο declara­ tur (V. n. ttSS). An. C. i860 puelli» quae II. Secunda dubiorum classis : < Filiae· Oe 1in nuirmontutn familias in regione tam Gallarum quam Si- ’viri» et»»tn inndehbo* incoatuldamarum (raduntur in matrimonium incon- !im ct invlttc tra­ sultic, saepe etiam invitae, aliquando iussu duntur. principis sine ullo ipsorum parentum con­ sensu, plerumque nulla habita ratione diver­ sae religionis, quam vir et mulier profiten­ tur. Quaeritur proinde: « 7. An filiafamiiias sic data in matrimo­ nium debet esse disposita potius ad morien­ dum quam ad consentiendum, etiamsi soium passive, ut tradatur marito musulmano, aut idololatrae, aut polygamo. « 8. Quatenus tradita sit per vim marito adhuc libero, quem tamen absolute ipsa non < amat ct non vult, utrum missionarios possit eam exhortari ut faciat de necessitate virtu­ tem, suumque praestet assensum ad legitimandum et convaiidandum matrimonium vi contractum ; an satius sit eamdcm relinquere in statu concubinatus passivi, expectundo pos­ sibilem cius libertatem futuram. « 9. Utrum dum infelix haec puella in statu passivo continuae violentiae detinetur, possint ei administrari sacramenta, an debeant ne­ gari sicut iliis qui versantur in occasione peccati ». Certum est unumquemque hominem sic animo comparatum esse debere, ut potius eli­ gat mori, quam vel uno peccato foedari. Cer­ tum quoque est gravissimum committi pecca­ tum si matrimonium contrahatur scienter cum impedimento aliquo dirimente. Certum tan lem est matrimonio inter puellam christianam ct virum m usuimanum aut idololatram aut poly­ gamum obstare impedimentum dirimens liga­ minis. vel disparitatis cultus, vel utrumque simul. Quapropter ambigi nullatenus potest, quin filiafamiiias, dc qua sermo tit in dubio 7, quaeque supponitur christiano, debeat esse dis­ posita potius ad moriendum quam ad consen­ tiendum quomodocumque ut tradatur in ma­ trimonium viro musulmano, aut idololatrae, aut polygamo. Poterunt tamen missionarii pro­ videre per legitimam dispensationem, iuxta fa­ cultates, siquas habent, dummodo concurrant debitae conditione». Sed praecipue assiduam atque in.lcfessam curam impendant, ut iniquissimam consuetu­ dinem, qua filiaefamilias Christianae, non in­ consultae modo et invitae, verum etiam polygamis et infidelibus viris nubere coguntur, c radicibus evellant, docendo, admonendo, et a sacramentorum etiam participatione repellendo christianos illos parentes qui divinam, natu­ ralem et ecclesiasticam legem tam enormiter tamque ingenti filiarum suarum iniuria ac discrimine proculcare nequaquam horrescunt. In casu autem, qui octavo ct nono dubio ex­ ponitur, potest certe femina suaderi ut con­ sensum suum adiungat, ubi nihil desideretur An C. 718 COLLECTANEA aliud ad matrimonium convalidandum, sed cogi nequaquam potest, quia matrimonium iurc naturali liberum esse debet. At si con­ sensum praestare detrectet, Vicarius Apostolicos ct missionarii se gerant iuxta regulas apud pro­ batos auctores naditas. 111. Tertia dubiorum classis: — « to. Utrum n. .pr/ nj:! < propter periculum nc filia tradatur in matri[ un» Vk- * monium viro musalmano, vel ethnico, velsim* « rn . · plici polvgamo Christiano, possit sine imptun tofi·»· < dentiae nota administrari baptismus puellis 1ur’ « sive infantibus sive adultis, quando ccteroquin < necessarias habeant iispositiones ad cum su« scipicndum, antequam determinetui vir, cui < trudentur in matrimonium ; an cxpectan lum < sit donec stabilitum fuerit matrimonium. « H. An propter periculum ne servi heris « musulmanis vel ethnicis cum fidei discrimine < vendantur, possit illi conferri baptismus in in< fantia aut etiam in aetate adulta, quamdiu < ciusmodi periculum perseverat, corumque < dominus non iurat contrarium >. Ad io. dubium quod attinet distinguendum est inter puellas infantes et puellas adultas. Illae, ubi nihil aliud obstet praeter futurarum nuptiarum periculum, admitti tutissime possunt ac debent ad baptismum, non enim aequum est ut pro incerto multumque adhuc remoto eventu a certo consequendae baptismatis gra­ tiae beneficio repellantur. Puellae vero adul­ tae, vel nondum nubiles sunt, vel iam quidem nubiles sed nondum in matrimonium promis­ sae, vel iam desponsatae viris infidelibus aut polygamis. In primo et in altero casu non est cur denegetur aut differatur baptismus, modo puellae supradictae necessarias habeant dispo­ sitiones; quandoquidem periculum ineundi ir­ ritas cum infidelibus nuptias, in iisque postea violenter permanendi, certo proximeque non imminet, ct potest aliunde pluribus modis amoveri. At in tertio casu nullatenus expedit eas ante matrimonium baptizare, tum propter difficultatem non minimam legitimae dispen­ sationis obtinendae, tum ob gravissimum peri­ culum nc transeant ad nuptias, etiam non dato dispensationi loco, quae certe indulged nequit super impedimentis itiris naturalis. Satius igi­ tur erit baptismum differre, quam proximae profanationi exponere. Si qua autem ob pecu­ liares circumstantias gravesque causas bapti­ zanda iu licetur, omnino requiritur talis cius animi dispositio, ut, si dispensari nequeat, po­ tius mori velit, quam sacrilegum irritum que matrimonium contrahere (i). Undecimum dubium maiorem continet dif­ ficultatem circa infantes, quam circa adultos. Nam praevisum perversionis periculum catenus baptismus nc conferatur impedit, quatenus per opportunas instructiones removeri nullo modo A n. C. |i, potest. Quo constituto principio, sequitur scr' vos utriusque sexus adultos, qui rite dispositi sunt , ec Christiana instructione praemuniri queunt, baptizandos esse, etiamsi eorum domi­ nus promittere neget sc nunquam id commis­ surum uc eos infidelibus divendat. De servis adhuc infantibus considerare oportet num ipsi obnoxii sint periculo transeundi in potestatem infidelium post adeptam adulescentiam, vel ante superatam infantiae aetatem. In priori hypothesi, quoties nihil aliud eorum baptismo ob­ stet praeter supradictuin periculum, et spes ali­ qua effulgeat Christianae eorum educationis, sacro lavacio licite abluuntur; quod item li­ cite cis administratur in posteriori hypothesi, si vel a parentibus christianis offerantur, vel morti proximi reperiantur. Ceteris vero in ca­ sibus consulant missionarii, ct fideliter obser­ vent sapientissimas praeceptiones quas s. m. Benedictus XIV tradit super hoc argumento in sua ad Archiepiscopum Tarsensem epistola quae hic adiungitur ( Γ. n. 360). IV. Quarta dubiorum classis, de servorum Dc won emptione et venditione, — < Servitutis proprie 5Kcnc : « 32. An presbyter catholicus cx quodam to< lerantiae spiritu, ut sibi catholic iequc missioni < plebem conciliet, licite possit accedere tanquam 4 presbyter catholicus omnibus notus, ad eccle< sias illas quo supra licti oblatores conveniunt, < atque accepture candelas ct adolcrc incensum < sicque cooperari religiosae functioni hominum ' nonnisi solo nomine Christianorum, qui in hac < etiam functione peragenda multas praeseferunt « superstitiones traditionalibus suis ideis com· « mixtas. < 33. An presbyter catholicus possit acceptare « animalia sacrificiis destinata, protestando con· « ira haec eadem sacrificia, atque ea tantum de < causa ministerium suum non recusando, ut < arrepta peculiaris conventus occasione praedi· « care queat advenus hascc superstitiones. « 3q. An presbyter catholicus possit memo· « ratos Christianos lustrali aqua aspergere, iu• xta antiquam eorum consuetudinem, illosque « praesertim, qui vel catholicum ministrum re« iiciunt, vcl dc baptismo aut alia re nihil cu« rant. Idque postulatur propter periculum con· « firmandi eos in suis vanis spebus. <35. An presbyter catholicus possit persol« vere usitatas excquias pro hominibus minime < baptizatis toloque nomine christianis; quae « exequiae consistunt in accendenda candela et « recitandis quibusdam arbitrariis piccibus; id- < que ut presbyter occasione popularis conven« tus praedicare valeat. < 36. Quatenus presbyter catholicus nequeat licite tales excquias persolvere, an saltem reci« pere possit stipendium pro iisdem exequiis « reddi solitum, omittendo quamcumque fun< ctionem religiosam. Ratio dubitandi est, quia < si presbyter stipendium ciusmodi acciperet, « etiam cum protestatione sc illud decimarum < dumtaxat nomine accipere, semper tamen « verum adesset periculum, ne exequiae tam« quam persolutae existimarentur. < 37. An christiani Kafam incolentes licite « iurare possint per nomen deocce ». R. Ad 32. Difficultas quae Vicarium Apostolicum movit ad proponendum dubium 32 duplici ex capite orta esse videtur, tum ex com­ municatione in sacris cum hominibus minime baptizatis soloque nomine christianis, tum mul­ to magis ex pluribus superstitionibus quas ho­ mines iidem secundum maiorum suorum tradi­ tionem functioni supra descriptae intermiscent. Haec enim sunt ipsissima Vicarii Apostolici verba: « Se il prece cattolico.... possa ricevere « le candele, bruciarc fincenso come funzionc « religiosa fatta da gente che non è cristiana « se non di nome, tanto più che anche in questo « non mancano di avere moite superstizioni « miste nellc loro idee tradizionali ». Verum cum eiusmodi superstitiones locum quidem ha­ bere dicantur, sed minime explicentur, idcirco Erfti Patres dilata praesentis dubii resolutione iusserunt, ut laudatus Vicarius Apostolicus clare distincteque referat, in quo consistant multae illae superstitiones candelarum, thurisque obla­ tionem comitantes, ec quae sine ideae traditiona­ les, unde multae illae superstitiones emanant. Ad 33. Quoad functionem in dubio 33 me­ moratam, qua scilicet animalia quaedam in honorem SS. Gcorgii, Michaelis aut Gabrielis offeruntur, Sancti nomine a presbyteris acce­ ptantur, ct postea a diacono coelibc prope ec­ clesiam immolantur, ca certe, prout exponitur, non licet, neque ullo pacto in christifidelibus toleranda est, nisi removeantur omnia supersti­ tiosa vel superstitionis speciem pracsefcrentia, potissimum vero quaecumquc sacrificii intentio, mactatio per diaconum caclibem, et adipis com­ bustio ad instar holocausti. Quod enim anima­ lium mactatio nulli alii demandetur quam dia­ cono cidcmquc caelibi, et quod totus adeps holocausti instar comburatur, id manifestam continet superstitionem ; ad quam proinde quo­ modocumque concurrere nefas est presbytero catholico. Atqui concurreret si animalia sacrifi­ ciis destinata acceptaret. Ne^ue cum excusat aut protestatio adversus impia animalium obla­ torum sacrificia, aut quaesita opportunitas prae­ dicandi in has superstitiones. Nam et talis pro­ testatio nihil prodest utpote contraria facto, quum presbyter sponte sua, nulla cogente neces- An.C. An. C. 1866 S. C. DE PROP. FIDE sitatc, coopcretur ; ct absurdissimum est com­ municare quempiam posse in ritu superstitioso, ut nanciscatur occasionem improbandi ritum cumdem coram populi multitudine ; siquidem, monente S. Augustino, ca quae constant esse peccata nullo bonae causae obtentu, nullo quasi bono fine, nulla vclut bona intentione facienda sunt (Lib. contr. mendae. Cap. Vil). Ad 34. Negative pariter respondendum est ad dubium 3q si aspersio vel petatur cum in­ centione superstitiosa, vcl atferut periculum con­ firmandi aut fovendi vanam pcrniciosamque fiduciam cx eadem aspersione conceptam. At si constet illam intentionem ct hoc periculum pror­ sus abesse, neque scandalum timeatur, nihil ve­ tat quominus lustrari possint aqua benedicta homines solo licet nomine christiani: quando­ quidem ipsae irrationales et inanimae creaturae simili modo lustrantur. Ad 35. Sed responsionem absolute negati­ vam efflagitat dubium 35. Cum enim agatur de hominibus solo nomine christianis, qui ab hac vita sine baptismo decesserunt, omnino non licet ecclesiasticas quascumque excquias pro iis­ dem celebrare; quod vcl cx ipso Rituali Romano aperte colligitur. Et sane exequiarum ceremo­ niae et ritus adhibentur tamquam vera religionis mysteria, christianac pietatis signa, et fidelium mortuorum saluberrima surfragia. His igitur ceremoniis ct ritibus, veluti candelarum incen­ sione, et precum recitatione, honestare funus hominum absque baptismo, ideoque extra ca­ tholicam Ecclesiam mortuorum, perinde est ac ipso facto profiteri quod homines isti possint esse in loco salutis. Alio insuper cx capite im­ probantur ciusmodi exequiae a presbytero ca­ tholico celebratae, quia nimirum important communicationem in divinis cum infidelibus vel haereticis manifestis. Cum vero convivium, quod nuncupant te\kar habeatur tamquam pars excquiaiuin ipsarum, sequitur nequajuani licere intéresse, mulloque minus benedicere eidem convivio, si celebretur pro defuncto notarié hae­ retico, vcl non baptizato, vcl alias indigno ec­ clesiasticis exequiis. Ad 36. Quod si illicitum est sacras exc­ quias hominum extra catholicam Ecclesiam de­ mortuorum celebrare, illicitum quoque est prae­ stationem illam quocumque nomine exigere vei recipere, dc qua instituitur dubium 36. Profecto vetat naturalis ipsa iustitia, nc presbyter catho­ licus stipendium exigat, vel tamquam sibi de­ bitum recipiat pro religiosa functione, cui sc denegavit, quamque proinde minime cxcquutus est. Sed praeterea graviter peccaret ratione scan­ dali cum, recipiendo stipendium, censeatur cx vulgi opinione pctsolvisse exe juias, tametsi eas revera non persolverit. Ad 37. Non minus illicitum est christianis ob­ testari et iurare per nomen deocce, dc quo iuramento dubium 37 movetur. Quodcumque enim ^27 sit etymon vocabuli deocce, certum atque ex­ ploratum est vocabulum hoc in communi lo­ quendi usu significare spiritum magiae, nempe diabolum mendacii patrem. Unde consequens fit illos qui per nomen deocce iurant, cultum latriae diabolo adhibere. Nam, ut ait Angelicus Doctor, cultus latriae adhibetur ei cuius testi­ monium iurando invocatur. Et ideo praecipitur Exodi 13 : « Per numen externorum deorum non iurabtcis >. Intentio autem qua christiani hoc vocabulum ad Deum verum forte referrent, cos a peccato nullatenus eximere potest. In primis enim indecens prorsus est eo nomine Deum verum nuncupare quo ab impiissimis magis spiritus magide scu d abolus adoratui. Deinde cum iusiurandum praestetur respectu ha­ bito ad intentionem exigentis, chris iam per nomen deocce iurantes censebuntur, publica hominum opinione, illum ipsum magiae spiri­ tum invocare, et sic actum ponent falsae re­ ligionis protestativum, et magos etiam atque etiam in sua superstitione confirmabunt. Quae­ cumque igitur sit interna Christianorum inten­ tio, nefas prorsus est illos per nomen deocce iurare. XII. Sequitur septima dubiorum classis, de esu animalium a musulmanis vel ethnicis occi­ sorum deque caeremonia buttl. — < In Abissi< nia musulman! animalia pro hominum victu « caedunt, quamdam suae superstitionis formu« lam pronunciando, christiani vero caedunt di« centcs : tn nomine Patris et Filii et Spiritus « Sancti, Hinc si quis christianus comederet « carnes a musulmanis mactatas, persuasum ipse « haberet sc ciusmodi facto abnegasse christia« nam fidem, ct pro apostata reputaretur apud < omnes tam Christianos quam musulmanes. « item si quis musulmanus carnes ederet a chri< stianis mactatas, sua et adorum sive musul< manorum sive Christianorum opinione existi« inaretur transisse a musulmane superstitione < ad religionem chnstianam. Persuasio haec « communis est omnibus catholicis etiam in re« gione Gallarum, ubi christiani omnino absti< nent ab edendis carnibus animalium quae oc< ciderint musulmani vel ethnici gallae. Verum « ethnici vero gallae indifferenter comedunt car< nes tam α christianis, quam a musulmanis < mactatas. Eadem consuetudo viget in regione « Sydamaiutn: christiani enim carnes a musul« manis ct ab ethnicis sydamis mactatas nequa« quam comedunt licet elhnici sydamae recu< sent quidem vesci carnibus musulmanorum, « sed absque ulla difficultate comedant carnes u « christianis mactatas. Praemissa huius consue< tudinis notitia, dicendum nunc est de ritibus < sive caeremoniis quas adhibent Gallae, quoties « extraneum quempiam civitate sua donare vo« hint cum iure acquirendi fundorum dominium, < et publicum magistratum obtinendi. Tresaunt • ciusmodi caeremoniae. Prima dicitur sabbà, An. C. 1866 Pc ou in ima· lium ab InfUclibu» occ^orum. «t 4e caer«mon»· vulgo An C. t*# 728 COLLECTANEA • et consistit in mactatione caprae certo die fa• cienda ; 401 mactarunt debent se invicem vi« sitare, ct comedere cx caprae ipsius carnibus, « qua comestione censentur profiteri quadamte< nus iidem Gallarum, penes quos edere carnes « ab aliquo alio mactatas tantumdem valet ac < religiosam ciusJcm fidem profiteri. Aliae $u< perstitiooes, saltem alicuius momenti, in prae< dicta mactatione locum habere non videntur. < Succedit altera caeremonia daggagà nuncu< pata, ccrtoquc item dic peragenda ; qui ni< mirum mactarunt sabba mactare debent ct « daggagà, quo nomine compellant vaccam cor< nibus reduncis sive deorsum inflexis. ct sic < certum aliquem honoris gradum in populo « consequuntur. Tertia caeremonia est butta < quem qui mactant inter nobiles Gallas coo< ptantur, ct potiuntur iure percipiendi vectiga< lia ab alienigenis, stipulandi contractus, fun« gendi iudicis officio in sua tribu, politicos< que conventus adeundi· Itaque postulatur: « 38. An liceat Christianis comedere ex car< nibus animalium a musulmanis ct ab ethnicis < occisorum. « 39. An caeremoniae sabbà, daggagà ct < buttà permitti possint Christianis, saltem si ipsi « polliceantur, nullis se superstitionibus usuros, « veluti invocatione diaboli atque id genus aliis ; < an vero prohibendae sint, propterca quod im< portent quamdam professionis fidei speciem ct < obligationem vescendi illis carnibus ». R. Dc cibis Christus D. N. universaliter pronunciat, dicens: < Nihil est extra hominem in­ troiens in cum quod possit cum coinquinare » (Marci VII 15, 19); subiuncta hac certissima ratione, quia non intrat in cor cius, idest, ani­ mum ac voluntatem cius afficere non potest. Hinc idolothytorum esum, extra certos casus, licitum christianis esse luculentissime docet Paulus Apostolus qui cap. octavo et decimo primae a i Corinthios epistolae rem istam per se ac simpliciter facit adiaphoram, nec aliter pro­ hibet quam ratione scandali, vel sacrilegae com­ munionis in sacris idololatricis. Qua posita do­ ctrina facilis est dubii 38 resolutio. Nam quoad carnes a musulmanis mactatas, earum esus, re­ ferente Vicario Apostolico, habetur tamquam signum musulmanae superstitionis protest di­ vum, nedum apud musuimanos ipsos, sed etiam apud Christianos. Ergo ratione scandali haud licet christianis cas comedere, maxime quia mu­ sulman! et solertissime cavent ab edendis Chri­ stianorum carnibus ne Christianae religioni hoc ipso participare appareant, et nihil intentatum relinquunt, quo Christianos pertrahant ad carnes musulmanorum edendas in fidei contemptum ; nunquam enim licet facere aliquid quod legiti­ mam inducat suspicionem profitendi falsam re­ ligionem. Equidem in simili casu Sanctus Ni­ colaus I. Romanus Pontifex neutiquam licere definivit Bulgarie christianis comedere carnes An. C. 1866 animalium a paganis occisorum, ne videlicet, inquiens, fidelis cum infideli saltem in modico communicasse videatur : quae enim p :rs fidelis cum infideli? (H. Cor. VI); et rursus piopter conscientiam, non fidelis utique, sed infidelis, gloriantis scilicet se quod sibi a Christiano fuerit communicatum, ac per hoc autumantis, eo quod non fuerit a fideli spretus, quod vanitas erroris sui a Christiano extiterit approbata. Cum vero ethnici gallae et sydamae carnes animalium a christianis occisorum indifferenter manducent, quin manducationem eiusmodi reputare videan­ tur protestativum fidei signum, poterunt etiam christiani edere carnes ab ethnicis gallis et sydamis in usum vitae mactatas, dummodo certo constet nullum adesse periculum scanda­ lizandi Christianos vel ethnicos ipsos. Resolutionem dubii 39 Erili Patres distule­ runt, eo quod multa alia scitu necessaria sint ad illarum caeremoniarum naturam prudenti iudicio definiendam. Itaque iusscrunt ut Vicarius Apostolicos accuratiores transmittat informatio­ nes, potissimum vero ut clare distincteque re­ ferat, an animalium mactatio penes Gallas re­ tineatur pro ritu religioso, an fiat in loco sacro, an cum explicita, vel implicita Numinis invo­ catione, cur certorum quorumdam animalium ct non aliorum, certisque item diebus et non aliis facienda praescribatur; quid significet illa professionis fidei species in animalium occisione consistens; quae qualesque sint superstitiones illae exigui momenti dc quibus Vicarius Apostolicus parum curare videtur, inquiens : < Altre « superstitioni nello ammazzarc pare che non « ci sieno gran cosa »; quomodo autem Gallae dicantur habere esum carnium veluti signum protestativum religionis eiusdem quam lanio colit, cum Vicarius zXpostolicus in expositione dubii proxime superioris narraverit Gallas in­ differenter comedere carnes quascumque sive a christianis sive a musulmanis mactatas. XIII· Octava dubiorum classis. - « Re- Dcadmlnijin· < fert Vicarius Apostohcus se die 1 1 Martii Ücoriiirmenom» < anno 1861 decretum provisorio modo tulisse ,ub c°»,J,’,onc· « ut nimirum omnes cx Abissinia provenientes, « qui se dicunt Christianos, non exclusis sa< ccrdotibus etiam catholico ritu ordinatis, sed < non baptizatis sub conditiouc, rebaptizandi < sub conditione sint. Huius decreti varias ad« ducit causas, quae exprimuntur partim in < ipso decreti prologo, partim in supplici ii« bello quo sacerdos quidam abissinus Michael « Haylu petiit a Vicario Apostolico iterum sub < conditione baptizari, confirmari, et Sacris Or« dinibus initiari. Quem, sicut et alium saccr< dotem dc valore sui baptismatis in Abissinia < suscepti pariter ambigentem, voti compotem « effecit Vicarius Apostolicus. Quoad laicos au« tem, qui baptizari fuerunt in Abissinia a < presbyteris schismaticis, vult quidem Vicarius < Apostolicus cos indiscriminatim omnes sub S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1866 729 An. C. 1866 » conditione baptizari, sed nondum iussit ut iisdem sub conditione administretur etiam 1294 • Confirm itio ut pute sacramentum non absoIk «pcciah rc• lute necessarium. Quapropter quaerit : Decr. S. C. S. Officii 27 funii /A66. — •ervaciun« ca­ < 40. An non tantum sacerdotibus, verum SStïias D. N. Pius Papa IX, in solita audientia mum Bullae 6'tfera menti Γ·»νηΐ· • etiam laicis ex Abissinia in regionem Galla- R. P. D. Adscssori S. O. impertita, auditis suf­ tentiac. < rum provenientibus, et illic apu I schismati- fragiis Ertiorum PP. Cardinalium Inquisitorum « cos baptizatis debeat iterum sub conditione generalium, attentis rerum ct temporum cir< praeter Baptismum administrari quoque Con- ^umstantiis decrcvit, in facultatibus quibus < lirmatio ». Episcopi aliique locorum Ordinarii cx conces­ Decretum dc rebaptizandis sub conditione sione /Xpostolica j/ollent absolvendi ab omnibus omnibus indiscriminatim, qui fuere npud schi­ casibus Sanctae Sedi reservatis, excipiendos smaticos in Abissinia baptizari, Eihi Patres semper in posterum, et exceptos habendos else minime probaverunt. Nemo enim ignorat va­ casus reservatos in Bulla Bened. XIV quae in­ lidum esse baptismum ab haeretico vel schisma­ cipit Sacramentum Poenitentiae. Et Sacrae tico ministro codarum, si nihil eorum, quae ab Congregationi de Propaganda Fide iniunctum Ecclesia Romana prescribuntur circa materiam, voluit, ut in expediendis facultatibus foi mula­ formam atque intentionem fuerit omissum, ncc rum, post verbi absolvendi ab omnibus casibus baptismum huiusmodi posse, licet sub condi­ Apostolicae Sedi reservatis etiam in bulla Coe­ tione, absque gravi piaculo et irregularitatis nae (1). addatur exceptis casibus reservatis in poena renovari, nisi eo tantum eventu, quo Pulla Pened. XIV quae incipit < Sacramentum dubium adsit probabile invaliditatis baptismi. Poenitentiae ». Non igitur quaecumque levis in contrarium susspicio vel scrupulus sufficit ad hoc ut sub con­ 1295 ditione quis iterum baptizetur, sed omnino re­ he pnvikgio S. C. S. Off. ri [ulii rS66 — Natal — pnuhoo quiritur probabilis dubitatio, quae, facta etiam ct dc diligenti indagine, discuti nullo modo possit. 1. Quaeritur utrum dispensatio a vinculo ma­ inter* pcliallonc. Iam vero rationes quibus permotum se esse dicit trimonii quae dari solet ab Ecclesia (positis Vicarius Apostolicus, ad ferendum decretum dc ponendis) post baptismum unius partis, possit conditionata baptismi iteratione, non sunt pro­ applicari in casu in quo, post baptismum su­ fecto eiusmodi ut paiere queant probabilem du­ sceptum unius, duae partes non cessarunt habere bitationem de validitate omnium universim ba- connexionem, ct consummarunt matrimonium ptismor un qui in Abissinia a presbyteris schi­ sicuti ante baptismum. 2. Matrimonium valide contractum ante ba­ smaticis administrantur, praesertim cum libri rituales abissinorum, quod ad Baptismum at­ ptismum inter duos infideles potestne dissolvi tinet, reprehensione carcant, et nonnulli tide di­ qmndo, post baptismum unius, pars infidelis gni missionarii ad hanc S. C. retulerint, sc Ba­ promittit quidem se non inquietare mulierem ptismo a schismaticis abissims colluto non semel baptizutam in professione christianitatis, sed interfuisse, nullosque in eo deprehendisse sub­ ille recusat dimittere alias uxores illegitimis, stantiales defectus, tametsi haudquaquam ne­ vel non vult promittere se servaturum leges garent. in aliquibus fortasse abissinis provinciis Evangelii circa monogamiam ? locum habere posse talem baptizandi piaxim. 3. In casu praecedenti, si matrimonium quae merito ac rationabiliter incertain reddat dissolvi potest, mulier baptizata tencturne re­ colluti Baptismi validitatem. Revocato igitur suo currere ad dispensationem pro dissolutione ma­ decreto, stet (Vicarius Ap.) instructioni ab hac trimonii ? Suprema Congregatione ad Apostolicum Abis4. Mulier baptizata potestne recurrere ad siniae Vicarium datae die 2 Maii anno i858: dispensationem quandu praenoscit quod, facta qua ex instructione videbit attendendos esse dissolutione matrimonii, educatio prolis susce­ casus particulares, et si quando baptismum ptae penitus erit m potestate viri eius infidelis? conditionata forma repeti oporteat ob prudens 5. Si dispensatio dari non potest, mulier dubium de prioris baptismi validitate, iteran­ legitima quae fit Christiana post conversionem, dam pariter esse sub conditione Confirmatio­ potestne cohabitare cum marito infideli qui si­ nem tam clericis quam laicis; licet enim hoc sa­ mul in eodem domo retinet uxores alias ille­ cramentum non sit absolute necessarium neces­ gitimas ? sitate medii, tamen, ut docet Sanctus Thomas, 6. Puella Christiana (obtenta dispensatione omnino periculosum esset, si ab hac vita sine disparitatis cultus) potestne legitime contrahere Confirmatione migrare contingeret, non quia matrimonium cum infideli qui non promittit se damnaretur, nisi forte propter contemptum, sed a polygamia abstinere in futurum ? quia detrimentum perfectionis pateretur. 7. Bertha adhuc infidelis contrahit matii(1) In dictis facultatum formulis pro ·< Bulla Coenae » ponitur nunc « Bulla Apostolicae Sedis moderationi diei 12 Octobris 1869». Collectanea S. C. de Prop hide. Vol. I. y* 4n. C. t866 y3o COLLECTANEA monium cum infideli statim ac pervenit ad annos pubertatis, et post duos annos relinquit virum suum, nulla suscepta prole, et ambo currunt ad alias nuptias, imo vir accipit plu­ rimas uxores et fit polygamus. Sed nunc mu­ lier aetate provecta, audito missionario, vult baptizari ; poterne illa mulier dispensari a vin­ culo matrimonii contracti cum primo marito, non postulato consensu eius, et sic remanere cum secundo manto cum quo illa suscepit prolem ? 8. Apud quosdam infideles detestabilis viget consuetudo iuxta quam vir post commis­ sum adulterium cum uxore alterius, administrat remedium uxori adulterae, cuius effectus erit inferre mortem super legitimum maritum eo ipso quod postea habiturus sit connexionem cum uxore sua. Unde postulatur utrum vir le­ gitimus qui nolit cohabitare cum uxore sua post adulterium commissum, si convertitur ad fidem, poterit dispensari a vinculo matrimonii sui contracti in infidelitate, et ducere alteram uxorem , etiamsi infidelis uxor adultera vellet et ipsa baptizari? R. Erfti ac Rrfii PP. ad singula postulata responderunt iuxta sequentem modum , hisce tamen praenotaris: Primo: Suprascripta postu­ lata intelligi de privilegio a Christo Domino in favorem fidei concesso, ct per Apostolum Paulum I ad Corinth. VII, 12 seqq. promulgato. Secundo: Hoc privilegium divinum in eo con­ sistere, quod stante matrimonio legitime in in­ fidelitate contracto ct consummato, si coniugum alter Christianam fidem amplectitur, renuente allero, in sua infidelitate obdurato, cohabitare quidem volente sed non sine contumelia Crea­ toris, hoc est non sine periculo subversionis coniugis fidelis, vel non sine exeeratione ssmi Nominis Christi, ct christianae religionis despi­ cientia : tunc integrum fit coniugi converso transire ad alia vota, postquam infidelis inter­ pellatus, aut absolute recusaverit cum eo coha­ bitare , uut animum sibi esse ostenderit cum illo quidem cohabitandi, sed non sine Creatoris contumelia. Tertio: Iuxta idem divinum privi­ legium coniugem conversum ad fidem, in ipso conversionis puncto non intelligi solutum a viriculo matrimonii cum infideli adhuc super­ stite contracti, sed tunc, si coniux infidelis re­ nuat, acquirere ius transeundi ad alias nuptias cum tamen coniuge fideli. Ceterum tunc solum coniugii vinculum dissolvi quando coniux con­ versus transit cum effectu ad alias nuptias. Hinc: Ad 1. Si quando evenerit ut, stante duo­ rum infidelium matrimonio, alter coniugum ad fidem conversus baptismum susceperit, atque cum infideli coniuge pacifice, ct sine contumelia Creatoris cohabitaverit, si postmodum infidelis (quin tamen pars fidelis rationabile motivum dederit discedendi) ne dum converti rccu.averit, •e I insuper fracta fide dc pacifica cohabitatione. aut odio religionis discesserit, aut sine contu­ melia Creatoris cohabitare noluerit, vel fidelem ad peccatum mortale, aut ad infidelitatem tra­ here lentaverit, integrum erit coniugi fideli ad alia vota transire. Ad 2. Si agatur de uxore pagana alicuius pagani concubinarii, quae convertitur, tunc facta interpellatione, si renuat converti aut co­ habitare absque iniuria Creatoris , ac proinde desinere a concubinatu, (qui sine iniuria Crea­ toris certe haberi nequii) poterit uti privilegio in favorem fidei concesso. Ad 3. Quando coniux infidelis interpella­ tus, aut absolute recusaverit cum coniuge ad fidem converso cohabitare , aut animum sibi ostenderit cum illo quidem cohabitandi, sed non sine Creatoris contumelia , vel absque eo quod se a concubinatu abstinere perpetuo velit, tunc coniux conversus, praehabito superioris ecclesiastici iudicio, separari debet ab infideli, et poterit, si velit, uti privilegio scu divina dispensatione in favorem fidei concessa, et sic ad alia vota transire cum persona fideli. Ad 4. Si coniugi converso impossibile prorsus sit filios e potestate alterius coniugis in infidelitate obdurati subducere: ncc fas sit, praemissa iuridica ct formali interpellatione, cum eo cohabitare, vel quia ille non vult, vel non sine contumelia Creatoris vult cohabitare, praehabito iudicio superioris ecclesiastici, inte­ gi um erit ad alia vota transire; firma tamen manente obligatione, qua semper tenetur curare, si quo modo poterit, catholicam filiorum .edu­ cationem. Ad 5. Provisum in praecedentibus. Ad 6. Negative: et in similibus casibus missionarii qui ex concessione Apostolica pol­ lent facultate dispensandi super disparitate cul­ tus caveant ne dispensationem concedant, nisi remoto polygamiac periculo. Ad 7. Quum agatur, uti supponitur, de matrimonio legitimo in infidelitate contracto , mulier separetur a secundo viro omnino et cum effectu ; et si ob gravissimas causas, et realein impotentiam separari nequeat quoad habitatio­ nem , separetur saltem quoad torum , ct con­ suetudinem , nullum amplius habens cum eo­ dem viro tr ictum, aut carnale commercium. Deinde de more instruatur, ei praecipue notificando quod suscepto baptismo non dispensatur ab obligatione quam habet redeundi ad primum maritum*, et quatenus post debitam instructio­ nem constet eam moveri ad accipiendum ba­ ptismum ex vero religionis motivo, admittatur statim ad baptismum, eoque collato, interpel­ letur omnino primus vir, ct interrogetur utrum converti velit, aut sine contumelia Creatoris cum ca vitam traducturus sit; ct, si id renuat, qua dc causa in illam adverso animo sit; ct de omnibus resultantibus R. P. D. Vicanus Apostolicus S. Congregationem certiorem faciat. An· C. 1866 An. C. 1866 S. C. DE PROP. FIDE Quod si vero, summarie saltem et extraiudicialiter. constet coniugcm in infidelitate reli­ ctum adeo esse absentem , ut moneri legitime non possit, aut monitum infra tempus in mo­ nitione praefixum suam voluntatem non signi­ ficasse; vel si adire quidem possit coniux in­ fidelis, sed dc comparte iam facta Christiana interpellari nequeat sine evidenti gravis damni ei vel Christianis inferendi periculo, et quin huiusmodi damna cum necessaria circumspe­ ctione et cautela removeri possint, haec omnia Apostolicac Sedi rcnunciabit Vicarius A postolicus, expressis nominibus, ct expositis gravis­ simis causis pro oblinenda dispensatione super impedimento dirimente disparitatis cultus, si praetensus secundus vir adhuc in infidelitate persistat, et narratis omnibus rerum, persona­ rum ct facti adiunctis, ut in rc tam gravis mo­ menti procedi tuto possit. Ad 8. Matrimonium etiam in infidelitate contractum natura sua est indissolubile, ct tum solum quoad vinculum dissolvi potest, virtute privilegii in favorem fidei a Christo Domino concessi, ct per Apostolum Paulum promulgati, quando coniugum alter Christianam fidem am­ plectitur, ct alter nedum a fide amplectenda omnino renuit, sed ncc vult pacifice cum con­ iuge converso cohabitare absque iniuria Crea­ toris; idcoque non esse locum dissolutioni quoad vinculum matrimonii legitime contracti in in­ fidelitate, quando ambo coniuges baptismum susceperunt, vel suscipere intendunt. — SSrfius confirmavit. 1296 An Vicarii App. el missionarii le neamur a p pii · care .Mosam pro 4 Decr. S. C. de Prop. F. 18 Aug. t866 — Post datam a SSmo D. N. Pio divina provi­ dentia PP. IX. dic 3. Maii anni 1858 epistolam encyclicam incip. Amantissimi Redemptoris, du­ bitari coepit an per ea, quae inibi habentur de obligatione parochorum aliorumquc curam ani­ marum actu gerentium celebrandi ct applicandi Missam pro populo omnibus dominicis festisque aliis diebus, haud exceptis iis, qui ex Aposto­ licac Sedis indulgentia e dierum dc praecepto festorum numero sublati vel translati sunt, derogatum fuerit prioribus aliis laudatae Sanctae Sedis declarationibus, quibus nunciatum fuerat in missionum locis, ubi neque parochi neque paroeciae rite adhuc institutae inveniuntur, Vi­ carios Apostolicos ct missionarios, licet anima­ rum curam exercentes, supradictac obligationi implendae tantummodo titulo charitatis, non vero ex iustitia obstringi. Porro quamvis an­ nuente Sanctitate Sua, Sacra Congregatio dc Propaganda Fide die 5 Augusti anni 1860 nega­ tive responderit, nonnulli tamen Vicarii ct mis­ sionarii Apostolici rati non omnem prorsus ambigendi rationem hoc responso amotam fuis se, sequentes proposuerunt quaestiones : 7 31 An. C. 1866 1. An Vicarii Apostolici ac missionarii, qui quovis modo curam animarum in certo aliquo loco assumunt, omnes indistincte obligentur ex iustili 1 ad applicandam Missam pro populo in diebus festivis. 2. An vero de illis, qui ex iustitia non obligantur, dici debeat decere ex charitate aut teneri ex charitatc ad applicandam Missam pro populo in diebus festivis. Iam vero cum dc his quaestionibus actum fuerit in generalibus comitiis eiusdem S. Con­ gregationis habitis d e 23 Martii anni 1863 ErTii Patres respondendum censuerunt : Ad i. Negative, dummodo non agatur de locis, in quibus sedes episcopales ac paroeciae canonice erectae iam sint, atque ad eas Vicarii Apostolici ct missionarii missi sint ut legitimo­ rum Pastorum vices gerant. Ad 2. Vitandam esse locutionem teneri ex chant at e, dicendum vero esse d ecere ex cha· ritate, idque ita ut nulla proprie dicta obliga­ tionis significatio appareat. Has autem Sacrae Congregationis resolutio­ nes SSrfius D. N. Pius PP. IX referente infrascripto Secretario in audientia diei 29 Martii benigne in omnibus approbavit. 1297 S. C. S. Officit 29 Augusti 1866. — Nam- Circa dispeaKiM.— Quidam missionarii sentire videntur, pariem fidelem, quae ante baptismum, uxore infideli dimissa, aliam infidelem duxerat, posse, toWdi dimUsa, iuridicc interpellata prioii coniuge, eaque rc1 nuente converti et redire, posteriori loco du­ ctam infidelem, vel aliam, licet et ipsa converti nolit, dummodo consentiat cohabitare pacifice, mediante dispensatione ab impedimento disparitatis cultus, retinere, ac cum ca matrimonium inire: quin imo cx iis missionariis unus, ut audio, hanc sententiam ad praxim se tuto re­ ducere posse arbitratus est. Unum quod ad sententiam suam firmandam adducunt argu­ mentum , decisio est quaedam data Vicario Apostolico Siam, quam refert P. loanncs Per­ rone in suis De Matrimonio Christiano libris tri­ bus, Romae Typis S. Congregationis de Propa­ ganda Fide anno i858 editis, tomo secundo libri secundi cap. 7, art. 2, p. 329 his (otidem verbis: « Item a Vicario Apostolico Siam pro­ vinciae Sinensis anno i85q proposita fuerunt haec dubia S. C. S. Ollicii, nempe: - i, Utrum Pontifex dispensare possit ab interpellatione in­ fidelis stante gravi difficultate. Resp. Affir­ mative. — 2. Utrum neophytus hoc in casu possit contrahere nuptias cum secunda uxore adhuc pagana, mediante dispensatione ab im­ pedimento disparitatis cultus. Qua in hyputhesi, quamvis nati filii fuerint, si secunda uxor spem praebet futurae conversionis, quae­ situm ulterius est, an possit illam pariter rcti- An. C. i860 yj2 COLLECTANEA nere, data dispensatione a disparitate cultus. Demum, si secunda uxor consentiat conversioni, satisne erit neophyto interpellare primam con· iugem an velit converti ? Resp. Iam provisum per Synodum Sutchuensem ; Affirmative *. Cum horum missionariorum suprarelata sen­ tentia maximi quidem momenti, et praxis frequentissimac esse videatur, responsum ad haec duo quaesita supplex postulat orator: nempe: 1. An haec sententia veritate nitatur. 2. Quisnam sit verus sensus istiusce decisio­ nis a p. lo. Perrone loco supra citato relatae. R. Ad r. Negative, nempe in casibus de quibus agitur R. P. D. Vicarius Apostolicos, ideoque missionarii ab eo deputati, non possunt dispensare super disparitate cultus vi facultatis III. Formulae b. Et quoad matrimonia, si quae contracta iam sint cum huiusmodi dispensatione, sileant, ct coniuges relinquantur in bona tide. Quoad futurum vero ipse Vicirius Apostolicus recurrat in casibus particularibus, expositis omnibus cuiusque casus adiunctis. Ad 2. Detur exemplum Instructionis Fer. IV dici 4 Iulii 1855 hic alligatum (V. n. 1114) ex quo R. P. D. Vicarius Apostolicus deprehendet aequivocationem in quam incidit R. P. loanncs Perrone in loco citato. Contrariis quibuscumque minime obstantibus. 1298 Circa inter*» s. C. Indulg. to Oct. rS66. — Per decrevel ««rucatio- tum huius S. C. Indulg. editum die b lanuan t™umOn rMcr’ r’i confirmata et pristinae observantiae restituta Constitutione Clementis VIII incipiente Quaecumjue, data sub dic 7 Dec. 1604 super institutionibus vel aggregationibus Confraternitatum. inter cetera cautum fuit ut in formula aggregationum, quae concordare deberet saltem in substantialibus cum illa praescripta a Cle­ mente VIII, huius eiusdem Constitutionis sal­ tem praecipua capita insererentur cum varia­ tionibus a Sanctitate Sua approbatis. Nunc vero SS. DD. N. Pius PP. IX, enixe postulantibus An. C. 1866 nonnullis tum Superioribus Ordinum Regula­ rium, tum rectoribus Archiconfraternitatuin, ut huiusmodi litterae aggregationum commodius exaratae respectives Confraternitatibus expedian­ tur, in audientia habita ab ΕηΊο Card. Prae­ fecto die 19 Oct. 1866 benigne induisit ut prae­ fata capitum expositio in posterum etiam separatim n litteris aggregationum dari possit, ita tamen ut simul cum praefatis litteris adnexa omnino communicetur, et in eadem formula exprimatur. Servatis et in suo robore perma­ nentibus reliquis omnibus quae tam in laudata Constit. Clementis VIII., quam in praefato de­ creto describuntur. Contrariis quibuscumque non obstantibus. 1299 S. C. S. Off. jr Nov. rS66. — Tgiibly MKiUDio-OGCfn. — Casus: 1. Una neolita abbandonata dai marito, son gia 14 anni, la quale non ha guari e passant in altro matrimonio con un cristiano da cui molio difficilmentc potrebbe separarsi. 2. Una donna cristiana, il cui marito fu rubato dai ribelli, e non potendolo ricrovarc , cerca di contrarre matrimonio con ultra persona. R. Casus expositos et his similes accurate examinandos esse iuxta Instructionem S. Congr. quae transmittatur (i), et iuxta ea quae habentur expresse tradita a iure canonico cap. Dominus, De secundis nuptiis, quaeque traduntur a pro­ batis auctoribus super subsistentia matrimonii initi nondum sufficienter probato obitu coniugis absentis. Ea vero quae deducuntur in utroque casu non sufficere ad novus permitten las nu­ ptias: et faciendas ulteriores investigationes iu­ xta praedictam Instructionem. Et relate ad pri­ mum casum, quum neophyta et secundus vir eius sint ambo in mala fide, separandos esse, ct monendum etiam virum non posse ad alias transire nuptias, nisi constito virum absentem adhuc vixisse quando secundum matrimonium lentatum fuit. (t) Est Instructio Inçtnks bellorum clades quae subrogata fuit ampliori Instructione an. 1868 (V. n. S)2l). hc ςυιιιιιμ» ϋ· bihi uompiobsi». do. COLLECTANEA S. CONGREGATIONIS OE PROPAGANDA FIDE SEU DECRETA INSTRUCTIONES RESCRIPTA PRO APOSTOLICIS MISSIONIBUS VOL. IL Ann. 1867-1906. NN. 1300-2317. ROMAE EX TYPOGRAPHIA POLYGLOTTA S. C. DE PROPAGANDA FIDE MCMVII. © Sacra Congregatio DE PROPAGANDA FIDE 1907 All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any lorm or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without the prior permission of Gregg International Publishers Limited Complete set of 10 volumes Collectanea/DE MARTINIS, Ius pontificium Srt of 2 volumes Collectanea This volume ISBN 0 576 99172 4 ISBN 0 576 99756 0 ISBN 0 576 99758 7 Republished in 1971 by Gregg International Publishers Limited Westmead, Farnborough, Hants. » England Printed in offset by Franz Wolf, Heppenheim/Bergstrasse Western Germany ABBREVIATIONS QUAE IN HOC OPERE OCCURRUNT — Ampl. Ap. Archiep. Art. A. T. Aud. b. m. Card. C. G. cl. mcm. Cone. Congr. Const. C. P. pro Sin. I)., DD. Deer. D. N. Dom. d. p. D. T. Dub. EE. DD. EE. PP. EE. VV. Eft us Encycl. Ep. fcl. ree. pe/ f. r. Fcr. Foeder. Stat. Form, nd. ndulg. Instr. Litt, loc cit. vel I. c. Mend. Miss. N. n. Amplitudo Apostolicus Archiepiscopus Articulus Amplitudo Tua Audientia bonae memoriae Cardinalis Congregatio Generalis clarae memoriae Concilium Congregatio Constitutio Congregatio Particularis pro Si­ nis Dominus, Domini Decretum Dominus Noster Dominatio divina providentia Dominatio Tua Dubium Eminentissimi Domini Eminentissimi Patres Eminentiae Vestrae Eminentissimus Encyclica Episcopus felicis recordationis Feria Foederati Status Formula Indiae, Indiorum Indulgentia Instructio Litterae loco citato Meridionalis Missio vel Missionarius Numerus — · Occid. Orient. Poenitent. PP. P. V. Quaes. R R. D. ree. mcm., r. c. R. P. R P. D. sa. me. S. C. S. C. C. vel Cone. S. C. Ep. ct Rcg. vel EE. et RR. S C. SS. Rn. Secret. Stat. Scm. Sept. Sess. Sin. S. R. E. s. m. S. Off. S. R. C. SS. S. s. ss. Stat. Foeder. S V. Syn. Tit. U. Univ. V. Ven. Fr. Vic. Ap. V. S. VV. AA. VV. FF. NN. Occidentalis Orientalis Poenitentiaria Papa, Patres Paternitas Vestra Quaesitum vel quaestio Responsio, Responsum Reverendus Dominus recolendae memoriae Reverendus Pater Reverendus Pater Dominus sanctae memoriae Sacra Congregatio Sacra Congregatio Concilii Sacra Congregatio Episcoporum ct Regulanum S. C. Sacrorum Rituum Secretaria Status Seminarium Septentrionalis Sessio Sinae vel Sinarum Sanctae Romanae Ecclesiae sanctae memoriae Sanctum Officinm Sacra Rituum Congregatio Sanctissimus vel Sancti Sanctitas Sua sacri, sancti Status Foederati Sanctitas Vestra Synodus Titulus Universalis Vide Venerabilis Frater Vicarius Apostolicus Vostra Santità vel Signoria Vicarii Apostolici Venerabiles Fratres Nostri ERRATA Png. > » > » » > > » > » 92, 126, 216, 274, 275, 324, 418, |2o, 130a lin. n — ullum > lin. 13 — non constat parentes 1446 — 20 lunii i5oi — 20 Sept. 1662 — 6* Aug. 1796 — Uj Maii 1797 — /9 Maii 1906 lin. 17—19 Aug. 1889 ano m fine — (V. n. JI04) 2117 in fine — ..et t3(jo CORRIGE nullum constat parentes non 20 Iulii 29 Sept. 5 Aug. 18 Maii 18 Maii 19 Aug. 1888 (V. n. 2îo3) .. et i38() COLLECTANEA SACRAE CONGR. DE PROPAGANDA FIDE 5^^ I3OO < « « « absit scandalum, Ordinarius, habita circumstantiarum ratione pro casibus particularibus, ea decernat quae magis expedire iudicavcril ». Ad 3. Consulat probatos auctores, et prae­ sertim Benedictum XIV. De Syn. dioeces. lib. 8 cap. 14 n. 5. S. C. S. Officii jo Ain. 1867— Lkodikv. — I mutonum,"νΓΐΓ- i. Quid agendum quando vir baptizatus, sed reilgioiornm. apostasiam a fide verbis et cordc profitons, asserensque nominatim sc non credere sacramentis Ecclesiae, petit matrimonium coram eiusdem 1301 Ecclesiae facie, unice ut desiderio sponsae sa­ tisfaciat ? S. R. C. 9 Febr. 1867. — Tlasgales. — 2. Quid si idem vir petit sectae condemnatae 1. An aqua benedicta quae superfuit in una muratorum vel simili addictus, qui licet fidem consecratione (altanum portatilium) adhiberi non omnino amiserit, sectae tamen debite rc- possit in insequenti. Et quatenus affirmative: nunciarc recusat ? 2. Pro quo numero consecrationum eadem aqua 3. Quid si idem postulat vir, qui fidem adhiberi possit. non abiccit, sed eam profiteri, officiaquc Chri­ R. Negative in omnibus. stiana adimplere abnuit ? R. Ad i. Quoties agatur de matrimonio | 1302 inter unam partem catholicam et alteram quae a fide ita defecit, ut alicui falsae religioni vel S. C. S. Officii rj Febr. 1867. — Ad du­ sectae sese adseripserit, requirendam esse con­ bium propositum a Praefecto Apostolico Nossuetam et necessariam dispensationem cum so­ si-bi, dc pueris qui in potestate parentum in­ litis ac notis praescriptionibus et clausulis. Quod fidelium relinquendi erant, sed fundata suberat si agatur de matrimonio inter unam partem ca­ spes fore ut in religione catholica institui pos­ tholicam et alteram quae fidem abiccit, at nulli sent, respondit (S.Congregatio): «Remittendum falsae religioni, vel haereticae sectae sese ad- prudenti arbitrio et conscentiae missionariorum scripsit, quando parochus nullo modo potest (audito, si fieri possit, Praefecto Apostolico), huiusmodi matrimonium impedire (ad quod qui in expositis circumstantiis baptizare possint totis viribus incumbere tenetur), ct prudenter pueros a parentibus non baptizatis oblatos, dum­ timet nc cx denegata matrimonio adsistentia modo in singulis casibus non praevideatur ul­ grave scandalum, vel damnum oriatur, rem de­ lum adesse grave perversionis periculum, et ferendam esse ad R. P. D. Episcopum qui, sicut dummodo non constet parentes ob superstitio­ ei opportuna nunc facultas tribuitur (1), inspectis nem filios olferre baptizandos ». omnibus casus adiunctis, permittere poterit ut parochus matrimonio passive intersit tamquam 1303 testis autori^abilis, dummodo cautum omnino Ex Litt. S. C. S. Officii 15 Febr. 1867 sit catholicae educationi universae prolis, aliis­ — ad Ep.Administrât. Qukbecsn. — Explo­ que similibus conditionibus. Ad 2. Dandum esse decretum diei 28 lu­ rata res est ct antiqua constantique consuetu­ dine comprobata, adolescentes etiam clericos nii i865, quod est huiusmodi: « quoad matri« monia in quibus una contrahentium pars germanam dicendi scribendique elegantiam et « clandestinis aggregationibus per pontificias eloquentiam sive ex sapientissimis sanctorum « Constitutiones damnatis adhaeret, dummodo Patrum operibus, sive cx clarissimis ethnicis Circa matrimo- (1) S. C. S. OfT. fer. IV 11 lan. 1S99: « An verba decreti S. Oiï. Fer. IV dic 50 lanuarii 1867 ad 1 : rem deferendam esse ad R. P, D. Episcopum, qui sicut Collectanea S. C. de Prop. Lide. Vol. IL ei oppoituna nunc facultas tribuitur extendi possint ad omnes Episcopos. — R. Affirmative, facto verbo cum SStho. — SSihus adprobavit ». 1 Dc aqua bene­ dicta pro consecrationc alta­ num. An baptizandi puen a parenti ou» non bapnxatis oblati Dc lectione li­ brorum ethnico­ rum ad addiscen­ dam sermonis clegantiam. An. C 18^7 COLLECTANEA J scriptoribus ab omni labe purgatis, absque ullo periculo addiscere optimo iure posse. M ab Ec­ clesia non toleratur modo, sed omnino per­ mittitur er a SSrito D. N. Pio PP. IX perspicue de­ claratum fuit in epistola encyclica ad Galliarum Episcopos die 21 Martii t853 missa. Quum igitur antiqui libri nb ethnicis gracce aut la­ tine conscripti, qui in seminario ct collegiis istis adhibentur, non it nimirum sint qui res lascivas seu obscenas tractant, narrant, aut do­ cent, imo ab omni labe sint iam diligentissime expurgati, sicuti insigni testimonio tuo ultro fateris, idcirco nihil est quod in usu huiusmodi librorum iure possit reprehendi. 1304 An Ερικοροn*m privilegia co tn pc’ant Vica­ ni» Apoetollcia Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 16 Fe­ bruarii 1867 — ad Vic. Ap. Coimdatur. — Vicarii Apostolici cum non sint Episcopi titu­ lares Vicariatus quem regunt, stricto iure ne­ queunt iis omnibus uti honoribus ct privilegiis quibus frui datum est Episcopis in suo territo­ rio; unde nec thronum in Ecclesia habere, neque cappam magnam deferre valent ; nec etiam iis ius est ut eorum nomina in canone Missae memo­ rentur. Verumtamcn sicubi vel cx rescripto vel ex consuetudine mos inoleverit ut similibus a longo tempore fuerint usi, ct timor sit admi­ rationis in fidelibus si videant morem illum innovari, tunc S. Sedes huiusmodi observan­ tiam tolerare consuevit. 1305 Oa domicilio et quail domicilio. Litt. encycl. S. C. S. Off. 7 lunii 1867. — kb Epp. Amoliar rt Stat. Fokdrr. A.mkrig. Srft. — Saepe ad hanc Sedem Apostolicam delatae sunt controversiae de illorum matrimo­ niis, qui uim pertineant ad loca in quibus pu­ blicatum est decretum Concilii Tridentini de clandestinitate, ad locum se conferunt in quo illud publicatum non est, ut liberius ibi possint maritali foedere coniungi citra illas difficultates quibus in patria praepediuntur. Inde et gravis­ simae dc validitate quaestiones, et gravissima simul incommoda oriri solent, quae non modo incertum tenent sacrorum Antistitum animum in indicando, verum etiam pastoralem corum­ dem zelum vehementer commovent. Ad haec incommoda removenda SSiTius Dominus Noster PIUS PAPA IX pro ca, qua maxime urgetur totius dominici egregis sollicitudine, animum adiiciens, hanc rem examinandam discutien­ dam que commisit Supremae Congregationi S. Of­ ficii, ct interim hanc ad te dare epistolam man­ davit ut significare velis quod de eadem re sen­ tis et experientia cognitum habes. Certum quidem est, perrara ca fore matri­ monia, de quibus hic agitur, si canonicae prae­ scriptiones de quasi domicilio ab iis qui e loco profecti ubi lex tridentina de clandestinitate vi­ get, ad eum pergunt ubi non viget, diligenter accuraccquc servari contingeret. Perspectum enim tibi exploratumquc est quod a S.Congrcgationc Concilii iampridem definitum ct Summi Pontificis Urbani VIII auctoritate confirmatum est in Brevi quod incipit Exponi nobis, et ro­ gatu Archiepiscopi Coloniensis editum fuit dic 14 Augusti an. 1627. Iuxta ea quae in hoc decreto sanciuntur, qui domicilium habent et retinent in loco ubi tridentina lex viget, ne­ queunt valide matrimonium inire in loco ubi non viget, nisi ibi nedum habitationem sed etiam vere domicilium fixerint, quo fraudem, si quae intercesserit, purgare omnino debeant. Ad constituendum vero quasi domicilium, quod in hisce casibus necessario adipiscendum est, duo haec simul requiruntur, habitatio nempe in eo loco ubi matrimonium contrahitur, at­ que animus ibidem permanendi per maiorem anni partem. Qnaprotcr si legitime constet, vel ambos vel alterutrum ex sponsis animum ha­ bere permanendi per maiorem anni partem, ex eo primum die quo duo haec simul concur­ runt, nimirum et huiusmodi animus, et actualis habitatio, iudicandum est quasi domicilium acquisitum fuisse, et matrimonium quod pro­ inde contrahatur, esse validum. Verumtamen si de praedicto animo non constet, ad indicia re­ currendum est quae praesto sint, quaeque mo­ ralem certitudinem pariant. In re autem oc­ culta et interna difficile est huiusmodi indicia habere quae iudicem securum faciant: inde est quod adhiberi maxime debet regula a Summo Pontifice Benedicto XIV (1) confirmata, ut inspiciatur utrum ante matrimonium spatio sal­ tem unius mensis vel ambo vel alteruter in matrimonii loco habitaverint. Quod si facium fuisse deprehendatur, censendum est ex prae­ sumptione iuris intentionem permanendi per maiorem anni partem extitissc, et quasi domi­ cilium fuisse acquisitum, proindeque matrimo­ nium esse validum. At si praesumptio haec iuris, quae ex menstrua habitatione oritur, con­ trariis elidatur probationibus, quibus certo ac liquido cunstct praedictum animum nullo pacto extitisse, tunc profecto contrarium proferri de­ bere indicium manifestum est, quia praesumptio cedere debet veritati. Praeterea manifestum quo­ que est, actualem habitationem ineptam ecse ad quasi domicilium pariendum, si quis in ca regione more vagi ac itinerantis commoretur, non autem vere propricque habitantis, quem­ admodum scilicet ceteri solent qui in eodem loco verum proprieque dictum domicilium habent. (t) Litteris dic 19 Martii 1758 ad Archiep. Goanum datis, quae incipiunt Paucis abhinc hebdomadis. An. C. t867 An. C. 1^67 S. C. DE PROP. EIDE Huiusmodi canonicae praescriptiones, prae- j sertim in quantum exigunt ut habeatur animus permanendi maiore anni parte, eludi solent in matrimoniis, quorum incommodis occurren­ dum nunc est, minimeque servantur. Oppor­ tune hisce malis remedium afferretur, si eaedem canonicae praescriptiones, salva matrimonio­ rum libertate, eilicaciori, et quantum humana | patiuntur, haud facile eludende sanctione com­ munirentur. Ad hunc effectum Sanctitas Sua suitragio adhaerens Emorurn Patrum Cardina­ lium una inccum Inquisitorum Generalium u te peculiari modo exquirendum mandavit, utrum expediat declarare, Ecclesiam praesumere, neu­ trum cx illis qui c loco discedunt ubi triden­ tina lex viget habuisse voluntatem permanendi ad maiorem anni partem, ideoque nec quasi domicilium acquisiisse in loco ubi ea lex non viget; et quam voluntatem forte iactant esse simulatam, et matrimonium quod contraxerint esse invalidum ; nisi ipsi vel alteruter eorum Ordinario loci ubi matrimonium contrahitur, vel eius delegato se stiterint, et comprobata sicuti par est sui status libertate, animum ibi­ dem commorandi ad maiorem anni partem concludenter demonstraverint; ut si quis ex. gr. concludenter probet se ad sex menses vel do­ mum conduxisse vel operam suam apud ali­ quem locasse, in eaque re nullam esse fraudem duo probi homines, sive viri illi sint sive focminae, teslentur; vel si sola etiam huiusmodi te­ stium fides adducatur, qui scilicet curiae epi­ scopali, vel cius delegato probe cogniti sint; quique profiteantur, scientiae causam afferentes, sibi notum esse, cum, dc quo agitur, vere sinccreque fixum habere, sex saltem mensibus in eodem loco commorari, vel denique alia hisce similia atterantur, quae pro concludenti pro­ batione in iudiciis admitti solent. Quod si gravibus forte rationibus id futu­ rum observatu difficile, vel utcumque minus opportunum ubi persuadeas, tunc consideran­ dum quoque proponitur, utrum expediat, ut locis ubi contrahi solent matrimonia, quae tot tantaque pariunt incommoda, et nominarim in Anglia rite publicetur decretum Concilii Tri­ dentini Tametsi 1 sess. 24 de reform, matr., ita tamen ut obliget catholicos dumtaxat inter sc contrahentes, quemadmodum servatur in iis locis ad quae ab Apostolica Sede extensa fuit declaratio edita anno 1741 a Summo Pontifice Benedicto XIV pro Holiandia. Fac igitur, ut adhibita quoque, si lubet, praestantium virorum opera, hac in re sane gravissima studiose indaganda sedulo verseris, ct sententiam deinde tuam scripto tradas mihique communices. Nec te pigeat simul enucleate rationum momenta exponere quibus ad ca quae hic tibi proponuntur sive admittenda sive ex­ cludenda fueris adductus. 3 An. C. 1867 1306 Ex Litt. S. C. de Prop. Fide t ς lu· nn toby. — La Sa mit 1 di Nostro bignore aderendo ad antiche c ripetute decisioni della San­ ta Sede ha disposto che nelle adunande dei Vescovi, i Patriarch!, senza distinzionc di rito c di nazionalitl, debbano prender posto secondo l’ordinc gil stabilito per le quattro sedi pa­ triarcal!, c chc fra i Patriarch! i quali hanno il titulo dclla stessa sede, per la prcccdenza debba aversi unicumcnte ragione dell’anuriorita dclla loro canonica promozione alia sede medesima. 1307 S. C. Concilii 6 Iulii 1861. — An Ar- Orc* Ocuiutem .. . . nominxnJi aon· ... chicpiscopus N. privative a seipso canonicos nice· x/ ftowo ad honorem nominare, etiamque hunc honorem quibusdam officiis veluti doctoribus Seminarii, parochis civitatum etc. assignare valeat ; vel potius hoc agere consensu vel consilio Capi­ tuli. R. Negative ad primam panem ; affirmative ad secundam. 1308 S. C. Concilii 6 .Iulii, tS6?. — 1. An ca- Cire· c» qwc .... , ' . . canonico» hono- nomci ad honorem sedere valeant in choro ante nnn* vel post portionarios et semiportionarios titu­ lares, qui licet ministrare debeant uti diaconi et subdiaconi, sunt tarnen de corpore Capituli. 2. An, si paramenta sacra in functionibus pontificalibus accipere debeant canonici ad ho­ norem, plancta, vei potius dalmatica scu tunicella parari teneantur. R. Ad 1. Affirmative post omnes portionarios ct semiportionarios, quatenus et ii inter canonicos recenseantur, et eodem gradu ac ce­ teri canonici in choro sedeant. Ad 2. Si capitulares sint distincti per or­ dines, nimirum presbyteralem, diaconalem ct subdiaconalcm, canonicos honorarios induere debere tunicellam ; secus camdem vestem com­ munem canonicis titularibus cuiuscumque ordi­ nis sint. specum 1309 Ex Const. Reversurus Pii PP. IX. /2 Iulii t86j. — Dei Filius Ecclesiae suae divi­ nam ordinationem ita constituit, ut, quemad­ modum B. Leo PP. I. Decessor Noster monuit (Epist. ad Anastasium Thessalonicen.), cum inter beatissimos Apostolos in similitudine ho­ noris quaedam fuerit discretio potestatis omniumque par esset electio, uni tamen, scilicet Brtlo Petro, datum fuerit, ut caeteris praeemineret. Huic enim soli α Christo Domino suprema po­ lk i n»t it ti­ tione l’arriirch·· rum ei Archicpi•coporum. An. C. COLLECTANEA 4 testas fuit attributa pascendi nedum agnos, ve­ rum et oves, hoc est regendi et gubernandi uni­ versam Ecclesiam, ut in grege Christi non sit, qui Petrum Pastorem non agnoscat. « De qua < forma, ut ait idem B. Leo, Episcoporum < quoque est orta distinctio, ct magna disposi• tione provisum est, ne omnes omnia sibi vin« dicarent: sed essent in singulis provinciis sin< guli, quorum inter fratres haberetur prima « sententia ; et rursus quidam in maioribus < urbibus constituti sollicitudinem susciperent « ampliorem, per quos ad unam Petri Sedem « universalis Ecclesiae cura contiuerct, ct nihil « umquam a suo Capite dissideret ». Quibus sane verbis Metropolitarum ac Patriarcharum ecclesiastica institutio aperte designatur. Hinc factum est ut in iis tantum amplio­ ribus urbibus patriarchnlis dignitas antiquitus constiterit, quarum Ecclesias B. Petrus funda­ verat. Hinc facium est ut Patriarchis ipsis vix electis nil magis cordi fuerit, quam confirma­ tionis litteras ab hac B. Petri Sede obtinere, per quam sciebant, largiente Domino, omnium solidari dignitatem sacerdotum, et ab eadem ipsam patriarchalcm auctoritatem promanare. 1310 ucXt! Instr. S. C. de Prop. F. 70 lulii r86y. bon· ecdcxünu — ad Patriarch· Armbn. (i) — 1. In vendic* ro-unj* ul' none bonorum ecclesiasticorum praemittatur eorumdem aestimatio a probis peritis scripto facienda ; audiantur omnes intéresse habentes ; constet dc evidenti Ecclesiae necessitate, vcl uti­ litate ; vendantur favore maioris oblatoris, ct non minori pretio quam quod a praedictis pe­ ritis fuerit aestimatum ; pretium ab emptore integre solvatur in actu stipulationis, et collo­ cetur in honesto, tuto, ac licito investimento ; quod si non erit in promptu, deponatur pre­ tium in aliqua capNü publica, vcl apud aliquam personam spectatae probitatis ct idoneitatis, recepta tamen cautione scripto exarata, penes ipsum Patriarcham vel Episcopum Ecclesiae, ad quam pertinent bona vendita, accuratissime custodienda. 2. In permutationibus praemittatur aesti­ matio fundorum a probis peritis scripto fa­ cienda; audiantur omnes intéresse habentes; constet dc evidenti Ecclesiae utilitate; ct in contractus stipulatione expresse reservetur hinc mde regressus ad primaeva iura in casu evi­ ctionis. Quod si valor fundi ecclesiastici supe­ ret valorem fundi qui ab Ecclesia in permuta­ tionem recipitur, ca pecuniae vis, quae ad per­ aequationem contractus est necessaria, Eccle­ siae persolvatur in actu stipulationis, ct collo­ cetur in honesto, tuto, ac licito investimento; (1) Patriarchae Armen Ciliciae concessa fuit ad quin­ quennium facultas bona ecclesiastica, iuxta formam ct tenorem huius instructionis, alienandi, cum obligatione, atque interim deponatur uti supra in capsa pu­ blica, vel apud personam spectatae probitatis atque idoneitatis. 3. In contractibus cmphyteuricis ineundis praemittatur aestimatio peritorum; audiantur omnes intéresse habentes; constet dc evidenti Ecclesiae utilitate ; canon ab emphyteuta per­ solvendus non sit minor quam qui a peritis statutus fuerit ; stipulatio scripto consignetur, cui descriptio fundi ac topographica eiusdem tabula adiiciatur: praestet emphyteuta hypo­ thecariam inscriptionem super alio idoneo suo fundo, aut saltem, hoc deficiente, cautionem idonearum personarum pro securitate canonum trium annorum ; atque in ipsa stipulatione obli­ gationem emittat pro sc suisque heredibus ac successoribus valituram, numquam utendi qua­ libet praesenti vel futura lege seu privilegio atfrancationis canonis, ct melioramenta omnia solo cedendi. 4. Si agatur dc Ecclesiae bonis oppignorandis, vcl de acre alieno contrahendo, neccssc est ut prius audiantur omnes intéressé haben­ tes, et constet de vera et gravi Ecclesiae ne­ cessitate ; quae si vere intercedat, cavendum est, ut debitum illud, cum primum fieri pot­ erit, Ecclesia ipsa dimittat ; eaque de causa imponatur eidem singulis in casibus obligatio contractum debitum extinguendi annuis ratis ab ipso Patriarcha praefiniendis; ad quem ef­ fectum determinati aliqui Ecclesiae eiusdem redditus erunt assignandi, ac singulis vicibus dsponendi in capsa publica, vel penes hone­ stam atque idoneam personam, ut suo tempore investiri possint. 5. Cum vero Ecclesiae pecuniam investiri contingat, duo imprimis diligentissime curanda erunt, primum ut a contractibus ineundis longe procul sit quaevis usuraria labes, secundo ut Ecclesiae indemnitati cautum sit: ideoque non collocetur eiusdem pecunia nisi apud honestas et idoneas personas, quae praestent hypotecariam inscriptionem, vel saltem idoneam cau­ tionem ; omnesque huiusmodi contractus pu­ blicis tabulis pro recepto regionum more con­ signentur. 6. Denique in locationibus bonorum eccle­ siasticorum cavendum est, ut locationes prae­ dictae fiant iusto pretio, atque ut annuae re­ sponsionis solutio non fiat anticipate in prae­ judicium succcessorum. Non licebit autem ec­ clesiastica bona locare ultra triennium ; poterit autem R. P. D. Patriarcha, si specialem ab Apostolica Sede super alienatione bonorum ec­ clesiasticorum facultatem obtinuerit, permittere ut locationes praedictae fiant etiam ultra prae­ dictum tempus, dummodo non excedat noven­ nium. exeunte quinquennio, docendi S. C. quomodo eadem facultate usus fuerit. (Ex Aud. SSmi ;o lulii 1867). An. C. 1867 An. C. 1867 S. C. DE P ΌΡ. FIDE 1311 Litt S. C. Concilii 5/ lulii 1867. — Dc infantibus il· •pwidibuî îoi-»7 * Λ 7 ®· 5^· RH* ^US· r^7· — S. Hipt· · n ("hico^ FOLTTi — An permitti possit Ciborium seu *·*’ sacra Pyxis ex cupro deaurato? item Monstran­ tia (Ostensorium) ct Lunula. R. Affirmative. 1317 « m .. <♦ 5. C. SS. Rit jr Augusti 1867. — AmBiAsas. — i. Utrum consuetudo ministrandi sacramentum Poenitentiae absque stola, etiam m ecclesia et sede confessionali, servari possit; cum Rituale Rom. dum praescribit usum stolae An. C. 1867 in administratione sacramentorum, addat: < nisi < in sacramento Poenitentiae ministrando occa< sio, vel consuetudo, vel locus interdum ali« ter suadeat »; et alibi idem Rituale subdat: < stola violacei coloris utatur prout tempus ct « consuetudo feret ». 2. Utrum pro supcrpelliceo uti valeat sacer­ dos alba cum stola in pectus transversa in ca­ sibus praefatis (i. e ad S. Communionem mini­ strandam fidelibus extra Missum ; ad celebran­ dum Matrimonium; in omni benedictione extra Missam), praesertim in celebrando Matrimonio, cum immediate post absolutionem ritus Matri­ monii , Missam pro sponso ct sponsa celebra­ turus sit. R. Ad i. Conveniens est ut in ecclesia ad­ hibeatur stola, iu.xta S. R. C. decreta. Ad 2. Si immediate sequitur Missa, sacerdos praeter albam ct stolam, induere debet etiam planctam. 1318 S. C. SS. Rituum. 31 Augusti 1867. — Mkghlihirn. — Cruces nd socras unctiones prae- prae*cnph·. de­ scriptae in Dedicatione Ecclesiae non fuerunt dispositae prout fert Libci Pontificalis ; et aliunde, incuria plane supina, quaedam fuerunt destructae effosso muro; quaeritur an novis crucibus loco et ordine requisitis depictis, sup­ pleri debeat illarum unctionis caeremonia iuxta formam Pontificalis. R. Depingantur iterum cruces in ecclesia, quarum sex in parte dextera, sex aliae in si­ nistra appareant, ita tamen ut duae sint pro­ pe altare maius, ct duae prope ecclesiae ianuam, omissa unctionis caeremonia. 1319 S. C. de Prop. F.. rç’ Sept. 1867. (C. G.) , r . r * '. .< 9rci IciiJn* âculholi- I. Se convcnga avvertirc alcuna cosa circa il co« in »odctaici divisamento dei Vescovi degli Stati Uniti di pi'lôntfcnlU * America di ammuttcrc come sou onorarî nolle Societa di S. Vincenzo de* Paoli gli acattolici. R. Nihil quidem obstare quominus etiam ab ucatholicis spontaneae eleemosynae reci­ piantur; verum ut iidem recenseantur inter socios honorarios, omnino non expedire. 1320 Litt, encycl. S. C. de Prop. F. 24 Sept. Comra ««·< /ίό/.-Αυ Drlhqatos App. kt Epp. ohibxtalks.- cbndeMine*· Clandestinas sectas, ubi primum in perniciem religionis, rei publicae, ac societatis eruperunt. Apostolica Rom. Pontificum sollicitudo impro­ bare, condemnare, atque gravissimis poenis co­ ercere non omisit. Eaque est rei ipsius natura ct gravitas, ralisque Apostolicarum Constitutio­ num tenor, ut minime dubitari possit quin vo­ luerint laudati Pontifices iisdem obligari omnes An C. t«67 S; C. DE PROP. FIDE ct singulos christifideles, nullo habito locorum, temporum , nationum vel rituum discrimine. Neque omisit S. C. Propagandae Fidei praepo­ sita, pontificia illa decreta orientalium Ecclesia­ rum Praelatis opportune significare, uti ex eius­ dem Sacrae Congregationis archivo satis superque compertum est. Cum vero eadem socialis clades in hac temporum acerbitate quotidie succrescat, Europae finibus sc non contineat, ac, transmisso mari, orientales quoque regiones inficiendas susceperit, eo certe graviori perver­ sionis periculo, quo maior est simplicitas chri­ stifidelium illic degentium , sollicita fuit haec S. C. Prop. F. orientalis ritus negotiis praepo­ sita Allocutionem a SSrTio D. N. Pio div. prov. PP. IX habitam in Consistorio dici 2 5 Septem­ bris 1865 in varia eorumdem locorum idiomata conversam ad orientalium Ecclesiarum notitiam atque instructionem mittere. Subinde factum est, ut dubia quaedam apud orientales exorta fuerint, ct rogata etiam fuerit S. Sedes Aposto­ lica, qua se ratione gerere debeant confessarii praesertim cum iis, qui damnatis hisce sectis nomen quidem dederint, sacrilegis vero earumlem iuramentis nondum se obstrinxerint. Quae quidem cum ad accuratum examen in generali Congr. EiTiorum S. R. E. Cardina­ lium contra haereticam pravitatem generalium Inquisitorum revocata fuissent, declaratum est, probante SSrtio Domino Nostro, orientales com­ prehendi in constitutionibus pontificiis latis con­ tra praefatas sectas etiam quoad poenas, quae in iisdem constitutionibus infliguntur : ac prae­ missis dubiis de medio tollendis visum est ad Ecclesiarum praelatos aliqua decreta transmit­ tere, alias eadem super re ab Apostolica Sede edita ; quae typis impressa hisce litteris adiiciuntur. D'creta S, R. et U. Inquisitionis de quibus agitur in superioribus litteris. Die 2 Iulii nfyj. < Episcopi privarim per se, vel per alios sibi bene visos nomine S. Sedis confessariis praecipiant, ut serio moneant suos pocnitentes, ne societati liberorum muratorum aliisque huius generis clandestinis aggregationi­ bus nomen dare, vel carum conventicula adire aut fovere praesumant, ac pertinacibus sacramcntalcm absolutionem negent, cum facultate absolvendi vere resipiscentes ab excommunica­ tione incursa ». Die 5 Augusti 1846, « Proposito dubio quae­ nam sint societates damnatae in pontificiis con­ stitutionibus, responsum fuit: Societates occul­ tae, de quibus in pontificiis constitutionibus sermo est, eae omnes intelliguntur quae adver­ sus Ecclesiam vel gubernium sibi aliquid pro­ ponunt, exigant vel non erigant a suis asseclis iuramentum de secreto servando. Et ad men­ tem : Mens est quod Episcopi communicent tantum confessariis huiusmodi responsum , et caveant ab cius publicatione ». 7 An. C. 1868 Die 28 lunii r86ç. < Quoad matrimonia, in quibus una contrahentium pars clandestinis ag­ gregationibus per pontificias constitutiones da­ mnatis adhaeret, dummodo absit scandalum, Ordifiarius habita circumstantiarum ratione pro casibus particularibus ea decernat, quae magis expedire iudicaverit ». 1321 Dc probando Instr. S. C. S. Officii r868. — Matri­ contugt, obilo. monii vinculo duos tantummodo, Christo ita docente, copulari et coniungi posse; alterutro vero coniuge vita functo, secundas, imo et ul­ teriores nuptias licitas esse, dogmatica Eccle­ siae catholicae doctrina est. Verum ad secundas ct ulteriores nuptias quod attinet cum de re agatur quae difficultatibus ac fraudibus haud raro est obnoxia, hinc Sancta Sedes sedulo curavit , modo constitutionibus generalibus, saepius autem responsis in casi­ bus particularibus datis, ut libertas novas nu­ ptias ineundi ita cuique salva esset, ut prae­ dicta matrimonii unitas in discrimen non addu­ ceretur. Inde constituta sacrorum Canonum quibus, ut quis possit licite ad alia vola transire, exi­ gitur quod de morte coniugis certo constet, uti cap. Dominus, De secundis nuptiis, vel quod de ipsa morte recipiatur certum nuncium uti cap. In praesentia, De sponsalibus et ma­ trimoniis. Inde etiam ea quae explanatius tra­ duntur in Instructione * Cum alias » 21 Au­ gusti 1670, a Clemente X sancita, et in Bul­ latio Romano inserta super examine testium pro matrimoniis contrahendi» in Curia Erfii Vicarii Urbis et caetcrorum Ordinariorum. Ma­ xime vero quae propius ad rem facentia ibi habentur nn. 12 et i3 fK. n. 102). Et hacc quidem abunde sufficerent si in eiusmodi causis peragendis omnimoda et ab­ soluta certitudo de alterius coniugis obitu ha­ beri semper posset; sed cum id non sinant ca­ suum propemodum infinitae vices (quod sa­ pienter animadversum est in laudata Instructione his verbis: Si tamen huiusmodi testimonia ha­ beri non possunt, Sacra Congregatio non in­ tendit excludere alias probationes, quae de iure communi possunt admitti, dummodo legitimae sint et sufficientes} sequitur, quod stantibus licet principiis generalibus praestitutis, haud raro casus eveniunt, in quibus ecclesiasticorum prae­ sidium iudicia haerere solent in vera iustaque probatione dignoscenda ac statuenda, imo pro summa illa facilitate quae aetate nostra facta est, remotissimas quasque regiones adeundi, ita ut in omnes fere orbis partes homines divagentur, eiusmodi casuum multitudo adeo succrevit, ut frequentissimi hac de re ad Su­ premam hanc Congr. habeantur recursus non sine porro partium incommodo, quibus inter An G 1868 8 COLLECTANEA informationes atque instructiones, quas pro re depositio aliis gravibusque adminiculis fulcia­ nata, ut aiunt, peti mittique nccessc est, plu­ tur; sique alia extrinseca adminicula colligi rimum defluit temporis quin possint ad optata omnino nequeant, hoc tamen certum sic, ni­ vota convolare. hil in cius testimonio reperiri quod non sit Quapropter Sacra eadem Cong. huiusmodi congruum atque omnino verisimile. necessitatibus occurrere percupiens, simulque 5. Contigit etiam ut testes omnimoda fide perpendens in dissitis praesertim Missionum digni tcstificentur se tempore non suspecto mor­ locis ecclesiasticos praesides opportunis desti­ tem coniugis ex aliorum attestatione audivisse, tui subsidiis, quibus ex gravibus difficultatibus isti autem vel quia absentes, vel quia obierint extricare se valeant, c re esse censuit, uberio­ vel aliam ob quamcumque rationabilem cau­ rem edere Instructionem in qua, iis, quae iam sam examinari nequeunt ; tunc dicta ex alieno tradita sunt, nullo pacto abrogatis, regulae in· ore, quatenus omnibus aliis in casu concur­ digitentur, quas in eiusmodi casibus haec ipsa rentibus circumstantiis, aut saltem urgentibus S. Cong. sequi solet, ut illarum ope, vel abs- 1 respondeant, satis esse censentur pro sequutac que necessitate recursus ad Sanctam Sedem, mortis prudenti iudicio. possint iudicia ferri: vel certe, si recurrendum 6. Verum, haud semel experientia comper­ sit, status quaestionis ita dilucide exponatur, tum habetur, quod nec unus quidem reperiaut impediri longiori mora sententia non de­ tui testis qualis supra adstruitur. Hoc in casu probatio obitus ex coniecturis, praesumptioni­ beat. Itaque: 1. Cum dc coniugis morte quaestio insti­ bus, indiciis et adiunctis quibuscumque, sedula tuitur, notandum primo loco quod argumen­ certe et admodum cauta investigatione curanda tum a sola ipsius absentia quantacumque (li- erit, ita nimirum ut pluribus hinc inde colle­ cet a legibus civilibus fere ubique admittatur) 1 ctis, eorumque natura perpensa, prout scilicet a sacris canonibus minime sulficicns ad iustam urgentiora vel leviora sunt, seu propiore vel probationem habetur. Unde sa. me. Pius VI remotiore nexu cum veritate mortis coniunad Archicp. Pragenscm die ii lulii 1789 re­ guntur, inde prudentis viri iudicium ad eamscripsit solam coniugis absentiam atque omni­ detn mortem affirmandam probabilitate maxi­ modum eiusdem silentium satis argumentum ma, seu morali certitudine promoveri possit. non esse ad mortem comprobandam, ne tum Quapropter quandonam in singulis casibus ha­ quidem cum edicto regio coniux absens evo- | beatur ex huiusmodi coniecturis simul coniun­ catus (idemque porro dicendum est, si per pu­ ctis iusta probatio, id prudenti relinquendum blicas ephemerides id factum sit) nullum sui- I est iudicis arbitrio; heie tamen non abs rc erit met indicium dederit. Quod enim non compa- plures indicare fontes ex quibus illae sive urruerit, idem ait Pontifex, non magis mors in gentiores, sive etiam leviores colligi et haberi causa esse pntuit, quam eius contumacia. possint. 2. Hinc ad praescriptum corumdem sacro­ 7. Itaque in primis illae praesumptiones in­ rum Canonum, documentum authenticum ob­ vestigandae erunt quae personam ipsius asserti itus diligenti studio exquiri omnino debet; ex­ defuncti respiciunt, quaeque profecto facile ha­ aratum scilicet ex regestis paroeciae, vel xeno­ beri poterunt a coniunctis, amicis, vicinis, et dochii, vel militiae, vel etiam, si haberi nequeat quoquo modo notis utriusque coniugis. In quo­ ab auctoritate ecclesiastica, a gubernio civili rum examine requiratur ex. gr. : — An ille, de loci in quo, ut supponitur, persona obierit. ' cuius obitu est sermo, bonis moribus imbutus 3. Porro quandoque hoc documentum ha­ esset, pie rcligioseque viveret, uxoremque di­ beri nequit; quo casu testium depositionibus ligeret; nullam sesc occultandi causam haberet; supplendum erit. Testes vero duo saltem esse utrum bona stabilia possideret, vel alia a suis debent, iurati, tide digni, et qui dc facto pro­ propinquis aut aliunde sperare posset. — An prio deponant, defunctum cognoverint, ac sint discesserit, annuentibus uxore et coniunctis; inter se concordes quoad locum, et causam ob­ quae tunc eius aetas, et valetudo esset. — An itus aliasquc substantiales circumstantias. Qui aliquando ct quo loco scripserit, et num suam insuper, si defuncti propinqui sint, aut socii voluntatem quamprimum redeundi aperuerit, itineris, industriae, vel etiam militiae, eo magis aliaque huius generis indicia colligantur. Alia ex rerum adiunctis pro varia absentiae plurimi faciendum erit illorum testimonium. 4. Interdum unus tantum testis examinan­ causa colligi indicia sic poterunt: - Si ob mi dus repentur, et licet ab omni iure testimonium littam abierit, a duce militum requiratur quid unius ad plene probandum non admittatur, at­ de eo sciat; utrum alicui pugnae interfuerit; tamen ne coniux alias nuptias inire peroptans utrum ab hostibus fuerit captus; num castra vitam coelibem agere cogatur, etiam unius te­ deseruerit, aut destinationes periculosas habue­ stimonium absolute non respuit Suprema Cong. rit etc. - Si negotiationis causa iter suscepe­ in diri nendis huiusmodi casibus, dummodo rit, inquiratur, utrum tempore itineris gravia die testis, recensitis conditionibus sit praeditus, pericula fuerint ipsi superanda; num solus pro­ nulli exceptioni obnoxius, ac praeterea cius fectus fuerit, vel pluribus comitatus; utrum in An. C. 1868 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1868 regionem ad quam sc contulit supervenerint seditiones, bella, fames et pestilentiae etc. Si marittmum iter fuerit aggressus, sedula in­ vestigatio fiat a quo portu discesserit; quinam fuerint itineris socii; quo sc contulerit: quod nomen navis quam conscendit; quis eiusdem navis gubernator; an naufragium fecerit; an societas, quae navis cautionem forsan dedit, pretium eius solverit; aliaeque circumstantiae, si quae sint, diligenter perpendantur. 8. Fama quoque aliis adiuta adminiculis argumentum dc obitu constituit, hisce tamen conditionibus, nimirum: quod a duobus sal­ tem testibus fide dignis et iuratis comprobetur, qui deponant dc rationabili causa ipsius famae: an eam acceperint a maiori ct saniori parte populi, et an ipsi dc eadem fama recte sen­ tiant; nec sit dubium illam fuisse concitatam ab illis in quorum commodum inquiritur. 9. Tandem, si opus fuerit, praetereunda non erit investigatio per publicas ephemerides, datis directori omnibus necessariis personae indiciis, nisi ob speciales circumstantias saniori ac prudentiori consilio aliter censeatur. 10. Haec omnia pro opportunitate casuum Sacra haec Congr. diligenter expendere solet ; cumque de re gravissima agatur, cunctis aequa lance libratis, atque insuper auditis plurium theologorum et iurisprudentum suffragiis, deni­ que suum indicium pronunciat an de tali obitu satis constet, et nihil obstet quominus petenti transitus ad alias nuptias concedi possit. 11. Ex his omnibus ecclesiastici praesides certam desumere possunt normam quam in huiusmodi indiciis sequantur. Quod si, non ob­ stantibus regulis hucusque notatis, res adhuc in­ certa et implexa illis videatur, ad S. Sedem re­ currere debebunt, actis omnibus cum ipso re­ cursu transmissis, aut saltem diligenter expositis. 1322 Orca verba for­ mulae facultati* dispcnaandi cum S. C. de Prop. F. 5 Ian. rS6S. — Ex Aud. SSmi. — An verba pauperibus....... et paup tribu» et qui iid S. Sedem qui ad S. Sedem recurrere nequeunt, in quo­ recurrere neque· rum matrimoniis datur facultas dispensandi in mit. Formula facultatum signata Extr. a, intclligi debeant modo copulativo vel disiunctivo. R. SSrîius declarare dignatus est verba illa pauperibus et qui etc. intelligenda esse in sensu disiunctivo, adeo ut possit Episcopus vi eius­ dem formulae dispensare cum catholicis sibi subicctis in utroque casu sive paupertatis, sive impotentiae recurrendi ad S. Sedem. 1323 S. C. S. Off. he quibutdam 11 Martii r86S. — Iapoformuli» in Ba­ ptismo admini­ niar. — Inter traditiones quarum pretiosum strando adhibi­ depositum faponensis Imperii fideles, urgente ti*. et durante persecutione, fideliter ac firmiter CollccUnea S. C. de Prop. Fide. Vol. //. 9 servaverunt, praecipua fuit traditio de natura et necessitate Baptismi, necnon dc eiusdem usu. In quocumque vico erat Baptizator cuius mi­ nisterium erat ad exclusionem aliorum fide­ lium, Baptismum recenter natis conferre; dum alius pariter ad illud ministerium designatus preces praesertim Orationem Dominicam, Sa­ lutationem Angelicam et Symbolum Apostolo­ rum recitabat. Quisque baptizator discipulum educabat, cui simul et ministerium et modum baptizandi in hereditatem transmittebat. Cur­ rentibus vero annis, saeviente semper persecu­ tione, traditionis monumentis pereuntibus, mul­ tae in doctrinam Baptismi irrepsere truncatio­ nes quae tamen circa formam Baptismi fere exclusive versantur; nihilominus Baptismum vel invalidum vel dubium reddiderunt. Dc his quae certe Baptismum invalidum faciunt hic non agitur, sed tantum dc his quae dubium dc valore Baptismi parere videntur. 1. In aliquibus locis sequenti formula ute­ bantur: Togo te pateri^o in nomine Pater et Hirio et Spirito Santo. 2. In aliis: Togo te baoti\o mono in no­ mine baoti^mo et Hirio et Spirito Santo (Vox iaponica mono individuum significat). 3. In aliis: Togo te pax mono (individuum) vel ba\mono in nomine Pater et Hirio et Spi­ ritu Santo. 4. In aliis: Togo te baotin^o mono mid^ in nomine Pater et Hirio et Spirito Santo. (Vox iaponica midç aquam designat). 5. In aliis: Togo te baoti^o mono in no­ mine Pater et Christito naron (filii qui Chri­ stus est) Hirio et Seu Santo. Amen. 6. In aliis: Ego te Pater in nomine Pa­ ter et Hirio et Spiritu Sancto. Amer.. η. In aliis: Togo te baoti^o mono in nomid^ Pater et Hirio et Spirito Sancto. Amen. 8. In aliis: Togo te Pater in nomine Pa­ ter et Hirio et Ibiriseu San. 9. In aliis baptizator prima vice dicebat: Ego te tali nomine appello (quod in idiomate iaponico exprimebatur) baotin nomine Paiter et Hirio et Sora Sepirito Santo, quo dicto, immediate baptizari caput digito in aquam misso signo crucis signabat; secunda vice, camdcm ac supra formulam repetebat; tandem tertia vice, eadem formula ac supra recitata, immediate post, baptizari caput vera effusione aquae abluebat. Eorum qui cum formis praecitatis, saltem dubiis, baptizari erant, missionarii Baptismum sub conditione reiterare non dubitant. 10. Quando recenter, mirabili misericordia Dei, pretiosa Ecclesiae laponensis reperta fuere vestigia, missionarii baptizatores veram Ba­ ptismi formam docere curaverunt, sed vel ex oblivione, vel ex difficultate bene pronuntiandi nonnulli baptizatores hanc veram formam trun­ caverunt modo sequenti: Ego te baoti^o in noÎ An, C. t86â COLLECTANEA ro mine Patiris et Pirii (vcl Birii) et Spiritous Sancti. Amen. De ista truncatione missionarii dubii sunt. ri. Hi baotin; in nomine Pater ct Hirio ct Spiritos Tchandji Dei^aus Maria. Cum de valore Baptismi dubiorum solutio maximi momenti sit, ut de statu dubie bapliza torum, et de innumeris difficultatibus, prae­ sertim circa matrimonium versantibus cogno­ scatur, et bene indicetur, ideo quaeritur: Utrum et quaenam formae praccitatae Ba­ ptismum vere invalidum fecerint vel non? Et ideo utrum missionarii Baptismum cum tali­ bus formis collatum, sub conditione, vel non, in posterum reiterare teneantur? Notandum est quod iaponensibus ordinarie valde difficilis est plurimarum latini idiomatis vocum, V. gr. /, tri, pti, spi, etc. pronuntia­ tio. Unde pro Filius dicent Hirius, pro Patris dicent Pateris, pro baptizo dicent baoti^o, pro Spiritus dicent Sepiritus. R. Formae quae referuntur secundo, quinto, sexto ct octavo loco invalidum reddunt Ba­ ptisma; quod ideo erit absolute iterandum. Re­ liquae veio formae, saltem practice, dubiae sunt, ct Baptisma hisce collatum, est sub con­ ditione iterandum. 1324 A rwiMlia rruln· mo hi it contra* lirndia Meles trcodu Litt. encycl. S. C. de Prop. Fide rr Martii r868. Post editam Instructionem ad omnes Archiepiscopos, Episcopos aliosque locorum Ordinarios dc dispensationibus super impedimentum mixtae religionis quoad pro­ miscui coniugia, cui sub dic i5 Nov. i858 subscripsit Ertius ac Rrtius D. Cardinalis An­ tonelli (V. n. ttbq), eae ad S. Cong. perve­ nerunt notitiae non solum circa auctam non­ nullis in locis facilitatem mixta coniugia abs­ que iusta ct gravi causa contrahendi, verum ctiam circa dispensationes quae pro connubiis illis delegata potesiate conceduntur, ut plane perspicuum sil laudatam instructionem non ubique locorum recte interpretari, sed potius ad erroneum sensum eiusdem litcrae ac spiritui contrarium alicubi detorqueri. Illa enim in­ structio expresse commemorat quid catholica Ecclesia de huiusmodi catholicos inter atque acatholicos nuptiis constanter senserit, cum ex­ plicite tradat Ecclesiam eas semper improbasse ac tamquam illicitas ac perniciosas habuisse, tum ob flagitiosam in divinis communionem, tum ob impendens catholico coniugi perver­ sionis periculum, tum ob pravam sobolis in­ stitutionem; dein vero in Ordinariorum memo­ riam revocat antiquissimos Canones, nec non recentiores Summorum Pontificum sanctiones quibus etsi aliquid de severitate canonum re­ missum sit adeo ut mixta coniugia quandoque permittantur, id tamen gr iribus dumtaxat de causis atque aegre adm )dum flt, ac nonnisi sub expressa conditione de praemittendis ne­ cessariis opportunisque cautionibus in naturali ac divino iure fundatis, ut scilicet non solum catholicus coniux ab acatholico perverti non possit, quin imo catholicus ipse coniux teneri se sciat ad acatholicum pro viribus ab errore retrahendum, verum etiam ut universa utrius­ que sexus proles ex mixtis matrimoniis pro­ creanda in sanctitate catholicae religionis edu­ cari omnino debeat. Quae cum ita sint, mi­ rari omnino debuit Sacra haec Congregatio quod nonnullis videri potuerit praedicta in­ structione principiis, quae semper Sancta Sedes circa mixta connubia tenuit ac docuit, aliquo modo derogari. Ac nc forte ex perperam in­ tellecta instructione illa, quae tamen luculen­ tissima est, commissus tibi populus quidquam detrimenti cupiat, sollicitudinem tuam enixe adhortor in Domino, ut clero ac fidelibus tuae subditis Jurisdiction!, data occasione, veram Ecclesiae doctrinam ac praxim circa matrimonia mixta tradere atque inculcare studeas. Porro quemadmodum probe cognoscis, ad matrimo­ nium mixtum permittendum minime sufficit ut sponsi cautiones, de quibus supra, admittere parati sint, nec non ceteras clausulas in re­ scriptis Apostolicae Sedis adhiberi solitas, sed omnino iustae gravesque requiruntur causae, ut facultas dispensandi super mixtae commu­ nionis impedimento licite execution! mandetur. Cautiones enim illae ideo naturali divinoque iure exiguntur atque exigi debent, ut pericula intrinseca quae mixtis insunt ’matrimoniis re­ moveantur; at vero ut gravibus fidei ac mo­ rum periculis etiam sub opportunis cautionibus fideles se exponere permittantur, grave aliquod incommodum ccteroquin haud devitandum im­ mineat neccssc est. Quod si aliquando in me­ morata instructione mos adhibendi ritum pro matrimoniis contrahendis in diocccsano Rituali legitime praescriptum, exclusu tamen semper Missae celebratione, in mixtis coniugiis con­ trahendis tolerari posse perhibetur, id tamen nonnisi per modum exceptionis indulgetur, ac sub conditione ut omnia rerum locorum ac personarum adiuncta diligentissime perpendan­ tur, atque onerata Episcoporum conscientia super omnium circumstantiarum veritate ac gravitate, ramum abest ut inibi principiis, quae Sedes Apostolica circa mixti connubia quovis tempore professa est, vcl minimum de­ trahatur ! Quamobrem enixe peto a charitatc tua, ut, quantum cum Domino poteris, fideles tibi commissos a mixtis matrimoniis contra­ hendis arcere satagas atque contendas, quo gra­ vissima, quae in iis continentur, pericula prae­ caveantur ac devitentur. Id autem facilius as­ sequeris si cos opportune instruendos curave­ ris circa peculiarem qua tenentur obligationem Ecclesiae vocem hac in re audiendi, nec non S. C. DE PROP. FIDE An. C. i*An C. obsequendi praepositis suis, qui strictissimam aeterno Pastorum Principi rationem c>sent red­ dituri. si matrimonia mixta non tantum ob gravissimas causas aliquando permitterent, ve­ rum etiam facile atque ad petentium libitum a fidelibus contrahi cum a:atholicis tolerarent. 1325 JfCiin?>ndin S· C· S. Off. // Martii 1868 - Ιαροχίακrnjcnnni in i·· Sacrosancti Concilii Tridentini decreta in Ecclesia iaponensi, ante persecutionem, publicata fuisse et lotam vim obtinuisse videntur (ut in expositione quarumdam difficultatum circa ma­ trimonium clandestinum a missionariis imperii laponensis anno 1626 insinuatur). Fidele* vero, de dispositionibus a Tridentino, speciatim circa matrimonium clandestinum, decretis omnino inscii, semper sine parocho (nullus c lim re­ manserat) et saepe sine testibus matrimonium contraxerunt. Unde quaeritur: t. Utrum adhuc nunc Concilium Triden­ tinum in Iaponensi Imperio ut publicatum ct vim legis obtinens haberi debeat. 2. In casu affirmativae, utrum omnia ma­ trimonia sine testibus (ct non sunt numero pauca) invali ia sint, etsi invincibilis et uni­ versalis fuerit ignorantia. 3. In casu affirmativae, suppliciter ac hu­ militer quaeritur: a) Ut SSrtius dispensationem a radice, qua omnia matrimonia ob clan lesiinitatem nulla revalidentur, benigne concedere dignetur; b) Ut in posterum matrimonia saltem abs­ que parochi praesentia (ub actualem sacerdo­ tum penuriam) valide celebrari possint. R. Ad 1. Negative. Ad 2. et 3. Provisum in praecedenti. 1326 Cire» matrimo­ nii dubie valida a iaponeniibus I pcncculionc »ac1 viente contracta. S. C. S. Off. it Martii tSliS. - Iaposiab Christiani iaponenses, de impedimentis matri­ monium dirimentibus ab Ecclesia institutis omnino inscii, saepe matrimonia his impedi­ mentis vitiata bona fide contraxerunt, nihil de consanguinitate vcl affinitate vcl aliis impedi­ mentis attendentes. Hic non .igitur dc impe­ dimentis ad ius divinum pertinentibus, sed tantum dc ecclesiasticis; unde quaeritur: 1. Utrum in Iaponensi Imperio, perdu­ rante sacculari persecutione, necnon Pastorum ct doctrinae privatione perseverante, impedi­ menta ab Ecclesia instituta totam matrimonia dirimendi vim obtinuerint. Inde, utrum omnia matrimonia cum talibus impedimentis dirimen­ tibus contracta invalida sint. Ratio dubii in eo est quod, cum ignorantia de matrimonii natura et impedimentis omnino universalis ct invincibilis esset, forsan praesumitur Ecclesia de talibus impedimentis dispensasse, necnon i i An. C. i#68 suas leges circa matrimonium in hoc casu to­ tam vim obtinere noluisse. 2. In casu affirmativo, suppliciter ac hu­ millime imploro ur SSrfius dispensationem a radice, qua omnia matrimonia nulla ob impe­ dimenta iure Eccleriae dirimentia revalidentur, benigne concedere dignetur. R. Ad i. Providebitur m sequenti. Ad 2. Quoad eos qui sunt in bona fide, R. P. D. Vicarius Ap. sileat omnino. Quoad eos qui in bona fide non sunt, curet ut con­ sensus renovetur, dispensationem concedendo iucta facultates iam ipsi factas a S. C. dc Prop. F. Quod si consensus renovari non pos­ sit, vcl obstinate nolit, dummodo cerro con­ stet de eius morali perseverantia, supplicandum SSrfto pro giatia qua idem D. Vicarius Apo­ stolicus possit in radice sanare, inspectis cir­ cumstantiis cuiusque casus particularis, matri­ monia iam contracta usque" ad receptionem praebentis concessionis. In casibus vero diffici­ lioribus, recurrat, expositis omnibus cuiusque casus adiunctis. 1327 ii* qui ob di­ S. C. S. Off. 11 Martii 1868. - Iaponiab - t)« vortium boni fi­ de Mos divortii in Imperio Iaponensi ita univer- < ad nova» con­ volarunt nupti** salis praevaluit ut sub levissimo praetextu con­ iux socium deserat, et ad novas nuptias con­ volet. Hanc luctuosam consuetudinem non ef­ fugerunt christiani inter quos casus divortii frequentissimi reperiuntur. Ignorantia legum sanctissimarum de matrimonio adeo vigebat, ut bona fide nullius mali sed tantum minus per­ fecti divortium suspicari viderentur. Inter Chri­ stianos, vel sub tali nomine designatos, alii invalidum, alii dubium, alii tandem validum suscepere baptismum. His positis, quaeritur : 1. Quoad invalide baptizatos: Utrum con­ iux qui divortium tentavit et perfecit, ante­ quam ad sacramenta admittatur, secundum ac illegitimum coniugem dimittere, ct ad primum ac legitimum coniugem redire teneatur. Ratio dubii praesertim in eo videtur e>se quod: 1. Uterque coniux, scilicet dimittens et dimissus, ad suscipiendum baptismum disponuntur. 2. Con­ iux qui divortium tentavit, dc dispositione, in qua inest coniux dimissus baptismum su­ scipiendi, non dubitat. Unde videtur quod illi qui divortium fecit, tempore susceptionis ba­ ptismi, dispensatio divina in favorem fidei de qua loquitur Apostolus (I Corinth. VII) non potest applicari: quae si ita sunt, nempe si non est locus applicandi dispensationem divinam in favorem fidei concessam, interpellatione ad primum coniugem facta, vcl ex dispensatione omissa per gravissima inconvenientia quae ex tot jc tantis in familiis mutationibus oriri vi­ dentur, unicum medium vitandi forsan remanet, scilicet, ita si Sanctitati Suae placet, utendi hac An» C 12 COLLECTANEA An. C. cattolici cd eterodossi, chc da qualche tempo sventuratamente si va rendendo ogni giorno più comune, ha indotto la S. Sede, desiderosa di provvedere alla sana istruzione dci fedeli, a richiamarc in proposito i giusti principii, dare le opportune rcgolc c porgere i necessarii avvertimenti tanto per organo del S. Offizio, quanto dclla S. C. di Propaganda, secondo i casi che alla medesima sonosi denunciatî. Ncl présente foglio si e crcduto conveniente di redigerne un compendio. De catholic* Scbbcnc siavi dilferenza tra le scuole pro­ haereticas aefe testant! e scismatiche, c gencrulmcnte pariando, la* frequentin'. bu*. maggiori forsc siano i danni chc hanno a ce­ rnerai dalle prime, pur tuttavia non lasciano anche le seconde di essere grandemente pericolosc per la gioventù cattolica. Onde con cîrcolarc del 20 Marzo 1865 fK. num. 1271) la S. Congregazione di Propaganda, mentre rendeva avvcrtiti tutti i Vescovi Orientali del gra­ vissimo pcricolo, al quale sono esposti i giovanetti cattolici nel frequentare le anzidette scuole dirette dagli scismatici e protestant!, chc vanno aprendosi, or più chc in altra cpoca, ncllc principali città dcll* Oriente, nc cccitava altrcsi lo zelo ad impedire cnergicamente siffatta costumanza, impiegando anchc all’uopo tutto il nerbo dclla loro ecclesiastica autorité. Ai Vcscovi principalmcnte ed ai parrochi in­ combe l’obbligo di usare le più solerti cd effi­ caci cure, onde persuadere i padri di famiglia non poter far essi cosa più pregiudizievolc alla loro proie, alla patria ed alla nostra santa Re­ ligione, chc coll’ esporre i proprî figli ad un cosi manifesto pcricolo, che sarebbe anchc maggiorc, qualora le scuole medesime fossero i?tituitc col diretto intendimento di far proseliti 1328 all’crcsia cd allô scisma. Ognun conoscc quanta ca·'» S. C. S. Off. 11 A fartu 1AoA. - Iaponiak forza cscrciti suif animo giovanile l'autorité dci prcccttori c corne potentemente lo induca ad In casu obitus, a magistralibus civilibus de ­ num tolerantiae. ’ t p approvar tutto ciô che in essi scorge c da essi legati ut dc morte ludiccnt, domum defuncti veniunt ; quo facto, sacerdotem idolorum mit­ ascolta. Quindi avvicne chc in un coll’inscgnatunt ut superstitiones consuetas perficiat. Chri­ mento contragga senza quasi avvcrtirlo i loro stiani vero, metu persecutionis, non audentes errori, c concepisca disprezzo della Religione vi vel denegatione formali domus ostium sa­ cattolica. A ciô si aggiunga il conversare giorcerdoti idolorum praecludere, sese tamen ut nalicro c familiare coi giovani protestant! c sci­ patientes habent; peractis vero superstitiosis, smatici, i cui costumi sovente corrotti, la in­ profcctoquc idolorum sacerdote, christiani o- docilité, il mordace pariare contro la nostra innia superstitionum vestigia igne destruere fe­ santa Religione c contro le pratichc dclla Chiesa stinant. Unde quaeritur: Utrum haec tolerantia pervertono la mente e corrompono il cuorc dci sit professio externa superstitionis vcl non, ct condisccpoli cattolici. Nc si creda gié chc da ogni pcricolo vadano immuni quelle fra le an­ ideo an toleranda sit vel non? R. Dummodo revera passive sc habeant, zidette scuole, il cui insegnamento riguarda la nullo modo ritui superstitioso cooperando, ne­ dementare istituzione, ovvcro materie meraque, si fieri potest, interessendo, tolerari posse mente profane; impcrocchê oltrc ai medesimi pericoli ch’esse presentano pci consorzio c fa­ prout m casu exponitur. miliarité coi condisccpoli educati nella crcsia c n*llo scisma, porgono altrcsi ai prcccttori il 1329 mezzo d’ingannarc la giovanile semplicité con <>'·■· «e o ct Instr. S. C. de Prop. F. 25 Apr. tS6S. arti quanto meno apprese altrettanto più effi­ — La crczionc di scuole c convitti nnsti di caci. Tuttociô trovasi trattato in un’ analoga facultate a S. Alphonso indicata ct agnita (Theol. moral. Dc matrim. n. 256), in Syn. Diocc. Benedicti XIV tamen controversa (lib. 1 3, c. ar, nn. 4, 5; et lib. 6, c. 4, n. 5), matri­ monium primum ct verum» necnon ante ba­ ptismum consummatum, dissolvendi, ct secun­ dum matrimonium antea invalidum validandi. Quod si res opportuna ct possibilis u S. S. benevisa est, S. S. suppliciter ac humillime rogo ct obtestor ut pretiosae, necnon persecu­ tionibus, martyrum numero ct fortitudine, tan­ dem miia conservatione illustratae laponensis Ecclesiae saluti misericorditer consulens, facul­ tate praedicta matrimonia ante Baptismum con­ summata solvendi uti, ac secundam et illegi­ timam unionem validare dignetur. 2. Quoad valide bapti^atos : Utrum horum valide baptizatorum, ct generarim omnium etiam gentilium matrimonium, iuxta divortii morem in Imperio universalem, contractum, validum sit et ideo indissolubile. Ratio dubii sistit in universalitate huius luctuosi moris, in igno­ rantia in qua fideles de indissolubilitate ma­ trimonii versabantur, vi cuius matrimonium ineundi ut tit in patria, id est modo dissolu­ bili contrahendi intentionem saltem praesum­ ptam habuisse videntur. R. Ad dubium primum, prout proponitur, Affirmative; et ad dispensationem prout peti­ tur, non concedi. Ad dubium secundum, matrimonia inita cum solo contrahentium errore quod matri­ monii consummati vinculum in casu adulterii vel ob alias causas dissolvi possit, valida sunt. Si vero sub hac expressa conditione inita sint, uti invalida habenda sunt. An. C. 1R68 lie icalhnlici* ca­ tholica* frequnt.iniibiK achola*. S. C. DE PROP. FIDE istruzione emessa dalla Suprema Congregatione del S. Olfizio per la Svizzera sotto il giorno 21 Marzo 1866 (V. n, 1286). Si è discorso fin qui dci giovani cattolici che frequentano le scuole protestant! c scismatiche. Passando ora a pariare dci giovani scismatici e protestant! che frequentano le scuole cittolichc, cgli c chiaro che in questo secondo caso non esistono pei giovani catto­ lici tutti quei pericoli chc si dissero concorrcre ncl caso precedente: impcrocchc essendo cattulico il precettorc, cattolici l’insegnamcnto e i libri, nulla v’ha a temere da questo lato. Ed è perciô che questa S. Congregazione di Propaganda si e mostrata altre volte indul­ gente a tullerarc o anchc ad ammctterc che nellc scuole cattoliche istituite ncllc Missioni e dirette dai missionarii si ricevcsscro cd ammaestrasscro dai prcccttori cattolici anchc gli eterodossi. Non disconosccva perô la stessa S. Congregazione chc anchc in tali scuole per direzione e per insegnamento cattoliche non mancherebbe qualche grave pcricolo per i'ammissione dei detti giovani scismatici e prote­ stant! a motivo principalmcntc del quotidiano contatto chc questi avrebbero coi figli dei cat­ tolici. Laonde ncl pcrmettcrc taie promiscuité fu sollecita di prescrivcre alcune cautclc neces­ sarie specialmcntc a rimuoverc dai giovanetti cattolici il pcricolo di perversione, corne parc dagli acattolici il pcricolo d’indiffercotismo. Giovcré indicare talune risoluzioni prese in proposito da questa S. Congregazione. Una particolare adunanza tenutasi ai 18 Décem­ bre 1742 fu di avviso potersi permettere ai missionarii Cappuccini di Moscovia che oltre aile scuole di lingue straniere c di scicnzc in­ differenti, che allora si tenevano pci soli figli dci cattolici, altre nc potesscro tenere per tutti gli acattolici, chc volessero concorrervi, desti­ nando all’ uopo una camera separata. Certa­ mente la separazione di camera elimina o nlmeno rende assai rimoti gli anzidetti pericoli chc nascono dalla promiscuité di giovani cat­ tolici cd acattolici c chc formano appunto la principale ditficolté dellc scuole miste, sc pure possano dirsi propriamente tau ntl caso chc si assegni luogo distinto c separato ai disccpoli eterodossi. Un tal metodo perô di separazionc assai difficilmentc potrebbe adottarsi ovunque si per mancanza di luoghi c di mezzi, come pure per la csigenza di più maestri, di cui havvi ordinariamente scarsczza nci luoghi di Missione. Sui finire dello seorso secolo i Padri Riformati missionary ncll’Egitto superiore avevano aperto dellc scuolc in varie stazioni di quella Missione pci giovanetti cattolici, c ad esse concorrcvano ancora i figli dci copli scismatici. La Congregazione generale adunatasi ai 29 Ago­ sto dell’anno 1791 opinô potersi ciô tollcrarc r3 per allcttare gli eretici copti al cattolicismo e non irritarli, aggiungendo perô che < periculum perversionis per magistrorum diligentiam re­ moveatur ». Analogamcnte a questa risoluzionc del S. Consesso fu scritto al Prcfetto di quella Missione non doversi far dilficolté che i figli degli eretici vadano alie scuole cattoliche. Ma che siccome talvolta qualche giovanetto discolo cretico potrebbe pervertire alcuno dei cattolici, percio i maestri debbano avere di ciô cura, c non ammettere nelle scuolc i giovanetti eretici licenziosi. AlTopposto moltissimo bene si deve sperare dalla frequenza dego eretici alie scuole cattoliche potendosi cost imbevere dei sodi prin­ cipi dclla nostra vera Religione, ed avendo agio i maestri d'insinuarsi nel loro spirito per guada gnari i alia Chiesa. Omettendo altre consimili risoluzioni, giova riferire come nclfanno 1853 1 Vcscovi Armeni delta provincia ecclesiastica di Costantinopoli riuniti in confcrenzc avendo annoverato fra i mezzi opportuni per la conversione degli sci­ smatici nazionali anchc quello di dare accesso ai loro figli ulle scuole cattoliche, ia Congregazione generale di Propaganda ordinô si scrivesse all’Arcivescovo Primate, significandogli chc il mezzo proposto ravvisavasi molio acconcio a procurare la Conversione degli sci­ smatici, ma si richicdeva perô un melodo as­ sai prudenziale per non far nascere degli in­ convenienti ; che duc sono i pericoli che pos­ sono derivarne, il primo chc i giovani sci­ smatici pervertano i giovanetti cattolici, se non si prendono tutte Ic cautclc per impedire che parlino a lungo fra loro; impcrocche avvenendo naturalmentc che fra gli scismatici sianvi dei giovani artuti, di talento, radicati nello scisma in forza della domestica cducazione, e che tra gli allievi cattolici ve nc siano alcuni di scarso talento, c di poco sentimento reli­ gioso, faciimente i primi pervertirebbero i se­ cond). L’altro pcricolo e di rendere ipocriti i giovanetti scismatici se venissero obbligati ad intci veni;c agli escrcizi religiosi, al pari dei figli dei cattolici, perche in tal caso vi sarcbbe pcricolo che simulasscro la professione del cattolicismo contro la erronea loro coscienza ; c si rendercbbero proclivi ali’ indifferentismo. Si awcrtl poi lo stesso Monsig. Arcivescovo chc non s’intendeva pariare di ammctterli ai Sagramenti, perche in tal caso dovrebbe pré­ cédera ia formale abiura e Ia sincera dichiarazionc di ritornare alia religione cattolica. Per ultimo s* insinuô ai Vcscovi deH’ansidctta provincia che per tener lontani tali pericoli dalle scuolc, in cui insieme ai giovanetti cat­ tolici ricevonsi anche gli scismatici, allurquando si riunircbbero in Concilio Provinciale formas­ sent un apposito regolamento per siffatte scuole miste da sottoporsi all’approvazione di questa S. Congregazione. An C, τ868 »4 lu aJ«iœon« ■cat’.n’-conjm «· doUMTctioam in colkgi* c at ho· lier COLLECTANEA Resta finalmente a dirsi qualche cosa inturno ail’ammissionc dei giovani scismatici c protestant! nci pensionati c convitti cattolici. Non potrebbe perô darsi nna norma adequata c sicura applicable a ciascun collegio, convitro o pensionuto senza aver prima particulari ed accuratissime notizie sopra lutte quelle circostanze, dalla cui cognizione dipende nppunto il giudtzio che deve purtarsi suli’anzidctta pro­ miscua convivenza di cattolici ed ciero lossi. Sarebbc quindi necessario di conoscerc il preciso scopo del convicto, la condizione c l’età di quclli chc vi si ammettono, la qualité e il grado d’istruzionc che vi si .on prediche e lettere pastorali che rosse preservata la puritl della fede dal contagio degli errori. Pcr ciô poi che spetta allé scuolc Universitaric c collegi misti istiiuiti lai Governo In­ glese con lo stes>o sistema pcr la istruzione scientifica della gioventù, la prclodata S. Cungregazione con lettera dei 9 Ottobrc 1847 m4~ nifestô ai Vescovi Irlandesi il suo timore che da tail collegi fosse pcr derivare gran peri­ colo alia fede cattolica, e che li reputava dannosi alia religione; onde li ammoniva di non prendere veruna parte a sitfatta istituzionc, e li ecciuva invece a far Horire maggiormente i già istituiti collegi cattolici, ed .1 procurare la erezionc di un'Accademia cattolica. II governo inglese pcr sedare i concepiti timori modifico alcuni statuti del ridetto sistema ; in seguito di che csaminntdsi n iovamente la cosa, Ia medesima S. Congregatione non per ciô credeite mi­ tigare la già presa e teste riferita risolu/Jone sui ridetti collegi in vista dei gravi ed intrin­ seci loro pericoli, siccome indicossi ai Prelati d’lrlanda con lettera degli ii Ottobrc 1848. GiuvcrA pcr ultimo aggiungere come la rimentovatu S. C. di Propaganda nella generale adunanza dci 3t Agosto i863, esaminando le regule dell'Istituto delle Suore di N. S. di Sion eretto in Francia, c pariando delle giovani con­ vint ici nel relativo cducandato, decise doversi rispondere al fundatore < essere intcnJimcnto délia S. C. chc nclle scuole delle pensiunate non si accolgano pcr massima gcncrab se non gio­ vani cattoliche. Che se per grave ragione occorressc li ricever donzelle di altre confessioni eJuwsi verb c ittolic.tmente, debba ren­ ders! di ciô inteso il Vescovo dioccsano, affinche di concerto colla Superiora stabiliscano An. C. 1^68 Aa. C. 1868 16 COLLECTANEA con ogni diligenza le regole necessarie per evi­ tare ogni pericolo Ji seduzione o perversione, fra le quali rcgole non si ometterd di prescrivere che nelle visite che riccvono le suddette Jonzelle dai loro parenti debba trovarsi ognora présente una Suora ». 1330 Circa uiu® ficwhahM d tpcnmqJi a iclomo « abMmcfliia in ciord»o anal nDcnx». Instr. S. C. de Prop. F. 10 [unii 1868 (ad Vicarios App. Sw.) — S. C. de Propaganda Fide apprime sollicita ut omnes Vicarii Apo­ stolici Imperii Sinarum ac Regnorum adiacentium qui a S. Sede facultatem obtinuerunt dispensandi a iciunio ct abstinentia in casu coincidentiae exordientis anni sinensis sive cum primis Quadragesimae diebus, sive cum aliis diebus extra Quadragesimam abstinentiae con­ secratis, unam eamdemque methodum in usu praedictae facultatis observent, sequentes regu­ las praescripsit: t. Itaque sciendum est, in induito de quo agitur, nedum fideles et sacerdotes sinenses, sed etiam missionarios europaeos comprehendi. 2. Quamvis hoc indultum a S. Sede con­ cedi ut plurimum soleat Vicariis Apostolicis ad decennium, iidem tamen cavebunt nc dis­ pensationem pro toto simul decennio largian­ tur, sed iuxta diversorum casuum necessitatem de anno in annum per litteras circulares ma­ ture transmittendas; quibus missionarii ct fi­ deles dc dispensatione pro anno proxime futuro illis concessa praemoneantur. 3. Pro causa dispensationis numquam alle­ ganda erit coincidentia exordientis anni sinen­ sis cutn diebus iuxta Ecclesiae leges iciunio vcl abstinentiae consecratis, sed dumtaxat graves difficultates, in quibus ob temporum locorum- | que cicumstantias generatim versantur fideles quoad plenam earumdem legum observanti un. 4. Quo anno contigerit exordium anni sinen­ sis incidere in aliquem diem abstinentiae ante Quadragesimam, fas erit dispensationem con­ cedere pro omnibus abstinentiae diebus illo anno occurrentibus a kalendis Januarii usque ad initium Quadragesimae, iniuncta tamen missionariis et fidelibus, ad tantam indulgen­ tiam aliquantulum compensandam, obligatione servandi eodem anno iciunium ct abstinentiam in pervigilio Desponsationis, aut Purificationis B. Μ. V. vel etiam cuiuslibet alterius intra annum festi pro prudenti arbitrio singulorum Vicariorum Apostolicorum. Ii autem diligenter attendent ne pro eiusmodi ieiunio ct abstinen­ tia pervigilium designent, quod cum exordiis anni sinensis occursurum praeviderint, atque insuper iubebunt ut in pervigilio quod dictis ieiunio et abstinentiae deputaverint, missiona­ rii ct fideles peculiares prcccs adiungant ad Deiparae opem pro rei Christianae prosperitate implorandam. An. C. ι86> 5. In casu coincidentiae exordii anni si­ nensis cum tribus primis Quadragesimae die­ bus lex abstinentiae ct ieiunii ad tres Rogatio­ num dies transferetur. Sciant tamen Vicarii Apostolici non plures ieiunii dies missionariis ct fidelibus hoc tempore esse imponendos quam initio Quadragesimae (communi lege) obser­ vare tenentur, et quoties unius tantum dici ic­ iunium ob praedictam coincidentiam sit trans­ ferendum, satius esse illud remitti ad feriam IV Rogationum scu pervigilium Ascensionis. Haec sunt quae circa usum memorati in­ dulti S. C. in conventibus pro negotiis Mis­ sionum sinensium successive habitis dic 5 lulii 1841, dic 3 Octobris 1845, die 3 Aug. i85o declaranda, scu praescribenda duxit. Quae qui­ dem omnia cum a Gregorio XVI san. record, et regnante summo Pontifice Pio IX plene fue­ rint approbata, haud dubium est quin a Vicariis Apostolicis Imperii Sinarum Regnorumque ad­ jacentium sedulo diligentcrque serventur. ISSI hc S. Comme Decr. gen. S. R. C. 27 Iunii 1868. - mone in Mi* · r.> Post liturgicas reccntiorcs leges a Summis Pon­ Jefunciorum nixranda. tificibus Pio V, Clemente VIII, Paulo V ct Ur­ bano VIII conditas, gravis exarsit controver­ sia inter doctorcs ct rubricistas : « An in Mis­ sis defunctorum aperiri possit tabernaculum ad fideles pane Eucharistico reficiendos ». Sacro­ rum Rituum Congregatio prima vice interro­ gata, in una Albingancn. 24 Iuiii 1863 ad 2, respondit: Non esse contra ritum ministrare Communionem in Missa de Requie, vel post illam cum paramentis nigris, omissa benedi­ ctione, si administraretur post Missam. Verum controversia nondum composita, identidem Sacra Rituum Congregatio peculiari­ bus in casibus responsa dedit, quin unquam ad generale decretum deveniret. Interca cx nonnullorum doctorum placitis, tum pervasit opinio posse nempe fidelibus Sanctam Eucha­ ristiam ministrari particulis tantum in Missa pro defunctis consecratis; tum in aliquibus locis mos invaluit Missas defunctorum cele­ brandi in paramentis violaceis, ut non solum intra Missam sed etiam ante vcl post eamdem pietati fidelium Sacra Eucharistia refici cu­ pientium satisfieret. Quapropter, Episcopis prae­ sertim Sacrorum Rituum Congregationem sae­ pissime rogantibus ut per generale decretum quid hac in re faciendum sit statueret: Sacra eadem Congregatio anno 182 3 edi­ xit ut gravis haec quaestio videretur peculia· riter et ex officio. Quod iterum anno i83y ad dubium: An mos qui perdurat adhuc, com­ municandi in Missis defunctorum cum parti­ culis praeconsecratis, possit permitti, respon­ sum est: Dilata. Nihilominus ob temporum ac I rerum circumstantias isthaec peculiaris negotii An. C r 868 l>e recitatione I'. Μ v G'inad So J a le* U Μ. V. de Monte Carmelo. S C. DE PROP. FIDE 17 Λη C. 1868 huiusmodi salebrosi disquisitio ad aetatem usque nostram dilata fuit; siquidem in Conventu dic 16 Septembris anni i865 Collecto, cum age­ retur dc usu coloris violacei in Missis defun­ ctorum in altari ubi Sanctissimum Eucharistiae Sacramentum asservatur, responsum fuit tertio: Dilata, et reproponatur una cum alio dubio: An sacerdos possit aperire ciborium ad com­ municandos fideles cum paramentis nigris. Tandem novis supervenientibus Sacrorum Antistitum precibus, die 3 Martii anni 1866, in ordinariis Sacrorum Rituum Congregationis Com ciis propositum fuit dubium una cum sen­ tentia, quam ex olficio aperuit alter c consul­ toribus : < An sacerdos possit aperire Cibo­ rium ad communicandos fideles in paramentis nigris ». Verum Effii ct Rffii Paties Cardina­ les responderunt: Dilata, et scribat alter con­ sultor, nec non Assessor, reassumptis omni­ bus ad rem facientibus, habita praesertim r :tione relate ad opportunitatem. Typis traditis communicatisque hisce sen­ tentiis tum Rmi Assessoris, tum alterius ex Apostolicarum Caeremoniarum Magistris spe­ cialiter deputati, Sacrorum Rituum Congregatio in ordinario Coetu hodierna die ad Vaticanum coadunata est: ubi Emus ct Rmus Dominus Cardinalis Nicolaus Clarclli Paracciani, loco ct vice Emi et Rmi Cardinalis Constantini Pa­ ti i/J Praefecti absentis, idem proposuit du­ bium. Et Emi ac Rrili Patres Sacris tuendis Ritibus praepositi, rc mature accuratcque per­ pensa etiam quoad opportunitatem, responde­ runt: « Affirmative, seu posse in Missis defun­ ctorum, cum paramentis nigris, Sacram Com­ munionem fidelibus ministrari, etiam cx par­ ticulis pracconsccratis, extrahendo Pyxidcm a tabernaculo. Posse item in paramentis nigris, ministrari Communionem immediate post Mis­ sam defunctorum ; data autem rationabili causa, immediate quoque ante eamdem Missam ; in utroque tamen casu omittendam esse benedi­ ctionem. Missas vero defunctorum celebrandas esse omnino in paramentis nigris; adeo ut vio­ lacea adhiberi nequeant, nisi in casu, quo dic 2 Novembris Sanctissimae Eucharistiae Sacra­ mentum publicae fidelium adorationi sit expo­ situm pro solemni Oratione Quadraginta Hora­ rum. Et ita decreverunt ac ubique locorum, si SSmo D. N. placuerit, servari mandarunt. Facta autem per Secretarium SSmo D. N. Pio Papac IX relatione, Sanctitas Sua decretum Sacrae Congregationis approbavit et confirmavit die 23 Iuiii eiusdem anni 1608. adscripts Sodalitati eiusdem tituli legitur: Lit­ teras habentes Officium saltem parvum 11. M. Virginis quotidie recitare, et in libello Instru­ ctionis anno 1840 in Urbe impresso reperitur: Qui sciunt legere tenentur recitare Horas ca­ nonicas in Officio magno vel parvo. Ex parte itaque Rffii Procuratoris Generalis Congregatio­ nis SS. Redemptoris suppliciter S. Congni In­ dulgentiarum proposita sunt resolvenda sequen­ tia dubia: 1. Num Confratrcs S. Scapularis, valentes Officium recitare, teneantur saltem ad parvum B. V. Officium persolvendum pro assequenda Indulgentia Sabbatina. 2. Num Officium parvum recitandum sit secundum ritum Romanum. 3. Num dictum Officium parvum quotidie sit recitandum. 4. Num totum Officium parvum quotidie sit recitandum, vel unum Nocturnum cum lau­ dibus. R. Ad i. Affirmative, exceptis iis qui iam tenentur ad recitationem divini Officii. Ad 2. Affirmative, nisi quis habeat pro­ prium ritum a S. Sede approbatum. Ad 3. Affirmative. Ad 4. Recitandum esse Nocturnum diei cum Laudibus, et ceteras Horas eiusdem Of­ ficii. SSffius die 18 Augusti 1868 resolutionem S. C. ratam habuit. 1332 S. C. S. Off. 9 Sept. rô’Oô'. — Ιαιόνιαη — i. Utrum, in casu dubii de valore baptismi, qui ita baptismum dubium acceperunt, in in­ dicando de aliis difficultatibus, v. g. circa ma­ trimonium, iaponenses ut christiani, vel adhuc ut infideles considerandi sint. S. C. Indulg. 20 Iuiii [868. - Urbis — In Constitutionibus Ordinis B. Μ. V. dc Monte Carmelo, Romae editis anno 1825, ad lucran­ dum privilegium Sabbatinum appellatum, pro Collectanta S. C. Je Prop. Fide. Vol. II. 1333 S. C. Indulg. 20 Iuiii ι86·Υ. - Aukkluxbn. — i. Cum Episcopus obtinuerit facultatem a termtiics erigere Sede Ap. erigendi Confraternitatcs cum respe- Kwu appnT envis indulgentiis, pote*tne Vicarius Generali* id bar' praestare absque speciali delegatione Episcopi. 2. Potcstne Vic. Generalis auctoritate ordi­ naria erigere Confraternitatcs absque delega­ tione Episcopi, ita ut erectio sic peracta cano­ nica sit. 3. Utrum Vicarius Gen. possit valide con­ cedere literas testimoniales ac consensum re­ quisitum a Clemente VIII pro aggregatione Confraternitatum. 4. Utrum Vic. Gen. possit approbare sta­ tuta Confraternitaium. R. Ad 1. Negative, nisi Episcopo subdelegandi potestas in Apostolico induito concessa fuerit, suumque Vic. Generalem subdelegaveiit. Ad 2. 3. ct 4. Negative; et supplican­ dum SSmo pro sanatione quoad praeteritum. 1334 3 Ut chn*iMin habendi *unt ii d<. qtnbu» Jubi­ latur an valide Olit bepliratl. corumque matri· monium c*t va­ lidum Λβ. C. « ί*8 Ix linrui >n ht· îeA* »e S C aJ· hjbrcda. cl Je âîi»dlûl*tl«Î id>o· •MU '8 An. C. 1868 COLLECTANEA 2. Utrum si dubium dc valore baptismi re, ut studium latinue linguae in tua Missione remanear, et S. Congregationi solvere dubium promoveatur, cuius rei suscipiendae opportunum non visum sit opportunum, de his qui sic du­ Tibi occasionem praebere poterit, quod prae­ bie baptuati sunt, in rebus quae ad matrimo­ sentibus litteris Tibi censui commendandum. nium spectant, ac si vere ct valide baptizari fuissent iudreandum sit, vel non. 1336 R. Ad i. Generatim loquendo, ut chri- ' itiani habendi sunt ii de quibus dubitatur an Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 29 Se· valide baptizat! fuerint. ptemb, r86S, — Quanto sia benemerita dellc Ad 2. Censendum est validum baptisma Missioni cattoliche la Pia Opera dclla Propain ordine ad validitatem matrimonii. ga/.ione dclla Fcdc si rende évidente dai larghi perenni soccorsi, chc ella fornisce alie medesime, c dalle salutari istituzioni, chc i Ve1335 scovi c Vicari Apostolici dipendenti da questa S. C. hanno potuto promuovere c conservare Litt encycl. S. C. de Prop. F. 29 Se· finora, merce i sussidî che riccvono dall’ cnptemb, r868, — Fuit in more positum sac­ comiata Pia Opera. Ora a mantenerc questa culis antcactis, ut qui cum Apostolica Scdc nel suo pieno vigore non solo la S. Sede si è communicare deberent ad negotia ecclesiastica spesso astenuta dall’ incoraggire impresc che (exceptis illis quae ad ritus orientales pertine­ dvrcbbero potuto diminuirne le risorse, ma bant) pertractanda, vel ad gratias postulandas, perfino ha rinunziato ad espresse esibizioni ii latina lingua aut saltem italics uterentur. fattclc negli anni decorsi da sovrani e goNec sane eiusmodi mos gravibus destituebatur verni di mandare direttamente a Roma le col­ rationum momentis, cum inter caetera exigi lette dei loro Stati. E in fatti chi non vede che il nullatenus posset ut in tanta linguarum varie­ tenere unite le furze dell’Opera c condizione tate administri aut officiales Sanctae Sedis, quae necessaria al mantenimento dclla sua vitalità c ab omnibus terrarum orbis nationibus litcras di quclla energia, d’onde pressochè tutte le aut petitiones excipit, omnium linguas legerent missioni ripetono gli aiuti pecuniari, chc in atque intelligcrcnt. At vero nonnullis ab hinc gran parte le sostengono? Posto ciô non saannis usus invaluit ut ad Sacram hanc Con­ rebbe certo a lodarsi Γ intrapresa di opere in gregationem Fidei Propagandae, passim scripta pro di Missioni particolari che, comunque or­ non solum gallica lingua (quod difficultatem dinate a fini cccellenti, tendessero a raccogiiere vix ullam facessit) sed anglica, germanica, holelemosine dai fedeli, segnatamente con metodi landica aliisque exarata linguis transmittantur ; analoghi a quello che ticne la Pia Opéra dclla ex quo non raro contingit ut negotiorum sa­ crorum expeditio non parum dilationis patia­ Propugazione della Fede. Siccomc perô è avtur. Quae cum ita sint, sane non possum quin venuto non ha guari chc in qualchc luogo Tibi commendem etiam atque etiam ut nedum siasi cos) adoperato, d’onde sono venuti spe­ laicis sed praesertim ecclesiasticis viris Tibi ciali reclami dal Consiglio Centrale della Pia subtectis inculcare nc praetermittas, ut quoties Opera, si è creduto opportuno di csortare in ad sacrum hoc Consilium litcras, petitiones aut generale gli Ordinari dellc diocesi, nclle quali si truva stabilita l’Opera sud delta, ad avcrc pre­ etiam acta a I causas ecclesiasticas pertinentia mittere voluerint, latinum vel italicum idioma, sent! le acccnnate osseivazioni, perché non avquantum fieri jxjtcrit, adhibendum curent. Et venga chc nci procurare un bcnc parziale abquoniam latinaro linguam commemoravi, abs bia a rccarsi detrimento a quello generale c di rc non erit animadvertere ex illius linguae ne­ somma utilitl per le Missioni, che la piu volte lodata Pia Opera sta da molti anni producendo glectu gravissima per orbem Ecclesiis detri­ con tanta gloria di Dio, c con si grande vanmenta obvenire. Neque enim tantum exinde taggio dellc anime nel roondo universo. difficilior evadit cum Ecclesia Romana atque aliis cum Ecclesiis variarum regionum com­ municatio; non solum amittitur maximum il­ lud quo praeteritis temporibus catholici itiné­ rantes gaudebant emolumentum, inveniendi sci­ licet ubique locorum Christi fideles quasi fratres communi patriae romanae lingua loqucntcs, verum etiam extranei Christiano populo sensim sine sensu evadent ac fere impervii omnes tum sacrae tum profanae scientiae fontes, qui grae­ cam praesertim linguam ignorantibus nonnisi per latinum idioma patere possunt. Quam· obrem erit sollicitudinis tuae operam impende­ Pro Pio (>ρ<Γς ΡτοΓ,ικαΐίοΛύ ItJct. 1337 S. R. C. 5 Dec. t868. — Sïrrv. Para- c,r« ·»<■«« r*· menta coloris tlavi, tum serica, tum ex auro η·ν·. contexta, possuntne adhiberi pro albo, viridi, rubro ac violaceo, praesertim in ecclesiis pau­ perioribus facere non valentibus paramenia sin­ gulorum colorum a Rubrica praescriptorum. R. Quoad paramenta coloris flavi, Negative; quoad paramenta ex auro contexta, Affirma­ tive; excluso tamen colore violaceo. An. C. 1869 S. C. DE PROP. FIDE 19 1. An schismatici idiotae et ignorantes, etnissa fidei professione, absolvi debeant sim­ 1338 pliciter, an conditiunate. De ocr»tncns. C. S. Officii il Dec. 1868. — Inter de· 2. Qua formula hacc absolutio concedenda. cluenda ■ neo- creta prunae Synodi Provincialis vvestmona3. Qua lingua a sacerdotious bulgans eadem ‘°Λη* steriensis sub cap. XVI, n. 8, ubi scrmo esc absolutio impertienda sit. de abiurationc protestuntium adultorum et de 4. Utrum illi bulgari schismatici, qui nulla baptismate sub conditione cis conferendo, ad­ emissa fidei professione, neque a censuris ab­ ditur: « Confessio etiam Sacramcntalis semper soluti , ad sacramentorum participationem ad­ in tali casu est exigenda ». Quaeritur: An de­ missi sunt, debeant, antequam ad sacramenta beat, iuxta Synodi Provincialis decretum a iterum admittantur, fidei professionem emit­ S. Sede probatum, confessio sacramcntalis u tere, ct a censuris absolvi. neo-conversis in Anglia exigi, et an debeat esse 5. An adprobanda sit fidei professio ab integra. Episcopo Chicnsi concinnata. — E®i ac Rflii R. Affirmative ; ct dandum esse decretum Di), decreverunt respondendum : latum sub fer. V, diè 27 lunii anni 1715 Ad i. In hypothesi dc schismaticis orien­ (V. n. 286) (t). talibus sive bulgaris sive aliis etiam idiotis re­ conciliandis ab Ecclesia occidentali, absolutio­ nem eis impertiendam modo absoluto iuxta 1339 formulam absolutionis S. Officii. In hypothesi ÆS S. C. de Prop. F. /2 lan. ,8b9 (C. G.) vero dc praedictis orientalibus reconciliandis jiendt. — Se e quale avvcrtimcnto debbasi dare al iuxta liturgiam oricmalem, supplicandum SSrho Vic. /Xp. di Colombo sui divicto mantenuto D. N. ut pro nunc nihil innovetur, atque ut in quel Vicariato di ascoltarc le confessioni valeat absolutio a censuris implicite et indire­ prima dei levare del sole e dopo il tramonto. cte data, quae subintclligi debeat in ipso ritu R. Prohibitionem moderandam iuxta decre­ reconciliationis. tum S. (2. Episcoporum et Regularium die 21 Ad 2. In casu bulgarorum, vel aliorum lunii 1620 quod est huiusmodi: < Confcssarii siavorum, qui reconciliantur a S. C. S. Officii, « sine necessitate audire non debent mulierum vel ab aliquo ritus latini specialiter deputato, « confessiones po^t crepusculum vespertinum et ritum peragendum, atque absolutionem imper­ « ante auroram ». tiendam iuxta eam formulam quae adhiberi so­ let ab eadem S. C. S. Orficii, vel iuxta forI mulam a Pontificali Romano praescriptam pro 1340 haereticis ct schismaticis reconciliandis. In casu De pticrnnmi S. C. de Prop. F. /2 fan. (C. G.) vero praedictorum orientalium qui in Ecclesiam Communione — Haec S. C. quam maxime optat ut missio­ recipiuntur ab Episcopo ritus slavo-graeci sive narii et cacteri animarum curatores in India vi proprii luris, sive vi pontificiae delegationis: pueros ac puellas, cum usum rationis fuerint quoad absolutionem a censuris, provisum in assequuti, vim et dignitatem S. Eucharistiae primo; quoad cetera spectantia ritum reconci­ diligentissime edoceant eo ut convenienti tem­ liationis, liturgiam grueeo-siavam servandam. pore divini epuli participes fieri digne mercan­ Ad 3. Provisum in 1. Ad 4. Bulgaros, dc quibus in casu, iam in tur. lidem assidue urgeam fideles ad frequen­ communionem Ecclesiae receptos non esse co­ tem S. Confessionis ct Communionis usum. gendos ad fidei professionem, neque subiiciendos ritui reconciliationis antequam iterum ad 1341 sacramentorum perceptionem admittantur. Dc modo recon­ Ad 5. Tradendum esse svmbulum ConstanS. C. S. Off. t ‘j ianuarti tS6y. — Quum z ciliandi icbistinopolitanum pure ct simpliciter, prouti legi­ maticoB orienta­ occasione conversionis ad fidem catholicam quo­ le*. ct dc fidei tur in formula professionis fidei Urbani VIII, pmfcBtionc abii» rumdam Bulgarorum, cx iis quae ad rem relata emittenda. fuerunt a Rmo Vie. Ap. Patriarchal! Constan- nonnullis additis iuxta mentem, idque pro ru­ tinop., nonnulla dubia exorta fuerim quoad mo­ dibus ct idiotis dumtaxat, firmis formulis Grcdum eosdem reconciliandi, ac fidei professionis gorii XIII et Urbani VIII pro doctis et instru­ formulam ab ipsis emittendum, S.Congregationi ctis personis ( K decr. Sacrae Cbng, de Prop. S. Officii hacc quae sequuntur quaestionum ca­ Fîde rti [uhi in nota). pita enodanda proposita fuerunt, nempe: (i) In Litt. S. C. de Prop. F 12 lulii fS6ç ad Archicp. Quebecen. lucc m rem habentur. « Qpoad « dubium ab A. T. propositum, sacramentalem con· « fessionem attingens a nco-convcrsis exigendam, ob· ■ servandum occurrit, responsum elapsi anni, licet Epi- • « « « • scopis Angliac tantummodo rogantibus datum, universalem legem continere, proindeque non solum in Anglia, sed in aliis etiam regionibus obligare. Hinc patet quod nullatenus permitti potest ut praedictae decisioni contraria sententia doceatur ». An C. 1869 A·. C COLLECTANEA 20 «342 actus emittendi sanctitate deque poenis in periuros a ss. canonibus comminatis. Porro animadvertat Delegatus Apostolicus orator hoc probationis remedium adhibendum esse in defectu omnium aliarum probationum, sicut ipsa verborum significatio satis superque innuit. An. C. 1869 Instr. S. C. S. Officii ri • -·■■■·-'·■* tactile we-* fan. r<\6f>. ·ζ , '(ad «a DtLit'fAT. Ap. Αβοττπ). — Sacrosancta I nden* f>m‘ tina Synodus Sess. 24, Cip. 7 de Reform, sta­ tuit haud facile ad matrimonium ineundum ad­ mittendas esse personas, quae vagas incertasquc sedes habuerunt, nisi prius diligens praecesserit 1343 inquisitio super earumdem libertate status. Sae­ Decr. S. C. S. Off. /7 Martii 1869. — De facilitate ex­ pe hac dc re interrogata Supremae Inquisitionis cipiendi CnnfctQuum identidem inter theologos fuerit disce ­ Congregatio, vel gcncraics, vel particulares tra­ •ionct in mari­ timo itinere. didit regulas pro casuum opportunitate, accu­ ptatum super facultate, qua ab Ordinariis lo­ rate tamen, ct practice evolvendas, et appli­ corum donari solent sacerdotes iter maritimum arripientes, excipiendi nimirum fidelium eius­ candas prudenti Ordinariorum iudicio. Aliquando contingit ut haec investigatio dem itineris comitum Confessiones, nec una fiat super libertate status personae, quae vi­ eademque ea super re fuerit doctorum, vel etiam dua putatur, sed de illius comparus obitu le­ Sacrorum Urbis Congregationum sententia, nu­ gitimae non habentur probationes. Hoc in casu per vero pro parte Rrïii Episcopi Nannetcnnu|>er aliam edidit Sacra Congr. instructionem sis eadem quaestio proposita fuerit Supremae typis editam, cuibs exemplar adiunctucn acci­ S. O. Congregationis iudicio, sub dubii for­ piet Delegatus Ap. Aegypti et Arabiae (V. mula: /In sacerdotes iter transmarinum sus­ cepturi, facultate ab Ordinario loci, unde n. 1321). Aliquando autem investigatio est instituenda naves solvunt, donari possent ad excipiendas super libertate status personae quae prima vice fidelium confessiones tempore navigationis ; matrimonium inire cupit, sed diu ct fere toto Erhi PP. Cardinales in universa Christiana rcsuae vitae cursu in dissitas, variasque abiit publica Inquisitores Generales, ut in re satis regiones: hoc in casu, inhaerendo regulis tra­ gravi, quae animarum bonum respicit, omnis ditis in Instructione de anno 1670, ab Ordina­ in posterum dubitandi ratio, ac anxietatibus riis locorum in quorum civitate, vel dioecesi occasio removeatur, articulo formiter discusso, permanserit persona ipsa, documentum cius li­ Feria IV die 17 Martii 1869 decreverunt: Posse bertatis requirendum foret. Verum cum hoc sacerdotes iter arripientes, ab Ordinariis lo­ difficile sit, ct plerumque vel etiam impossi­ corum, unde naves solvunt, adprobari, ita ut, bile ob locorum distantiam, vel ob populorum itinere perdurante, fidelium secum navigantium imperitiam, sicuti in missionum locis ut plu­ Confessiones valide ac licite excipere valeant, rimum contingit, supplendum erit depositioni­ usquedum perveniant ad locum, ubi alius su­ bus iuratis testium qui sint idonei, et conclu­ perior ecclesiasticus iurisdictione pollens con­ denter deponant de libertate personae matri­ stitutus sit. Cavendum tamen ab ipsis Ordi­ monium contiahere cupientis, vel quia ali­ nariis ne eiusmodi facultatem tribuant sacer­ quando fuerint socii itineris, vel negotiationis, dotibus, qui idonei non fuerint recogniti ad vel frequens epistolare commercium cum ea­ tramites Cone. Trid. Sess. 25 de Ref. cap. r5. dem absente persona habuerint, ct praesertim Quam resolutionem, referente R. P. D. Adsessi sanguine sint iuncti : hoc enim in casu ve­ sore S. O. in ordinaria audientia eiusdem fe­ hemens oritur praesumptio quod testes ipsi, riae ac dici, SS. D. N. Pius d. p. Papa IX plene licet absentes fuerint, sint nihilominus dc illius ndprobarc ac confirmare dignatus est. Atque libertate instructi. ita Riiio Episcopo Nannetensi aliisque Ordina­ Praeterea S. Congr. non respuit etiam de­ riis petentibus iidem Erhi PP. respondendum positiones iuratas testium qui de relato alte­ esse mandarunt (1). rius personae deponunt, dummodo aliquo modo constet de illius idoneitate, probitate ct scientiae 1344 causa. Hisce quoque delicientibus probationum ar­ Litt. S. C. S. Off. rS Maii 1869. — Ri- Dc utu plurium lacullelum in gumentis, praetereunda non est investigatio su­ ticnsi per massima incontestable chc Γ uso di u no eodcmqae per vitae ratione personae nubere volentis, ha­ piu facoltà non pub cumularsi sullo stesso bita in patria, non solum antequam discederet caso, per la regola generale chc victa in ma­ sed etiam post eius reditum ; nam si laude di­ teria di dispense Γ nccumulamento, c perche gna probetur, tunc fidentius ad iuramentum le dette facoltà sono di stretto diritto, corne supplctorium admitti poterit pro cius libertate le dispense stesse, c quindi debbono strettastatus comprobanda, monita tamen prius de mente interprétant, ne estendersi al di là di (1) V recentius decretum S. C. S. Officii 9 Aprilis 1900. S. C. DE PROP. FIDE Λη. C. 1869 qucllo chc suonano, cioe dclla cs pressa volunt* del concedente. Laonde non faccndosi ncllc varie fncolt* di dispensu pci vari gradi parole alcuna che acccnni u cumulative, ne deriva chc chi c di quelle munito nun puo farne usu simuitaneamente nello stesso caso. 1345 (Sontra praaim eligendi pecu­ niam a J force ecclosiarum ut fiJelet ingredi pot’inl Ex Litt, encycl. S. C. de Prop. Fide /5 Aug. 1869. — ad Epp. Stat. Fokd. Amkrig. Skpt. — Praxnn pecunias exigendi ad fures ecclesiarum ut fideles ingredi possint, ct divi­ nis mysteriis adesse... penitus aboleri atque eli­ minati cupiens S. Congregatio, A. Tuam nunc in Domino adhortari non desinit, ut omnem curam conferas, si forte in aliquibus istius dioecesis locis consuetudinem huiusmodi inva­ luisse noveris, ne ulli omnino collectores, quando christitidcles in ecclesiam ingrediuntur, quo di­ vinis mysteriis adstare, vel verbum Dei audire possint, ad carumdem ecclesiarum fores ponan­ tur. Per hoc autem haud vetare intendit S. C. quominus pecunia sponte a fidelibus oblata ad Offertorium recipiatur, prout hucusque in ma­ iori foederatorum Americae Statuum ecclesia­ rum parte fieri consuevit. 1346 Dc Mifttionlbut Indiarum Orien­ talium ad * Instr. S. C. de Prop. F. 8 Sept. i86se^>ioncm a novo Vic. Ap. quem ea­ dem haec S. Sedes constituerit, aut usque ad quamcumque aliam ab ipsa S. Sede ineundam ordinationem. 3. ’’Animadverterunt iidem EE. PP. exceptis nonnullis Vicariatibus in quibus cleri indigenae status commendandum aliqua ratione se exhi­ bet, in caeleris Indiarum Orientalium Missio­ nibus vel paucus esse indigenas sacerdotes, vel non iis qualitatibus praeditus, quae in Chi isti ministris maxime necessariae sunt; in nonnul­ lis etiam non paucos in eodem clero abusus irrepsisse. Quapropter excitandum duxerunt ze­ lum Vicariurum App. ut ad sacerdotum indi­ genarum institutionem promovendam omni stu­ dio animum adiiciant. Ad id vero perutile exi­ stimarunt ad omnes mittere Instructionem da­ tam a S. Congregatione anno i8q5 in qua ea­ dem de re uberrime agitur, quaeque potissi­ mum praestanda sint singillatim recensentui De ckrn indi­ ens (V. n. tooi). 4. Licet fatendum sit in nonnullis Indiarum orientalium Missionibus in quibus Regulares versantur, vitam indigenarum clericorum qui eorum institutum ut tertiarii vel oblati professi sunt exemplo atque utilitati fidelibus esse, gravissimae tamen rationes omnino suadent ut Vicarii App. omni studio, cuncordique actione ad clerum indigenam saecularem etformandum dent operam ; atque ed regularem profusionem nonnisi eos qui necessaria vocatiune praediti apparent, admittant. 5. Quod si cx una parte omnis diligentia adhibenda est ut idonei sacerdotes saeculares, et animarum rectores inter indigenas eligantur, cx altera in eodem clero gubernando ita pro­ cedi debet ut naturalis eius gentis indoles ni­ mis ad ambitionem et turbas pruna, quod sc extolli videat novos inde stimulos non susci­ piat. Quod si quidam ex indigenis presbyteris praestantiores cactcris atque omnino laudabiles se praebeant adeo ut Praesules etiam Missio­ narii Ap. titulo dignos arbitrentur, ad id com­ mendare illos poterunt S. Congregationi quae in negotiu huiusmodi providere nun omittet. 6. In multis vero Vicariatibus in quibus Religiosa Instituta vel non omnino adhuc ex­ stant, vel tantum paucos sectatores habent, opti­ mum erit consilium Vicariorum App. si cum clero indigenae saeculari efformando operam dederint, etiam Regulares Ordines et Congrega- Dc ln»liiuli» Regularibus An C i ^^9 jj COLLECTANEA liooe* inter indigenas statuere satagant sub regimi .c superiorum europaeorum in Indiis com­ morantium ; quippe ea natura atque indole , Comparati sunt In fiarum populi ut facile ad rc- 1 ligioMim vitam amplectendam ad tueantur ; at­ que alia cx parte maxima emolumenta in Chri­ stianam plebem inde sperari debent, sive iis regimen scholarum aliorumquc iuventutis in­ stitutorum sive praedicationis Verbi Dei mini­ sterium creiatur. 7. Cum in nonnullis Missionibus mos utendi talari veste, praesertim cum sacerdotes in pu­ blicum procedunt, non ab omnibus diligenter servatus huc usque sit: immo vero alicubi gra­ viores etiam abusus hac in re induci coeperint, mandat haec S. C. ut omnes ecclesiastic: viri, memores decere omnino clericos etiam habitu gravitatem moderationemque exhibere, talares vestes sive albi sive nigri coloris, iuxta regionis consuetudinem ct S. Congregationis Indulta sal­ tem in publico deferant, atque ad hoc obtinendum omnis tergiversatio aat praetextus removeatur. Quod si necessitate cogente aut causa itineris per aspera loca praedictum habitum exuere cogantur, eam saltem vestem adhibeant quae sacerdotalem modestiam nullo prorsus modo dedeceat. 4 8. Nil profecto opportunius ad directionis , •nnfvm. uniformitatem inducendam, et concordiam fo­ vendam, quam si una vcluti regula et com­ munibus tirmisque traditionibus universi ani­ marum rectores caetcrique operarii evangclici regantur. Quod et experientia in pluribus In­ diarum Vicariatibus contii matum est. Itaque 1 S. C. omnes VV. A A. vehementer hortatur ut audito voto missionariorum, collectionem regu­ larum et usuum qui in VicaiiatU invaluerunt componere quamprimum, »at.tgani quae quidem collectio >cu Directorium uomplectatur potissi­ mum eu quae sive observanda a sacerdotibus in sua vivendi ratione, sive in ridelibus guber­ nandis ab iisdem arcte servanda sint. Atque huiusmodi Directorii exemplum a ! ipsam S. C. 1 dare non praetermittant. i», oio.-nj. φ. Ita etiam ad animorum unitatem, sacri . " ' ‘ ministerii profectum, ct uniformem disciplinae rationem servandam, maximam utilitatem ob­ venturam existimantes EE. PP. cx frequentibus mi»ionariordin conventibus, commendandum omnibus Vicariis App. duxerunt ut quam saepe opportunitas permiserit umgiegationcs corumdem tnissionariorum cogant, et in his turent cx singulorum experientia ct consiliis deducete quae perfectius ordinari possint, quaeque a pro­ ximioribus Vicariis App. expetenda sint, ut difformiu» consuetudinum m variis Missionibus paul alim tolli valeat. 10. Id quoque ad ordinem servandum, viL tandarnque confusionem mirifice conducet, ut nimirum facultates quae missionariis commu­ nicantur, praesertim vero matrimoniales, abs­ An. C. 1Λ69 que ambagibus iisdem ostendantur: ideoque ca­ vendum omnino ne illae aliter quam in scriptis tradantur per appositas litteras in quibus cum extensio facultatum tum etiam casus et cen­ surae reservatae aperte et determinate expri­ mantur. 11. Satagendum etiam erit ut studium do­ Dc cnlluionl. bu< circi C4Mii ctrinae moralis 'maxime foveatur, ac opinionum moral.·». difFormitas quantum possibile est amoveatur. Ad hoc vero opportunum plane videtur consi­ lium constituendi, ubi circumstantiae id non prohibeant, coliationes ad casus morales discu­ tiendos ac dissolvendos, quemadmodum in non­ nullis locis summa cum fidelium utilitate per­ agi coeptum est. 12. Gravissimas quaestiones circa lucrum Dc qu.ic»nnni· bn« circa lucrum ex mutuo agitari inter Evangclicos Indiarum cx muioo. operarios animadvertentes EE. PP. ut quantum fieri potest directioni Confessariorum, et con­ scientiarum tranquillitati consulerent, manda­ runt ad omnes Vicarios Apostolicos mitti exem­ plum Decreti S. Congregationis Inquisitionis dati die i3 lanuarii anno 1780, ct responsa S. Poenitentiariae typis edita ( K fnstr. S. C. de Prop. Fide an. 1873). Dc iuramento 13. Relatum autem est in pluribus India­ auper Biblia hae­ rum regionibus catholicos super Biblia a pro- reticorum. testantibus corrupta ct a gubernio exhibita, si iuramenti emissio occurrit, iurare consuevisse, cx alia vero parte haud difficile esse ab ipso civili gubernio obcineie ut catholicis potestas fiat iusiurandum emittendi super ipsorum Biblia. Itaque omnes Vicarii App. in quoium Missio­ nibus usus huiusmodi adhiberi consuevit dili­ genter curent ut anglo-indicum gubernium li­ bertatem fidelibus relinquat iuiandi super Sa­ cram Scripturam ab Ecclesia catholica rece­ ptam. Quoadusque autem id a civili auctori­ tate non obtinuerint, prudenter taceant si vi­ derint fideles super biblia haereticorum iura­ mentum praestare dummodo de licito iurcriurando agatur. Interea doceant S. C. an Biblia haereticorum pro iurciurando exhibita sint >ubstantialiter coriupta, an exhibeantur ut a ca­ tholicis probentur, an vulgata nostra latina ex­ cludi sulcat. Demum a quibus ct m quibus circumstantiis ac pro quo obiccto huiusmodi iuramenta exigantur. 14. Placuit Eîfris PP. omnibus Vicariis Dc Catechitmo chrut lanae do­ App. praecipere ut ubi adhuc Catechismus Chri­ ctrinae. stianae doctrinae pro fidelium usu compositus non eit, quamprimum in lucem edatur, etiam adoptando aliquem Catechismum alibi in usu ; in omnibus vero Missionibus quoad hanc rem optandam uniformitatem collatis consiliis Vi­ cariorum. 1 5. Ut maiori Christianorum commodo at­ Dc benedictio­ que utilitati provideatur, concedendum existi­ num fnrmulit. marunt ut Vicarii App. et missionarii uti va­ leant formulis benedictionum quae continentur in Appendice Ritualis Romani impressi typis An C. 1869 S. C. DE PROP. FIDE S. C. de Prop. Eide anno 1864. Quod si aga­ tur dc benedictionibus diversis ab iis quae in illo volumine continent ir ad S. C. recurrant. pv praedica­ 16. Quia vero imprimis S. Consilio cordi tione est, ut istius dominicae vineae operarii ad in­ digenarum salutem procurandam sese conver­ tant ac maiori in dies diligentia infideles in ovile Christi congregare contendant, EE. PP. praecipiunt ut in omni statione militari inter indigenas posita praeter capellimum militum et alicr sacerdos constituatur qui praecipuum, imo et unicum officium habeat praedicandi Evangelium circumstantibus Indiarum populis; unde ct vernaculas linguas perfecte calleat. Prae­ terea omnes missionarii ad indigenarum curam addicti, etiam mores ct consuetudines regionis in qua degunt diligenter addiscant, ncc omnino eas quae nil pravi uut superstitiosi continent, impugnent, sive voce sive agendi ratione; ita vero se gerant ut populorum venerationem ac fiduciam sibi comparare possint. Ile cdihonc li17. Et quoniam compertum est in pluribus b rorum circa gentilium innrv». Vicariatibus edi libros ct opuscula, in quibus de gentilium moribus ct usibus sermo insti­ tuitur, quaeque ad interpretationem Constitu­ tionis Apostolicae sa. me. Benedicti K1V quae incipit Omnium sollicitudinum plus minusve directe referuntur, consuerunt EE. PP. monen­ dos esse Vicarios et missionarios Apostolicos mittendum omnino esse S. huic Congregationi exemplar quarumcumque instructionum et opu­ sculorum in quibus agatur dc rebus ad memo ratae Bullae interpretationem quoquo modo spe­ ctantibus. h*, pmciir.indà 18. Dolendum plane Eifiis PP. visum est iium?Jh?nnrum’ multa centena millia hominum impiae mahuo budji.Htarum. medhanae sectae addictorum per vastos India­ rum fractus, praesertim vero in regione se­ ptentrionali reperiri, qui in vitiorum caeno mersi, quamvis late diffundi catholicam veri­ tatem videant, nullimode tamen dc illa am­ plectenda cogitent, immo ct eam obstinato ani­ mo detegentur. Quia tamen neminem negligendum esse in fidei praedicatione norunt, bene vero plantandum ac rigandum, expectantes ut Deus det incrementum, hortandos esse iusscrunt Vicarios App. ct missionarios, praesertim re­ gionum septentrionalium ubi homines huius­ modi miniis adversos sc catholicité religioni ostendunt ut mahumedhanorum conversioni adlaborcnt. Quod ut facilius assequantur, opti­ mum erit consilium si inter ipsos libellos dc chnstianac fidei divinitate tractantes diffundere satagant, quod ct alibi magno cum fructu fa­ ctum est. Illud quoque curandum omni studio ut inter sectatores buddhisticae religionis qui in multis regionibus nequaquam catholicae pie­ tati multum adversari dignoscuntur idonei mis­ sionarii mittantur, qui eorum praciudicia c medio tollere ct Christianae fidei sanctitatem edocere nitantur. 2 3 An C. î 869 tic novi» mi·· 19. Ut in erectione novarum missionum et ■lonibn* vfigeo· Ji» divisione vicariatuum in plures partes clarius innuantur omnia elementa quae necessaria sunt cum ad descriptionem regionum adamussim indicandam, tum ad statum spiritualem et tem­ poralem Ecclesiae in eo tractu diligenter expri­ mendum, placuit redigendam esse Instructio­ nem appositam camquc omnibus Missionum Praesulibus communicari (V. n 64s). 20. Quo facilius indigenarum presbytero­ Quomodo »ndijicnjruin Mrum qui in districtibus longinquis a Vicani ccrdorun» dire­ c«»n»ulenApp. residentia degunt directioni consulatur, ctioni Jum. Emi PP. Vicariis App. ipsis suggerendum Sta­ tueront ut in iis Missionibus, in quibus com­ mode fieri possit, plures districtus vel paroe­ ciae sub regimine unius missionarii europaei cum titulo Superioris constituantur. 21. Iusscrunt praeterea omnibus Vicariis ik Hbn» piro. . i·.· . chtalibas. App. mandari, ut diligenter attendant nomina baptizatorum, ct defunctorum, nec non matri­ monia celebrata in libris appositis recenseri accurateque conservari ad tramites eorum quae praescribit Rituale Romanum: ncc non dili­ genter curari recensionem status animarum, et adimplementi praecepti paschalis. 22. Prae oculis habita necessitate certos Dc tcraponli reditus aliqua ratione in pluribus Vicariatibus constituendi quibus Missionum onera ferri va­ leant, mandat S. C. huiusmodi Missionum Vi­ cariis App. ut collaris consiliis rationem exco­ gitent qua praedicto defectui occurri possit ac S. Congregationi proponant. Ad id verum asse­ quendum insinuari voluit iisdem ut curent ex­ pensas pro victu atque itineribus minimas fieri, singulos autem missionarios unoquoque trime­ stri, aut bimestri, dati ct accepti rationem re­ specti vo Vicario Ap. reddere, quemadmodum in nonnullis Indiarum orientalium Missionibus Uudabilite; introduci coeptum est. 13. Animadvertit etiam S. C. in fere omni­ bus Indiarum Vicariatibus, exceptis nonnullis Orae canarensis et malabaricue, decimarum sol­ vendarum legem qua ecclesiarum et sacerdotum sustentationi provideatur minime extare, imo in pluribus Missionibus ipsa emolumenta quae stolae appellantur non solvi a fidelibus. Ita­ que ut facilius ad certorum redituum institu­ tionem perveniri possit, excitandam esse voluit diligentiam Episcoporum ut prudenter provi­ ent induci paullatim consuetudinem atque etiam, si efficere valeant, legem solvendi me­ morata iura stolae, quae decimarum locum teneant, atque a I certa sustentationis ministro­ rum sacrorum media stabilienda inserviant. 24. Summae gravitatis argumentum esse competierunt EE. PP. illud quod respicit titu­ lum quo bona ecclesiastica in singulis Missio­ nibus coram civili lege possidentur. Manifestum est enim nonnullis in locis eadem bona chri­ stianis communitatibus suo nomine retineri, in pluribus aliis vero Praesulibus ct Superioribus Λ· Q <*^9 24 COLLEC ΓΑΝΕΑ An C. «869 ecclesiasticis tanquam privatis possessoribus, a nis militum a civili auctoritate concessa. Li­ gubernio adscript* censeri, nec ullum a civili berum pariter iisdem relinquitur postulandi a lege in Ecclesia qua tali ius proprietatis agno­ gubernio ut proprietatem ecclesiarum quas ae­ sci. Nec deest circa idem caput inter Vicarios dificavit publicis expensis Vicario Ap. cum Apostolicos differentia sententiarum, nonnullis aliqua dotatione cedat. 27. Ut autem omnium ecclesiasticorum re­ existimantibus satius esse bona Ecclesiae in Christianae communitatis proprietate manere ; dituum administratio ordinate procedat in uno­ abis consulentibus ut omnia in possessionem quoque Vicariatu Consilium cidem administra­ Vicariis Apostolicis tradantur. Itaque quoad tion! gerendae constituendum est ; ubi vero iam haec omnia accuratae ab iis informationes Sa­ constitutum repetitur accurate reformandum. Quod quidem Consilium cx nonnullis prudencrae Congregationi praeberi debent. 25. Quodcumque vero consilium opportu­ tioribus missionariis a Vic. Ap. designandis nius ineundum videatur circa ciusmodi proprie­ constare debet, cum quibus ipse Vic. in ne­ tatis titulum, hoc imprimis curandum erit ut gotiis gravioris momenti aget, corumque audiet ita proprietas ct possessio ecclesiasticorum bo­ consilia; et cum sermo sit de novis ecclesiis norum coram civili lege constituatur, ut secu­ aut domibus, collegiis, scholis fundandis nun­ ritati corumdem omnibus quibus possunt modis quam aget contra maioris saniorisque missio­ VV. AA. provideant. Incertum est porro qua nariorum partis consilium. ratione trasmittatur titulus legalis proprietatis 28. S. C. diligenter etiam expendit ea omnia cum ille apud Vicarios App. est in casu eorum quae in relationibus Visitationis Ap. circa ra­ obitus, vel renunciationis ; ac pariter qua ra­ tionem administrandi bona ecclesiarum prae­ tione coram gubernio possideant communitates sertim per Consilia fabriciariorum efferuntur. Christianae ubi proprietas ab ipsis retinetur. Intellexit siquidem non modo eadem Consilia Itaque ea perspicue constituenda erunt. Nc vero nimis difformi methodo procedere, sed ct inor­ quoad haec omnia Indiarum Orient. Praesules dinata esse pluribus in locis, ac a Vicario Ap. iis mediis destituantur, quae illis in huius gra­ et caeteris superioribus ecclesiasticis indepen­ vissimi negotii examine utilitatem afferre pos­ dentia. Quapropter bona pia voluntate fidelium sint, visum est EE. PP. expedire ut iis com­ in divinum cultum expendenda, ct male admi­ municetur notitia eorum quae pro regionibus nistrantur, et in profanos usus convertuntur. foederatorum Americac Statuum ab hac S. C. Itaque maxime optat S. C. praedicta Consilia vel probata vel constituta sunt (i). idoneis praescriptionibus reformari. Quod prius­ 26. Siquidem propter quarumdam ecclesia- | quam fiat, mandandum censet singulis Vica­ rum et paroeciarum indigentiam opportunum riis Apostolicis ut informationes accuratas tum videatur Vicariis App. subsidia a civili guber­ circa statum corumdem Consiliorum tum circa nio petere, vel oblata accipere: ut id efficere modum res componendi praebeant. Et ut ali­ possint, liberum cuique relinquit S. C. Quia qua norma ex eo quod alibi gestum est ipsis tamen facile evenire potest ut ab ipso gubernio suppeditetur, communicandam iussit iisdem eae conditiones huiusmodi praestationibus ap­ Praesulibus 1 egulam pro fabriciariis ecclesia­ ponantur Kjuae negotium Episcopis in rerum rum Hollandiae aliquibus ab hinc annis prospiritualium administrationc facessant, ideo oatam (V. n. S. Concilium singulos Vicarios App. monitos 29. Gravitati ac decori cantus sacri qui in pc cantu ccci©· voluit ut in hac re de libertate et independentia ecclesiis europaeorum adhiberi consuevit pro­ ministerii ecclesiastici omnino caveant. Id eo­ videndum censuerunt EE. PP. Itaque Vicarii dem modo servandum circa stipendia capellaApp. ex praescripto S. Concilii Tridentini Scs(i) Conci!. BaUimcrtn VII « Statuerunt PP. ec· • cksias omnes cactcraque bona ecclesiastica, quae vel ■ dono, vel fidelium oblationibus acquisita, in duritatis • vel religionis operibus sunt impendenda, ad Ordina· • rium pertinere, nisi appareat scriptoquc constet illa • Ordini alicui Regulari vel sacerdotum Congregationi « in ipsorum usum tradita fuisse ■. Cone. Ballim. III. · Nc fidelium pia voluntas suo • fraudetur effectu, et quae Deo dicaverint in Ecclesiae - utilitatem ad alios transferantur usus, monemus Epi• scopos, sacerdotes ct alios omnes, penes quos bona ■ sunt mobilia vel immobilia ad ecclesiasticos usus • data, ut, ea quae in singulis foederatis provinciis tu« thsicoa videbitur ratione, quamprimum curent ca, iu« ita leges civiles, usibus a donatoribus designatis scr• vanda. Quod si quis clericorum vel laicorurn huius■ mod bona a dcs'gnatis usibus contra donatorum • voluntatem avertent, se in poenas a Concilio Tri• dentino latas (usa. XXII, C. II dc Rcf.) incurrere • noverit v. Concil. Baltim. IV: v Praesules omnes monemus « ut securitati bonorum ecclesiasticorum sedulo pro· spiciant, omni qua valent ratione; ideoque legum « scu auctoritatis civilis praesidium quaerant, ubicum• que haberi possit, salvo tamen libero Episcoporum « iure. Quod si nequeunt illud obtinere, saltem testa • mento iuxta legis dispositiones scite facto, cuius du« plicatum habeant, caveant nc bona sibi in usus ec■ clesiasticos commissa a suis finibus avertantur. Ha« beant etiam bonorum ecclesiasticorum inventarium « ct titulos et instrumenta omnia rite disposita. Et si « contigerit eos extra dioecesim versari, litteras procu« rationis apud quemdam virum probatum relinquant, « qui ca bona valeat usibus ecclesiasticis servare. Μο­ β nemus insuper Episcopos ne sinant sacerdotes penes < se retinere suo nomine quae a fidelibus in publicos « ct ecclesiasticos usus donata sunt, eorumque fidei e commissa ®. Decr. S. C. dt Prop. Fidi: « Quum in Foedera­ tis ■ etc. (V. n. 916). S. C. DE PROP. FIDE An, C. 1869 hc Jclalionc SS. Eucharistiae ad inhnnot. |)c put toJulltaiibus. De exercitiis spi­ ritualibus De a». Rehquiia ct imaginibus. 25 sione 22, decreto De observandis et vitandis in Sacrificio Missae, cl Constitutionis Benedi­ cti XIV Annus qui hunc vertentem ab ecclesiis arceant omnino cantus ct sonos ubi aliquid profanum aut impurum miscetur, quod divinae rei et loci sanctitati minime conveniat. 30. Ad excitandam inter fideles devotionem eiga SSrhum Sacramentum Corporis et San­ guinis D. N. 1. C. satagant superiores Missio­ num ut in ecclesiis ubi cura animarum exer­ cetur, custodiatur S. Euchaiistia ubi id tuto et decenter fieri poterit, servatis dc iure servandis. Ut vero melius provideant accuratiori delationi eiusdem S. Eucharistiae ad infirmos, prae ocu­ lis habeant Instructionem ad id datam a S.Con­ gregatione (V. n. ttyi). 31. Quo diligentius foveatur pietas et ad charitetis opera exercenda fideles indammentur, mandarunt EE. PP. ut universi Vicarii App. ludiarum Orient, excitarentur ad pias laicorum sodalitates, ubi non extant, de novo instituen­ das, et si iam pridem institutae fuerint, et a pristina pietate exciderint, ad legitima et pro­ bata statuta reducendas et restaurandas. In mo­ derandis huiusmodi sodalitiis RrTii Antistites prae oculis habeant quae salubriter decreta fue­ runt in Apostolicis Constitutionibus Clem. VIII Quicum que, Pauli V Quae salubriter, et in Concilio Romano Bened. Kill Tit. 23. c. 1. Pias vero uniones mulierum et puellarum in India instituere, fovere et caute moderari pasto­ ralis officii erit; et praedictae uniones congrua congruis referendo, iisdem legibus ac laicorum confraternitates, quoad fieri poterit, regantur. 32. In iis vero locis in quibus piae laico­ rum sodalitates institutae sunt, nulla tamen praescripta forma exteriori ac publica, nec con­ stitutionibus, nec reditibus determinatis, curent Vicarii App. ita idoneis legibus easdem com­ ponere, ut propositis quibus iam exterioribus idoneis formis exinde augmentum pietati, di­ vinique cultus splendori paretur. 33. Curandum praeterea ut in singulis Vicariatibus sive clerus sive populus interdum det operam exercitiis spiritualibus, cx quorum usu tanta in catholicum populum bona invecta esse dignoscuntur : quae quidem in omnibus ad tra­ mites Epistolae Encyclicac SSiTii D. N. Pii Pa­ pae IX quae incipit: Qui pluribus (9 Novem­ bris 1846) componi debent (1). 34. Quamvis Vicarii App. fidelium pieta­ tem erga Sanctorum Reliquias, imagines, et loca sacra ubi eae coluntur, excitare ac lau­ dare debeant, cavendum tamen ipsis est nc ullius generis abusus aut superstitiones in sa­ luberrima Sanctorum veneratione irrepere si­ nant. Quod ut impediant facilius, iis prae ocu­ lis habendum decretum Sacr. Cone. Trid. sess. 25 de invocatione, veneratione et Reli­ quus Sanctorum, et sacris imaginibus. 35. Cum vero cx relationibus Visitationis Ap. manifestum sit unum cx praecipuis mediis a prolcstantibus a Ihibitum ad populos suorum errorum veneno inficiendos positum esse in scholis quas ad instruendos pro suo lubitu pueros ac puellas per omnes Indiarum civitates aperiunt, EE. PP. hortandos esse iusscrunt universos VV. AA. ut omnes vires ac studia sua in hoc conferre satagant ut per catholica­ rum scholarum institutionem sacrae puero­ rum puellarumque educationi ubicumque pos­ sunt provideant. Atque imprimis cum cx iisdem relationibus pateat in pluribus Vicariatibus ma­ sculorum sive europaeorum sive mixtorum at­ que indigenarum scholas, necessitati succrescen­ tis iuventutis non sulficerc, curandum est ut in illis multiplicentur, ac saltem ea ratione constituantur qua spectari possint ut scholae» praeparatoriae ad Seminarii, unde scilicet de­ sumi possint adolescentes in Seminarium Vi­ cariatus transferendi. Providendum est etiam accurate scholis foeminarum, quarum cura, praesertim si de indigenis s:rmo sit, transa­ ctis temporibus in nonnullis Missionibus ne­ glecta fuisse videtur. 36. De frequentia paganorum et protestan­ dum puerorum ad scholas a catholicis con­ stitutas, cum relata a visitatoribus considéras­ se! S. C., iussit omnibus VV. AA. dari instru­ ctionem editam sub dic 15 Aprilis 1868 cum animadversione quod si ipsis aliqua supersit difficultas, Ap. Sedi referatur, expositis omni­ bus uniuscuiusque scholae peculiaribus adiunctis ( K n. 37. Sedulo cavendum ne catholici pueri iis scholis intersint quas gubernium civile con­ stituit, ac sub immediata directione Consilii supremi Instructionis versantur, quod doctores constituit, libros designat, iubetquc ne in tali­ bus scholis ulla dc rebus fidei ac religionis mentio fiat. Porro quia experientia compertum est auctoritatem civilem non abhorrere a con­ cedenda facultate aperiendi scholas privatas, ac pro iis subsidia subministrandi, hac oppor­ tunitate uti poterunt Vicarii App. ad has scholas praesertim anglicae linguae constituendas, dum- (1) Haec ibi: «Cum vobis compertum sit, ad ec« clesiastici ordinis dignitatem et sanctimoniam reti· «nendam ct conservandam, pium spiritualium Exerci ■ tiorum institutum vel maxime concedere, pro epi« scopali vestro zelo, tam salutare opus urgere, omnes· « que in sortem Domini vocatos monere et hortari ne « intermittatis, ut saepe in opportunum aliquem locum « iisdem peragendis Exercitiis secedant, quo, exterio* « « « « ■ « • Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. ll. ribus curis sepositis, ac vehementiori studio aeterna rum divinarumque rerum meditationi vacantes, ct contractas de mundano pulvere sordes detergere, ct ecclesiasticum spiritum renovare possint, atque cx poliantes veterem hominem cum actibus suis, novum induant qui creatus est in iustitia et sanctitate veritatis ». i An. C 1869 l*c tcliolts An. G i«9 26 COLLECTANEA modo condiciones quae a gubernio imponuntur nee catholicae fidei, nec bonis moribus, nec rectae cuiusque Instituti disciplinae sint con­ trariae, Denique ubicumque fieri poterit, cu­ rent erigi ita catholicas scholas, ut in iis gra­ dus institutionis pueris traditae exaequet eam disciplinarum perfectionem quae in scholis gu­ bernii observatur. ik "Tht·™· 38. Ut saluti spirituali, christianacque edu­ cationi puerorum, qui parentibus destituuntur, qua maiori fieri potest efficacia consuleretur, sapienter per orphanotrophioium erectionem in nonnullis Indiae Orientalis regionibus pro­ visum est. Quia tamen in pluribus Vicanatibus vel omnino adhuc tam salubre institutum de­ sideratur, vcl admodum imperfectum, nec plane necessitati respondens apparet, placuit Ertiis PP. hortandos esse in Domino Superiores Missionum ut huic operi accurate constituendo ct augendo manum admoveant; nec tantum europacis ac mixticiis orphanis provideant, verum ct sepa­ ratas domos pro pueris indigenarum aperiant. !cnKcnSiriph,U ^9· catholici nominis, maximeque inter eos Ecclesiae infensi protestantes, ad er­ rores ct calumnias suas longe lateque inter istas gentes diffundendas, libris omnigenis in lucem editis utuntur. Ut ergo catholicis viris pateat via ad hominum huiusmodi audaciam effrin­ gendam, veramque doctrinam tuendam, sata­ gant Missionum Superiores media undequaque possunt congregare ut typographies erigant in quibus iuxta opportunitatem libri edi possint ad exponenda Christianae religionis dogmata, et calumniosa haereticorum ethnicorumque com­ menta retundenda : ubi vero caedem typographiac erectae reponuntur, omnino reformen­ tur, augeantur, ut verae fidelium utilitati esse possint. 4°· pauperibus qui veram fidem amplc1 *»· eli cupiunt evangelizandis aptiori ratione consu­ latur, maxime idoneum Institutum in quibus Iam Vicariatibus statui coeptum est, nimirum domus catechumenis excipiendis alcndisquc, saltem usquedum Baptismi sacramentum recipiant. Compertum est tamen cx relationibus Visita­ tionis Apostolicae in non paucis Vicariatibus domos huiusmodi adhuc deesse, alicubi vero nonnisi ut opus incipiens haberi posse. Quia ergo maxime cordi est S. huic Congregationi, ut ethnici omnibus modis alliciantur, atque adiuventur ad lesu Christi D. N. fidem susci­ piendam, hortatur Vicarios App. ut catechumcnatuutn fundationi adlaborcnt ; adhibeant vero in hoc debitas cautiones non modo diver­ sas pro utroque sexu domos designando, sed et curando ut separatim homines castarum, quas puras appellant, ab iis qui ad non puras pertinent recipiantur. r ΙΊβ<:α^» tnonendos esse Vicarios App. praesertim Indiae Meridionalis ut diligenter ca­ veant ne in exequiis ac sepulturis fidelium su­ An. C. 1869 perstitiosum aliquid subrepat, sed in omnibus Ritualis Rom. praescriptiones observentur. 42. Decreta quae sequuntur quoad aquam J** baptismalcm, a Pondicheriensi synodo secunda edita, ad omnes Vtcariatus ludiarum Orient, extendi placuit. « 1. Aquam consecratam ali< quo decenti loco et vase conservabit missio« narius in ecclesia ubi ordinarie degit ct in « collatione S. Baptismatis adhibebit; idem « faciet in ecclesiis in quibus per notabilem « anni partem commoratur. 2. Occurrente casu « necessitatis utetur facultate aquam foecunda< tam conficiendi extra Sabbatum Sanctum et < Vigiliam Pentecostes. 3. In locis quae Su« cramcnta administrandi causa inviset, utetur < aqua consecrata quando illam m itineribus « secum facile ferre poterit ». Praeterea volue­ runt EE. PP. omnibus Vicariis Apostolicis communicari Decretum datum Vic. .Ap. Tunquinensi dic 10 Februarii 1806. < Omnino te< nentur missionarii m conferendo Baptismo « omnia agere ad praescriptum Ritualis Ro< mani vel in ea etiam parte quae respicit sa< cramcntalia ct usum aquae ad id in bapti < smali fonte asservatae. Al ubi aquam prae< scripto ritu benedictam asservare gravis sit < incommodi aut periculi licebit eo casu mis« sionariis vcl cuilibet alii qui ad hoc Sacra« mentum conferendum pro temporum oppor< tunitate aptus erit uti aqua communi prae« sertim si benedicta fuerit, pro aqua fontis < baptismatis quae nonnisi gravi cum incom< modo aut periculo haberi possit ». 43. Extenderunt quoque iidem EE. PP. ad omnes Vicariatus praescriptiones Pondichcrianas memoratae Synodi habitae anno 1844 circa reiterationem Baptismi sub conditione. < 1. Unusquisque missionarius catcchistas suos « et covilpcllcas, idest inferiores catcchistas < (aut officiale.·») semel saltern singulis annis « diligenter examinare tenebitur ut certior fiat « quinam inter illos sint fiducia digni. 2. Ui « non teneatur missionarius baptizatos a catc« chista fiducia digno, sub conditione bapti« zare, requiritur ut adsint duo testes qui te« stificari possint Baptismum fuisse legitime * collatum; quibusdam tamen casibus exceptis, <,in quibus, singulis perpensis circumstantiis, < attenta peritia et probitate catcchistac, cui < tamen fiducia non est nimis facile concc« denda, fieri potest ut nullum prorsus pro« babile dubium circa validitatem Baptismi « oriatur, etiamsi non adfuerint duo testes. « 3. Catcchista infantem aliquem baptizaturus, « testes, quotiescumque poterit, advocare tcnc< bitur, dabitque operam ut testes ipsi appri< me noscant quaenam sint conditiones ad huius < sacramenti validitatem requisitae. 4. Pueros « a catcchista fide digno baptizaris non licebit < missionario sub conditione rebaptizare si < praedicta exhibeantur testimonia, nec ulli pa- bji’· An.C r^9 S. C. DE PROP. FIDE 27 An. C. 1869 teat suspicioni testium sinceritas ». His vero addendum iusscrunt Instructionem S. C. an. 1851 ad R. P. 1). Ludovicum Charbonneaux nunc Vic. Ap. Mysurensem missam (i). 44. /\d omnes Vic. App. miiti iusscrunt EE. PP. responsionem S. Congregationis datam Vicario Ap. Siamensi an. 1808 super interro­ gationibus in lingua vernacula in sacramento Baptismi adhibitis. Scripserat ad S. C. Vic. Ap. in relatione Missionis his verbis : « Non est li« turgta in lingua vernacula, nec rituale nisi « quod attinet ad solcmncm administrationem « Baptismi adultorum quod in linguam vernn< culum translatum est. Circa interrogationes, < fiunt in lingua vernacula ; circa vero docu« menta ct quaedam alia, est mihi dubium « utrum possim legitime uti illa lingua ver< naculu. Ratione timoris sulco uti utraque, < tum latina, ut non utar licentia quam non < habeo, tum vernacula, ut intclligar a reci« pientibus ct aditantibus. Circa quod supplico < EE. VV. decernere quod in posterum facere « debeam ». Porro huic dubio S. C. negotiis Missionum sinensium praeposita respondit : < Scribendum Vic. Ap. Siamensi Baptismum « in Ecclesia latina administrandum esse idio< mate latino iuxta Rituale Romanum. Caete« rum nihil obstare quominus lingua vernacula « explicentur ea omnia qua pertinent ad ipsum « sacramentum Baptismi ». qS. Quod attinet ad caeremonias Baptismi „ 9/‘iSSTu? supplendas m hoc sacramento conferendo lis qui ab haeresi convertuntur, stent Vic. App. et missionarii praescriptionibus Ritualis Rom. De Sacr, Rapt. Tit. 2, c. 4, η. i6, er Constitutioni Benedicti XIV Inter omnigenas (V. n, Jdjf 46. Quandoquidem compertum est multos ex pueris ethnicis, praesertim castarum infe- ο* saietc procv· riorum, facile posse baptizari cum in articulo nn mortis constituti sint, et maxime tempore fa­ mis vel pestilentiae, S. C. vehementer in Do­ mino hortatur omnes missionarios ut nullum non moveant lapidem ad memoratorum pue­ rorum salutem aeternam omni conatu procu­ randam. Quia cum plurimi ex pueris in pu­ blicis nundinis a parentibus ct propinquis ven­ dantur, optimum erit consilium st quotquot pote.unt ex iis emant, atque christunos effe­ ctos in orphanotrophiis educandos curent. 47. Quoad abusum admittendi haereticos I)c r4!nrm ,n ut patrinos m sacramento Baptismi, S. C. iussit in memoriam revocari omnibus Vicariis App. decretum SS. Cone. Trid. sess. 24 De Reform. 48. Ut omnis controversia tollatur quae in t»c nnm.^ba. in quibusdam Vicariatibus exarsit circa nomina nendi·, quae in Baptismo imponi possint, cautum est ut servetur Constitutio Ben. XIV Omnium sol· licit udin um (2), et Rituale Romanum quibus locis dc impositione nominum sermonem ha­ bent. (D Dicta Instructio ita sc habet: « Per litteras diei « 21 Novcmbns A. Tuam praemonuimus praecipuum ■ epistolae R. D. Boyer dic 7 Septembris datae, quam « tuam feceras, argumentum circa necessitatem aliqui« bus in casibus ic locis, nullo praemisso examine, « iterandi Baptismatis puerorum sub conditione, ut pn« mum licuisset, lubentissimc votis annuentes tuis, exa« mini S. C. exhibituros. « Coactis revera generalibus Comitiis dic 1 laben « tis Decembris, rem absolvendam curavimus, ac prae« via SSmi D. N. sanctione, quae definienda visa sunt « hisce A. Tuae nunciamus. Quantopere itaque, in rc « tanti momenti, inhaerendum iugiter sit generalibus «Ecclesiae definitionibus, Baptismi scilicet sacramcn« tum, utpote una spiritualis generatio, ct cx chara« cieris vi ac natura, nulla ratione iterandum, quae« que ilem constans fuerit Apostolicae Sedis eadem « dc rc doctrina ac praxis A. Tuae apprime compcr« tum esse, ex memorata ipsa epistola patet. In ca « quippe amussim ac rite traditur, fensratim ac sine • dtltdu, cum adiunciiorc etiam scu conditione, quem« libet rebaptizandum non esse. Quamvis autem haec « A. Tuam haud latere probe noverit S. C., nihilo« minus haud supervacuum duxit iterum iterumque in « Domino hortari, ut pastoralem omnem vigilantiam « adhibere pergas, ne temere ab huiusmodi definitio « nibus cvangelici operarii unquam recedere audeant, « ac meminerint, illis tantum permitti Baptismum con « ditionate administrari, dc quibus, diligenti praemissa « perquisitione, grave ac rationabile iuris (active du­ ff bium rcbnquatur, an Sacramentum alias rite susce« perint. Qua dc rc cis proderit prae oculis habere ira« dita a Benedicto XIV in suis Initii. 8 ct 84. ac in « Synodo Dioec., praecipue lib. VII, cap. VI. Licet « vero a diligenti ciusmodi praevia inquisitione vix « forte unquam abstinendum esse, absque periculo in· « iuriac sacramenti, perfacile appareat, mature tamen ■ perpensis libratisque omnibus, quae in supradicta • epistola ab operario Boyer adnotantur, et A. Tuae « testimonio firmantur, de quibusdam locis Vicariatus ■ istius, attenta catechistarum ac fidelium qualitate, ita • ut perquisitio, aut examen, ad validam invalidamve « Baptismi collationem dignoscendam, arguendamve, « aut omnino institui nequeat, aut nulliter et sine ulla « dubii illustratione Certo fieret, S. eadem C., iis in « adiunctis ct iuxta exposita, durantibusque circum· « stannis absque aliis, ut in tuto salus animarum po* « natur, Baptismum addita conditione administrari posse « declaravit. • Maximo autem una simul animi moerore eadem « perceperunt EE. PP. quae a missionario Boyer ct ab «AT. narrantur, eam nempe esse quorumdam catc« chistarum ac fidelium quoque omnium, plcrisquc re« censitis in locis, inhabditatem et inscitiam \el ad • unum Baptismi sacramentum administrandum, ut « nemo prorsus eorum sit cui fides dc rituali illius col« latione praestari ullo modo queat. « Persuasum quidem S. Congregationi est A. l uam « omnem dedisse ac daturam operam, ut dctlcndae ni « mis carum christianitatum conditioni, ct calamitati« bus occurratur, nec dubitat quin optimam, catcchi« starum praecipue, ubivis institutionem ct instructio« nem, iuxta monita etiam tradita dic 2J Novembris « 1845, urgeas. Nihilominus EE. PP. id magis magis• ouc A. Tuae commendantes, monent ut donec sa· « tius provisum iis m locis fuerit, peritosque et ido« neos viros praeficere datum tibi erit, ineptis illis ca­ ff techistis praecipias ct instes ut instrui satagant, ac « interim, extra casum verae absolutaeque nécessita· « tis, Baptismi sacramentum administrare non prae« sumant ». (2) In dicta Constit. (12 Stpl. 1S44) haec haben- An. C. ι8 COLLECTANEA 49. Ut casuum reservatio ordinate ac per­ spicue fiat ncc ulla detur hinc causa anxieta­ tibus aut dubiis. VV. AA. consulant Bencd.XIV De Syn. Dioec. t. V, cap. 4 ct 5, et ad eius normam redigant in scriptis norulam casuum reservatorum, praehabito praestantiorum missionariorum consilio. ik 4. Quaic li­ quet illico privatum solemni Baptismo substi­ tuendum non esse, eo quod aliqua fieri ne­ queat caeremonia, nam, hac omissa, cacterac adimplendae sunt. Hisce positis, quamvis vix concipi posset, quomodo desertis in locis, in quibus nullus alius occurrit praeter baptizandorum parentes, caeremoniae in Baptismo adhiberi queant ; ta­ men admisso quod earum aliquae servari pos­ sint, defectus patrini non efficiet, ut caeteri ritus omitti debeant vel possint, et sic Bapti­ smus liat privatus: sed missionarii tenentur illis uti, quibus possunt. Immo Sacer Ordo censet hoc in casu praesentiam extranei patrini per baptizandorum parentes quodammodo suppleri. Quandoquidem nil impedit quominus ipsi pa­ trinorum vices gerant, suos infantes materiali­ ter tenendo, et pro iis baptizanti respondendo, citra tamen veri ac proprie sumpti patrinatus praerogativam, videlicet citra necessitatem ob­ eundi onera, quae eiusmodi munus secumfcrt, contrahendi impedimentum cognationis spiri­ tualis, usum matrimonii ptohibens. Ita fiet, ut in solemnitate Baptismi omnes quadam ra­ tione serventur ritus, ct parentum materiali praesentia formalis patrinorum suppleatur. Caeterum per hoc intelliges minime quempiam eximi ab onere curandi pro posse, ut in solemni Baptismo unus saltem patrinus proprie dictus adhibeatur. Patrinorum siquidem praesent ia in Baptismate cx vetustissima tiaditione semper tamquam praecipua caeremonia in Ec­ clesia Christi habita est, ut spiritualis genera­ tionis significatio per patrinos servaretur, et ipsorum sponsione in tuto religiosa pueri cduh catio poneretur. in^rinoî^vn Quaerebat praeterea Λ. Tua, utrum aliquitoniaabMniibut. bus jn casibus, parentes licite possint tamquam patrinum designare personam aliquam abden­ tem , quamvis illius assensus habeatur post collatum Baptismum. Indubium profecto est, posse per interpositam persona’m, seu per pro­ curatorem, patrini munus obiri; verumtamen hoc in casu iura exigunt, ut persona absens acceptet tempore habili munus patrini, ac man­ datum edat favore cius, qui debet eum in tali caeremonia repraesentare. Ratio est, quia patrinus formalem habere debet voluntatem acce­ ptandi ct exercendi pro viribus onera patrinatui inhaerentia. Quapropter probe intclligcs ratione a Te proposita patrinos deugnare haud posse. 29 An C. 1869 De recti patri­ Tandem Sacer Ordo una tecum est in im­ norum electione. probanda parentum incuria, qui munus patrini non selectis idoneis personis, sed cuicumque qui eis cum Bapt smus conferri debet, occur­ rit, committunt, licet pro certo habeant ipsum suum filium spiritualem non amplius esse re­ visurum. Quare Tibi summopere commendat, ut etiam in hac rc Ritualis Romani praescriptum fideliter servetur, quod obtinebitur si parentes dc officii gravitate moniti inducantur ad idoneos patrinos, cum commode possint, eligendos. I348 Const. Pii PP. IX. /2 Octobr. r86g. — .Apostolicae Sedis moderationi convenir, quae tuuntur, salubriter veterum canonum auctoritate con­ stituta sunt, sic retinere, ut, si temporum re­ rumque mutatio quidpiam esse temperandum prudenti dispensatione siudeat, eadem Aposto­ lica Sedes congruum supremae suae potestatis remedium ac providentiam impendat. Quamobrem, cum animo Nostro iampridem revolve­ remus, ecclesiasticas censuras quae per modum latae sententiae, ipsoque facto incurrendae ad incolumitatem ac disciplinam ipsius Ecclesiae tutandam, erfrenemque improborum licentiam coercendam ct emendandam, sancte per sin­ gulas aetates indictae ac promulgatae sunr, ma­ gnum ad numerum sensim excrevisse: quasdam etiam, temporibus moribusque mutatis, a fine atque causis ob quas impositae fuerant, vel a pristina utilitate atque opportunitate exci­ disse: camquc ob rem non infrequentes oriri, sive in iis, quibus animarum cura commissa est, sive in ipsis fidelibus, dubietates, anxieta­ tes, ungoresque conscientiae ; Nos, eiusmodi incommodis occurrere volentes, plenam earumdem recensionem fieri, Nobisque proponi iussimus, ut, diligenti adhibita con.ideratione, sta­ tueremus, quasnam cx illis servare nc retinere oporteret, quas vero moderari aut abrogare con­ grueret. Ea igitur recensione peracta, nc Vene­ rabilibus Fratribus Nostris S. R. E. Cardina­ libus in negotiis fidei Geneialibus Inquisitori­ bus per universam christianam rempublicam deputatis in consilium adseitis, icque diu ac mature perpensa, motu proprio, certa scientia, matura deliberatione Nostra, deque Apostolicae Nostrae potestatis plenitudine, hac perpetuo va­ litura Constitutione decernimus, ut ex quibus­ cumque censuris sive excommunicationis, sive suspensionis, sive interdicti, quae per modum latae sententiae, ipsoque facto incurrendae, hac­ tenus impositae sunt, nonnisi illae, quas in hac ipsa Constitutione inserimus, coque modo quo inserimus, robur exinde habeant; simul decla­ rantes easdem, non modo cx veterum canonum auctoritate, quatenus cum hac Nostra Consti­ tutione conveniunt, verum etiam cx hac ipsa Constitutione Nostra, non secus ac si primum An C 3o collectanea editae ab ea fuerint, vim suam prorsus acci­ pere debere. Excommunicationes latae sententiae speciali f>oa<» ipecféH •»·^·* Rnn>.|'n*- modo Romano Pontifici reservatae. — Itaque tiAct rcwçyvifftU excommunicationi latae sententiae speciali modo Romano Pontifici reservatae subiacere declara­ mus : I. Omnes a Christiana tide apostatas, et omnes ac singulos haereticos, quocumque no­ mine censeantur, et cuiuscumque sectae exi­ stant, cisque credentes, corumque receptores, fautores, ac generaliter quoslibet illorum de­ fensores. Π. Omnes et singulos scienter legentes, sine auctori’ate Sedis Apostolicac, libros eorumdein apostatarum et haereticorum haeresim propu­ gnantes, nccnon libros cuiusvis auctoris per Apostolicas Litteras nominatim prohibitos, eosdemque libros retinentes, imprimentes, et quo- j modolibil defendentes. I III. Schismaticos et cos qui a Romani Pon­ tificis pro tempore ctiscentis ubedientia perti­ naciter se subtrahunt, vel recedunt. IV. Omnes et singulos, cuiuscumque status, gradus seu conditionis fuerint, ab ordinationibus seu mandatis Romanorum Pontiticum pro tem­ pore existentium ad universale futurum Conci- | lium appellantes, nccnon eos, quorum auxilio, ; consilio vel favore appellatum fuerit. ! V. Omnes interficientes, mutilantes, perçu- I tientes, capientes, carcerantes, detinentes, vel i hostiliter insequentes S. R. E. Cardinales, Pa- ' triarchas, Archiepiscopos, Episcopos, Sedisque Apostolicac Legatos vel Nuncios, aut cos a suis dioecesibus, territoriis, terris, seu dominiis, eii- ! cientes, necnon ca mandantes, vel rata ha­ bentes, seu praestantes in cis auxilium, consi- ! lium vel favorem. VI. Impedientes directe vel indirecte exer­ citium iurisdictio iis ecclesiasticae sive interni sive externi fori, et ad hoc recurrentes ad fo­ rum saeculare, ciusque mandata procurantes, edentes, aut auxilium, consilium vel favorem praestantes. VII. Cogentes, sive directe sive indirecte, indices laicos ad trahendum ad suum tribunal personas ecclesiasticas praeter canonicas dispo­ sitiones: item edentes leges vel decreti contra libertatem aut iura Ecclesiae. VIII. Recurrentes ad laicam potestatem ad impediendas Litteras vel acta quaelibet a Sede A posto lie a, vel ab eiusdem Legatis aut Dele­ gatis quiouscumquc profecta, corumque pro­ mulgationem vel exeeutionem directe vel in­ directe prohibentes, aut eorum causa, sive ipsas partes, sive altos, laedentes vel perterre­ facientes. IX. Omnes falsarios Litterarum Apostoli•.arum, etiam in forma Brevis, ac supplicatio­ num gratiam vel iustitiam concernentium, per Romanum Pontificem, vel S. R. E. Vice-Can- An>c. 1X6, cellarios, seu gerentes vices eorum, aut Je man­ dato eiusdem Romani Pontificis signatarum : nec non falso publicantes Litteras Apostolicas, etiam in forma Brevis, et etiam falso signantes supplicationes huiusmodi sub nomine Romani Pontificis, seu Vicc-Cunccllarii, aut gerentis vi­ ces praedictoium. X. Absolventes complicem in peccato turpi, etiam in mortis articulo, si alius sacerdos, licet non approbatus ad confessiones, sine gravi exoritura infamia ct scandalo, possit excipere morientis Confessionem. XI. Usurpantes aut sequestrantes iurisdictionem, bona, reditus, ad personas ecclesia­ sticas ratione suarum ecclesiarum aut benefi­ ciorum pertinentes. XII. Invadentes, destruentes, detinentes, per se vel per alios, civitates, terras, loca aut iura ad Ecclesiam Romanam pertinentia; vel usur­ pantes, perturbantes, retinentes supremam inrisdictionem in eis: necnon ad singula prae­ dicta auxilium, consilium, favorem praebentes. A quibus omnibus excommunicationibus huc usque recensitis, absolutionem Romano Pontifici pro tempore speciali modo reserva­ tam esse et reservari ; et pro ea generalem concessionem absolvendi a casibus et censuris, sive excommunicationibus Romano Pontifici re­ servatis nullo pacto sufficere declaramus , re­ vocatis insuper earumdem respectu quibus­ cumque induitis concessis sub quavis forma et quibusvis personis etiam Regularibus cuius­ cumque Ordinis, Congregationis, Societatis ct Instituti, etiam speciali mentione dignis ct in quavis dignitate constitutis. Absolvere autem praesumentes sine debita facultate, etiam quo­ vis praetextu, excommunicationis vinculo Ro­ mano Pontifici reservatae innodatos sc sciant, dummodo non agatur de mortis articulo, in quo tamen firma sit quoad absolutos obligatio standi mandatis Ecclesiae, si convaluerint. Lxcommuniu Excommunicationes latae sententiae Ro­ tionc^ Romtw mano Pontifici reservatae. — Excommunica­ Pontifici rcicn> tioni latae sententiae Romano Pontifici reser­ lac. vatae subiacere declaramus: I. Docentes vel defendentes, sive publice, sive privatim, propositiones ab Apostolica Sede damnatas sub excommunicationis poena latae sententiae *, item docentes vel defendentes tam­ quam licitam praxim inquirendi a poenitente nomen complicis, prouti damnata est a Bene­ dicto XIV in Const. Suprema, 7 Iulii 1745: libi primum, 2 lunii 1746; Ad eradicandum j8 Septembris 1746. II. Violentas manus, suadente diabolo, iniicientes in clericos, vel utriusque sexus mona­ chos, exceptis, quoad reservationem, casibus ct personis, de quibus iurc vel privilegio per­ mittitur ut Episcopus aut alius absolvat. III. Duellum perpetrantes, aut simpliciter ad illud provocantes, vel ipsum acceptantes, An. C. 1869 S. C. DE PROP. FIDE 3I An. C. 1869 et quoslibet complices, vel qualcmcumque operam aut favorem praebentes, nec non de indu­ stria spectantes, illudque permittentes, vel quan­ tum in iliis est non prohibentes, cuiuscumque dignitatis sint, etiam regalis vei imperialis. IV. Nomen dantes sectae massonicae, aut carbonariae, aut aliis eiusdem generis sectis, quae contra Ecclesiam vel legitimas potesta­ tes, seu palam, seu clandestine, machinantur ; nec non iisdem sectis favorem qualemcumque praestantes; earumve occultos coryphaeos ac duces non denunciantcs, donec non lenunciaverint. V. Immunitatem asyli ecclesiastici , ausu temerario violare iubentes, aut violantes (V. nicantes in divinis cum personi* a Romano Pontifice nominatim excommunie itis et ipsos in officiis recipientes. n. t^66). Excommunicationes latae sententiae nemini .... tionc· octnmi r*. reservatae. — Excommunicationi latae sen- κη»ΐκ VI. Violantes clausuram monialium cuius­ cumque generis aut conditionis, sexus vel ae­ tatis fuerint, in earum monasteria absque le­ gitima licentia ingrediendo ; pariterque cos in­ troducentes vel admittentes ; itemque moniales ab illa cceuntes extra casus ac formam a S. Pio V' in Const. Decori praescriptam. VII. Mulieres violantes Regularium virorum clausuram, et Superiores aliosvc eas admit­ tentes. VIII. Reos sirnoniae rcalis in beneficiis qui­ buscumque, corumque complices. IX. Reos sirnoniae confidential*!* in bene­ ficiis quibuslibet, cuiuscumquc sint dignitatis. X. Reos sirnoniae realis ob ingressum in Religionem. XI. Omnes, qui quaestum facientes ex In­ dulgentiis aliisque gratiis spiritualibus, excom­ municationis censura plectuntur Constitutione S. Pii V Qmnn plenum 2 lanuarii tàSq. XII. Colligentes eleemosynas maioris pretii pro Missis, ctcx iis lucrum captantes, faciendo eas celebrari in locis ubi Missarum stipendia minoris pretii esse solent. XIII. Omnes qui excommunicatione mulctantur in Constitutionibus S. Pii V Admonet nos quarto kalendas Aprilis 1567 ; Innocentii IX Quae ab hac Sede pridie nonas No­ vembris 1591 ; Clementis VIII Ad Romani Pontificis curam 26 lunii 1092, ct Alexan­ dri VII Inter caeteras, nono kalendas No­ vembris 1660, alienationem et infeudationem civitatum ct locorum S. R. E. respicientibus. XIV. Religiosos praesumentes clericis aut laicis extra casum necessitatis Sacramentum Extremae Unctionis aut Eucharistiae per viati­ cum ministrare absque parochi licentia. XV. Extrahentes, absque legitima venia, Re­ liquias ex sacris coemeteriis sive catacumbis Urbis Romae ciusque territorii, cisque auxi­ lium vel favorem praebentes. XVI. Communicantes cum excommunicato nominatim n Papa in crimine criminoso, ei scilicet impendendo auxilium vel favorem. XVII. Clericos scienter et sponte commu­ Excommunicationes latae sententiae Epi· , Uco™»·»™0’ scopis si ve Ordinariis reservatae. — Excom- municationi latae sententiae Episcopis dve Or­ dinariis reservatae subiacere declaramus : I. Clericos in Sacris constitutos, vel Regu­ lares aut moniales, post votum solemne casti­ tatis matrimonium contrahere praesumentes; necnon omnes cum aliqua ex praedictis per­ sonis matrimonium contrahe.e praesumentes. II. Procurante* abortum, etfeuu secuto. III. Litteris A posto lie is falsis scienter uten­ tes, vel crimini ea in re coopérantes. tentiae nemini reservatae subiacere declaramus: I. Mandantes seu cogentes tradi ecclesia­ sticae sepulturae haereticos notorios aut nomi­ natim excommunicatos. vel interdictos. II. Laedentes aut perterrefacientes Inquisi­ tores, denuntiantes testes, aliosve ministros S. Officii; ciusve sacri Tribunalis scripturas diripientes, aut comburentes; vel praedictis qui­ buslibet auxilium , consilium , favorem prae­ stantes. III. Alienantes et recipere praesumentes bona ecclesiastica absque beneplacito Apostolico, ad formam Extravagamis Ambitiosae, De reb. Eccl. non alienandis. IV. Négligentes, sive culpabiliter omittentes, denunciare infra mensem co n fessa ri os sive sa­ cerdotes a quibus sollicitati fuerint ad turpia, in quibuslibet casibus expressis a Praedecess. Nostris Gregorio XV Const. Eniversi 20 Au­ gusti 1622, et Benedicto XIV Constit. Sacra­ mentum Poenitentiae 1 lunii 174t. Praeter hos hactenus recensitos, eos quoque quos sacrosanctum Conrilium Tridentinum, sive reservata Summo Pontifici aut Ordinariis abso­ lutione, sive absque ulla reservatione exvommunicavit, Nos pariter ita excommunicatos esse declaramus; excepta anathematis poena in De­ creto Sess. IV De editione et usu Sacrorum Librorum constituta, cui illos tantum subiacere volumus, qui libros de rebus saens tractantes sine Ordinarii approbatione imprimunt, aut im­ primi faciunt. 5 ispensiones latae sententiae Summo Pon- .. tifici reservatae. — I. Suspensionem ipso facto incurrunt a suorum Beneficiorum perceptione, ad beneplacitum S. Sedis. Capitula ct Conventus ecclesiarum ct monasteriorum, aliique omnes, qui ad illarum seu illorum regimen ct administrutionem recipiunt Episcopos aliosvc Piaelatos, dc praedictis ecclesiis, seu monasteriis, apud camdem S. Sedem quovis modo provisos, antequam ipsi exhibuerint Litteras Apostolicas dc sua promotione. II. Suspensionem per triennium a colla- λα. C. rW9 3ι COLLECTANEA tione Ordinum ipso iure incurrunt aliquem ordinantes absque titulo beneficii vel patrimo* nii, cum pacto ut ordinatus non petat ab ipsis alimenta. IIL Suspensionem per annum ab Ordinum administratione ipso iure incurrunt ordinantes alienum subditum, ctiam sub praetextu beneficii statim conferendi, aut iam coliati, sed minime sufficientis, absque eius Episcopi litteris dimis* sorialibus; vcl ctiam subditum proprium, qui alibi tanto tempore moratus sit, ut canonicum impedimentum contrahcie ibi potuerit, absque Or linarii cius loci litteris testimonialibus. IV. Suspensionem per annum a collatione Ordinum ipso iure incurrit, qui, excepto casu legitimi privilegii, Ordinem sacrum contulerit absque titulo Beneficii vel patrimonii clerico in aliqua Congregatione viventi, in qua solemnis professio non emittitur, vcl ctiam Reli­ gioso nondum professo. V. Suspensionem perpetuam ab exercitio Ordinum ipso iure incurrunt Religiosi ciecti, extra Religionem degentes. VI. Suspensionem ub Ordine suscepto ipso iure incurrunt, qui eumdem Ordinem recipere praesumpserunt ab excommunicato vel suspen­ so, vcl interdicto, nominatim denunciatis, aut ab haeretico vcl schismatico notorio: cum vero qui bona fide a quopiam eorum est ordinatus, exercitium non habere Ordinis sic suscepti, do­ nec dispensetur, declaramus. VII. Clerici saeculares exteri, ulna ^uatuor menses in Urbe commorantes, ordinati ab alio quam ab ipso *uo Ordinario absque licentia Card. Urbis Vicarii, vcl absque prajvio exa­ mine coram eodem peracto; vel ctiam a pro­ prio Ordinario poslcaquam in praedicto exa­ mine reiccii fuerint: necnon clerici pertinentes nd aliquem e sex Episcopatibus suburbicariis, >1 ordinentur extra suam dioccesim, dimissoliaiibus sui Ordinarii ad alium directis quam ad Card. Urbis Vicarium; vcl non praemissis ante Ordinem sacrum suscipiendum exercitiis spiritualibus per decem dies in domo urbana Sacerdotum a Missione nuncupatorum, suspen­ sionem ab Ordinibus sic susceptis, ad bene­ placitum S. Sedis, ipso iure incurrunt: Epi­ scopi vero ordinantes ab usu Pontificalium per annum. Interdicta l itae sententiae reservata. — I. Interdictum Romano Pontifici speciali modo reservatum ipso iure incurrunt Universitates, Collegia et Capitula, quocumque nomine nun­ cupentur, ab ordinationibus seu mandatis eius­ dem tomani Pontificis pro tempore existent!* id universale futurum Concilium appellantia. II. Sciente' celebrantes vel celebrari facientes divina in locis ab Ordinario, vel delegato In­ dicé, vcl a iure interdictis; aut nominatim excommunicatot ad divina officia, scu ecclesiaStic* sacramenta, vcl ecclesiasticam sepulturam An. C. 1869 admittentes, interdictum ab ingressu ecclesiae ipso iure incurrunt , donec ad arbitrium cius, cuius sententiam contempserunt, competenter satisfecerint. cenvura» Denique quoscumque alios sacrosanctum a Circi Concilio Tn· Concilium Tridentinum suspensos aut interdi­ deniino laiat. ctos ipso iure esse decrevit, Nos pari modo suspensioni vel interdicto eosdem obnoxios esse volumus ct declaramus. Quae vero censurae sive excommunicatio­ Circa cantura* pro inlcrnu Iu· nis, sive suspensionis, sive interdicti, Nostris, «linitorum regi­ adhuc vi· aut Praedecessorum Nostrorum Constitutioni­ mine gente* bus , aut sacris canonibus, praeter eas quas recensuimus, latae sunt, atque hactenus in suo vigore perstiterunt, sive pro Rom. Pontificis ele­ ctione, sive pro interno regimine quorumcum­ que Ordinum et Institutorum Regularium, nec­ non quorumcumque Collegiorum, Congregatio­ num, Coetuum, Locorumquc piorum, cuius­ cumque nominis aut generis sint, eas omnes firmas esse, ei in suo robore permanere volu­ mus et declaramus. («cultaCaeterum decernimus, in novis quibuscum­ temCirca absolvendi que concessionibus ac privilegiis, quae ab Apo­ a caiibu* ct cen• uri* Romano stolica Sede concedi cuivis contigerit, nullo Pontifici reserva­ modo ac ratione intelligi unquam debere, aut ti»· posse comprehendi facultatem absolvendi a ca­ nibus et censuris quibuslibet Romano Pontifici reservatis, nisi de iis formalis, explicita ac in­ dividua mentio facta fuerit : quae vero privi­ legia aut facultates, sive a Praedecessoribus Nostris, sive etiam a Nobis cuilibet Coetui, Ordini, Congregationi, Societati, et Instituto, etiam regulari cuiusvis speciei, etsi titulo pe­ culiari praedito, atque etiam speciali mentione digno, a quovis unquam tempore huc usque concessae fuerint, ea omnia, casque omnes, No­ stra hac Constitutione revocatas, suppressas, ct abolitas esse volumus, prout reapse revoca­ mus, supprimimus, et abolemus, minime rcfragantibus aut obstantibus privilegiis quibus­ cumque, ctiam specialibus, comprehensis, vcl non, in Corpore iuris aut Apostolicis Consti­ tutionibus, ct quavis confirmatione Apostolica, vcl immemorabili etiam consuetudine, aut alia quacumque firmitate roboratis, quibuslibet ctiam formis ac tenoribus, ct cum quibusvis derogatoiiurum derogatoriis, aliisque elficacioribus et insolitis ciausulis, quibus omnibus, quatenus opus sit, derogare intendimus ct derogamus. Firmam tamen esse volumus absolvendi facultatem a Tridcntina Synodo Episcopis con­ cessam Sess. XXIV, cap. 6 De reform, in quibuscumque censuris Apostolicae Sedi hac Nostra Constitutione reservatis, iis tantum ex­ ceptis quas eidem Apostolicae Sedi speciali modo reservatas declaravimus. Decernentes has Litteras etc. Non obstantibus etc. S. C. DE PROP. EIDE An C. 1869 1349 |)c volo pau Cuuti* a Rciiunbu» ini»«ioruno servando. Dc relationibus cum pcrrotii» Jiscr*i Mku>. Ex Instr. S. C. de Prop. F. 5 bec. (ad Vîc. Ap. Aokak) (i). - Omnes missionarii (cupuccini) ex voto paupertatis quod emiserunt, et ex eminenti dignitate missionariorum Apo· stolicorum eam virtutem sedulo servare debent. Superioribus autem eorumdem gravior incum­ bit obligatio omnibus singulare paupertatis exemplum praebendi. Quapropter haud dubi­ tat S. C. Ampl. Tuam, pro ca qua pollet pie­ tate, universis missionariis exemplo praeiturum in detrahendo id quod superfluum appareat, in statu domus episcopalis sive in ornamen­ tis et supellectilibus, sive in curruum ct equo­ rum numero, sive in servorum multitudine, caetcrisque quae antcdctis temporibus admira­ tioni tum catholicis tum protcstantibus fue­ runt. Quo certissime fiet ut religiosi viri, quo­ rum Institutum praecipue ob paupertatis lau­ dem sese commendandum in Ecclesia Dei exhi­ buit, omnino nitantur ut quantum in ipsis est votum suum accurate servent. Id vero nunquam fieri potest si ut antea solebant RR. PP. et prae­ sertim capellani castrenses salarium quod a Gu­ bernio recipiunt pro suo libitu adhiberent quin unquam accepti ct dati rationes suis superioribus reddere tenerent. Porro novit haec S. C. in isto Vicariatu iam fuisse provisum ut administration! redituum praesideat Consilium quoddam Reli­ giosorum cui omnes missionarii expensarum ra­ tionem dare debeant. Oportet autem ut suaviter adducantur iidem missionarii ad effundendam superfluam pecuniam in commune bonum; ct ut admininistratio diligentius procedat, in eo­ dem Consilio praeter praesidem qui debet esse superior Missionis, et secretarium qui scriptis tradat deliberationes, quae fiunt, adsit etiam procurator Missionis qui cui am habeat bono­ rum iam existentium, omne datum ct acce­ ptum inscribat, operariorum cvangclicorum ne­ cessitatibus invigilet suumque officium adimpleat sub directione eiusdem Consilii. Ac ne sil lo­ cus querimoniis circa bonorum udminiatrationem, tempore annuorum exercitiorum spiri­ tualium rationes acceptorum omnium et expen­ sarum universis missionariis exhibeantur. Et quoniam hac dc re maxime Sacra haec Congre­ gatio sollicita est, placuit eidem ut A. Γ. sin­ gulis annis ad ipsam computum dati et acce­ pti sui Vicariatus diligenter mittendum curet. Ut omnis scandalorum et peccati occasio quantum fieri potest arceatur, relationes su­ (1) Missio Agrac in Indiis orientalibus Ordini FF. Minorum Capuccinorum commissa est. (2) Ex decr. ; Iulii iS6$ « Contn fraternitatem « scu societatem /emarum scu fenianorum, deque so« cietate alia sub nomine S. Palrilii Eihi dd. : Detur « Episcopii Americat Septentrionalis decretum diei j AuCollectanea 5. C. dc Prop. Fide. Vol. U. 33 periorum ecclesiasticorum ct omnium missionariorum cum personis diversi sexus ct prae­ sertim monialibus debent esse rarae, breves, ct potius severae; et nunquam locum habere de­ bent sine necessitate aut utilitate animarum. Nunquam debent recreationis causa cum illis colloquiis indulgerc, cum iis sive in iisdem curribus sive aliter deambulatum ire, nec so­ lus cum sola ct sine testibus loqui, nec alia omnia facere quae nedum malum, sed neque speciem criminis suspicari sinant. Item nun­ quam debent missionarii mulierum confessio­ nes audire in sacrariis, vel aliis locis clausis, sed, excepto casu gravis morbi, in ecclesia tan­ tum, ct crate interposita. Quare m ecclesiis omnibus quae nondum talia contées ionaria ha­ bent, sine mora eadem constituantur. Nec vi­ detur convenire ut moniales, praeterquam in privata capella monasterii, ct quaecumque aliae mulieres introducantur in sanctuaria ecclesia­ rum ad ornandum akare, nec etiam permit­ tendum est ut sint cantatrices habituales, et quasi cxclusivae in omnibus caeremoniis ec­ clesiastici*» et etiam in olficiis defunctorum ; quae consuetudo prorsus c medio tollenda est. Porro cum S. C. ca omnia ad examen revo­ casse! quae ad scholarum rationem pertinent, inculcandum A. Tuae esse mandarunt ut san­ ctimoniales puellarum institutionem cui antes acriter moneas, ne puellas indigenas cogant uti vestibus europacis, aut usus ct consuetudines nationales relinquere quae superstitionibus ex­ pertes fuerint. An C. 1870 Monitum quoad pttdlM · eho la­ rum alumna» 1350 Contri Fen tJ* ty­ societatem. Decr. S. C. S. Officii 12 kn. 1870. — ran Cum dubitatum fuerit α nonnullis an societas Penianorum comprehensa censeatur inter socie­ tates damnatas in Pontificiis Constitutionibus, SSrtlus Dominus Noster Pius divina Providentia PP. IX, exquisito prius suffragio Emincntissimorurn PP. Cardinalium contra haereticam pra­ vitatem in universa Christiana republics Inquisitorum generalium, ne fidelium praesertim sim­ plicium corda cum evidenti animae discrimine pcrvcrtantui. inhaerens decretis alias a Sacra Congregatione IJuive.salis Inquisitionis in si­ milibus editis, praesertim decreto Fer. IV die 5 iulii i865 (2), decrevit ac decimavit socie­ tatem americanam seu hibernicam E'enianorum appellatam comprehendi inter societates vetitas ac damnatas in Constitutionibus Sum- « « « » • ■ gusti 1846 ». Decretum ; Ag. 1846 ita se habet Societates occultae dc quibus in pontificiis Constitu tionibus sermo est, eae omnes intelligumur quae ad versus Ecclesiam vel gubernium sibi aliquid propo mint, exigant vcl non exigant a suis asseclis iura mentum Je secreto servando ». 5 An. C. î8;o COLLECTANEA 3^ morum Pontificum, ct praesertim in nuperrima eiusdem Sanctitatis Suae edita quarto Idus Octobris 1869 incipiente - Apostolicae Sedis — qua, sub num. 4, excommunicationi latae sen­ tentiae Romano Pontifici reservatae obnoxii de­ clarantur « nomen dantes sectae massonicae, « aut carbonariae, aut aliis eiusdem generis < sectis, quae contra Ecclesiam, vcl legitimas < potestates seu palam seu clandestine machi< nantur; necnon iisdem sectis favorem qua< lemcumque praestantes; ea rum ve occultos co< riphaeos ac duces non denunciantes, donec < non denunciaverint ». Atque ita Episcopis quibuscumque petentibus respondere mandavit. 1351 Ex Litt S. C. de Prop. F. /4 lan. ,87n (ad Vic. Ap. Vkkapolit.) — lusserunt Emi PP. A. Tuae significandum ut omni studio curet ut missionarii in exactione decimarum mitius sc gerant. Notum quippe Sacrae Congregationi est in nonnullis locis Indiae Meridionalis ni­ miam in hoc severitatem adhiberi. Porro singillatim id attendendum est ubi agitur dc neo­ phytis ct pauperibus, ita ut fideles nihil pa­ tiantur in divinis, ct vitentur scandala. Item adverterunt prudenter efficiendum ne decimae, quoad fieri potest, publicanis tradantur exi­ gendae. Quod si id necessitas exquiret, atten­ dendum ut constet dc probitate et charitate con­ ductorum praesertim erga neophitos ct pau­ peres. 1352 J»e-icroiando Instr. S. C. de Prop. F. 24 \faii rSio. biiojieabuoo — 1. Facultas bis in die Missam celebrandi, Qua Missionum Ordinarios solet Sancta Sedes insignire, ut et ipsi missionariis suis eam com­ municent, non pauca dubia excitavit, quae Sa­ crae huic Congregationi ab iisdem sunt propo­ sita. Huiusmodi dubiorum ratio cx ipso clau­ sularum rigore petitur, quae Alexandri VI! iussu Formularum articulo, qui de hac agit facultate, adiectae sunt (t). Quamobrcm op­ portunum visum est, in praesenti hac Instru­ ctione colligere communiores regulas ac prin­ cipia , quae in memoratae facultatis usu prae oculis sunt habenda. (1) En dictus articulus ut prostat in facultatum For­ mulis 1 S. C concedi soliis : · Celebrandi bis in die, »i necessitas urgeat, ita tamen ut in prima Missa non sumpserit ablutionem. .. Caveat vero, nc praedicta fa­ cultate seu dispensa tone celebrandi bis in die aliter quam ex gravissimis causis, ct rarissime utatur, in quo Înviter eius conscientia oneratur Quod si hanc carn­ em facultatem alteri sacerdoti iuxta potestatem infe­ rius apponendam communicare, aut causas ea utendi ui, qui a S. Sede hanc dumtaxat obtinuerit, appro­ 2. Nemo ignorat, cx regula generali iuxta vigentem Ecclesiae disciplinam, licere sacerdo­ tibus semel tantum in dic S. Sacrificium litare. Sic statuit Innocentius III (2): < Respondemus « quod excepto dic Nativitatis Dominicae, nisi < causa necessitatis suadeat, sufficit sacerdoti < semel in dic unam Missam solummodo ce« lebrare ». 3. In casu ergo necessitatis permittitur sa­ cerdotibus Missae iteratio eodem dic. Id tamen debet intelligi, uti ex ipsis Formularum verbis dignoscitur, de venia celebrandi duas tantum Missas, quamvis graves concurrerent causae, quae maiorem numerum celebrare suaderent. Postulavit olim Praefectus Missionis Cappuccinorum Tuneti, an uno eodemque dic, si ne­ cessitas urgeat, plures quam duas Missas ce­ lebrare potuisset, proptcrca quod omnes cius missionarii in carceres coniecti erant. Atque S. Congregatio generalis Fidei propagandae praeposita dic 7 Augusti 1684 respondit: non posse vigore facultatum celebrare ultra duas Missas. Quod iampridem responsum fuerat in generali Congregatione habita coram Sanctis­ simo dic 17 Februarii 1648; namque exposito abusu, qui invaluerat inter sacerdotes captivi­ tate detentos in Algeria, celebrandi tres Missas, < SSmus... iussit per dictum Praefectum (Al· geriae) praecipi nomine Sanctitatis Suae sa­ cerdotibus... quod cum Sedes Apostolica in facultatibus missionariorum potestatem, seu licentiam concesserit celebrandi bis in die, ubi necessitas id exegerit, ne deinceps ultra duas Missas celebrent ». Idem fuit repetitum an­ nis 1818 ct 1820 Praefecto Apostolico Tuneti. 4. Necessitas ergo est unicus titulus, cx quo facultas sacerdotibus fit duas dicendi Missas. Imprimis tamen expedit cum Vcrricclli (3) anim­ advertere, quod « haec necessitas non est de­ sumenda ex parte inopiae sacerdotum, sed cx parte necessitatis spiritualis populi, et raritate sacerdotum ». Quo posito principio, facile est quasdam negativas regulas eruere dc usu facul­ tatis. de qua agitur. 5. Ac primo quidem evidens est, haud re­ cte sentire qui diceret, posse Missam itciari diebus festis suppressis, in quibus populus Mis­ sam audire non tenetur, quemadmodum moI nuit S. Congregatio anno 1837, hisce verbis: < Re mature perpensa, ex ipsius formulae verbis satis clare patuit, non posse facultates bare visum fuerit, serio ipsius conscientiae Iniungitur, ut paucis dumtaxat, iisque maturioris prudentiae ac zeli, ct qui absolute necessarii sunt, ncc pro quolibet loco, sed ubi gravis necessitas tulerit, ct ad breve tem­ pus eamdem communicet, aut respective causas ap­ probet ». (2^ Cap. Conguluiiti de celebratione Missarum. (j) Dc Apost. Missionibus Tit. IV, Quaesi. 98, Dub. 18, n. 201. An. C. 1870 Ao. C. 1870 S. C. DE PROP. FIDE ad abrogatas festivitates extendi. Cum enim in memorata formula declaretur, facultatem valere si necessitas urgeat, sequitur, ex eo unice titulo quod dies illi festi olim fuerint, non posse Missam bis ab eodem sacerdote ce­ lebrari ». 6. Secundo. Pariter interdicta est Missae iteratio in eorum commodum, qui vellent prae­ cepto audiendi Missam satisfacere in suis pri­ varis cappellis. Enarraverat anno 1842 Vica­ nus Apostolicus Limburgcnsis consuetudinem in suo Vicariatu inolitam permittendi Missae iterationem in castris magnatorum ; quum au­ tem non putaret, his in adiunctis eam neces­ sitatem esse, quae a Formulis exigitur, petiit tum ratione consuetudinis, tum moralis utili­ tatis, quae inde proveniebat, ut sibi auctoritas fieret id permittendi. At S. Congregatio Inqui­ sitionis iudicavit, iuxta exposita non expedire. Quumque subiunxissct Vicarius Apostolicus, nonnullos sacerdotes ex prachabita facultate ab eius praedecessore iterationem Missae prosequi, Suprema S. Congregatio decrevit, facultatem esse revocandam, quatenus Vicarius Apostoli­ cus Limburgcnsis prudenter id Jieri posse exi­ stimet. 7. Tertio. Ex huiusmodi resolutionibus in­ fertur, consuetudinem non esse titulum suffi­ cientem, ut idem sacerdos otferre bis possit uno codemquc die S. Sacrificium. Quod etiam consonat cum eo quod docuit Benedictus XIV in Const. Declarasti Nobis, data dic ιό Mar­ tii 1746 ad Episcopum Oscensem in Aragonia: « Solum inquirimus, Pontifex ait, utrum ea consuetudo rationem praescriptionis aut praesumptionis sibi comparaverit, et utrum­ que falsum et alienum iudicamus ». Et ad praescriptionem quod attinet, inquit: < Si et enim iuxta civiles leges sanctae res praescribi non possunt, absonum undique est asserere, fuisse per praescriptionem aliquid obtentum vel requisitum, quod adversetur sanctionibus uni­ versalibus Ecclesiae, quarum observantiam S. Concilium Trid. in Missarum celebratione sacerdotibus omnibus praecipit ». Dc praesum­ ptione autem subiungit : < Sed ceteris praeter­ missis, subdimus, haec intelligi posse de illis privilegiis, quae impetrari potuissent a Sede Apostolica, si quis ea postulasset, non vero de iis, quae cum postulantur, negari omnino consueverunt, ne praesumptio plus habeat ro­ boris ct momenti quam veritas ». Inde est, quod S. Congregatio, quum cognoverit aliquo in loco inolevisse consuetudinem iterandi Mis­ sam sine necessitate, non omisit eiusmodi re­ probare consuetudinem tamquam abusum, ze­ lum Episcoporum excitans ad eam eliminan­ dam. 8. Quarto. Ncc etiam presbyterorum pauper­ 35 tas Missae iterationem, ut ex Verricelli (loc. cit.) indicatum est, valet probare. Quidam Hiberniae Archiepiscopus anno 1688 petiit < Num cx sola paupertatis causa possint Regulares duas Mis­ sas diebus festis celebrare in privatis domibus, quamquam omnes paroeciae et conventus pro­ prias ecclesias et capellas habeant » : S. Con­ gregationis responsum negativum fuit; quumque relatum esset in particularibus Congrega­ tionibus de Propaganda Fide habitis tum die 7 Manii 1743, tum die 28 Iuiii 1750, eiusmodi abusum in H.bernia adhuc vigere, quia multi sacerdotes utebantur facultate iterandi Missam non alia de causa, nisi ut pinguiores eleemo­ synas perciperent, atque inde commodius se sustentarent, Ertli Patres decreverunt: « Graviter moneantur sacerdotes, ne facultate ce­ lebrandi bis in die abutantur, ut stipendium largius et pinguius habeant ». Et a Benedi­ cto XIV (1) appellatur abusus intolerabilis facultas alicui sacerdoti facta iterandi Missam eum in finem, ut duplici eleemosyna decentius se sustentaret. Solum ut aliquo modo consu­ leret pauperibus Religiosis eius Regni, qui con­ questi fuerant dc simili prohibitione facta a Synodo provinciali Tuamensi anno 1817, ob damnum inde proveniens, sublata ipsis elee­ mosyna, quam Missae occasione percipere so­ lebant ad ecclesiae ianuas, cum ipsi viverent ex fidelium oblationibus, S. Congregatio voluit, ut monerentur Episcopi, ut < in impertienda de auctoritate Apostolica sacerdotibus licentia celebrandi diebus festis de praecepto duas Missas ob causas necessitatis ab Apostolicis Constitutionibus approbatas, rationem habeant sacerdotum Regularium, ac praesertim illorum qui in pauperibus coenobiis moram trahunt 9. Ceterum cum declaraverit S. Congregatio Con­ cilii < ex praxi generali presbyteris non con­ cedi eleemosynam recipere pro secunda Missa, etiamsi de illis agatur, qui parochiali mu­ nere instructi ideo stipendium pro prima Mis­ sa nequeunt obtinere, quod eam pro populo applicare teneantur », uti notificatum est per litteras circulares S. Congregationis dc Propa­ ganda Fide die i5 Octobris i863 Ordinariis Missionum, quilibet iam praetextus abusui ite­ randi Missam intuitu stipendii sublatus est. Habita tamen peculiarium quarumdam Missio­ num circumstantiarum ratione, SSihus Pater di­ gnatus est auctoritatem facere, ut constat ex dictis Litteris circularibus, earum Ordinariis permittendi, « ut, iusta et gravi causa inter­ cedente, sacerdotes sibi subditi etiam pro se­ cunda Missa in eadem die celebranda stipen­ dium percipere possint ac valeant ». 9. Quinto. Nccessc tandem non est adnotare, interdictam esse sacerdoti Missae itera­ tionem, quoties alius haberi possit sacerdos, (1) Const. Apostolicum ministerium, 30 Maii 1753, $ 11. An. C. 1870 An. C 1870 36 COLLECTANEA qui populi necessitati valeat satisfacere» ceu expresse docet Benedictus XIV in citata Conscit. Declarasti Nobis. Atque hinc est, ut, priusquam admittatur Missae iteratio, videndum sit, num aliquod e remediis a iure constitutis suppetat ad prospiciendum spirituali populi necessitati; atque imprimis tenetur ipse parochus stipen­ dium alteri sacerdoti suppeditare ; posita au­ tem eius impotentia, tenetur populus; ct de­ nique, si neque populus ob paupertatem ad id compelli posset, Ordinarius supplere tenere‘Ur(0· 10. Hactenus dc casibus, in quibus prohi­ bita est Missae iteratio. Ad casus quod attinet, in quibus ad hoc requisita necessitas concurrit, expositi isti in Constit. Declarasti Nobis inve­ niuntur. Hac in Constitutione consideratur in primis, iuxta unanimem theologorum consen­ sum permitti iterationem Missae sacerdoti, < qui duas parochias obtineat, vel duos popu­ los adeo seiunctos, ut alter ipsorum parocho celebranti per dies festos adesse nullo modo possit ob locorum maximam distantiam ». At­ que hic est primus ct communior casus : alter, qui ibidem recensetur, est, « quando una tan­ tum sit ecclesia, in qua Missa celebratur, et ad quam insimul universus populus convenire non potest ». 11. In his casibus iterari Missa potest etiam nb iis, qui facultate non sunt donati per Formulas, quae concedi solent per S. Congre­ gationem Fidei propagandae praepositam, cum id concedat ipsum commune ius, semper tamen dependenter ab Ordinal io, ad quem pertinet tum dc vera necessitate, tum dc possibilitate canonica remedia applicandi, ferre sententiam (δ 9)· Revera, eiusmodi mediis indicatis, Bene­ dictus XIV subiungit : « Quae huc usque dicta sunt, canonicis etiam generalibus sanctionibus innituntur ». Quin imo concors est theolo­ gorum opinio, quemadmodum ct ipse Bene­ dictus XIV animadvertit, in casu unius paro­ chi cum duabus paroeciis, < Parochum nedum posse, sed plane teneri bis eodem die Missam celebrare » (μ). Ex quibus facile consequitur, articulum formularum, cum sit facultative, protendi ad alios quoque casus necessitatis in communi iure non consideratos; secus enim inutilis ille articulus evaderet, saltem pro iis locis, in quibus paroeciae sum canonice erectae, ipso iure communi pro his paroeciis disponente. Quod consonat cum co quod docet Benedi­ ctus XIV in opere De Sacros. Missae Sacri­ ficio (3), in quo, postquam asseruisset, « ca­ sum, qui revera contingit, eum esse, cum pa­ rochus duas habet parochias, etc. his verbis prosequitur: « Neque tamen quidquam praeiudicatum volumus de aliis casibus, qui acci(1) Ben XIV L c. Vot. Card. Zclada Tbtjaur. rerelui. Tom. J7 in causa Derthusen. 26 Augusti 1768. I dunt in Missionibus, quibus consultum est con­ cedendo missionariis facultatem plurcs cele­ brandi Missas eodem die ; itemque de aliis casibus, in quibus vel ob locorum distantiam, vel ob paucitatem sacerdotum, aut haeretico­ rum aut infidelium persecutionem, ne fideles Missa careant, opus est a sacerdotibus duas Missas celebrari ». Et dc huiusmodi quidem causis, quae locum in Missionibus habent, pro quibus Missionum Superioribus datur facultas, loquebatur anno 1832 S. Congregatio de Pro­ paganda Fide, cum ad quemdam missionarium Phiiippopolicanum, qui non iterabat Missas, quamvis variis christianitatibus praesideret, op­ portunum praebuit monitum. Iniuncta scilicet illi Missae iteratione, etiam ex mandato generalis Congregationis, adjungebatur: « Si autem quae­ ras, cur facultati iterandi Missam in formula /ndulti adiiciantur illae rigoris clausulae, in­ venies m ipsa formula responsum ; observabis enim, Indultum non coerceri ad populi indi­ gentias diebus festivis; sed quum generalibus terminis contineatur, comprehendere quo nie alios casus, de quibus agitur, quemadmodum esset necessitas administrandi infirmis Viaticum in utraque paroecia, et in huiusmodi aliis ca­ sibus locum habere debere praescriptas cau­ telas ». 12. Atque in huiusmodi scilicet casibus minus frequentibus in usu eius facultatis iden­ tidem haerere visi sunt Episcopi ct missionarii, de causarum praesertim sufficientia dubitan­ tes, quae requirerentur iuxta clausulas facultati adicctas, Al vero tot tamque varii sunt casus, qui de hac materia in Missionibus possunt con­ tingere, ut praevideri facile haud possint, mul­ toque minus reduci ad determinatas regulas; de iisdem enim indicium variari purest iuxta dispares locorum, temporum personarumque concurrentes circumstantias. Haec est ratio, cur dubiorum particularium resolutio, quae hac dc re sunt proposita, plerumque remissa est pru­ denti Superioris Missionis arbitrio. 13. Ac primo quidem saepius regula po­ stulata est de numero fidelium, qui esset salis, ut Missa iterari posset. In Constit. Apostolicum Ministerium edita pro Anglia dicitur, eiusmodi facultatem posse adhiberi, « cum eo­ rum numerus, qui diebus festivis tenentur Sa­ cris assistere, talem exhibeat necessitatem, ut nisi alicui sacerdoti duas Missas eodem die celebrandi potestas conced itur, Ecclesiae man­ dato plurcs non satisfacerent ». Eiusmodi ta­ men generalis norma dubium omne non aufert dc numero iterationi necessario. Idem dici po­ test de quodam negativo responso S. Inquisi­ tionis anno 1Ô88 dato Missionariis Capuccinis in Graecia. Hi quaesiverant: « Utrum missio(2) Dc Syn. Dioec. L. VI, cap. VIII, n. 2. (j) Lib. fl, cap. V, n. 4. An. C. 1870 ' An. C. 1870 S. C. DE PROP. EIDE narius sacerdos solus in loco degens duas Missas diebus dominicis ei festivis pro quin­ decim seu viginti personis, quae legitime im­ peditae primae Missae adesse non valuerunt, celebrare possit » ; ct Suprema S. Inquisitio dic 28 Januarii eiusdem anni decrevit: non li­ cere. Quod si numerus viginti lidclium haud satis existimatur ut Missa iteretur, ulterius quaeri potest, quinam sic minimus numerus qui sufficiat. 14. Sed circa eiusmodi dubium, quemad­ modum circa ca, quae distantiam respiciunt, S. Congregatio in more habuit, resolvenda haec esse prudenti Ordinariorum Missionum arbitrio, a quibus facultas dependet ; ipsi enim in locis, in quibus degunt, recte aestimare pos­ sunt circumstantias in singulis casibus concur­ rentes. Et sane usque ab anno 1688 Praefe­ ctus .Missionis Tuneti in Mauritania generatim postulabat, ut declararetur, qualis esse nume­ rus fidelium deberet, qui Missa privarentur, ut Missa iterari posset; et S. Congregatio Fidei Propagandae dic ιό Novembris respondit : Re­ linquatur charitati et conscientiae P. Praefe­ cti. Similiter Episcopus S. Ludovici in Statibus Amcricac Foederatis anno 1828, exposito suo aliorumquc Episcoporum timore propriam con­ scientiam gravandi ob formularum clausulas, postulavit : « Utrum quoties triginta aut quin­ quaginta fideles periculo exponuntur Missam de praecepto non audire, bis celebrare valeant». At iussu Leonis XII litteris datis dic i3 Martii rescriptum est: < Omnem te anxietatem animi deponere debere, et quin commovearis verbo­ rum rigore, Se (Sanctitatem Suam) conscien­ tiae ac prudentiae tuae committere, ut indices, quibus in casibus, ratione habita adiunctorum dioecesis tuae, graves adesse causae censendae sint, facultatem, de qua sermo est, sacerdo­ tibus impertiendi. Ubi vero has causas graves secundum conscientiam prudentiamque tuam arbitratus fueris, Sanctitas Sua posse te abs­ que ulla dubitatione ea facultate uti benigne declaravit ». i 5. Similis quoque responsio data est an­ no 1851 Vicario Apostolico Limburgensi, qui dubium super distantia sic proposuerat : < In hac regione ex antiqua consuetudine binandi licentia aliquando conceditur ob necessitatem moralem, licet parochia vicinior non distet ul­ tra spatium mediae leucae; quaeritur num recte? » S. Congregatio litteris dici 3i Iulii respondit: « Praemisso, Episcoporum esse mu­ neris pro viribus curare, ut hac uti facultate non sit opus ad succurrendum fidelium neces­ sitatibus, praxis generalis servanda in singu­ lis casibus assignari non potest. Quapropter in casibus ut supra particularibus, deficiente presbyterorum copia, aliisque omnibus circum­ stantiis mature perpensis, prudenti iudicio Su­ perioris definiendum, utrum eo in casu con­ 3y An C. 1870 currant gravia rerum adiuncta, quae tradunt doctores necessitatis casum efficere (uti pro­ positus videtur), in quo dispensationi a prae­ cepto universali de non iterando Sacrificio ab eodem presbytero eademque die locus fiat, et binandi facultati tribuendae, qua parce omnino illum uti debere ex Apostolici ipsius Indulti verbis apprime perspicitur ». Atque haec in­ structio iisdem verbis missa fuit Episcopo Tre­ virensi anno r 833 cuius nomine varia dubia dc Missae iteratione proposita fuerant ; rescri­ ptum enim ei fuit dic 28 Septembris, quod, cius quaesitis consideratis, « censuit S. Con­ gregatio dandam esse instructionem, quam... Vicarius Apostolicus Limburg ensis obtinuit sub die jr Iulii anno 1851 ». 16. Celerum inter varia responsa, quae di­ metiendam iudicio Superioris remittunt causa­ rum gravitatem, nonnulla peculiarem mentio­ nem merentur; eiusmodi sunt illa, quae, dum sequuntur consuetam regulam remittendi Su­ perioris iudicio causarum aestimationem, indi­ cant simul aliquo modo genus scu necessitatis gradum, quem iteratio Missae postulat, atque identidem aliquatenus temperant formidinem, atque leniunt nimiam animi anxietatem, quam Episcopis et missionariis illae clausulae crea­ verant, quibus haec facuitas in Formulis coer­ cetur. Unum cx eiusmodi responsis datum esi anno 1848 ad Episcopum in Statibus Amcricae Foederatis ; datis enim litteris die 8 Mai sic est rescriptum: < Venio ad postulatum tuun circa modum interpretandi necessitatem, qua< requiritur ad licitum usum facultatis bis in du Missam celebrandi... Novent ergo Amplitude Tua, necessitatem huiusmodi, de qua serm est, veram quidem, sed moralem intelligi; not autem absolutam; de qua proinde diiudicare ir singulis casibus pendet a prudenti iudicio, inspectis circumstantiis. Caveas ergo oportet hai in re ab anxietate nimia in diiudicando, m frustra concessa, aut pene in nullo casu ac actum reducenda facultas praedicta videatur » Notatu dignior est declaratio, quae missa esi anno 1828 ad quemdam Praefectum Apostoli· cum in Antillis Amcricac. Cum enim ille haut fideret, posse sc tranquille uti facultate, dc qua agitur, ob graves conditiones, quibus constrin­ gitur, imploraverat < ampliorem facultatem a Sede Apostolica copiam faciendi presbyteris... ut diebus dominicis et festis de praecepto Mis­ sam bis celebrare possint, cum id postulet ne­ cessitas aut spiritualis fidelium utilitas ». Facta huius rei relatione S. Pontifici dic 13 Aprilis* hoc modo responsum est : « Talis existimatio est virtutis et prudentiae tuae, ut SSmus D. N. iusserit, omnem deponere te debere anxietatem animi, et si existimaverit necessarium esse, vel fidelibus vehementer utile, ut sacerdotes bis Missam eodem festo die celebrent, verborum, quibus Rescriptum contineri videtur, rigore An C 1870 38 COLLECTANEA commoveri te non debere. Prudentiae itaque et conscientiae D. T. committit de necessitate ista et causarum gravitate iudicare, atque in iis rerum adiunctis facultatem per memoratum Rescriptum copiam faciendi sacerdotibus, ut \fissam bis celebrent, te habere, Sanctitas Sua benigne declaravit ». ij. Eadem regula committendi arbitrio aut charitati Superiorum Missionum applicationem generalium principiorum practicis casibus, ser­ vata quoque est, quando in ipsis, prout expo­ nebantur, non appareret ea causarum vis ct gravitas (saltem si hac causae considerarentur in sc et in abstracto), quam huius facultatis clausulae exigunt ; quod quidem confirmat, in causis considerandis, quae u^um facultatis sua­ deant, magnam rationem habendam esse om­ nium conditionum statusque fidelium. Huius rei argumento est responsio a S. B. data an­ no 1688 Vice-Praefecto Missionis Tripolitanae. Hic ob clausulas incertus quaesierat, « cuinam « numero servorum aut liberorum posset prac• cisc celebrare Missam secundam, quum in· • terdum daretur casus, ut in balneo extra « Tripolim, praesentes Sacrificio non adessent < plure> quam decem aut quindecim servi... ct < an in presbyterorum carentia pro illis solis « posset celebrari secunda Missa diebus festis ». Iam vero quin obstaret icsolutio eodem anno data a S. Congregatione Inquisitionis pro si­ mili casu, ut notatum est superius § i3, S. Congregatio Fidei Propagandae praeposita die 5 Octobris respondit: < Relinquatur ch tritati et conscientiae P. Vice· Praefecti . Neque mirum esse debet, si haec S. Congregatio be­ nigniori interpretationi induisit ; agebatur enim de servis, qui ob ipsorum conditionem pecu­ liarem indulgentiam merebantur, quum unicum fortasse solatium eis esset SS. Missae Sacrifi­ cium. Aliud eiusmodi benignitatis argumentum, ratione circumstantiarum habita, anno i860, suppeditavit S. Inquisitio; namque licet die 20 lunii responderet Vicario Apostolico cuiusdam Regni Sinis adi.icentis. « desiderium neophy'torum bis aut ter in anno SSmam Euchari­ stiam sumere volentium per se non esse urgentissimim causam m casu de quo agitur », id est iterandi Missam iuxta facultatem ; attamen subiunxit: « sed, pensatis omnibus locorum et person irum circumstantiis, relinquendum ar­ bitrio R. P. D. Vicarii Apostolici ». Ex quibus eruitur, eas causas, quae per se atque proinde multis in locis graves non sunt, graves evadere posse in aliis locis ob circumstantias, quae ca­ sum concomitcntur. 18. Haec sunt principia, quae prae oculis sunt habita quoad facultatem Missam iterandi, quaeque profecto in eiusdem facultatis exercitio Missionum Ordinarios tranquillos reddere po­ An. C. ifi70 terunt. Quamvis autem sapienti Ordinariorum Missionum arbitrio hac in re deferri soleat, at­ tamen cx hactenus dictis apparet, quanta cau­ tela ipsi uti debeant, quum semper eorum con­ scientia onerata maneat in legitimo huiusmodi extraordinariae facultatis exercitio. Nihilominus repetere heic iuvabit, quod S. Congregatio an­ no 1832 ad Episcopum Nicopolitanum in Bul­ garia rescripsit, clausulas in Formulis adhibitas « intelligendas haud esse in extremo rigore, habito prae oculis principio, Sedem Apostoli· cam dictam facultatem concedere in bonum spirituale fidelium, desiderio, ut omnes prae­ ceptum ecclesiasticum adimplere facile pos­ sint ». 19. Superest nunc dc ritu dicere scu dc modo, quo iterari Missa possit. Semper a S. Congr. missionariis fuit praescriptum atque ab ipso Benedicto XIV, eum qui Missam iterat consuetas calicis ablutiones sumere non debere ob ieiunium, ita ut, « si in prima Missa post < receptionem Corporis Christi et Sanguinis , < profusionem acceperit, non debeat secun< dam Missam in praedictis casibus celebra< re » (1) id est, etiam in iis casibus, in quibus populus Sacrificio diebus festis secus privaretur. Quamvis autem in Decreto S. Congregationis SS. Rituum in Ebusitana dic 16 Septembris 181 5 praescriptum esset, ut unus tantum esset calix, quo uti debeat, qui duas celebrer Missas ; quum tamen eiusmodi decreti cxccutio haud levibus difficultatibus esset obnoxia, quando celebrari deberet in duabus ecclesiis ab invicem remotis, idem Sacer Ordo in generalibus comitiis ha­ bitio die 12 Septembris i85y pro moderamine dicti decreti rescripsit : usum duorum calicum in casu posse permitti. Instructio, quae heie adiicitur, iussu eiusdem S. Congregationis SS. Rituum concinnata, modum respkit purificandi calicem, qui pro prima Missa inservierit. INSTRUCTIO Λ S. fur. C(Wentire ; ficatione in calicem demittatur, vel gossipio aut debeant obsistere vel abstinere, licet prae­ aut stupa absorpta comburatur, vel in sacrario, sideant se hac agendi ratione alterum gubernium si sit, exsiccanda relinquatur, vel demittatur in religioni adversum suscitaturos. 2. An lege lata possint tuta conscientia nominationi illius in­ piscinam. Cum autem calix, quo sacerdos primum dicis manus dare. R. Iuxta exposita non licere ; et ad men­ est usus, purificatus iam sit, si illo ipso pro Missa altera indigeat, cum secum deferat: se­ tem : Mens est quod si R. P. D. Episcopo dif­ cus vero in altera Missa diverso calice uti po­ ficultates occurrant, eas praecise atque accurate exponat ; ct si aliquod remedium habeat ad terit. Cum superior S. R. C. Instructio nonnisi praecavenia mala, illud exponat. casum respiciat, quo sacerdos duas Missas dissitis in locis eadem die sit celebraturus ; 1354 operae pretium visum est, ex Commentariis Dc noptiab be­ S. C. S. Officii lunii 1870 — Mrsua. nedictione Bartolomaei Garanti et Caietani Mariae Me- ; quo­ rati, hic ritum adiungere a sacerdote servan­ — 1. Utrum gentiles mulieres nuptae, vel vi­ ad tubicctum. dum cum utramque Missam in eadem ecclesia duae, vel notorie corruptae, quae ex gentili­ tate conversae Christianum recipiunt matrimo­ offerre debet: nium, possint recipere benedictionem nuptia­ Hoc itaque in casu sacerdos post haustum in prima Missa diligenter Sanguinem Domini, lem intra Missam. 2. An sponsi christiani qui pridie in pomeomissa consueta purificatione, patena calicem et palla patenam tegens ac super corporale re­ ridiana matrimonium in Ecclesia receperunt, et linquens, dicet innetis manibus : Quod ore crastina sequenti die ad Missam ambo veniunt, sumpsimus Domine, etc. Deinde digitos, quibus · benedictionem intra Missam recipere possint, SS. Sacramentum tetigit, in aliquo vase mundo illis non interrogatis de continentia in nocte ad hoc in altari praeparato abluet, inierim di­ servata. cens : Carpus tuum, Domine, etc., abstersisque R. Ad t. Affirmative. purificatorio digitis, calicem velo cooperiet, Ad 2. Affirmative, neque ullo modo facien­ velatumquc ponet super corporale extensum. dam esse interrogationem de qua in dubio men­ Absoluta Missa, si nulla in ecclesia sil sacri- tio fit: et ad mentem. Mens est quod in illis stia, calicem eodem modo super altare relin­ matrimonio iungendis admonitio praetermittenda quet ; secus vero in sacristiam deferet, ibique non sit Sacrosanctum Concilium Tridcntinum super corporale vel pallam in aliquo loco de­ hortari (Sess. XXIV cap. 1. De Reform. Macenti ct clauso collocabit, usque ad secundam trim.) ut coniuges, ante benedictionem sacer­ Missam ; in qua, cum eodem calice uti debeat, dotalem in templo accipiendam, in eadem domo illum rursus secum defetet ad altare, ac super non cohabitent. An. C :87ο COLLECTANEA 4° 1355 ht BCCf ·.♦«« S. R. C. 20 Aug. /870 - Erics. - 1. An •ire· habendi ia Episcopus, quando alios ministros, quorum mentio fit in Caercmoniali Episcoporum, obti­ nere non valeat, Missam pontificalem celebrare possit cum diacono et subdiacono. 2. Utrum Dominicis ct aliis diebus festis, sacerdote absente qui hoc officio perfungitur, Missam ultimem cantatam in sua cathedrali solus celebrare possit. 3. Utrum rogatus a fidelibus ut Missam can­ tatam pro defunctis solus celebret, eorum pre­ cibus annuere debeat. R· Ad r. 2. ct 3. Negative. reqts utôi RuniEp.tccpah. 1356 (jrc4 cicquU* in dotno dcfun- S. R. C. 20 Aug. [870. — Rfiius I). Epi­ scopus Laraudie et Coadiutor Vicariatus Apo­ stolici Tunquini Meridionalis, exponens Sacrae Rituum Congregationi, defunctorum excquias in Vicariatu praedicto ncc in ecclesiis peragi posse, quum parvo sint numero, nec m coemeteriis quae ibidem in usu non sunt: ab eadem Sacra Congregatione enixe postulavit ut praedictae exequiae fieri valeant, antequam defunctorum cadavera e domibus efferantur. Sacra vero ea­ dem Congregatio, audita relatione hac dc re a Secretario facta, rescribere rata est : Pro gratia, iuxta expositas preces. ISS? l>e nuptiali bcn«dici>oot citra Mnwm (k rubric· Mi·» in υυρ(ί·1ι benedict 10»« omnmo tcmndi. S. R. C. 20 Aug. 1870. — 1. Missionarii qui ad Hiberniam pertinent, in dicto Vicariaru usum introduxerant in Hibernia vigentem be­ nedicendi matrimonia extra Missam, illas pre­ ces adhibendo quae in Missali sunt in Missa pro sponso ct sponsa. Quum autem angloindiani cupiant ut etiam eodem modo eorum matrimonium benedicatur, cx missionariis alii illorum votis favent, alii dubii haerent quid sibi faciendum sit. 2. Quum Ritualia c missionariis hibernis in Indiam invecta, quoad nuptiarum benedi­ ctionem, discordent a Rituali Romano; quae­ ritur: An missionarii non solum hiberni, sed etiam aliarum nationum, iisdem possint uti in benedictione nuptiarum, non solum si aga­ tur de hibernis, sed etiam de catholicis indi­ genis aut aliarum nationum. R. Servetur quod decretum fuit, mandante SS. D. N. Pio PP. IX, in una Limburgen. dici □3 lunii anni 1853 (1). (1) Decretum ibi fuit: i.NuptUlem benedictio­ nem nonnis in Missa impertiendam. 2. Quando eadem bcned'ctio est impertienda, Missilis rubricam omnino servandam, μ Icmnoribus prohibitis nuptias privatitn, > ne Missa ct sine benedictione celebrandas. An. C. 1870 1358 S. C. Indulg. 6 Oct. 1870 — Urbis κγ Ouais. — SSrfius benigne declarari ct decerni mandavit prout hoc decreto declaratur ct de­ cernitur : tum Confessionem dumtaxat, tum Confessionem et Communionem peragi posse die qui immediate praecedit sequentem, pro quo concessa fuerit indulgentia quaelibet non solum ratione festivitatis occurrentis, iuxta allata decreta (2), verum etiam quacumque alia ex causa, vel devotionis, vel pii exercitii, aut solemnitatis, uti esset pro memoratis, et ceteris huiusmodi diebus, pro quibus indulgentia cum conditione Confessionis et Communionis concessa iam fuerit, vel in posterum concedatur, licet tempus ad eam acquirendam ab initio diei naturalis, et non a primis Vesperis sit 'compu­ tandum, servata tamen in adimplendis aliis ope­ ribus iniunctis regula generali circa modum et tempus in concessionibus praescriptum. Voluitque Sanctitas Sua nihil innovatum censeri quoad decretum diei 9 Dec. 1763 favore christifidelium, qui laudabili consuetudine utuntur con­ fitendi saltem in hebdomada, cum privilegiis, conditionibus, et restrictivis ibidem recensitis. Coutrariis quibusque non obstantibus. Circa Cnnfci· lionem pro In­ du Ir enim Iu. CldllJi». 1359 Ex Litt. S. C. de Prop. F. rti Nov. r#7o - AI) ArcHIKI’. UltKAIKcTKN. - Cum sacerdos.... admittendos, in ista dioecesi parochi munere fungens, datis literis significaverit perutile futurum si in So­ rorum scholis adultiorcs pueri admitti possent, cumque ct huiusmodi literac S. Congregationis examini subtectae fuerint, eadem S. C. remit­ tendum esse decrevit Ordinario ut permittere possit admissionem puerorum usque ad duo­ decimum annum completum, in cubiculis ta­ men separatis, atque iis in locis ubi adsit ne­ cessitas vel evidens utilitas. I36O Decreta S. R. C. 5 et ro Dec. 1870. — I. In generalibus decretis a s. m. Urbano PP. VIII editis super moderatione cultus Dei famulis praestanli, omnino praecipitur ur, sive Causa procedat per viam non cultus, sive per viam casus excepti, particularis processus prae­ cedere debeat una cum subsequent! pronun­ tiatione Ordinarii, seu Iudicis ub Apostolica Sede delegati, vel super cultu non exhibito, vel super casu excepto. Quibus decretis diu con(2) Scilicet decretum 19 Maii 1759 quo statuitur Confessionem suffragari, si expleatur etiam in pervi­ gilio festivitatis pro qua concessa est Indulgentia ; ct decr. 12 lunii 1822 declarans Communionem peragi posse in vigilia festivitatis. Circa particula­ re» procct'U» in ÙUlil dc cultu Servorum Oct An. C. 1870 S. C. DE PROP. FIDE 41 An. C. 1871 formis cxtitit Sacrae Rituum Congregationi* pra­ successive quidem, utcumque priori expleto et xis, uti patet ex eiusdem Congregationis Actis. dimisso, fungi possit, sub poena nullitatis >. Die Quin etiam, prouti testatur s. m. Benedictus ro Decembris 1870. PP. XIV in suo opere dc Canonizationc Sancto­ Factaque ile praemissis per subscriptum rum Lib. it, Cap. 23, n. ro, inductum fuit, Secretarium SSmo Domino Nostro Pio Papae IX ad normam corumdcm decretorum, ut per par­ fideli relatione, Sanctitas Sua praefatam Sacrae ticularem processum nedum probaretur cultu* Congregationi* decisionem ratam habuit ct con­ initium, seu fundamentum casus excepti, verum firmavit, eamque praesenti generali decreto etiam cultus eiusdem iugis continuatio, usque ad promulgari et ab omnibus servari mandavit. sententiam hac de rc editam sive ab Ordinario Contrariis non obstantibus quibu*cumque. Die sive a ludicc ab Apostolica Sede delegato ; sub­ 22 eiusdem mensis ei anni. inde tamen, accedente expresso vel tacito S. Sedis Ι3θϊ consensu, iudicialis illa ac legitima inquisitio in­ termitti coepit, et per cxtraiudicialcs probationes S. C. Indulg. /7 Dee. 1810. — Urbis Oe din»nb cor. deventum est ad declarationem casus excepti. Ve­ rum cum EtTii Patres sacris tuendis Ritibus κγ Orbis. — Iuxta Ap. Sedis praxim in ple- trito 10 concetpraepositi particularis processus confectionem nariae Indulgentiae concessionibus apponitur clausula: christifidelibus qui vere poenitentes, valde conferre animadverterint accuratiori cau­ sarum examini, rc mature perpensa, auditoque confessi, sacraque Communione refecti etc. Haec clausula, iuxta declarationem alias da­ S. Fidei Promotore, hodiernis Comitiis ad Vati­ tam, expiimit conditionem, ita ut Confessio canum habitis, generalium decretorum tenorem ac veterem S. Congregationis praxim distri­ inter opera iniuncta recensenda sit, et nemo ctius in posterum observari iusserunt. Proinde Indulgentiam plenariam, etsi in statu gratiae statuere ut deinceps ad approbationem cuius­ reperiatur, lucrari possit, nisi sacramentalem libet cx casibus exceptis non deveniatur, nisi confessionem faciat, ct cetera iniuncta opera praecesserit particularis processus tam super adimpleat. Iam vero in induitis, quibus partia­ cultus initio, seu super fundamento casus ex­ les Indulgentiae conceduntur, nulla mentio fit cepti, quam super cultus continuatione usque de sacramentali confessione, sed adhibetur clau­ sula : corde saltem contrito. Hinc quaestio : ad sententiam ab Ordinario seu ab kidice ab .4/1 praescripta conditio requiratur dumtaxat Apostolica Sede delegato emanandam, qua deuti mera dispositio, nempe ut, quatenus ali­ claictur casum dc quo agitur comprehendi in­ quis in statu peccati mortalis reperiatur, ac ter exceptos a memoratis decretis s. m. Ui propterea incapax lucrandae cuiusvis indul­ bani PP. VIII: si SSmo Domino Nostro pla­ gentiae, per perfectam contritionem cum pro­ cuerit. Die 5 Decembris 1868. posito confessionis ad statum gratiae restitua­ Facta autem per subscriptum Secretarium SSrîio D. N. Pio Papac IX relatione, Sanctitas tur, et capax fiat indulgentias assequendi: vel potius clausula illa corde saltem contrito Sua decretum Sae*ac Congregationis approbavit, 1 inducat veram conditionem, scilicet tamquam ac confirmavit, typisque editum publicari prae­ pars operis miuncti contritio ipsa habenda cepit die io eiusdem mensis ct anni. sit, ita ut, ad indulgentiam lucrandam, etiam II. Sacra Rituum Congregatio, expendens Processus sive ordinaria sive Apostolica au­ ab iis actus contritionis emittendus sit, qui in ctoritate pro Servorum Dei Bcatilicatione et statu grati le ct caritatis reperiuntur. R. Affirmative ad primam partem, ct Ne­ Cunonizatione extra Urbem confectos, gravem quandoque irregularitatem adnotare debuit in gative ad secundam. — SSrfius approbavit ct eo sitam, quod personis certum officium in confirmavit. Processu instruendo gerentibus, postquam illo 1362 fungi coeperunt, venia data fuerit, perdurante adhuc sive ordinaria sive etiam Apostolica Instr. S. C. S. Officii 3 lan. 1871. (au In collatione Sacra· piumi* cithoii· eiusdem Causae inquisitione, officio primo di­ Arghiki», Corgyrkw) misso, aliud diversae indolis assumendi et exer­ mentorum Baptismi c: Confirmationis haere- ÎJJÏÏ1? cl *ICC" cendi. Hacc nutem officiorum permutatio cum tici vel schismatici neque per se, neque per ca­ iuris regulis minime consona videatur, eadem tholicum procuratorem, neque soli, neque una Sacra Congregatio in Ordinariis huius dici Co­ cum catholicis, patrini munete fungi licite pos­ mitiis a I Vaticanum habitis, ad praedictum sunt: neque catholicis eodem munere fungi removendum abusum ct suspicionem quamli­ licet in iisdem sacramentis acatholico ritu ad­ bet etiam levem in rc tam gravis momenti ministratis : ita enim constanter tenuit haec prorsus eliminandam, « censuit prohibendum, Apostolica Sedes. Quapropter tuum erit, opere si SSffio placuerit, nc deinceps in condendis potissimum parochorum adlaborare, ut abusus quibusvis Processibus tam ordinariis, quam hac super re isthic vigentes diligenter aeque Apostolicis, ad eiusdem Servi Dei Causam per­ ac prudenter, sensim sine sensu, ut iam spe­ tinentibus, eadem persona diversis officiis, ne ras, emendentur. ColfecMjirt 5. C. de Prop Fide. Vol. II. d An. C. î*7X 4^ COLLECTANEA 2. Si quando necessitas cogat catholicos i ad acatholicorum funera comitanda, sedulo ad­ vertendum est id solum licere, quotiescumque I agatur de praesentia materiali praestanda ci- 1 vilis officii causa, a qua eximi nequeant ca- ! tholici sine gravi damno vel periculo; et dum­ modo nullo modo communicent in eorum ri- ! tibus ac saens caeremoniis quibuscumque. Hisce itaque adhibitis conditionibus, consuetudo adsi- ' stendi acatholicorum funeribus et sepulturis, si quando ncc facile tolli posset, quin exinde ' oriantur odia et inimicitiae catholicos inter et 1 acatholicos, tolerari potest. Obicr»io4â 3. Neminem latet quantopere sancta Mater ptu». Ecclesia semper abhorruerit a mixtis nuptus inter unam partem catholicam ct alteram vel haereticam vel schismaticam : quod ex fere ( omnibus Apostolicae Se lis documentis ad hanc ' rem spectantibus manifestissime patet. Nihilo- j minus iustis quandoque ct gravibus de causis huiusmodi matrimonia licita fieri possunt. Ad i quem effectum tria potissimum requiruntur: I et primo quidem ut dispensatio impetretur ab Apostolica Sede, ad quam unice spectat facul­ tas dispensandi super mixtae religionis impe­ dimento : secundo ut mixta coniugia extra Ec­ clesiam et absque parochi benedictione ulloque alio ecclesiastico ritu celebrari debeant : et ter­ tio ut in tuto positae omnino sint conditiones, quae in iisdem connubiis iure naturali ac di­ vino requiruntur, nempe ut exclusum sit a parte fideli quodlibet perversionis periculum, et universa proles utriusque sexus in sancta re­ ligione educetur, et suscipiatur a parte catho­ lica onus curandi ut alteram catholicam par­ tem ad veram fidem unitatemque catholicam perducat. 4. Quamobrem etsi iamdiu, uti affirmas, opinio isthic inoleverit, licite posse mixtas iniri nuptias absque Sanctae Sedis dispensatione, haec tamen opinio, qualibet non obstante con­ suetudine, tolerari nequit ; ita eadem expresse docet s. m. Benedictus XIV de Syn. Dioeces. lib. 9, c. 2. Interim ad omnem removendam difficultatem, quae in aliquibus casibus forte obiici posset, SSrtius Dominus Noster Pius PP. IX Ampl. Tuae facit facultatem dispensandi super hoc impedimento pro triginta casibus urgentioribus ad formam rescripti, quod heic adiectum reperies. Caeterutn nihil erit omittendum ut in aliis casibus, quocumque remoto pertur­ bationis ct spiritualis detrimenti periculo, Apo­ stolica Sedes pro dispensatione adeatur. 5. Ex tua relatione deprehenditur morem quoque in ista Archidioeccsi invaluisse, quo mixta connubia aeque ac catholica in Ecclesia benedicuntur. Quid hac super re Apostolica Sedes induisent, notum tibi profecto erit ex instructione ad omnes locorum Ordinarios iussu Sanctitatis Suae ab Ertlo Cardmalt lacobo An­ tonelli die i5 Novembris An. 1858 transmissa tk comitandi» «cith olicofum foMnbQt. C. (V, n. 1169). Mos enim iste, exclusa semper Missae celebratione, ibi solum tolerari potest, ubi revera invaluit, ct ubi dc medio tolli haud potest, quin graviora exinde oriantur damna ac mala. Non dubitatur ergo quin pro Tua spe· ctata prudentia omnia ad tramites huius instru­ ctionis componas. 6. Conditiones omnino necessariae, quae ideo in promiscuis nuptiis requiruntur, quia in naturali ac divino iure fundantur, huiusmodi sunt, quae remittti seu dispensari nunquam pos­ sunt. Iure igitur meritoque factum est, ut mi­ xtae nuptiae in ista dioecesi nunquam sint permissae, uti refers, quin hisce conditionibus cautum prorsus fuerit. lamvcro si qua mulier catholica viro schismatico nubere, aut vir ca­ tholicus mulierem schismaticam ducere, haud praemissis hisce conditionibus obstinate velit, omni aptiori atque opportuniori, quo poterit, modo ab sacrilego huiusmodi proposito per parochum catholicum deterreri debet, atque in­ strui de aeternae salutis discrimine, cui se suamque prolem committeret. Neque ab huiusmodi faciendis admonitionibus et instructionibus pro­ ptcrca se excusare posset parochus, quia pars catholica in bona fide versatur, ct quia caven­ dum eat ne peccatum materiale fiat formale. In gravissimo enim scelere permittendi educa­ tionem prolis in schismate, bona fides in parte catholica esse non potest. Neque sine scandalo populus fidelis conspiceret eos ad sacramento­ rum participationem admitti, qui tam immane facinus patrare praesumunt, 7. Parochus igitur nihil intentatum relin­ quat quominus catholici viri ac mulieres a mi­ xtis ineundis nuptiis sc abstineant, vel saltem ipsas nunquam contrahant, nisi impetrata Apo­ stolica dispensatione, et praemissis necessariis cautionibus. Eos vero qui secus fecerint, in omni patientia ct doctrina, quoties opportuna sese offert occasio, et praesertim in admini­ strando sacramento Poenitentiae, admoneat et instruat tum dc peccato commisso, tum vero etiam dc districta, qua tenentur, obligatione universam prolem, quoad poterunt, catholice instituendi, quin contrariis promissionibus, utpotc iniustis, quantumvis iurciurando firmatis, obligentur. Quod si docibiles facti, et vere poe­ nitentes revertantur ad cor, admitti utique po­ terunt ad sacramentorum participationem, dum­ modo nullum validitati matrimonii obstet ca­ nonicum impedimentum dirimens : impositis quidem poenitentiis salutaribus, ct sanctissima addita lege, ut quantum in ipsis est, condi­ tionibus in iure naturali ac divino fundatis sa­ tisfaciant. 1363 S. C. Indulgentiarum 26 lan. rtijt. — Cum S. C. de Prop. Fide soleat aliquando concedere missionariis facultatem benedicendi Circa tacuit»***0 «capuhru bcn<’ dicendi et impo­ nendi. An. C 1871 S. C. DE PROP. FIDE ct imponendi christifidelibus scapularia, non­ nulla oborta sunt dubia, quae dictae S. Con­ gregationi ab Episcopis ct missionariis propo­ sita, ct ab eadem ad hanc S. C. indulg. et Sa­ crarum Reliquiarum transmissa fuerunt, nempe: 1. Utrum sacerdos, qui a S. Sede obtinue­ rit facultatem benedicendi scapularia, habeat eo ipso facultatem ea imponendi christifidelibus, et eosdem adseribendi Confraternitatibus a S. S. approbatis. 2. Utrum necessaria sit praevia erectio ca­ nonica talium Confraternitatum cx parte Ordi­ narii loci, ut qui habent a S. Sede facultatem adseribendi dictis Confraternitatibus, possint christifidcles eisdem adseribere. Quibus, vigore specialium facultatum a SS. D. N. Pio PP. IX tributarum, S. Congregatio Indulg., re sedulo diligenterque perpensa, re­ spondendum censuit prout respondet: Ad i. Affirmative, ita tamen ut sacerdotes qui praedictum indultum benedicendi scapu­ laria ab Apostolica Sede legitime obtinuerint, penes se habeant privatum regestum, et quam­ primum commode possunt, transmittere tene­ antur ad Superiores respectivac Sodalitatis vici­ nioris canonice erectae nomina receptorum, ut in album ipsius Sodalitatis referantur. Ad 2. Detur Instructio prout sequitur: Instructio. — Ex piis Sodalitiis, quaedam sunt ab Apostolica Sede ita approbata, ut christifideles ubique locorum eisdem, ab iis qui legitimam facultatem habent, possint adseribi, licet in eorumdem christifidelium respectivis dioecesibus peculiariter erecta non reperiantur, ut ex. gr., sunt Confraternitatcs Scapularis B. V. M. Montis Carmeli, Rosarii, Septem Dolorum: ac propterea, quoad ista Sodalitia, nnlla requiritur in dioecesi praevia Episcopi erectio. Quod si agatur de Confraterniiate ap­ probata a S. Sede pro determinato aliquo tan­ tum territorio, non requiritur praevia erectio Episcopi, sed sacerdos habens Apostolicam fa­ cultatem adseribendi, non potest ea uti, nisi in eodem territorio quo circumscribitur ipsa pia Sodalitas. Pariter non requiritur praevia erectio Episcopi, si pium Sodalitium legitime erectum reperiatur in dioecesi a Superioribus Regulari­ bus qui ad hoc speciale privilegium cx Apo­ stolicae Sedis concessione habent, dummodo in erectione conditiones in Constitutione Cle­ mentis VIII incip. Quaecumque servaverint. Quibus positis apparet, cos qui, ut supra, a S. Sede facultatem obtinuerint benedicendi scapularia eaque imponendi, et christifideles adseribendi, posse dicta facultate uti dumtaxat quoad Confraternitatcs scapulare habentes, et canonice erectas, prout superius explicatum est ; ct si in induito apposita sit clausula : de con­ sensu vel licentia Ordinarii, illa cum aliis conditionibus a iure praescriptis omnino ser­ vanda erit. Ut autem qui praedictam facultatem I 43 habent satis instructi sint in benedicendis et im­ ponendis scapularibus, communicentur Reso­ lutiones huius S. C. in Urbis et Cameracen. dici 18 Augusti 1868, quae sunt sequentes: « Urbis. — Ex quo parva scapularia, quae fideles gestare solent, in sua origine et insti­ tutione aliud non sint quam scapularia variis Ordinibus Religiosis propria, pro maiori fide­ lium commoditate ad parvam formam redacta, enata sunt dubia a R. P. Procuratore generali Congregationis SS. Redemptoris S. Congrega­ tioni Indulg. ct SS. Reliq. proposita solvenda, 1 quae tam ad antiqua quam ad recentiora sca, pularia referuntur, scilicet: 1. Utrum ad scapularia conficienda neces­ sario et exclusive adhibenda sit materia ex lana, i vel utrum sumi etiam possit cylinum (cotone) aliavc similis materia. Et quatenus affirmative ad primam partem, ct negative ad secundam: 2. Utrum vox pannus, panniculus ab au­ ctoribus communiter usurpata sumi debeat sensu stricto, i. e. de sola lanea textura pro­ prie dicta (tessuto, tissu), vel utrum etiam intelligi possit de lanea textura reticulata (vulgo lavoro di maglia, tricotage), et de quocumque laneo opere acu picto (ricamo, broderie), adhi­ bito tamen semper colore praescripto. 3. Utrum validum sit scapulare ex panno laneo coloris praescripti, quod intexta vel acu picta habet ornamenta pariter ex lana, sed di­ versi coloris. 4. Utrum validum sit scapulare ex panno laneo coloris praescripti, quod intexta vel acu picta habet ornamenta cx materia non lanea, v. gr. ex serico, argento, auro, etc. 5. Hucusque generalis viguit usus confi­ ciendi scapularia formae oblongae, vel saltem quadratae. Nunc autem quibusdam in regioni­ bus introducitur usus conficiendi scapularia formae rotundae vel ovalis, imo ct multangu­ lae. Quaeritur itaque utrum alia forma prae­ ter oblongam vel quadratam obstet validitati scapularis. 6. Permultis in regionibus laudabilis viget usus, a S. Sede approbatus, gestandi per mo­ dum unius plura simul inter se diversa sca­ pularia, quo in casu variorum scapularium panniculi, alii aliis superpositi, duobus tan­ tum funiculis assuuntur, ita tamen ut singu­ lorum scapularium panniculi dependeant tam a pectore, quam ab humeris. Non raro autem haec scapularia unita sic conficiuntur ut, loco plurium panniculorum dive si coloris, unicus tantum in utraque funiculorum extremitate pan­ niculus habeatur, in quo conspicitur ornamen­ tum intextum vel acu pictum cx diversis co­ loribus ad significanda plura diversa scapularia. Quaeritur utrum haec diversa scapularia sint valida. R. Ad 1. Affirmative ad primam partem, Negative ad secundam. An. C. 1871 0« mnJo «ctpuhna confidendi ct fleitinji. An. C. 1871 COLLEC ΓΑΝΕΑ 44 Ad 2. Affirmative ad primam partem, Ne­ gative ad secundam. Ad 3. Affirmative, dummodo ornamenta (alia sine, ut color praescriptus praevaleat. Ad 4. Ut in praecedenti. Ad 5. Nihil esse innovandum. Ad 6. Negative. SSrfius dic 18 Augusti 1868 resolutionem S. C. ratam habuit ». Orca « Camrraues. — Nonnunquam acci Iit, prae<· i »rn>uiifr> nv · · · r«»<·-[ « serum sacrarum musionum tempore, ut cum «num sacerdos, ad id legitime deputatus, scapulare B. Μ. V. Je Monte Carmelo aliudvc fidelibus imponit, deficiant scapularia, priusquam omnium fidelium votis satisfieri potuerit ; hinc Superior domus religiosae missionariorum Societatis Ma­ riae in civitate vulgo Tourcoing nuncupata, Archidiocccsis Camcraccnsis, humiliter suppli­ cat S. C. Indulgentiis sacrisque Reliquiis prae­ positae pro seqq. dubiorum solutione: 1. Utrum unum idemque scapulare semel benedictum valide possit pluribus per vicem imponi, repetita solummodo super singulis re­ ceptionis sive impositionis formula. 2. Utrum huiusmodi formula usurpari so­ lita in actu impositionis scapularium, essentia­ lis sit ut quis scapulare rite accepisse censea­ tur, iusque habeat ad Indulgentias illud feren­ tibus concessas; an vero absque Indulgentiarum dispen lio possit omitti praesertim in morbis aliove urgenti casu. R. Ad 1. Affirmative, ita tamen ut pri­ mum scapulare, quod deinceps adseriptus in­ duere debet, sit benedictum. Ad 2. Tam ad primam quam ad secun­ dam partem proferenda esse verba quae sunt substantialia, ad formam decreti huius S. Con­ gregationis diei 24 Augusti 1844, quod sic sc habet: An rata sit fidelium adscript io Confraternitati B. ΛΛ V. de Monte Carmelo, quae fit a sacerdotibus quidem facultatem haben­ tibus, non servata tamen forma in Rituali et Breviario Ordinis Carmelitarum descripta ? S. C. respondit: Affirmative, dummodo sacer­ dotes facultatem habentes non deficiant in sub­ stantialibus nempe in benedictione et imposi­ tione habitus, ac in receptione ad Confratern it at em. SSrîius die 18 Augusti 1868 resolutionem S. C. ratam habuit. 1364 i*· co*»· tr· vtoUnu» 1•vti immtiQiUictD. Instr. S. C. S. Off. r Febr. t8-jr. (ad Vic. Ap. Mysuhiks.)— 1. Anxium te exhibebas circa magistratus catholicos et gubernii servos qui immunitatem asyli ecclesiastici violant, ve­ ritus nimirum ne omnes excommunicationi sub­ jaceant, quae in Constitut. Apostolicae Sedis 12 Octobris 1869 est quinta inter excommu­ nicationes latae sententiae Romano Pontifici re- Ai>. C. (fly servatus, caquc esc tenoris sequentis : Immu­ nitatem asyli ecclesiastici violare bibentes aut ausu temerario violantes. Qua tc anxietate ut eximerent Emi PP., audito etiam S>ini oraculo, monitum tc voluerunt in ea formula verba ausu temerario utrumque membrum complecti. Ex quo imelliges cum tantum excommunicationem incurrere qui ab aliis minime coactus, prudens ac sciens, immunitatem asyli ecclesiastici aut violare iubet, aut exequen lo violat; quem porro utpote omnis excusationis expertem excommu­ nicationi subiaccre mirum esse non d:bet. — Deinde similem aperiebas sollicitudinem quoad eosdem magistratus ct gubernii servos trahentes clericos ad suum tribunal propter violationem legis civilis, sive alio modo, quos omnes ti­ mebas excommunicatione esse irretitos, quae in dicta Constitut. Apostolicae Sedis esc septima inter excommunicationes latae sententiae Ro­ mano Pontifici speciali modo reservatas. Sed in ea formula attendere debes verbum cogentes quod sane indicat excommunicationem cos non attingere qui subordinuti sint, etiamsi iudices fuerint, scd in cos tantum esse latam qui a nemine coacti vel talia agunt, vel alios ad agendum cogunt, quos etiam indulgentiam nul­ lam mereri facile perspicis. 2. Quaerebas insuper an ii qui praedictas (Constitutionis Apostolicae Sedis) censuras in- currerunt. currcrunt admonendi sint; quod porro minime constabat utrum dc interno an dc externo foro quaereres. Sed si dc interno res est, licet theologi doceant aliquando (hoc est debitis fa­ ctis exceptionibus, dc quibus iidem agunt) dis­ simulari cum poenitente posse cum duo hacc simul concurrunt, bona fides et indubia pracvisio nullum cx admonitione fructum perce­ ptum iri; hic tamen.... sive ob personarum qualitatem quae excommunicationi subiiciuntur, sive ob qualitatem Constitutionis eamdem censuram inferentis, quae rccentissima est ac plane notoria, difficile dari potest bona fides quae admonitionem omitti poasc suadeat. Quod si de externo foro sermo sit, distinguendum erit inter pastoralem admonitionem, ac iudicialem sententiam qua reum, de quo agitur, ex­ communicationem incurrisse declaratur. Senten­ tiam hanc dedaratoriam utrum ferri expediat definiri generation non potest, scd facti personarumque circumstantiis sedulo expensis digno­ sci debet. Ad pastoralem vero admonitionem quod attinet, quid theologi doceant probe nosti, qui, si deficiente probabili spe emendationis ac fructus, prudentique metu gravioris cuiuspiam mali concurrente, differri admonendi officium, quod ex proprio munere pastorem urget, posse consentiunt, nihilominus monent, si scandalum a pastoris silentio oriatur, intermitti illud non licere. Quod denique addebas utrum habeas fa­ cultatem absolvendi a praedictis excommuni­ cationibus, ccnsuerunt Emi PP. id a Tc quaeri An C. 1871 Circa ocru Hoi sectarum corι* p ha cou JcnuncunJoi. S, C. DE PROP. FIDE 45 An. C. 187* ob clausulas derogatorias, quae in Constitut. generale quippe est praeceptum, omnibus fide­ Apostolicae Sedis leguntur, nam ceteroqui quid libus iniunctum. Cui vero sint faciendae mani­ facultatum tibi datum sit, nossc ipse debes. Ita­ festum quoque est, ei nimirum, qui pro pasto­ que decreverunt ut declaratio circa praedictas rali officio vigilare ct cavere debet nc oves sibi clausulas dc mandato Sanctitatis Suae ab hac concreditae in Iujk>s incurrant, neve peste infi­ Suprema Congregatione edita Tibi communice­ ciantur, cuiusmodi est quicumquc episcopale vel tur, scilicet: < SSiTius per dictam Constitutionem quasi episcopale munus in Missionibus gerit, < baudquaquam in animo habuit quidquam inVicarius videlicet vel Praefectus Ap., vel ab eis « novare quoad facultates cuiuscumque generis ad hunc effectum deputatus. Narras (insuper) in « ante eiusdem promulgationem a S. Sede clar- tuo Vicariatu Tc iussisse scripta, diplomata ad- ,ibu1· < gitas, sive eae sint quinquennales sic dictae, missionis in sectas, aliaquc carum instrumenta, < sive extraordinariae, sive occasione praesentis cum id sacerdotem deferuntur, comburi, quan­ « lubilaei editae, quas omnes mandat ac dccla- doquidem ca servari periculosum valde esse ais. < rat in suo pleno robore manere debere, duIn hac re S. Congregatio deferendum prudentiae « rante tempore in respecti vis concessionibus tuae satis cognitae ac perspectae existimavit ; < aut induitis praefinito >. 1 nihilominus si quando scripta occurrant, quae 3. Non satis te iblelligere indicas, cur in cognoscere Ecclesiae reipublicacve haud leviter Conscit. Apostolicae Sedis sub num. 4. excom­ intersit, quantum fieri poterit curandum erit municationum latae sententiae, quae Pontifici ut tuto pru lentique modo ad cos, ad quos Romano reservantur, ca quoque censeatur, quae spectet, mittant ir, iuxta dispositionem s. in. est contra non dcnunciantes occultos coriphacos Pii VII in Constitutione Ecclesiam 13 Septem­ ac duces sectae massonicae, aut carbonariae, bris 1821 § Postremo (1). 4. Quaeris dc nonhullis sectis quae masso­ aliorumquc eiusdem generis sectarum, quae nicae societatis praescierunt ac logi is instar il­ contra Ecclesiam, vel legitimas potestates, seu palam, scu clandestine machinantur: eaque lius habent, inter quas memoras societatem, dubii ratio a Te proponitur, quod nomina (S. Congregationi satis cognitam) Old Fellows. praesidentium, et membra cuiusque logiae pu­ De his eadem Congr. respon Iit : Iuxta expolita societates dc quibus quaeritur in proposito du­ blice typis dantur. Sed ne in re tam gravi, bio, esse illicitas. quaeque tanti interest incolumitatis Ecclesiae, salutis animarum, publicaeque tranquillitatis, quempiam indormire sinas, persuadere Tibi 1365 debes non sine gravissimis causis, Romanum Pontificem a sua specula, ex qua totam Ec­ S. R. C. 4 Febr. r87i. — Danuk - I. Inclesiam, omnesque simul circumstantias cir­ ter facultates speciales quae oratori commu- dum ministrandi cumspicit, excommunicationem illam iampri- nicutac fuere nona ita iacct : Deferendi San- ïu-.xÛcmlm1 un­ dem latam multo mitioribus terminis cohibi­ ctissimum SacrameiKum occulte ad infirmos cnoncm,n“rrn‘’· tam retinuisse. Quamquam haud difficile cui­ sine lumine, illudque sine eodem retinendi pro que erit aliquam pcr sc causam videre iniun- iisdem infirmis, in loco tamen decenti, si ab ctae denunciation's, licet, ut ais, praesidentium haereticis aut infidelibus sit periculum sacri­ ac membrorum nomina, saltem in secta mas- I legii. Circa vero hanc facultatem quaerit: 1. Num vi huius facultatis etiam liceat mi­ sonica ct carbonaria, publice typis dentur. Ceteris enim praetermissis, quis sane dicere nistrare infirmis S. Communionem occulte sine aut nossc valeat, utrurn qui in publicis ephe­ vestibus sacris ct lumine. 2. Num vi huius facultatis liceat etiam mi­ meridis appareant, specie tantum ac nomine tenus coriphaci ac duces sint, veri autem ma­ nistrare Extremam Unctionem eodem modo. 3. Num vi huius facultatis liceat deferre chinationum artifices directorcsquc delitescant? Aut quis etiam divinet, utrum perpetuo ct con­ ct ministrare dicto modo S. Communionem iis stanter ducum nomina evulgare velint ? Vides qui longo tempore in carceiibus acatholicis igitur non inutiliter, neque sine causa praece­ detinentur, si secus eadem carere debent. 4. Num in hisce casibus saltem sufficeret, ptum esse ut coriphaci saltem qui occulti sint denuntientur. At quaeris cui et a quibus fieri si sacerdos in ipso cubiculo infirmi, aut car­ dcnunciationcs in Missionibus debeant. Obscu­ cerat!, veste talari ct stola induat. 5. Num vi huius facultatis liceat missionarum esse minime potest a quibus faciendae sint; « « • • « « (1) Haec ibi: « Postremo ut omne erroris pericu· lum efficacius arceatur, damnamus et proscribimus omnes carbonariorum, ut aiunt, catcchismo* ct li· bros quibus a carbonariis describuntur quae in eo· rum conventibus geri solent; eorum etiam statuta, codices, ac libros omnes ad eorum defensionem exaratos, sive typis editos sive manuscript©*, et quibus· « « • « « « cumque fidelibus, sub eadem poena maioris excom municationis eodem modo reservatae, prohibemus, memoratos libros, vel eorum aliquos legere aut retincrc, ac mandamus ut illos vel locorum Ordinariis, vel aliis, ad quos eosdem recipiendi ius pertinet, omnino tradant ». An C t«7i De ücehâle tecvindi oifi.u pmllcjcialt. Oe baphrandis IMannbut in lo* da longe ab cecleaia Jutintlbu*. An SS.Euchiri· alia inter vitreas laminas cxponl posait. 46 An. C. 1871 COLLECTANEA rio, commoranti in locis ab ecclesia vel ora­ toriis longe distantibus, servare aliquas sacras Hostias in loco decenti pro infirmis forte oc­ currentibus, quamvis actu nulli ibi infirmi reperiantur. II. Anno 1860 die 23 Septembris Rmus Pro-Vicarius Apostolicus Missionarius illarum Missionum notum fecit Summum Pontificem eisdem concessisse facultatem recitandi Officia privilegiata quae in supplemento novissimarum editionum Breviarii Romani reperiuntur. Numquid haec facultas censenda est respicere illa tantummodo O.Ticiii privilegiata, quae tunc tem­ poris iam reperiebantur vulgata in dicto Sup­ plemento Breviarii, vel ad illa etiam extendenda erit quae post illud tempus (scilicet anno i860) passim vulgantur ? IU. In locis Missionum, ubi catholici haud raro incolunt procul ecclesiis vel oratoriis pu­ blicis, a quibus v. gr. decem vel viginti mil­ itariis geographicis distant, et translatio infan­ tium in tenera aetate per tantam locorum di­ stantiam magnis periculis et incommodis ob­ noxia est; licctne missionaiio advocato bapti­ zare hos infantes solemniter in domibus pri­ vatis, vel extra mortis periculum, Baptismum ministrare sin: caeremoniis ? IV. Numquid ad sacram Hostiam in Ostcnsorio exponendam uti licet lunula , quae con­ sistit cx duobus orbiculis vitreis tenui limbo vel circulo argenteo deaurato circumiuncti ct claudendis, ita ut sacra Hostia subter inhaereat ipsi circulo argenteo, ast ante et retro vitreos orbiculos ipsos immediate tangat, et per cos erecta teneatur? Sacra vero Rituum Congregatio, referente infrascripto Secretario, audita sententia in scri­ ptis Rthi D. eiusdem Sacrae Congregationis Assessoris, propositis dubiis rescribendum cen­ suit : Ad I. Ad primam quaestionem: Affirma­ tive, si pariter ab haereticis aut infidelibus sit periculum sacrilegii. Ad secundam: Atfirmative, si idem adsit periculum. Ad tertiam : Affirmative, si immineat idem periculum et adsint causae prudenti indicio mis­ sionarii graves pro Sacra Eucharistia admini­ stranda. Ad quartam : Id omittendum non esse, quotiescumque fieri potest. Ad quintam: Atfirmative, prout liquet ex ipso indulti tenore. Ad II. Per R. P. D. Secretarium suppli­ candum Sanctissimo, ut decernere dignetur ad quaenam Officia in supplemento contenta vel etiam in illud inserenda indultum coarctari debeat. Ad III. Affirmative, scu Baptismum in casu ministrari posse in privatis domibus, servato ritu Ecclesiae consueto. Ad IV. Prout in casu exponitur non decere sacras species inter vitreas laminas includere, quarum superficies illas immediate tangant. Facta autem de contentis in secundo dubio Sanctissimo Domino Nostro Pio Papac IX per cumdem Secretarium fideli relatione, Sanctitas Sua declaravit : Indultum coarctandum esse ad illa Otficia quae clero Urbis Romae usque huc concessa fuere vel in posterum concedentur. Die io iisdem mense et anno. 1366 Litt. S. C. S. Off. ro Febr. iSit — « Nella lk - C. 1871 omnia pessumdare conantur, pia Viae Crucis exercitatio magis magisque promoveatur, ac illius stationum erectio, sublata limitatione enuntiata, ubique in ecclesiis piisque locis fieri possit. Sanctitas Sua animadvertens summam esse vim meditationis passionis ct mortis Re­ demptori' nostri ad confirmandam in animis fidem, ad curanda conscientiae vulnera, ad pur­ gandam mentis nciem divinoque amore inflam­ mandam, in Audientia habita die 14 Maii 1671 ab infrascripto Cardinali Praefecto S. Congre­ gationis Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepos:tae memoratas preces benigne excipiens, Apo­ stolic* auctoritate induisit, ut stationes Viae Crucis cum adnexis indulgentiis etiam in locis ubi conventus praefati Ordinis Minorum, sive Observantium sive Reformatorum sive Recol­ lectorum existunt, quamvis in eiusdem Ordi­ nis ecclesiis, sacris aediculis, piisque locis ere­ ctae reperiantur, nulla habita superius expres­ sae limitationis ac distantiae ratione, servatis tamen aliis de iurc servandis, erigi possint et valeant. Ceterum Sanctitas Sua per praesens decretum minime intendit derogare privativae facultati quam idem Ordo in peragenda ere­ ctione stationum Viae Crucis habet, nec spe­ cialibus induitis hac super re aliis personis ob peculiaria rerum ac locorum adiuncta ab Apo­ stolic* Sede concessis, quorum tenor ac forma in omnibus servanda erit. 1371 De decreto Tamtui Cooc. TnJ quoad hae­ reticos. S. C. S. Off. /7 Λ/αίϊ ï8yt — Se il decreto Tametsi obblighi gli cretici in quei luoghi dove ha vigore pei cattolici, e dove cattolici ed ero­ tici non solo sono costituili in societ! distinte e separate, dette impropriamente parrocchie pro­ testant!, ma vi erano cosl costituite prima chc ncllo stesso territorio si erigessero le parroc­ chie cattoliche, e vi fosse pubblicato il 7’αmetsi. R. Negative, facto verbo cum SSrtio. 1372 rtot An. C. COLLECTANEA 5ο S. C. S. Off. 2 Aug. rSj[. — Marianop. rr ΜΑκαυκΓΓκ. Mons. Vesco vo implora un prowedimento sui modo di condurdi coi suoi diocesani riguaido ali'ossc. vanza dellc feste per essere essi quasi tutti U vorant i di metalli, c costretti dai loro padroni a lavorare anchc nelle feste di precctto. R. Episcopus rem agat cum proprietariis o Ticinarum ut indulgeaot operariis saltem alter­ native Sacrum audire diebus festis. Curet autem ipse Episcopus ut Sacrum celebretur ante ho­ ram septimam. 1373 Ex Litt. S. C. S. Officii 2 Aug. tS7t. Avendo il Prcfetto Apostolico di Danimarca . Λ pressionem Η· proposto un quesito diretto a conosccre sc il brorum dt rdv Prefctto Apostolico debba ritenersi general- iacrilmente nella Prefettura come Ordinario per l*effetto della prcscrizione contenuta nella Bolla Apostolicae Sedis moderationi in quanto all’approvazione d’accordarsi a coloro che vogliono imprimere libri de rebus sacris tractantes, gli EfTii Inquisitori Generali, declinando per giusti rifiessi dal risolvere la questione in massima, stimarono invece opportuno di provvedcrc al caso pel petente coi seguente decreto : Suppli­ candum SSmo Domino pro facultate largien­ da a S. C. Prop. Fidei oratori Praefecto. Tale risoluzione venne pienamente approvata c confermata da Sua Sanciti. 1374 S. R. C. 7 Aug. t8jt. — Ukokllkn. — I)c,f?1°c< utrum sit dc necessitate interiora I abernacu- menu tou» lorum panno serico albo contegere, an aequi- sendl’ valeat ct sufficiat simplex auratura. R. Negative, ad primam pariem ; Affirma­ tive, ad secundam. te­ S. C. Concilii /2 Aug. t87i-S. Gbr- , Dk RtMOUSKl — 1. Ad quas personas (in rum io dioeceib dioecesis divisione) Episcopi (novae dioecesis) dm>,onc iurisdictio porrigatur. 2. An Episcopus (novae dioecesis) ius ha­ beat revocandi ad suam diocccsim sacerdotem N. qui natus intra fines eiusdem dioecesis, tempoie divisionis exercebat quidem aliquod offi­ cium in ca parte quae veteri dioecesi adtributa est, nullo tamen ibidem beneficio vel ministe­ rio in cura animarum potitus. R. Ad i. Providebitur in casibus particu­ laribus. Ad 2. Affirmative, dummodo Episcopus eidem provideat de congruo officio vel be­ neficio. MANI 1376 S. R. C. 2 Sept. tSyt — VallisprΑΓΚΝ. Dc festo Titu— A11 ccclcsiaq dioecesis, quae sunt solummo- whîmmÔj^! do benedictae, privilegio gaudeant ecclesiarum, ncJ,c,t’· quoe sunt dedicatae, in festo Titularis caram. R. Affirmative. ’377 S. C. S. Off. 22 Novembr. tS7i. Siam — Titius paganus primam duxit uxorem L<>lam paganam ; post aliquot annos ista Lola C««u« privile­ gium paulinum ct interpellatio­ nem coniugis respiciente» An. C. 1871 S. C. DR PROP. FIDE discessit e domo mariti cum Bruto pagano ct cum illo vixit. Titius aliam duxit uxorem Folillam etiam paganam, et cum ilia pacifice vixit per multos annos et ab illa habuit liberos. Nunc vero Titiu> et Fotilla venerunt ad am­ plectendam fidem Christianam. Attamen Lola, prima uxor Titii nunc est in servitute, vendita a secundo manto Bruto. Titius interrogavit illam an vellet rediic cum ipso et converti. Ipsa Lola respondit se libenter redituram ct etiam fidem amplexuram, modo primus mari­ tus liberet eam servitute a secundo marito. Nunc vero difficultates sunt : 1. Titius est omni­ no pauper et non potest liberare illam a servi­ tute. 2. Insuper Lola non potest redire ad Ti­ tium, quia secundus maritus non vult dimit­ tere illam. Lola per tres annos pacifice habi­ tavit eam Bruto, non redamante primo marito: inde ex lege civili facta est uxor legitima Bruti ct Titius iam non habet ius ad illam. 3. Ipse Titius non vult dimittere Fotillam quia fideli­ tatem servavit, et quia, baptizata cum liberis hac secunda uxore, ct cum illo renovato con­ sensu, iam cum illo vixit. — Potestne sic re­ manere coniunctus? R. Ad propositum casum matrimonialem responsum esc ut sequitur: luxta exposita, in casu dc quo agitur, qua­ tenus prima uxor adhuc in infidelitate perma­ neat, permitti posse Titio ut legitimo matri­ monio cum secunda muliere coniungatur. Quaesitum primum, — An potestate a S. Pio V universe concessa per Breve quod incipit: Romani Pontificis uti possint missio­ narii in tota sua latitudine ( V. n, 848 in nota). Responsum — Breve s. m. Pii V spectare ad casum in quo prima uxor legitima nota non sit, simulque sit difficillimum eam reperirc; in cius vero usu servandam esse regulam ab eiusdem successore Gregorio XIII praescri­ ptam, hoc est ut, antequam neophytus cum alia muliere quae simul cum eo baptizata est matrimonio iungatur, per summarium ct extraiudicialem processum constare debeat diffi­ cillimum reapse esse primam uxorem reperire. Quaesitum secundum. — An liceat dare dispensationem disparitatis cultus quando data fuit antea dispensatio dc interpellatione, vel quando interpellatio facta fuit in vanum. Responsum — Negative, et detur decretum feriae IV. 29 Augusti 1866, tenoris sequentis: In casibus de quibus agitur R. P. D. Vica­ rius Apostolicas, adeoque missionarii ab eo de­ putati non possunt dispensare super disp iritate cultus vi facultatis III Formulae b. Et quoad matrimonia, si quae contracta iam sint cum huiusmodi dispensatione, sileant, et coniugcs relinquantur in bona fide. Quoad futurum vero ipse Vicarius Apostolicus recurrat in casibus j ar­ ticularibus, expositis omnibus cuiusque ensus adiunctis. Idem responsum datum fuit sequentibus dubiis signatis sub litteris R. C. D. nempe: B. — Uxor quaedam in adulterio depre­ hensa, a marito fuit in servitio vendita ipsi complici viro. Per decursum temporis ista fe­ mina in mortis articulo baptizata ad sanitatem rediit. Interpellatus primus maritus venditor an velit Christianus fieri vel saltem cohabitare sine contumelia Creatoris, respondit: Negative ct amplius. Vir complex nutem, quamvis nolit converti, consentit tamen cohabitare pacifice. An, hoc casu, per dispensationem dispaiicatis cultus permitti possit isti feminae ut remaneat cum viro complice, novo consensu dato ? C. — Sinensis quidam divortio cum legi­ tima seu legali, a pluribus annis facto, alte­ ram duxit uxorem cum qua nunc vivit, quae­ que ei quatuar filios edidit. Nunc vero Christo nomen dare vellet iste sinensis ; sed ponit con­ ditionem ut cum ista secunda uxore remanere possit quae consentit ad cohabitationcm paci­ ficam, quamvis pro nunc nolit converti. Prima autem uxor nec vult converti, nec pacifice cohabitare. Quaero igitur an sit licitum dispensationem disparitatis cultus dare in isto casu, ct in casi­ bus similibus, qui saepe eveniunt. D. — Idem casus, sed magis intricatus. Ma­ ritus quidam vendidit suam uxorem habitam, more Regni, ut legitimam, et abiit. Post plures annos autem contigit ut ista mulier fuerit baptizata in articulo mortis. Praesumitur quod si venditor interpellaretur, libentissime redime­ ret suam uxorem, ct cum ea redempta pacifice habitaret. Sed hic nodus difficultatis : Emptor, vir dives ct potens in Regno, non permitteret unquam ut ista mulier c domo sua egrediatur quia ei iam dedit plures filios, et cum primo marito redeat. Quid iuris ? An possit dari isti mulieri tum dispensatio dc interpellatione pri­ mo mai ito facienda, tum de disparitate cultus ut remaneat cum secundo nolente quidem con­ verti, sevi consentiente pacifice cohabitare? Sup­ ponitur fugam, in casu, esse impossibilem isti mulieri. Ad reliqua dubia relata a Vicario Aposto­ lico sub numero 1 usque ad 6 nempe : 1. Maritus quidam pro nunc habitat cum secunda uxore libera ; prima vero uxor a plulibus annis in servitute languet. Vir autem ino­ pia laborans maxima, redimere istam nequit, quae sub hac conditione redemptionis si inter­ pellaretur, in convertendo se ad Christum con­ sensura esse praesumitur. 2. Uxor quaedam coniugem habet in ser­ vitute venditum et omni viliorum genere dis­ perditum. Mulier ad fidem conversa ce bapti­ zata petit ut dispensetur de interpellatione fa­ cienda isti suo coniugi qui, si interpellaretur, per amorem libertatis recuperandae, se velle Christianum fieri responsurus praesumitur. 3. Maritus quidam duas habet uxores: pri- An. C. 1871 An. C. 1872 COLLECTANEA 52 ma, more Regni, reputata ut legitima, turpi morbo laborans, si interpellaretur, respon lerct se Christianam fieri velle; secunda autem toto corde*nomen Christo dare consentit: illam vero servare vellet maritus, relicta prima. 4. Siamensis quidam duas habet uxores ; prima sterilitate laborat, secunda viro iam de­ dit plurcs filios. Prima, quamvis non dc officio quaesita, dicit se velle converti ; maritus vero petens Baptismum vult secundam servare uxo- | rem, dispensatione data de interpellatione dc officio facienda primae uxori. 5. Alter ctiam habet duas uxores: prima aleae ct vino dedita vult converti, quamvis non sit spes ut a vitiis abstineat. Petit iste homo Baptismum recepturus ut sibi licentia fiat re­ manendi cum secunda uxore quae cum co Ba­ ptismum recipiet. Supponitur, sicut in casu praecedenti, quod interpellatio non fuit facta de officio primae uxori. 6. Siamensis uxorem habet vino et alcae deditam ct per plures vices in adulterio depre­ hensam. Recipit Baptismum iste homo, ct re­ manet cum ista vitiosa uxore adhuc pagana. An ista vitia reputanda sint contumelia Creatoris, ita ut possit concedi illi viro facultas novum ineundi matrimonium. Quaero igitur an in his ct similibus casibus adsit illud grave damnum de quo mentio fit in facultatibus pro dispensatione de interpella­ tione facienda, ct an dari possit dispensatio. Responsum fuit: Recurrat in casibus parti­ cularibus. Ad postremum dubium expositum ut sequi­ tur: Saepe evenit ut siamenses ct sinenses in regno Siami degentes, occasione data, ducant uxorem, nulla caeremonia dc more patrio ha­ bita, ita ut, pro primo tempore, ista connubia habeantur ut concubin.iria. Sed, rebus prospe­ ris, istiusmodi coniuges tideliter cohabitant, ac post quatuor annos secundum leges Regni re­ putantur ut coniuges legitimi. Quaeritur igitur utrum ista connubia habenda sint, post tempus legdle, ut legitima, adeo ut, si alter coniugum convertatur, ct velit novum inire matrimonium cum femina Christiana, debeat primum suum coniugem interpellare. — R. Affirmative. 1378 D< neophyti· qui 10 infidelitate matrimonium contratcrunt in rradibcu prohi­ biti·. S. C. S. Off. /7 Ian. i8j2 — Coimuatur — Utrum erret (Vicarius Ap.) retinendo in­ quietandos non esse illos neophytos qui ma­ trimonium in infidelitate contraxerunt in iis gradibus in quibus Ecclesia dispensare soler. R. Negative ; idque significetur per epi­ stolam. 1379 Ore vrtHtn S. C. S. Off. /7 Ian. t8j2. — I. Utrum unet" i· «ïti· vigore clausulae · exclusa tamen semper Mis­ An. C. iftjj sae celebratione > quae apponitur in rescriptis dc matrimoniis mixtis prohibeatur tantum .Missa pro sponsis cum orationibus ct benedictionibus uti in Missali Romano, an quaelibet Missa ctiam privata quae celebretur coram sponsis et co­ mitibus, post matrimonium, licet sponsis non detur distincta sedes. II. Quoad clausulam appositam in induitis Cire· vethum .. . . . ..rr · 1· *ροη·οη»πι K. dispensationum ab impedimento mixtae rcli- c. gionis concessis Episcopis < dummodo sponsi 1C4”'° « neque ante neque post matrimonium initum « coram parocho catholico, ministrum adeant < acatholicum », quaeritur: 1. Utrum Episcopus antequam concedat dispensationem inquirere debeat dispositiones sponsorum, cosquc monere de prohibitione adeundi parochum acatholicum ; vel potius possit abstinere a quacumque inquisitione. 2. Episcopus, cum sciat vcl probabiliter putet sponsos intentionem habcic adeundi mi­ nistrum acatholicum, teneatur exigere retracta­ tionem huius pravi propositi sub poena ne­ gandi dispensationem. R. Ad I. Affirmative respondendum esse ad utramque partem quando Missa celebretur cum omnibus expositis circumstantiis, ita ut ca habeatur tamquam complementum caeremo­ niae matrimonii. Ad II. Quoad clausulam dummodo etc.: Ad i. generarim loquendo monitionem esse faciendam, et detur Instructio anni 1864 pro R. P. D. Episcopo Osnabiuccnsi fK n. Ad 2. Provisum in r. An. C. 1872 salemmc (1) intorno al valore delle Crcsime chc dai preti scismatici si confcriscono ai neoconvcrtiti dalio scisma alia religione cattolica simukaneamcntc al Battesimo chc reiterano sacrilegatnentc, cioè, se la Cresima amministrara nelle condicioni cspresse dal prclodato Monsi­ gnor Patriarca debba considerarsi comc valida, oppurc sc il fanciullo debba o possa almeno essere nuovamente confermato sub conditione. Questi Erîii Inquisitori Generali dopo matura consideratione h inno giudicato di rispondere: Iuxta exposita non expedire ut confirmati de quibus in casu iterum ab Episcopo inungantur, nisi ad Tonsuram et Ordines promovendi sint, vel ipsi vel eorum parentes id petant : quo in casu Confirmationis sacramentum secreto con­ feratur et sub conditione. 1382 net rnatnmoma· 1 < luuiiuJi 1381 Lltt. S. C. S. Off. [6 Martii 1872 — Nella feria IV 6 correntc e stato preso ad esame il dubbio clivato da Monsig. Patriarca di Geru- S. C. de Prop. F. jz Martii rtandus accedat. Contrariis quibus< cumque non obstantibus. — Romae 6 februa< iii 1872 >. Porro idem Episcopus N. circa praedicti Indulti applicationem variis dubiis detinetur, quorum solutionem humiliter expo­ stulat : r. Quomodo intelligenda sit haec vox ca­ pit ulariter? Num tantum de Sororibus quae ordinarie Capitulo intersunt, et in eo iure suf­ fragii gaulent, habentes vocem sive passivam, sive activam, vel de omnibus indiscriminatim Sororibus, etiam noviciis, ct de iliis quae vo­ cantur conversae ? 2. Adsunt in dioecesi N., sicut in caeleris Galliarum, variae domus Sororum quae extra clausuram operibus caritatis ecternis addicun­ tur, nempe pauperum et aegrotorum suble­ vamini, vcl puellarum educationi; illae domlis non sunt perfecte sui iuris, sed sub regimine Congregationis generalis detinentur. A domo praecipua (maison-mère), in qua resident Superiorissa generalis illiusque consiliariae, ema­ nat directio, cui subiiciuntur illae domus par­ ticulares. Quin et Sorores non in eadem domo stabiliter permanent, sed saepius de domo in aliam transeunt, prout exigunt Congregationis necessitates. In istis igitur domibus nullum unquam fit Capitulum p.oprie dictum ; si quae­ dam oboriuntur difficultates, si quae occurrunt mutanda, modificanda, instituenda, haec omnia semper referuntur Supcriorissac generali eiusque consiliariis definienda et statuen Ia. Porro quod attinet ad particulares illas domos, quo­ modo intelligenda et applicanda vox illa capitulariter dc qua in praefato induito ? 3. In multis parochiis, praesertim rurali­ bus, adsunt duae vel tres et vix quatuor prae­ dictarum Congregationum Sorores puellarum educationi inservientes. Porro illae Sorores, I communiter sed extra clausuram degentes, non habent sacellum privatum, sed ecclesiam parochialem sicut caeteri frequentant, ibidem Mis­ sae et caeteris officiis adsistentes, sacramenta tum Poenitentiae tum Eucharistiae recipientes; illae insuper Sorores saepius de parochia in • aliam transeunt secundum Superiorissae gene­ ralis voluntatem. Porro, num in hisce circum­ stantiis applicanda sit iuris dispositio circa triennalem confcssariorum mutationem, praeuti fuissent, iterum a presbyteris schismaticis Baptis· mus conferebatur una cum Confirmatione, An. C. 1872 An. C. :87a COLLECTANEA 54 sertim cum in hisce paroeciis unicus tantum adsit presbyter, nempe parochus: et, si appli­ canda sit, quomodo etiam intclligenda sit vox illa capitularitcr? 4. Voces illae omnium piae domus Soro­ rum consensus debentne intelligi de unanimi­ tate absoluta vel tantum morali ? R. Ad t. Intelligendas esse eas tantum So­ rores ^uae ordinarie Capitulo intersunt. Ad 2. Intelligen lum esse dc iis Sororibus quae praefatas domos inhabitant tum quum triennium confessarii completur, ct vocem ha­ bent in Capitulo. Ad 3. Sorores de quibus agitur posse per­ agere extra piam propriam domum sicramentalem Confessionem penes quemcumque confessarium ab Ordinario approbatum. Ad 4. Affirmative ad primam partem, ne­ gative ad secundam. 1385 Ad Ap. Sedcm privative ipeciit prcibytcn* ln»iCDta concedere. 5. R. C. 6 Maii 1872. — Num Ordinarius dioecesanus possit propria auctoritate presby­ terii non collegialiter, sed singulatiin sumptis insignia minora concedere. R. Insignia cuiuscumque generis presbyteris concedere non solum collegialiter, sed etiam singulatim sumptis, privativo iure reservari Apostolicac Sedi: et, si eadem insignia fuerint cui­ cumque a Rrtns Ordinariis collata, debent statim deponi. 1386 Circa Epiacoporum iumdictionem in monia* hum Instituta. Litt. S. C. EE. et RR. 14. Maii 1872 — An C. 187? tutiones. E ciô con più regione si verified per le scuolc «terne chc ritengono le Suore , c per la ciirezione dcgli orfanotrolii nd esse affid.iti, poichê ia sorveglianza sull'insegnamento ed edueaxione della gioventii spetta all’Ordinanario locale. 1387 S. C. SS. Rit. it Iulii 1872. — Quum Missa votiva pro ridet Propagatione typis S. C. de Prop. Fide in lucem edita anno 1S42 non­ nulla contineat in orationibus quae non omnino concordant cum illis quae primitus ab ipsa S. C. de Prop. Fide fuerunt approbata, cumque di­ gnosci nequeat an immutationes ipsae arbitra­ riae fuerint nec nc, hodiernus praedictae typographiae a Iministrator a SS. D. N. Pio PP. IX humiliter exquisivit, ut immutationes factas in editione supramemorata ratas habere ac con­ firmare dignaretur. Sanctitas porro sua refe­ rente etc. praefatam Missam votivam pro Fidei Propagatione approbare dignata est eo modo quo extat in memorata editione anni 1842. Con­ trariis non obstantibus quibuscumque. 1388 S. R. C. yr Augusti 1872. — Svkew. — i. An in Ordinatione presbyteri, tum Pontifex tum sacerdotes qui adsunt, debeant prius im­ ponere utramque manum super caput cuius­ libet ordinandi, et postquam haec impositio ab omnibus absoluta fuerit, tunc elevare manus dexteras e asque extensas super illos tenere, dum Pontifex stans cum mitra solus dicit oratio­ nem ; uti nonnulli explicant Pontificalis Ro­ mani hac de re praescriptionem? vel potius, uti Romae fit in Archibasilica Lateranensi, tum Pontifex tum sacerdotes qui adstant, vix facta impositione utriusque manus, statim dexteras manus extendant, casque sic extensas teneant donec Episcopus orationem absolverit ? 2. In praebenda Communione neo-presbytcris debetne adhiberi formula Corpus etc,; vel potius illa debet omitti? R. Ad i. Negative ad primam partem; Affirmative ad secundam (1). Ad 2. Ut in antecedenti; idest : Negative, ad primam partem; Affirmative, ad secundam. In ordine alia traslazionc delle Suorc spectanti ad fstituti soggetti ad una Superiora generale per lo più c provveduto nelle respettive costituzioni, disponendosi in esse a forma dei diritto cumunc che appartienc alla Superiora ge­ nerale il loro cambia nento nelle case dcll’Istituto, ma in alcune delle dette costituzioni vienc aggiunto che Ia Superiora generale in ciô pro­ curera di mettersi di concerto con gli Ordinarii c, generalmente pariando, cos) in pratica si diportano le Superiore generali. Siccomc poi le case degli Istituti sono soggette alia giurisdizione degli Ordinarii dei luoghi ove esistono, cost potranno essi visitarlc cd emanare quei decreti chc giudicano necessarii per togliere gli abusi che si fossero introdotti contro 1389 il diritto comune, ed il disposto delle proprie costituzioni, anche in ciô che riguarda l’amS. R. C. jr Augusti 1872. — Tolrtana ministrazione e Tinsegnamento ; nulla perô po-* — 1. Attenta praxi communi ct perantiqua tronno aggiungerc contra vel praeter consti- utendi penicillo seu virgula argentea in admi- (l) Eadem S. R. C. (14 lunii 187)) quoad huius­ modi responsum declaravit quod sequitur: · Sacra • Congr. dum in praefato suo responso ritum insinua« vit in peragenda sacra Ordinatione circa manuum « impositionem observandum, non in dubium revocare « « « « « intendit valorem sacrae Ordinationis eo quod in illi Episcopus ordinans manus extensas non tenuerit super ordinatum etiam per intervallum quod inter primam ct secundam manuum impositionem hirercedit ». De manuum impositionc in Or· din«tionc pre»· byteri. Dc modo prae­ bendi Commu­ nionem ncopre* byteri». I)c uiu pcnidlh acu virgulae ar­ genteae in Hapti»mi adminlstrationc. An. C. 1873 nistrando Baptismi sacramento in ecclesia, loco pollicis manus dexterae, ibolcndanc erit huiusmodi consuetudo ut pote contraria Rituali Ro­ mano? Circa consuetu­ 2. In deferendo SSrtiu Eucharistiae Sacra­ dinem deterendi SS.Eucharistiam mento pro sacro Viatico publice infirmis mi­ jJ loiirrnos ca­ nistrando, sed sine baldachino, tolerandane erit pi!· cooperio. consuetudo procedendi a parocho vel ministro capite cooperto per viam, fidelibus tamen nu­ dato capite incedentibus ? De u»u penicilli 3. Utrum possit continuari consuetudo ad­ »cu virgulae ar­ genteae in Extrc ministrandi iti Icm sanctum sacramentum Ex­ ma Unctione. tremae Unctionis, utendo penicillo seu virgula argentea generaliter et extra casum necessitatis, loco pollicis intincti in Oleo sancto iuxta prae­ scriptum in Rituali Romano? 4. An praedicta praxis servari liceat extra casum necessitatis, saltem quando Extrema Un­ ctio ministratur sine populi concursu ? An queant paro5. Possuntne parochi retinere sanctum Oleum nrmorumIn1 do* infirmorum in domo sua, eo quod extra ecclemo »ua rctmcrc. $iam parochialem habitent, non obstantibus Sa­ crae Rituum Congregationis decretis? R. Ad i. Affirmative, excepta necessitatis causa, iuxta decretum S. R. C. in una Portus Aloisii die 9 Maii i85; ad 2. (V. n. 1135). Ad 2. Gmsuetudo, de qua in casu, tan­ quam abusus est eliminanda. Ad 3. ct 4. Provisum in primo. Ad 5. Negative; ct servetur decretum diei 16 Decembris 1826 in Gandavcnsi. fK. n. 791). Ι39θ nem kill Patronorum ceded·- rum’ 5$ S. C. DE PROP. FIDE 5. R. C. 28 Sept. 1872. — Altonks’· — „ ‘ ' Quum Status (Foederati Amène. Sept.) smt loca Missionum, paroeciae proprie dictae non adsunt, si cathédrales excipiantur ecclesiae. Reliquae enim ecclesiae generati m habent sa­ cerdotem missionarium, qui meliori quo potest modo in ipsis ecclesiis statutis temporibus officia facit. Id autem non in omnibus accidit ecclesiis; sunt namque plurimae, quae sacer­ dotem rcsidentialem non habent ; ac conse­ quenter ibi divina Officia peraguntur meliori quo potest modo iuxta circumstantias. Plures sunt sacerdotes qui etiam quinque inserviunt ecclesiis. Nonnullae istarum sunt magnae et pulchrae ; maxima vero pars carum sunt tales, ut vix hoc nomine possint appellari. Insuper rarissimae sunt ecclesiae consecratae; et in hac dioecesi consecratae ad quatuor ascendunt, re­ liquae sunt benedictae. Hisce expositis, Rffius orator db eadem Sacra Congregatione duo in­ sequenda dubia resolvi humiliter petiit ; ni­ mirum: 1. Utrum festum Patroni ecclesiae conse­ cratae in hisce americanis Missionibus celebran­ dum sit sicut festum primae classis cum octava tam quoad Missum quam quoad Officium. 2. Utrum ad normam supradicti decreti Con­ An C. 1872 cilii Baltimorcnsis, festum Patroni ecclesiarum non consecratarum celebrari debeat prout du­ plex primae classis cum octava, tam quoad Missam, quam quoad Officium, R. Affirmative ad utrumque; tum quoad Missam , si in iis ecclesiis commode celebrari valeat ; tum quoa I Officium, si qui clerici ad horas canonicas obligati, vel saltem ex ipsis unus, iisdem ecclesiis sint adscript!. 1391 S. C. Concilii r/ Decembr. /872. — Parochum die festo α sua paroecia legitime ab* parocho sentem satisfacere suae obligationi Missam ap- pedhof *d plicando pro populo suo in loeu ubi degit, dummodo ad necessariam populi commodita­ tem alius sacerdos in ecclesia parochiali celebret et verbum Dei explicet. - Parochum vero ut­ cumque legitime impeditum nc Missam celebret, teneri eam die festo per alium celebrari ct ap­ plicare facere pro populo in ecclesia parochiali; quod si ita factum non fuerit, quamprimum potent, Missam pro populo applicare debere. 1392 Instr. S. C. S. Off. t8 Dec. 1872. (ad Vic. Ap. Oceamas Central.) — Dubia, quae pu*rao. A. Tua detulit ad hanc S. C. in quatuor classes distributa, proposita suat die 8 Maii labentis anni 1872 iisque Erili Patres ita responden­ dum cemuerunt: Quod attinet ad primam classem,7 quae est reni ΓΠΛΙΠΓΠΟΠ'Ο· Γ A e de matrimoniis inter infideles, primum antm- nmmcrmMe· alve.terunt ex ve.bis relationis tuae appa- c>’ rcre, non bene fuisse intellectam instructionem ad Archiep. Qucbecen. d'ci 8 lunii i836, quae pro norma ad istam quoque missionem Oceaniac centralis iampiidcm missa fuit. Videntur enim missionarii ita illam intellexisse, ut tam­ quam ex regula generali, et nulla in casibus particularibus inquisitione praemissa, matrimo­ nia infidelium istius regionis haberi debeant veluti mera contubernia, vel saltem valde du­ bia, adeoque in conversione alterutrius coniu­ gis ad catholicam religionem matrimonium sem­ per esse renovandum, datu facultate parti con­ versae (ut habetur praedicta instructione) eli­ gendi quamcumque velit ex mulieribus iam sibi contundis, vel etiam matrimonium ineundi cum qualibet catholica muliere. Unde ipse animad­ vertis, id commode accidere, si sit vir, qui ad fidem prius convertatur; sed valde incommo­ dum esse, si prior convertatur mulier, cuius scilicet magnopere interest manere cum viro, cum quo copulata est. Non hic tamen est ger­ manus sensus instructionis datae Archiep. Quebccensi. Nulla regula generalis ibi statuitur circa validitatem eiusmodi matrimoniorum, quae a priori, ut aiunt, teneri possit absque ulla ne- An C. 1872 56 collectanea ccssitate faciendi debitas inquisitiones in casi­ bus particularibus; imo, quando aliu i non ob­ ster, iuxta ca, quae mox dicentur in responsis ad dubia proposita, aperte ibidem innuitur, fa­ ciendam esse in singulis casibus diligentem ac seriam inquisitionem per ea verba < quando agitur dc matrimoniis, dc quibus serio dubi­ tari potest etc. >. Cum enim dictum est < quando agitur » aperte indicatum est, habendam esse particularem rationem in singulis casibus par­ ticularibus; et cum dictum est < serio dubitari potest 9 perspicue decl iratum est, non quam­ libet formidinem, nec quaelibet dubia esse ad­ mittenda, sed ca tantum, quae seria sint, hoc est vere prudentia : quae si talia non fuerint, de validitate matrimonii ambigendam non erit. Insuper Erfti Patres animadverterunt, missio­ narios quoad matrimonia infidelium istius re­ gionis videri in hanc etiam opinionem deve­ nisse, in dubio standum esse pro in validitate matrimonii; idque adeo, ut pars, quae petit baptismum, repelli debeat a baptismo, nisi aut se separet ab altera parte, aut matrimonium cum eadem renovet, etiamsi ea, quae bapti­ smum pet»t, sit in bona fide, neque per eam stet, quominus matrimonium renovari nequeat*, quae sane probari haud facile possunt. Nosti enim in matrimoniis contrarium vigere prin­ cipium, hoc est*, in dubio standum esse pro validitate matrimonii. Licet autem ab hoc prin­ cipio aliquando recedere aequum sit, quando nimirum (ut plerumque contingit in matrimo­ niis infidelium) quaestio agitur de facto, utrum scilicet matrimonium fuerit unquam contra­ ctum, necne; nihilominus hoc etiam in casu non est continuo properandum ad principium contiarium. In primis enim videndum est, utrum matrimonium, dc cuius existentia missionarius dubitat, possessionem pro se obtendere merito possit. Hoc enim si contingat, perperam a missionario iudicaictur standum ei esse pro invaliditate, cum iura possessionis servanda sint, donec de contrario perspicue constet. Id autem Ertji PP. eo magis animadverti voluerunt, quod cx iis, quae nanas, apparet, ciusmodi casus esse valde frequentes. Ais enim id saepe eve­ nire, quod mulier, quae baptismum petit in bona fide sit, adeoque censeat, se veram ac legitimam uxorem esse, itemque ceteros ex eius cum viro suo coniunctione nullum scandalum pati, adeoque ipsos etiam censere, eam in iusto esse coniugio, virum autem infidelem, etsi ni­ hil aperte dicat, nihilominus neque mulieris, neque populi opinioni contradicere, cumque ipsa agere tamquam cum vera uxore: quae porro eiusmodi sunr, ut eorum coniunctioni matri­ monii nomen ct possessionem vindicare videan­ tur. In hoc igitur statu regulare principium, quod in dubio standum est pro matrimonio, reviviscat necesse est: adeoque etsi indoles bar­ barorum ad concubinatum magis, quam ad An. C. 1872 matrimonium proclivium, formidinem, ac du­ bium de contrario non immerito ingerat, non debet tamen missionarius ita durus, atque imo iniustus esse, ut si circumstantiae matrimo­ nium renovari, omnique ex parte certum fieri non sinant, neque stet per mulierem, quae ba­ ptismum petit, ut illud non renovetur, eam a baptismo removeat, atque ab omni aditu sa­ lutis rciiciat: sed ita sc gerere debet, quem­ admodum iuxta sanae doctrinae regulas in ipsis matrimoniis Christianorum fieri solet. Novit sci­ licet Λ. Tua, quod, si dubium aliquod de­ prehendatur in alicuius matrimonio circa vali­ ditatem, atque ille in bona fide sit, et com­ muni iudicio verus coniux existimetur, non possit autem idem moneri absque gravi aliquo periculo, communi doctrina est, silendum esse iliumque in bona fide relinquendum, neque proinde a sacramentis esse : emovendum. Multo igitur minus in paribus circumstantiis remo­ venda erit a baptismate mulier, quae illud po­ stulat, cum multo maior sit baptismatis neces­ sitas, quam ceterorum sacramentorum, sed in sua bona fide relinquenda erit, donec oppor­ tuna oriatur occasio, sive ex cessatione peri­ culorum, quae timebantur, sive ex conversione ipsius viri ad catholicam religionem, matri­ monium illud per renovationem omnino cer­ tum faciendi. Denique hoc etiam ab Erilis PP. animadversum est, missionarios ita in praeconccpia opinione defixos videri, quod mari­ tales omnes coniunctioncs infidelium istarum partium meri concubinatus dicendae sint, ut sollicitudinem omnem gerentes de modo, quo ea mulier, quae baptismum petit, in vitae con­ suetudinem a viro recepta est, nullam eurum videantur habere inquirendi, utrum eius vir cum alia muliere adhuc vivente iustas nuptias ante illam inierit. Itaque de hac etiam re monen.los illos voluerunt, in hisce casibus pru­ dentem primum, ac sedulam, quantum fieri potest, inquisitionem, necessario praemittendam esse, utrum vir infidelis ante nuptias cum mu­ liere, quae baptismum petit, vero proprieque dicto matrimonio cum alia, quae adhuc vivat, coniunctus fuerit. Quod si ita esse constiterit, prae licth mulier non erit ad baptismum ad­ mittenda, nisi relicto viri infidelis conturbernio. Si vero id plane non constiterit, inspecta prae­ sertim eiusdem bona tide, iisque omnibus, quae hactenus dicta sunt, in possessione sui matri­ monii, prout exigent circumstantiae cusus, re­ linquenda erit. Quibus praemissis, en ipsa re­ sponsa supremae huius Congregationis ad du­ bia, quae in hac prima classe proposuisti. Dicebas, saepe evenire, ut vir, qui plures Circa rcnovUio· consensos aut successive, aut simultanée habuit uxores, ncm matrimonial^ unam tandem iuniorem et nobilioris familiae conrenorum ab infidelitate. assumat. Spes fundata habetur, quod ipse il­ lam perpetuo servabit; quamvis tamen non se existimet districtiori vinculo cum illa ligari, An. C 1871 5? S. C. DS PROP. FIDE quam cum ceteris, quas ipse iam dimisit, aut quae cum dereliquerunt. Saepe tunc evenit, ut mulier illa, quae unica remanet, conver­ tatur, et postulet baptizari. Ipsa equidem ab illo viro etiam infideli remanente recedere non vellet, ct pro sua parte promittit, se nunqu tm ab illo viro discessuram fore. Mulier est in bona fide, et credit nihil obstare, quin ipsa baptizetur. Vir baptismo mulieris consentit, ct imo saep · illum gratum habet. Sperat vero missionarius, illum virum ab ea uxore ad con­ versionem sinceram, et baptismi receptionem adducendum fore. Difficile est tamen eum ad­ ducere, ut coram missionano, aut coram te­ stibus consensum exprimat in unionem perpe­ tuam; periculumque adest, ne, recusato ab illo consensu, non amplius remaneat illius uxor in bona fide; et ex altera parte mulier non consentiet ib illo viro separan, ut ipsi bipti^ari possit, aut, si consentiat, in proxim i periculo perversionis erit propter iuniorem ae­ tatem, et ceteras circumstantias. Denique nul­ lum scandalum orietur, si ambae partes in bona fide relinquantur, et baptizetur pars con­ versa. Super kjuo themate sex dubia propone­ bas, quorum primum hoc fuit < Utrum mulier praedicta baptizari possit, postquam ipsa re­ novaverit suum consensum in unionem per­ petuam, sed sine renovatione eiusdem consen­ sus cx parte viri, et sic m bona fide cum illo cohabitare post baptisma, etsi aliquod dubium extet circa validitatem matrimonii ». S. Congregatio respondit: « /id primum: quatenus nullum ex viri indole immineat pe­ riculum, missionarius in casu proposito insi­ nuet mulieri, caute tamen, ne eius bona fdes quidquam detrimenti patiatur, ut, opportunit ite capta alicuius momenti efusioris benevo­ lentiae, excitet virum ad ei declarandum, si fieri potest, praesentibus propinquis, sive do­ mesticis, sin minus inter se, eum habere ipsam uti veram uxorem; quod cum fecerit, ct ipsa continuo idem profiteatur erga eum, se scili­ cet h ibere eam tamquam verum maritum. Quod si missionarius videat, non sine aliquo discri­ mine haec fieri posse, tum, attentis expositis, ac praesertim bon t fide mulieris, et absenti : cuiuslibet scandali, sileat, camque in bona fide reltnqu it, et ad baptismum admitt it, eique ini ungat, ut curet pro viribus conversionem viri : quod si Dei gratia adiuvante evenerit, tum libere poterunt, nisi aliud obstet, occasione benedictionis nuptialis, ad renovandum consen­ sum adduci ». Secundum dubium ab Λ. Tua propositum fuit: « Si necessario exigi deberet renovatio con­ sensus ex part · viri, utrum sufficiat, ut ille consensus ab ambobus coniunctis renovetur, h ineque renovationem missionario testetur p 1rs conversa, quae postea baptizaretur ». S. C. re­ spondit: « Ad secundum. Provisum in primo ». Collecl.ineA s. C. Je Prop Fide Vol. II. Tertium dubium hoc fuit: « Utrum suffi­ ciat, ut renovatio consensus mutui locum ha­ beat ante baptismum partis conversae, sive coram testibus, sive coram parentibus ». S. C. respondit: < Affirmative iuxta modum exposi­ tum in responsione primo dubio data ». Quartum dubium hoc fuit: < Si renova­ tione consensus non certioratum fuerit matri­ monium, illudque remanserit dubium post ba­ ptisma partis conversae; et pars infdelis post quandam cohabitationem discesserit; ipsa au­ tem postea convertatur, et postulet baptizari, quin tamen consentiat ad partem fidelem a se derelictam redire, haec vero nondum usa fuerit suo privilegio alteri nubendi, utrum propter dubium de priori matrimonio concedi possit, ut baptizetur pars infdehs, et novum matrimo­ nium ineat ». S. C. respondit: « Ad quartum : diligenter examinandum esse virum, utrum primam mulierem, quae iam baptizata est, et cum qua etiam post baptismum eius cohabitavit, acceperit tamquam uxorem; et quatenus dicat, se accepisse eam tamquam concubinam, interrogandum esse de probationibus huius as­ sertionis; tam opponendas ei esse omnes con­ tecturas, quae contrarium suadent, sive quod mulieris nobilitas non sinit concubinatum prae­ sumere; sive quod, dimissis ceteris, eam solam retinuerit; sive quod post eius baptismum con­ senserit pacific e cum ea cohabitare, cum tamen ignorare non potuerit, concubinatum in Chri­ sti ina religione non tolerari; sive quod firmae e us opinioni, qua semper se habuit tamquam uxorem, nunquam contradixerit ; sive quod apud familiares et vicinos uxor legitima semper h ibita fuerit : tum examinandam esse ipsam mulierem, nec non vicinos et familiares circa probati )nes, quibus opinio eorum innititur, quod ipsa vera uxor fuerit; et eas quoque viro asserenti, se tamquam concubinam eam habuisse, opponendas esse. Quod si ipse hisce omnibus argumentis plane satisfecerit, ita ut omnino constet, eam quoque, non secus ac alias mulieres, quas, ea retenta, dimisit, fuisse apud eum in concubinae statu et qualitate, tum con­ cedi ei posse, ut baptizetur, et novum matri­ monium ineat. si argument t eidem oppo­ sita alipiatenus qu dem ipse enervaverit, sed non omnino sustulerit, ita ut in statu dubii res adhuc permaneat, tum res tata ad Ap. Se­ dem deferatur, et una cum ceteris omnibus circumstanti s, et fideli et distincta relatione de iis, quae in ea controversia acta sunt, ex­ ponatur quae sit de eo casu fama loci ». Quintum dubium hoc fuit: « In hypothesi matrimonii dubii inter infdeles, si ambo con­ versi fuerint, missionarius vero non cogitans de dubio circa validitat nn matrimonii imperti­ tus fuerit benedictionem nuptialem duobus con­ iunctis post utriusque partis baptisma, ipse au­ tem neglexerit procurare renovationem muS An. C. 1872 Aq-C r87> 58 COLLECTANEA tuz consensus in unionem perpetuam; deinde vero cohabit αν erint ambo coniuges in bona fide: utrum in eo casu existât vinculum ma­ trimonii certum, sive quia partes non cogi­ tantes de dubio persuasum habent suam unio­ nem ab Ecclesia ratam habitam fuisse, sive propter cohabitationem cum illa persuasione habitam ». S. C. respondit: < Ad quintum: Iuxta exposita regulariter tenendum esse, ma­ trimonium factum esse certum ». Sextum dubium hoc fuit: < In eadem hy­ pothec matrimonii dubii inter infideles, mulier primum baptizata fuit, sed absque renovatione consensus ex parte viri. Quodam elapso tem­ pore, vir in gravem morbum incidit, et m gravi periculo mortis bapti^atus fuit a mis­ sionary, vel a catechista laico, qui renova­ tionem consensus circa matrimonium procurare neglexit. Vir autem non est mortuus, et post­ quam ad perfectam sanitatem reductus fuit, ipse recusavit suum consensum in matrimonium renovare, ct tamen cohabitare perrexit cum muliere, quae est remansa in su t bona fide. Postea vir ille discessit. Utrum pronuntiari possit, nullum fuisse matrimonium ». S. C. respondit: « Ad sextum, Negative; sed fa­ cienda esse acta opportuna, prout dictum est in quarto; iisque peractis, deferendi res erit ad Sedem Ap. cum fideli ac plena relatione singularum circumstantiarum, necnon acto­ rum, quae facta sunt; et in specie exponen­ dum erit, quae sit ac fuerit fama publica circa eiusmodi coniunctinnem, sive matrimonium ». Circi valorem Post haec A. Tua proposuit aliam seriem matrimoniorum iotcr haef.ticoi dubiorum circa m itrimonium inter haereticos dubie bapV'Moa. dubie bapti^atos, quibus dubiis eadem A. Tua haec praemonenda esse censuit: < Quoad ma­ trimonia inter bapti^atos, aut dubie bapti^atos, qualia fiunt apud haereticos in quibusdam 0ceaniae insulis, et qualia fuerunt exposita a R. P. D. Vic. Ap. Oceaniae Centralis anno 1857, responsum est (anno sequenti r 858), illa matrimonia a Vic. Ap. irrita declarari posse, ct facultatem tribui parti (vel partibus) conversae ad alias nuptias, nullo alio inter­ veniente canonico impedimento, convolandi. Ad notatum vero fuit: r. Si ambo venerint ad catholicam fidem, ct velint uniti remanere, re­ novent consensum, sed in unionem perpetuam ; Λ una tantum pars vellet fieri catholica, altera vero in haeresi remaneret, vellet ta­ men in matrimonio manere, Vic. Ap. possit dispensare in matrimoniis mixtis cum solitis conditionibus requisitis, nisi aliter prudentia re­ quirat ». Hoc vero praemonitum Ertii PP. at­ tente considerantes anima Ivcrterunt, non fuisse bene intellectum praedictum responsum datum R. P. D. Vicario Ap. Oceaniae Centralis. Porro ille retulerat, methodistas sive concionibus, sive etiam praxi docere barbaros iuxta suae sectae placita, matrimonium solvi posse sive ex causa adulterii, sive aliis de causis: item dubiam aliquando esse validitatem baptismi, qui ab iis confertur. Quibus positis, quaesivit, utrum in regionibus, in quibus methodistae praedicave­ rant, haberi possent tamquam invalida 1. ma­ trimonia barbarorum, qui dubie baptizati fuis­ sent, ob ipsum dubium baptismi; 2. cetero­ rum quoque matrimonia, sive dubie, sive valide baptizati fuerint, ob errorem a methodistis praedicatum circa matrimonii indissolubilitatcm. Quoad haec dubia hoc primum ais, S. Congregationem respondisse, matrimonia illa omnia a Vic. Ap. irrita declarari posse. At hoc a germano sensu responsi longissime ab­ est. Nam quod attinet ad matrimonia, dc qui­ bus Vic. Ap. dubitabat ob dubium ipsum ba­ ptismi, S. C. ad eum transmitti iussit decre­ tum Feriae IV, 17 Nov. 1830, quod scilicet docet, baptismum dubium in ordine ad matri­ monium habendum esse tamquam validum: ex quo apparet respondisse barbarorum matrimo­ nia ratione baptismi dubii nullo pacto ha­ benda esse irrita, sed imo valida. Quod vero pertinet ad matrimonia, dc quorum validitate Vic. Ap. anxium se exhibebat ob praedicatio­ nem methodistarum contrariam matrimonii indissolubilitati, decrevit, ut instructio transmitte­ retur, quam anno i8q3 Vicario Ap. Oceaniae orientalis dederat, larn vero in ea instructione primum diserte proponitur regula generalis, quod validum matrimonium contrahi potest cum errore mere concomitante cirai eius indissolubilitatem, quia tunc praevalet generalis voluntas contrahendi matrimonium iuxta in­ stitutionem Christi; tum additur, quod, ubi adhibetur formula cum implicita, vel explicita illa conditione (ut matrimonium, quod actu contrahitur, solvi possit ex causa adulterii, vel aliis de causis), iam fieri nequit, ut particu­ laris error absorptus maneat a generali vo­ luntate contrahendi iuxta institutionem Christi. Ex quo apparet, hoc traditum esse: errorem menti inhaerentem, qui tamen non sit dedu­ ctus in pactum sive conditionem, validitati ma­ trimonii non officere, eoque tantum in casu invalidum red Iere, cum. consideratis formulis, quae in actu contractus adhibitae sunt, mei ito dici possit fuisse in pactum deductum. Ut au­ tem in re tam gravi facilior via praeberetur missionariis ad recte indicandum, nonnullae for­ mulae adductae fuerunt in exemplum, quae eiusmodi pactum sive conditionem continent, quaeque a methodicis adhiberi solent: actum denique adiccta sunt verba illa, quae ab A. Tua citantur, nimirum: In omnibus igitur supra expositis casibus possent talia matrimonia ir­ rita declarari, ac facultas tribui parti (vel par­ tibus) conversae ad alias nuptias, nullo alio interveniente canonico impedimento, convo­ landi : ita ut manifestum sit, non de omnibus matrimoniis, quae in illis regionibus fiunt ab An. C. >872 An.C. '«7a S. C. DE PROP. FIDE 59 An. C 187a haereticis, haec dicta esse, sed tantum de ma- quod adulta aetate suscepi ise supponuntur, trimoniis, quae contracta fuerint sub illis for­ tum circa matrimonium, quod redintegrare di­ mulis, vel fortasse aliis cius tem valons, in cuntur esse parati, cumque eiusmodi dubia di­ quibus scilicet deducta fuerit in pactum, sive luere facillimum sit, quippe quae versantur in conditionem, matrimonii dissol ubi 1 itas. Hinc facto proprio earumdem partium, missionarii Ertii PP. animadverterunt alium errorem, qui non negligant examen partium rite ac dili­ videtur irrepsisse inter missionarios in interpre­ genter peragere, et nonnnisi eo praemisso, et tatione praedictae instructionis. Scribis enim in­ quatenus dubium permaneat, ad collationem distincte dc quibuslibet, qui ad catholicam fi­ baptismi sub conditione, et ad recipiendam dem veniant, in illa instructione adnotatum matrimonialis consensus renovationem proce­ fuisse, adduci debere ad renovandum consen­ dant >. sum ; sique una tantum pars (relit fieri catho­ Ad dubium secundum, quod fuit ita pro­ lica, atque altera in haeresi remaneat, Vica­ positum : < Si facta fuerit renovatio consen­ rium Ap. posse dispensare super matrimonio sus mutui, antequam baptizaretur pars con­ mixto cum solitis conditionibus ab Ecclesia re­ versa, pars vero non conversa discesserit post quisitis, nisi aliter prudentia requirat. Atqui quoddam tempus cohabitationis, aut nolit am­ haec ibi lem non sunt adnotata dc quibuslibet, plius cohabitare, nisi cum iniuria Creatoris, qui cx haeresi ad fidem catholicam conver­ utrum pars conversa propter gravissimum du­ tantur, sed tantum dc illis qui matrimonium bium de baptismo in haeresi recepto aequipainierint sub illis formulis, quae ibi adnotan- rari possit parti ab infidelitate conversae, et tur, vel fortasse sub aliis eiusdem valoris, quae propter Paulinum privilegium ad alias nuptias facultatem dissolvendi matrimonii sive ex causa transire ». S. C. respondit: < Negative ». adulterii, sive aliis dc causis, in pactum addu­ Ad tertium dubium, huius tenoris : < Utrum xisse merito videantur; adeoque matrimonium baptismus dubius censendus sit validus in or­ vel certe nullum, vel merito dubium effece­ dine ad matrimonium etiam in eo sensu, quod rint. Itaque adnotationes illae appositae sunt invalidum sit matrimonium inter haereticum immediate post formulas recitatas, ct cum iis dubie baptizatum, et infidelem propter impe­ colligatae sunt per adverbium hic, id est in dimentum disparitatis cultus ». S. C. respon­ hoc loco, in his casibus. In ceteris enim ma­ dit: « Affirmative ». Hisce dubiis A. Tua aha adiecit circa ap- , Circa applicatrimoniis, in quibus error dc matrimonii dissolubilitate nullo modo fuit in pactum de lu­ plication em dispensationum matrimonii, quo- nuiiotn dUpcactus, cum iuxta regulam in eadem illa instru­ rum primum hoc fuit: « Quidam neophytus 'at,oaum· ctione traditam omnino valida haberi debeant, ex infideli insula oriundus revertens in suam consequens est, ut neque renovatio consensus, patriam, ubi forsan viam fidei praeparabit, neque dispensatio super matrimonio mixto lo­ postulat, utrum ipse possit matrimonium inire cum iam habeat, sed tantum agi debeat cum in illa insula valde distanti, ubi nullus est ca paite, quae remanet in haeresi, ut consue­ missionarius, nullusque recursus ad missionatas conditiones adimplere polliceatur, quas Ec­ rium erit possibilis per unum, vel duos, vel clesia in matrimoniis mixtis requirit, interpo­ tres annos. Neophytus continere non posset, sita, si fieri potest, iuramenti fide; ea vero praesertim inter dissolutos mores paganorum, pars quae ad catholicam religionem venit, mo­ et longe a sacramentis. Ibi vero nulla inve­ nenda sit, ut earumdem adimplementum, quan­ nitur puella baptizata, aut, si qua sit, haec tum in sc est, omni studio curet; idque sc illi forsan non convenit. Quaeritur, utrum perfecturam, necnon conversionem coniugis sui valide, utrum licite in eo casu particulari, et curaturam iureiurando promittat. Hisce anim­ pro uno, aut altero tantum dari possit illi neo­ adversis, ad dubia, quae in hac altera classe phyto dispensatio anticipatim super impedimento A. Tua proposuit, ita respondendum ccnsuc- disparitatis cultus absque nominatione perso­ runt : nae, quae est ipsi unienda, quae quidem non­ Ad dubium primum, quod huius tenoris est : dum est determinata. Si negative, utrum pro­ < in casu, quo ambo coniuges sunt dubie tan­ nuntiari possit impedimentum disparitatis cul­ tum baptizati, ct dubium est vinculum matri­ tus, quod est ecclesiasticum, in eo casu non monii, si una pars convertatur, utrum suffi­ existere? ». S. C. respondit: < Jd primum : ceret, ut renovatio consensus in unionem per- I Quoad primam partem, Negative, et ad men­ petuam a duobus coniunctis praestaretur, an­ tem. Mens est, ut consulatur SSmo, ut pro­ tequam iterum baptizetur pars conversa ». videat per opportunas facultates Vicario Ap. S. Congregatio respondit: < Negative, hoc est concedendas pro duobus vel tribus casibus non debere praemitti renovationem consensus dispensandi neophytum sive per se, sive per matrimonialis collationi baptismi sub condi­ suum adiutorem anticipatim absque nomina­ tione: et ad mentem. Mens est, quod in casu tione personae super impedimento cognationis proposito, eum nullum adsit periculum in exa­ spiritualis, quatenus mulier convertatur, et minandis rite partibus tum circa baptisma, deficiente alia persona catholica, ab ipso ba- Ar C. >Λ?2 6ο COLLECTANEA picata fuerit; quatenus vero converti renuat, ab impedimento disparitatis cultus, sub hisce tamen m hoc altero casu conditionibus eidem neophyto imponendis, ut omni studio curet conversionem mulieris a se elect te, et interim promissionem iur.it am ab ea exigat, se cura­ turam, ut proles educetur in religione catho­ lica, neque ullum unquam illaturam esse im­ pedimentum sive sibi, hoc est ipsi neophyto, sive proli in religionis christianae exercitio. Quoad alteram partem, Provisum in prima ». Praedictas vero facultates Sanctitas Sua beni­ gne impertiri dignata esc pro tribus casibus. Alterum dubium hoc fuit: < Qr/tWam mis­ sionarius concessit dispensationem super impe­ dimento, quin cogitaverit de absolutione a cen­ suris f icicnda : censura autem innodatus erat enniungendus. (ftrum valida sit illa dispen­ satio, si confessarius ipse illam concesserit. Ptrum valida etiam sit, si dispensaverit alius sacerdos, qui non cognovit censuram ». S. C. respondit! < Ad secundum: Quoad confessa­ rium, qui dispensaverit in actu confessionis post impertitam absolutionem, affirmative ; Quoad sacerdotem, qui dispensaverit extra confessionem, Negative ». Ik bipti»mo id· Denique A. Tua quartam adiecit classem m«n «irato cum more circa ba dubiorum circa baptismum, quae haec fuere : pliicni ctlecium. « in quibusdam locis nonnulli (haeretici) ba­ ptizant cum materia et forma debitis, simul­ tanée applicatis, sed expresse monent b iptiZandns, nc credant baptismum habere ullum effectum in animam: dicunt enim ipsum esse signum mere externum aggregationis illorum sectae. Itaque illi saepe catholicos in derisum vertunt circa eorum fidem de effectibus bapti­ smi, quam vocant quidem superstitiosam. Quae­ ritur : i. I drum baptismus ab illis haereticis administratus sit dubius propter defectum in­ tentionis faciendi quod voluit Christus, si ex­ presse declaratum fuerit a ministro, antequam baptizet, baptismum nullum habere effectum in animam. 2. Ctrum dubius sit baptismus sic collatus, si praedicta declaratio non ex­ presse facta fuerit immedi ite, antequam ba­ ptismus conferretur, sed illa saepe pronun­ tiata fuerit a ministro, et illa doctrina aperte praedicetur in illa secta. Porro haec dubia umpridem agitata fuisse, ac pro validitate ba­ ptismi fuisse responsum, videre potes apud Benedictum XIV De Syn. Dioec. Lib. VII, Cap. VI, num. q, ubi haec habentur: « Ca­ veat Episcopus, ne incertam ct dubiam pro­ nuntiet baptismi validitatem hoc tantum no­ mine, quod haereticus minister, a quo fuit collitus, cum non credat per regenerationis l ivacrum deleri peccata, illud non contulerit in remissionem peccatorum, atque ideo non h ibuent intentionem illud conficiendi, prout a Christo Domino fuerit constitutum : siquidem cum in Gallia disputatum olim fuerit, an ob An. C. 187] praedictam rationem rebaptizandi essent bapti­ zat: a calvinistis, S. Pius V, ad quem con­ troversia delata est, minime rebaptizandos de­ finivit ». Cuius rei ratio perspicue traditur a Card. Bellarmino De Sacram, in genere Lib. I, Cap. XXVII, num. /3, ubi, exposito errore Tilmanni, et Chcmnitii asserentium Concilium Tri­ dentinum in canone XI, sess. VII De Sacra­ mentis in genere definivisse, non esse ratum sacramentum, nisi minister intendat non solum actum, sed etiam finem sacramenti, id est in­ tendat illud, propter quod sacramentum est institutum, haec subdit: < Sed hoc merum mendacium est. Concilium enim in toto ca­ none XI non nominat finem sacramenti, neque dicit oportere ministrum intendere quod Ec­ clesia intendit, sed quod Ecclesia facit. Porro, quod Ecclesia facit, qion finem, sed actionem significat. Denique ex praxi id constat; nam neque vetus Ecclesia rebaptizabat baptizatos parvulos a pelagianis, nec nos rebaptizamus baptizatos a z^dnglianis, et calvinistis; et ta­ men scimus, omnes istos baptizare sine inten­ tione veri finis, qui est tollere peccatum ori­ ginale ». Ex quo est, quod Innocentius IV, in Cap. II De Dipt. num. 9, ait, validum esse baptisma collatum a saraceno, de quo notum est, non credere per immersionem ali­ quid fieri, nisi madefactionem, dummodo in­ tenderit facere, quod ceteri baptizantes faciunt. Itaque ad praefata dubia S. C. respondit: « Ad primum, Negative: quia, non obstante errore quoad effectus baptismi, non excluditur in­ tentio faciendi quod facit Ecclesia ». « Ad se­ cundum, Provisum in primo ». 1393 Instr. S. C. de Prop. Fide — Sae- penumero contingit ut ad Apostolicam Sedem deferantur quaestiones circa lucrum ex mutuo, quibus a Romanis Congregationibus, apposita resolutione, in similibus casibus provisum est. Ut itaque Superioribus Missionum praesto sit necessaria notitia eorum quae hactenus hac su­ per re decreta sunt, opportunum visum est S. Concilio Christiano Nomini propagando omnes memoratas resolutiones una cum Con­ stitutione Benedicti PP. XIV Vix pervenit in lucem clere; casque ad omnes Episcopos, Vi­ carius ac Praefectos Apostolicos ab eadem S. Con­ gregatione dependentes mitti placuit. I. - S’. C. S. Officii sub die 1 y lanuarii rjSo ad R. P. I). Vicarium Ap. N. N. — * Cum < aequalitas in conti actibus, ut iusti sint, re« quiratur, nihil in mutuo vi mutui, ut saepe « definitum est, accipicn Ium ultra sortem prin« ci palem. Quod si mutuanti lucrum cessare, « vel damnum emergere, aut periculum immi« nere amitten lae sortis, vcl assumendi inso« litos labores pro illius reparatione contingat, l>c lucro tuo ct dc iiwnv An C. !«7J S. C. DE PROP. EIDE 61 « horum quidem compensationem repeti posse, < duabus tamen conditionibus semper ob ocu« los positis, qunrum prima, ut reapse titulus < unus aliquis cx istis concurrat, altera ut nihil « amplius, quam vere ille postulat, exigatur. « Quamobrem a iustitiae regula deficere, ct re< stitutioni obnoxios esse omnes contractus, in < quib is aut intéresse fingitur, quod compen« sctur, aut plus petitur, quod adaequata com« pensatio requirit. Imprudenter igitur atque il« licite agere, manifestoque se iniustitiae discri* mini committere patet, qui ex eo quod pe« riculum, quod innuimus, plerumque in tali * loco occurrat, lucrum semper, atque idem sem· < per lucrum requirunt, quasi periculum sem< per intercedat, ct cum adfuerit, eam deni sem< pe. remunerationem petat: neque excusari « quod minorem, quam quae Regni lege per« mittitur, usuram percipiunt; cum non ideo < rectum sit aliquid, quod a iustitia minus de« flectit, nisi ad recti formam prorsus compo· « natur, neque humana sed divina lege natu« rali, quae aequitatis tenax est, hominum actio« nes pensandae sint. Eos tantum recte se ge· « rere,qui ad individuos casus respicientes tunc * solum compensationem exposcunt, cum peri· « culum revera intervenit, et non aliam tunc « compensationem quaerunt, quam quae peri· < culi gravitati, quae proborum idcirco pru« dentumque iudicio aestimanda est, respon· < det », II. - S. Rom. Inquisit. an. ty8d, Λfart. rS ad Vie. Ap. D. I). N. — Super quaestione mu­ tui. — « Atque illud in primis est exploratum « ratione mutui immediate, ct praecise nihil esse « accipiendum ultra sortem principalem. Si vero < aliquid percipiatur ratione periculi probabili< ter imminentis, non esse mutuantes inquie« randos, dummodo habeatur ratio qualitatis « periculi, et probabilitatis eiusdem, ct servata < proportione inter periculum, et id quod acci< pitur. His ipsis verbis ita definitum est a Sacra < Congregatione dc Propaganda Eide die 12 Se« ptembris an. 1645, cuius decretum pro Si« nensibus Missionibus editum hic adiungitur. * (V- F‘’g- ,72/ « Quaeri nunc potest quale esse debeat pe< riculum, et quae cius ratio, ct natura, ut hoc « concurrente titulo, possit mutuans aliquid ul< ira sortem recipere. In hac autem quaestione « pro certo tenendum est, non qualccumquc « periculum salis aptum atque idoneum aesti· < mandum esse, ut ali juod lucrum cx mutuo < percipi possit. Nam cum titulos, cx quo itl« sta ac legitima causa consurgit, ut qui Idam « amplius ultra sortem cx mutuo debitam rite < exigatur, debeat semper esse extrinsecus, nec < mutui naturae coniunctus, et innatus: hinc < plane consequitur, quod si periculum ex iis « circumstantiis dumtaxat proficiscatur, quae « omnibus mutuantibus istic communes sunt, < nec ab ipsa mutui natura disiungi possunt, « tunc certo quodlibet lucrum, quod ex mutuo < captatur, ab usurae labe purg-iri minime po< test. Quap.optcr cum pestis, incendia, tur« carum persecutiones, aliaque huiusmodi in< fortunia, quae quamvis Constantinopoli fre· « quentiora sint, in quacumque tamen urbe < semper instant mutuantibus, maximoperc ca« vendum est, ne propter commune hoc peri« culum, quod ipsius mutui vis ac natura im< portat, aliquid in mutuo ultra sortem exiga< tur. Maiorem potius habere videtur indaginem, < cum periculum amittendae sortis immineat < vel ex culpa ip»iusmct mutuatarii, q iod ve< teratur sit, fallax, vafer, quod fuga, aut ma· < litiosis tergiversationibus creditorem fallere < possit, vel cum praeter ipsius mutuatarii < culpam, alia instent creditori pericula cx loci, * temporis, ac personarum circumstantiis, quae « ipsum in sorte recuperanda valle anxtum, < atque sollicitum teneant. Quamvis vero po« tiora semper haberi debeant pericula, quae < ex culpa mutuatarii proficiscuntur, attamen « in his omnibus casibus an, quomodo, et < quanti aestimari tale periculum possit, ex « quo titulus legitimus mutuanti praebeatur ad « lucrum supra sortem captandum, perdifficile < sane est generatim statuere. Ad unamquam« que rem aestimandam, mementoque suo pon« derandam, incumbat confessariorum solertia < ct doctrina : ipsi perpendant singulos casus, < inquirant super qualitate, et probabilitate pe« riculi, videant si assecurationc pignoris omne < absit periculum, servent proportionem inter < periculum, atque id quod mutuanti lucrari < supra sortem permittitur, probatos auctores < consulant, atque praesertim adhaereant sen« tenths, atque principiis ab hac Apostolica « Sede approbatis, tam in supia laudato de< creto S. Congregationis dc Propaganda Fide < anni 1645, quam in Epistola Encyclica Be· < nedicti XIV Ki.v pervenit edita anno 1745, < cuius exemplum hic alligatur » (1). (t) Ep. Encycl. Bcncd. PP. XIV. r. Nov. 1745. «Vix ■ pervenit ad aures nostras, ob novam controversiam • (nempe, an quidam contractus validus iudicari de· « beat) nonnullas per Italiam disseminari sententias, « quae sanae doctrinae haud consentaneae viderentur, « cum statim nostri Apostolici muneris partem esse « duximus, opportunum afferre remedium , nc malum « eiusmodi, temporis diuturnitate , ac silentio, vires «magis acquireret; aditumque ipsi intercludere, nc h- « tius serperet, et incolumes adhuc It diae civitates la« befactarer. « $ i. Quapropter eam rationem consiliumque su« scepimus, quo Sedes Ap »slolica semper uti consue «vit; quippe rem totam explicavimus nonnullis cx « Venerabilibus Fratribus nostris Sanctae Romanae Ex« elesiae Cardinalibus, qui sacrae theologiae scientia, « ct canonicae disciplinae studio ac peritia plurimum « commendantur. Accivimus etiam plures Regulares in An. C. î&75 An C. »87î 6a COLLECTANEA III. — Pius VIII in audientia Assessoris « isti ditescendi modo inhaerentibus, et innu« mera damna animarum. Ut animarum daS. Officii ad dubia Episcopi Rhedonensis. — < mnis occurrant, nonnulli confessarii mediam « Episcopus Rhcdonensis in Gallia exponit Sa< inter utramque sententiam viam sc posse < crac Congregationi Inquisitionis, non eamdcm « tenere arbitrantur. Si quis ipsos consulat dc « *ese confessariorum suae dioecesis sententiam < istiusmodi lucro, illum ab co deterrere co« de lucro percepto cx pecunia negotiatoribus < nantur. Si poenitens perseveret in consilio « mutuo dati ut ea ditescant. Dc sensu epi< pecuniam mutuo dandi negotiatoribus, ct ob< stolae encydicae Vix pervenit acriter dispu· < tutor. Ex utraque parte momenta afferuntur . « iiciat sententiam tali mutuo faventem inultos « ad tuendam eam quam quisque amplexus < habere patronos, et insuper non fuisse damna< tam a sancta Sede non semel ea dc re consul« est sententiam, tali lucro faventem, aut con« ta; tunc isti confessarii exigunt, ut poenitens « trariam. Inde querelae, dissensiones, denega· « tio sacramentorum plcrisque negotiatoribus < promittat se filiali obedientia obtemperatu- « utraque facultate praestantes, quorum aliquos ex mo· « nachis, alios cx Ordine Mendicantium, alios demum • cx Clericis Regularibus selegimus ; Praesulem quoque « iuris utriusque laurea praeditum, et in foro diu ver· e satum adhibuimus. Diem quartam indiximus Iulii, • qui nuper praeteriit, ut coram Nobis illi omnes con« venirent, quibus naturam totius negotii declaravimus; • quod illis antea cognitum perspectumque deprehen« dimus. « S 2. Post haec praecepimus, ut omni partium « studio, omnique cupiditate soluti, rem totam accu« rate perpenderent, suasque opiniones scripto exara· « rent ; non tamen expetivimus ab ipsis, ut indicium • ferrent de contractu, qui controversiae causam ini« tio praebuerat, cum plura documenta non suppeterent, «quae necessario ad id requirebantur; sed ut certam ■ de usuris doctrinam constituerent, cui non mediocre « detrimentum inferre videbantur ea quae nuper in « vulgus spargi coeperunt, iussa fecerunt universi: nam • suas sententias palam declararunt in duabus Congre« gationibus, quarum prima coram Nobis habita est « die 18 Iulii, altera vero dic prima Augusti, qui men« ses nuper elapsi sunt ; ac demum easdem sententias • Congregationis Secretario scriptas tradiderunt. ■ S I· P°rro haec unanimi consensu probaverunt: « 1. Peccati genus illud, quod usura vocatur, quod« que in contractu mutui propriam suam sedem , et • locum habet, in co est repositum, quod nuis ex ip« somet mutuo, quod suapte natura tantundem dum« taxat reddi postulat quantum receptum est, plus « sibi reddi velit, quam est receptum ; ideoque ultra «sortem, luctum aliquod, ipsius ratione mutui, sibi « deberi contendat. Omne propterea huiusmodi lucrum, « quod sortem superet, illicitum ct usurarium est. « II. Neque vero ad istam labem purgandam, ullum • icccrsin subsidium poterit, vel ex co, quod id lu■ erum non excedens ct nimium, sed moderatum ; non « magnum, sed exiguum sit; vel ex co, quod is. a quo • id lucrum solius causa mutui deposcitur, non pauper, «sed dives existât; nec datam sibi mutuo summam « relicturus otiosam, sed ad fortunas suas amplifican« das, vel novis codmendis praediis , vel quaestuosis • agitandis negotiis, utilissime sit impensurus. Contra « mutui siquidem legem, quae necessario in dati atque « redditi aequalitate versatur, agere ille convincitur. « quisquis, eadem aequalitate semel posita, plus aliquid • a quolibet, vi mutui ipsius, cui per aequale iam satis • est factum, exigere adhuc non veretur: proindeque « si acceperit, restituendo erit obnoxius, ex ciils obii« galiooc iustitiac, quini commutativam appellant, ct • culus est, in humanis contractibus aequalitatem cu• iusque propriam et sancte servare, ct non servatam • exacte reparare. « 111. Per haec autem nequaquam negatur, posse « quandoque una cum mutui contractu quosdam alios, • ut aiun:, titulos, cosdcmquc ipsimet umversim natu• rae mutui minime innatos ct intrinsecos, forte con· currere, cx quibus iusta omnino legitimaque causa consurgat, quiddam amplius supra sortem ex mutuo debitam rite exigendi. Neque item negatur, posse multoties pecuniam ab unoquoque suam , per alios diversae prorsus naturae a mutui natura contractus, recte collocari ct impendi, sive ad proventus sibi annuos conquirendos, sive etiam ad licitam mercaturam, ct ncgociationcm exercendam, honestaque indidem lucra percipienda. « IV. Quemadmodum vero in tot eiusmodi diver« sis contractuum generibus, si sua cuiusque non scr· « vatur aequalitas, quidquid plus iusto recipitur, si mi· u nus ad usuram (eo quod omne mutuum tam apertum, « quam palliatum absit), at certe ad aliam veram iniu« stitiam, restituendi onus pariter afferentem, spectare « compertum est; ita si rite omnia peragantur, ct ad « iustitiac libram exigantur, dubitandum non est, quin « multiplex in iisdem contractibus licitis modus et « ratio suppetat humana commercia ct fructuosam ip« sam ncgociationcm ad publicum commodum conscr« vandi, ac frequentandi. Absit enim a Christianorum « animis, ut per usuras, aut similes alienas iniurias, « florere posse lucrosa commercia existiment; cum « contra cx ipso oraculo divino discamus, quod iuu slitia flevai «entem, miseros autem facit populos pec­ ti catum. V. Sed illud diligenter animadvertendum est, falso « sibi quemquam, ct nonnisi temere persuasurum , re· « perin semper, ac praesto ubique esse, vel una cum « mutuo titulos alios legitimos, vel secluso etiam mu· • tuo, contractus alios iustos, quorum vel titulorum, « vel contractuum praesidio, quotiescumque pecunia, « frumentum, aliudve id generis alteri cuicumque crcdi« tur, toties semper liceat auctarium moderatum, ultra « sortem integram salvamque, recipere. Ita si quis sen« serit, non modo divinis documentis, ct Catholicae « Ecclesiae dc usura iudicio, sed ipsi etiam humano < communi sensui, ac naturali rationi procul dubio ad« versabitur. Neminem enim id saltem latere potest, « quod multis in casibus tenetur homo , simplici ac • nudo mutuo alteri succurrere, ipso praesertim Chri« sto Domino edocente : · Volenti mutuari a te, ne aver« tarit: ct quod similiter mullis in circumstantiis, prac« ter unum mutuum, alteri nulli vero iustoque contra« ctui locus esse possit. Quisquis igitur suae conscicn« tiae consultum velit, inquirat prius diligenter opor· « let, vere nc cum mutuo iustus alius titulus, vere nc ■ iustus alter a mutuo contractus occurrat, quorum be« neficio, quod quaerit lucrum, omnis labis expers ct « immune reddatur. « S 4- His verbis complectuntur, et explicant sen■ tentias suas Cardinales, ac theologi, et viri Cano« num peritissimi, quorum consilium in hoc gravis« simo negotio postulavimus. Nos quoque privatum « studium nostrum conferre in eamdcm causam non « praetermisimus, antequam Congregationes habetentur, « ct quo tempore habebantur, ct ipsis etiam peractis; « « « « « « « « « An. C. tfy S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1875 « « < < « « < < « < « < « rum iudicio summi Pontificis, si intercedat, qualecumque sit : ncc, hac promissione obtenta, absolutionem denegant, quamvis probabiliorem credant opinionem contrariam tali mutuo. Si poenitens non confiteatur de lucro ex pecunia sic mutuo data, ct videatur in bona fide ; isti confessarii etiamsi aliunde noverint ab eo perceptum esse aut etiam nunc percipi istiusmodi lucrum, eum absolvunt, nulla ca de re interrogatione facta, quando timent nc poenitens admonitus, restituere aut a tali lucro abstinere recuset. Inquirit dictus Episcopus Rhcdonensis: I. Utrum possit ho- « nam praestantium virorum suffragia, quae modo com« memoravimus, diligentissime percurrimus. Cum haec u ita sint, adprobamus, et confirmamus quaccumque « in sententiis superius expositis continentur ; cum seri­ ci ptores plane omnes, Theologiae et Canonum pro· « iessores, plura Sacrarum Litcrarum testimonia, Pon« tificum Decessorum Nostrorum decreta, Conciliorum « ct Patrum auctoritas, ad easdem sententias compro« bandas pene conspirare videantur. Insuper apertissime ■ cognovimus auctores, quibus contrariae sententiae « referri debent; ct cos pariter, qui illas fovent, ac tu« entur, aut illis ansam, scu occasionem praebere vi· e dentur; neque ignoramus quanta sapientia, ct gravi« tate defensionem veritatis susceperint theologi fini« umi illis regionibus, ubi controversiae eiusmodi prin« cipium habuerunt. « $ 5. Quare has litcras encyclical dedimus uni· * versis Italiae Archicpiscopis, Episcopis, ct Ordinariis, « ut haec Tibi, Venerabilis Frater, ct cacteris omnibus « innotescerent; ct quoties synodos celebrare, ad po« pulum verba facere, cumque sacris doctrinis instruere « contigerit, nihil omnino alienum proferatur ab iis « sententiis, quas superius recensuimus. Admonemus « etiam vehementer, omnem sollicitudinem impendere, « nc quis in vestris dioecesibus audeat, literis, aut ser« monibus contrarium docere. Si quis autem parere « detrectaverit, illum obnoxium ct subicctum dcclara« mus poenis per sacros Canones in cos propositis, « qui mandata Apostolica contempserint ac violavc« nnt. « $ 6. Dc contractu autem, qui novas has contro« versias excitavit, nihil in praesentia statuimus ; nihil « etiam decernimus modo de aliis contractibus, pro « quibus theologi, ct Canonum interpretes in diversas « abeunt sententias : attamen pietatis vestrae studium « ac religionem inflammandam existimamus, ut haec, « quae subiicimus, execution» demandetis. « § 7. Primum gravissimis verbis populis vestris « ostendite, usurae labem ac vitium a divinis Lucris « vehementer improbari, illud quidem varias formas * atque species induere, ut fideles Christi Sanguine « restitutos in libertatem ct gratum, rursus in extre« num ruinam praecipites impellat. Quocirca si pecu« niam suam collocare velint, diligenter caveant, nc « cupiditate omnium malorum fonte rapiantur, sed « potius ab illis qui doctrinae ac virtutis gloria supra ■ caetcros efferuntur, consilium exposcant. «$ 8. Secundo loco, qui viribus suis, ac sapien « tiae ita confidunt, ut responsum ferre dc iis quae« itionibus non dubitent (quae tamen haud exiguam « sacrae theologiae, et Canonum scientiam requirunt): « ab extremis, quae semper vitiosa sunt, longe sc abs « tineant. Etenim aliqui tanta severitate de iis rebus « indicant, ut quamlibet utilitatem cx pecunia desum« ptam accusent, tamquam illicitam, et cum usura « coniunctam ; contra vero nonnulli indulgentes adeo, 63 rum posteriorum confessariorum agendi rationem probare. - II. Utrum alios confessarios rigidiores ipsum adeuntes, consulendi causa possit hortari, ut istorum agendi rationem sequantur, donec sancta Sedes expressum ea de quaestione iudicium ferat. < Loco^iSigillt < C. L. Episcopus Rhedonensis. < Feria IV die t8 Augusti t8qo. - SSrTtus < D. N. Pius div. prov. PP. VIII in solita au< dientia R. P. D. Assessori S. Officii impertita < audita relatione superiorum dubiorum una « cum voto Eminentissimorum DD. Cardina- < « « < < « « remissique sunt, ut quodeumque emolumentum ab ■ usurae turpitudine liberum existiment. Sms privatis r opinionibus ne nimis adhaereant; sed priusquam reλ sponsum reddant, plures scriptores examinent, qui • magis inter cactcros praedicantur; deinde eas panes « suscipiant, quas tum ratione, tum auctoritate plane < confirmatas intelligent. Quod si disputatio insurgat, « dum contractus aliquis in examen adducitur, nullae « omnino contumeliae in cos confingantur, qui contra« riam sententiam >equuntur, neque illam gravibus ccn« suris notandam asserant, si praesertim ratione, et «praestantium virorum testimoniis minime careat; si« quidem convicia, atque iniuriae vinculum Christianae « charitatis infringunt, ct gravissimam populo ottensio< nem, ct scandalum praescierunt. « $ 9. Tertio loco, qui ab omni usurae labe se «immunes ct integros praestare volunt, suamque pe« cuniam ita alteri dare, ut fructum legitimum solum« modo percipiant, admonendi sunt, ut contractum in« stituendum antea declarent, ct conditiones inserendas « explicent, ct quem fructum ex eadem pecunia postu«lent: haec magnopere conferunt non modo ad animi « sollicitudinem ct scrupulos evitandos, sed ad ipsum « contractum in foro externo comprobandum : haec « etiam ad;tum intercludunt disputationibus, quae non « semel concitandae sunt, ut clare pateat, utrum pe« cunia, quae rite data alteri esse videtur, revera tamen « palliatam usuram contineat. • S ,0* Quarto loco vos hortamur, ne ad'tum re« linquatis ineptis illorum sermonibus, qui dictant, de « usuris hoc tempore quaestionem institui, quae solo «nomine contineatur; cum ex pecunia, quae qualibet « ratione alteri conceditur, fructus ut plurimum com« paretur. Etenim quam falsum id sit, et a veritate « alienum, plane deprehendimus, si perpendamus, na« turam unius contractus *ab alterius natura prorsus di• versam et seiunctam esse; et ca pariter discrepare « magnopere inter sc, quae a diversis inter se contra« ctibus consequuntur. Revera discrimen apertissimum « intercedit fructum inter, qui iurc licito ex pecunia « desumitur, ideoque potest in utroque foro retineri; « ac fructum, qui cx pecunia illicite conciliatur, ideo« que fori utriusque iudicio restituendus decernitur. « Constat igitur haud inanem dc usuris quaestionem « hoc tempore proponi ob eam causam, quod ut piu« rimum ex pecunia, quae alteri tribuitur, fructus ali· « quis excipiatur. « $ !i. Haec potissimum vobis indicanda ccnsuimus, «sperantes fore, ut mandetis executions quaecumquc « per has Litcras a Nobis praescribuntur. Opportunis «quoque remediis consuletis, uti confidimus, si forte « ob hanc novam dc usuris controversiam in dioecesi « vestra turbae concitentur, vel corruptelae ad labefa « ctandum sanae dotrinac candorem ct puritatem in· « ducantur. Postremo vobis, ct gregi curae vestrae < concredito Apostolicam Benedictionem impertimur ». An. C. 1875 An G t«73 64 COLLECTANEA « lium Inquisitorum Generalium, respondit: « Ad I. Non esse inquietandos. - Ad II. Pro9 risum in primo. < Loco>J. IV. —5. Poenitentiaria ad dubia I). Dena· vit Professoris theologiae in Seminario S. Ire· naei Lugdunensis. — < Quando Sacrae Poeni< tentiariae dubia circa materiam usurae propo< nuntur, semper remittit ad doctrinam summi < Pontificis Benedicti XIV quae revera sac clara < et perspicua est pro iis qui bona fide eam per< scrutari volunt. Attamen sunt quidam presby< teri, qui contcn iunt licitum esse percipere au« ctarium quinque pro centum, solius vi legis < Principis, absque alio titulo vel damni cmer< gentis vel lucri cessants: quia, inquiunt, lex < Principis est titulus legitimus, cum transferat « dominium in praescriptione : ct sic prorsus « annihilant legem divinam et legem ecclcsiasti< cam, quae usuras prohibent. Cum hacc ita se < habeant, orator infrascriptus, existimans nui· « lo pacto esse licitum recedere a doctrina Be< nedicti XIV, denegat absolutionem sacra< mentalem presbyteris qui contendunt legem < Principis esse titulum sufficientem percipiendi < aliquid ultra sortem absque titulo vel lucri « cessantis vel damni emergentis. Quare infra· < scriptus orator humiliter supplicat, ut se• quentia dubia *solvantur . - I. Utrum possit <■ in conscientia denegare absolutionem presby• teris praefatis. — II. Utrum debeat. « Lugduni ii Maii i83o. - Dcnavit Pro« fessor. < Sacra Poenitentiaria, diligenter ac mature « perpensis dubiis propositis, respondendum « censuit: - Presbyteros de quibus agitur, non • esse inquietandos quousque Sancta Sedes de· « finitivam decisi mern emiserit, cui parati sint < se subiicere : adeoque nihil obstare eorum « absolutioni in Sacramento Poenitentiae. « Datum Romae, in Poenitentiaria, die 16 Se< ptembris t83o. « E. Card. De Gregorio Maior Poenit. « F. Fricca Sacrae Poenit. Secret ar. ». V. — Sacra Poenitentiaria Fpiscnpn Vero­ nensi communicat responsa alias data a Su­ prema Congregatione Sancti Officii. — < Sa< era Poenitentiaria, perlectis expositis a ve« nerabili in Christo Patre Episcopo Veronensi • in supplici libello die 1 mensis nuper elapsi, < abstinendum sibi duxit a resolutione quatuor < dubiorum quae in eo proponebantur, sed ora« tori communicat responsa data a suprema Con« gregatione sancti O‘ficii ad alia quaedam eam« dem materiam respicientia. Haec autem sunt < huiusmodi: I. Utrum confessarius possit in • conscientia denegare absolutionem presbyte< ris, qui contendunt legem Principis esse ti- < tulum sufficientem percipiendi aliquid ultra < sortem absque alio titulo vel lucri cessantis « vel damni emergentis. - II. Utrum debeat. < Respondetur: Ad utrumque, non esse in· < quietandos, quousque Sancta Sedes definiti· « vam decisionem emiserit, cui parati sint se « subiicere, adeoque nihil obstare eorum abso< lutioni in Sacramento Poenitentiae. < Alia dubia: - I. An confessarius ille pos<■ sit absolvi, qui licet Benedicti XIV, et alio· < rum summorum Pontificum de usura defini· < tiones noverit, docet, ex mutuo divitibus aut < negotiatoribus praestito percipi posse, prae< ter sortem, lucrum quinque pro centum etiam < ab iis qui nullum omnino alium, praeter quam « legem civilem, titulum habent mutuo extrin< secum. -II. An peccet con 'essarius, qui di· • mittit in bona fide poenitentem qui ex mutuo « exigit lucrum lege civili statutum absque < extrinseco lucri cessantis aut 'damni emer< gentis, aut periculi extraordinarii titulo. « Respondetur: Ad I. Confessarium, de quo « in dubio, non esse inquietandum quousque < Sancta Sedes definitivam decisionem emiserit, cui paratus sit se subiicere; adeoque nihil « obstare eius absolutioni in sacramento Poe· < nitentiae. - Ad II. Provisum in praecedenti, « dummodo poenitentes parati sint stare man< datis Sanctae Sedis. < Alia dubia: - Vir quidam persuasus erat, « Encyclicam Benedicti XIV non inhibere lu< erum cx collatione pecuniae perceptum iuxta « dispositu a lege civili. Eius heredes quaerunt .* < I. /In Encyclicam recte acceperit. II. Etiam < supporito quod male acceperit, persuasus < tamen recte accepisse, an heredes ab omni < reparatione se exemptos existimare valeant. < Respondetur: « .Id I. Acquiescant, dummodo < parati sint stare mandatis sanctae Sedis» « Ad II. Provisum in primo. < Alia dubia: - I. An possit eorum confes· < sariorum agendi ratio probari, qui dum te< nent uti probabilia em opinionem contrariam < lucro ex pecunia negoti itoribus mutuo data, < poenitentes eo modo lucrum percipientes ut < ditescant, absolvunt, quando nempe isti, obii« cientes sententiam lucro faventem non fuisse « damnatam a Sancta Sede, promittunt t imen obedire iudicio summi Pontificis, si intercedat; < et similiter agunt, quando poenitentes, Iu< erum percipientes in bona fide, de eo non « confitentur, licet aliunde noverint ipsos per« cipere lucrum ut supra, nulla ea de re fa« cta interrogatione quando timent ne poeni< tentes, admoniti restituere aut a tali lucro < abstinere, recusent. - II. Utrum Episcopus « possit hortari rigidiores confessarios consu­ lendi causa ipsum adeuntes, ut priorum con· ' f ssariorum agendi rationem sequantur, donec Sancta Sedes expressum ea de quaestione * iudicium ferat. An. C. 187J S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1873 « Respondetur: Ad I. Non esse inquietan« dos. - Ad II. Provisum in primo. Datum Romae, in S. Poenitentiaria, dic 14 Augusti 1831. — V. I). Solimei s. Poenitentiar. Secretariat. Vi. - Congregationis Generalis Sancti Of­ ficii a Gregorio XVi approbatae circa quae­ sita Capituli Collegiatae Locarni. — « Quesiti dei Capitulo di Locarno: - Beatissimo Padre« 11 Capitulo di questa Collcgiata di Locarno, « dioccsi di Como, territorio svizzero, ha la < maggior parte dellc proprie prebende in da< naro, ricavato principalmentc dall’estinzione « dclle decime avvenuta per decreto governati< vo: il qual danaro cgli impiegar deve, per « viverne dei frutti, cd adempirc ai pesi annessi « ai benefizii. Per Ic circostanze det tempi c < dei luoghi, o non si trova atfatto come in« vestire il danaro suddetto in stabili frutti< feri, i quali scarseggiano assai in proporzione < della popolazione ; o per la carezza di detti « stabili, non frutterebbe chc il duc e mezzo « per cento annualmente, il chc pcggiorercbbc < ccccssivamcntc Ic prebende già per sc stesse < ineschinc. I censi si vogliono proibiti da < queste leggi municipali : e sono mal sicuri, < non esistendo in queste parti l'oflicio dellc < ipoteche che acccrti la liberté c sutHcicnza < de’ fondi su’ quali voglionsi stabilire. Inoltrc « questi stessi, che per fare i loro interessi ci « chiedono il danaro, ricusano ordinariamente « di sottoporsi ai censi, e amano meglio di « riccverlo a prestanza col contribuirc il quat« tro o il cinque per cento annualmente. Ciô « premesso si domanda: I. Se la necessaria < onesta sostenta^ione dei bénéficiait, che dee « provenire dal frutto dei capitali di tali pre· c bende, è dessa in tale circostan^a un suffi· < ciente titolo équivalente agli altri già ap« provati dalla Chiesa, per cui sia lecito un < tale contrat to di dare il danaro dotale di « dette prebende a interesse del quattro 0 cin« que per cento, dietro ipoteca di beni stabili « e cautione di persone note e solvibili, affine * di assicurare la perpetuità delle prebende. //. Se questo titolo, supposto ammissibile, < si possa estendere a favore anche delle chiese, « monasteri, e altri luoghi pii, come anche dei « pupilli e di altre persone che si ritrovano « nelle circostanze medesime di sopra descritte « ed hanno bisogno di far fruttare il proprio < danaro per sostentarsi onestamente. III. Se le leggi e procedure civili, che « orntai approvano gcneralmente tali contratti < c li fanno eseguire, non che il comune taλ cito consenso dei popoli, che per Cuso in* valso de secoli senibra li abbiano per mig* gior comodo e facilità sostituiti ad altri con· « tratti piii complicati e difficili, bastino a giu* stificarli. < /Γ. Se sia attendibile l'autorità del noCollediinta S. C. dc Prep. Fide. Vol. II. 65 stro Ordinario, e di molti savii c dabbene ecclesiastici, che, avute di mira le circostan{e suddette, optnano favorevolmentc, e simili contratti approvano. « V. Qual consideratione meritino in pro< posito le ragioni, che adduce Scipione Maffei < nci suoi tre libri DcU’impicgo del danaro < dedicati a Benedetto XIV, ed approvati dal< I'inquisitore di Padova Γ anno IJ44. < VI. Sc la Bolla De usuris emanata dalla < felice memoria di Benedetto XIV Γ anno « /745, probabilmente in sequela delT opera « del Maffei, al n. j di essa, e αΙΓ articolo « de contractu autem, e seg. si possa inter« pretare favorevolmente a tali contratti. < VII. Supposti illeciti tali contratti, che < si ha a risolvere intorno a quelli gia fatti, < ed ai frutti già percepiti? < VIII. Se tali contratti si possano ren· der e leciti almeno coli assumere il pericolo < fortuito dei fando assegnato m pegno a ca< rico della prebenda, colle dovute proposi< yioni, come net censi. « l sottoscritti oratori umilmcntc da Vostra « Santitl desiderano ed implorano una chiara « cd opportuna decisione di questi loro dubbi « per regolamcnto dellc proprie e delle altrui « coscicnzc gencralmcnte agitate in proposito. < Locarno i3 Maggio 1831. « L’ agente aggiunge la generale c grandis< sima scarsczza di numerario o di fondi, € questi ordinariamente in possesso di pochi. « Tuita la prestanza di danan, i possidenti per < la maggior parte inabili al commercio e alie < arti, consumati i pochi capitali, si ridurreb« bero facilmcnte alia miseria. Gli altri sprov< visti di danaro proprio, o di fondi stabili da < cambiare in contanti, non potrebbero avvan« taggiarc coli’ industria. Mancando Monti di « Pieti sarcbbero obbligati sovente a vendere « la piccoia credits paterna, e sovente a vilis« simo prezzo, nulle loro nccessitl. *L agita· « zionc delle coscicnzc ê oltre modo grande. « Onde diversi Ordinarii, tutto considerato, si < sono pronunciati in favore. Altrimenti na« sccrcbbc un dissesto generale, e totale impe< dimento degli atfari c dcll’ industria. < Feria IV 3r Aug. 1831 - Propositis su< perioribus Capituli Collegiatae Locarni pre< cibus, quae iam per manus una cum domi« norum Consultorum sutfragiis distributae fuc< rant, Eminentissimi ct Reverendissimi Domini < dixerunt : < Ad I, II, III, IV. Non esse inquiet an< dos, et acquiescant, dummodo parati sint < stare mandatis Sanctae Sedis. • Ad V, VI, VII, VIII, consulant Ency4 dicam Benedicti XIV Vix pervenit, et pro· 4 batos auctores. 4 Fer. IV. 7 Sept. 1831 - SSAus D. N. « Gregorius XVI in solita audientia R. P. D. « « « < 9 An C. 187) An. C. r871 66 COLLECTANEA « Assessori S. Officii impertita, Eminentissi• morum resolutiones approbavit. Vil. - Sacrae Poenitentiariae ad nova quae­ sita D. Denavit professoris. — < Ad S. Poe« nitentiariam iterum exponit orator infrascri< plus : - Ex responso Sacrae Poenitentiariae < ad oratorem infrascriptum directo die 16 Sc< ptembris i83o, absolvendi sunt presbyteri, < qui contendunt legem principis esse titulum < sufficientem et legitimum aliquid percipiendi < ultra sortem in mutuo, absque alio titulo a < theologis communiter admisso, donec Sancta « Sedes definitivam decisionem emiserit, cui < parati sint se subiicere: et huic responso hu< militer et libenter acquiesco. Attamen, salvo < Sacrae Poenitentiariae responso praefato, con« suitis auctoribus probatis, et attenta doctrina < omnium fere Seminariorum Galliae, ac prae* < sertim eorum quae a presbyteris Congrega< tionis sancti Sulpitii diriguntur, sententia < quae rciicit titulum legis civilis tamquam < insufficientem, videtur longe probabilior, se< curior, et sola in praxi tenenda, donec Sancta < Sedes definierit. Quapropter fidelibus, qui a < me consilium petunt utrum possint aucta4 rium percipere cx mutuo, et qui nullum < habent titulum a theologis communiter ad< missum praeter titulum legis civilis, respon« deo, cos non posse praefatum auctarium exi< gere, ct denego absolutionem sacramcntalem 4 si exigant. Pariter denego absolutionem iis, «qui, perceptis huiuscemodi usuris, idest vi « solius tituli legis, nolunt restituere. - Quae« ritur: I. Utrum durius et severius me ha4 beam erga huiuscemodi fideles. - II. Quae « agendi ratio in praxi tenenda erga fideles, « donec Sancta Sedes definitivam sententiam « emiserit. Lugduni 24 Sepe. i831. — Denavit Pro­ fessor. 4 Sacra Pocnitcntiaria, perpensis dubiis quae « ab oratore proponuntur, respondit: - Ad I. « Affirmative: quandoquidem ex dato a Sacra « Poenitentiaria responso liquet, fideles huius« modi, qui bona fide ita se gerunt, non esse 4 inquietandos. - Ad II. Provisum in primo: 4 unde orator priori Sacrae Poenitentiariae re4 sponso sub die 16 Septem. 1S30 sese in praxi < conformare studeat. - Datum Romae , in < sacra Poenitentiaria, die 11 Novembris i83i . « A. F. dc Ret^ Sacrae Poenitentiariae Regens. 4 F. Fricca Sacrae Poenitentiariae Secretar. VIII. - Sacrae Poenitentiariae ad quaestio­ nes loannis Antonii Avvaro S. T. doctoris et regii professoris. — « Erfte ct Rfte Domine. — « Regia lex pedemontana universim ct sine ulla « restrictione permittit, ut, quisquis alteri cui4 cumque pecuniam mutuat, stipulare et exigere 4 possit annuum auctarium 5 pro 100 supra « sortem. Hinc in Pinarolicnsi aliisque finitimis « dioecesibus gravissima inter theologos fervet < controversia, an, in casibus in quibus cx una « parte nullus adest titulus lucri cessantis vel « damni emergentis vel periculi extraordinarii « sortis amittendae, ex altera vero praeceptum 4 charitatis erga proximum non obligat ad mu· « tuandum simplici ac nudo mutuo, liceat mu· « tuanti illud auctarium recipere ct retinere. « Alii enim auctarium illud omnino usurarium < ct illicitum, alii vero ab omni usurae labe « immune prorsus licitumque esse propugnant: « et, quod controversiam valde implicatiorem « reddit, omnes gloriantur sc niti auctoritati « Benedicti XIV, aut saltem cum sibi nullate« nus adversari. Nimirum theologi, qui primam « sententiam tuentur, dicunt auctarium, de quo « agitur, a Benedicto XIV reprobatum fuisse, « implicite quidem in Encyclica die 1 Novem« bris 1745 Vix pervenit, ut patet cx attenta « eius lectione ; explicite vero in opere de Sy« nodo dioecesana lib. X, cap. IV, n. 2 et 3 « his verbis : Graecis ex parte consensit Calvi« nus, qui ad cap. XVIII E^echiclis licere « docuit aliquod moderatum lucrum, non qui« dem a paupere, sed a di vit e, praecise ratione « mutui, exigere. Errorem a Calvino obiter in« sinuatum, ex professo propugnavit Carolus « Molinaeus in suo tractatu dc usuris, ubi « num. to audacter affirmat usuram non esse « prohibitam, nisi in quantum est contra cha« ritatem. Eamdem pravam opinionem ample« xatus, alia ratione defendit Claudius Sal< masius in duplici tractatu, altero inscripto « de usuris, altero de trapczitico foenorc, qui· « bus in locis usuram, nisi charitatem laedat, « ab omni culpa absolvit, eo quod sit merces « locatae pecuniae. Impiae Calvini et Mblinaei « opinioni non veriti sunt subscribere pauci « quidam doctor es catholici: illi, scilicet, qui, « quum agitur de mutuo quo pecunia aliave « res datur ad negotiationem, a foenoris labe « excusant lucrum quod ex mutuo percipitur, 4 dummodo sit moderatum, modumque servet a 4 patriae legibus definitum. Porro, etsi Benc< dictus XIV in Synodo dioecesana solum lo« quatur ut privatus doctor, ipse tamen sine < dubio omnium optime sciebat quid in sua < Encyclica reprobare voluisset : adeoque quid« quid circa usuram postea scripsit in Synodo « et signanter citato cap. IV ubi n. io doctri« nam in Encyclica definitam summatim re« fert, habendum est tamquam eiusdem Ency< clicae explicatio, a qua recedere piaculum sit. « Theologi vero, qui tuentur secundam sen« tentiam, dicunt auctarium illud non percipi « ex mutuo ipsius ratione mutui, vel solius < causa mutui, vel vi mutui ipsius, vel prae< cise ratione mutui, hoc est lucri cessantis, < damni emergentis, aliove extrinseco titulo < remoto, quod vcluti usurarium atque omni « iurc illicitum meritissime reprobavit Bcncdi« ctus XIV tum in Encyclica § 3, nn. 1 et 2, An. C. ifijj S. C. DE PROP. FIDE An. C. τ«7J tum citato loco dc Synodo n. 11 scd ratio· ne, causa, vi, ac titulo extrinseco legis ei· vilis dominium auctarii cx mutuatario in mutuante transferentis, eo modo quo rerum dominium ex uno in alium transfertur per Ιο­ gitimam praescriptionem: vel ratione publici boni, quod, mutatis circumstantiis in pracsenti rerum statu, absque illo auctario, vix aut ne vix quidem obtineri posset : vel ra· tione ultronei taciti ac mutui consensus in auctarium a lege permissum ex parte totius generating societatis, cui inest ius disponendi dc rebus suis prout ei libuerit, et spcciatirp ex parte eorum, qui modo pecunia abundant ct modo indigent, ac modo pecuniam mutuo dant, modo vero accipiunt: vel ratione con· suetudinis in orbe catholico fere ubique receptac, etiam apud homines timoratae conscientiae, auctarium moderatum et a patriae legibus definitum exigendi: vel ob alias hu­ iusmodi causas, quas Benedictus XIV nullibi expendit aut memoravit. Ad argumentum autem quod cx Encyclica et ex opere de Synodo dioecesana deducunt primae sententiae patroni, quadrupliciter respondent: « Respondent t, Benedictum XIV, in Ency« clica Vix pervenit hoc unum statuisse, tunc «scilicet cx mutuo nullum auctarium, etiam < moderatum, ultra sortem recipi posse, cum « quis vel tenetur simplici ac nudo mutuo abs« que ullo auctario alteri succurrere, quod cx « praecepto charitatis, cx coque solo, locum < habet in multis casibus, idque ex eo quod « tunc nullus cum mutuo concurrere potest le« gilimus titulus aliquid supra sortem exigendi; « vel mutuum dal in iis casibus, in quibus nul« lum alium iustum contractum praeter unum « mutuum celebrare potest; quod etiam accidit « in multis circumstantiis, verbi gratia quum « alteri credit vinum, oleum, etc., ut palet cx « § 3, num. 5, ubi postquam definivit falso et « temere affirmari, reperiri semper ac praesto « ubique esse vel una cum mutuo titulos alios « legitimos, vel secluso etiam mutuo, contractus « alios iustos, quorum vel titulorum vel con< tractuum praesidio, quotiescumque pecunia, < frumentum, aliudve id generis alteri cuicum< que creditur, toties semper liceat auctarium < moderatum ultra sortem integram salvamque < recipere: cumque qui ita affirmaret non mo« do divinis documentis ct catholicae Ecclesiae « de usura iudicio, sed ipsi etiam humano com« muni sensui ac naturali rationi procul dubio « adversari ; huius definitionis rationem reddit, « ct concludit his notabilibus verbis: Neminem < enim id saltem latere potest, quod multis in < casibus tenetur homo simplici ac nudo mutuo « alteri succurrere, ipso praesertim Christo « Domino edocente: Volenti mutuari a te ne « avertaris : et quod simpliciter multis in cir· « cumstantiis , praeter unum mutuum, alteri < « « < < ί « « « < « « « « < < < « < < it « < < « nulli vero iustoque contractui locus esse pos· sit: ac proinde iuxta Benedictum XIV quoties mutuo datur pecunia, ct praeceptum charitatis non obligat ad eam mutuandam simplici ac nudo mutuo, semper una cum mutuo reperiri posse, quin imo praesto ubique esse legitimum aliquem titulum, verbi gratia legem civilem, publicum bonum, etc. cuius praesidio liceat auctarium moderatum ultra sortem recipere, iuxta tritam illam regulam: [n necessariis expressio unius est exclusio alterius, aut saltem Benedictum XIV huic sententiae nullatenus adversari. < Respondent 2, huic quoque sententiae « nullatenus adversari Benedictum XIV in iis < quae circa usuram scripsit citato cap. IV de « Synodo num. 2 ct 3 : quia ibi solum docet, « perpetuae Catholicae Ecclesiae de usura do< errinae, post graecos schismaticos, contra« dixisse tum Calvinum , qui erronee docebat « aliquod moderatum lucrum cx mutuo prae· < cise ratione mutui (in quo sita est usurae « essentia) licite a divitibus exigi posse; tum « Carolum Molinaeum, qui audacter affirmabat « huiusmodi usuram a Calvino admissam, et < suapte natura malam, non esse prohibitam, « nisi in quantum est contra charitatem; tum < Claudium Salmasium, qui eamdem usuram, < nisi charitatem laederet, ab omni culpa prave « absolvebat, falso eo praetextu, quod sit mer« ccs locatae pecuniae; tum demum paucos < quosdam doctores illos catholicos, qui, im< piae Calvini et Molinaei opinioni subscribere < non verentes, una cum ipsis audacter affir« mabant et erronee docebant, usuram non esse « prohibitam nisi in quantum est contra cha< ritatem, atque a foenoris labe excusari lu< erum quod a negotiatoribus exigitur pcrcipi« turque cx mutuo praecise ratione mutui, < dummodo sit moderatum, modumque servet « a patriae legibus definitum. Haec omnia pro« fccto ne latum quidem unguem differunt a < doctrina , quae continetur in Encyclica. At « vero aliud est usurarium et illicitum esse au« ctarium, etiam moderatum et a patriae le< gibus definitum , quod percipitur ex mutuo < praecise ratione mutui; aliud est usurarium « ac illicitum esse moderatum illud auctarium « u patriae legibus definitum, quod percipitur « cx mutuo non praecise ratione mutui, scd < ratione legis civilis, vel ob extrinsccas alias « causas paulo supra commemoratas; primum « affirmat Benedictus XIV: de altero nc verbum « quidem facit. < Respondent 3, in hypothesi quod Bene« dictus XIV in Synodo huic sententiae reipsa < adversaretur, nullo modo culpandum fore, « qui solidis rationibus innixus, a privata eius « opinione scu explicatione modeste recederet, « quum ille ipse in fine praefationis ad *Syno « dum dioecesanam aperte profiteatur, omnibus « « < « « « « < < < « < « An. C. 1873 An. C. IÎ7J 68 COLLECTANEA • in rebus, quibus nullum ex publica Eccle< siac auctoritate pondus accessit, qualis pro· « cui dubio esc explicatio de qua agitur, nihil < se in Synodo definire ac veluti decretorium < exhibere velle, allata etiam ad hoc compro< bandum auctoritate Melchioris Cani, ct excm« pio Innocentii IV, qui, etsi commentaria sua < in libros decretalium scripserit quum sum· « mum pontificatum gereret, non tamen hoc « sibi unquam arrogavit, uc, quidquid in eo • opere scripsisset, pro re definita haberetur, < sed facile passus est opiniones suas, quas « tamquam privatus doceor proposuerat, ab « aliis doctoribus oppugnari, ut patet etc. « Respondent 4, in hypothesi quoque quod « Benedictus XIV huic sententiae adversaretur < in Encyclica, iam inde nullum amplius ar« gumentnm peti posse ad reprobandum mo« deratum illud auctarium a lege permissum, « quod percipitur in praesenti rerum statu : < quia circumstantiarum mutatio aliquam in« ducere potuit, imo vero manifestam induxit « variationem, non quidem quoad principia < quibus nititur catholicae Ecclesiae de usura « et mutuo doctrina, quaeque eadem semper « ac omnino invariabilia sunt, sed quoad co« rum applicationem. < Ego, diligenter considerata, prout tenues « ingenii mei vires fuerunt, Benedicti doctrina, « ut moderatius, sic probabilius illud existimo: « dubitari merito posse, utrum ca doctrina, cx « sc sola, huic controversiae dirimendae suffi« ciat necne. Verum cum, etiam posita hac « mea opinione, cui parum fidere debeo, in· « certum adhuc remaneat, num auctarium illud « tuta conscientia recipi possit; ut sublata omni « inccrtitudine sit mihi parata facultas apte re· < spondendi quibusdam confessariis, qui novis< sime circa camdem controversiam me consu« luerunt, tum ct aliis, qui ratione munerum « quibus perfungor, sive intra sive extra sacrum < Poenitentiae tribunal consulturi sunt; Vestram « Eminentiam suppliciter rogo obtestorque in « Domino, ut mihi transmittat resolutionem « trium quaestionum, quas hic subiicio : « /. An ductarium, de quo agitur, licitus « sit. Et quatenus haec quaestio ex doctrina < Benedicti XIV aliisque Sedis Apostolicae iu· < ditiis directe resolvi nequeat: < II. An poenitentes, qui auctarium illud sive < bona, sive dubia aut mala fide receperunt, « sacramentaliter absolvi possint, nulla facta < aut promissa hic et nunc restitutione, dum· « modo serio promittant se esse paratos ad < exequendum quidquid super hoc negotio Se· < des Apostolica determinaverit. Et quatenus « affirmative, prout asserunt nonnulli ad hanc < aliosque similes quaestiones iam pluries no« mine sancti Officii et Sedis Apostolicae pro· « risorie rescriptum fuisse, de quibus tamen < rescriptu eorumque tenore mihi non constat: « III. An iis pariter qui neque ullum ha· < bent titulum lucri cessantis vel damni emer· < gentis vel periculi extraordinarii sortis amit· < tendae, neque versantur in casibus, in quibus < praeceptum charitatis erga proximum eos « obligat ad mutuandum simplici ac nudo mu· « tuo, liceat pecuniam mutuo dare, stipulato < aut convento annuo auctario 5 pro roo su· < pra sortem, prout lex regia permittit, sub « eadem conditione de parendo futuris Sedis < Apostolicae super hoc negotio determinatio· « nibus. « Maxima fretus fiducia, quod Eminentia < Vestra votis meis, in re mihi adeo necessaria, < benigne obsecundabit, sum eroque semper Em. « Vestrae (Pincroli, dic 22 lanuarii 1832). < Humillimus obsequentiss. et deditiss. ser· • vus loscph Antonius Avvaro S. Theol. Do· < ctor, et regius eiusdem facultatis Professor, < Canonicus Theologus, et Provicar. generalis. * S. Poenitcntiaria - Dilecto in Christo lo« sepho Antonio Avvaro transmittendas censuit < resolutiones alias datas ad quaedam dubia < circa usuras, scilicet: (sunt autem eae omnino < quae superius attulimus num. V). < Datum Romae, in S. Pocnitentiaria, dic « 11 Februarii 1832 - E. Card. De Gregorio « Maior Poenitentiar. - D. Fratellini S. Poe· « nitentiar. Secretar. » IX. - S. Rom. et univ. Inquisitionis ad du­ bium Episcopi Nicaeensis. — < Rrnc Pater — < In fasciculis quorum titulus Annali dclle « sciende religiose, vol. r, num. 1, pag. rzS, < ct Γ Ami de la Religion, 2 Avril t&fâ « num. 24.36, legitur responsum, quod Emus « Card. Pocnitcntiarius maior dedit dic 7 Mar« tii 1835 illustrissimo ac reverendissimo Epi• scopo Vivariensi in quaestione ab ipso circa < usuram proposita. Exposuerat enim Praesul, < nonnullos verbi Dei praecones doccrc in pu« blicis concionibus licitum esse lucrum cx « mutuo percipere titulo legis civilis, quin ul« lum verbum facerent de illa conditione, rc« sponsis a sacra Pocnitentiaria nuper latis ap< posita, qua cautum est, ut poenitentes lucrum « ex mutuo, legis civilis titulo, percipientes, < parati esse debeant stare mandatis sanctae « Sedis: ac postulaverat, an illi sacerdotes es« sent improbandi. Cuius precibus benigne an« nuens Emincnlissimus Pocnitcntiarius Maior • respondit, Sacram Pocnitcntiariam haudqua« quam voluisse responsis illis quaestionem a < theologis agitatam dc titulo cx lege principis « desumpto definire, sed solummodo normam < proposuisse quam confcssarii tuto sequerentur < erga poenitentes, qui moderatum lucrum lege « principis statutum acciperent bona fide, pa« ratique essent stare mandatis sanctae Sedis : < ac proinde minime probari posse illorum « condonatorum agendi rationem, qui absolute < docent in sacris concionibus licitum esse lu- An. C. i87j S. C. DE PROP. FIDE « erum cx mutuo percipere titulo legis civilis. < rcticitis enuntiatis conditionibus. « Quidam attendentes ad illa verba in re< sponso apposita bona fide, contendunt iuxta « normam a sacra Pocnitentiaria confcssariis • pluries propositam , illos tantum sacramcn« taliter absolvi posse, nullo imposito restitu« tionis onere, qui lucrum enuntiatum bona tide « percepissent. Alii c contra asserunt, etiam il­ los, qui dubia vel mala fide dictum lucrum < percepissent, absolvi posse, nullo imposito « restitutionis onere, dummodo parati sint stan< di mandatis sanctae Sedis: ct, ut aiunt, hanc . clausulam bona fide non respicere onus rc• stitutionis, sed potius honestatem agentis et < absolutionem, quam confcssarii impertiri ne« queunt poenitentibus in mala fide constitutis, « nisi prius dc patrato in maîa fide pocnitcant: « ct hoc deducunt ex ipsa postulatione Episcopi < Vivariensis. Non petierat Episcopus, aiunt, « utrum poenitentes dubia vel mala fide con« stituti obligandi essent ad restitutionem, sed « tantum utrum improbandi essent concionato« res illi, qui, nulla cnunciata conditione, li< citum usum mutui praedicti praedicabant: < quamque sancta Sedes nondum quaestionem « definierit, ct patratum in mala fide, licet per < sc non inducat onus restitutionis , semper « tamen inducat culpae reatum ; hinc Eminen< tissimum improbasse aiunt istorum agendi « rationem, qui, rcticitis conditionibus bona < fide et standi mandatis sanctae Sedis, lici< turn usum dicti mutui absolute praedicabant, « quin loqueretur Eminentissimus de obliga< tione restitutionis, de qua non postulabat < Praesul. Deducunt quoque ex conditione a « Sacra Pocnitentiaria requisita in poenitenti< bus standi mandatis sanctae Sedis, quae dis« positio dubium necessario aut supponit aut « excitat dc honestate mutui praedicti. Quum• que hinc ct inde sint viri summae pietatis « et non spernendae auctoritatis ; hinc ut ani< marum quieti in re tam frequenti et seria < provideatur, perhumillime petitur: /In poe< nitentes, qui moderatum lucrum, solo legis < titulo, ex mutuo dubia vel mala fide perce< perunt, absolvi sacramentaliter possint, nullo < imposito restitutionis onere, dummodo de pa< trato ob dubiam vel malam fidem peccato « sincere doleant, et filiali obedientia parati « sint stare mandatis sanctae Sedis. < Nicaeae 9 Septembris 1837 - Subscriptus « Dominicus Episc. Nicaeensis. « Fer. IV, die 17 lan. x 838 - In Congre« gatione Generali S. R. ct Univ. Inquisitionis « habita in Conventu sanctae Mariae supra Mi« ncrvim coram Eminentissimis et Reverendis« simis Dominis sanctae Romanae Ecclesiae Car< dinalibus contra haereticam pravitatem Gene< ralibus Inquisitoribus, proposito supradicto < dubio, iidem Eminentissimi ct Reverendissimi 69 A < Domini dixerunt: Affirmative dummodo pa« rati sint stare mandatis sanctae Sedis. Loco sigilli. - Angelus Argenti S. R. < et Univ. Inquisit. Notarius. X. - S. Congr. S. O. sub dic 26 Mart. 1840. < Proposito dubio, an ad aliquid red« dendum teneatur N. N. cuius pater magnam < pecuniae summam mutuo dederat cum lucro « decem pro centum, legali taxae illius temporis < respondente ; ct quatenus restitutioni esset < obnoxius, utrum saltem quinque pro centum * retinere licite valeat, rescriptum fuit : Quoad « usuras in genere, consulat decreta iam lata. < Quoad excessivitatem fructuum, consulat « R. P. I). Episcopum, qui expendat facti cir« cumstantias, et praxim illius temporis, quae < vigebat apud viros timoratae conscientiae, et < provideat ». XI. - Cum demum elapso anno 1871 cx quodam Italiae loco quaesitum fuerit: r. Se sia lecito, oggi, e^iandio agli ecclesiastici, di collocare il danaro coi frutto moderato, come permetteva la leggc preccdentemente sotto il legittimo governo, del cinque per cento. 2. Se ojgi sieno da in quiet arsi quei luoghi pii, monache e monasten, che ricevono il frutto dei loro capitale del sci per cento, stantechè oggi si dà e si riceve nell' andamento comune. S. Congr. S. O. sub die 28 Febr. 1872 respondit ad utrumque : < Iuxta responsiones alias datas, dummodo sint p irati stare man­ datis S. Sedis, non esse inquietandos >. Conclusio: - Haec autem quae sequendo or­ dinem temporis, hic retulimus, sunt responsa praecipua inter alia plura, quae ad haec ipsa revocantur. Ex quibus colligi potest: 1. Generatim loquendo de lucro ex mutuo, nihil omnino percipi inde posse vi mutui, seu immediate et praecise ratione ipsius. 2. Aliquid ultra sortem percipere licitum esse, si forte titulus aliquis extrinsecus, non mutui naturae universim coniunctus ct innatus, mutuo accedat. 3. Deficientibus licet aliis quibuslibet titulis, cuiusmodi sunt lucrum cessans, damhum emer­ gens, atque periculum amittendae sortis, vel assumendi insolitos labores pro sortis recupe­ ratione, unum quoque legis civilis titulum ceu sufficientem in praxi haberi posse, tum a fide­ libus, tum ab eorum confessariis, quibus pro­ inde suos poenitentes hac super re inquietare non licet, donec quaestio haec sub iudice pendeat, nec S. Sedes ipsam explicite definierit. 4. Praxis huius tolerantiam minime extendi posse sive ad cohonestandam usuram quamvis modicam erga pauperes, sive usuram immodi­ cam ac naturalis aequitatis limites excedentem. 5. Denique, quaenam usurae quantitas di­ cenda sit immodica et excessiva, quaenam iusta ac moderata, universim determinari non posse, An, C. 187) 70 COLLECTANE/X cum hoc dimetiri oporteat in singulis casibus, respectu habito ad omnes et singulas circum­ stantiis locorum, personarum ac temporum. An. C. i8;j pus congruum ad aliquam missionem regen­ dam, experimenti ct probationis causa, exce­ ptis apostatis, et iis qui utpote incorrigibiles ciccti fuerunt, quos perpetuae suspensioni ob­ noxios esse voluit Urbanus VIII decreto edito 1394 per S. C. Concilii dic 21 Septembris 1624. (jra iiocrJoiM s. C. de Prop. F. 4 Febr 1S73, — Nat- | Ad 4. Affirmative ad utrumque. ωίκζ — i. Sc ed in quai modo convenga di­ Ad 5. Affirmative. chiarare che i sacerdoti ordinati a titolo di Ad 6. Affirmative ad 1. partem; Negative missione, rendendosi indegni di escrcitare ii sa­ ad 2. cro ministero, rimangono privati dello stesso titolo, c chc lOrdinario non c tenuto a prov1395 vedere al loro sostentamento. 2. Sc in vista del difetto di altri titoli nei Ex Litt. S. C. de Prop. F. 3 Martii 1873. luoghi di missione abbia a derogarsi ail· arti(ad Supkriorkm Skmin. Paris. Miss, ad kxt.) tutiomba» b< r colo dell’Istruzionc, nel quale si prescrive chc In S. Congr. S. Officii feria IV, 5 elapsi mensis {JiSî imcnioe gli Ordinari debbano costringere quei sacerdoti propositum fuit dubium a I). Tua emissum, an m«iibirko> che rimanesscro privi del titolo di missione, scilicet post Bullam Apostolicae Sedis vigeant a sostituire a questo altro titolo. adhuc censurae praescriptae in duabus Consti­ 3. Sc approvarc il progetto di dichiarare tutionibus san. me. Benedicti XIV circa ritus che i Prclaii prima di conferire il titolo di sinenses et malabaricos. Porro EE. PP., om­ missione ai sacerdoti regulari usciti legittimanibus diligenter consideratis, responderunt: | mente dai proprio Ordine, possano spenmcntarh Constitutiones Benedicti XIV s. m. super per qualchc tempo, ammcttendoli ad esercitare memoratis ritibus sinensibus ct malabaricis, an­ il sacro ministero ncllc loro dioccsi. norum 1742 ct 1744 (V. nn.339 & 347) editas, 4. Sc dichiarare più esplicitamente chc un omnino vigere, exceptis tantum censuris latae sacerdote passando per una diocesi, per la quale preslô il giuramento, ad altra, debba prcstarc sententiae de quibus nulla fit mentio in Con­ stitutione SSrïii O. N. Pii PP. IX, quarto idus in questa un nuovo giuramento, c chc non Octobris edita, quae incipit Apostolicae Sedis possa ciô fare senza licenza della S. C. moderationi ; ideoque ad calcem formulae iu­ 5. Sc sia necessaria la licenza della S. C. ramenti quod a Bened. XIV in eadem Constitu­ perche un sacerdote ordinato a titolo di mis­ tione praescribitur et confirmatur, inter verba: ' sione senza che abbia prestato il giuramento, Poenis per praedictas Constitutiones impositis possa da quelle per la quale venne ordinato me subiectum agnosco, et declaro, inseratur, passarc ad altra diocesi. post vocem impositis, hoc additum : et adhuc 6. Sc convenga limitarsi a comunicarc le vigentibus. Id Dom. Tuae Emi PP. significan­ risoluzioni di questi dubbi al solo Vescovo ricorrcntc, ovvcro debbano le medesime cornu- dum esse iusserunt. nicarsi a tutti i Prclati dipendenti dalla S. C. 1396 R. Ad i. In casu» prout exponitur, praevia declaratione ciusmodi sacerdoti ab Episcopo facienda, ct quamdiu praedictus sacerdos m sua Decr. S. C. de Prop. Fide /2 Martii 1873. — Quanto studio et benevolentia RR. fruiiur^cAprava vivendi consuetudine perseveret, nullum exhibens sincerae resipiscentiae signum, Episco­ Pontifices Collegium Urbanum de Propaganda S^prop.iftk!" pum non teneri ad sustentationem illi prae­ Fide prosequuti fuerint, explorata res est. Inter bendam. Seiunctim autem a resolutione dubio­ favores autem, quibus praecellens hoc Institu­ rum, per epistolam significetur Ordinario (eidem tum auctum fuit, procul dubio eminet amplum Episcopo) ut ad dictam declarationem non de­ exemptionis privilegium. Enim vero f. r. Ur­ veniat, nisi postquam paternis ac repetitis mo­ banus VIII munificentissimus cius fundator Apo­ nitis ciusmodi sacerdotem ad resipiscendum fru­ stolicis litteris in forma Brevis sub dic i au­ stra invitaverit, atque de eius criminibus et gusti 1627 datis, praedictum Collegium ab omni iurisdictione Erni tunc ct pro tempore etiam publica diffamatione probationes certas, etiam existentis, sui et RR. Pontificum successorum cxtraiudicialiter conquisitas, sibi comparaverit, quas, in casu recursus, exhibere valeat S. Con­ suorum in Urbe Vicarii in spiritualibus Gene­ ralis, eximere ac liberare, sub propria prote­ gregationi. Ad 2. In casu proposito praedictam Instru­ ctione illud suscipere, sibique et S. Sedi im­ mediate subiicerc voluit. Quod quidem exem­ ctionis (an. 1871 K. n. rjtfÿ) dispositionem non plum aemulatus Clemens XI altero Brevi incip. habere locum. < Cum sicut accepimus » diei 18 augusti 1708 Ad 3. S. C. indulge! ut Episcopus ante­ eamdem exemptionem confirmare simul ct am­ quam conferat titulum missionis Regularibus a plificare dignatus est, decernendo idem Collesuo Ordine egressis, possit eos mittere ad tem- Λη. C. 187J yi S. C. DE PROP. FIDE gium, quoscumque illius ministros, alumnos, necnon famulos ct alios S. Congregationi de Propaganda Fide quomodolibet inservientes, in­ tra tamen Collegii ipsius ac palatii septa degen­ tes» a parochial! iurisdictione S./Xndreaedc Fra­ ctis perpetuo fore immunes, cosque sic exem­ ptos Rectori vel alteri, qui ad id officii depu­ taretur, in iis omnibus quae ad animarum cu­ ram spectant (excepta dumtaxat administratione sacramenti Matrimonii) penitus ct omnino subiicicndo, ita ut cura personarum sic exempta­ rum ad praedictum Rectorem seu deputandum huiusmodi, tam super administratione omnium aliorum sacramentorum, quam iure sepeliendi in ccclcsia praefatae Congregationis Cardina­ lium, absque ulla quartae vcl aliorum iurium parochialium solutione, etiamsi in alia ecclesia sepultura electa fuisset, privative pertinere debe­ ret. In harum dispositionum applicatione, prae­ sertim ob immutatas quasdam circumstantias nonnulla oborta sunt dubia. Cum vero facul­ tatem interpretandi praedictas Apostolicas lit­ teras ct indicium super his quae memoratam exemptionem respiciunt, Clemens XI a quibus­ cumque iudicibus, etiam cardinalitia dignitate fulgentibus sustulerit : ad eas controversias aliasque cis affines diluendas Ssmi D. N. oraculum consulere visum est. Placuit autem Sanctitati Suae quinque S. R. E. Cardinales, ex eo coctu delectos qui negotiis Propagandae Fidei prae­ sunt, ad accuratum examen earumdem insti­ tuendum deputare, ut, eorum auditis sententiis, quid decernendum foret, Apostolica deinde au­ ctoritate declararet. In particulari itaque con­ ventu dic i3 Februarii curr. anni 1873 habita, praclaudati EfTii Patres haec quae sequuntur sancienda censuerunt : 1. Ad formam Brevis Clementis XI nullum ius competere parocho ecclesiae S. Andreae de Fractis pro associatione cadaveris personarum exemptarum a ianuis Collegii et palatii usque ad sepulturae locum, dummodo cadaver defe­ ratur absque solemn! pompa et recto tramite a Collegii alumnis tantum. 2. Spectare ad praedictum parochum cu­ ram familiarum quae domos collegio adnexas incolunt, habentes ianuam externam ab in­ gressu Collegii ct palatii distinctam, quamvis internam cum eodem collegio seu palatio com­ municationem retineant. 3. Exemptionem qua Erîius D. Cardinalis Praefectus et R. P. D. Praesul a Secretis S. Con­ silii Christiano nomini propagando praepositi fruuntur, minime extendi ad eorum respective consanguineos, affines aut famulos. 4. Rectori Collegii haud opus esse ut iurisdictionem ab E1Î10 Urbis Vicario accipiat ad audiendas sacramcntales confessiones quoad per­ sonas cius parochiali iurisdictioni subiectas. 5. Ecclesiam Collegii habendam esse tam­ quam ecclesiam publicam. Ad. C. 187 J 6. Non posse Rectorem sacramentum Ba­ ptismi administrare. 7. Rectorem absque speciali assensu S. Con­ gregationis deputare non posse alium ecclesia­ sticum virum ad curam animarum in Collegio habitualiter exercendam. 8. lus exemptionis ita inhaerere Collegio ut idem Collegium quoad administrationem sa­ cramentorum, et custodiam SStfiae Eucharistiae in sacello communitatis, illud secum ferat in locum, quicumque ad usum rusticationis sta­ bili modo destinatus fuerit. 9. Supplicandum SstTio ad cautelam ut omissionem Missae, ex decreto dici 20 augu­ sti 1759 diebus festivis in ecclesia Collegii ap­ plicandae pro benefactoribus S. Congnis, sa­ nare dignetur. 10. Denique supradictae obligationi, tem­ pore quo Collegium rusticabitur satisfieri per Missam etiam sine cantu. Has Emorum PP. resolutiones SSrhus D. N. referente me subscripto S. Congnis dc Propa­ ganda Fide Secretario, Apostolicae sanctionis robore communivit, non obstantibus supra me­ moratis Constitutionibus Urbani VIII aliisque contrariis quibuscumque, etiam speciali ct in­ dividua mentione dignis. 1397 Litt. Ap. Pii PP. IX 28 Martii 1873. — Vigore rescripti manu nostra exarati sub die ic *u. XXVIII mensis Octobris anni proxime elapsi 1872, quod exhibitum fuit Secretariae S. Con­ gregationis Indulgentiarum, piis obsecundantes votis Vcn. Fr. Pauli Archiepisc. Dublinensis, partialem centum dierum Indulgentiam imper­ tivimus semel in die adipiscendam christifidelibus parvum Sacri Cordis lesu scapulare, quod inferius describemus, gestantibus, ct Orationem Dominicam, Salutationem Angelicam ct Gloria Patri etc. recitantibus. Post haec die 22 Mar­ tii volventis anni 1873 accesserunt etiam sup­ plicationes Vcn. Fr. Ignatii Ep. Ratisboncnsis, qui erga sacratissimum Cor lesu fidelium pie­ tatem excitaturus, pro gestantibus supradictum scapulare aliquam a Nobis Indulgentiam enixe implorabat. Nos ut piis etium supplicationibus quas Ven. Fr. Ep. Ratisboncnsis Nobis per­ rexit, faveamus» memoratum rescriptum omnino confirmamus, ac, ut infra, indulgere statuimus. Itaque de Omnipotentis Dei misericordia, ac BB. Petri ct Pauli, Apostolorum eius, auctori­ tate confisi, omnibus et singulis utriusque se­ xus christifidclibus qui parvum scapulare la­ neum albi coloris, imaginem S. Cordis lesu in medio referens, gestaverint, et corde saltem con­ trito Orationem Dominicam, Salutationem An­ gelicam et Gloria Patri etc. quolibet anni dic recitaverint, centum dumtaxat dies, semel in dic lucrifaciendos, dc iniunctis cis seu alius An. G 1875 72 COLLECTANEA contrahere volentium doceatur de eorum statu libero. L’ esperienza ci ha dimostrato chc c impossibile avere detti certificat! dai Vcscovi chc trovansi ncll’impero russo, e più particolaimente da quelli dclla Polonia. È ugualmente noto che gli scismatici orien­ tali non rilasciano mai attestati di stato libero in favore di quelle persone, Ic quali appartenendo alia loro comunionc vogliono nientedi1398 meno unirsi in matrimonio con un cattolico cLitt. encycl. S. C. de Prop. F. 29 Mar- innanzi alia Chiesa cattolica. Come deve di•lKe'iq Indm e- tii 1871. S. ·Inquisitionis portarsi la Cancellcria dei Vicariato Apostolico ran ' 1 .— . Cum Supremae r ■ icrc a S. C. S. Officii responsum fuerat Omittendam esse absolutionem a censuris. Dc benedictione fontis bapntmâlis bis in inno peragendi. An. C. 1874 COLLECTANEA 78 domadac vel in Vigilia Pentecostes fiat bene­ dictio aquae baptismatis, ncc oportere ex Ru­ bricae mandato eamdem fieri utroque Sabbato. Quapropter supradictus orator ab eadem Sacra Congregatione humillime exquisivit: Num consuetudo isthacc tolerari queat benedicendi aquam baptismalem in istis· parochiis dumta­ xat semel per annum, Sabbato videlicet Sancto Paschalis ? Et Sacra Congregatio, re mature perpensa, iuxta alias decreta, ac praesertim in una Lu­ cana dici 12 Aprilis 1755, et in una Urbevetana diei 7 Decembris 1844, rescribendum cen­ suit: « Aquam baptismalem in parochiis esse benedicendam in Sabbatis Paschae et Penteco­ stes, non obstante quacumque contraria con­ suetudine, quae omrtino eliminari debet ». 1414 An oecooonui cunlot pot til •4 parochia! 11 of ficu ollam dele­ nire S. C. Concilii 9 Maii 1874. — An oeco­ nomus curatus, vacante paroecia, ab Episcopo constitutus in vim dispositionis Concilii Trid. sess. 24, cap. 18, possit alium sacerdotem de­ legare ad omnia officia, vcl ad aliquos tantum actus. R. Affirmative ad primam partem, nisi ob­ stet voluntas Ordinarii. 1415 Dc interpella­ tione eonlugi» infideli» ante ba> ptitmom. Instr. S. C. S. Officii j lunii 1874 (ad Vic. Ap. Sittchuks. ORtasr.) — Difficultatibus atque angustiis in quibus saepius A. T. ver­ sari exponit, tunc cum urgentibus gravissimis adiunctis compellitur infidelem coniugcm in­ terpellare priusquam altera pars iam catechu­ mena Baptismo sanctificetur, ab Etîiis PP. In­ quisitoribus Generalibus mature perpensis, per praesentes Litteras iidem EE. PP. mandarunt tibi responderi: Regulariter servandas esse in­ structiones hac super re alias latas, praesertim resolutionem ab hac Suprema S. C. feria IV, i3 Aprilis i85g editam, scilicet: Interpella­ tionem faciendam esse post baptismum. Attamen Ethi Cardinales, serio animadver­ sis, quae ab A. T. locorum, temporis ac per­ sonarum adiunctis enarrantur, scilicet quod ad catechumenorum ad fidem conversionem alio­ rumque spiritualem obtinendam salutem, nullum aliud suppetat medium, neque alia pateat via, quam exequendo interpellationem, vcl etiam ab ca dispensando, antequam catechumenus cum clfectu baptizetur: saluti eorum qui in tam gravi versantur discrimine prospicere cupientes, censuerunt tibi impertiendam esse facultatem qua, iisdem positus in adiunctis atque angu­ stiis, interpellationem exequi permittas ante Baptismum: adeo ut, suscepto Baptismate, ct infideli in suo discessu perseverante, pars fi­ delis licite ac valide ad alia vota transire pos­ An. C. 1874 sit. Itemque PP. EE. indulgentium esse con­ suerunt, ut A. T., iisdem urgentibus causis, dis­ pensare valeat ab interpellatione ante catechu­ menorum baptismum, tunc cum pars infidelis absens ignoratur omnino ubi degat, vcl ob ma­ gnam distantiam nimis incerta ac nimis diffi­ cilis evaderet interpellatio. Unde in tali neces­ sitatis casu, ac rarissime, exarato prius processu summario, quo pro omni futuro tempore ap­ pareat illa necessitas, concessa dispensatione ab eo qui tali pollet facultate, atque baptizato ca­ techumeno, permittas ut etiam is transire va­ leat ad alias nuptias cum persona tamen ca­ tholica. Igitur, relatis omnibus supramemoratis SS. D. N. Pio PP. IX, eadem Sanctitas Sua quoad matrimonia hucusque inita, in quibus ante ba­ ptismum facta fuit interpellatio, vel ab ca dis­ pensatum absque praevia et expressa S. Sedis facultate, benigne declarare dignata est quod coniuges de quibus agitur non sunt inquie­ tandi. Quoad futurum vero, Sanctitas Sua pa­ riter clementer annuit pro gratia, qua inter­ pellatio fieri valeat ante baptismum, vol ab eadem interpellatione, in gravissimis expositis adiunctis, dispensari pro quindecim casibus. 1416 obier» an S. R. C. 4 Iunii 1874. — Lisbonkn. — daCirca in Expotiuo * i. Permittiturne vcl saltem toleratur antiqua nc quadra^inia horarum consuetudo tenendi sacras Imagines detectas in cappella vel altari, stante Expositione quadra­ ginta horarum ? 2. Permittiturne vcl toleratur consuetudo sermocinandi intra Missarum solemnia, durante eadem expositione ? 3. Permittiturne etiam consuetudo omit­ tendi, vel dumtaxat recitandi Missam dc Pace dic medio ? 4. Permittiturne vel saltem toleratur fieri Circi Iniigioci tempore Pii «ioProcessiones tempore Passionis cum Imagini­ ni» (egenda * bus detectis? 5. Quid vero faciendum, si adsint aliqua pia legata pro talibus Processionibus faciendis intra praedictum tempus? R. Ad i, 2 ct 3. Res remittitur prudentiae ct arbitrio Erïû ct RrTii Patriarchae ad trami­ tem decreti dici 12 Iuiii 1749 in Patavina, quod sic sc habet: « Instructionem Clemcntinam extra Urbem non obligare, laudandos tamen qui se illi conformare student, nisi aliud ab Ordinariis locorum statuatur ». Ad 4. Affirmative. Ad 5. Provisum in 4. I417 Ex Litt S. C. S. Officii 4 Iuiii 1874, — II Cire· prodam· dubbio proposto da Mons. Vcscovo di Nc- monuJmiuh”’ squally : Se, cioe, come nei matrimoni misti Λη. C. 1874 S. C. DE PROP. cos) nei matrimoni tra cattolici ed infedeli siano permessi i banni o prodam trioni e stato risoluto da questi Erîii Inquisitori Generali nella Fer. IV i. corr. col seg. decreto: Posse fieri proclamations in matrimoniis de quibus agi­ tur, quatenus Apostolica dispensatione contra­ hantur; suppressa tamen mentione religionis contrahentium, E mente perô dei prclodati Efti chc qücsta risposta venga accompagnata a Mons. Vcscovo con una lettera nella quale git si dieu chc potendosi dalla Curia, o da chi per essa, acccrtare la liberta dello stato dci contra­ cnti, osservando le norme prescritte dalla s. m. di Clemente X colla Istruzione dei 21 Ago­ sto 1670, sarcbbc più expediente, almeno in alcuni casi c circostanze, dispensare dai detti banni per evitare il pcricolo di ammirazione c scandalo, il che perô vuolsi rimesso al di lui prudente arbitrio. 75 f;de An. C. 1874 3. In utroque casu, si tempus vel morien­ tis status discussionem non permittat, debetne missionarius quaestionem ullam proponere ei­ dem morienti circa societatem secretam libero­ rum muratorum? R. Ad 1. Gencrice loquendo, Negative, iu­ xta decreta iam edita ; cum vero iuxta quae habet Albitius, pueri et morituri non abiurent; si agatur de morti proximis, ac materialiter, seu in bona fide, sectis a S. Sede damnatis, adscripts, et (nisi praevideatur quod specialis admonitio profutura sit) sufficere quod in ge­ nere hortentur ut se sinçere subiiciant ecclesiae auctoritati, atque mandatis S. Sedis, deinde baptizari atque absolvi possint. Scandalum vero reparetur co meliori modo quo fieri possit, etiam post obitum. Ad 2, ct 3. Provisum in praecedenti. 1420 1418 Dc convocatio· ne Capitulorum cathcdralium ad lyoodum. Dc muliebri can i u in Meria functiombui. S. C. de Prop. Fide - C. Gen. 6 Zu­ lu 1874. — Anolub — r. Sc i Capitoli cattedrali possano esigerc di essere convocati al sinodo con invito spéciale firmato dal Metro­ politano. 2. Sc come proibire i canti delle donne nelle sacre funzioni. R. Ad i. Affirmative. Ad 2. Enixe commendetur Episcopis ut, quantum fieri potest, eradicare satagant huius­ modi abusum. 1419 Circa baptia· mum ct abaolutioncm mixionum morti pro­ ximorum, S. C. S. Off. Iuiii 1874. —Stat. Fordbr. Ambric. Sept. — 1. An parochus sive missio­ narius ad aegrotum vcl morientem, praesertim non baptizatum vel prolcstantcm, vocatus, quem certe scit ad liberos muratores pertinere, ac bona fide versari in praedicta secreta societate, possit, sine ulla admonitione quoad relinquen­ dam damnatam societatem, illum baptizare vel absolvere. 2. An missionarius interrogare debeat mo­ rientem si solum dubitet dc monentis affiliationc ad liberos muratores. (1) Episcopus Augustanus quaesiverat: « An cx« communicationem incurrant qui sine debita licentia « acquirunt bona ecclesiastica a primis emptoribus qui « illa acceperunt a gubernio, sive obtinuerint licentiam • a Sede, sive non ». S. C. S. Officii respondit Af­ firmativi. In citata instructione haec habentur : « La « S. Pcnitenrieria.... farà rilevarc chc la prima parte « del quesito. in quanto cioè all’incorrersi la scomunica » riservata alla S. Sede da coloro i quali senta Ia debita « liccnza acquistano per contratto i beni ecclesiastici « dai pnmi compratori chc li comprarono dal governo « usurpatore, non poteva exsere risoluta in senso di» verso. Impcrocchè prcscindcndo dall’indagare se in S. C. S. Officii 8 Iuiii 1874 — Firman. Grcaceewn» — i. Qua parte Tndcntinae censurae a Piana Constitutione (Apostolicae Sedis) confirmatae co°’ adhuc vigeant ; quod idem est ac quaerere an peccans in materia, quam et Constitutio Apo­ stolicae Sedis, et Concilium Trid. attingunt, in duplicem incidat excommunicationem, alte­ ram Romano Pontifici specialiter reservatam vi supradictae Constitutionis, alteram simpli­ citer reservatam vi Concilii Tridentini, ct pro­ inde an bonorum ecclesiasticorum usurpatores duplici innodentur excommunicatione. 2. An qui emunt ecclesiastica bona usur­ pata ab usurpatoribus incidant in excommu­ nicationem speciali modo reservatam in Art. XI Constitutionis Pianac. 3. An saltem incurrant excommunicationem simpliciter Romano Pontifici reservatam a Con­ cilio Trid. Sess. XXII de Reform, cap. XI. R. Ad i. Negative, sed subiici censurae speciali modo reservatae Romano Pontifici in Const. Apostolicae Sedis Art. n. Ad 2. Detur ca pars instructionis datae R. P. D. Episcopo Augustano explicativa (2 3 Apr. 1873) prout reperitur in § La S. Peniten pteria etc. (i). Ad 3. Provisum in praecedenti. « qualche modo il caso di chc trattasi cada sotto la « censura num. XI di quelle speciali modo riservate al • Romano Pontcfice dalla Costituzione Apostolical Se« dis moderationi, non puô perô cadcr dubbio che esso • sia comprcso nella chiara disposixionc del Cap. Λ7 < Scss. a? di Ref. del Concilio di Trento, c per con• seguenza venga colpito dalla censura in detto luogo « in fitIta, Ia quale è in pieno vigore in forza della stcss.t « menzionata Costituzione chc coi $ Praeter hos vuole « conservate lutte le scomuniche imposte dallo stesso « Concilio, e sono egualmcntc al Romano Pontcfice « riservate ». An. C. 1S74 COLLECTANEA 80 1421 S. C. S. Officii 22 Iulii 1874. — Magister j cieremoniirum cuiusdam Episcopi in Ordina· oMi arechumc- none duorum presbyterorum, loco olei cate­ chumenorum, oleum sancti chrismatis ordinanti Episcopo obtulit adhibendum, et hoc omnino praeter voluntatem et intentionem. Re cognita, auctores dc sacris ritibus tractantes consuluit, qui omnes unctionem renovandam esse prae­ scribunt. Ast quum hoc absque valde notabili admiratione et veluti quodam scandalo fieri non posset, dictus caeremoniarum magister ad su­ premum S. Officii tribunal recurrit postulans ut ipsum iudicet an revera unctio foret repetenda, an potius sine dictae unctionis iteratione tutus in conscientia et absque animi anxietate esse possit. R. Negative ad primam partem; Affirma· rive ad secundam. n* un Mie 1422 GrciMi· >rum V */·' 7 S. C. Concilii 25 Iulii 1874. - Archibp. M. ίο" “ parochorum reditibus etiam Missarum rtfo' fundationes, singularum parochiarum propriae, ct publicae functiones occasione exequtarum vel benedictionis matrimoniorum peragendae nu­ merantur, quibus pro Missis sive fundatis sive casualibus certa stipendia ordinario maiora pa­ rocho assignantur, quae stipendia partem integralcm beneficii parochialis constituunt. Quae­ ritur utrum parochi impediti celebrationem ha­ rum Missarum alteri sacerdoti sic tradere de­ beant ut totum stipendium constitutum pro cele­ bratione talium Missarum solvant, an potius sufficiat ordinarium vel aliquanto maius ab Archiepiscopo statuendum, ita ut quod supersit ab ipsis parochis, quibus Missae eaedem in par­ tem redituum assignatae sunt, tuta conscientia retineri possit. R. Attento quod eleemosynae Missarum dc quibus in precibus, pro parte locum teneant congruae parochialis, licitum e»se parocho, si per sc satisfacere non possit, Missas alteri sa­ cerdoti committere, attributa eleemosyna ordi­ naria loci, sive pro Missis lectis sive cantatis. 1423 iruMuuw Decr. S. C. Concilii 25 Iulii 1874. — tam, . . ç^|n cjrcd c|ccrT|osyna'» Missarum graves quae­ dam quaestiones S. Sedi propositae fuerint eas SSrtius D. N. D. Pius divina providentia Pa­ pa IX ErTiis ac Rrfris DD. S. Rom. Ecclesiae Cardinalibus Concilio Tridentino interpretando ac vindicando praepositi» expendendas ac re­ solvendas mandavit. Itaque iniuncto >ibi mune­ ri, ea qua par est diligentia et consilii maturi­ tate, iidem Ertii Patres satisfacere cupientes, infrascripta dubia desuper concinnari voluerunt. An. C 1874 t. An turpe mercimonium sapiat, ideoque dlPdlrnr5rosbaB’ improbanda, et poenis etiam ecclesiasticis, si rum Mi asarum opus fuerit, coercenda sit ab Episcopis eorum e?ogîtiombûl.c< bibliopolarum vel mercatorum agendi ratio, qui adhibitis publicis invitamentis, et praemiis, vel alio quocumque modo Missarum eleemo­ synas colligunt, ct sacerdotibus, quibus cas celebrandas committunt, non pecuniam sed li­ bros aliaavc merces rependunt. 2. An haec agendi ratio ideo cohonestari valeat, vel quia, nulla facta imminutione, tot Missae a memoratis collectoribus celebrandae committantur, quot collectis eleemosynis re­ spondeant, vel quia per eam pauperibus sacer­ dotibus, eleemosynis Missarum carentibus, sub­ venitur. 3. An huiusmodi eleemosynarum collectio­ nes et erogationes tunc etiam improbandae ct coercendae, ut supra, sint ab Episcopis, quando lucrum, quod ex mercium cum eleemosynis permutatione hauritur, non in proprium colli­ gentium commodum, sed in piarum institutio­ num, et bonorum operum usum vel incremen­ tum impenditur. 4. An turpi mercimonio concurrant, ideo­ que improbandi atque etiam coercendi, ut supra, sint ii, qui acceptas a fidelibus vel locis piis eleemosynas Missarum tradunt bibliopolis, mercatoribus, aliisque earum collectoribus, sive recipiant, sive non recipiant quidquam ab iis­ dem praemii nomine. 5. An turpi mercimonio concurrant, ideo­ que improbandi ct coercendi, ut supra, sint ii, qui a dictis bibliopolis et mercatoribus re­ cipiunt pro Missis celebrandis libros aliusvc mer­ ces, harum pretio sive imminuto sive inlcgro. 6. An illicite agant ii, qui pro Missis ce- J&JS *·'„, l! lebratis recipiunt stipendii loco libros vel alias »mt recipi libri ,* . ... 1 . » *cl aliae merecs. merces, seclusa quavis negotiationis, vel turpis lucri specie. 7. An liceat Episcopis sine speciali S. Sc- ,hc dis venia ex eleemosynis Missarum, quas tide- quae aanctuanU les celebrioribus sanctuariis tradere solent, ali- rradl,n!ur· quid detrahere, ut eorum decori ct ornamento consulatur, quun lo praesertim ca propriis red­ ditibus careant. 8. An et quid agendum ab Episcopis, nc in iisdem sanctuariis plures Missarum eleemo­ synae congerantur, quam quae ibi intra prae­ scriptum seu breve tempus absolvi queant. o. An et quid agendum ab Episcopis, ut Circa MI Missae, sive quae 'singulis sacerdotibus, sive icbrand·· comquae ecclesiis et locis piis a fidelibus celc- mltlünu brandae committuntur, accurate ct fideliter per­ solvantur. Quibus dubiis non semel in propriis comi­ tiis sedulo et accurate perpensis, tandem in Congregatione Generali habita in Palatio Apo­ stolico Vaticano dic 25 Iulii 1874, iidem Erili Patres in hunc modum respondendum ccnsuerunt, videlicet : S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1874 Ad i. Affirmative. Ad 2. ^Negative. Ad 3. 4. et 5. Affirmative. Ad 6. Negative. Ad 7. Negative, nisi de consensu obla­ torum. Ad 8. ct 9. Standum Constitutionibus Apo­ stolicis ct decretis alias datis (1). Factaque die 3i Augusti 1874 dc his omni­ bus SSiîio D. N... relatione, Sanctitas Sua re­ solutiones S. Congregationis Apostolica sua auctoritate adprobavit ct confirmavit, atque ad Episcopos transmitti iussit, ut ipsi cas intra propriae jurisdictionis limites cxcqucndas, perpetuoque ct inviolabiliter servandas curent. Con­ I trariis non obstantibus quibuscumque. 1424 di«dïï *c o “· S. C. S. Officii 25 Nov. ,874 - I. An Îe«ta°iâemuiïÎ ^oca *n 4U^US exc'P * solent confessiones monm? communi- nialium habenda sint ut loca destinata ad auuubui. diendas confessiones, vel ut vera confessionalia. 2. An idem dicendum sit de locis constru­ ctis ad formam eorum in quibus excipi solent confessiones monialium claustralium, in qui­ bus excipiuntur confessiones mulierum degen­ tium in locis quae vulgo dicuntur conservatorii, ritiri. 3. Quatenus habenda sint ut vera confessionalia, utrum talia censenda sint solum quoad moniales, ct alias degentes in praedictis locis, an etiam quoad alias mulieres extraneas. R. Ad tria dubia prout exponuntur : Affir­ mative. 1425 S. C. S. Officii 2 Decembris 1874. — ntionc Vallisprat. — Sc per ragione di scandalo o di ammirazionc si possa giammai celebrare la seconda Messa dopo la prima quando gia è stato infranto il digiuno. R. Negative. 1426 S. C. S. Off. 2 Dec. 1874. — An catedorum confer chumeni confiteri possint sacramentaliter antequam baptizentur sive absolute sive conditionalitcr. R. Quoad confessionem ante baptismum ab­ solute conferendum, negative; quod si nihilomi­ nus catechumenus velit sese confiteri, instruatur id nullatenus haberi posse sub ratione sacra­ menti, cum nequeat absolutio impertiri, ncc te­ neri missionarium ad secretum servandum. Si 81 vero agatur de iis qui debent baptizari sub con­ ditione, tunc poterunt ad maiorem functionis ec­ clesiasticae facilitatem prius audiri sacramentalitcr quoad eorum culparum accusationem ; deinde post collationem baptismi sub conditione confessarius, iterum reassumptis per summa capita cum poenitente iis de quibus iam ac­ cusationem fecerit, absolvat sacramentaliter pa­ riter sub conditione. 1427 C»rca barbaro­ Instr. S. C. S. Officii 9 Dec. 1874 — rum ruatnmonia validita­ (au Ep. S. Alberti) — Delata sunt ad hanc dubiae ti·. S. C. dubia de re matrimoniali ab A. T. proposita, quibus mature perpensis Ertii PP. Cardd. Inq. Generales per sequentem Instructionem re­ spondendum esse censuerunt: Dicebas: < Barbari infideles, quibus Evangc< lium praedicamus, nullum ineunt matrimo< nium ; copulantur, ita dixerim, ad experimen« tum, et hoc experimentum est quodammodo < perpetuum, neuter enim solutorum huiusmodi < coniugum habet se alteri obligatum. Vir nullo < adhibito ritu feminam suscipit, verius emit, « dato enim dono patri, vel, si hic desit, primo< genito aut proprietario puellae, haec, velit « nolit, evadit concubina, mancipium novi sui « domini. Si ipsa est morosa, pigra, infirma < valetudine, societas durat solum tamdiu donec < vir melius nanciscatur. Si vero se prodit labo< riosam et amabilem, specimen protrahitur : at « duobus vel tribus annis transactis in sterilitate, < vel reiicietur, vel torum cum alia communem < habebit. Cohabitationis perpetuitas non effi< citur prope certa nisi a septimo vel octavo < anno convictus, susceptis pluribus filiis. Ni« hilominus eorum contractum alium non esse < ab herili, satis apparet ex responso mihi « dato a catechumeno, quem dc muliere per< mutata reprehenderam : Quare interdicis mi< hi ea quae facis tu ipse? Servum quem ha« bebas superiori mense hodie non habes: cum « tibi non satisfaceret, eum missum fecisti: < non est igitur cur mihi vitio vertas eamdem « agendi rationem. Ergo indubia res esc apud « istos barbaros non inveniri matrimonium, « saltem contractum matrimonii vel naturalem. « Nihilo tamen minus occurrunt coniuges qui < vitae consuetudinem retinent ab annis iuveni« libus, et quoad vixerint in ca manebunt, < quippe inter se amentur, filios habeant, ct « ex separatione gravia caperent incommoda. « Sed dicam iterum, neuter praedictorum con< iugum se habet matrimonio iunctum eo sen« su quo a nobis haec vox accipitur ». 1. Hoc praemonitum Erhi Patres conside­ rantes, tum alia quae leguntur in dubiis pro- (1) Vide Benedict. XIV Instil. Eccles. 56; Dc Syn. Diocc. lib. 5, cap. 8 et seq.; De Sacrii. Mîss. lib. j, cap. 21 cl seq. Colkc>anea S. C. Se Prop. Hdf. Vol. //. An C. 1874 II An. C. r$74 82 COLLECTANEA xime insequentibus, nonnulla in antecessum animadvertenda esse ccnsuerunt; ac primum, cum apud istas gentes eiusmodi sint matri­ monii idea et status quales A. T. describit, puellae quandoque etiam invitae nuptui tradan­ tur, polygamie vigeat, ac potissimum tanta sit facilitas disrumpcndi connubia, nullo ne­ gotio intelligitur certo certius perplures isthic esse coniunctiones contubernales, ve! peius, adulterinas, et proinde graves subesse causas cur non omnes indiscriminatim coniugati, qui sacramenta petunt, voti compotes fiant. Hinc Effli PP, tantam miserati animarum perniciem, et in primis gementes huiusmodi turpitudine ac libidine commaculari, perinde ac infideles, animas quoque sacro Baptismate ablutas, etsi probe cognitum habeant missionariorum zelum, facere tamen non possunt, quin eos magis ma­ gisque excitent ad inculcandam in multa solli­ citudine matrimonii sanctitatem, praecipue vero naturale et divinum praeceptum « Quod Deus coniunxit homo non separet » (Matth. XIV 6). 2. Ceterum haud certum comperrumque est apud istas gentes nullum constare matrimonium secundum ius naturae, omnes ct singulas in­ discriminatim coniunctioncs esse concubinatus, immo quamlibet ut confusam nuptiarum no­ tionem earumque discriminis a concubinatu a barbarorum mentibus penitus excidisse. Re qui­ dem vera iudicium quo alienae genti legitimus torus denegetur, proferri nequit, nisi praehabita diligenti morum investigatione, et innita­ tur oportet gravibus argumentis in facto posi­ tis ; secus attendenda est praesumptio luris; illis enim deficientibus, pro perdito quovis po­ pulo clamat natura, quae in omnium cordibus primas exculpsit nuptiales tabulas: ait enim Apo­ stolus: « Cum gentes quae legem non habent, < naturaliter ea quae legis sunt faciunt, cius« modi legem non habentes, ipsi sibi sunt lex. « Qui ostendunt opus legis scriptum in cordi< dibus suis > (Rom. II. 14). Quid, quod apud ipsa» nationes quae ad extremam corruptionem adductae connubii iura penitus obliterurunt, semper repente licet aliquot in quibus non est adeo obscuratum lumen intellectus neque usque adeo diminuta naturalis inclinatio ad virtu­ tem? 3. Praeterea si collectim sumantur ca quae ex pane data opera attulisti, ct ex paite teti­ gisti obiter, satis abundeque patet aliquam ma­ trimonii notitiam eos habere, nam quaaantenu» norunt coniugii naturam, causas, legesque. Et de natura, omnia quae de eorum coniunctione habet relatio, quamdam praeseferunt nuru et foeminae maritalem coniunctionem vitae consuetudinem retinentem. Sic cum dicas a barbaris coniugium eodem plane loco haberi ac contractum herilem, hoc ipso aperte profi­ teris ex eorum mente nuptiis vim inesse cuius­ dam contractus naturalis, casque naturalem quamdam praeseferre obligationem et vinculum; pactio enim inter dominum ct servum pertinet ad naturam. 4. Dc causis vero, prout docet Catcchismus Rom. « prima (matrimonii) ratio est, hacc ipsa « diversi sexus naturae instinctu expetita so< cietas, mutui auxilii spe conciliata, ut alter « alterius ope adiutus vitae incommoda facilius « ferre, ct senectutis imbecillitatem sustentare «queat > (P. II. c. VIII, n. 13). Atqui, ut nihil dicamus de adiutorio mulieris quod ab istis adulteratum versum est in servitutem, licet miserrima sit focminarum conditio, attamen relatio pluries testatur uxori a marito alimenta praeberi ; narrat mulierem sterilem non semper missam fieri ; a polygamo sustentari quoque uxorem vel concubinam aetate provectam et infirma valetudine, ac idcirco plerumque a toro rcicctam; exponit viri ct foeminae mutuum amorem, ct hunc dicit separationem difficilem efficere, ct indicium esse societatis perpetuae. Ex quibus proclive est intelligerc, cos agno­ scere obligationem alendae uxoris, neque omni­ no oblivioni tradidisse naturae dictatum, nemo unquam carnem suam odio habuit, sed nutrit et fovet eam (Ephes, v. 29). 5. Quoad alteram causam, neminem latet prolem alterum esse matrimonii finem, et e contrario in contubernio de filiis procreandis plerumque nullatenus cogitari, atque eo unice spectari, ut vacetur libidini. < Bonum prolis « est principalis matrimonii finis > ait S. Tho­ mas (in IV. Sent, d, 23. q. t. a. r. ad γ.); inde Angelicus idem Doctor colligit discrimen intfr concubinatum et matrimonium: « Quia res « a fine plerumque nominantur tamquam ab « optimo, sicut coniunctio matrimonii a prolis « bono nomen accepit, quod per matrimonium « principaliter quaeritur, ita concubinae nomen « illam coniunctioncm exprimit, qua solus con« cubinatus propter seipsum quaeritur (ibid, a. 3. quaestione r. c.). Age nunc, quis inficias ibit istos barbaros in nuptiali foedere intendere quoque prolem ? Dicebas enim mulierem steri­ lem altero vel tertio anno a nuptiis initis vel refici, vel pati debere tori sociam ; liberis sus­ ceptis, vix ullum supcicssc dubium dc convi­ ctus perpetuitate ; filios in causa esse cur se­ paratio evadat difficilior, ct dc prolis alendae studio ciusquc educatione plus semel mentio­ nem iniicis. Verbo, uti sterilitas est una de causis repudii vel polygamiae, ita proles fovet coniugii unitatem ciusque indissolubilem no­ dum ; ex quo barbarorum confici potest notitia dc matrimonio. 6. Pro qua facit etiam quod non sint cx toto ignari legum ad quas maritale foedus est iungendum, earumque quibus reguntur societates coniugalis et paterna. Sane cx his quae dubium quartum et quintum late disserunt dc impedi­ mentis colligere est barbaros esse alienos a nuptiis An. C. 1874 An C. <874 S. C. DE PROP. FIDE coniungcndis fratres inter ac sorores, nedum in linea recta cognationis. Quod uxor tamquam viri ancilla habeatur, ostendit esse quidem exaggera­ tum praveque detortum, non tamen ignotum naturae dictatum a PetroPauloque saepius confir­ matum mulieres subditas esse vins suis. Mulier domus curam habet. Traduntur filiae a parenti­ bus quandoque renuentes ; ergo ibi auctoritas paterna exprimitur. Et hoc ius patrium ali­ quatenus perseverat etiam postquam filia viro tradita fuerit: mulieri enim integrum est a viro discedere, si pater vel fratres partes eius tu­ tantur. Brevi vir et foemina sistunt tamquam pater materque familias. Ad haec saepe comme­ morantur propinqui, eorum convictus vel so­ cietas, nec non relationes: quod novo indicio est notionis familiae; immo si pater desit, puellam nuptui collocat maior natu, qua in re vestigium apparet iuris primogeniti, quo huic paterna auctoritas quodam modo transmittitur, ct prospicitur familiae conservationi et unitati: familiae vero notionem constare posse sine aliqua notione matrimonii, ne in cogitationem quidem cadere potest. 7. Neque in contrarium facit quod barbari in suscipiendo coniugio nulla utantur caere­ monia, et vir emat mulierem: nam solcmnilates per se, maxime apud barbaros ct infideles, ad essentiam non pertineant matrimonii, quod una naturali lege inspecta, etiam sine illis con­ sistere potest : ct apud hebraeos quoque < nu< ptiac fiebant coemptione » (A Lapide in Exod. C. IV. n. 25). Quod vero puella in matrimonium detur quamvis invita, efficit qui­ dem ut, cum contingit huiusmodi casus, nu­ ptiae sint irritae quoad decst consensus, sed argumento non est omnes contrahentes esse contubernales. Concludendum ergo immerito supponi, barbaros istos quamlibet exuisse ideam contractus naturalis matrimonii, ct idcirco om­ nes indiscriminatim eorum coniuncliones nullam prnescfcrrc iusti foederis speciem. 8. Missionarii praeterea in ca esse videntur sententia , barbarorum coniunctioncs etiamsi speciem quamdam gererent iusti matrimonii, omnes tamen esse irritas ob errorem de con­ iugii dissolubilitate, et longe latcque diffusam consuetudinem huic errori consentaneam, seu, quod eodem redit, nuptiales omnes pactiones esse vitiatas intentione contraria substantiae matrimonii. Verum A. T. optime novit, hunc errorem menti inhaerentem, et non deductum in pactum, matrimonio non officere, ut saepe saepius disertis conceptisque verbis declaravit haec S. C., ct nominatim dubio proposito ab Episcopo Bosnensi: « An sit validum matrimo< nium contractum inter catholicum ct schisma* ticum haereticum cum conditione foedandi, < vel solvendi matrimonium » die 2 Octobris anni 1860 respondit: < Si ista sint deducta in < pactum, seu cum ista intentione sint con· 83 < tracta, matrimonia sunt nulla : sin aliter, sunt < valida > (Apud Bened, XIV de Syn. dioec. lib. rj. c. 22. n. 8). 9. Quod autem matrimonia hac conditione vitientur deducitur in universum ex formula qua ad nuptias consentitur, vel ex adiunctis proximis vel ex adiunctis remotis. Scd de formula et dc ad­ iunctis proximis supervacaneum esset hoc loco disserere; ex illa enim emptione qua apud istam gentem tota concluditur nuptialis foederis ratio, nil confici potest in neutram partem : proinde re­ stat ut ratio tantum habeatur de adiunctis re­ motis. Haec interdum huiusmodi sunt ut de matrimonii nullitate vix dubitare sinant: puta si constans vigeret et generalis consuetudo per­ mutandi vel prostituendi uxorem, certa redeunte falsorum numinum solemnitate, gravissima subesset causa, quare supponi posset barbaros gcncratim in matrimonio copulando pacisci saltem tacite conditionem aliquam eius bonis repugnantem. Scd ea quae in relatione afferun­ tur, sive singillatim considerentur, sive collectim, tanti momenti non sunt, ut contuberniis accenscantur omnes indistincte barbarorum con­ iunctioncs. ro. Et re quidem vera quod pars infidelis recuset renovare consensum, seu consentire ad nuptias perpetuas, hoc est concubinatus indi­ cium, scd non probatio; non enim agitur dc matrimonio coniungendo sed de coniuncto: ac si secus esset, conturbernales essent existiman­ dae omnes infidelium ct haereticorum coniunctiones, qui cum matrimonium dissolvi posse persuasum habeant, libertatem et ipsi retinere volunt ad alia vota transeundi, nec aliter sunt animo comparati ac barbari istius regionis. Neque consuetudo nuncium remittendi uxori quovis pene ex praetextu, aliamque suscipiendi, ex sese convincit omnia foedera infici pacto contra vinculum; quamvis eadem esset nuptia­ rum conditio apud Romanos aetate S. Pauli, Apostolus tamen supponit iusta et legitima matrimonia inter infideles copulari (t. Co­ rinth. VII). illud sane primo aspectu gravius, quod ait A. T. barbaros sc coniungere, ita dixerim, ad experimentum: nimirum si com­ pertum exploratumque esset hoc errore illos teneri, prima nuptiarum tempora esse veram propriique nominis probationem, causa esset diligenter examinanda, quippe, simul spectatis aliis quoque adiunctis, satis firmam suspicio­ nem daret cuiusdam conditionis indissolubilitati repugnantis, sed, aliis omissis, cum pro­ positio illa semel iterumque moderetur tempe­ ramento, ita dixerim, abunde hoc ostendit rem non adeo liquere ut dari possit sententia de­ cretoria. 11. Omnibus igitur perpensis, palam est praestitui non posse generalem regulam, ex qua, nulla in casibus particularibus inquisitione prae­ missa, matrimonia infidelium istius regionis, et An. C. 1874 U C 1R74 8| COLLECTANEA eorum catholicorum qui in eadem ignorantia versantur, haberi debeant veluti mera contu­ bernia, sed m singulis casibus instituendum est examen circumstantiarum, ct modi quo coniugium primitus fuerit initum, tum cius diuturni­ tatis aliorumquc adiunctorum quae accesserint. 12· Itaque si cx prachabita inquisitione con­ stat de concubinatu, neminem latet cx catho­ lica morum regula concubinas ad baptismum non esse admittendas nisi prius sese reipsa a polygamo vcl contubernale separaverint. Si vero difficilior aliquis casus occurrat, consulendi sunt probati auctores. Quod si nihil apparet contra matrimonium, et aliud non obstat, pro­ fecto Baptismus est conferendus ci qui ad Chri­ stianam religionem vult venire. Cum vero causa in incerto relinquitur, ct neque separa­ tioni sit locus, neque cx malitia partis infidelis consensus renovationi, item qui petit Baptis­ mum est baptizandus, idque duplici ex ratione: i3. < In re dubia in favorem fidei pro« nunciandum esse constans regula est > ait Benedictus XIV (1); iam vero clarius est quam ut dici oporteat, in his adiunctis favorem fidei postulare ut stetur pro matrimonii validitate. Novit A. T. hanc S. Congregationem huic principio innixam declarasse, casu quo polygamus infidelis a Christiana religione ample­ ctenda detineatur, eo quod una cx parte haec unam tantum concedat uxorem, cx alia vero parte ille vel retinere velit iustac uxoris loco aliquam ex pellicibus quae non est prima uxor, vel aliam ducere (quae tamen et ipsa Reli­ gionem amplectatur); si de valorc matrimonii prudenter dubitetur, posse missionarium hanc ei potestatem faccrc. Iam vero in pari dubio parique fidei favore, contra ius fasque omne infideles a baptismate repellentur cum agitur dc matrimonio servando. 14· Huc accedit altera regula iampridem exposita in instructione dic 18 Decembris an­ ni 1872, ad R. P. D. Vicarium Ap. Oceaniae Centralis data in haec verba: < In dubio stan< dum esse pro validitate matrimonii. Licet < autem ab hoc principio aliquando recedere • aequum sit, quando nimirum (ut plerumque « contingit in matrimoniis infidelium) quaestio < agitur de facto, utrum scilicet matrimonium « fuerit unquam contractum, nec nc; nihilo< minus hoc etiam in casu non est continuo < properandum ad principium contrarium. In < primis enim videndum est, utrum matrimo« nium de cuius existentia missionarius dubitat, « possessionem pro sc obtendere merito possit. « Hoc enim si contingat, perperam a missio« nario indicaretur standum ci esse pro invali« ditate, cum iura possessionis servanda sint, < donec dc contrario perspicue constet. 15. « In hoc igitur statu (pergit laudata instructio) regulare principium, quod m du· < bio standum est pro matrimonio, reviviscat < neccssc esc : adeoque etsi indoles barbarorum < ad concubinatum magis quam ad matrimo< nium proclivium, formidinem ac dubium dc < contrario non immerito ingerat, non debet ta< men missionarius ica durus atque imo iniuscus < esse, ut, si circumstantiae matrimonium reno« vari omnique cx parte certum fieri non sinant, « neque stet per mulierem, quae baptismum < petit, ut illud non renovetur, eam a bapti< smo removeat, atque ab omni aditu salutis < reficiat : sed ita se gerere debet, quemadmo« dum iuxta sanae doctrinae regulas in ipsis « matrimoniis Christianorum fieri solet. Novit < scilicet A. T. quod si dubium aliquod de< prehendatur in alicuius matrimonio circa va< liditatem, atque ille in bona fide sil, et com« muni iudicio verus coniux existimetur, non « possit autem idem moneri absque gravi aliquo « periculo, communis doctrina est, silendum « esse, iliumque in bona fide relinquendum, ne< que proinde a sacramentis esse removendum. < Mullo igitur minus in paribus circumstantiis « removenda erit a baptismate mulier, quae < illud postulat, cum multo maior sit bapti< malis necessitas, quam ceterorum sacra« mentorum, sed in sua bona fide relinquenda < erit, donec opportuna oriatur occasio, sive ex < cessatione periculorum quae timebantur, sive « ex conversione ipsius viri ad catholicam rc< ligionem, matrimonium illud per renovalio« nem omnino certum faciendi ». 16. Ut autem animarum zelus sit secundum scientiam (Rom. X, 2), Eihi PP. non absolute dixerunt in his et id genus casibus baptizan­ dum esse, sed non semel addidere si nihil obstat, quo temperamento illud in primis cautum vo­ luere, quod notatum invenitur in praedicta in­ structione, et etiam rei praesenti adamussim convenit. Denique hoc etiam ab Etftis Patribus animadversum est, missionarios ita in praeconcepta opinione defixos videri quod maritales omnes coniunctiones infidelium istarum partium meri concubinatus dicendae sint, ut sollicitu­ dinem omnem gerentes dc modo, quo ea mu­ lier quae baptismum petit, in vitae consuetu­ dinem a viro recepta est, nullam curam vide­ antur habere inquirendi, utrum cius vir cum alia muliere adhuc vivente iustas nuptias ante illam inierit. Itaque dc hac etiam re monendos illos voluerunt, in hisce casibus prudentem pri­ mum ac sedulam, quantum fieri potest, inqui­ sitionem necessario praemittendam esse utrum vir infidelis ante nuptias cum muliere quae ba­ ptismum petiit, vero propricquc dicto matri­ monio cum alia quae adhuc vivat coniunctus fuerit. Quod si ita esse constiterit, praedicta mulier non erit ad baptismum admittenda, (1) Lin. ad R P. D. Gulielmi Congregationis S. O. Assessorem $ 27 (r$ Dec. 1751) Bullar. T. III. An. C. 1874 Λη C. >874 l>c coniugibu *. de quorum ma­ trimonii veliditate dubitatur . qui Mcramcnta petunt. S. C. DE PROP. FIDE nisi relicto viri infidelis contubernio. Si vero id plane non constiterit, inspecta praesertim eius­ dem bona fide, iisque omnibus quae hactenus dicta sunt, in possessione sui matrimonii, prout exigent circumstantiae casus, relinquenda erit. Opus autem non est monere A. T. quae hoc et superiori loco dc muliere dicta sunt, accom­ modanda esse etiam viris, prout ferunt casus. 17. Generalibus hisce regulis specialis con­ sideratio est adienda quoad casus quosdam ab A. T. obiter commemoratos, quos, utpotc non modo graves, sed singularem praeseferentes con­ ditionem, piaculum esset tacitos praeterire. Ait A. T. a septimo vcl octavo anno convictus, pluribus liberis susceptis, cohabitationis perpe­ tuitatem effici posse certam. Coniuges occur­ rere, vitae consuetudinem retinentes ab aetate iuvenili, et qui, quoad vixerint, in ea manebunt, quippe inter se amentur, filios habeant, et cx separatione gravia caperent incommoda; scilicet huc spectabant ErTii Patres declarando, examen instituendum esse non solum circumstantiarum, et modi quo coniugium primitus fuerit initum, sed etiam eius diuturnitatis, aliorumque adiunctorum, quae accesserint, videlicet prolis, mu­ tui amoris perseverantiae et incrementi, et hu­ iusmodi; cum enim ca adsunt quae, sive singillatim spectata sive collecttm, certum vel prope certum faciunt, qui una vivunt simul perman­ suros ad obitum usque, esto alia cx parte rvidentissimum esset coniugium fuisse primitus ab cis susceptum speciminis ergo, ad verum pro­ priique nominis experimentum, et idcirco fuisse merum conturbcrnium, tenendum est tamen uti certum, vcl ad minus ut prudenter dubium, progressu temporis transiisse in matrimonium legitimum. t8. Et sane, cum experimenti ratio tota ct unice in eo consistat, ut contrahentes vi­ deant utrum suscepta vitae consuetudine con­ tenti sint, eo ipso quod de huius perpetuitate vix ullum rupersit dubium, coniici potest, conturbernalcs novum absolutumque deinceps prae­ stitisse consensum, ct matrimonium evasisse ra­ tum. Neque est (obiiciendum) < tale experimen« tum esse quodammodo perpetuum, neuter « enim solutorum huiusmodi coniugum habet sc alteri obligatum; etiam cum pene nullum « superest dubium de connubii stabilitate, coniu< ges tamen se non censent matrimonio iunctos < eo sensu, quo a nobis hacc vox accipitur » ; hoc enim, cum totum pertineat ad errorem spe­ culativum, matrimonium, ut iam dictum est, nullatenus vitiare potest. His praemissis, en responsa huius S. Congregationis ad dubia quae proposuisti : Dubium primum: « Occurrit, exempli causa, « infidelis cum infideli tempore plus minusve < diuturno una vivens, qui vult Christo no< men dare; alter licet tum ei tum filiis facul< tatem faciat suscipiendi baptismatis, et vi- I 85 « vendi christiano more, attamen non modo < cum imitari recusat, sed renuit etiam ad nu« plias consentire, volens positive libertatem < retinere migrandi ad alia vota. Ille qui vult « religionem amplecti, praeterquam quod ad « separationem adduci nequeat, praesertim si < habet filios, etiamsi id vellet, si agitur de < uxore, gencratim opere implere hoc omnino < non posset; nam primum relicto viro non < haberet unde viveret : ad haec, etiamsi vitae < necessaria ei non deessent, a viro discedere « non posset, nisi ab ea starent (sic) pater vcl < fratres. Infelix mulier, quoad religionem non « suscipit, adeo est res viri, ut, citra domini « consensum, ei sil moralitcr impossibile grave < quidpiam statuere ; semper dicet : Ille vult < vel ille non vult. Quaero igitur, utrum hoc < casu sit generatim repellendus a baptismate « coniux, seu rectius contubernalis, qui vult < religionem amplecti, et iam vitam ducit cx < lege Christiana, praeter matrimonii iusta toe< dera, quae inire paratus esset, si alter assen« tiret ». Paucis: quaeritur utrum coniux tem­ pore plus minusve diuturno iunctus matrimo­ nio id genus quod supra explicatum est, sic gencratim repellendus a baptismate, si neque separatio obtineri queat, neque ex malitia al­ terius partis consensus renovatio. S. C. respondit: Negative, sed in singulis ca­ sibus res est expendenda ad normam praescri­ ptam, et ad camdcm est agendum, speciatim vero, cum, causa mature perpensa, occurrenti­ bus utrimque rationibus aequaliter vel fere ae­ qualiter probabilibus, valor coniunctionis prae­ sentis dubius existit, quatenus nullum immineat periculum cx indole partis quae in infidelitate manet, missionarius in casu proposito insinuet parti quae suscipit Christiana sacra, caute ta­ men, ne cius bona fides quidquam detrimenti patiatur, ut, opportunitate capta alicuius mo­ menti effusionis benevolentiae, excitet infidelem ad ei declarandum, si fieri potest, praesentibus propinquis, sive domesticis, sin minus inter sc, eum habere ipsam uti veram uxorem, vel, prout fert casus, verum maritum ; quod cum fecerit, et ipse continuo idem profiteatur erga alterum, sc scilicet habere cum tamquam verum mari­ tum, vcl veram uxorem. Quod si missionarius videat, non sine aliquo discrimine haec fieri posse, tum, attentis expositis, et dummodo ille qui religionem amplectitur sit in bona fide, ct absit quodlibet scandalum, sileat, cum in bona fide relinquat, admittat ad baptismum, eique iniungat ut curet pro viribus conversio­ nem coniugis: quod si Dei gratia adiuvante evenerit, tum libere poterunt, nisi aliud obstet, occasione benedictionis nuptialis ad renovandum consensum adduci. Secundum dubium ab Ampl. Tua proposi­ tum hoc fuit: « Interdum reperiuntur coniuges, < qui licet eorum alter, vel etiam uterque sit An. C. 1874 An GrÎ74 86 COLLECTANEA « baptizatus, contraxere perinde ac eorum pa« rentes, videlicet una vivunt sine legitimo toro, < quippe procul a missionario, vel educati fuc< rint in infidelitate, vel saltem christianis prae< ceptis non eruditi ; missionarius tamen nequit < eos adducere ad iustam nuptiarum coniunctio« nem neque ad separationem quae, ob rationes < nuper allatas, mulieri est impossibilis. lamvcro < mulier vivit ad legem Christianam, liberos < educat Christiane, quoad potest foemina bar gnationis, de primo gradu cognationis lineae but Apoit. Sede· •d matrimonium transversae, ac primo affinitatis gradu lineae diipensare non rectae ortae ex copula licita, vel ex copula il- •oleti. ! licita publica, vel illicita occulta habita ante­ quam nasceretur proles quae vult contrahere), in talibus adiunctis Sanctitas Sua ampliorem tibi impertitur facultatem dispensandi, ad quin­ quennium duraturam. Notandum tamen, in ' secundo casu, hoc est cum ambigitur de ipsamet impedimenti existentia, dispensationem esse I adhibendam tantum ad cautelam. * I Dubium sextum est huius tenoris: < Ad- Circa probatio net Italus lib en < vena qui velit in matrimonium ducere mu- advenarum. I < lierem indigenam, asseverat suum statum li« berum, ct si ei respondeamus nuptias esse I < differendas quoad exhibeat documenta, ille < matrimonium init coram ministro protestante. < Itaque si non constat rem aliter se habere ; < ac ille dicit, potestne ei fides adiungi, ct pro« cedi ad benedictionem nuptialem ? » j S. C. respondit : Curanda est pro viribus ! observantia decreti Clementis X Cum alias die 21 Augusti anni 1670 (K n. ctgeneratim vitanda sunt matrimonia exterorum qui sint , destituti requisitis documentis. Quatenus vero haec haberi nequeant, supplendum eo meliori modo quo fieri potest, habita ratione instructionis an. 1869 (V. n. 1321) transmissae; et si testes vel testis catholicus desit, aut non sit idoneus, nihil obstat quominus in matrimoniis catholico­ rum recipiatur testimonium etiam acatholicorum, quatenus constet acatholicos testes, dc qui­ bus in singulis casibus agitur, esse fide dignos, ut haec S.C. declaravit djc 2 Aprilis anni 1873. An. C. r»74 *Grc rolcrxB· turn ibcolu * mcn rito * ia mi­ xtu no pt 11*. Grci oium fa· eJuium nanorum In <>nente. COLLECTANEA 88 An. C. 1875 In iis vero casibus urgentioribus in quibus pe­ riculum adest ne qui ab Ecclesia sunt repulsi matrimonium ineant coram ministro acatholico, dummodo constet de domicilio utriusque sponsi, et tactis interrogatoriis iuxta formulam transmissam, SSrftus facultatem A. Tuae im­ pertitur subdelegandam quoque missionariisTibi subtectis, qua iidem sponsi admitti possint ad iuramentum suppletorium. Idquc ad quinquendum durantibus circumstantiis. Dubium septimum hoc fuit : < In dioecesi < S. Alberti extant pauperes quidam catholici < permixti cum protestantibus et infidelibus. « Hi confitentur quoties incidunt in missiona« rium, quod evenit semel in anno , *vel in < biennio. Magis ex ignorantia quam ex ma« litia sunt infeliciter nimis faciles ad matri« monia mixta, nec intelligunt quare haec no« bis sint adeo invisa. Cum sint admodum < morosi, arbitrantur nos cos despectui habere « eo quod in talibus nuptiis nulla utamur « caeremonia ; ct ministri protestantes inde oc< casioncm captant cos ad hacrcsim adducendi. « Peto igitur ut nobis facultas fiat adhibendi in < hisce matrimoniis, cum impediri nequeunt, « aliquem ritum, saltem ut sacerdos adsit cum « supcrpclliceo >. S. Congregatio respondit : Provisum Instru­ ctione Etsi SSmus dic i5 Novembris an. i858 transmissa. Cum tamen in rerum adiunctis a R. P. D. Episcopo expositis, periculum est ne catholici illi rudes cx hac S. Sedis tolerantia magis magisque in errore firmentur non esse cur Ecclesia tantum abhoncat a matrimoniis mixtis, Episcopus pro sua prudentia decernat, num satis sit sacerdotem uti tantum supcrpellicco, omissis precibus ct reliquis ritibus. — Vicarius Ap. N. in Sinis exponit quod ante suam consecrationem , fidei professionem a Pio IV praescriptam non emisit, eo quod tam ipse quam Episcopus consecrator crederent iu­ ramentum in Pontificali Romano contentum dt professionem fidei unam eamdemque rem esse. Nunc autem melius edocti, iidem duo Episcopi Vestram Sanctitatem suppliciter ct humiliter rogant pro censurarum, si quas forte incurre­ rint, absolutione. R. SStftus (Pius PP. IX utrumque) Vicarium Apostolicum absolvit, quatenus opus sit, a censuris ob praemissa quomodolibct incursis, firma manente obligatione Vicario Ap. N. emit­ tendi coram aliquo missionario sui Vicariatus professionem fidei, iuxta formulam a Pio PP. IV praescriptam. I428 1430 S. C. S. Officii t6 Decembr. 1874 — Dklkq. ap. Mksopotamiar — I/Evêque désigné par les nn. 14 ct i5 (form. IV. Facultatum pro Praefectis) : Reconciliandi ecclesias pollutas aqua ab Episcopo benedicta, et, in casu neces· sitatis, etiam aqua non benedicta ab Episcopo: et huiusmodi facultatem communicandi sim­ plicibus sacerdotibus; et : Consecrandi calices, patenas et altaria portatilia cum oleis ab Epi­ scopo benedictis, ubi non erunt Episcopi, vel distent duas dietas, vel Sedes vacet; est-il ΓΕvëque latin seul, ou le Délégué du S. Siege où bien toute espece d’Evcque oriental? 2. Les facultés pouvoirs, dispenses etc. con­ tenues dans les Patentes des supérieurs des Missions latines en orient donnent souvent lieu \ l’ambiguité par suite de la nature variée des personnes avec les quelles ils sont cn rapport. Ces patentes sont évidemment faites pour les missions établies dans de diocèses gouvernées par des Evêques, ou des Vicaires Apostoliques du rit latin, qui ont une juridiction directe ct absolute sur tous les fidèles de leur dioecèse ; hors d’ici les missionnaires n’ont dc ju­ ridiction réelle que sur un nombre fort re­ streint dc latins, ct quelques orientaux privés de pasteurs, mais ils sc trouvent par le mi­ nistère dc la confession en rapport avec les catholiques des différents rits qui les entourent, grec, arménien, syrien, chaldéen. Pourront-ils dans ce cas, et dans tout ce qui n’est que de for intérieur user des dispenses concédées au Supérieur dc la Mission, si celui leur cn con­ cède la faculté ? R. Ad î. Episcopus de quo sub nn. 14. ct i5. Facultatum esse Episcopum ritus latini. Ad 2. Negative. 1429 S. C. Prop. F. 10 lan. 1875 (Ex Aud. SS.) Circa fidd protoasionem ia coniccrationc Epheoporum. S. C. S. Off. 13 lan. 1875 — Mandavit ρ,^ΰ’Λρί^ Sanctitas Sua (Pius IX) monendos esse scriptores j»el}<10· .«s- p"Æ An. C. i»7$ COLLECTANEA 94 bia pro opportuna solutione ad Sacrorum Ri­ tuum Congregationem transmiserit, haec, au­ dita relatione etc. declaravit ; « /n casu de quo agitur celebrationem Missarum lectarum de Requie, praeter vigilias, ferias et octavas pri­ vilégiât as, ic festa de praecepto servanda, im­ pediri tantummodo ab occurrentia Officiorum novem lectionum quae gaudeant ritu duplicis maioris, aut duplicis 1. vel 2. classis >. I449 I>e Mhol'· poNicu ifl America xpt»ntnoniH. Ralm iuvcaiuti· ia acbob * pU. bba» «nMitucn4it periculi Instr. S. C. S. Officii 24. Nov. 1875. — (ad Episcopos Stat. Ford. Amkk. Srpt.) — Plu­ ries S. Congregatio de Propaganda Fide certior facta est in Foederatis Statibus Am ericae Se­ ptentrionalis catholicae iuventuti c scholis pu­ blicis, quas illic vocant, gravissima damna imminere. Tristis hic nuntius effecit, ut prae­ dicta S. Congregatio amplissimis istius ditionis Episcopis nonnullas quaestiones proponendas ccnsucrit, quae partim ad causas, cur fideles sinant liberos suos scholas acatholicas frequen­ tare, partim ad media quibus facilius iuvenes a scholis huiusmodi arceri possint, spectabant. Porro responsiones α laudatis Episcopis exa­ ratae ad S. Congregationem Universalis Inqui­ sitionis pro natura argumenti delatae sunt, et negotio diligenter explorato fer. IV die 3o lu­ nii 1875, per Instructionem sequentem absol­ vendum ab Efiiis Patribus iudicatum est, quam exinde SSrtius D. N. fer. IV die 24 Novembris praedicti anni adprobare, ac confirmare digna­ tus est. Porro in deliberationem cadere imprimis debebat ipsa iuventutis instituendae ratio scholis huiusmodi propria atque peculiaris. Ea vero S. Congregationi visa est etiam ex se periculi plena, ac perquam adversa rei catholicae. Alumni enim talium scholarum, cum propria carumdem ratio omnem excludat doctrinam religionis, neque rudimenta fidei addiscent, neque Ecclesiae instruentur praeceptis, atque adeo carebunt cognitione homini quam maxime necessaria, sine qua Christiane non vivitur. Enim vero in eiusmodi scholis iuvenes educantur iam inde a prima pueritia, ac propemodum a teneris unguiculis: qua aetate, ut constat, vir­ tutis aut vitii semina tenaciter haerent. Aetas igitur tam flexibilis, si absque religione adole­ scat, sane ingens malum est. Porro autem in praedictis scholis utpotc seiunctis ab Ecclesiae auctoritate, indiscriminatim ex omni secta ma­ gistri adhibentur, et cetcroquin ne perniciem ilferant iuventuti nulla lege cautum est, ita ut liberum sit errores ct viliorum semina teneris mentibus infundere. Certa item corruptela ex hoc impendet quod in iisdem scholis, aut sal­ tem in pluribus earum, utnusque sexus adole­ scentes et audiendis lectionibus in idem con­ clave congregantur, et sedere in eodem scamno masculi iuxta feminas iubentur. Quae omnia efficiunt, ut iuventus misere exponatur damno circa fidem, ac mores periclitentur. Hoc autem periculum perversionis nisi e proximo remotum fiat, tales scholae tuta conscientia frequentari nequeunt. Id vel ipsa clamat lex naturalis ct divina. Id porro claris verbis summus Ponti­ fex edixit, Friburgensi quondam Archicpiscopo die 14 Iulii 1864 ita scribens: < Certe quidem ubi in quibusque locis regionibusque perniciosis­ simum huiusmodi vel susciperetur, vel ad exitum perduceretur consilium expellendi a scholis Ec­ clesiae auctoritatem, et iuventus misere expone­ retur damno circa fidem, tunc Ecclesia non so­ lum deberet intentissimo studio omnia conari, nullisque curis unquam parcere, ut eadem iuven­ tus necessariam Christianam institutionem ctedu­ cationem habeat, verum etiam cogeretur omnes fideles monere, eisque declarare eiusmodi scholas Ecclesiae catholicae adversas haud posse in con­ scientia frequentari >. Et haec quidem, utpotc fundata iure naturali ac divino, generale quod­ dam enuntiant principium, vimque universalem habent, et ad eas omnes pertinent regiones, ubi perniciosissima huiusmodi iuventutis instituen­ dae ratio infeliciter invecta fuerit. Oportet igitur, ut Sacrorum Antistites, qua­ cumque possint ope atque opera, commissum sibi gregem arceant ab omni contagione scho­ larum publicarum. Est autem ad hoc omnium consensu nil tam necessarium, quam ut catho­ lici ubique locorum proprias sibi scholas ha­ beant, easque publicis scholis haud inferiores. Scholis ergo catholicis sive condendis, ubi de­ fuerint, sive amplificandis, et perfectius instru­ endis parandisque, ut institutione ac disciplina scholas publicas adaequent, omni cura prospi­ ciendum est. Ac tam sancto quidem exequendo consilio tamque necessario, haud inutiliter adhi­ bebuntur, si Episcopis ita visum fuerit, e Con­ gregationibus religiosis sodales sive viri sive mu­ lieres, sumptusque tanto operi necessarii, ut eo libentius atque abundantius suppeditentur a fidelibus, opportune oblata occasione, sive pa­ storalibus litteris, sive concionibus, sive privatis colloquiis serio nccesse est ut ipsi commonefiant, sese officio suo graviter defuturos, nisi omni qua possunt cura, impensaque, scholis catholicis providerint. De quo potissimum monendi erunt quotquot inter catholicos ceteris praestant di­ vitiis ac auctoritate apud populum ; quique comitiis ferendis legibus sunt adscript!. Et vero in istis regionibus, nulla obstat lex ci­ vilis, quominus catholici, ut ipsis visum fue­ rit, propriis scholis prolem suam ad omnem scientiam et pietatem erudiant. Est ergo in potestate positum ipsius populi catholici ut feliciter avertatur clades, quam scholarum illic publicarum institutum rei catholicae minita­ tur. Religio autem ac pietas ne e scholis vestris expellantur, id omnes tandem persua- An. C. 1871 Ab huioiiBodi acholia fidele» ar­ cendi. An. C îÔ7> deant sibi plurimum intercise non singulorum tantum civium ac familiarum, verum etiam ipsius Horentissimae Americanae nationis, quae tantam dc se spem Ecclesiae dedit. Ceterum S. Congregatio non ignorat talia interdum rerum esse adiuncta, ut parentes ca­ tholici prolem suam scholis publicis committere in conscientia possint. Id autem non poterunt, nisi ad sic agendum sufficientem causam ha­ beant, ac talis causa sufficiens in casu aliquo particulari utrum adsit nec nc, id conscientiae ac iudicio Ordinariorum relinquendum erit; et tunc ea plerumque aderit, quando vel nulla piaesto est schola catholica, vel quae suppetit parum est idonea erudiendis convenienter con­ ditioni suae congrucnterque adolescentibus. Tunc autem ut scholae publicae in conscientia adiri possint, periculum perversionis, cum propria ipsarum ratione plus minusve nunquam non coniunctum, opportunis remediis cautionibusque fieri debet ex proximo remotum. Est ergo im­ primis videndum, utrumne in schola, de qua adeunda quaeritur, perversionis periculum sit eiusmodi quod fieri remotum plane nequeat : vclut quoties ibi aut docentur quaedam, aut aguntur, catholicae doctrinae bonisvc moribus contraria, quaeque citra animae detrimentum neque audiri possunt, nedum peragi. Enim vero tale periculum, ut per se patet, omnino vitandum est cum quocumque damno tempo­ ralis etiam vitae. Debet porro iuventus, ut com­ mitti scholis publicis in conscientia possit, ne­ cessariam christianam institutionem et educa­ tionem, saltem extra scholae tempus, rite ac diligenter accipere. Quare parochi ac missionarii, memores eorum quae providentissime hac de re Concilium Baltimorcnse constituit, cateche­ sibus diligenter dent operam, iisque explicandis praecipue incumbant veritatibus fidei ac morum, quae magis ab incredulis ct heterodoxis im­ petuntur ; totque periculis expositam iuventutem impensa cura, qua frequenti Sacramento­ rum usu, qua pietate in B. Virginem studeant communire, ct ad religionem firmiter tenendam etiam atque etiam excitare. Ipsi vero parentes, quive eorum loco sunt, liberis suis sollicite invigilent, ac vel ipsi per se, vel, si minus idonei ipsi sint, per alios, de lectionibus auditis eos interrogent, libros iisdem traditos recognoscant, et si quid noxium ibi deprehenderint, antidota praebeant, eosque a familiaritate ct consortio discipulorum, a quibus fidei vel morum peri­ culum imminere possit, seu quorum corrupti mores fuerint, omnino arceant atque prohibeant. Hanc autem necessariam christianam institu­ tionem et educationem liberis suis impertire quotquot parentes negligunt ; aut qui frequen­ tare eos sinunt tales scholas in quibus anima­ rum ruina evitari non potest : aut tandem qui, licet schola catholica in eodem loco idonea adsit, apteque instructa, et parata, seu quamvis An. C 1876 95 S. C. DE PROP, FIDE facultatem habeant in alia regione prolem ca­ tholice educandi, nihilominus committunt eam scholis publicis, sine sufficienti causa, ac sine necessariis cautionibus, quibus periculum per­ versionis e proximo remotum fiat : eos, si con­ tumaces fuerint, absolvi non posse in Sacramento Poenitentiae ex doctrina morali catholica ma­ nifestum est. MSG S. C. de Prop. F. /a Dec. t875. (Ex Aud. SSrhi.) — Pro-Secretarius S. Congrega• · n c -1 ° tionis exposuit SSrtio Patn quam facile non observetur clausula in Formulis (nonnullis) fa­ cultatum, qua praescribitur ut a dispensante inseratur in rescripto dispensationis tempus ad quod concessae fuerunt, idque sub poena nullitatis ; et SSiTius Pater iussit ut in posterum hu­ iusmodi clausula non amplius apponatur. concerne Ucuitatei fuerunt, 1451 S. R. C. /7 Dec. i875. - Tricaris#. Utrum liceat in Feria VI in Parasceve ct in Bionibui ferhvi Sabbato Sancto ante Missam audire confessio- Sbb’STancti! nes fidelium in cathedrali aliisque ecclesiis parochialibus ; et an consuetudo contraria, quae id reprober, sit retinenda., R. Affirmative ; et assertam contrariam con­ suetudinem omnino reprobandam. 1453 S. R. C. r6 Martii 1876. — Blbsks. — cti^nc" lndumcn‘ Rrfius hodiernus Ep. Blescn. indultum obtinuit a S. Rituum Congregatione pro facultate subdelegandi suos Vicarios Generales, ecclesiarum rectores etc. ad benedictionem sacrae illius su­ pellectilis, in qua sacra unctio non adhibetur. Quum vero nulla inveniatur formula pro be­ nedictione indumenti sacerdotalis aut levitici, praeter cam quae reperitur in Pontificali, ct ideo Episcopis videtur reservata, sacerdotes subdelegati recurrere debent ad benedictionem pro indumentis sacerdotalibus in genere Missali ad­ ditam. Isthaec autem benedictio in omnibus cir­ cumstantiis non apparet omnino consentanea, ex, gr. pro benedictione cinguli. Unde prae­ dictus Rmus Orator huiusmodi a S. R. C. po­ stulavit, ut sacerdotes ab ipsomet subdelegati uti valeant formula a Pontificali data pro be­ nedictione cuiuslibet indumenti, quae insuper est formula minus solemnis. R. Sacerdotes subdelegati utantur benedi­ ctione quae legitur in Rituali Romano. 1453 r- S. R.ii C. 16 Martii 1876. — Olindkn. — · t .· t t Circa Mcr»cPy· Estne toleranda praxis extrahendi e tabernaculo nem. sacram Pyxidem, eamque velotnrn sub umbella collocandi, populi benedicendi gratia. CXpolItlO- An. C. 1876 9'3 An. C. 1R76 COLLECTANEA R. Negative, et detur Instructio edita a s. m. | istruiscano i loro allievi intorno alia natura di Benedicto Ρρ. XIV, hoc est: < Eucharistiae ta- 1 tale intervento, la qualc Iungi dall’csscre combemaculum solum aperiatur, et Sacra Pyxis partçcipazionc ad atto religioso, ha il sempliclausa suoque velamine obtecta populi oculis ce caraitcrc di un materiale atto civile. Sem­ pre per altro, e pcr modo di rcgola rimane obiiciatur. Verum penitus interdicitur Sacram vietato I’intervento ai funerali meramente ci­ Pyxidem extra Tabernaculum efferri ac velatam sub umbella collocari, cum nullum huius ritus vili di quclli chc vclgarmente diconsi liberi vestigium apud liturgicos scriptores, nullaque pensatori, nei quali pcr ostentazione ed in isfreSedis Apostolicae, quam sequi omnino debe­ gio della religione, si cscluda a bella posta l’intervento dci sacerdoti o ministri del culto. mus, consuetudo deprehendatur ». 1454 De verbi Dei praedicatione a parochi· diebu» fetti· habenda S. C. Concilii r Apr. 1876. — Consue­ tudo viget in dioecesi N. qua parochi, cercroquin assidui in verbi Dei praedicatione diebus Dominicis habenda, eam tamen plerique omit­ tunt omnino diebus festis de praecepto infra hebdomadam occurrentibus. Hinc quaeritur: i. Utrum dicta consuetudo sit toleranda ; et qua­ tenus negative, 2. Utrum praecipi possit ac de­ beat parochis, ut celeris quoque diebus festis de praecepto infra hebdomadam occurrentibus, eadem ratione ac Dominicis diebus praedicatio­ nis officio incumbant; et quatenus affirmative, 3. Utrum liceat excipere nonnullos solemniores dies, quibus facultas sit parochis abstinendi a praedicationis officio; R. Tenentur parochi diebus Dominicis et festis de praecepto populo sermonem habere iuxta Concilii Trid. praescriptionem ; attamen erit prudentiae Episcopi dispensare ab hac ordi­ natione in aliquibus solemnioribus diebus. USS De admtcatia faacribu· »catholiconifD. Litt. S. C. de Prop. F. j Maii r8j6. (ad Vic. Ap. Aboyfti) — Ncll’Adunanza di Fer. IV 5 Aprile p. p. gli Effli Inquisitori Ge­ nerali occuparonsi dci quesiti proposti da V. S. e tendenti a conosccrc se possa permettersi ad allievi ed allieve dci diversi cducandati misti, costi esistenti, Fintcrvento ai funerali di qual­ che loro compagno, od altro individuo appartenente alia famiglia del medestmo ctcrodosso, c risolvettero chc fossero a Lci comunicati alcuni decreti emanati nei vari tempi dalla Suprema (tg Gen. 1818 - 50 Giugno 1864 14 Gen. 1874 - 1 Giugno 1866 - V. nn. 727. 12^7) tenore dei quali potrà V. S. agcvolmente rilevare non verificarsi nel caso da Cei esposlu lutte quelle circostanzc chc si esigono perche possa tollerarsi tale intervenio; c perô convicne ch * Ella invigili c ponga in pratica ogni mezzo per distogliere ed impedire chc invalga tale uso. Qualora poi nei casi particolari vedesse di non poterio impedire senza dar luogo a sert inconvenienti, sappia chc a V. S. rimane escluaivamente nservata la facolU di pcrmeticrlo in vi 1 di mera tollcranza; cd in tali evenienze dovrà a v verti re i moderatori degli cducandati che 1456 S. Poenit to lunii 1876. — Se la non osservanza della clausola solita apporsi nellc diapcmaiionom dispense : erogata aliqua eleemosyna iudicio lns.nu,,t Ordinarii, imponi la nullita delta dispensa. R. Negative. — SSiîius approbavit. 1457 S. C. S. Off. 2cEpicopi f·bemar. — !. Sc il Vescovo possa dispensare diiP€n· • e In von· rc· dai voti semplici nclle Congregazioni non clau- ligtoM» Umpttcu surate, che, quantunque non approvatc dalla bu1‘ S. Sede, hanno perô supenora generale c case in diverse diocesi. 2. Sc il Vescovo possa dispensare dai voti semplici emessi nclle Congregazioni che ebbero origine nclla propria dioccsi, nè hanno case fuori di cssa, tuttochè abbiano superiora ge­ nerale. R. Quoad vota non reservata paupertatis ct obedientiae, posse Episcopum in utroque casu dispensare, dummodo ius cx contractu oneroso acquisitum tertii, ipso rationabiliter invito, non laedatur. Quoad votum non reservatum casti­ tatis, ex potestate ordinaria Episcopi, negative, nisi constet votum non fuisse perpetuum et ab­ solutum. 1462 S. C. S. Officii 0 Aug. 1876 — Tulax- Grca cxcom* cixoo — (. Excommumcati tolerati, si ante poiturim ctexemortem dant poenitentiae, signa sepeliuntur in loco sacro; sed si ob improvisam et repenti­ nam mortem nulla poenitentiae signa dare po­ tuerunt, licitum erit cos in loco sacro sepelire? — 2. Licitum erit eis suffragia communia con­ cedere, ut sunt exequiae solemnes?— 3. Istae excquiac possunt habere locum corpore prae­ sente ipsius excommunicari quin dare potuis­ sent poenitentiae signa ? R. Dentur responsa S. Poenitentiariae de annis i860 et 1862 quae sic sc habent : < 1. Sc < venisse a morire alcuno dcgli incorsi noto< riamente nellc censure, e secondo i ss. canoni < e le regolc assegnate in proposito dai dottori, < dovessc assolutamente privarsi della sepol« tura ecclesiastica, c d’altrondc con gravi mi< naccie si chiedessero pertinacemcnte le ese< quic c la stessa sepoltura ecclesiastica come « dovrà in tale circostanza rcgolarsi il parroco ? « - Die to Dec. i860. - R. Curandum ut cun< cta ad normam ss. canonum fiant ; quatenus < vero absque turbarum et scandali periculo « id obtineri nequeat, parochus neque per sc < neque per alios sacerdotes ad exequias et ad « sepulturam ullo modo concurrat. — 2. Se « possa nclle attuali circostanzc pcricolose con« cedersi la sepoltura ecclesiastica a qualche < scomunicato tollcrato, il qualc colpito da « morte improvvisa non abbia dato segni di « vera rcsipisccnza. - Die 20 Maii 1862. - R. Ut « diiudicctur an quis excommunicatus toleratus < ecclesiastica sepultura sit privandus, inqui< rendum est an simul sit publicus peccator « habitis prae oculis regulis quae circa publi. < cos peccatores a probatis auctoribus traduntur 13 An C 187^ 98 COLLECTANEA Decr. S. C. Concilii 20 Januarii 1877. — Quod a priscis Ecclesiae temporibus semper fuit in more, ut christifidelibus certa propone­ retur ac determinata formula, qua fidem pro­ fiterentur, atque invalescentes cuiusque aetatis haereses solemniter detestarentur, idipsum, sa­ crosancta Tridentina Synodo feliciter absoluta, sapienter praestitit Summus Pontifex Pius IV, qui Tridcntinorum Patrum decreta incunctanter excqui properans, edita Idibus Novembris 1 564 Constitutione Iniunctum Nobis, formam concin­ navit professionis fidei recitandam ab iis, qui cathedralibus et superioribus Ecclesiis praefi­ ciendi forent, quive illarum dignitates, canonicatus, aliaque beneficia ecclesiastica quaccumquc curam animarum habentia essent consecuturi, et ab omnibus aliis, ad quos cx decretis ipsius Concilii spectat: nec non ab iis, quos de mona­ steriis, conventibus, domibus, ct aliis quibus­ cumquc locis Regularium quorumcumque Or­ dinum, etiam militarium, quocumque nomine vel titulo provideri contingeret. Quod et alia Constitutione edita eodem die ct anno incipicn. In sacrosancta salubriter praeterea extendit ad omnes doctores, magistros, regentes, vel alios cuiuscumquc artis ct facultatis professores, sive clericos sive laicos, vcl cuiusvis Ordinis Regu­ laris, quibuslibet in locis publice vcl privatim quoquomodo profitentes, seu lectiones aliquas habentes vcl exercentes, ac tandem ad ipsos huiusmodi gradibus decorandos. Iam vero cum postmodum coadunatum fuerit sacrosanctum Concilium Vaticanum, et ante eius suspensio­ nem per Litteras Apostolicas Postquam Dei mu­ nere diei 20 Octobris 1870 indictam, binae ab eodem solemniter promulgatae sint dogmaticae Constitutiones, prima scilicet de Fide Catholica quae incipit Dei Filius, et altera de Ecclesia Christi, quae incipit Pastor aeternus, non solum opportunum, sed etiam necessarium diiudicatum est, ut in fidei professione dogmaticis quoque praememorati Vaticani Concilii definitionibus, prout corde, ita et ore publica solemnisque fieri deberet adhaesio. Quapropter SSiîius D. N. Pius Papa IX, exquisito ea desuper re voto specialis Congregationis Erilorum S. R.E. Patrum Cardi­ nalium, statuit, praecepit, atque mandavit, ceu per praesens decretum praecipit ac mandat, ut in praecitata Piana formula professionis fidei, post verba α praecipue a sacrosancta Triden­ tina Synodo > dicatur < et ab oecumenico Con­ cilio Vaticano tradita, definita ac declarata, praesertim de Romani Pontificis Primatu et infallibili magisterio >, utque in posterum fidei professio ab omnibus, qui eam emittere tenen­ tur, sic et non aliter emittatur, sub commina­ tionibus ac poenis a Concilio Tridentino et a supradictis Constitutionibus sa. me. Pii IX sta­ tutis. Id igitur ubique, et ab omnibus, ad quos spectat, diligenter ac fideliter observetur, non obstantibus etc. (2). ii) Ex Dataria Ap. haec ad rem habentur: «drr^u• itia loci vcrificatur cum eius focularia numerum ter«centum non excedant; nec officit quod locus angu« stus parum ab alio dissitus existât, dummodo ista «duo loca sint inter se distincta ac diversa, propriam« que denominationem habeant. Aliqua autem distantia « requiritur in suburbiis, quae quamvis civitatis partem « constituant, nihilominus angustia in ipsis admittitur « cum per milliare aut paulo minus a civitate distent. « Ita sentiunt Pyrrhus Corrado in Praxi dispens. Apost. « lib. T, cap p; De Iustis Dc Diipene. matrim. lib. ), « cap. 2. Huiusmodi autem doctrinae examussim con« sonat huius Datariae Apostolicae praxis ». (2) Professio orthodoxae fidei iuxta formam a Sum­ mis Pontificibus Pio IV et Pio IX praescriptam: « Ego N. firma fide credo ct profiteor omnia ct sin­ gula, quae continentur in Symbolo fidei, quo sancta Ro­ mana Ecclesia utitur, videlicet: Credo in unum Deum Patrem omnipotentem, factorem coeli ct terrae, visi­ bilium ommum et invisibilium. Et in unum Dominum lesura Christum filium Dci Unigenitum, ct ex Patre natum ante omnia saecula, Deum de Deo, lumen de lumme, Deum verum dc Deo vero, genitum non fa­ ctum, consubstantialem Patri, per quem omnia facta sunt, qui propter nos homines, ct propter nostram sa­ lutem descendit dc codis. Et incarnatus est dc Spiritu Sancto ex Marti V»rginc, et homo factus est. Cruci­ fixus etiam pro nobis, sub Pontio Pilato passus ct sepullus est bt resurrexit tertia dic secundum Scriptu­ ras. Et ascendit in coelum, sedet ad dexteram Patris ; ct iterum venturus est cum gloria iudicare vivos et mortuos, cuius regni non erit finis. Et in Spiritum Sanctum, Dominum ct vivificantem, qui cx Patre Fi­ lioque procedit; qui cum Patre ct Filio simul adora­ tur, ct conglorificatur, qui locuutus est per prophetas. Et unam, sanctam, catholicam ct apostolicam Eccle­ siam. Confiteor unum baptisma in remissionem pec­ catorum. Et cxpccto resurrectionem mortuorum, ct vitam venturi saeculi. Arnen. Apostolicas ct ecclesiasticas traditiones reliquasque eiusdem Ecclesiae observationes et constitutiones fir­ missime admitto et amplector. Item sacram Scriptu­ ram iuxta cum sensum, quem tenuit ct tenet sancta mater Ecclesia, cuius est iudicare dc vero sensu ct in­ terpretatione sacrarum Scripturarum, admitto, nec eam unquam, nisi iuxta unanimem consensum Patrum, ac­ cipiam ct interpretabor. Profiteor quoque septem esse vere ct proprie Sa­ cramenta novae legis a lesu Christo Domino Nostro instituta, atque ad salutem humani generis, licet non omnia singulis, necessaria, scilicet, Baptismum, Con­ firmationem, Eucharistiam, Poenitentiam, Extremam Unctionem, Ordinem ct Matrimonium, iliaque gratiam conferre; ct ex his Baptismum, Confirmationem et Or­ dinem sine sacrilegio reiterari non posse. Receptos quoque ct adprobatos Ecclesiae catholicae ritus in supradictorum omnium Sacramentorum solemn! administrationc recipio ct admitto. Omnia et singula, quae 1463 *> De4«o^-« a pro·! caau S. C. Concilii t6 Decern. 1876. — Ansru. , . .. . ° . steam loci (inter causas dispensationum matr.) non ϋ5€ desumendam a numero locorum cuius­ que paroeciae, sed a numero focorum cuiusque loci, vel etiam plurium locorum, si non distent ad invicem ultra milliare (1). 1464 proie·· An. C. 1877 An C. 1877 S. C. DE PROP. FIDE I465 Circi «alidita * km lum biptl»β>ι îum matri· mooii haeretico * mm ecclcaiam catholicam i n · grédi petentium. De baptiimo a minutna acctae rncthodiatarum adinimatrato. Instr. S. Officii 24. lan. 1877. (ad Ep. Nbsquallikn.) — Litteris ad S. C. de Prop. Fide missis, AtnpL Tua a S. Sede Λρ. postulaverat instrui circa modum, quo se gerere deberent missionarii, munus apostolicum exercentes in montanis regionibus istius tuae dioecesis, cum illis qui, antequam catholicam Ecclesiam in­ gredi peterent, a ministcllis sectae methodistarum. baptizati, aut etiam matrimonio copulati fuerunt. Exponebat plurcs ct non parvi mo­ menti rationes adesse serio dubitandi tam dc validitate sacramenti Baptismi a talibus mini­ stris collati, quam de validitate matrimonii coram iisdem contracti, easque praefatae S. C. de Prop. Fide exhibebat. Porro ipsa S. C. epi­ stolam Ampl. Tuae ad S. Congr. S. O. remi­ sit, a qua post accuratam ct diligentem dis­ cussionem dispositum fuit, ut peculiari hac instructione Ampl. Tuae responderetur, per quam reassumptis omnibus ad rem facientibus, et iam ab eadem S. C. in casibus similibus decretis sub oculis tuis poneretur huius Ap. S. Sedis doctrina, quae certam ct tutam nor­ mam tibi exhibere debebit. Itaque circa Baptismum a ministris sectae methodistarum administratum refers, tot et tales esse horum haereticorum errores circa ne­ cessitatem virtutem ct efficaciam eiusmodi sa­ cramenti, ut pro certo retineri debeat eos illum habere tamquam ritum mere indifferentem, quem ideo in praeteritis temporibus penitus omittere consueverunt, ct in posterioribus rcassumpserunt sola prava voluntate homines infi­ deles, vcl etiam fideles fallendi, iisdem scilicet ostendendi falsam eorum religionem a nostra unice vera non differre. His addit, non paucos neque omnino accidentales abusus ab iisdem committi in praedicti sacramenti administra­ te peccato originali ct dc justificatione in sacrosancta Tridcntina Synodo definita et declarata fuerunt, am­ plector ct recipio. Profiteor pariter in Missa offerri Deo verum, proprium ct propitiatorium Sacrificium pro vi­ vis ct defunctis, atque in sanctissimo Eucharistiae Sa­ cramento esse vere, rcalitcr ct substantialiter corpus et sanguinem una cum anima ct divinitate Domini no­ stri Icsu Christi, ficriquc conversionem totius substan­ tiae panis in corpus, ct totius substantiae vini in san­ guinem, quam conversionem catholica Ecclesia transsubstantiationem appellat. Fateor etiam sub altera tan­ tum specie totum atque integrum Christum, verumque Sacramentum sumi. Constanter teneo Purgatorium esse, animasque ibi detentas fidelium suffragiis iuvari. Simi­ liter ct nanctos una cum Christo regnantes venerandos atque invocandos esse, eosque orationes Deo pro no­ bis offerre, atque eorum reliquias esse venerandas. Fir­ missime assero imagines Christi ac Deiparae semper Vir­ ginis, nec non aliorum Sanctorum habendas ct retinendas esse, atque cis debitum honorem nc venerationem im­ pertiendam. Indulgentiarum etiam potestatem a Christo in Ecclesia relictam fuisse, illarumquc usum Christiano populo maxime salutarem esse affirmo. Sanctam, ca­ gg An. C. 1877 tionc, inter quos praesertim indicat et usum cuiusdam formae, in qua persona Spiritus San­ cti aut omnino reticetur, aut vocibus et nomi­ nibus exprimitur prorsus ineptis ad eam indi­ candam, aut non exprimitur nisi post aliud vo­ cabulum intrusum inter secundam et hanc ter­ tiam SSfhae Trinitatis personas f necnon ncgligcntiam ab iisdem servari solitam in modo quo aqua tingunt baptizandos, et quo coniungere solent materiam cum forma. Ob has ra­ tiones anceps haeres utrum baptisma a talibus ministris, ct tali modo administratum, habere debeas uti prorsus invalidum, vcl saltem ca ratione dubium ut veluti principium in praxi semper servandum retinere possis, illud esse iterum conferendum. Porro quamvis haec gra­ vissima sint, ct gencratim vehementem suspi­ cionem ingerant de baptismi invaliditate, tamen in singulis casibus faciendas esse accuratas in­ vestigationes facile quisque intelligit, et quatenus ex iis certo constiterit de nullitate ob substan­ tialem defectum, baptismus erit conferendus absolute! quatenus adhuc dubium prudens su­ persit, baptismus iterum conferendus secreto ct sub conditione iuxta doctrinam et praxim con­ stanter ab Ecclesia servatam. Etenim novit A. Tua dogma fidei esse Ba­ ptismum a quocumque sive schismatico, sive haeretico, sive etiam infideli administratum validum esse habendum, dummodo in eiusdem administratione singula concurrerint, quibus sacramentum perficitur, scilicet debita materia, praescripta forma, et persona ministri cum in­ tentione faciendi quod facit Ecclesia. Hinc con­ sequitur errores peculiares, quos ministrantes sive privation, sive etiam publice profitentur nihil officere posse validitati baptismi, vel cu­ iuscumque sacramenti, quia ut loquitur S. Au­ gustinus, sacramenta ubique integra sunt, etiamsi prave intclligantur, et discordiose tractentur. (S. August, de Bapt. lib. 5 Cap. rj N. 20). tholicam et apostolicam Romanam Ecclesiam omnium ecclesiarum matrem et magistram agnosco, Romanoque Pontifici beati Petri Apostolorum Principis succes­ sori ac lesu Christi Vicano veram obedientiam spon­ deo ac iuro. Caetera item omnia a sacris Canonibus et occumenicis Conciliis, ac praecipue a sacrosancta Tridcntina Synodo, et ab oecumenico Concilio Vaticano tradita, definita ac declarata, praesertim de Romani Pontificis Primatu et infallibili magisterio, indubitanter recipio atque profiteor; simulquc contraria omnia, atque haereses quascumque ab Ecclesia damnatas et relectas ct anathematizatas, ego pariter damno, rciicio, et ana­ thematizo. Hanc veram catholicam fidem, extra quam nemo salvus esse potest, quam in praesenti sponte pro­ fiteor et veraciter teneo, eamdem integram et imma­ culatam usque ad extremum vitae spiritum, constantis­ sime, Deo adiuvante, retinere ct confiteri, atque a meis subditis seu illis, quorum cura ad mc in munere meo spectabit, teneri ct doceri ct praedicari, quantum in mc erit, curaturum. Ego idem N. spondeo, voveo ac iuro. Sic mc Deus adiuvet, ct hacc sancta Dci Evangclia ». II’ roo COLLECTANEA Imo, quod praesertim in casu de quo agitur bcre, faciendi nempe quod facit Ecclesia, vcl notandum est, peculiares errores ministran­ faciendi quod Christus voluit ut fieret ; ct eos­ tium, per se ct propria ratione, neque exclu­ dem errores per sc non posse inducere gene­ dunt illam intentionem, quam minister sacra­ ralem praesumptionem contra validitatem sa­ mentorum debet habere, faciendi nempe quod cramentorum in genere, ct Baptismi in specie facit Ecclesia. Etenim, ut sapientissime obser­ ita ut ca ipsa sola statui possit practicum vat Cardinalis Bellat minus: « Concilium Tri- principium omnibus casibus applicandum, vi « dentinum in Canone XI non nominat finem cuius quasi a priori, ut aiunt, baptismus sit iterum conferendus. < sacramenti, neque dicit, oportere ministrum < intendere, quod Ecclesia intendit, sed quod Neque aliter Ampl. Tua iudicare debebit « Ecclesia facit. Porro quod Ecclesia facit, non cx consideratione abusuum, quos haeretici isti « finem, sed actionem significat. Denique ex admittere solent, ut asseris, in baptismi admi­ « praxi id constat. Nam neque vetus Ecclesia nistratione. Siquidem quidquid sit dc abusibus « rebaptizabat baptizatos parvulos a pclagianis, a tc enumeratis sive quoad formam corruptam < nec nos rebaptizamus baptizatos a zuingiianis quam usurpare audent, sive quoad modum quo < ct calvinistis: ct tamen scimus omnes istos ba- baptismi ritum complere solent, tamen ut in « ptizarc sine intentione veri finis qui est tollere facto dici possit baptismum administratum ab « originale peccatum >. Unde Benedictus XIV istis haereticis nullum, aut saltem dubium ha­ bendum esse, oportet prius cognoscere an pa­ haec ad rem facientia verba gravissima habet: < Caveat Episcopus ne incertam ct dubiam trati fuerint praedicti abusus sacramentum irri­ < pronuncict baptismi validitatem hoc tantum tantes ; novit siquidem abusus non esse prae­ « nomine, quod haereticus minister, a quo fuit sumendos sed probandos. Qua super re A. Tua < collatus, cum non credat per regenerationis ante oculos habeat regulam generalem iam saepe lavacrum deleri peccata, illud non contulerit traditam ab hac S. C., et praesertim in fer. IV < in remissionem peccatorum, atque ideo non die 10 Martii 1824, quam in pluribus aliis ca­ habuerit intentionem illud conficiendi, prout sibus similibus confirmavit, quaeque est tenoris < a Christo Domino fuerit constitutum:'siqui­ sequentis : « Quoad venientes a sectis, ex gr. < quakcrorum, quas notum est vcl baptisma midem cum in Galliis disputatum olim fuerit, an ob praedictam rationem rebaptizandi essent < nime ministrare, vel invalide conferre, ipsos, baptizati a calvinistis, S. Pius V, ad quem con­ < dum in sinu Ecclesiae recipiuntur, solcmnitroversia delata est, minime rebaptizandos « ter baptizandos esse. Quoad vero illas, ut definivit ; sacramenti enim validitati non < sunt anglicani, apud quas non solum pueri officit privatus ministri error, cui praevalet < baptizantur, verum ctiam cx eorum libris < generalis eiusdem ministri intentio faciendi « ritualibus constat baptismum rite conferri, quod Christus instituit , seu quod fit in < non oportere baptizari, sed recipi abiurationc < vera Christi Ecclesia » (De Synod. Dioe< errorum, ct absolutione a censuris. Spectances. Lib. 7 C. 6 N. g). Huic doctrinae adhae­ « dos tamen esse casus particulares de quibus rens S. C. iam in feria IV. die 18 Dec. 1872 < agitur. Nam fieri potest, ut causa abusuum, Vicario Apostolico Oceaniae Centralis, qui se­ « qui asseruntur in sacramenti Baptismi admi­ quentia dubia proposuerat, videlicet: 1. Utrum nistratione introducti, vel ob aliquam cir­ baptismus ab illis haereticis (methodistis) ad­ < cumstantiam, grave suboriatur dubium dc ministratus sit dubius propter defectum in­ < aliquo defectu nullitatem baptismi inducente, tentionis faciendi quod voluit Christus, si ex­ tunc baptismum secreto, sub conditione si presse declaratum fuit a ministro antequam « non sit persona bapti^ata, conferendum esse ». baptizet, baptismum nullum habere effectum in Ex hac regula probe intelliges quod si in hac animam. — 2. Utrum dubius sit baptismus sic materia possibilis foret quaedam generalis praecollatus si praedicta declaratio non expresse | sumptio in principium practicum convertenda, facta fuerit immediate antequam baptismus haec non quidem ex defectibus et abusibus conferretur, sed illa saepe pronuntiata fuerit ministrorum dirTerentium sectarum esset deri­ a ministro et illa doctrina aperte praedicetur vanda, sed praesertim ex indole, natura ct con­ in illa secta; respondit: Ad primum, Nega­ suetudine actuali carumdem sectarum. Quare tive: quia non obstante errore quoad effectus cum in casu, de quo agitur, sermo sit de secta baptismi, non excluditur intentio faciendi quod methodistarum, in qua baptisma confertur, et facit Ecclesia. Ad secundum : Provisum in de ministris huius sectae, qui de facto bapti­ primo. sma solent administrare, duo tantum in quae­ Videt igitur Λ. Tua quomodo in Ecclesia stionem cadere possunt, videlicet: i. Utrum semper traditum inveniatur, errores quos hae­ ritus administrandi sacramentum Baptismi, ab retici sive privatim, sive etiam publice profi­ ista secta in istis regionibus retentus, aliquid tentur, non esse incompossibiles cum illa inten­ contineat quod illius nullitatem inducere va­ tione, quam sacramentorum ministri de neces­ leat ; 2. Utrum talis sectae ministri de facto sitate eorumdem sacramentorum tenentur ha- sese conforment praescriptionibus in propria An. C. 1877 An. C. 1877 Quando liceat baptizare aub conditione. he matrimoniis in »ecta methoditiarum contra­ ctu. S. C. DE PROP. FIDE eorum secta sancitis. Porro quoad primam quaestionem facile erit cognoscere quid haec secta circa administrationem sacramenti Bapti­ smi sancivcrit, cx inspectione librorum ritua­ lium quibus in istis regionibus tales haeretici utuntur : quoad secundam vero necessariae erunt accuratae ct prudentes investigationes in sin­ gulis casibus, per quas tam de facto, seu de collato baptismo, quam dc modo administrationis cognitio obtineatur, iuxta quam indicium de singulis casibus erit pronunciandum. Quod si praedictis investigationibus abhibitis, certo cognoscatur baptismum collatum non fuisse, aut rite non fuisse administratum, tum quidem absolute, hoc est absque ulla conditione, valide eos baptizare poteris ct debebis qui se praesentaverint ut in sinum Ecclesiae recipiantur; si vero cx iisdem investigationibus nihil certi de­ ducatur, ct adhuc prudens dubium supersit, tunc secreto et sub conditione eos baptizare de­ bebis. Ut autem ctiam in hoc postremo casu caute ct prudenter procedatur, prae oculis habenda erunt quae ad rem tradidit Benedictus XIV videlicet: « Tunc solum ea (forma conditio< nata) uti licebit, cum prudens et probabilis < subest dubitatio, an quis fuerit rite baptiza< tus, nec, diligenti praetermissa indagatione, < potuit rei veritas innotescere, quemadmodum « scite perpendit Sotus in L. 4 dist. 3 quac« stion. unie. art. 9, § Circa hanc igitur so· < lationem, ubi a sacrilegio non excusat, nc« que ab irregularitate absolvit sacerdotem, re< baptizantem, quem scit domi baptizatum, ct « nihil est quod collatum ei baptisma rationa< biliter suspectum reddat... Aures praebendae « sunt Estio in 4 dist. 2 § 15 haec ad rem « adnotanti : Sciendum est non quamcumque « levem in contrarium suspicionem, vel scru< pulum debere sufficere ad hoc, ut sub con« ditione quis hoc pacto baptizetur: sed requiri < dubitationem probabilem... Ea autem proba« lis dubitatio est, quae, facta etiaçn diligenti « indagine, discuti non potest, ita ut nec mo« ralis ccititudo facti haberi queat. Immo ve< rius obtemperandum est Catcchismo Romano < Part. 2. Dc Sacr. Bapt. n. 5i ubi dc for< ma conditionata ait: ea baptismi forma ex < Alexandri Papae auctoritate in illis tantum « permittitur, de quibus, re diligenter perqui· < sita, dubium relinquitur, an baptismum rite * susceperint : aliter vero nunquam fas est, « etiam cum adiunctione, baptismum alicui ite· « rum administrare ». — Quoad matrimpnû eorum coram ministris eiusdem sectae methodistarum contracta, refers eosdem ministros matrimonium tamquam sacramentum minime habere, neque recognoscere matrimonialis vin­ culi perpetuitatem et indissolubilitatcm : et hunc doctrinam eos publice praedicare: unde fit, ut, tam ipsi ministri, quum qui ad eosdem acce­ dunt, contractum matrimonialem habeant uti toi negotium nullius momenti, circa quod proinde negligentissime se gerunt, nullam investigatio­ nem praemittunt circa statum personarum, quas ipsi coniungunt: et saepe etiam personas alias vinculo ligatas cum aliis personis copulant. Ex tali agendi ratione, addis, inter neophytos istius tuae dioecesis ortam esse communem persua­ sionem, matrimonia apud tales ministros con­ tracta non esse perpetua, et indissolubilia : imo quibusdam missionariis persuasum esse dicis plures non alia de causa praedictis ministris sese praesentare ad matrimonium contrahen­ dum, nisi quia credunt tali modo evitare posse perpetuitatem vinculi quod contrahunt. Ex his infers valde dubitandum esse de istorum ma­ trimoniorum validitate, et ideo examini Sacrae Congregationis proponis : Utrum in dubio quo­ cumque matrimonia ab illis haereticis celebrata nullius roboris practice possint haberi. Ut itaque A. Tua in re tam gravi tuto procedere possit, ante omnia necessarium e^t, ut sub oculis habeas sequentia generalia princi­ pia, a quibus normam certam pro casibus parti­ cularibus facile poteris derivare. Et 1. pro certo retinendum est inter haereticos vera et valida matrimonia subsistere posse, dummodo nullum dirimens impedimentum interponatur. Etenim Benedictus XIV in Fer. V die 13 Aprilis 1752 aperte hoc docuit sequentibus verbis : « Non est < amplius hodie in discrimen revocanda vali« ditas matrimoniorum inter haereticos, quia « iuxta communem theologorum sententiam ma< trimonia haereticorum post baptismum, in « quo uterque coniux veluti in radice christia« nitatis copulantur ; et hinc est quod haerc< ticus catholicam religionem amplectens, prima < uxore vivente, nequit alteram ducere ». Idipsum confirmavit Pius VII in celeberrimo suo Brevi ad Archiepiscopum Moguntinum, quod incipit Etsi fraternitatis *Tuae sive quando iussit, ut causae matrimoniales ad haereticos pertinentes iudicari deberent iuxta canonicas sanctiones, sive quando docuit vinculum ma­ trimoniale etiam inter haereticos perpetuum et indissolubile omnino esse. 2. Ex hoc immediate et necessario conse­ quitur haereticorum matrimoniis applicabile esse principium, quod etiam infidelium matri­ moniis aptatur, scilicet: In dubio standum esse pro validitate matrimonii, praesertim quando constat matrimonium fuisse contractum. Imo etiam si hoc non constaret, sed matrimonium possessionem pro se ostendere posset, quod verificatur quando coniuncti bona fide putant se in vero ct legitimo coniugio vivere, ct ceteri nullum ex illa coniunctione scandalum patiun­ tur, quia arbitrantur eam esse legitimam: ctiam in hoc casu praedictum principium valeret, et ab eodem recedere non liceret. Hoc S. Con­ gregatio saepe docuit, ct inculcavit, praecipue vero in Instructione ad Vicarium Apostolicum An. C. 1877 Ad C. x®77 102 COLLECTANEA Oceaniae Centralis missa cx decreto Feriae IV 18 Decembris 1872. 3. Quamvis autem certum sit cx Canone Sr conditiones, De Condition, conditionem con­ trariam perpetuitati, ct indissolubilitati coniugalis vinculi ipsum matrimonium omnino nul­ lum atque irritum reddere: tamen ad hoc opor­ tet ut talis conditio aliquo modo a contrahen­ tibus in pactum fuerit deducta. Etenim Bene­ dictus XIV ita ad rem docuit: « Credendum est eos (haereticos) generali voluntate con­ 4 trahere voluisse matrimonium validum, iuxta Christi legem, ideoque etiam adulterii causa non dissolvendum. Privatus enim error ncc anteponi, ncc praciudicium atferre potest ge­ nerali, quam diximus, voluntati, ex qua con­ tracti matrimonii validitas, ct perpetuitas pen­ det ». (De Synod. Diocccs. 1. i3, c. 22, n. 3). Hoc idem tradit Pius VII in supracitato Brevi ad Archicpiscopum Moguntinum : nam agens dc causis, ob quas etiam haereticorum matri­ monia nulla ct invalida possunt declarari, post impedimentorum dirimentium mentionem sub­ dit: < vel ob condiciones, quae inter dirimentia « impedimenta recenseri adhuc possunt, quaeque « in pactum a coniugibus deductae ipsius ma< trimonii substandae opponuntur, quemad< modum eas in calvinistarum praesertim ma· « trimoniis interponi solere plurimi affirmant ». Hanc doctrinam semper ct constanter sequuta est S. Congregatio, quoties examinare debuit 1 utrum valida habenda essent matrimonia con­ tracta vel ab haereticis inter se, vel etiam inter unam partem haereticam, et alteram catholi­ cam, prout videri potest apud Benedictum XIV qui pluries huiusmodi resolutiones refert (Dc Synod. Dioeces. 1. 1 3, c. 22, n. 8), nec non in 1 Instructione pro Vicario Apostolico Oceaniae Orientalis, in qua haec leguntur: « Tametsi « autem dubitandum non sit quin validum < matrimonium contrahi possit cum errore mere « concomitante circa cius indissolubilitatcm, « quia tunc praevalet generalis voluntas con• trahendi matrimonium iuxta institutionem « Christi, ct generalis illa voluntas privatum < errorem quodammodo absorbet: attamen ubi « adhibetur formula cum explicita, vel impli< cita illa conditione, iam fieri nequit ut par< ticularis error absorptus maneat a generali « voluntate contrahendi iuxta institutionem Chri­ < sti ». Ex nunc relatis principiis A. Tua facile intclliget admitti nullimodc posse ut ex prae­ sumptionibus, quantumvis gravissimis, quis sibi valeat ctformarc praciica quaedam genera­ lia criteria, quorum ope in quocumque dubio dc validitate matrimoniorum coram haereticis istis ministcllis contractorum, pro eorumdem nullitatc ct invaliditate sit iudicandum : sed iuxta mentem ct praxim huius S. Sedis Apo­ stolicae oportere serio et prudenter examinare ct perpendere singulos casus occurrentes, ct non­ nisi iuxta legitimas deductiones cx tali exami­ ne resultantes iudicari debere. Et quoniam, prout refers, dubia circa validitatem talium matrimoniorum triplici ex capite oriuntur, vi­ delicet : r. Ex eo quod haereticorum istorum mini­ stri nullimodc inquirere soleant circa existentiam impedimentorum inter personas coram ipsis contrahere volentes; 2. Ex eo quod uti dubius habetur baptis­ mus a talibus ministris administratus, unde du­ bium exurgit utrum valida possint esse matri­ monia inter catholicum et haereticum; 3. Denique ex eo, quod praesumptio ha­ beatur contrahentes coram talibus ministris non intendere consensum praestare in vinculum per­ petuum ct indissolubile ; ideo manifestum est iuxta casuum diversitatem inquisitiones prae­ scriptas vel circa singula recensita capita esse faciendas, vel circa illud praesertim, unde pe­ culiaris exurgit ratio dubitandi. Primum itaque, iuxta regulas A. Tuae notas inquirendum erit de statu, ct conditione per­ sonarum, quae in haeresi vel coram haereticis contraxerunt, ad dignoscendum, utrum aliquod extiterit inter eas dirimens impedimentum quod earum matrimonium nullum et invalidum red­ deret. Praesertim inquirendum erit, utrum qui coram ministro haeretico matrimonium contra­ xerunt, ligati fuerint alio vinculo in infidelitate contracto. Porro pro hoc examine, et pro iu­ dicio in hoc casu proferendo, A. Tua prae oculis habere debebit resolutiones, ct instru­ ctiones, ab hac S. Congregatione iam editas, praesertim illas datas Vicario Apostolico Occaniae Meridionalis anno i836, et Vicario Apo­ stolico Oceaniae Centralis anno 1872 quas in­ simul accipiet (V. n. 1392). Quoad alterum vero caput, unde dubia etiam exoriuntur, attendenda erit resolutio huius S. C. edita in feria IV dic 19 Novembris i83o, quae sic se habet: « Proposito dubio: An calvinistac < et lutherani in illis partibus (Galliarum) < degentes quorum baptisma dubium et suspe< ctum est, infideles habendi sint, ita ut inter < eos et catholicos disparitatis cultus impedi« mentum dirimens adesse censeatur? Respon« dit: Quoad haereticos, quorum sectae ritualia praescribunt collationem baptismi absque ne­ < cessario usu materiae ct formae essentialis, debet examinari casus particularis. Quoad alios, qui iuxta eorum ritualia baptizant va< lide, validum censendum est baptisma ; quod < si dubium persistat etiam in primo casu, ccn< sendum est validum baptisma in ordine ad < validitatem matrimonii. Si autem certo co« gnoscatur nullum baptisma ex consuetudine « actualis illius sectae, nullum est matrimo< nium ». Primum itaque inquirendum erit de collato baptismo et dc ipsius validitate; ct si An. C. 1877 An. C. 1877 jo3 S. C. DE PROP. FIDE cx hac inquisitione nihil certi deduci possit, et dubium prudens, prout supra dictr.n est, per­ severaverit, tamquam validum in ordine ad ma­ trimonium haberi debet, seu matrimonium cum tali dubio contractum uti validum relinendum erit atque legitimum. De oopiii· conQuoad ultimum denique dubitandi caput j.nooccotiirana omni diligentia ct solertia investigandum ent, mTîioiubiiitati utrum conditio contraria perpetuitati ct indissomitrimonii. lubilitati vinculi coniugalis aliqua ratione, di­ recte vel indirecte, explicite vel implicite, in pactum fuerit a contrahentibus deducta, seu utrum matrimonium fuerit contractum cum prava voluntate non consentiendi in vinculum perpetuum. /\d hoc cognoscendum non solum consideranda erunt verba, quibus consensus fuit expressus, sed etiam ponderanda erunt facta, quae ipsam consensus expressionem, vel mo­ dum eiusdem expressionis respicere possunt : quae, si talia fuerint ut usus et consuetudo istorum locorum ca interpretentur tamquam praedictae conditionis irritantis inductiva, pro­ num erit inferre abfuisse consensum in con­ tractum perpetuum et omnino indissolubilem. Similiter considerandae, et etiam examinandae erunt formulae, quibus in istis regionibus uti solent haeretici dum ritum nuptialem exercent. Etenim illae haereticorum formulae in quibus inserta inveniuntur ea SS. Scripturarum testi­ monia, quibus iidem haeretici abutuntur ad proprium errorem tuendum et propugnandum de dissolubilitate vinculi coniugalis: qualia sunt illud, quod habetur apud S. Mathaeum 19, 9. < Dico autem vobis, quia quicumque dimiserit < uxorem suam, nisi ob fornicationem etc. » illud aliud apud eumdem Evangelistam 5, 3a. < Ego autem dico vobis, quia omnis qui di« miserit uxorem suam etc. » interdum me­ rito censentur conditionem irritantem continere. Quod magis etiam manifestum apparebit, si in praedictis formulis, post expressum consensum, sed eodem rite perdurante, a contrahentibus exigatur iuramentum de fidelitate servanda cum conditione quoadusque altera pars in fidelitate perstiterit ; quia habita ratione erroris, quem profitentur haeretici, nomine fidelitatis non po­ test venire nisi permanentia in vinculo contra­ cto. Praeterea cum ex precibus, vel ex adhor­ tatione, quae aliquando praemittitur, aliquando postponitur formulae, vel ex mutuis promissio­ nibus contrahentium, aliquod vitium initans emergere possit, etiam ad caeremonias huius­ modi erit attendendum ; nam plerumque for­ mula iuramenti, et mutuae promissiones aequivalere possunt pacto, quod scilicet earumdem violatio inducat cessationem iurium et obligationum inter coniuges, et consequenter rescissionem vinculi matrimonialis. Neque prae­ termittenda erit accurata consideratio morum ct consuetudinum in istis regionibus vigentium inter haereticos quoad eorum matrimonia. An. C. 1877 Quamvis enim factum inter istos haereticos commune, ut asseris, de rescissione matrimo­ niorum propter adulterium, vel ob alias cau­ sas etiam levioris momenti, non impediat quo­ minus matrimonium legitimo modo contraha­ tur in actu celebrationis, vel voluntas adfuerit consentiendi in vinculum perpetuum et indis­ solubile: tamen fieri potest ut talis adsit com­ munis et fere universalis persuasio, vi cuius retineatur matrimonialem contractum * nonnisi temporaneum et conditionatum esse, neque ali­ ter, nisi sub hac ratione contrahatur: unde fit ut accurata consideratio morum et consuetudi­ num regionis multam atferre posset lucem ad ve­ ram voluntatem contrahentium cognoscendam. Ex hisce omnibus, et etiam ex adiunctis circum­ stantiis sive loci sive personarum, non omni­ no difficile erit, praesertim ab iis qui prae­ sentes sunt, dignoscere quaenam fuerit contra­ hentium intentio, quando matrimonialem con­ tractum concluserunt, et consensum praestite­ runt. Fiant ergo in singulis casibus accuratae investigationes: utrum praesertim aliqua con­ ditio contra matrimonii substantiam fuerit ex­ presse in pactum inter contrahentes deducta: vel saltem emergant indicia, argumenta et prae­ sumptiones, habito quoque respectu moribus regionis, et coram ministro protestante con­ trahant ca praecipue voluntate, ut dissoluto iuxta protestandum praxim matrimonio, ad alia vota transeant. Ex quibus omnibus de­ prehendatur certam contrahentium voluntatem eam esse, ut nonnisi conditionate matrimonium contrahere intendant. 1466 Litt. S. C. de Prop. F. 26 lan. 1877. (AD Ep. Natchrtrn.) — II num. 14 della Form. I. conticne la facolta communicabile largiendi ter in anno Indulgentiam plenariam. Ciô posto domandava V. S. sc i singoli sacerdoti da Lei dele­ gati possan concedere Tindulgenza semel vel ter nellc loro missioni diebus a se eligendis, ovvero se il Vescovo possa pluribus diebus in variis locis conccderla ter in unoquoque loco. A tal dubbio sembra provveduto colla seguente risoluzionc emanata dalla S. C. del S. Officio li 16 Gcnnaio 1728: Circa ΓIndulgen^a plenaria che pub il Vescovo concedere tre volte Γanno in for\a di speciale induito, la Santità Sua col voto di questa S. C. ha risoluto che per la consecutione di essa pub (il Vescovo) assegnare diverse chiese, colla visita di una delle quali possa il popolo conseguire Γ Indulgen^a, e che questa in diverse città e luoghi pub in diversi tempi assegnarla e pubblicarla, corne pure Γ fndulgen^a delle 40 ore, purchè nella medesima città e luogo siano solo tre volte Vanno publicate. — Non è difforme da que­ sta la risposta data in altro simile caso dalla Orca ficulfi· tem largtettJi ter tn juo /«> dMlgtntiûm ple­ nariam. COLLECTANEA 104 An. C. 1877 Congregazione Generale di Propaganda Π22 Gennaio 1759. la quale risposta dichiara inoltrc potersi ciascuna volta determinare dal Vescovo più giorni, entro cui si possa dai fedcli conseguire I’lndulgenza. An tn ditpenuL Chiedeva V. S. sc la clausola del n. 10 dclla mammon, cxpn» * mend daoaala Formola I dummodo mulier etc. sia da csprir»»· mersi, e in modo che altrimenti sia nulla la Her etc. dispensa. Sul che debbo dirle che trattandosi delta Formola I ove sotto il detto numero non trovasi alcuna clausola irritante, puô ritenersi, come altra volta fu risposto da questa S. C., omissionem clausularum concessionem validi­ tati non officere, dummodo reapse mulier rapta non fuerit, vel, si rapta, in potestatem rapto­ ris non existit. 1467 ÆiKS S> R· C· 3 ^ebr. 1877. — Vallispratbs. m audientia dici 13 elapsi mensis relatam Sanctitas Sua be­ nigne in omnibus adprobavit, eique apostolicae suae auctoritatis robur adiccit. 1473 Dc vitatione Litt. encycl. S. C. de Prop. F. r Zu- dcrdiifonccxhl· nil loJJ (ad VfCAlUOS KT PkaRE. APP.) — No- ‘inJ’ runt omnes sa. me. Sixtum V celebri Consr. Romanus Pontifex diei 20 Decembris anni t 585 sancivisse, ut singuli Patriarchae, Primates, Archicpiscopi et Episcopi per universum terrarum orbem constituti, statis temporibus, BB. Apo­ stolorum Petri cl Pauli Limina sc visitaturos, ac Romanis Pontificibus pro tempore existen­ tibus dc Ecclesiarum ribi creditarum statu ra­ tionem reddituros iureiurando pollicerentur. Iam vero disputatum fuit utrum Vicarii Apostolici, sive sint charactere episcopali insigniti, sive eo carcant, eodem ac reliqui sacrorum Antistites officio adstringantur. Porro Sacra haec Congre­ gatio christiano nomini propagando praeposita, in generalibus comitiis diei 1 Februarii supe­ rioris anni, omnibus mature perpensis, pronun­ tiavit, Vicarios Apostolicos quoscumque ad id minime teneri in vim Constitutionis fel. rec. Sixti K ut pote quae respicit Praesules qui dioe­ cesi canonice erectae praesunt ; bene vero te­ neri ratione officii. Sed quoniam alia prorsus est conditio Ec­ clesiarum rite constitutarum , alia Missionum, quae ob difficultates et angustias, inter quas haud raro versantur, proprii Pastoris solatio too maxime indigent, plerumque haud expedit, ob ss. Liminum visitationem, Vicarios Apostolicos ab eurum residentia discedere. Quamobrem in­ tegrum ipsis erit, hoc munere per procurato­ rem, etiam in Urbe existentem, perfungi. At Efhi ac Rrtïi PP. non modo Vicarios ipsos, verum etiam Praefectos Apostolicos monitoj volunt, ut , habita ratione temporis a Sixto V pro Episcopis statuti, vel frequentius, velul mos iam alicubi invaluit, accuratas re­ lationes de toto eorum pastorali officio, deque omnibus ad missionum suarum statum, ad missionariorum populique disciplinam, animarum denique, quae illorum curae concreditae sunt, salutem quovis modo pertinentibus , transmit­ tant. Hoc enim maxime interest, ut missionum earumdem necessitatibus, progressui ac prospe­ ritati S. Sedes consulere valeat. Eum in finem heic adnectitur series Quaestionum quibus in praedicta relatione exaranda respondere Ampli­ tudo Tua sataget. Haec cum a SStho D. N. Pio PP. IX be­ nigne probata fuerint, Tibi significare meum erat, ct Dominum Deum enixe precor, ut Te diutissime servet ac sospitet. Capita quibus respondere debent Vicarii Apo­ stolici ac Missionum Praefecti ut de regioni­ bus sibi commissis plenam Sacrae Congr. relationem reddant. (Infrascriptis quaestionibus accurate ct prae­ cise respondendum erit, adhibito cuique respon­ sioni quaestionis numero : si quid vero aliquis forte reperiet quod ad suam missionem non spectet, is indicare poterit numerum, deinde iuxta scribere: Ad talem numerum non est quod respondeam; tum ad cetera perget). De λ fissionis origine, progressu et confiniis. 1. Breve compendium historicum circa ori­ ginem , progressum ac mutationes Vicariatus sive Praefecturae conficiendum erit. 2. Describenda confinia, quibus continetur territorium Missionis, ac si aliqua circa illa controversia existât, rationes exponentur. Insu­ per charta corographica Vicariatus, siquidem in promptu haberi possit, addenda, vel saltem de­ inceps transmittenda. De missionariis, eorum qualitate et idoneitate. 3. De personis ecclesiasticis erit exponen­ dum imprimis quinam sint missionarii, quibus s. ministerium exercendum in Vicariatu vel Pre­ fecture concreditum est ; an sacculares vel re­ gulares, quam idoneitatem et vivendi rationem praescierant, an sufficiens eorum numerus sit pro necessitate fidelium, an studio linguae ver­ naculae illius gentis accurate dent operam, an miti ratione erga Christianos se gerant, an in An. C. 1877 An. C. ii;; 110 COLLECTANEA sacro ministerio exercendo uniformitatem cu­ rent. insuper an missionarii regulares regulas instituti sui ac praesertim tria vola substantialia paupertatis , castitatis et obedientiae fideliter servent ; an Vicario vel Praefecto Apostolico etiam ut regulares, an alteri superiori sint subiecti ; an plus aequo erga paganos vel prote­ stantes aut schismaticos, si ibi adsint, obse­ quentes sint; an cx instituto vel cx consuetu­ dine usque ad mortem in missione perseverent. An universi missionarii in usu facultatum quas accipiunt, nimis latas interpretationes ac faci­ litatem improbandam sequantur. 4. Ncc praetermittendum si missionarii al­ terius Vicariatus aut Praefecturae aliqua ratione in administrationem propriae missionis sese immisceant. De regimine missionum per Vicarios App, 5. Qua ratione provideant Praesules regi­ mini Vicariatus seu Praefecturae, ne vita dece­ dentes sine superiore fideles relinquant. 6. Utrum habeatur aliquod Consilium or­ dinarium missionariorum , quasque attributio­ nes illi adsignentur. De Clero indigena. η. Singulariter sermo instituendus de clero indigena, ac imprimis dc idoneitate illius, de­ que animi qualitatibus, quibus praeditus ap­ paret, ac de spe quae in ipso collocari possit. 8. Qua ratione consulatur educationi ct in­ stitutioni clericorum indigenarum : praesertim an habeatur Seminarium; utrum sit separatum ab alumnis saecularibus, et quae studia ibi cle­ rici doceantur, ct utrum regulae a Tridentino praescriptae in toto vel in parte serventur; cu­ ius curae ac regimini creditum sit, denique an, si desit, aliquo modo constitui possit vel eius­ dem defectui suppleri. 9. Quibus officiis indigenae adhiberi pos­ sint, et an excludantur a quacumque superioritate respectu habito ad missionarios europacos. De ministerio sacra ac de gentium conversione. 13. Circa sacrum ministerium exponendum an habeatur directorium sive collectio regula­ rum et usuum Vicariatus scu Profecturae quoad servanda a sacerdotibus cum in sua vitae ra­ tione tum in fidelium regimine, illudquc S. Con­ gregationi exhibeatur. 14. An in communicatione facultatum mis­ sionariis facienda facilem aut difficilem se prae­ beat superior. 15. Utrum omnes missionarii in doctrina morali sint concordes, et utrum ad uniformita­ tem fovendam habeantur, vel haberi possint con­ ventus pro casuum moralium examine confi­ ciendo. 16. Utrum diffusa sit inter fideles lectio li­ brorum prohibitorum. 17. Utrum in omnibus Vicariatibus ct Prae­ fecturis adsit catechismus, ct quatenus affirma­ tive, an in variis libris cius generis servciui uniformitas quoad doctrinae expositionem. 18. Utrum expediat eiusdem missionis dis­ trictus ita ordinare, ut piures uni missionario tamquam superiori subsint. 19. Utrum in singulis districtibus, quae parochiarum locum tenent, diligenter serventur libri baptuatorum, matrimoniorum, defuncto­ rum, nec non status animarum; an ratio ha­ beatur observantiae praecepti paschalis, et utrum memorati districtus ad formam paroeciae a ca­ nonibus requisitam accedant. 20. Indicetur an aliqua speciali ratione con­ suli possit ut facilius catholica fides inter in­ digenas propagetur. De Ecclesiis, Capellis et Presbyteriis. 21. Exprimatur an sit in missione numerus sufficiens ecclesiarum ct sacellorum, ct utrum illae saltem necessariis ad divinum cultum or­ namentis instructae sint. 22. An catholicus cultus in Vicariatu vel Praefectura libere exerceatur, et, quatenus ne­ gative, an ratio suppetat, qua obstacula c me­ dio auferantur. 23. An in singulis sacerdotum residentiis Dc institutis Regularium. sit decens presbyterium aut saltem aliquis lo­ 10. Quoad Instituta Regularium indicetur, cus a fidelibus oblatus, ubi convenienter ma­ an sint in Vicariatu scu Praefectura, ct an edu­ nere possint. cationi et institutioni iuventutis dent operam , idque exprimatur sive quoad instituta virorum De bonis Ecclesiae eorumque idministratione. sive quoad instituta mulierum. 11. An inter indigenos sint qui regularibus 24. Quas eleemosynas societas Propagatio­ Institutis sint addicti, ct ad huiusmodi statum nis Fidei lugdunensis praebeat, ct an aliquod se inclinatos praebeant; qua demum missionum aliud medium praesto sit, ut sustentationi mis­ utilitate possint ca inter indigenas diffundi. sionariorum et expensis pro divino cultu sa13. Utrum ecclesiastici viri, sive sacculares . tisfiat. sive regulares, clericali aut religioso habitu utan­ 2 5. Utrum ct quae bona immobilia, vel tur, vel saltem alia veste quae eorum statum quos reditus missio in promptu habeat ad fi­ nem memoratum adhibenda: ct, quatenus neminime dedeceat. A”. C. 1877 An. C. 1877 S. C. DE PROP. FIDE gative, an aliqua ratio innui queat, ut pcdetentim certi reditus, sive per oblationes fide­ lium, sive per alias praestationes ab ipsis so­ lutas constitui possint. 26. Si missio bona immobilia vel reditus possideat, significandum erit an ab aliquo in hac possessione ecclesiastica turbetur, vel pror­ sus ipsa possessio a gubernio recognoscatur. 27. Quae cautelae adhiberi possint, ut se­ curitati ecclesiasticorum bonorum provideatur. 28. Utrum adsit Consilium aliquod missio­ nariorum ad eadem bona vel reditus admini­ strandos, et ad impediendam corumdcm dissi­ pationem, ct utrum fideles aliquam partem ha­ beant in praedicta administratione. De rebus ad divinum cultum spectantibus. 29. Quoad hoc exponendum an in sacris functionibus ac praesertim in solemni Missae celebratione ritus omnes S. E. R. fideliter ser­ ventur, ct utrum cantus adhibeantur ct an iuxta canonicas praescriptiones. 30. Utrum ct qui populares cantus in ec­ clesiis adhibeantur. 31. An in omnibus Ecclesiis, in quibus sine periculo profanationis fieri potest, adservetur ct quomodo s. Eucharistia , quaeque sit in tantum Sacramentum fidelium devotio. 32. Utrum ad maiorem divini cultus de­ corem ct ad pia opera exercenda canonice in­ stitutae sint aliquae confratemitates sive viro­ rum sive mulierum, vel constitui possint. 33. Quatenus affirmative, quae sit praesens earumdem societatum conditio, et an reforma­ tione indigeant. 3q. An in cultu divino ac veneratione san­ ctorum aliquae superstitiones irrepserint, et quae. De educatione et institutione iuventutis. 35. Significandum an sint in missione scho­ lae pro indigenis cum masculis tum focminis, et an sufficiant fidelium filiis. 36. Utrum in ipsis admittantur etiam filii infidelium vel protestandum aut schismatico­ rum, et quibus cautelis, nc catholicorum fidei nocere possint. 37. An in memoratis scholis servetur omni­ moda separatio puerorum a puellis. 38. Quibus credita sit iuventutis institutio. 39. An adsit aliquis convictus seu colle­ gium sive pro masculis sive pro focminis ; utrum in co admittantur infideles vel prote­ stantes aut schismatici et quibus cautelis. 40. An adsint in Vicariatu vel Praefectura scholae ministrorum protestandum, vel scholae paganae, et utrum catholici cas frequentent. 41. An adsint orphanotrophia, ct quibus subsidiis sustententur. IIt De quibusdam piis institutis diffundendae fidei valde opportunis. 42. Utrum adsint hospitia pro catechume­ nis utriusque sexus et quomodo ordinata sint. 43. Quae opportunior ratio censeatur adhi­ beri posse, ut catcchbtarum institutio magis utilis ad missionum bonum evadat. 44. Utrum erectum sit aliquod hospitale ct quomodo administrentur reditus pro infir­ morum sustentatione. De festis, ieiuniis et abstinentiis. 45. Quaenam festa in missione observen­ tur, et an aliqua mutatio hac in re petenda videatur ad obtinendam maiorem uniformitatem. 46. Quae ieiunia, quique abstinentiae dies serventur sive ab europaeis sive ab indigenis, et an etiam in hoc aliquid immutandum ap­ pareat. De coemeteriis et sepulturis. 47. Utrum ct quae superstitiones in fune­ ribus apud Christianos invaluerint. 48. An existant coemeteria separata pro Christianis, et quatenus negative, an aliquid ad id obtinendum tentari possit ; praeterea an sint benedicta. De sacramentorum administratione. 49. Exprimatur an in Baptismate admini­ strando serventur omnid praescripta Ritualis romani. Speciatim vero an fiat aliqua divisio caeremoniarum, ct quo idiomate interrogatio­ nes fiant. 50. Utrum saepe aliquod dubium suboria­ tur circa diligentiam adhibitam a catechist is vel obstetricibus in Baptismate conferendo; ct quatenus affirmative, quomodo hac occasione se gerant missionarii. 51. Utrum debita diligentia adhibeatur a missionariis, ne haeretici aut schismatici ut patrini in sacramento Baptismi et Confirma­ tionis admittantur. 52. An Sacramentum Confirmationis iuxta generalem Ecclesiae usum vel potius immediate post Baptismum in missione conferatur. 53. An et qui sint in Vicariatu vel Prae­ fectura casus reservati ; utrum missionariis suf­ ficienter innotescant. 5£. Utrum fideles solemni praeparatione ct pompa ad primam Communionem admitti so­ leant. 55. An in Vicariatu vel Praefectura pro­ mulgatum fuerit decretum Concilii Tridentini sess. 24 Tametsi circa Sacramentum Matri­ monii. Λη C. 1877 An C. rS77 COLLECTANEA i ij 56. Utrum accurate fiant publicationes ab Ecclesia praescriptae, et an diebus a iurc prae­ scriptis. 57. Quomodo sc gerant misssonarii in dis­ pensationibus quoad matrimonii impedimenta, et: primo, an dispensetur in impedientibus: secundo, an plurimi occurrant casus concedendi dispensationes in dirimentibus, praesertim in gradibus proximioribus. 58. An in dispensationibus concedendis im­ ponantur mulctac vel poenae. 59. Quomodo concedantur dispensationes, an in scriptis, et utrum exprimatur delegatio apostolica. 60. An usus matrimoniorum mixtorum in­ valuerit, et qua frequentia, et quomodo circa ea missionarii se gerant. 61. An in celebratione matrimoniorum chri­ stiani immisceant aliquas caeremonias super­ stitiosas. De abusibus et necessitatibus Missionis. 62. Enumerentur omnes abusus qui forte irrepserunt etiam inter catholicos sive circa fidem, sive circa mores, vel administrationem sacramentorum, et cuiusque alterius generis. 63. Exprimantur praecipue causae huius­ modi abusuum, et media quibus evelli possint. Tandem attente perpendantur spirituales missionis necessitates, distincte referantur; me­ diaque proponantur idonea ad maiorem religio­ nis profectum inducendum. 1474 S. R. C. 7 Iulii t#7J. — An admitti possit rcnji ss sacra * usus cuiusdam machinae, cuius ope elevaretur ac deponeretur Ostcnsorium, dum salutaris Ho­ stia populo adoranda exponitur. R. Negative. 1475 S. C. S. Off. rr Iulii rf77. - Fautores viMKcioimn schismatis ex aliquot annis omni contentione rii»· linnL * (!) Iu scripserat Ep. Roffcn: «....Invaluit consue« tudo ut pro unica Missa , quae in dic commemora• tionis omnium fidelium defunctorum cantatur, fideles ■ contribuant pecuniam. Summa autem pecuniae sic « collecta ordinarie tanta est ut plurium centenarum « Missarum eleemosynas facile exaequet. Inter eos qui «pecuniam hoc modo contribuunt, plurimi sunt de « quibus dubitari merito possit utrum ea hoc modo • collituri forent si rite edocerentur animabus purga• torii, quas sic iuvare intendunt, melius provisum iri « ii tot Missae pro iis, licet extra diem Commemora« tionis omnium fidelium defunctorum, celebrarentur, « quot iuxta taxim dioccesanam continentur stipendia « in wmmi totali sic contributa. Ut erroneae opinioni • occurratur, in quibusdam dioecesibus statuto synodal! « cautum est ut, nisi singulis annis praevia totius rei ■ explicatio populo fiat, missionariis eam fidelium pe« c uniam pro unica illa Missa accipere non liceat. Qua· « re E. V. Rtham enixe ac humillime precor, ut pro An. C. 1877 inducere conantur linguam russiacam in publi­ cum cultum divinum ecclesiarum catholicarum ritus latini in provinciis Poloniae, Lithuaniae, aliisque Imperio Russiaco subditis.. Innovatio autem hactenus quidem in eo consistit quod in illis partibus sacrae liturgiac et administrationis sacramentorum, quae, cultus suppleto· rius appellatae, ex immemorabili consuetudine hucusque peragebantur lingua polonica, nunc pro polonica iidem schismatis fautores substi­ tuere conantur linguam russiocam non sine gravi catholicae fidei discrimine ac maxima fi­ delium perturbatione et offensione. In hisce an­ gustiis plures sacerdotes ac laici ecclesiae ca­ tholicae filii, ut suae aliorumque plurimorum conscientiae consulerent, ad Sanctam Ap. Se­ dem confugerunt, ab ea opem ac lumen im­ petraturi. Unice ergo ad sanctae religionis ca­ tholicae, quam a maioribus acceperunt conser­ vationem , et ad conscientiarum securitatem, iidem sacerdotes ac fideles humillime implora­ verunt declarationem sequentium quaestionum: 1. Utrum in cultu supplctorio, quem di­ cunt, pro lingua polonica, quae cx immemo­ rabili m usu est, absque S. Sedis auctoritate substituere linguam russiacam licitum sit. 2. Utrum S. Sedes huiusmodi substitutio­ nem linguae russiacac toleraverit, vel tolerare censenda sit. R. Ad t. et 2. Negative. 1476 Ex Litt. S. C. de Prop. F. 3o Iulii ι877 (ad Ep. Rofpks’.) — Die 27 lanuarii S. C. Erfiorum S. R. E. Card. Concilii Trid. Inter- n pretum, perpensis dubiis ab A. T. propositis circa consuetudinem, quam in ista dioecesi in­ valuisse scribebas, unicam Missam canendi in die Commemorationis omnium fidelium defun­ ctorum pro tota pecunia quae a fidelibus eadem die offertur, quaeque aliquando plurium cen­ tenarum Missarum eleemosynas exaequat (i), rescribendum censuit: « Nihil innovetur; tan« pace coscicntiae meae ad dubia sequentia respondere «dignetur: i. Utrum praedicta consuetudo absolute « prohibita sit; - quod si negative: — 2. Utrum tole· ■ rari possit casu quo quotannis praevia illa diligens • totius rei explicatio populo fiat; - quod si affirmative: • — V Utrum si timor sit nc vel missionarii praeviam « illam diligentem eamque plenam totius rei cxplica• tionem popula praebeant, vel populus eam satis in« tclligat, Ordinarius istam consuetudinem prohibere « possit, et missionariis iniungerc ut, pro tota summa « contributa, intra ipsum mensem Novembris tot legan· « tur vel cantentur Missae, quot in ea continentur sti« pendi a pro Missis sive lectis sive cantatis; - quod si « affirmative: — 4. Utrum ob rationem quod Missae « illae intra ipsum mensem Novembris legendae vel ■ cantandae sint, 0'dinarius consuetum Missarum sive « legendarum sive cantandarum stipendium pro aequo « suo arbitrio pro illis Misais possit augere ». obUtQ’ S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1877 « < « < turn apponatur labella in Ecclesia qua fidcles doceantur quod illis ipsis eleemosynis una canitur Missa in dic Commemorationis omnium fidelium defunctorum ». 1477 Libri vulgo Jr· wticmit adpro· bationcm Eplacopt pracscfcrre omnmo dcbcnt. An ad aacramcnta admitted· di qui cum hacrcncia matrimo­ nium contraxe­ runt. Gfea liberaliamutn et cleri agendi rationem m rebu» politi­ ci». S. R. C. 4 Aug. 1877 (Nro-Eboracbn.) — An prohibitum sit in libris nuncupatis devo· tionis, textui latino Ordinis Missae, ac prae­ sertim Canonis , addere versionem in lingua vulgari. R. Libros eorumque versiones in lingua vernacula, dc quibus agitur, a canonicis prae­ scriptionibus ct Apostolicis decretis, Episcopo­ rum auctoritati omnino reservari, idcoquc li­ citum non esse fidelibus horum uti editionibus nisi istac expressam praeseferant Episcoporum adprobationcm. 1478 Ex Litt. S. C.S. Officii 25 Aug. i877 — Dubium: Utrum in contractis matrimoniis (cum haereticis) pastores animarum pariem poenitenlem, dummodo seclusum sit scandalum, tuta conscientia ad receptionem sacramentorum ad­ mittere valeant. R. Quoad matrimonia valida , ad sacra­ menta percipienda posse admitti sine praevia renovatione consensus, sed ab iisdem perci­ piendis arcendos, donec vera dederint resipi­ scentiae signa, ct promiserint se curaturos totis viribus tam conversionem partis haereticae, quam educationem in religione catholica prolis universae natae ct forsan nasciturae, ct tandem donec obtinuerint absolutionem a censuris in­ cursis una cum poenitentiis salutaribus , casu quo contraxerint coram ministro haeretico. Quoad vero matrimonia invalida, cum sit nullum eorum matrimonium vitio clandcstinilatis, non esse admittendos ad receptionem sa­ cramentorum nisi prius promiserint post im­ petratam dispensationem super impedimento mixtae religionis, se fideliter excquuturos eas omnes conditiones, quae exiguntur in praefata dispensatione, ct dcin nisi consensum renova­ verint coram catholico parocho et duobus te­ stibus, et tandem nisi obtinuerint prius abso­ lutionem a censuris incursis una cum poeni­ tentiis salutaribus , casu quo matrimonium attentaverint coram ministro acatholico. 1479 Ex Instr. S. C. S. Off. 29 /twg. tSjy (ad Epp. Canadkn.) — La Chiesa coi condannarc il libcralismo non intende eolpire tutti i singoli partiti politici i quali per avvcntura si chiamano liberali, riferendosi le decisioni dclla Chiesa a certi errori opposti alia dottrina cat­ tolica, non ad un determinato partito politico... Il clero eviti sempre di nominare le persone Collectanea 5. C. de Prop, Fide. Vol, H. ιι3 An. C. 1877 nel pergamo, molto piu per iscreditarlc alia occasione dellc elczioni, c che non si adoperi mai Γ influenza dei ministcro ecclesiastico per mire particolari, chc solo quando i candidati potreboero nuscire nocivi ai veri interessi della Chiesa. 1480 Instr. S. C. S. Off. 5 Sept. r877 (ad ArcntEp. Portus Principis). — Cum ante omnia Jn «»u . . .. .* ... mtiluiadinin basuper baptismate petiisses < ut in baptismate ptinadorum. < parvulorum fieri valeant interrogationes in « numero plurali, ut in baptismate adultorum, « idque propter multitudinem baptizandorum < sacerdotumque paucitatem: » censuerunt (EiTii PP.) has rationes tanti non esse ut, ad exiguum temporis compendium obtinendum recedatur a praescriptione Ritualis Romani. Quam, licet optime noveris, non abs re integram retulisse erit : « Si vero fuerint plures baptizandi, sive « masculi sive feminae, in catechismo masculi < statuantur ad dexteram, feminae vero ad si< nistram, et omnia pariter dicantur, ut supra, < in proprio genere, ct in numero plurali. Ve< rum prima nominis interrogatio, exsufflatio, « crucis impressio scu signatio, tactus aurium « ct narium cum saliva, abrenunciationis in< terrogatio, unctio olei catechumenorum, in< terrogatio de fide scu symbolo, ct ipse ba< ptismus, unctio chrismatis, candidae vestis « impositio, atque accensae candelae traditio, < singulariter singulis, ct primum masculis, < deinde feminis fieri debent ». Ad alterum vero quod petebas < ut bapti« zari valeant ritu parvulorum infantes qui puen qumquen< nondum quintum aetatis annum excesserint, nc>* « quorum baptisma ob negligentiam parentum « dilatum fuit : » (Erîïi PP.) cum praemisis­ sent huiusmodi negligentiam in tanto salutis aeternae discrimine minime esse tolerandam, omnes ad unum censuerunt nihil obstare quo­ minus id fiat, idque non tantum ob rationes a te allatas, quod nempe ii parvuli rudiores sint, sacerdotes autem pauci, sed quia pueri quinquennes sunt omnino infantibus scu par­ vulis accenscndi, cx quo tempus infantiae, ab utroque iurc, primo humanae vitae septennio definitur. Idque etiam, quod ad baptismum attinet, huiusce S. Congregationis documentis roboratur. Item quaesiveras « an sacerdos qui domi in excremo Ί , r · i nia» biptixmi « casu necessitatis baptismum conferre debeat, cum domi con« illud administrare queat cum omnibus ritibus icrlur * et caeremoniis praescriptis, quando praevidet < vel infantem certo esse moriturum, vel paren< les infantem ad ecclesiam non esse delaturos ad < supplendas caeremonias ritusque omissos ». Quo desuper iidem Eihi Dfli casum a casu dis­ cernentes dixerunt primo ignotum minime tibi esse posse statutum Ritualis Romani in haec 15 An C. 1877 COLLECTANEA 114 verba: « Si infans vel adultus graviter laboret, « ut periculum immineat ne pereat antequam « baptismus perficiatur, sacerdos, omissis quae < baptismum praecedunt, eum baptizet, ter vel « etiam semel infundens aquam super caput « eius in modum crucis dicens : Ego te ba~ « pti^o etc. Si non habeatur aqua baptismalis, « et periculum impendat, sacerdos utatur aqua < simplici ». Necessitati scilicet in re tanti mo­ menti omnino parendum. Cum vero extra mor­ tis periculum, una vel alia de causa debeat domi baptisma conferri, tunc fiet locus tutis­ simae theologorum doctrinae quae tradit quod sacerdotes in casu possint, imo teneantur uti illis caeremoniis quibus possunt uti. Imo et ha­ betur hac super re Instructio iussu Pii Papac VI tradita missionariis Loangi in Africa, in qua Instructione haec habentur, quae proxime quae­ stionem a te positam attingunt: < Si praevi< deatur quod neque decursu temporis infantes « ad ecclesiam pro supplendis caeremoniis dc« ferantur, tunc satius erit ut in ipsis privatis < domibus ritus ct caeremoniae consuetae per « Rituale praescriptae in actu collationis bapti< smi adhibeantur, aqua, si fieri poterii, per < vos benedicta, quod facile praestare poteritis. < Potius est enim ut laudabilis consuetudo, < quae tantum concernit maiorem erga hoc sa< cramentum decentiam ct reverentiam, cclc< brandi baptismum in ecclesia omittatur, quam « ut priventur parvuli baptizari non exiguis < spiritualibus bonis, quae ex adhibitis super < cos sacris caeremoniis in eorum animabus « cx Ecclesiae institutis multiplices derivantur». Confirmationis autem sacramento id idhibcn- unum petiisti < ut in tribus dioecesibus tuae « curae commissis administrari illud valeat sine < palrinis propter difficultatem inveniendi con« firmatos patrinos, angustiamque ecclesiarum ». Verum Ertiis Dhis ea mens stetit huiusmodi ra­ tiones non adeo valere ut generalem de patrino adhibendo legem vincere possint, quam legem, excepto casu gravis et urgentis necessitatis, egregius Ecclesiae Doctor S. Alphonsus sim­ pliciter tradit obligare, ct quidem sub gravi, excepto casu quo patrinus haberi non posset. tum Sororum Tertii Ord. S. Catharinae Scnen. quo statuitur non esse in illud institutum reci­ piendas mulieres nisi usque ad 2 5 aetatis an­ num. Porro omnibus perpensis, praesertim at­ tenta generali praxi praedicti Instituti aliorum­ que huiusmodi, iuxta quam non admittuntur feminae ad religiosam vitam profitendum nisi sub conditione ut aetatem illam non excesserint, cumque talis regula a S. Sede servanda iubeatur ob motiva sane gravissima : eidem regulae pro Anglia per articuli de quo agitur suppressionem minime derogari posse visum est. Quandoqui­ dem vero, ut Ampl. Tua testatur, passim in ista regione necesse est ut ultra aetatem 2 5 annorum mulieres religionem ingredi permittuntur, id­ circo S. Sedem paratam invenies ad opportu­ nas in casibus particularibus dispensationes con­ cedendas. 1482 S. C. S. Offic. i2 Sept. 1877 — Episco­ pus N. in ultima et penultima ordinatione pre­ sbyterorum , postquam , secundum mandatum Pontificalis , singulis ordinandis ambus, suas manus imposuit, nihil dicens : deinde, in me­ dio stans, manum dexteram suam rite exten­ sam tenuit, donec sacerdotes ceteri singulis or­ dinandis suas manus imposuissent. Tunc au­ tem, et hoc oratoris dubium causal, incipiente oratione Oremus... ipsius consequantur auxi· lio, ipsum orator vidit manum retrahere, ct non amplius tenere extensam super ordinandos, uti iubetur in Pontificali. R. Acquiescat (1). Circa minote nupotliiOQcm n Ordinatione 1483 Litt. S. C. de Prop. Fide it Sept. 1877 (ad Ep. Bîkmkoham.). — Sacrae huic Congreg. consultor N. subiecit Ampl. Tuae animadver­ siones contra articulum Constitutionibus inser­ S. C. S. Off. rç Sept. 1877 — Saepe ac­ cidit ut graviter aegrotante aliquo excommu­ nicato, vel publico et notorio peccatore, eius consanguinei vel familiares parochum advoca­ verint, qui tamen aegrotum vel iam mortuum, vel sensibus destitutum , adeoque ad retractactionem emittendam omnino inhabilem inve­ nerit. Rogati consanguinei ct familiares respon­ dent, aegrotum sacerdotis operam desiderasse, aut resipiscentiae signa dedisse osculando Cru­ cifixi imaginem, vel alios pietatis actus edendo; ac propterca cadaver religiosa pompa ad Eccle­ siam deferri debere. Quaeritur itaque quomodo parochus hisce in casibus sese gerere debeat. R. In casu exposito dari posse sepulturam (1) Fir. P7, jo Nov. 1S9S eadem S. C. S Off. circa dubium propositum de quodam Episcopo qui post primam manuum impositionem super ordinandos pre­ sbyteros, dexteram extensam super ecs non habuerat, ita respondit : « Si post tactum physicum capitis ordi· « nandorum Episcopus manum extensam habuerit su • per ordinandos, saltem immediate ante recitationem • OrrmtM ttc., ordinationem esse certo validam, ut in «decreto S. Officii fer. IV, 12 Sept. 1877. Si autem « nequidem immediate ante recitationem Oremus etc. « illa manuum extensio facta fuerit, ordinationem esse « iterandam secreto et sub conditione, quocumque dic, • facto verbo cum SStfto, ut etiam suppleat, ad cau« tebm, de thesauro Ecclesiae pro Missis usque adhuc • celebratis. — SSrfius adprobavit, et gratiam con« cessit ». 1481 Orca ««item mnbcrtuB in reΗμιφμ intui·!· tlaiflcodifum An, C. 1877 Circa tepoftu ram defuncti ci communicati ni publia peccat· * ri». S. C. DE PROP. FIDE An C. 1878 ecclesiasticam, vitatis tamen ecclesiasticis pom­ pis ct solemniutibus cxcquiarum. Quod si in aliquo casu circumstantiae extraordinariae con­ currant, parochus consulat Ordinarium, ct stet eius mandatis. 1484 *° CiUi· c/ci * Instr. S. R. C. 1878. — Altamenie com'nonMuoni· mendevolc fu sempre lo zelo dei buoni cattolici nel promuovere le cause di bcatificazione e canonizzazionc, e perô tanto piû degno di essere opportunamente rcgolato a pcrcorrere la via retia, c declinare i pericoli di non raggiungere lo scopo. La canonizzazionc c la beatificazione si connettono coi dogma cattolico dei culto ed invocazione dei santi. Giacchc non fu mai, ne pote essere lecito ai fedcli di prestare a proprio arbitrio questo culto a qualunque Servo di Dio, ma soltanto a quclli designati dal giudizio della Chicsa ; vale a dire o colla canonizzazione, che e la sentenza definitiva del Sommo Pontcfice dei culto universale e precettivo, o colla beatificazione, che e il decreto dal medesimo emanato dei culto permissivo c limitato da prestarsi ad un Servo di Dio, il quale è provato che illustrô la Chicsa o col martirio o con le virtù eroiche, c con lo splendore dei se­ gni o dei miracoli. Se la bcatificazione, e molio piu la canonizzazionc, è di somma gloria di Dio e di grande utilità della Chiesa, è pure opera cminentemente grave c sublime chc si è imposta sempre c s’imporrà agli stessi Sommi Pontcfici. A tutto diritto queste cause vengono annovcratc tra le maggiori chc si trattano nclla Chiesa di Dio : e Nicolô V, pariando di quella di S. Vin­ cenzo Fcrrcri, 1'appelR» gravissima tra le più gravi: cum inter ceteras graviores causas quae apud Sedem Apostolicam agitentur, haec gra­ vissima sit. Grande pcrciô è il concetto chc di queste si esprime nelle Bolle c diplomi ponti­ ficii, c del metodo sapientissimo il quale per leggi c consuetudini inconcusse si ticnc nel trattarle. Cosl Celestino HI nella Bolla di cano­ nizzazionc di S. Ubaldo Vescovo di Gubbio, pariando delle supplichc prescntatcgli per ottcncrla : Nos vero opus istud intuentes sensus et intelligentias nostras excedere, quia potius divini indicii est quam humani.... suspendimus desiderium tuum aliquamdiu etc. Ed Innoccnzo III nclla Bolla di S. Cunegonda : Cogno­ scentes quod hoc revera iudicium sublimius est inter cetera iudicia indicandum, in ipsius exa­ minatione plenariam voluimus adhibere caute­ lam. Onorio III in tutta risposta allc istanzc per la canonizzazionc di S. Guglielmo Arcivcscovo di York rescrissc : Nos tamen provide attendentes, quod in tam sancto negotio non est nisi cum maturitate plurima procedendum. îi5 E ad istanzc simili per Giovanni Eremita : Tanto maturiori consilio circa ea censuimus procedendum, quanto in iis alius, quam in aliis, mole carnis gravatus, humanae conside­ rationis intuitus, potest falli. 1 medesimi, per tacere di altri, furono i sentimenti dichiarati, c le massime inculcate da Giovanni XXII circa le cause chc si trattarono a suo tempo, aven­ do scritto per quella della B. Chiara da Montefalco : Attendentes quod Romana Ecclesia, praesertim in tanto fidei negotio, consuevit cum magna maturitate procedere, ubi videlicet de re tam ardua quaeritur, sensibus quidem ab­ dita, ignota scientiis, et novo quodam probandi genere, vita utique et miraculis comprobanda: nam si difficile existimamus quae in terra sunt, et quae in prospectu sunt invenimus cum la­ bore: quae in caelis sunt quis investigabit? Lo stesso risposc per ia causa di Roberto di Can­ terbury : Circa id quod de canoni^atione sa. me. Roberti Cantuariensis Archiepiscopi sup­ plicasti, scire te volumus, quod Romana Mater Ecclesia non consuevit, super tanta causa prae­ sertim, praecipitanter aliquid agere; quin po­ tius tale negotium solemnis exeeutionis inda­ gine ponderare. Lo stesso per quella di Filippo Arcivescovo di Bourges: Licet sit pium et de­ bitum venerationi Sanctorum intendere, et eos colendos in terris populis exhibere, expedit ta­ men in illis illam maturitatis adhibere caute­ lam, ut nulla fallat incertitudo iudicium. . . sed prudentia multa praeambula, et diligenti maturitate servata, veritas exquisita sollicite deducatur in lucem etc. E per 1’altra dei Dottorc Angelico: Attendentes tamen, quod Ro­ mana Ecclesia, praesertim in tantofidei negotio, ubi videlicet de re tam ardua quaeritur, cum magna consuevit maturitate procedere, quod­ que scriptum sit: < causam, quam nesciebam, diligentissime investigabam ; nam etsi gloria Dei sit celare verbum, gloria tamen regum est investigare sermonem > (apud Raynaldum). — Ne altro fu o sarù mai il linguaggio cd il contegno dei Sommi Pontefici c della Chiesa Ro­ mana, la cui economia pertanto in questo genere arduo e gravissimo di cause, coU’intero seguilo di molteplici solennité, speciali sedi, forme e norme sapientissime di giudizio, si riassumc tutta nclla mirabile maturity del procedere, e nclfesclusionc assoluta di qualsivoglia prccipitazione ; e ciô in ogni stadio della causa, sia nel principio, sia nclfavanzarsi. Mossi appunto dalla gravità della cosa, c dagli abusi che in tratto di tempo erano invalsi, i Sommi Pontcfici riservarono a sc stessi il privativo diritto di canonizzare c di beati­ ficare, ossia di dccrctare in qualunque modo il pubblico ecclesiastico culto ai Servi di Dio morti in odore di santità, o colla’fama dei martirio. Tale riserva la fece Alessandro III colla decretale Cap. Audivimus, de Reliq. et An. C. 1878 An. G 1878 ng COLLECTANEA venerat. Sanctorum, e la stabili in forma al I Cardinali tenuta il 7 Agosto 1596, cioè < che tutto esplicita e perentoria Urbano VIII, ema­ < in primo luogo si debba adire lOrdinario ». nando i suoi celebri decreti del i6a5 c 1634, Cocrcntcmentc alla quale i Sommi Pontefici c coi quali vietô il culto ai Servi di Dio, ante­ la S. Congregazione rescrisscro scrnprc a cosifquam ab Apostolica Sede canonizentur aut fatte istanze, da qualunque parte venissero, doBeati declarentur. Di più determinô in specie I versi in primo luogo instare presso lOrdinario alcuni atri che proibl di prestare in vcnerazionc pro confectione processus. Si è detto chc codi semplici servi di Dio, c prescrisse che uno tcsli atti dellOrdinario, tuttochc necessarî e dei primi passi nella Causa di beatificazionc rilevantissimi, non sono che informativi, va­ debba essere la pro va, con sentenza giuridica, lidi cioè soltanto a rendere informata ed istruita delTobbedienza prcstata ai prcdctli suoi decreti la Santa Sede. In vero dopo la riserva, corne de non cultu. Peraltro non conseguita dalfac- e tolta agli Ordinari la facoltà di decretarc e cennata riserva che la Santa Sede assuma a sc concedere il culto, cosï è loro vietato di apla causa fin dal suo principio, dopo la morte provare il martirio, le virtù, i miracoli, le ridei Servo di Dio. Ciô sarcbbe in aperta oppo- velazioni dei Servi di Dio ; cose tutte chc posizione coi diritto, in forza dei quale, e della trebbero indurre i fedeli a prestare il culto preconstante consuetudine, i primi atti della Causa ventivamente al giudizio del Papa. Ora quali sono riservati esclusivamente allOrdinario dio- saranno i criterî da seguirsi dagli Ordinari in cesano, alia cui giurisdizione il Servo di Dio parte cosï intéressante ad essi affidata nelle appartiene. Ê compito dellOrdinario di co- Cause di beatificazione, e tanto più intéressante, struire regolarmente il suo processo con tutte in quanto ai medesimi spetta il punto gravis­ le forme canoniche, ed a norma dclla lettera simo del dare l’iniziamento alla Causa? La ri­ enciclica dei 12 Marzo <63i a tale etfetto per sposta fluisce spontanea dalle cose già espostc. ordine di Urbano VIII dalla S. Congregazione I criterî non possono essere altri da quelli ridei Riti diramata ai Patriarch!, Arcivcscovi e tenuti per massima indeclinabile dalla Sede Vescovi delTorbe cattolico, cd inscrira tra i de­ Apostolica, e si compcndiano nella maturité creti generali. Questi processi, che gia erano dei procedere, e neU’aborrimento da ogni om­ e sempre rimasero in piena facoltà incrcnte bra di prccipitazione. In fatti la citata lettera agli Ordinari, divcnmero indispensabili dopo la enciclica del r63i trasmessa per norma degli riserva delle Cause alla S. Sede, allorche fu in- Or iinarî, li vuole fin dall’esordio informati da dotta nel trattarlc una perfetta forma giuridica a qt -sto spirito: Quum quotidie magis notum modo dei giudizi contenziosi. Giacchc oltre al- fiat quanta sinceritate mentis et maturitate co­ Γessere un requisito necessario per 1’introdu- gnitionis incipere et prosequi deceat eorum zione della Causa presso lu S. Congregazione, Causas qui diem ultimum obiere non sine ali­ e come la base sulla quale debba poi fondarsi qua populis relicta opinione sanctitatis, et quam il Papa nel segnarne la Commissione ; uniti in accurate fideliterque in re tanti momenti ad­ seguito ai processi compilati con autorité Apo­ hiberi testes, et in examen vocari conveniat etc. stolica, servono ordinariamente a forni re le più Prosegue quindi per quello segnatamente che piene prove nelle maggiori sedi di giudizio. riguarda il dar principio agli atti giuridici: Sebbene quindi al fine immediato di ottenere Quando apud Amplitudinem tuam ab aliquo I’introduzionc della Causa sia bastante chc l’in- petitum fuerit, ut velit inquirere in sanctita­ quisizione ordinaria si faccia sulla fama di tem vitae et miracula alicuius, qui cum prae­ santiU, virtù o martirio, miracoli e segni ; non- dicta fama obiisse dicatur, quoniam nimia ple­ dimeno proccdcndosi dipoi dalla S. Congrega­ rumque proclivitas atque celeritas occasio­ zione nclla Causa, come si è detro, con duplice nem errori praebet, non prius generaliter su­ process, è opportunissimo che lOrdinario si per vitae sanctitate inquiri permittat, quam valga dclla sua potestà comprendcndo nella sua particulariter de alicuius virtutis eminenti gra­ inquisizione non solo la fama, ma anche Ic du, aut peculiari aliquo miraculo praecedat prove in specie delle virtù o martirio, miracoli famae comprobatio, prout prudentiae tuae ma­ c segni. — Ricorrere immediataroente alia Sede gis expedire videbitur. È chiaro chc non subito Apostolica per Tammissionc della Causa di bca- debbono gli Ordinari istruire i processi, ma tificazione, senza che sieno prcccduti e présen­ dopo essersi maturamente assicurati con tutte tai! gli atti informativi compilati con facoltl Ic regolc della prudenza, che esiste una vera ordinaria, sarcbbe lo stesso chc volerc invertito fama : non debere Ordinarios statim initium 1’ordine sapientissimo dclla cosa. La Santa dare Processui beatificationis et canonizatioSede non si muove a trattarc della santità di nis, ne temere inquisitio instituatur; sed exalcuno sc non viene mossa dai prcdctti atti, pectandum ut vigeat fama aut alicuis virtutis c dopo che lOrdinario abbia gil esaurito la eminentis, aut alicuius miraculi patrati. (Be­ sua pane. Ne potrebbe ella mai dare risposta ned. XIV op. dc Beat, et Canoniz. lib. II, diversa da quclla già data da Clemcnte VIII, cap. II, num. 14). Essere necessaria una fama previo il consigho di una Congregazione di comprovata, famae comprobatio, vuol dire chc An. C. 1878 An. C. 1878 S. C. DE PROP. FIDE questa present! carattcri di vera fama di santità, e talc da potcr rcggcre allé prove chc deve poi subire tanto nel processo ordinario, quanto in uno speciale processo Apostolico che ha luogo dopo I’introduzionc della Causa. Que­ ste note csscnziali si prcscntuno subito allo sguardo di chi legge 1’ultimo degli interroga­ tori generali chc a talc uopo si propongono in processo ai testimoni c sono inscrit! nci decreti: interrogetur , an sciat quod sit fama, et an illa viguerit in aliqua parte populi, an vero in maiori. An orta sit ex probabilibus causis, vel potius fuerit vanus rumor populi zln habuerit originem a personis nimis affe­ ctis, vel suspectis et interessatis, puta coniunctis vel affinibus, amicis intrinsecis, vel aliis quibuscumque, qui . . . ob aliquam . . . cau­ sam aliquod interesse, saltem affectionis, ha­ bere possint. An personae, a quibus fama orta est, essent personae graves et fide dignae, an potius leves et ordinariae .... /In . . .fama fuerit constans et perpetua, quae semper du­ raverit, vel brevi et per modicum tempus, et cito evanuerit. An contra huiusmodi famam fuerit umquam aliquid dictum, factum vel au­ ditum in contrarium etc. Per acccrtarsi prudentemente di tutto questo, non si richiederà maturo Consiglio c tempo? — Per fermo sa­ rcbbe tutt'dltro chc saggia C4I opportuna cosa 1’insistcrc direttamente presso la Santa Sede per l’iniziamento della Causa con volerlc quasi forzarc la mano ad abbreviare la proccdura; ovvero anche Γinstare presso l’autorità Ordinaria perché si atfretti a dar mano all’opcra, e rompcrc ogni dimora ; valendosi ail * effecto eziandio dclla pubbjica stampa quasi per eccitare un che di simile a ciô che nei sistemi del giorno corrc col nome di pubblica opinione. Sarcbbero questi in vcce casi d’impegno c fervore straordinario, benchè lodcvolissimo, che domanderebbero, a preferenza, maggiorc circospczionc c maturità di tempo per ben discernere le‘reali c solide qualità della fama, e guardarsi da ogni allucinazionc, quae (corne si espresse Giovan­ ni XXII in uno dei citati documenti) tanto pe­ riculosior foret in talibus, quanto in maiori­ bus erraretur. Compiuti i processi ordinari, c trasmessi legalmcnte alia Sacra Congregazione, rimangono chiusi, finchè non intervenga la facoltà Aposto­ lica di aprirli nelle debite forme. Prescrive inoltre il Vcn. Innoccnzo XI che, secondo le regolc ordinarie, debba intanto trascorrere un in­ tero decennio: Commissionem non esse signan­ dam, nisi post elapsum tempus decem annorum a die praesentationis processus auctoritate or­ dinaria fabricati (Decret, noviss.). E tra i re­ quisiti, chc allora si presentano per ottenere I’introduzionc della Causa, si enumerano le lettere postulatorie, corne si legge nci lodati decreti generali : Nec prius Sedes Apostolica I 12 An. C. 1878 moveri solet, quam reges, principes, et aliae personae authenticae ct honestae instanter sup­ plicaverint Summo Pontifici ; et tunc etiam non statim, sed expectare, ut diu pulsetur : nam si perdurabunt miracula, et supplicantium instan­ tiae, praesertim spontaneae, tunc Summus Pon­ tifex (si ei videbitur) per Commissionem manu Sanctitatis Suae signatam . . . committit Cau­ sam Congregationi Sacrorum Rituum. — In conclusione: la tradizionale maturité c prudenza chc in questo genere nobilissimo di cause governa la Sede Apostolica c gli Ordinari della Chiesa, c bene chc si sappia anche dai buoni cattolici, e regoli talvolta il loro fervore. 1485 Quoad Episco­ S. C. Indulg. 12 lanuarii 1878 — Romani porum poicttiPontifices in concedendis indulgentiis modera­ um circa Indui * men semper consueverunt observare, ne per genttat. indiscretas et superfluas indulgentias et claves Ecclesiae contemnantur, et poenitentiae satis­ factio enervetur. (Cap. Cum ex eo t^dePoenit. et Remiss). Eodemque consilio ducti haud un­ quam omisere indulgentias, quas moderaminis fines excessisse perspexerunt, intra eosdem co­ hibere. Sacrosancta item Tridcntina Synodus sess. 25, decret, de Indulg. veteri et probatae Ecclesiae consuetudini inhaerens moderationem in Indulgentiarum concessione enixe inculcat, ne nimia facilitate ecclesiastica disciplina ener­ vetur. Abusus vero qui in indulgentias irre­ pserint emendatos et correptos cupiens Episco­ pis mandat, ut eos Ecclesiae suae diligenter quisque colligat, et ad Summum Romanum Pontificem deferat, cuius auctoritate et pru­ dentia, quod universali Ecclesiae expediet sta­ tuatur. Quae auctoritas a Romanis Pontifici­ bus per Sacram Indulgentiarum Congregationem post ipsius institutionem solet exerceri. Quare varii abusus, quos in nonnullis re­ gionibus adversus adeo salutarem Ecclesiae di­ sciplinam inolevisse compertum est, propositi fuerunt in Congregatione generali habita in Palatio Apostolico Vaticano die 14 Decem­ bris 1877 sub forma sequentium dubiorum. !. Potcstnc Episcopus vel alius quicumque Praelatus eidem actui pietatis sive eidem pio Sodalitio, cui a Romano Pontifice iam Indul­ gentiae sive plenariae sive partiales concessae sunt, alias Indulgentias adiungere ? Potestne crucibus, coronis, sacris imaginibus a Papa vel sacerdote legitima facultate munito benedictis, novas adnectere Indulgentias ? 2. Potestne Episcopus fidelibus dioecesis non suae Indulgentias concedere si Ordinarius loci consentit ? potestne tolerari huiusmodi pra­ xis si nihil aliud intenditur nisi ut per ma­ iorem numerum Praelatorum Indulgentias con­ cedentium summa dierum Indulgentiarum eidem actui devoto adnexarum multiplicetur ? An. C. 1878 i f8 COLLECTANEA 3. Potestne Episcopus eidem rei vcl eidem actui pietatis, cui iam antecessor indulgentias adnexic, novas Indulgentias applicare ? 4. Potestne Episcopus tn partibus infidelium (seu titularis) quamvis auxiliarius Ordinarii alicuius dioecesis Indulgentiam quadraginta die­ rum concedere sicut Dioecesanus ? 5. Potestne Episcopus, quin limites sui iu­ ris excedat, ad augendas Indulgentias, eumdem actum pietatis in partes dividere, ct ex. gr. pro omni verbo Salutationis Angelicae quadraginta dies Indulgentiarum concedere ? 6. Potestne Delegatus Apostolicus virtute facultatum quas a Summo Poncitice accepit, in concedendis Indulgentiis concurrere cum uno vel altero Episcopo territorii Delegationis suae ut idem obicctum vcl eumdem actum pietatis Indulgentiis ditet ? 7. Praelati, quibus privilegio Apostolico data est facultas concedendi in quibusdam solemnibus festivitatibus per annum Indulgentias plenarias, debentne hac facultate uti per mo­ dum actus toties quoties talis solcmnitas oc­ currit, an vero possunt unica concessione eamdem Indulgentiam extendere ad omnes solemnitates periodo annorum recurrentium aut in per­ petuum ? Sacra Congregatio respondendum duxit ut infra : Ad i. iNegative, nisi novae conditiones adim­ plendae praescribantur. Ad 2. Negative ad utrumque. Ad 3. 4. ct 5. Negative. Ad 6. Consultius ut se abstineat. Ad 7. Affirmative ad primam partem ; — Negative nd secundam. Facta autem... Sanctissimo Domino Nostro Pio Papac IX relatione in audientia habita die 12 Januarii 1878, Sanctitas Sua praedictas responsiones probavit et publicari mandavit. i486 iiXï' Ερκ/Λ qui percoidioio. r,im BUCttwL totarn societatem deriventur, insuper S. Cong. de plantatione non loquitur, quamvis plan­ tantes quodammodo cooperatores in causa vi­ deantur. Non opii absolutus usus desideratur, si quidem individui, familiae, societatisque bono adversatur, sed opii plantandi tolerantia optatur, quia, illa tolerata, multi fierent Christiani ; fa­ tendum est tamen huiusmodi Christianos tepi­ dos esse. Moderatus opii usus pariter optatur, pro quibusdam personis ex inveterato usu opii fumo deditis, quae, sine gravi sanitatis detri­ mento, ac saepe saepius, sine mortis periculo, opio valedicere nequeunt; sive forti eorum cor­ poris habitudine, sive animi vi, qua sibimetipsis imperantes, numquam in opii usu exce­ dant, in ipsis quidem non tam tristes suboriri ctfcctus constat, praesertim si per modum me­ dicinae et iam provecta aetate opio uti coepe­ runt. Omnes equidem, illicita opii plantatione, quoddam temporale damnum pati videntur; at populus iste, ca quae sunt spiritus non perci­ piens, cum modici lucri detrimento ab opii plantatione desistere negat. Sic, illa non tole­ rata, Christiani plurcs fidem amittunt, infideles amplecti nolunt, ac simul ad aeterna supplicia ruunt. His positis rationibus, S. Congregationi Prop. F. notam facere propositionem opus est quia nobis humillimis sanctae, catholicae, apostolicae ac Romanae Ecclesiae sinceris filiis de tam gravi re certa ac definitiva regula deest ; ideo enixis precibus humiliter rogamus ut S. C. quaestionem dirimere dignetur. 1. An omnes opium plantantes, sine per­ sonarum acceptione, admitti possint ad sacra­ menta. 2. An familiae domino non admisso, sal­ tem eius uxor, pueri, servi ac rustici operarii, ipsum dominum adiuvantes, admitti possint. 3. An qui ex inveterata habitudine opio va­ ledicere impotentes sine mortis periculo vcl gravi detrimento, admitti possint. 4. An opium possit sumi per modum me­ dicinae, quia habitudinis periculum imminet. 5. An locantes agros possint permittere locatarios in ipsis agris opium plantare. R. Ad i. Affirmative, attentis expositis. Ad 2. Provisum in primo. Ad 3. Affirmative, diligentia et cautelis ta­ men positis, ut opii abusus malique effectus ex huiusmodi abusu promenantes evitentur. Ad 4. Affirmative, adhibitis vero omnibus de quibus in tertio. Ad 5. Affirmative, uti est iam provisum in primo. 1490 Notanda circa indulta pro dia * pensatione ab impedimento mixtae religioni· *»»x. concc I tç S. C. DE PROP. FÎDE An. C. »878 An. C. 1878 vero, in quibus praecesserit commercium, car­ nale, sponsi (si fieri poterit) sine gravi da­ mno , ante matrimonium separentur aliquo tempore arbitrio Episcopi, ut pars catholica rite disponatur ad gratiam Dei recipiendam, praevia semper absolutione a censuris, et im­ positis poenitentiis salutaribus, si matrim. con­ tractum fuerit coram ministro haeretico. Utrum huius clausulae sensus sit, praeviam absolu­ tionem a censuris et poenitentiae salutaris im­ positionem requiri tantum in casu quo matri­ monium contractum fuerit coram ministro aca­ tholico ; aut absolutionem a censuris semper requiri ubi praecesserit commercium carnale, non vero poenitentiae impositionem nisi partes adierint ministrum acatholicum ; aut adhuc, praeviam absolutionem a censuris semper et in omni casu requin, ut de stylo necessariam, imponendas autem esse poenitentias salutares si sjionsi adierint ministrum acatholicum. 2. Indulta eadem, ut plurimum, sequen­ tem clausulam expresse ferunt : Dummodo ne­ que ante neque post matrimonium initum co­ ram parocho catholico sponsi adeant ministrum acatholicum. In quibusdam tamen, et insuper in rescriptis ad casum particularem concessis, solum dicitur: dummodo cautum omnino sit conditionibus ab Ecclesia praescriptis, ac ser­ vatis servandis in similibus. Quaeritur an m casibus quibusdam cx timore maioris mali im­ minentis, scilicet contractus coram solo mi­ nistro acatholico ineundi, possit Episcopus vcl, dispensatione iam concessa, parochus non quidem permittere, sed prudenter dissimu­ lare si suspicatur, an sciat, partes adituras esse ministrum acatholicum nec ab eo propo­ sito removere posse. Supponitur aliunde cau­ tum omnino esse conditionibus aliis quae ex Instructione dici i5 Novcmbr. i858 dispensari nunquam possunt, ct quas praesertim ratas firmasque mansuras esse singula indulta com­ memorant. 3. Facultas dispensandi ex induito conce­ ditur in casibus urgentibus in quibus aliud non obstet canonicum impedimentum. Quae­ ritur utrum haec limitatio perseveret etiamsi Episcopus induito gaudeat, vcl ad annum vcl ad casus urgentes concesso, cx quo super isto *alio impedimento canonico dispensare possit. R. Ad 1. Affirmative, nempe absolutionem a censuris cum poenitentiis salutaribus requiri tantum quatenus oratores astiterint coram mi­ nistro haeretico. Ad 2. Detur Instructio fer. IV, 17 fcbr. 1864 (V. n. 1247). Ad 3. Affirmative. S. C. S. Off. 27 Martii 1878. — Enoo- X49I LtSMKN. — r. In induitis ad casus urgentes, concessis pro dispensatione ab impedimento mixtae religionis, haec leguntur : In casibus S. C S. Off. fApr. S. Galli- Lex Confoederationis Helveticae de statu et ma- ·«· dc divortio. An. G 1878 120 COLLECTANEA trimonio civili lata sancivit, causas matrimo­ niales omnes et singulas, suppressa cx nunc et deinceps ecclesiastica iurisdictione, in tribuna­ libus laicorum ad normam tractandas esse, quae in causis civilibus statuitur, sententiasque in iis proferendas esse secundum praescriptiones iuris communis ct novissimae latae legis, qua matrimonia etiam catholicorum sub certis ra­ tionibus valde levibus perpetuo dirimi atque quoad vinculum dissolvi possunt, ita ut cius­ modi coniuges litigantes, post latam iudicum saecularium sententiam divortii, ad alia ma­ trimonia contrahenda, si voluerint, possint trans­ ire. Quaeritur igitur: r. Utrum iudices catholici et advocati in cius­ modi tribunalibus laicis causas matrimoniales tuta conscientia suscipere ac defendere, sive cognoscere et iudicarc possint. 2. Utrum iidem iudices catholici ct advo­ cati, secundum recentem Helvetiae legem ma­ trimonii vinculum ut dissolvendum proponere seu ut dissolutum declarare tuta conscientia possint, necnon declarare ciusmodi coniuges ad aliud matrimonium contrahendum posse trans­ ire, sicut lex civilis hoc in casu iudicare et declarare iudices expresse iubet ct urget. In disserenda hacce quaestione obliviscen­ dum non est quod tribunalia saccularia, quo­ rum est iudicarc de causis civilibus, eadem sunt quibus nova lege incumbit causas matri­ moniales cognoscere ct iudicare. Quod si ergo iudicibus catholicis vetitum fuerit ciusmodi tri­ bunalibus intéresse, in magnum damnum ci­ vium ea tribunalia iis iudicibus privari expe­ riemur qui timore Dei repleti pie ct iustc iudicant. R. Ad 1. ct 2. Quoad iudices recurrat (Epi­ scopus) in casibus particularibus. Quoad advo­ catos, dentur responsa iam data Episcopo Southwarcensi, nempe Fer. Ill loco IV die 22 Maii 1860 ad dubium: < Utrum advocatus catho« licus possit defendere causas partis conventae < contra actorem vinculi solutionem exquiren< tem »; responsum fuit: Dummodo Episcopo constet de probitate advocati, et dummodo ad­ vocatus nihil agat, quod a principiis turis natu­ ralis et ecclesiastici deflectat, posse tolerari. — Et ad aliud dubium: « Utrum liceat advocati ct < actoris partes agere quando finis litis est sim« plex separatio absque ulla sententia matrimo· An C. 1878 < nii nullitatcm secum ipsa trahente > ; respon­ sum fuit: Provisum in praecedentibus. Et fer. IV 19 Decembris eiusdem anni: Dummodo pars catholica nullum aliud tribunal adire possit, a quo sententiam obtineat separationis quoad torum ct mensam, et dummodo sententia huius tribunalis nullum alium habeat effectum quam separationem praedictam, posse tolerari ut ca­ tholici in eo foro actoris et advocati partes agant, facto verbo cum SSrïio, et dummodo adsint iustae separationis causae iudicio Epi­ scopi : et si quid habeat praeterea dubii, re­ currat exponens omnes circumstantias et legis dispositiones. 1492 Decr. S. C. Indulg. rj Apr. tS7S. — Urbis et Orbis. — Cum in nonnullis cx piis ima abs«bb«i. sodalitiis, hisce potissimum temporibus insti­ tutis, inter sodales adseribendi etiam absentes consuetudo inoleverit, quae reprobata iamdiu fuerat ab hac S. C. Indulgentiis Sacrisquc Reli­ quiis praeposita, praesertim in Americana novi Regni Hispanici dic 28 Aprilis 1761, relatio­ ne de hoc facta Sanctissimo Domino Nostro Leoni Papae XIII per me infrascriptum Secre­ tarium dictae S. C. in audientia habita die 13 Aprilis 1878, Sanctissimus, praevia sana­ tione omnium adseriptionum hactenus haud rite factarum, mandavit ut in posterum serventur atque ad observantiam revocentur resolutiones praefato anno 1761 editae, quas ad istiusmodi effectum una cum praesenti decreto evulgari iussit (1). 1493 S. R. C. tt Maii 1878. — Socirt. Iesu — 1. An occasione primae Communionis puero­ rum, vcl ob devotionem erga S. Joseph mense Martio possint altaria ornari floribus, ct pul­ sari organa etiam tempore Quadragesimae; an idem negative dicendum, si effigies S. Joseph sit extra altare exposita; et in hoc ultimo casu an possit relinqui discooperta tempore Passionis. 2. Quid sentiendum dc usu in dies semper invalescente celebrandi Missas coram SS. Sa­ cramento publice exposito in ecclesiis, in qui­ bus non desunt alia altaria ; item et distri­ (1) En resolutiones : Americana novi Regni Hispa- 1 " pliavitquc dictum privilegium regibus, principibusque, mei. · Fel. rcc. Benedictus XIV per suas Litteras Apo■ ct eorum consanguineis usque ad secundum inclusive • gradum adseribendi sc confratrcs, ct acquirendi omnes • stolicas in forma Brevis sub datum Romae apud S. Ma« ct singulas Indulgentias praedictae Congregationis • rum Maiorem die 2$ Maii 1754 cuius initium: Non « etiam absentes. Hinc exortum est dubium, nn fdeles • est quidem etc. confirmavit omnes et singulas Indui« absentes possint admitti, et adseribi in Confratres ? ■ gentias ac privilegia in perpetuum concessa Congre« Ratio dubitandi ca potissimum videtur, quod impe• gationi, seu Confratemitati B. Μ. V. Guadalupcnsi • dimentum absentiae non tanti habitum est a Summo ■ Patronae novi Regni Hispanici in America, nonnul< Pontifice, ut ex co absentes confratrcs, ct reges ac • lasque alias per dictum Breve Indulgentias concessit « principes ab acquisitione Indulgentiarum excluderet; « cum facultate ut eas confratrcs etiam absentes et ubi« adeoque absentes a numero confratrum non forent • cumque locorum commorantes lucrari possint. Am- ct n aliquinSa tempore Pat«ionis Mcnc itnipnc» di»coopcnn queant. Dc celebratiore Mi»«ae ct Com­ munione in al­ tari SS. Sacra­ menti. S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1878 buendi sacram Communionem in iisdem Missis ct extra Missam in eodem akari. R. Ad 1. Ad primam partem: Affirmative; ad secundam partem : Provisum in prima ; ad tertiam partem : Tolerari posse. Ad 2. Ad primam partem: Non licere sine necessitate vcl cx gravi causa, vel ex speciali induito ; ad secundam partem : Negative. 1494 Eiircmi Unctio honnui oleo mu· no conferenda, S. C. S. Off. zç Maii [878. — Proposito B . · · ' casu cuiusdam sacerdotis qui vocatus ad assi­ stendum infirmum destitutum sensibus, defi­ ciente oleo sancto, commune oleum benedixit ut inungeret infirmum eique conferret illud tan­ tum sacramentum cuius capax erat, et quae­ sito: 1. An talis praxis probanda sit; 2. Vel saltem tolerari possit; Effli PP. responderunt: Ad utrumque, Negative. 1495 Instr. S. C. S. Officii 5 lulii 1878 (ad Ordinarios Imprrii Brasil.) — Pestis massonismi, qui in istis regionibus tanta religioni detrimenta infert, eo fortius reprimetur quo religiosius a clero isto servata fuerit regula ca­ tholicae doctrinae circa modum agendi cum massonibus, praesertim quod ad sacramenta attinet, ceteraque bona spiritualia, a quorum communione illi prorsus sunt arcendi, donec impiae sectae nuncium remiserint. Cum autem S. Sedes certior facta fuerit multum discrepare hac in re praxim istorum parochorum, Sacrae Congregationi, approbante SSiîïo D. N. visum est sequentia in memoriam revocare, quae ab omnibus accurate servanda erunt. Circa mauoItaque loquendum primum de sacramento mi. Matrimonii. Nullo modo tolerari potest quod illic in quibusdam dioecesibus, sicut refertur, usuvenit, ut matrimonia, quae a massonibus contrahuntur, cum omni solemnitate ritus ca­ tholici celebrentur. Potius si quis matrimonio coniungi postulat, qui noscitur sectae massonicac adseriptus esse, parochus totis viribus ad id incumbere tenetur ut illi sectae renuntiet ; quod si renuerit, sedulo curandum est ut sponsa ac parentes cius, opportunis exhortationibus a tali coniugio deterreantur. ouunCCUraaM ■ reficiendi. Attamen cum declaraverit Pontifex defc« ctum absentiae non obesse confratribus iam adseri· « piis et regibus ct principibus, quibus specialis adseribi « in fratres facultas impertita est, nullo pacto viden" tur admittendi absentes, qui neque vi admissionis, « aut gratiae dici possunt confratrcs. Additur in pre« cibus, quod si absentes nequeant admitti in confraα tres, dignentur EE. PP. rescribere, quod admitti va« leant, ct ad minus incolae novi Regni praedicti, ad « quod extenditur patronatus praedictae B. Mariae Vir­ ât ginis, quemadmodum nonnullis similibus confratcr Collectanea S. C, de Prop, Fide, Vol. II. iai An. C. 1878 Quando vero parochus nullo modo potest huiusmodi matrimonium impedire, et pruden­ ter timet, ne cx denegata matrimonio adaistentia grave scandalum vel damnum oriatur, res deferenda est ad Ordinarium, qui, sicut ei op­ portuna nunc facultas tribuitur, inspectis omni­ bus casus adiunctis, permittere poterit, ut pa­ rochus matrimonio passive intersit, idest abs­ que benedictione, alioque ritu ecclesiastico, tamquam testis aulhorizabilis, dummodo cau­ tum omnino sit catholicae educationi univer­ sae prolis, aliisque similibus conditionibus. Haec vero facultas, quatenus iudicio Ordinarii necessitas postulaverit, parochis secreto dele­ gari poterit. Quoties autem agitur de matri­ monio inter unam partem catholicam et alle­ ram, quae a fide ita defecit ut alicui falsae religioni, vel sectae haereticae sese adseripserit, requirenda est consueta et necessaria dispen­ satio cum solitis ac notis praescriptionibus et clausulis. Praeterea Ordinarii, nomine S. Sedis, con- Quid «χ><«_ , . 7 7 dum a poemtea * fessants praecipiant, ut seno moneant suos tib u» mmoaipoenitenles ne societati francs maçons aliisque bu> huius generis clandestinis aggregationibus no­ men dare, vel earum conventicula adire aut fovere praesumant, ac pertinacibus sacramentalem absolutionem negent. Ut autem vere re­ sipiscentes absolvi queant ab excommunicatio­ ne incursa, Sanctitas Sua necessarias et oppor­ tunas facultates Ordinariis concedit ad decen­ nium. Ceterum confcssarii sciant hominibus liberorum muratorum societati aggregatis, licet emissi iuramenti poeniteant, sacramentalem ab­ solutionem non esse impertiendam, priusquam ipsi absolute ct positive praedictam damnatam societatem in perpetuum relinquant, vel saltem serio promittant sc id quantocius ctfecturos. Insuper omnino prohibendum est, ne mas- Ab offiao pasones notorii officium patrini m sacramento mx>>OQCs. Baptismi, vel Confirmationis suscipiant. Illi enim, quatenus adhaereant sectae ab Ecclesia damnatae, minime idonei sunt procurandae, si opus fuerit, educationi Christianae spiritualium filiorum. Reliquum est, ut quoad sepulturam mas- Quoad eaesonum ct cxcquias reddendas statuta Ecclesiae ct 'cpullu' accurate serventur. Videlicet ecclesiastica sepul­ tura massonibus notoriis concedi non potest, nisi debita retractatione emissa, per absolutio­ • niutibus europacis clementer indultum est, et signan« ter confraternitati SSrhae Conceptionis Licicnsis (de « Lccc). Quaeritur itaque : « i. An absentes admitti possint in confratrcs. — • Et quatenus negative : « 2. An supplicandum sit SSmo pro eorum admis■ sione, vcl ad minus pro admissione incolarum prae» • dicti novi Regni Hispanici. • S. C. dic 28 Aprilis 1761 respondit: Negative in « omnibus ». (T. 5. C. Indulg. 26 Nov. ïSSo). 1β An C. 1878 COLLECTANEA 122 nem Deo et Ecclesiae fuerint reconciliati. Si clesiam, nihil antiquius habuerunt quam publi­ quando vero morte praeventi retractationem cam orthodoxae fidei professionem praescribere rite emittere non potuerint, dederint nihilo­ iis qui christiano censeri nomine, et Apostolicae minus ante mortem signa poenitentiae et de­ Sedis communione cohonestari vellent : qua votionis, tunc poterit concedi sepultura eccle­ quidem ratione tam fidei integritati, quam ec­ siastica, vitatis tamen ecclesiasticis pompis et clesiasticae unitati consultum iri iudicarunt. Ex solemnitatibus %xequiarum. Praeterea ecclesia­ quo factum est, ut dum vetustis novae acce­ stica sepultura carere debet qui adhuc post re­ derent hacrcscs, et perniciosa vulgarentur opi­ ceptionem sacramentorum, ipse postulaverit se­ nionum commenta, certae aptacque temporum peliri adhibitis signis sectae massonicae, nisi locorum et personarum adiunctis proponerentur hanc voluntatem postea iterum retractaverit. Si formulae Apostolica auctoritate munitae, quibus vero perversa aliorum opera contra defuncti intemerata sanctorum Patrum fides sarta tecta­ voluntatem emblemata sectae massonicae fere­ que servaretur, et veri Ecclesiae filii a profanis tro apposita fuerint, cognita eorum appositio­ novitatum fautoribus facile cernerentur. Cum ne, statim amoveantur, et omnino ante asso­ vero cam ob causam nuper ab oecumcnica Sy­ ciationem cadaveris. Ex iis quidem patet omni­ nodo Vaticana promulgatae fuerint dogmaticae no non licere quod illic, prout relatum est, in constitutiones, altera dc Fide catholica, quae quibusdam locis fieri solet, ut cum conventu incipit Dei Filius, altera de Ecclesia Christi, et in praesentia cleri cadavera more massonum quae incipit Pastor Aeternus, non modo con­ sepulcro inferantur. gruum, sed etiam necessarium visum est, ut in Quoad eos casus in quibus sepultura eccle­ Fidei professionibus, tum pro graecis cum pro siastica deneganda est, si ex ea re graves tur­ orientalibus praescriptis auctoritate summorum bae pertimescendae sint, Ordinarii quo tutius Pontificum fcl. rec. Gregorii ΧΠΙ ct Urbani VIII, in negotio tanti momenti procedant, pro nor­ mentio opportuna debitis locis insereretur de­ ma habere debent responsum S. Poenitentia- cretorum praememorati Vaticani Concilii ad ca­ riae, videlicet, quoties cum gravibus minis tholicam fidem, quae una eademque semper exequiae ac sepultura ecclesiastica requirentur ubique esse debet, pertinentium. pro defuncto, qui, cum fuerit excommunicatus Quapropter SSrtius Dn. Noster Leo PP. XIII, notorius, iisdem plane privandus est secundum de consilio Efliorum PP. Card, huius S. C. sacros canones ct regulus DD., S. Poenitcntiaria mandavit ut praefatae formulae Gregorii XIII 10 Decembris i860 hunc modum tenendum pro graecis post verba : « Cetera item omnia esse praescripsit: «Curandum ut cuncta ad < a sacris canonibus ct oecumenicis conciliis, < normam ss. canonum fiant : quatenus vero < ac praecipue a sacrosancta Tridentina Synodo > < absque turbarum ct scandali periculo id ob· adderetur comma istud: < et ab oecumenico Con« cilio Vaticano tradita, definita ac declarata < tincrc nequeat, parochus neque per sc, ne« que per alios sacerdotes ad excquias et ad < praesertim de Romani Pontificis primatu, et < sepulturam ullo modo concurrat ». < infallibili magisterio indubitanter recipio etc. » Ora manoPostremo cum societas massonica certo ccr- In formula autem Urbani VIII pro orienta­ iuo^d^tcV·· l’us accenscftda sil societatibus per Apostolicas libus, post definitiones Concilii Tridentini in­ faoaionw. Constitutiones condemnatis, nullo pacto per­ terponi iussit sequentem paragraphum : < Item mitti potest ut massones in forma officiali, veneror et suscipio oecumenicam synodum Va­ idest a secta deputati, S. Sacrificio Missae ali­ ticanam: atque omnia ab eadem tradita, de­ isque officiis ecclesiasticis interveniant. Interdi­ finita et declarata, praesertim dc Romani Pon­ cendum quoque est nc clerus iussioni seu de­ tificis primatu ac de eius infallibili magisterio siderio massonum parcat pro celebrandis Mis­ firmissime amplector et profiteor ». Decrevit sis seu officiis ecclesiasticis, uii a massonibus quoque Sanctitas Sua, ut in posterum fidei pro­ iussis seu postulatis, scu uti talibus in invitatio­ fessio ab omnibus sive graecis sive orientalibus, nibus ac in publicis ephemeridibus cnunciatis. qui eam emittere tenentur, sic et non aliter emittatur, sub comminationibus ac poenis sa­ crorum canonum sanctione statutis. 1496 Super quibus omnibus hoc S. Congregatio­ hc «ncotiooc Decr. S. C. de Prop. F. 16 Iulii 1878. — nis decretum edi, et ab omnibus ct Ungulis ad ciin Romani Pontifices pro commisso sibi divinitus quos pertinet, inviolate servari praecepit, con­ r«..en» lime»· s. R. C. 2j Iulii 1818. —Goana— 1. An t go^pio com- usus in fere omnibus ecclesiis orcnidioeceseos Goanae adhuc vigens conficiendi sacra lintea­ mina, nempe amictus, albas, tobaleas altarium, nec non corporalia, purificatoria et pallas ex tela ex gossipio composita, attentis circumstan­ tiis hodiernis, tamquam corruptela et abusus reficiendus sit, iuxta decretum generale Sacrae Rituum Congregationis diei i5 Maii 1819, non obstantibus induitis olim concessis. Et in casu affirmativo: 2. An licitum sit praedictis linteaminibus uti ad celebrandam Missam, cum conditione tamen intra biennium ea consumendi, ad tramitem ge­ neralis decreti. R. Ad 1. Affirmative — Ad 2. Negative quoad corporalia, purificatoria et pallas; Affir­ mative, ex gratia, quoad amictus, albas, ac tobaleas altarium. cula : Deum dc Deo, lumen de lumine, Deum verum dc Deo vero; genitum non fictum, consubstantialem Patri, per quem omnia facta sunt : qui propter nos ho­ mines et propter nostram salutem descendit de coelis ; ct incarnatus est dc Spiritu Sancto cx Maria Virgine, ct homo factus est. Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus, et scpultus est. Et resurrexit tertia dic secundum Scripturas : et ascendit in coelum, sedet ad dexteram Patris. Et iterum venturus est cum gloria iudicarc vivos ct mortuos, cuius regni non erit finis. Et in Spiritum Sanctum Dominum, ct vivifican­ tem , qui cx Patre Filioque procedit: qui cum Patre ct Filio simul adoratur, ct glorificatur, nui locutus est per Prophetas. Et unam sanctam, catholicam, ct apo­ stolicam Ecclesiam. Confiteor unum Baptisma in re­ missionem peccatorum. Et cxpccto resurrectionem mor­ tuorum, ct vitam venturi saeculi. Amcn. Credo etiam, suscipio, atque profiteor ca omnia, quae sacra oecumenica Synodus Florentina super unione occidentalis ct orientalis Ecclcsiac definivit, ct decla­ ravit, videlicet : quod Spiritus Sanctus cx Patre ct Filio aeternaliter est; ct essentiam suam, suumque esse subsi­ stens habet cx Patre simul ct Filio; ct cx utroque ae­ ternaliter, tamquam ab uno principio ct unica spira­ tione procedit. Cum id quod sancti Doctores ct Pa­ tres dicunt, cx Patre per Filium procedere Spiritum Sanctum, ad hanc intelligcntiam tendat, ut per noc si­ gnificetur, Filium quoque esse, secundum graccos qui­ dem, causam, secundum latinos vero, principium sub­ sistentiae Spiritus Sancti, sicut ct Patrem. Cumque omnia quae Patris sunt, ipse Pater unigenito Filio suo gignendo dederit, praeter esse Patrem, hoc ipsum quod Spiritus Sanctus procedit cx Filio, ipse Filio a Patre aeternaliter habet, a quo aeternaliter etiam genitus est. Illamque verborum illorum Fiïioqut explicationem, ve­ ritatis declarandae gratia, ct imminente tunc necessi­ tate, licite ac rationabiliter Symbolo fuisse appositam. Item, in azymo sive fermentato pane triticeo Cor­ pus Christi veraciter confici; saccrdotcsquc In altero ipsum Domini Corpus conficere debere, unumquemque scilicet iuxta suae Ecclesiae, sive occidentalis, sive orientalis, consuetudinem. Item, si vera poenitentes in Del charitate decesse rint, antequam dignis poenitentiae fructibus dc com­ missis satisfecerint ct omissis, eorum animas poenis purgatoriis post mortem purgari ; et ut a poenis huius­ modi releventur, prodesse cis fidelium vivorum suffra­ gia, Missarum scilicet sacrificia, orationes ct clecmo- iî3 An. C. 1878 1498 S. C. Concilii 24 Aug. 1878. - Parochus ob^rca10npe'^hl residentialis civitatis S. habetur vicesgerens Episcopi in officio parochiali ; nominatur et cli- pro p°pu!o· gitur ab Episcopo absque concursu, et est sem­ per unus ex capitularibus, canonical! tantum beneficio provisus. Nulla adest praebenda, nec habitatio parochialis, et reditui stolares sunt ita tenues ut vix exaequent expensas muneri parochiali adnexas pro loco officii, libris et officiosa conxnunicatione. Quaeritur: An Epi­ scopus, vel parochus teneatur ad applicandam Missam pro populo in casu. R. Negative ad primam partem ; affirmative ad secundam. 1499 S. C. S. Officii rr Septembria r8y8. — Corsas. — A novem iam annis Coreana synas, « alia pietatis officia, quae a fidelibus, pro aliis fidelibus fieri consueverunt secundum Ecclesiae instituta. Illorumque animas, qni post Baptisma susceptum nullam omnino peccati maculam incurrerunt, illas etiam, quae post contractam peccati maculam, vel in suis cor­ poribus, vel eisdem exutae corporibus, prout superius dictum est, sunt purgatae, in coelum mox recipi et intueri clare ipsum Deum Trinum et Unum sicuti est, pro meritorum tamen diversitate, alium alio perfectius. Illorum autem animas, qui in actuali mortali peccato vel solo originali decedunt, mox in infernum descen­ dere, poenis tamen disparibus puniendas. Item sanctam Apostolicam Sedem, et Romanum Pontificem in universum orbem tenere primatum, et ipsum Pontificem Romanum successorem esse B. Pe­ tri Principis Apostolorum, ct verum Christi Vicarium, totiusque Ecclesiae caput, et omnium Christianorum patrem ac doctorem existcre: et ipsi in B. Petro pa­ scendi, regendi, ac gubernandi universalem Ecclesiam a Domino nostro lesu Christo plenam potestatem tra­ ditam esse; quemadmodum etiam in actis oecumenicocum Conciliorum, ct io sacris canonibus continetur. Insuper profiteor, ac recipio alia omnia, quae cx decretis sacrae occumenicae generalis Synodi Tridentinac, sacrosancta Romana ct Apostolica Ecclesia, etiam ultra contenu in supradicto fidei symbolo, pro­ fitenda, ac recipienda proposuit atque praescripsit, ut sequitur. Apostolicas et ecclesiasticas traditiones, reliquasque eiusdem Ecclesiae observationes, et constitutiones firmissime admitto et amplector. Item, sacram Scripturam iuxta eum sensum, quem tenuit et tenet sancta mater Ecclesia, cuius est indi­ care de vero sensu et interpretatione sacrarum Scriptu­ rarum, admitto; ncc eam unquam nisi iuxta unanimem consensum Patrum accipiam, et interpretabor. Profiteor quoque, septem esse vere et proprie Sa­ cramenta novae Legis a lesu Christo Domino nostro instituta, atque ad salutem humani generis, licet non omnia singulis, necessaria, scilicet Baptismum, Con­ firmationem, Eucharistiam, Extremam unctionem, Or­ dinem, ct Matrimonium, iliaque gratiam conferre: ct ex his Baptismum, Confirmationem, ct Ordinem sine sacrilegio reiterari non posse. Receptos quoque ct approbatos Ecclesiae catholicae ritus, in supraJictorum omnium sacramentorum solemni administrationc recipio, ct admitto. Omnia ct singula, quae dc peccato originali, et dc Gra mammo. *ecutionh con­ tracta tine dixpeoMtionc a dix«ne inûddh eooiogix interPdlatlone- An. C. 1^78 124 COLLECTANEA Missio immani persecutione premitur, nec ul­ lum habet sacerdotem qui Christianos instruere ipsisque sacramenta ministrare valeat. Iam plu­ ra Christianorum millia ferro persecutoris sublata sunt, aliique dispersi ct errantes vix locum in­ venire possunt ubi sine mortis periculo habitare possint. Exinde factum est ut plures cx illis matrimonia cum paganis contrahere coacti fue­ rint, et quidem sine dispensatione disparitatis cultus, cum nullum esset missionarius qui ta­ lem dispensationem concederet. Item quandoque accidit ut, in usu privilegii fidei; coniux infi­ delis conversus ct baptizatus interpellationem omiserit ad coniugem in infidelitate remanen­ tem, licet in pluribus casibus haec interpellatio esset vel forsan necessaria vel saltem dubiae obligationis. Denique notandum est quod, do­ nec durabit persecutionis rabies, nequaquam fieri poterit huiusmodi interpellatio ad priorem coniugem infidelem quin gravioris persecutionis ct forsan mortis periculo grex fidelium expoiustificatione in sacrosancta Tridcntina Synodo definita, I ct declarata fuerunt, amplector, ct recipio. Profiteor pariter m Missa offerri Deo verum, pro­ prium, ct propitiatorium Sacrificium pro vivis ct de­ functis, atque in Sanctissimo Eucharistiae Sacramento esse vere, rcaliter et substantialiter Corpus ct Sangui­ nem, una cum Anima et Divinitate D. N. lesu Chri­ sti ficrique conversionem totius substantiae panis in Corpus, et totius substantiae vini in Sanguinem, quam conversionem Catholica Ecclesia transubstantiationcm appellat. Fateor etiam sub altera tantum specie, to­ tum atque integrum Christum, verumque Sacramen­ tum sumi. Constanter teneo Purgatorium esse, animasque ibi detenus fidelium suffragiis iuvari. Similiter et Sanctos una cum Christo regnantes venerandos atque invocan­ dos esse, cosque orationes Deo pro nobis offerre, at­ que eorum reliquias esse venerandas. Firmissime assero, Imagines Christi ac Deiparae semper Virginis, necnon aliorum Sanctorum habendas et retinendas esse, atque cius debitum honorem ac ve­ nerationem imparticnJam. Indulgentiarum etiam potestatem a Christo in Ec­ clesia relictam fuisse, illarum que usum Christiano po­ pulo maxime salutarem esse affirmo. Sanctam Catholicam ct Apostolicam Romanam Ec­ clesiam, omnium Ecclesiarum matrem ct magistram agnosco; Romanoque Pontifici, B. Petri Apostolorum Principis successori, ac lesu Christi Vicario veram obedientiam spondeo, ac iuro. Caetera item omnia a sacris canonibus, ct oecumeuicis Conciliis, ac praecipue a sacrosancta Tridcn­ tina Synodo ct ab occumenico Concilio Vaticano tra­ dita, definita, ac declarata, praesertim dc Romam Pon­ tificis primatu et infallibili magisterio, indubitanter re­ cipio atque profiteor; simulquc contraria omnia, et schismata, atque haereses quascumque ab Ecclesia da­ mnatas, ct reiccta·, ct anathematizatas ego pariter damno, reiicio, ct anathematizo. Hanc veram catholicam Fidem, extra quam nemo •alvus esse potest, quam in praesenti sponte profiteor, et veraciter teneo, eamdem integram et inviolatam usque ad extremum vitae spiritum constantissime, Deo adiuvante, retinere ct confiteri, atque a meis subditis vel illis, quorum cura ad me in munere meo spectabit, teneri, doceri ct praedicari, quintum in me erit, cu­ raturum , ego idem N. spondeo, voveo ac iuro. Sic me Deus adiuvet, ct haec sancta Dei Evangelia ·. An. C. 1878 natur. Ut igitur praedictis incommodis tum pro praeterito, tum pro futuro provideatur, praelaudatus orator humillime supplicat pro duplici gratia quae sequitur: 1. Pro praeterito, ut Sanctitas Vestra sanare in radice dignetur matrimonia iam contracta in Corca, quae nulla vel dubia evaserunt, pro­ pter omissionem interpellationis, vel propter cultus disparitatem, aut aliud impedimentum iuris mere ecclesiastici. 2. Pro futuro, et donec durabit persecutio (dignetur S. V.) facultatem concedere dispen­ sandi ab interpellatione coniugum in infideli­ tate relictorum, non solum pro casibus ordi­ nariis, scd etiam extraordinariis, nempe quando adiri quidem potest coniux infidelis, scd dc compartc iam facta Christiana interpellari nequit sine evidenti gravis damni ei vel Christianis in­ ferendi periculo. R. Ad t. Quoad matrimonia nulliter con­ tracta vel ob impedimentum disparitatis cultus, II. Professio catholicae fidei pro Orientalibus iuxta formulam a Summo Pont. Urbano VIII praescriptam : • In Nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti. Arnen. Ego N. firma fide credo, ct profiteor omnia ct sinKila, quae continentur in Symbolo Fidei, quo sancta omana Ecclesia utitur, videlicet : Credo in unum Deum Patrem Omnipotentem, fa­ ctorem coeli ct terrae, visibilium omnium ct invisibi­ lium. Et in unum Dominum lesum Christum Filium Dei unigenitum, et ex Patre natum ante omnia sae­ cula, Deum dc Deo, lumen dc lumine, Deum verum dc Deo vero ; genitum, non factum, consubstantialem Patri, pcr quem omnia facta sunt: qui propter nos ho­ mines, ct propter nostram salutem descendit dc coelis ; et incarnatus est dc Spiritu Sancto cx Maria Virgine, ct homo factus est. Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus ct scpultus est. Et resurrexit tertia dic secundum Scripturas, et ascendit in coelum, sedet ad dexteram Patris; ct iterum venturus est cum gloria iudicare vivos ct mortuos, cuius regni non erit finis. Et in Spiritum Sanctum Dominum, ct vivifican­ tem, qui cx Patre Filioque procedit : qui cum Patre ct Filio simul adoratur et conglorificatur, qui locutus est pcr Prophetas. Et unam sanctam, catholicam, ct apostolicam Ecclesiam. Confiteor unum Baptisma in remissionem peccatorum. Et cxpccto resurrectionem mortuorum, ct vitam venturi sacculi. Arnen. Veneror etiam ct suscipio universales Synodos, prout sequitur, videlicet: Nicaenam primam; ct pro­ fiteor quod in ca contra Arium damnatae memoriae definitum est: Dominum lesum Christum esse Filium Dei ex Patre natum unigenitum, idest, cx substantia Patris, natum , non factum , consubstantialem Patri ; atque impias illas voces recte in eadem Synodo da­ mnatas esse: quod aliquando non fuerit, aut quod fa ctus sit cx iis, quae non sunt, aut cx alia substantia vel essentia, aut quod sit mutabilis vel convertibilis Filius Dei. Constantinopolitanam primam, secundam in ordine; ct profiteor, quod in ca contra Macedonium damnatae memoriae definitum est: Spiritum Sanctum non esse servum, sed Dominum ; non creaturam, scd Deum ac unam habentem cum Patre et Filio Deitatem. Ephesinam primam, tertiam in ordine; ct profiteor quod in ca contra Nestorium damnatae memoriae de­ finitum est: Divinitatem et humanitatem ineffabili et An. C. 1878 S. C. DE PROP. FIDE vel ob aliud impedimentum iuris mere eccle­ siastici, supplicandum SSrtio pro gratia sana­ tionis in radice. Quo vero ad matrimonia con­ tracta quin solito modo interpellatio coniugis infidelis praecesserit, vel ab ca dispensatio fue­ rit obtenta, Vicarius Apostolicus cx facultate, quae benigne ei conceditur, dispenset ab inter­ pellatione facienda ct omnino procuret consen­ sum renovandum : in quibus autem casibus hanc renovationem pro nunc fieri non posse 1 25 posse iudicat, sileat, si putati coniuges sint in bona fide. Ad 2. Supplicandum SSfto iuxta preces, nempe ut durante persecutione, Vicarius Ap. in expositis circumstantiis nomine S. Sedis dispensare valeat super interpellatione, onerata eius conscientia, — SSftus D. N. Leo d. p. Papa XII( benigne annuit pro gratia iuxta Eminentissimorum ct Rdlorum suffragia. Quod Spiritus Sanctus ex Patre ct Filio aeterna­ incomprehensibili unione in una persona Filii Dci, | liter est, essentiam suam suum que esse subsistens ha­ unum nobis lesum Christum constituisse; eaque dc causa Beatissimam Virginem vere esse Dci Genitricem bet cx Patre simul ct Filio, ct ex utroque aeternali­ ter, tamquam ab uno principio, et unica spiratione Chalccdonensem, quartam in ordine; ct profiteor, quod in ca contra Eutychcn ct Dioscorum, ambos da­ procedit. mnatae memoriae, definitum est, unum eumdemque Item, dictionem illam Ftlioque veritatis declarandae pratia, et imminente necessitate, licite ac rationabiliter Filium Dei, Dominum nostrum lesum Christum, per­ fectum esse in Deitate, ct perfectum in humanitate, Symbolo fuisse appositam. Item, in axymo sive fermentato pane triticeo Cor­ Deum verum ct hominem verum ex anima rationali ct corpore, consubstantialem Patri secundum Deitatem, ct pus Christi veraciter confia, sacerdotesque in altero eundem consubstantialem nobis secundum humanita­ ipsum Domini Corpus conficere debere, unumquemque scilicet iuxta suae Ecclesiae, sive occidentalis sive tem, pcr omnia nobis similem absque peccato; ante orientalis, consuetudinem. saecula quidem de Patre genitum secundum Deitatem, Item, si vere pocn:tentes in Dei charitate decease­ in novissimis autem diebus eundem propter nos ct propter nostram salutem ex Maria Virgine Dci Geni­ tint, antequam dignis poenitentiae fructibus dc com­ trice secundum humanitatem, unum eundemque Chri­ missis satisfecerint ct omissis, eorum animas poenis stum Filium Dominum unigenitum, in duabus naturis purgatoriis post mortem purgari, et ut a poenis huius­ modi releventur, prodesse eis fidelium vivorum suffra­ inconfuse, immutabiliter, indivise, inseparabiliter agno­ gia, Missarum scilicet sacrificia, orationes ct eleemo­ scendum ; nusquam sublata differentia naturarum pro­ pter unitionem, magisque salva proprietate utriusque synas, et alia pietatis officù, quae a fidelibus pro aliis fidelibus fieri consueverunt, secundum Ecclesiae insti­ naturae, ct in unam personam atque substantiam con currente; non in duas personas partitum aut divisum, tuta: illorumque animas, qui post baptisma susceptum nullam omnino peccati maculam incurrerunt, ilbs etiam scd unum eumdemque Filium ct Unigenitum Deum quae post contractam peccati maculam, vel in suis Verbum, Dominum lesum Christum. Item, eiusdem Domini nostri lesu Christi Divini­ corponbus, vel eisdem exutae, sunt purgatae, in coe­ tatem, secundum quam consubstantialis est Patri et Spi­ lum mox recipi, ct intueri clare ipsum Deum Trinum ritui Sancio, impassibilem esse ct immortalem : eun­ ct Unum, sicuti est, pro meritorum tamen diversitate, dem autem crucifixum ct mortuum tantummodo se­ alium alio perfectius: illorum autem animis, qui in cundum carnem, ct pariter definitum est m dicta Sy­ actuali mortali peccato vel solo originali decedunt, mox in infernum descendere, poenis tamen disparibus nodo, ct in Epistola S. Leonis Romani Pontificis, cuius ore B. Petrum Apostolum locutum esse, Patres in puniendas. eadem synodo acclamaverunt: pcr quam definitionem Item, sanctam apostolicam Sedem, ct Romanum damnatur impia haeresis illorufn, qui Trisagio ab An­ Pontificem in universum orbem tenere primatum, et gelis tradito, et in praefata Chalccdoncnsi Synodo de­ ipsum Pontificem Romanum successorem esse Beati cantato, Sanctus Deus, Sanctus Fortis, Sanctus Immor­ Petri Principis Apostolorum, ct verum Christi Vica­ talis, miserere nobis, addebant: qui crucifixus es pro rium, totiusque Ecclesiae caput, ct omnium Christia­ nobis; atque adeo divinam naturam trium personarum norum patrem ac doctorem existere; et ipsi in Beato passibilem asserebant ct mortalem. Petro pascendi, regendi ac gubernandi universalem Ec­ Constantinopolitanam secundam, quintam in ordine, clesiam a Domino nostro lesu Christo plenam pote­ in qua praefatae Chalccdonensis Synodi definitio reno­ statem traditam esae, quemadmodum etiam (ut eadem Florentina Synodus asserit) in gestis occumcnicorum vata est. Conciliorum, ct in sacris canonibus continetur. Constantinopolitanam tertiam, sextam in ordine ; Item, legalia Veteris Testamenti, scu mosaicae le­ ct profiteor, quod in ca contra monothelitas defi­ gis caeremonias, sacra, sacrificia ct sacramenta, Do­ nitum est : In uno codemque Domino nostro lesu mino nostro lesu Christo adveniente, cessasse; ct post Christo duas esse naturales voluntates, ct duas natu­ promulgatum Evangelium, sine peccato observari non rales operationes, indivise, inconvcrtibiliter, insepara­ posse. Eiusdem etiam Legis Veteris ciborum mundo­ biliter, inconfuse: ct humanam eius voluntatem non contrariam, scd subicctam divinae cius atque omni­ rum ct immundorum differentiam ad cacremonialia pertinere, quae surgente Evangeho transierunt. potenti voluntati. Illam etiam Apostolorum prohibitionem ab immo­ Nicaenam secundam, septimam in ordine; ct pro­ fiteor» quod in ca contra iconoclastas definitum est * latis simulacrorum, ct sanguine, ct suffocato, illi tem­ pori congruisse, ut inter iudacos ct gentiles dissensionis Imagines Christi, ac Deiparae Virginis nec non alio­ rum Sanctorum habendas et retinendas esse, atque cis materia tolleretur, cuius apostolicae prohibitionis causa debitum honorem ac venerationem impertiendam. cessante, etiam cessavit effectus. Constantinopolitanam quartam, octavam in ordine; Pariter veneror et suscipio Tridentinam Synodum, et profiteor, in ca Photium merito fuisse damnatum ; ct profiteor, quae in ca definita ct declarata sunt; ct ct sanctum Ignatium Patriarcham restitutum. praesertim offerri Deo in Missa verum, proprium, ct Veneror etiam ct suscipio omnes alias universales propitiatorium sacrificium pro vivis et defunctis; atque Synodos, auctoritate Romani Pontificis legitime cele­ m banctissimac Eucharistiae Sacramento (iuxta fidem bratas, ct confirmatas, ct praesertim Florentinam Sy­ quae semper in Ecclesia Dci fuit) contineri vere, reanodum, ct profiteor quae in ca definita sunt, videlicet : htcr, et substantialiter Corpus ct Sanguinem, una cum An. C. 1878 An G 1878 Ι5θθ Grc· eppbc *nooeoi tccoodiû In bina tione An. C. 1878 COLLECTANEA i 26 15OI S. C. Concilii r 4 Sept. 1878.— Episcopus S. C. Concilii 20 Sept. i8j8. — 1. Po- Ar. exposuit ab anno 1842 institutam fuisse in sua dioecesi sacerdotum Congregationem S. losephi, Indulgentia a S. Sede ditatam, cuius sodales semel pro unoquoque sacerdote confra­ tre defuncto, Missam celebrare debent. Sacer­ dotes quibus binare concessum est diebus do­ minicis ct festis, secundam litarunt Missam pro defunctis confrairibus, arbitrantes se id facere posse tuta conscientia. Attamen cum dubium exortum fuerit circa huiusmodi agendi modum, Ordinarius quaesivit: An Missa binationis of­ ferri possit, ut in casu, pro defunctis confratribus. R. Licere. tcstnc Episcopus N. auctoritate ordinaria BUpradictam praescriptionem (de exercitiis spiri­ tualibus) universo clero suae dioeceseos impo­ nere quatuor annorum spatio adimplendam, cum sacerdotes omnes et singuli nulli omnino expensae subiiciantur ? 2. Posita responsione affirmante, potestne Episcopus sacerdotes eos qui absque legitima causa exercitationibus spiritualibus, de quibus supra, intéressé detrectant, aliqua modica poena mulctarc. R. Ad 1. Affirmative. Ad 2. Affirmative, praevia tamen paterna admonitione. Anima et Divinitate Domini nostri lesu Christi, ac proinde totum Christum; ficrique conversionem totius substantiae panis in Corpus, ct totius substantiae vini in Sanguinem, quam conversionem Catholica Ecclesia aptissime transubsumiationem appellat ; et sub una­ quaque specie, et singulis cuiusque speciei panibus, separatione ficta, totum Christum contineri. Item, septem esse Novae Legis sacramenta a Chri· sto Domino nostro instituta ad salutem humani gene­ ris, quamvis non omnia singulis necessaria, videlicet: Baptismum, Confirmationem, Eucharistiam, Poeniten­ tiam, Extremam Unctionem, Ordinem ct Matrimonium, iliaque gratiam conferre; ct cx his Baptismum, Con­ firmationem, ct Ordinem iterari non posse. hem. Baptismum esse necessarium ad salutem ; ac proinde si mortis ocnculum immineat, mox sine ulla dilatione esse conferendum; et a quocumque, et quan­ documquc sub debita materia, forma ct intentione col­ latum, esse validum. Itetn, Sacramenti Matrimonii vinculum indissolu­ bile esse: ct quamvis propter adulterium, hacresim, aut alias causas possit inter coniugcs tori et cohabitationis separatio fieri, non tamen illis aliud Matrimo­ nium contrahere fas esse. hem, apostolic as, ct ecclesiasticas traditiones su­ scipiendas esse, ct venerandas. Indulgentiarum etiam potestatem a Christo in Ec­ clesia relictam fuisse, illarumque usum christiano po­ pulo maxime salutarem esse. Pariter, quae peccato originali, dc justificatione, dc sacrorum librorum tam Veteris quam Novi Testa­ menti Indice ct interpretatione in praedicta Tridentina Synodo definita sunt, suspicio ct profiteor. Item veneror ct suscipio oecumcnicam Synodum Vaticanam, atque omnia ab eadem tradita, definita ct declarati, praesertim dc Romani Pontificis primatu ac de cius Infallibili magisterio, firmissime amplector et profiteor. Caetera item omnia suscipio ct profiteor quae recipit ct profitetur sancta Romana Ecclesia ; simulquc con­ traria omnia, ct schismata ct hacrcscs ab eadem Ec­ clesia damnatas, retectas ct anathematizatas, ego pa­ riter damno, reficio et anathematizo. Insuper Romano Pontifici, Beati Petri Principis Apostolorum successori, ac lesu Christi Vicario, ve­ ram obedientiam spondeo ac iuro. Hanc Fidem Catholicae Ecclesiae, extra quam nemo ulvus esse potest, quam in praesenti sponte profiteor, ct veraciter teneo, eimdem integram et inviolatam usque ad extremum vitae spiritum constantissime, Deo adiuvante, retinere ct confiteri, atque a meis subditis, vel illis, quorum cura ad me in meo munere specta­ bit, teneri, doceri et praedicari, quantum in me erit, curaturum, ego idem X’. spondeo, voveo, et iuro. Sic me Deus adiuvet, ct haec sancta Dei Evangelia ». III. Formula brevior hrojessionis fidei fro haereticis et schismaticis orientalibus in Ecclesiae sinum redeuntibus (a S. C. S. Officii an. 1890 adprobata), « Ego N. firma fide teneo ct profiteor omnia ct singula, quae continentur in symbolo Fidei, quo S. Ro­ mana Ecclesia utitur, videlicet : Credo in unum Deum Patrem omnipotentem, fa­ ctorem coeli ct terrae, visibilium omnium et invisibi­ lium. Et in unum Dominum Icsum Christum Filium Dei unigenitum, ct ex Patre natum ante omnia sae­ cula; Deum de Deo, lumen de lumine, Deum verum de Deo vero ; genitum non factum, consubstantialem Patri, per quem omnia facta sunt: oui propter nos ho­ mines, ct propter nostram salutem descendit de coelis ; et incarnatus est de Spiritu Sancto cx Maria Virgine, ct homo factus est. Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus, et sepultus est. Et resurrexit tertia die secundum Scripturas : ct ascendit in coelum, sedet ad dexteram Patris. Et iterum venturus est cum gloria iudicare vivos et mortuos, cuius regni non erit finis. Et in Spiritum Sanctum Dominum, ct vivifican­ tem, qui cx Patre Filioque procedit: qui cum Patre,ct Filio simul adoratur, ct conglorificatur, qui locutus est per Prophetas. Et unam, sanctam, catholicam et apo­ stolicam Ecclesiam. Confiteor unum Baptisma in re­ missionem peccatorum. Et cxpccto resurrectionem mor­ tuorum, ct vitam venturi sacculi. Amcn. Credo Dominum Nostrum Icsum Christum Deum et hominem esse, perfectum Deum perfectumque ho­ minem; divinitatem et humanitatem ineffabili et in­ comprehensibili unione in una persona Filii Dei, unum nobis Icsum Christum constituisse, caquc dc causa Beatissimam Virginem immaculate conceptam vere esse Dei Genitricem; duas in ipso Christo esse incon­ fuse naturas, duasque naturales voluntates, ct duas na­ turales operationes. Credo septem esse vere ct proprie Sacramenta No­ vae Legis a Christo Domino Nostro institua ad salu­ tem humani generis, quamvis non omnia singulis ne­ cessaria, videlicet, Baptismum, Confirmationem, Eu­ charistiam, Poenitentiam, Extremam Unctionem, Or­ dinem, et Matrimonium, iliaque gratiam conferre, ct cx his Baptismum, Confirmationem ct Ordinem iterari I non posse. I)c Episcopi auctoritate cztr cilia apintiu clero imponendi An. C. 1878 S. C. DE PROP. FIDE Ï5O2 C. Indulg. /5N0P. 1878. — Tara*·. / ... — i. Utrum valida sit subdclegatio benedictionis in articulo mortis impertienda facta modo generali, v. g. in coetibus eccle­ siasticis, omnibus scilicet presbyteris praesen­ tibus, vel etiam aliis qui curam animarum habent, licet coetibus non adessent. 2. Utrum Episcopus subdelegare possit non solum omnes parochos, sed etiam vicarios, qui saepissime loco parochorum (moribundos) in extremo agone laborantes adiuvant, eisque Ecclesiae sacramenta ministrant. 3. Utrum responsio S. Congregationis diei 20 Sept. 1775 ad tertiam partem dubii 8 intclligcnda sit de subdelegatione facta singulis speciatim et in scriptis (1). 4. Utrum facultas subdelegandi ad actum quemcumque confessarium a primo subdelegato eligendum, ut fertur in laudata decisione loco cit., sit numerice exprimenda in ipsa conces­ sione, seu in prima subdelegatione. R. Ad t. et 2. Iuxta Const. Benedictinam Mater Episcopus subdelegare potest ad be­ nedictionem papalem cum indulgentiae plena­ riae applicatione in articulo mortis, suis dioecesanis impertiendam, unum vel plures sacer­ dotes sacculares aut regulares, quotquot pro numero animarum necessarios esse prudenter iudicaverit. 3. Negative ; consultius tamen esse, si subdelegatio fiat speciatim, et in scriptis. 4. Negative. — SSrîlus (die 2 3 Nov.) ap­ probavit. IUKdeJe’ S. zatioocn» bcnedictioni» in ar- fasirs. war/u· Credo in azymo sive fermentato pane triticeo cor­ pus Christi veraciter confici, ac sub altera tantum specie totum atque integrum Christum sumi. Credo matrimonii vinculum indissolubile esse, et quamvis propter adulterium, hacresim, aut alias causas Îjossit inter coniuges tori ct cohabitationis separatio iuri, non tamen illis aliud matrimonium contrahere fas esse. Credo si vere pocnitentes in Dei charitatc decesse­ rint, antequam dignis poenitentiae fructibus dc com­ missis satisfecerint ct omissis, eorum animas poenis Purgatori’ post mortem purgari, et ut a poenis huius­ modi releventur, prodesse eis fidelium vivorum suffra­ gia, Missarum scilicet sacrificia, orationes et eleemo * synas ct alia pietatis officia, quae a fidelibus pro aliis fidelibus fieri consueverunt, secundum Ecclesiae insti­ tuta ; iliorumque animas qui post Baptismum susce­ ptum nullam omnino peccati maculam incurrerunt, il­ las etiam quae post contractam peccati maculam, vel in suis corporibus, vel eisdem exutae sunt purgatae, in coelum mox recipi, ct intueri dare Deum trinum ct unum, sicuti est, pro meritorum tamen diversitate alium alio perfectius; illorum autem animas, qui in actuali mortali peccato vel solo originali decedunt, mox in infernum descendere, poenis tamen disparibus puniendas. Credo S. Apostolicam Sedem et Romanum Ponti­ ficem in universum orbem tenere primatum, ct ipsum Pontificem successorem esse B. Petri Principis Apo­ stolorum, ct verum Christi Vicarium, totiusque Eccle­ 127 An. C. 1878 1503 S. ...C. Indulg. r; Nov. . 1878. — /t. Potvr,e . ... z * . Vicarii Capitula· estne Vicarius capitularis engere Confraterm- ni· quoad Con­ tâtes ita ut erectio sic peracta canonica sic? ir,ternn4,e· 2. Utrum Vic. capitularis possit valide con­ cedere litteras testimoniales, ac consensum re­ quisitum a Clemente VIII pro aggregatione Confracernitatum. 3. Utrum Vic. capitularis possit appro­ bare statuta Confracernitatum. R. Ad 1. 2. et 3. Vicarius capitularis se abstineat. — SSrtius approbavit. 1504 S. C. S. Off. 20 Novembr. 1878. - Utrum confern debeat Baptismus sub conditione haereticis qui ad catholicam fidem convertuntur c quocumque loco proveniant et ad quamcumque sectam pertineant. R. Negative: sed in conversione haeretico­ rum, a quocumque loco vel a quacunque secta venerint, inquirendum est de validitate baptismi in haeresi suscepti. Instituto igitur in singulis casibus examine, si compertum fuerit, aut nul­ lum, aut nulliter collatum fuisse, baptizandi erunt absolute. Si autem pro temporum et lo­ corum ratione, investigatione peracta, nihil sive pro validitate, sive pro învalidîtate detegatur, aut adhuc probabile dubium dc baptismi vali­ ditate supersit, tunc sub condicione secreto ba­ ptizentur. Demum si constiterit validum fuisse, recipiendi erunt tantummodo ad abiurationem et professionem fidei. siae caput, et omnium Christianorum Patrem et Doctorem ensure, et ipsi in B. Petro pascendi, regendi, ct gubernandi universalem Ecclesiam a Domino Nostro Icsu Christo plenam potestatem traditam esse. Caetera item omnia a ss. Canonibus et Oecumenicis Conciliis, ac praecipue a Florentina, Tridcntina ct Vaticana Synodo tradita, definita ac declarata prae­ sertim de Romani Pontificis primatu ct infallibili ma­ gisterio, indubitanter recipio atque profiteor; simul que contraria omnia ct schismata et haereses ab Ec­ clesia damnatas, ego quoque reiicio ct damno. Hanc veram fidem, extra quam nemo salvus esse potest, quam sponte profiteor, et veraciter teneo, hanc ipsam omnino usque ad extremum vitae meae spiritum, Deo adiuvante, volo retinere et profiteri. Sic ego .V. (ponit dexteram supra S. Evangelium) promitto et iuro. Sic me Deus adiuvet et haec Sanaa Dei Evangelia ». (l) Tertia pars dubii dc quo agitur est quae sequitur: « Potestne (Episc.) subdelegare omnes directe ct specia■ tim parochos, sive plures sacerdotes in dignitate con• stitutos, et indirecte c: confuse omnes confcssarios • hisce verbis: te delegamus, eligimus et deputamus n quatenus valeas etc.; insuper auemcumque confessa· • rium a te ad tui libitum semel, vel pluries, et quan« documque opus fuerit, eligendum, pariter eligimus et « deputamus ad camdem gratias» conferendam : hic • modus estne validus? » Respondit S C. « Affirma « live quoad parochos speciatim ruri degentes ». Orabipti·ab haereat, An. C. 18* 13g COLLECTANEA ISOS Grca nium *4min»»iraoJj SS. Ko cb a rial laro citra Mimis |>kfua«orumu S. R. C. 26 Novembr. [878. — Sknks. — Quum tempore paschali administrandum est SStftum Eucharistiae Sacramentum ante vel post Missam dc Rcquic, debetne dici oratio ct ver­ siculi de tempore, atque Alleluia? R. Affirmative quoad orationem ct versicu­ los; Negative quoad Alleluia. 1506 * Sacra Rebqoiai vendere aut mercan o· tnmoo illicitum. S. C. Indulg. et SS. Reliq. 21 Decembr. 1878. — Cum sanctorum martyrum ct aliorum cum Christo viventium sancta corpora, quae viva membra fuerunt Christi, et templum Spiritus Sancti, a fidelibus veneranda sint: multa enim beneficia per ea a Deo hominibus prae­ stantur (1): ut eorum venerationi consulatur, utque omnis turpis quaestus eliminetur, non semel leges ecclesiasticae, sed ct civiles latae fuerunt. Siquidem cap. 3. Cod. De sacrosanctis ecclesiis statutum fuit : < Nemo Martvres distrahat, nemo mcrcetur >. iam vero abhinc nonnullis annis, suffragan­ tibus rerum ac temporum adiunctis, abusus ir­ repsit ut homines catholicae fidei osores et tur­ pis lucri avidi sacras Reliquias undequaque ex­ quisitas ct arreptas, et authcnticitatc pollentes, Romae potissimum, magno fidelium ct maxime advenarum scandalo, vendere non erubescant. Id cum SSrtio D. N. Leoni PP. XIII innotuerit, Eadem Sanctitas Sua volens huic malo occur­ rere, ct simul sacrarum Reliquiarum, quantum fieri potest, recuperationi studere, sacrorum ca­ nonum statutis inhaerens, districte praecepit ne christifidelcs sub quolibet praetextu, etiam re­ dimendi, sacras Reliquias, ct Sanctorum exu­ vias licet capsula reconditas et sigillo munitas, tam in Urbe, quam extra, emere aut mercari praesumant. Insuper mandavit ut quicumque sacras Reliquias quae venales prostent, inve­ nerit, locorum Ordinarios commoneat, quorum intererit opportune providere. Hoc propterea decretum idem SSrtius D. N. fieri et publicari mandavit. ISO? 0« relatione cibtbcoda orat iietfam ct con· Art ratem «calho * r'anJo S. C. S. Officii 26 Martii 1879. — Tunk. defunctorum introvandosi questa famiglia in Costantinopoli Sdclum taviro. Ciktr. — Quum multi pagi Christianorum in­ domanda che lo stesso figlio sia cresimato. fidelibus commixti habeant iamdiu inter sc Si desidera conoscere la norma chc deve quamdam conventionem pro baiulando fere­ seguirsi non solo nel caso esposto, ma negli trum defunctorum, licet ipsi christiani iam altri simili chc potrebbero occorrcrc. habeant facultatem a S. Sede, die i3 lanua­ R. Iuxta exposita non expedire ut confir­ rii 1794 concessam, servatis conditionibus jn mati, dc quibus in casu, iterum a R. P. D. dicto decreto expressis, saepissime accidit, ut Episcopo inungantur, nisi adsit inter eos qui ipsi infideles quamdam domunculam papyra­ ad Tonsuram et Ordines promovendus sit, aut ceam superstitiosis supcllectilibus domi refer­ ipsi vel eorum parentes id petant ; quo in casu tam, cum escis, et odoramentis, super ipsum Confirmationis sacramentum secreto ct sub con­ feretrum, a christianis usque ad locum sepultu­ ditione esse conferendum. rae portandum, deponant. Verum quum in praefato decreto nihil mentionis fiat de ipsa 1516 domuncula, quam Utro-tang vocant, neque de escis, et odoramentis, hinc est dubium : S. C. S. Off. 2 Apr. 1879. --- NoTTIM- An caercmoUtrum christiani possint omnia ipsa portare simul cum feretro, cadavere incluso, dummodo OHAM. — i. An liceat sub conditione baptiipsi neophyti non faciant superstitiones, et sta­ /.arc publice et cum suis caeremoniis par- conditione, tim ac ad locum sepulturae pervenerint, infi­ vulos rationis expertes, qui in protestantismo dubie ct sine caeremoniis iam baptizati, sub delibus relictis, ad sua revertantur. R. Vicarius Ap. ct missionarii procurent conditione baptizari dcbbnt. 2. An, si liceat, oporteat etiam sub praecepto totis viribus, sed caute ct prudenter, nc peiora eveniant, conventionis, quae refertur, abrogatio­ huiusmodi parvulis sacras caeremonias adhibere nem, ct ut fideles, propter superstitionis peri­ in baptismo conditionato. 3. Quatenus affirmative, quid faciendum dc culum. a memoratis funeribus gentilium om­ nino abstineant, prout in aliis Vicariatibus zelo permultis huiusmodi qui fere passim iam per missionariorum iam observatur. Interim tamen, multos annos in pueritia sub conditione sine iuxta ca quae a Vic. Ap. hactenus sunt expo­ caeremoniis iam baptizati sunt? R. Ad 1. Baptismum sub conditione par­ sita, si revera fidelibus, hoc ministerio recusato, vulis, dc quibus in casu administrandum est gravia damna immineant, eaque alio opere, vd (1) Id est decretum dtei 10 Dccembr. 170$ quod approbavit SSrhus die 19 lan. 1704 (V. n. 261). Circi ciutioact in matrimo­ nii» mixtu. secreto, et cum caeremoniis in Rituali Romano praescriptis. Ad 2. Provisum in 1. Ad 3. Dissimulandum ; quod si quis petat, remittitur prudenti arbitrio R. P. D. Ordinarii. Attamen mens est eiusdem S. Ordinis ut Erii. Tua qua pollet apostolica charitate, parocho­ rum zelum excitet, qui curent ut ii pueri ca­ tholicorum scholis recepti opportuno tempore ad baptismum accedant. ISI? 1521 Litt S. C. de Prop. F. /7 Apr. 187g. (ad Ep. Ottawimn.) — Gli Eminentissimi in­ quisitori Generali hanno risoluto chc malgrado le disposizioni della legge civile, i Vcscovi di cotesto dominio debbon procurare di ottencrc chc (nei matrimoni misti) le consuete cauziom si diano sempre in iscritto, come gia si pralica, c quante volte in qualchc caso partico­ lare siano convint! che le medesime non fbsscro prestate con sincerity di animo, non concedano la dispensa. 1518 itu·1 ®· Off’ 7 r#79· ~ Utrum in pnm m ma. Missae Sacrificio possit adhiberi vinum confe­ ctum cx uvis passis (vulgo \ibibo). R. Detur decretum Fer. K. 22 Iulii 1706, nempe: «Licere, dummodo liquor extrahen« dus a ^ibibo vel uvis passis, ex colore, odo« re et gusto dignoscatur esse verum vinum >. 1519 Dc murrDgALitt. S. C. S. Officii 9 Maii 187g. — micoh inCH- U dubbio proposto da Mons. Vcscovo di Sapa.mo. mosata e Vicario Ap. della Cocincina, sc cioè possa tollcrarsi il costume introdotto fra i mis­ sionarii di fare ai ncofiti Ic interrogazioni re­ lative al sagramento del Battcsimo prima in latino, e quindi in lingua annamita per intelligenza dei medesimi, allc quali i padrini e madrine rispondono nclla stessa lingua annamita, questi Erili Inquisitori Generali hanno risposto : Praxim de qua agitur posse servari. 1520 poen neophyti Litt. S. C. S. Officii lÿ Maii 187g. cu’idmiia p°ar- (ad Ahuiubp. Parisikv.) A Sacra Rituum Congrcgacione remissum est Supremae huic Con­ gregationi dubium expositum ab Erii. Tua, utrum scilicet baptizari possint, servato ordine Baptismi parvulorum, ii pueri neophyti qui scholis catholicis admissi baptizantur ante pri­ mam Communionem. Porro Erili Patres Inquisitores generales, ma­ ture perpenso proposito dubio, respondendum esse duxerunt (Fer. IV. 14 Maii): Affirmative; responsiones autem praescriptae dentur a pueris baptizandis insimul cum eorum patrinis. Haec autem Eriiorum Patrum responsio a SS. D. N. rata ac confirmata est. runn^poMunt 131 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1879 S. C. S. Officii 6 lunii [87g (ad Ep. Aurruambs.) — Postulavit Vicarius tuus generalis quomodo exequutioni committenda sit clausula adiecta induito quo facultates Ordinariis con­ ceduntur dispensandi in mixtis nuptiis, quae sic se habet: dummodo cautum sit omnino con­ ditionibus ab Ecclesia praescriptis; dubiumque proposuit an haec clausula obligationem con­ trahentibus imponat promissiones, quas emit­ tere debent, subscribendi, et coram testibus iu­ ramento firmandi: vel potius ad hoc sola pa­ rochi attestatio sufficiat. Porro Erili PP. In­ quisitores Generales in Congregatione fer. IV diei 28 Aprilis elapsi mensis Maii huic peti­ tioni respondendum ccnsuerunt: « Affirmative ad primam partem; negative ad secundam » nempe contrahentes curiam episcopalem adire debere ut coram officiali iuratam subscribant promissionem de praefatis conditionibus ab Ecclesia praescriptis pro sua quisque pane omnino servandis. Si vero curiam adire abso­ lute nequeant, licentia Ordinarii scu officialis prius obtenta, coram parocho supradictam pro­ missionem subscribant ; ita tamen ut non antea dispensatio concedatur quam documentum pro­ missionum scu cautionum a parocho assum­ ptum ad curiam episcopalem perventum fuerit. Ceterum praeprimis cavendum ne cum iis dis­ pensetur qui moralem non praebent certitudi­ nem se datas promissiones fideliter esse ob­ servaturos. An. C. 1879 Grci modum praestandi ciuuonc» reqaitiui ia mixtis nuptiis. 1522 S. R. C. 2Γ lunii 187g. — Madagascar — Grca intern *· i. utrum tolerari possit usus interrumpendi moaiarum b>caeremonias Baptismi solemnis adultorum, ad P|,Mni· explicandas vernacula lingua hasce caeremo­ nias. 2. Utrum tolerentur cantica in lingua ver- De cantid» i«nnacula etiam in Missis quae cum cantu cele- EcriZfSrcuonibrantur, salvo semper remanente usu cantandi butIntroitum, Gloria, Credo, Sanctus ct Agnus Dei. R. Ad 1. Negative. Ad 2. Cantica in vernaculo idiomate in fun­ ctionibus et officiis liturgicis non esse toleranda sed omnino prohibenda; extra functiones licurgicas servetur consuetudo. 1533 S. C. Indulg. 2f lunii 187g. - EnoOLISMK *. Dc Conecnw cc- -Pro erectione stationum Viae Crucis peragenda Jtonuü· pro dispositum fuit in Brevi Exponi nobis a ClcFationibu» in bapli·Do lingua ver· niCuU. I 3? S. C. DE PROP. FIDE S. C. S. Off. 25 Aug. rSSo — Utrum liceat in Baptismatis collatione interrogationes lingua vulgari facere; vel saltem dictas interrogationes primo latine factas, dein in vulgarem linguam vertere, ut ab adulto baptizando intclligantur, CoUectanea S. C. d< Prop. tide. Vol. II. An. C. 1880 vel a patrinis ct matrinis, si agitur dc bapti­ smo infantium. R. Quoad primam partem: Non expedire. Quod secundam: Affirmative. 1539 S. C. S. Off. 25 Aug. t88o. — I. Cum in his regionibus (Tchklt srptr'îtk. occidkmt. doubu· ad con· oribxt., MamdkukIai, Mohooliak) sacerdotes delegati ad conferendum sacramentum Confir- eli­ mationis, ordinarie nonnisi privatim infantibus ct adultis moribundis hoc sacramentum confe­ rant coram paucis ct eisdem personis iam antea monitis, vel optime scientibus ministrum ordi­ narium Confirmationis esse Episcopum, et hinc praedicta admonitio in casu videatur suo fine praecipuo carere, cum ab altera parte satis molesta sit ; petitur ut obligatio admonendi singulis vicibus imponatur solummodo quando sacerdos solemniter confert hoc sacramentum (quod est et erit omnino rarum); pro privata autem administratione sufficiat christianos ali­ quoties in commune debite instruere de ordi­ nario et extraordinario Confirmationis ministro, legendo v. g. testimonium scriptum delegatio­ nis una vice quolibet anno in singulis chri­ stianitatibus. 2. Utrum adhuc sustineatur consuetudo qua ωο P’!c*in ..... ........ 3 Muaae ccJcbraaliqui missionarii in Sinis caput pileo coope- none. riunt dum Missae celebrant Sacrificium. R. Ad i. Iuxta petita. Ad 2. Ad mentem : Mens est ut respondea­ tur Vicariis Apostolicis quod quibus in locis consuetudo de qua agitur abrogata fuerit, non sit iterum instauranda; ubi vero adhuc viget, curent Vicarii Apostolici ut illa sensim abo­ leatur. Ι54θ S. R. C. 4 Sept. 1S80. — Rubrica Ri- h cualis Romani in Ordine Exequiarum quoad benedictionem tumuli sic se habet: cum autem pervenerit ad sepulchrum, si non est benedi­ ctum, sacerdos illud benedicat etc. Quaeritur: 1. An sacerdos debeat facere hanc benedi­ ctionem etiamsi sepulchrum adsit in coemeterio iam antea benedicto, adeo ut in omnibus exequiis fidelium, saltem eorum qui ad usum ra­ tionis pervenerint, benedictio sepulchri sit re­ quisita, excepto solummodo casu sepulchri iam antea ut talis benedicti. 2. Cum formula benedictionis tumuli a Ri­ tuali Romano tradita loquatur tantum de de­ functis qui ante decessum cx hac vita peccare potuerunt, cumque aliunde idem Rituale bene­ dictionem tumuli parvulorum non praescribat, nec formulam specialem pro benedictione talis tumuli tradat, quaeritur: Quid de benedictione sepulchri parvulorum? An in omni casu omit18 Ao. C. 1880 r 38 COLLECTANEA tends sit, sire parvuli sepeliantur in coemeterio iam antea benedicto, sive sepeliantur in coeme­ terio non prius benedicto; et, si omitti non de­ bet, quomodo talis benedictio facienda erit ? R. Ad t. Affirmative, quoties agitur dc scpulchroex nova materia confecto. Ad 2. Satis esse servare quae a Rituali Romano praescribitur. 1541 Caiatn «ai corn peut cidi> ▼ er· comitandi ab aeckaiia r·· «alariam ad commane coe­ meten am S. C. EE. et RR. /7 Sept. 1880- 1. An et cui ius competat comitandi cadavera ab ec­ clesiis Regularium, quo collata fuere ad ex­ plenda funebria, ad commune coemeterium ubi sepeliri debent. 2. An parochi ius habeant percipiendi emo­ lumenta quae ab heredibus dantur sacerdoti ista comitanti cadavera a l coemeterium. 3. An Religiosi in associatione cadaverum de quibus agitur, accerscre debeant parochum pro comitandis defunctis ad coemeterium. 4. An Regulares incedere possint cum stola ct cruce conventual! usque ad sepulchrum, sive autem utrumque signum deponere debeant in transitu per paroecias, resumendum postea in coemeterio. R. Ad t. Affirmative favore Regularium. Ad 2. Negative. Ad 3.» Negative. Ad 4. Affirmative. Ad 4. Affirmative ad primam panem; ne­ gative ad secundam, sine pompa, et recto tra­ mite. 1542 i>< abftcnttatn 5. C. Indulg. 26 Nov. t88o — urbis κγ adienptione pits orbis — Quum fidelium piis Sodalitatibus adSodalitatibaa. scriptio per se actus sit religionis ct pieta­ tis, adeo ut dies, qua fidelis piae alicui Socie­ tati inscribitur, plerumque a S. Sede Indulgen­ tiis ditatd sit, dpeet omnino ut ipsa inscriptio serio ac devote certo aliquo modo fiat ac de­ bita forma. Quamquam vero ad hoc per sc non requiratur necessario personalis praesen­ tia, quum etiam gravissima negotia inter ab­ sentes per litteras vcl interpositam personam perfici possint, tamen ipsa personalis praesen­ tia ex generali regula iure exigitur, ut adseribendorum devotioni potius quam numero con­ sulatur, ac pluribus abusibus via praecludatur. Generalis haec regula ab hac S. C. in Ame­ ricana Novi regni Hispanici die 28 April. 1761 indicata, novissime decreto Urbis et Orbis diei i3 Apnl. 1878 instaurata est ac confirmata. (K n. 1492). Sed, ca gencratim in suo robore manente, plures sane exceptiones locum habere possunt, vcl cx peculiari Sodalitatum quarum­ dam constitutione, quae sua natura exceptio­ nem postulare videtur, vel ex specialibus qua­ rumdam privilegiis, vcl ex extrinsecis circum­ stantiis , vcl ex benigna Apostolica dispensasatione: adeoque plures dubitationes, multoque piurcs petitiones pro favorabili exceptione ad hanc Sacram Indulgentiarum Congregationem delatae sunt. Quibus omnibus mature perpen­ sis, Emi Patres Sacris Indulgentiis praepositi in Congregatione generali habita in palatio Apostolico Vaticano dic 14 lunii 1880 rescri­ pserunt: Firmo remanente decreto diei r3 Apri­ lis 1878, dubiis et petitionibus propositis pro­ videndum esse per appositam Instructionem et dispositivam declarationem iuxta mentem pan­ dit am ab Emis Patribus in ipsa Congregatione pro opportunis exceptionibus. 1. Primo itaque iuxta mentem Eminentis· simorum Patrum distinguendum est inter So­ dalitates pro universo orbe catholico, ac Soda­ litates pro certa tantum dioecesi vel regione canonice erectas, relate ad quas fideles, qui extra limites locali Sodalitati constitutos com­ morantur, absentes dicuntur, imo vero non simpliciter absentes, sed etiam extranei dici possunt. Huiusmodi locales Sodalitates, quem­ admodum ex. gr. Confraternitas B. Μ. V. Guadalupensis, dc qua sermo est in Americana Novi Regni Hispanici, in confratres admittere nequeunt absentes extra limites Sodalitatis: at­ que hic primus est sensus memoratae resolu­ tionis Sacrae Congregationis diei 28 Apri­ lis 1761, atque hoc primo sensu adseriptiones absentium tum decreto Urbis et Orbis dici i3 Aprilis 1878, tum praesenti Instructione irritae omnino generali lege sine ulla nova ex­ ceptione declarantur. 2. Sodalitates etiam universales, relate ad quas nulli sunt primo hoc sensu absentes scu extranei, nequeunt in confratres admittere sim­ pliciter absentes: scilicet requiritur ex iure adscribendorum personalis praesentia. At nulla­ tenus mens fuit decreti eam restringere ad lo­ cum ubi Sodalitas canonice erecta propriam habet sedem ac centrum ; sed sufficit adseribendorum praesentia coram quocumque qui quocumque in loco delegatam vcl subdclcgalain legitime habeat adseribendi facultatem: non sufficit vero moralis, interpretativa vel rcpraesentativa praesentia per litteras aut alio quovis modo per interpositas etiam personas : atque hic alter est sensus quo adseriptiones absentium iuxta resolutiones in Americana ct iuxta memoratum decretum irritae sunt , ac praesenti etiam Instructione irritae quidem ge­ nerali lege, sed cum infrascriptis exceptioni­ bus declarantur. 3. Quamvis gencratim, relate ad communi1 cationem Indulgentiarum, communes pro qua­ vis Societate latde sint leges, praesertim in Constitutione Clementis VIII Quaccumquc, ta­ men relate ad legem de non *adseribendi ab­ sentibus eiusque exceptiones, aequum est di- An.C. ιΜο 13 9 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1880 stinguere inter sodalitia quae strictiori sensu collegia dici possunt, ut esse solent pleraeque proprii nominis Confraternitatcs ad modum organici corporis constitutae; et sodalitia quae laxiori modo sociali vinculo colligantur, ut esse solent plures etiam Confraternitatcs et pleraeque piae Associationes , Congregationes, Aggregationes, Uniones ac Pia Opera, ut vo­ cant. Inter plura discrimina quae ad praesen­ tem scopum non refert, nec facile est, accu­ ratius inquirere, illud maximo ad rem perlinet advertere, quod strictiori sensu collegia, scu proprii nominis Confraternitatcs ct sodalitia quae ad illas in organica sui constitutione ma­ gis accedunt, soleant etiam iuxta proprias le­ ges pro sodalium inscriptione certam aliquam habere formam cum aliqua solemnitate ac ritu ut publica candidatorum petitio ac praesenta­ tio, probatio aliqua et novitiatus, vel saltem impositio habitus, scapularis, cincturae , quae cx sui natura personalem praesentiam requi­ runt. Pro huiusmodi itaque sodalitatibus cu­ iuscumque sint nominis, nulla praesenti de­ claratione datur generalis ac ordinaria exceptio a lege dc non adseribendis absentibus : tantum conceditur carum Moderatoribus carumque de­ legatis ut in casibus singularibus dispensare possint a statuta forma inter praesentes, ac absentes etiam per singularem seu extraordi­ nariam exceptionem rite abscribere. 4. Pro Sodalitatibus etiam, piis Unionibus, piis Operibus ct cuiuscumque sint nominis So­ cietatibus, quae nullam habent pro adseriptione sodalium formam ac caeremoniam inter praesentes, decretum quoad absentes, quantum fieri potest, rite servetur; et potius praesen­ tium adseriptio facilior reddatur ac pro viri­ bus promoveatur, multiplicatis canonice asso­ ciationum centris auctoquc pro opportunitate zelatorum, zclatricium, promotorum, vcl quo­ vis nomine nuncupentur eorum numero qui iuxta approbatas Sodalitii leges non modo in­ scriptionum utcumque promovendarum offi­ cium, sed etiam adseribendi subdelegatam ha­ beant facultatem. Sed quum id nec semper, nec ubique fieri possit, nec plane sufficiat, Apo­ stolica benignitate indulgendum esse videtur ut qui praesentes commode nequeunt, non omnino excludantur, sed quamvis absentes, per litteras, vcl interpositas personas, quae cos re­ praesentent adseribi discrete valeant, vitando simul abusus quibus maxime praecavendis ad­ seribendorum praesentia exigitur. Itaque quum plurium diversi nominis Sodalitatum ac piorum Operum vis ct utilitas maxime sit in fidelium numero, qui ad varia pietatis et charitatis exer­ citia consociantur, nc praesentiae conditio im­ pedimento sit felicibus Societatum incrementis ac nc plurimi fideles bonae voluntatis ab in- (1) Is. LIV, 2. An. C. i8ao scriptionis beneficio contra decreti mentem prae­ pediantur, Sacra Congregatio, attentis plurium sodalitatum et maxime Episcoporum postula­ tionibus, praesenti hac dispositiva declaratione, per amplam a littera legis exceptionem, Apo­ stolica auctoritate declarat, etiam absentes ad huiusmodi pias Associationes adseribi posse, servata tamen decreti mente, spiritu ac scopo, ut scilicet non solum augeatur numerus , sed etiam adseribendorum devotioni consulatur, non temere, leviter ac turmatim collectis nomini­ bus, sed discrete, ne alii, quantum fieri potest, inscribantur, nisi qui absentes quidem corpore sed praesentes spiritu, scientes et volentes piae Societati adseribi, iniuncta opera adimplere et Indulgentias lucrari intendunt. 5. Porro exceptiones speciales vel ob pro­ bata quarumdam Sodalitatum statuta , quae absentium etiam inscriptionem includere aut supponere aut flagitare videntur; vel ob privi­ legia; vel ob singularem fidelium devotionem sua directe mittendi nomina ad insignia quae­ dam Sanctuaria, Sodalitatum centra; vel de­ nique ob varia Sodalitatum personarum , lo­ corum ac temporum adiuncta, partim iam vel declaratae, vcl ad tempus concessae, quin necesse sit eas singillatim recensere, generali hac decreti benigna interpretatione et dispositive declaratione simul omnes comprehenduntur, ratae habentur, confirmantur atque ampliantur. Hanc vero Sacrae Congregationis instructio­ nem et declarationem Sanctissimus Dominus Noster Leo Papa XIII in audientia ab infrascripto Cardinali eiusdem Congregationis Prae­ fecto die 26 mensis Novembris 1880 habita benigne approbavit ct promulgari mandavit, ac sanatis prius, si quae factae fuerint, irritis absentium adseriptionibus, decretum dici 13 Aprilis 1878 in posterum iuxta praesentem benignam interpretationem ct dispositivam de­ clarationem observari praecepit. 1543 Oc pit· (ocict·- Litt, encycl. Leonis PP. XIII 3 De­ cembris 18S0 (ad om.v&s Episcopos). — Sancta erae Infantiae Dci civitas quae est Ecclesia» cum nullis re­ et Schola rum O· rieitbf. gionum finibus contineatur, hanc habet vim a Conditore suo inditam, ut in dies magis dila­ tet locum tentorii sui, et pelles tabernaculo­ rum suorum extendat (1). Haec autem Christia­ narum gentium incrementa, quamvis intimo Sancti Spiritus afflatu auxilioque praecipue fiant, extrinsecus tamen hominum opera humanoque more perficiuntur: decet enim sapientiam Dei, eo modo res universas ordinari ct ad metam perduci, qui naturae singularum conveniat. Non unum tamen est genus hominum vel officio­ rum, quorum ope fiat ad hanc terrestrem Sion An- C» î*So so u o 1 COLLECTANEA novorum civium accessio.. Nam primae quidem panes eorum sunt, qui praedicant verbum Dei ; id exemplis et oraculis suis Christus edocuit ; id Paullus Apostolus urgebat iis verbis: Qwomodo credent ei quem non audierunt ? quo­ modo autem audient sine praedicante?... Ergo fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi (1). Istud autem munus ad cos perti­ net qui rite sacris initiati fuerint. — His porro operae studiique non parum afferunt qui vcl auxilia in rebus externis posita suppeditare, vel fusis ad Deum precibus caelestia charismata conciliare solent. Quapropter lauaentur in Evangelio mulieres, quae Christo evangelizanti re­ gnum Dci ministrabant de facultatibus suis (2), ct Paullus testatur, iis qui Evangelium annun­ tiant voluntate Dci concessum esse ut dc Evangelio vivant (3). Pari modo assectatores audi­ toresque suos Christum ita iussisse novimus : Rogate Dominum messis, ut mittat operarios in messem suam (4) : primosque Eius alumnos, Apostolis praeeuntibus, ita supplicare Deo con­ suevisse: Da servis tuis cum omni fiducia lo­ qui verbum tuum (5). Duo haec munia quae in largiendo supplicandoquc consistunt, cum perutilia sunt ad re­ gni caelorum fines latius proferendos, tum il­ lud habent proprium, ut ab hominibus cuius­ libet ordinis expleri facile queant. Quis enim est aut tam tenui fortuna , ut exiguam dare stipem, aut tantis rebus occupatus, ut pro nun­ tiis sacri Evangelii Deum obsecrare aliquandiu prohibeatur? Huiusmodi vero praesidia adhi­ bere semper viri apostolici consueverunt , no­ minating Pontifices romani, in quos Christianae fidei propagandae maxime incumbit sollicitu­ do: tametsi non eadem perpetuo ratio fuit haec subsidia comparandi, sed varia ct diversa, pro varietate locorum temporumque diversitate. Cum aetate nostra libeat ardua quaeque coniunctis plurimorum consiliis et viribus ag­ gredi, societates passim coire vidimus, quarum nonnullae etiam ob eam caussam sunt initac, ut provehendae in aliquibus regionibus religioni prodessent. Eminet autem inter ceteras pia con­ sociatio ante annos fere sexaginta Lugduni in Gallis coalita, quae a Propagatione Fidei nomen accepit. Haec primum illuc spectavit, ut quibusdam in America missionibus opem fer­ ret: mox tamquam granum sinapis in arborem ingentem excrevit, cuius rami late frondescunt adeoque ad missiones omnes, quae ubique ter­ rarum sunt, actuosam beneficentiam porrigit. Praeclarum hoc institutum celeriter Ecclesiae Pastoribus probatum fuit et luculentis laudum testimoniis honestatum. Romani illud Pontifi­ ces Pius VII, Leo XII, Pius VIII , Decessores it) Rom. X, 14, !7· (a) Luc. VHÎ. j. (j) I Cor. IX, 14. An. C. 1880 Nostri, ct commendarunt vehementer ct indulgentiarum donis ditaverunt. Ac multo etiam studiosius fovit» ct plane caritate paterna com­ plexus est Gregorius XVÎ, qui in encyclicis lit­ teris dic XV mensis Augusti anno huius sae­ culi quadragesimo datis in hanc sententiam de eodem loquutus est: « Magnum sane opus ct < sanctissimum, quod modicis oblationibus et < quotidianis precibus a quolibet sodalium ad < Deum fusis sustinetur, augetur , invalescit, < quodque apostolicis operariis sustentandis, < christianacque caritatis operibus erga neophy< tos exercendis, nec non fidelibus ab impetu « persecutionum liberandis inductum bonorum < omnium admiratione atque amore dignissi< mum existimamus. Nec sine peculiari divi< nae providentiae consilio tantum commodi < atque utilitatis Ecclesiae nuperrimis hisce tem« poribus obvenisse censendum est. Dum enim < omnigena inferni hostis machinamenta dile< ctam Christi sponsam lacessunt, nihil illi op« portunius contingere poterat, quam ut desi< derio propagandae catholicae veritatis chri< stihdelcs inflammati, iunctis studiis, collata< que ope omnes Christo lucrifacere çonaren< tur. » Haec prolocutus, Episcopos hortabatur, sedulo agerent in sua quisque dioecesi, ut tam salutare institutum nova quotidie incrementa caperet. — Neque a vestigiis Decessoris sui de­ flexit gloriosae recordationis Pius IX, qui nul­ lam praetermisit occasionem iuvandae societa­ tis meritissimae, eiusque prosperitatis in maius provehendae. Revera auctoritate eius ampliora pontificalis indulgentiae privilegia in socios collata sunt, excitata ad eius operis subsidium Christianorum pictas, et praestantissimi c so­ dalium numero, quorum singularia merita con­ stitissent, variis bonorum insignibus decorati; demum externa aliquot adiumenta, quae huic instituto accesserant, ab eodem Pontifice ornata laude et amplificata sunt. Eodem tempore aemulatio pietatis effecit, ut binae aliae societates coalescerent, quarum tarum Oriatii. altera a Sacra lesu Christi [nfantia, altera a Scholis Orientis nuncupata est. Priori proposi­ tum est tollere ct ad Christianos mores educere infantes miserrimos, quos desidia vel egestate compulsi parentes inhumaniter exponunt, prae­ sertim in Sinensium regionibus, ubi plus est huius barbaria moris usitata. Illos itaque per­ amanter excipit sodalium caritas, pretioque in­ terdum redemptos Christianae regenerationis la­ vacro abluendos curat, ut scilicet vel in Eccle­ siae spem, Deo iuvante, adolescant, vcl saltem morte occupatis sempiternae felicitatis potiundac facultas paaebeatur. — Sollicita est de ado­ lescentibus alia quam commemoravimus socie(4) Matth. IX, 38 ; Luc. X, 2. (5) Act. IV, 29. An C.188ο S. C. DE PROP. FIDE 14! An. C. r88n tas, omnique industria contendit, ut ii sana patefacto quae videbantur imperviae, crescente doctrina imbuantur, studetque prohibere falla­ locorum et gentium notitia, aliae atque aliae cis pericula scientiae, ad quam proni persaepe quaesitae sunt expeditiones militum Christi, noilli feruntur ob improvidam discendi cupidita­ vaeque stationes constitutae: ideoque plures de­ tem. — Ceterum utraque sodalitas antiquiori siderantur, qui se iis missionibus devoveant, illi, cui a fidei propagatione nomen est, adiu- et tempestiva conferant subsidia. — Difficulta­ tricem operam praebet, et stipe precibusque tes omittimus et impedimenta a contradictioni­ Christianarum gentium sustentata ad idem pro­ bus oborta. Saepe enim viri fallaces , satores positum amico foedere conspirat; omnes enim errorum, simulant apostolos Christi, humanis­ eo intendunt, ut evangelicae lucis diffusione que praesidiis affatim instructi munus catholi­ quamplurimi ab Ecclesia extorres veniant ad corum sacerdotum praeverrunt, vel deficientium agnitionem Dei, Eumque colant, et quem mi­ loco subrepunt, vel posita ex adverso cathedra sit Icsum Christum. Meritis proinde laudibus, docentis obsistunt, satis se a^sequutos rati, si vclut innuimus, haec duo instituta, datis Apo­ audientibus verbum Dei aliter ab aliis explicari stolicis litteris, ornavit Pius IX Decessor No­ ancipitcm faciunt salutis viam. Utinam non ali­ ster, iisque sacras Indulgentias iibcralitcr est quid artibus suis proficerent! Illud certe de­ elargitus. flendum, quod ii vel ipsi, qui tales magistros Memoratae So * Itaque cum tria sodalitia tam certa Ponti­ aut fastidiunt aut prorsus non noverunt, puaetates ct gene * ratim Merarum ficum maximorum gratia floruerint , cumque ramque veritatis lucem inhiant, saepe hominem raimonum opua opus singula suum studio concordi urgere numnon habeant, a quo sana doctrina erudiantur adlunndum. quam desierint, uberes edidere salutis fructus, et ad Ecclesiae sinut.i invitentur. Vere parvuli Congregationi Nostrae de Propaganda Fide haud petunt panem, et non est qui frangat eis; re­ mediocre attulere subsidium et levamen ad sus­ giones albae sunt ad messem, et haec quidem tinenda missionum onera , atque ita vigere multa, operarii autem pauci, pauciores forsan visa sunt, ut laetum quoque spem facerent in propediem futuri. Quae cum ita sint, Venerabiles Fratres, No- AdUnano. posterum segetis amplioris. At vero tempesta­ tes plures ac vehementes, quae adversus Ec­ stri muneris esse ducimus, piis studiis ca­ clesiam excitatae sunt in regionibus iamdudum ritatique Christianorum admovere stimulos, ut evangelica luce illustratis, detrimentum intule­ qua precibus, qua largitionibus, sacrarum mis­ runt iis etiam operibus, quae sunt ad barba­ sionum opus iuvare ct fidei propagationi favere ras gentes excolendas instituta. Etenim multae contendant. Cuius rei quanta sit praestantia, caussae extiterunt, quae sociorum numerum li- cum bona ostendunt quae illi proposita sunt, beralitatemque minuerunt. Et sane cum passim tum quae inde percipiuntur compendia et fru­ opiniones pravae spargantur in vulgus, per quas ctus. Recta enim tendit ^anctum hoc opus ad mundanae felicitatis appetitio acuitur, caele­ gloriam divini nominis et Christi regnum am­ stium autem bonorum spes abi ici tur, quid ab plificandum in terris; incredibiliter autem be­ iis expecletur, qui animo ad excogitandas, cor­ neficum est iis, qui e vitiorum coeno et umbra pore ad capiendas voluptates utuntur? Huius­ mortis evocantur, et praeterquam quod salutis modi homines preccsne fundant, quibus exo­ sempiternae compotes fiunt, ab agresti cultu ratus Deus populos sedentes in tenebris ad di­ ferisque moribus ad omnem civilis vitae hu­ vinum Evangelii lumen victrici gratia adducat? manitatem traducuntur. Quin ctia:n iis ipsis Istinc sacerdotibus pro fide laborantibus ac di­ est valde utile ac fructuosum , quorum in eo micantibus suppetias ferant? Restrictiores porro aliquae sunt partes, cum spirituales illis divi­ fieri ad munificentiam animos etiam piorum tias comparet, praebeat materiam meriti, ct hominum temporis improbitate oportuit, par­ Deum quasi beneficii debitorem adstringat. Vos igitur. Venerabiles Fratres, in partem tim quod abundante iniquitate refrixit multo­ rum caritas, partim quod rerum privatarum sollicitudinis Nostrae vocatos etiam atque etiam angustiae, publicarum motus (iniecto etiam me­ hortamur, ut concordibus animis apostolicas tu peioris aevi) plures in retinendo tenaces, par­ missiones sedulo vehementerque adiuvarc Nobiscum studeatis, fiducia in Deum erecti et nulla ciores ad largiendum effecerunt. Multiplex contra gravisque necessitas Apo- difficultate deterriti. Salus igitur animorum, stolicas missiones premit atque urget, cum sa­ cuius rei caussa Redemptor Noster animam crorum operariorum copia efficiatur quotidie suam posuit, et Nos Episcopos ct sacerdotes minor; neque abreptis morte, senio confectis, dedit in opus sanctorum, in consummationem labore attritis praesto sunt qui succedant pares corporis sui. Quare retenta licet ca statione numero ct virtute. Religiosas enim familias, gregisque custodia quam cuique Deus commi­ unde plures ad sacras missiones prodibant, in­ sit, summa ope nitamur, ut sacris missionibus fensis legibus dissociatas cernimus, clericos ab ea praesidia suppetant quae a primordiis Ec­ aris avulsos et onus militiae subire coactos, clesiae in usu fuisse commemoravimus, scilicet bona utriusque cleri fere ubique publicata ct Evangelii praeconium , et piorum hominum proscripta. — Interim aditu ad alias plagas cum preces tum eleemosynae. A«. C· 1SÆ0 COLLECTANEA Si quos ergo noveritis divinae gloriae stu­ diosos et ad sacras expeditiones suscipiendas promptos et idoneos, his addite animos, ut explorata comperuque voluntate Dei, non acquie­ scant carni et sanguini, sed Spiritus Sancti vo­ cibus obtemperare festinent. — A reliquis au­ tem sacerdotibus, a religiosis utriusque sexus ordinibus, a cunctis denique fidelibus curae vestrae concreditis magnopere contendite, ut numquam intermissis precibus caeleste auxi­ lium satoribus divini verbi concilient. Depre­ catores autem adhibeant Deiparam Virginem, quae valet omnia errorum monstra interi­ mere; putissimum cius Sponsum, quem plures missiones iam sibi praesidem custodemque adseiverant. et nuper Apostolica Sedes univer­ sae Ecclesiae Patronum dedit ;Apostolorum Prin­ cipes ag nenque totum, unde profecta primum Evangclii praedicatio omni terrarum orbe per­ sonuit; ceterus demum praeclaros sanctitate vi­ ros, qui in eodem ministerio absumpsere vi­ res, vel vitam cum sanguine profuderunt. Pre­ cationi supplici eleemosyna accedat, cuius qui­ dem ea vis est, ut vcl loco dissitos et alienis curis distentos apostolicorum virorum adiutores, corumque cum in laborando tum in bene merendo socios efficiat. Tempus quidem est huiusmodi, ut plurcs premat rei familiaris ino­ pia; nemo tamen idcirco animum despondeat: stipis enim, quae in hanc rem desideratur, col­ latio nulli ferme potest esse gravis, quamvis e multis in unum collaris satis grandia queant parari subsidia. Vobis autem, Venerabiles Fra­ tres, commonentibus, unusquisque consideret, non iacturae sed lucro suam sibi liberalitatcm futuram, quia feneratur Domino qui dat indi­ genti, caque dc causa ars eleemosyna dicta est omnium artium quaestuosissima. Revera si, ipso Icsu Christo auctore, non perdet mercedem suam qui uni ex minimis eius poculum de­ derit aquae frigidae, amplissima profecto merces illum manebit, qui insumpto in sacras missiones aere vel exiguo, precibusque adicctis plura simul et varia caritatis opera exercet, ct quod divi­ norum omnium divinissimum sancti Patres di­ xerunt, adiutor Iit Dei in salutem proximorum. Certa fiducia nitimur, Venerabiles Fratres, eos omnes qui catholico gloriantur nomine, haec reputantes animo et hortationibus vestris incensos, minime defututos huic, quod Nobis tantopere cordi est, pietatis officio ; neque pas­ suros studia sua in amplificando Icsu Christi regno, eorum sedulitate ct industria vinci, qui dominatum principis tenebrarum propagare ni­ tuntur. — Interca piis Christianarum gentium coeptis Dium propitium adprccantes, Aposto­ lica m bene Jictionem, praecipuae benevolentiae Nostrae testem, Vobis, Venerabiles Fratres, clero et populo vigilantiae Vestrae commisso peraman­ ter in Domino impertimus. An. C. 1M0 1544 De ccniari S. C. S. Off. 22 Dec. r8So. — Ratîsboxrs·. quam in-iurrN — I. Per Const. Apostolicae Sedis excommu­ dcrld in uau conuifuti ob e * nicationi latae sententiae, Episcopis sive Or­ Inmonium a* dinariis reservatae, subiaccre declarantur « Clc- vile. < rici in sacris constituti vcl regulares aut mo< niides, post votum solemne castitatis , ma< trimonium contrahere praesumentes ». Quam censuram aliqui extendi etiam ad cos clericos de­ fendunt qui civile, quod vocant, matrimonium contrahere attentant in locis ubi decretum Tam­ etsi Concilii Trid. Sess. 24, cap. t de Reform, matrim. promulgatum et in usu est. Haec vero sententia ab aliis reiicitur. Quaeritur ergo utii sententiae sic adhaerendum. ceaisna II. — Excommunicationi nemini reservatae inCirca Imprimera subiacent ex Const. Apostolicae Sedis, ii « qui libro· dc r;txi « libros de rebus sacris tractantes sine Ordi- neri» tractante· « narii approbatione imprimunt, aut imprimi < faciunt ». Sed dum aliqui restringendam il­ lam esse adstruunt ad libros Sacrarum Scriptu­ rarum, nec non eorumdem adnotationes vel commentarios, alii c contra affirmant libros quoscumque de rebus in genere ad religionem pertinentibus tractantes, ca censura comprehen­ di. Quaeritur utri sententiae sic adhaerendum. De centers i: III. Moniales e clausura exeuntes extra casus monialct 1 c'a·«ura excuotca et formam a S. Pio PP. V. in Constitue. De­ cori praescriptam, excommunicationi latae sen­ tentiae Romano Pontifici reservatae subjiciun­ tur. Sed in hac dioecesi, ut etiam in pluribus aliis, omnino ab immemorabili conceditur iis­ dem egressus ex causis gravibus, ab Episcopo recognitis et probatis, iuxta Concilium Trid. ct nulla ratione habita Constitutionis Pianae. Quaeritur ergo utrum particularis ca et imme­ morabilis consuetudo per dictam novam Con­ stitutionem abrogata censeri debeat, an con­ tinuari possit. IV. In eadem Const, excommunicatione Ro­ Circa centuria in violante» up mano Pontifici reservata plectuntur « immuni- cccle«iaatid ia· « tutem asyli ecclesiastici ausu temerario vio- tnunitalcm. < lare iubentes aut violantes ». Hisce vero in regionibus lex asyli ecclesiastici, secundum omnem suam rationem a longissimo tempore in desuetudinem abiit, ita ut vix quisquam, nisi casu ad petendum eius patrocinium ani­ mum intendat. Nihilominus movetur quaestio, utrum, abrogata contraria consuetudine, lex asyli denuo statuta, in his quoque regionibus, sit saltem quoad substantiam servanda necnon. I V. Tandem excommunicationi subiacere de­ Dc Centura ia * alienante boa» clarantur alienantes ct recipere praesumentes bo­ ccclcaiatdca. na ecclesiastica absque beneplacito Apostolico ad formam Extravagantis Ambitiosae dc rebus ec­ clesiasticis non alienandis. Ex infaustis vero casibus quibus ab initio huius saeculi bona ecclesiastica affligebantur, aliasque ob causas, subortae sunt vel praetenduntur consuetudines Ao.C. 1880 S. C. DE PROP. FIDE 143 sacro iuri contrariae quae nonnumquam privile­ giis sat vetustis firmari videntur. Circa haec igitur sequentia dubia proferri liceat : 1. An ipsa lex beneplaciti Apostolici, per memoratam Constitutionem, licet haec ad li­ mitandas censuras latae sententiae potissimum spectavit, quasi de novo promulgata sit, ut sua vi generaliter omnes liget, atque etiam ligaret si Constitutio illa Ambitiosae (quam cetcroquin ratam firmamque declarat) vcl alia similis non praecessisset. 2. An vi clausulae declaratoriae, vi novae Constitutionis appositae, revocari censeri de­ beant privilegia antiqua ab ipsa Apostolica Sede rite obtenta, alienandi, scilicet, absque benepla­ cito Apostolico. 3. An derogatio haec extendi etiam debeat ad consuetudines particulares legi de benepla­ cito Apostolico latae contrarias quamvis imme­ morabiles. 4. Utrum cadat lex fundationis alicuius loci pii vel instituti ecclesiastici, in quantum circa bona legata beneplacitum Apostolicum una cum consensu Episcopi seu Ordinarii excludit, vel permittit eorum bonorum alienationem absque tali consensu ct beneplacito (ita quod Mona· belli, in suo formulario, ex Cap. Tua Nos de­ duxit) ; an vero ista lex fundationis stare pos­ sit, saltem respectu Institutorum quae sub im­ mediata regum protectione sunt (Trid. Sess. 22, cap^ 8 de Reform.) regio titulo insignita, li­ bertate legali vel facultate α regibus fundatori­ bus donata fuerit, faciendi dc suis bonis quid­ quid sibi pro suis ct Instituti totius necessita­ tibus decreto communi libuerit. R. Ad I. Clericos in sacris constitutos, vel regulares aut moniales post emissum solemne castitatis votum, praesumentes contrahere ma­ trimonium sic dictum civile in locis ubi lex Tridentina dc clandcstinitatc viget, incurrere excommunicationem latae sententiae Episcopis scu Ordinariis reservatam. Ad 11. Censuram nemini reservatam inflictam iis qui libros dc rebus sacris tractantes sine Ordinarii approbatione imprimunt aut imprimi faciunt, restringendam esse ad libros Sacrarum Scripturarum, nec non ad eorumdem adnotationes ct commentarios, minime vero extendendam ad libros quoscumque de rebus sacris in genere, id est ad religionem pertinentibus tractantes. Ad III. Affirmative ad primam partem ; Negative ad secundam: nempe quoad egressum monialium a clausura servandam esse Consti­ tutionem S. Pii V Decori, contraria consue­ tudine non obstante (t). Ad IV. Affirmative, ct detur particula In­ structionis fer. IV, : Febr. 1871 (V, n. 1364). Ad V. Ad 1. Affirmative. — Ad 2. Qua­ tenus privilegia dc quibus agitur generalia sint, Affirmative; quatenus sint specialia et perso­ nalia, Negative. — Ad 3. Affirmative. — Ad 4. Per recentem Constitutionem nihil im­ mutatam esse quoad fundationes locorum pio­ rum aliarumque ecclesiasticarum institutionum, de quibus proinde iudicandum esse prout indi­ cabatur ante promulgationem huius Constitu­ tionis. (1) In dicta Const. S. Pii V (24 lan. r470) Pon­ tifex vetat omnino moniales « etiam infirmitatis, scu « aliorum monasteriorum, etiam cis subiectorum, aut • domorum parentum aliorumque consanguineorum vi« sitandorum, aliavc occasione ct praetextu, nisi cx « causa magni incendii, vcl infirmitatis leprae aut epi« demite, quae tamen infirmitas, praeter alios Ordi« num superiores quibus cura monasteriorum incuni< beret, ctiam per Episcopum scu alium loci Ordina• rium, ctiam si praedicta monasteria ab Episcoporum • ct Ordinariorum jurisdictione exempta esse reperian« tur, cognita ct expresse in scriptis approbata sit, « a monasteriis praefati» exire ; sed nec in praedictis « casibus, extra illa, nisi ad necessarium tempus stare « licere; aliter autem quam ut praefertur egredientes, « scu licentiam exeundi quomodocumque concedentes, • nec non comitantes, ac illarum rcceptatrices perso« nas, sive laicas aut saeculares vcl cedes ia sicas, con * • sanguineas vel non, excommunicationis maioris la« tae sententiae vinculo, statim eo ipso, absque all­ er qua declaratione subiacerc, a quo praeterquam a « Rom. Pontifice, nisi in mortis articulo, absolvi ne■ queant ». Αη· £· 1545 S. C. S. Officii t2 Januarii 188 f. — Vic. Ap. Iamaicab — La nuova proposta di leggc sopra i matrimonî per la Giammaica non ha per anche forza di legge; quando l’avrà, le leggi della Chiesa ne saranno aifeete in certi punci. (È da notare che il decreto tridentino rispetto ai matrimonî clandestini non e stato promul­ gato nella Giammaica.) Quaeritur: 1. Dobbiamo noi osservare la clausola 4 (di delta legge) chc proibiscc i matrimonî ce­ lebrati altrimenti che sotto questa nuova legge ? 2. La clausola t8 richiedc al matrimonio delle persone sotto i vencun anno il consenso dei genitori, o dei legittimi tutori. Che deve fare il saceidotc dove giudichi che tal consenso sia negato irragionevolmcntc? 3. Secondo la clausola 17 1 della nuova , · I· · ·!^ * 1 ·· legge proposta) si richiede chc il ministro re­ ligioso deputato officiale in ordine ai matrimonî faccia la pubblicazione in tre volte ossia Domcniche successive durante gli officî del mattino e dclla sera. Ora fuuri di Kingston vi e ap­ pend ncll’ isola una cappella in cui si cclcbrino gli ufficî domcnicali più di una volta al mcsc. Possono i fedeli fuori di Kingston procurarsi un attestato delle pubblicaaioni dell’ officiale civile? E puô il sacerdote valersi di tale atte­ statu in luogo delle pubblicazioni latte in chiesa ? 4. Possono i missionari dimandare di essere deputati dal Govcrno officiali in ordine ai matrimonî? Dc obtcrvindi * *nonnulli I c g i · * civili *c»cripr * puonibu circa ffliinmonn. An publicatione * malwmO. nh valeant pro cccleiiaatidt. An miwiooani, in matrimonii *, civilia officiali» munere fungi queant. An. C. iSSi COLLECTANEA «44 R. Ad f. Curandum a missionariis ut matrimonium contracturi observent praescri­ ptiones etiam civiles, quae ad ordinem mora­ lem, quoad effectus civiles matrimonii, con­ servandum conducant. Quod si contingat ut missionariorum monita nihil proliciant, vel spe­ cialis occurrat difficultas, res est ad Vic. Ap. deferenda, cuius erit iudicare utrum huiusmo­ di sit casus ut matrimonium permitti debeat, non obstantibus civilibus praescriptionibus. Ad 2, Provisum in praecedenti. Ad 3. Nihil obstare quominus fideles postu­ lent testimonium ab officiali civili; sed huius­ modi testimonium per se non sufficere ut ad matrimonii celebrationem fideles admittantur a missionariis qui quoad publicationes sc ge­ rant iuxta leges Ecclesiae. Ad 4. Tolerari posse pro matrimoniis ca­ tholicorum inter se, ct pro mixtis iuxta Dei ct Ecclesiae leges ineundis, remoto tamen quo­ vis scandali periculo. 1546 Qaid atfcndendom circa corport μ. Many * rum publkae »enenttoal expo­ nenda. Litt. encycl. Vicariatus Urbis 17 /a· nuar. r88i (ad omnbs Episcopos) — Vigesimus iam fere annus est, ex quo nullum beatorum Martyrum corpus c coemeteriis romanis, quae catacumbae dicuntur, in lucem extractum, piae fidelium venerationi, legitima auctoritate, pro­ positum est. Quapropter, licet petentibus mul­ tis, ut sibi aliqua Martyrum corpora concede­ rentur, nullo modo piis eorum desideriis sa­ tisfieri potuit. Scd proximis his praeteritis annis, eiectis c suis aedibus cum viris religiosis, tum virginibus sacris, effectum est, ut plures eccle­ siae diruerentur vel publicarentur, et Sanctorum reliquiae, quae iamdiu e coemeteriis extractae, et arculis ligneis reconditae, intra monasterio­ rum claustra vel sub altaribus delitescebant, una cum reliqua ecclesiarum supellectile per Italiam publice venumdarentur. Non defuerunt homines a fide alieni, et vel ipsis infidelibus christiani homines peiores, qui spe lucri eas emerent, earumque veluti monopolium consti­ tuere adniterentur. Quod exsecrabile commer­ cium statim ac innotuit Sanctissimo Domino Nostro Leoni XIII Pontifici Maximo, vendi­ tores pariter atque emptores ab incoepto deter­ ruit eo decreto, quod eius iussu Saem Congre­ gatio Indulgentiis et sacris Reliquiis praeposita edidit dic 2 1 Decembris anno 1878 (K. n./506/ Attamen, quae temporum perversitas est, homi­ nes pecuniae tantum inhiantes animaeque né­ gligentes, cum non amplius in Pontifice Ma­ ximo eam potestatem revereantur, qua a re tam nefaria coerceri potuissent, occulte ac ma­ iori studio ab incoepto opere minime destite­ runt. Interim vero plures christifideles, igno­ rantia huius decreti, Dci et religionis amore ducti, recte se agere putantes si ex infidelium Λη· C. Ij3t manibus reliquias Martyrum redimerent, arcu­ las ligneas quibus illae continebantur, ingenti etiam pretio, sibi comparaverunt, casque ad lipsanothecam urbanam ut probarentur detule­ runt. Earum igitur nonnullae veteres litteras authenticas secum afferebant, aliae autem iis prorsus carebant ; omnes cum signis, tum ce­ teris indiciis, antiquitatis speciem praeseferebant. Instituto examine retentisque arculis, quae dubiae fidei visae sunt, quidquid iis contineba­ tur in subterranea coemeteria delatum est. Ac dolendum profecto plures huiusmodi reliquias Romae emptas, quin ad iudicium deferrentur Cardinalis in Urbe Vicarii (qui solus dc reliquiis in suburbanis hypogaeis veterum Christianorum repertis, rite ac legitime iudicare potest), in dissitas terras perlatas fuisse, ca forte spe ut ab exterarum regionum Episcopis probarentur. Quum vero perditi homines ex hoc sacrilego commercii genere, non modica lucra asseque­ rentur, novam fraudem moliri coeperunt. Ete­ nim arculas ad instar veterum et legitimarum, cum ossibus suppositiciis, cum signis cx anti­ quis expressis, ita composuerunt, ut legitimis similes essent ; neque veriti sunt ipsas authen­ ticas litteras eadem fraude ct «rtc confingere, quo pacto plures in dolum induxerunt. Has insidias ct fraudes non semper licuit detegere, imo timendum est ne ipsi sacrae Lipsanothecae ministri, dolis irretiti, in falsariorum fallacias quandoque inciderint. Quapropter diligenti in­ vestigatione nunc acta conficiuntur, quibus in­ quiritur, qui sceleris auctores et qui illis adiutores fuerint. Inierim ab ipso Pontifice Maximo munus mihi (Card, in Urbe Vicario) deman­ datum est monendi Episcopos, ut martyrum corpora, quae c romanis veterum Christianorum coemeteriis prodiisse dicuntur, quaeque utcum­ que recognita, ecclesiarum praesulibus nunc exhibentur, generarim suspecta habeant, neque fidelium cultui proponi permittant, donec novis litteris moneantur qua ratione, circa ca, se ge­ rere debeant. 1547 S. R. C. /7 Febr. 188 r. — Ai.tonkv. — A Sacra Congregatione de Propaganda Fide ad hanc Sacram Rituum Congregationem transmis­ sum fuit quaesitum nuper ab Episcopo Alto­ nen. propositum: utrum scilicet, deficientibus aliis mediis ad impediendum quominus vasa sacia ex metallo confecta, in quibus asserva­ tur SSiTium Eucharistiae Sacramentum in Ta­ bernaculo, a furibus diripiantur sacras species nefando scelere profanantibus. Episcopo liceat praecipere, ut Sanctissima Eucharistia in cor­ porali tantum involuta custodiatur, quoties ti­ meatur periculum expositi facinoris. Sacra vero Rituum Congregatio, referente eiusdem Congregationis Secretario, omnibus in casu accurate perpensis, sic decernere censuit: Circa mod ara SSifium Sacra * mentam atacrvandi ct cu»to * diendi. S, C. DE PROP, FIDE An. C. i88x Non expedire ; ct curet Episcopus ut Sacra Eucharistia cautius custodiatur. Dum itaque huiusmodi rescriptum com­ municatur, Rrîium Episcopum monere prae­ stat ut provideat quatenus in quavis ecclesia, ubi SSflïum Sacramentum retinetur, nunquam desit custos, qui prope eam commoretur, prouti ab ecclesiasticis praescriptionibus sancitum est. 1548 Circi ononicam paroeciarum c* rectionem. Ex Litt S. C. Concilii /8 Martii /88/. — Gli estremi che la S. C. del Concilio suole tenere a calcolo, onde ritenere che una par­ rocchia sia canonicamente eretta, sono quelli designati dai dotfori sulla base dei sacri canoni e dei sacrosanto Concilio di Trento, e chc possono vedersi presso il Ferraris nella Biblioteca alia parola Parochia (1). Che poi un sacerdote sia canonicamente investito di una parrocchia si desume dalla collazione od istituzione canoni­ ca dclla parrocchia medesima. Pcr feffetto perô della Messa pro populo giova avvertire che non il solo vero parroco e tenuto ad applicarla, ma gencralmente chiunque cscrcita la cura delle ani­ me di una parrocchia canonicamente istituita, e pcrciô anche 1’economo di una parrocchia va­ cante : servendo su ciô di norma le notissime Costituzioni Cum semper oblatas 19 Agosto 1744 di Benedetto XIV, ed Amantissimi Redemptoris 3 Maggio 1858 di Pio IX. 1549 Circa prccca ante et poti SSrfti Sa­ cramenti bene­ dictionem. S. R. C. 27 Martii /88/. — Neapolitana — In monasterio N. mos invaluit canendi post orationem, ct ante benedictionem SSrTii Sacra­ menti, alteram cx antiphonis fcrialibus divini Officii de tempore occurrentem, nempe Ave Regina caelorum, Regina coeli etc. Quaeritur: 1. An eiusdem consuetudinem continuare liceat. 2. An in aliis quoque ccclcsiis permitti va­ leat quasdam preces vulgari idiomate recitari ante et post Sacramenti benedictionem. R. Ad t. Antiphonac praedictae recitentur post litanias cum Oratione B. Μ. V. congruente; si vero non cantentur litaniae, antiphonae cae­ dem praemittantur hymno Tantum ergo. Ad 2. Negative, si immediate ante bene­ dictionem. (1) Scilicet ad constitutionem parochiae, seu ad hoc ut aliqua ecclesia dicatur, sit, et probetur esse parochialis, requiritur: I. Ut auctoritate Papae vel Episcopi sit erecta; erecta tamen praesumitur auctoritate Papae vel Episcopi, cx lapsu temporis quo rector ecclesiae pu­ blice divina officia peregit, sacramenta administravit, ac reliqua parochialia praestitit et recepit. — 2. Requiritur certum territorium, seu certus locus ac districtus cum certis limitibus ab Episcopo determinatis. — J. Requi­ ritur quod in ipso designato loco seu districtu sint salColleclanea S. C, de Prop. Eide. Vol. //. An. C. 1M1 ISSO Ex Litt. S. C. de Prop Fidei Apr. /881 fteDeS lurttdieUoCoo«r. da (ad Ep. Astbn.) —... Essendo questi (Collegi Prop. Fide taper *· M. di Missioni) diretti a formare soggetti pcr le collegii» tiorrum. missioni, come c naturale, dipendono in spe­ cial modo dalla S. C. di Propaganda qual or­ gano dei Sommo Ponteficc; ma questa loro dipendenza non esclude la dipendenza dei medesimi dallOrdinario diocesano, come espressamente è notato nei rispettivi regolamenti. Quin­ di gli alunni compito il loro corso sono messi a disposizione deilo S. C. medesima la quale li spedirl dovunque giudicherA necessario o utile il loro ministero, ovverp in quella missione che c assegnata al Collegio di cui sono allievi. 1551 S. C. Concilii 9 Apr. /88/ — Episcopus M exposuit: in ecclesiis parochialibus wie dioecesis diebus festis a parocho vel vice-parocho vel etiam ab alio sacerdote Missam parochidlcm nuncupatam solemniter cum cantu celebrari, et inter Missarum solcmnia neri quo­ que S. Evangclii explanationem. Fideles porro firmiter putantes illam semper pro ipsis appli­ cari, ad eam audiendam libenter confluunt. At pro populo applicatur nonnisi dum illam pa­ rochus canit, qui pluribus distentus curis fre­ quenter cogitur huiusmodi munus alteri sacer­ doti demandare. Hinc Episcopus optans fideles in hac erronea persuasione haud diutius ver­ sari, ac simul advertens quod, si id pernosce­ rent, aegre ferrent, et non amplius tam dili­ genter ad illam Missam audiendam accederent, quaerit: 1. Utrum praedicta urgens consuetudo sit habenda tamquam causa canonica sufficiens ut parochus alii committat Missam pro populo loco ipsius celebrandam. 2. Posito quod non sit causa sufficiens, ut pro gratia nihilominus concedatur facultas. R. Ad i. Negative — Ad 2. Non expedire. » · ?·· 1553 Const. Leonis PP. XIII. . C. 1881 Aw larHdirtioni Cfttaeopali »eb· n«t cocmetcra ct ala pa Uxa. •ec non acbolac peupcrum. i 5o COLLECTANEA in sua potestate positam aggrediens Episcopus, libertate sua utatur oportet: ubi enim iura si­ lent, loco legis est Praesulis auctoritas; prae­ sertim vero quod, ut doctorum fert adagium, Episcopus intentionem habet in iure fundatam in rebus omnibus, quae ad dioecesim suam administrandam attinent. Quamobrem praelatio quoad novam, missionem, a Regularibus expe­ tita, aut nullo iuris subsidio fulcitur, aut in disertam iuns dispositionem offendit. Officium curationis animarum sedulitati Re­ gularium commissum alias etiam dubitationes gignit; eaeque loca spectant finibus compre­ hensa missionum quae ab ipsis reguntur. Coe­ pit enim ambigi utrum coemeteria ct pia loca, intra fines illarum sita, Episcopus visitare pos­ sit. Ast in coemeteriis facilis ac prona suppetit distinctionis adeoque finiendae controversiae ratio. Nam si de coemeteriis agatur quae solis religiosis familiis reservantur, ca plane ab Episcopi jurisdictione, proindeque a visitatione exempta sunt; cetera vero fidelium multitudini communia, quum uno ordine haberi debeant cum coemeteriis paroecialibus, iurisdictioni Or­ dinariorum subsunt indubitate, ac propterea optimo iure ab Episcopo visitantur, quemad­ modum statuit Benedictus XIV in Constit. Firmandis 8 Idus Novembris 1744. Haud absi­ mili distinctione de locis piis quaestio dirimi­ tur, ea secernendo quae exempta sunt ab iis quibus praccst Episcopus sive ordinario iure, sive delegato. De utrisque igitur, tum coeme­ teriis tum piis locis, sententiam Nostram paucis complectimur pronunciantes : sacrorum cano­ num ct constitutionum Apostolicarum prae­ scripta esse servanda. Superioribus dubiis arcto iungitur nexu illud quo quaeritur an Episcopis subesse debeant scholae pauperum, quae dementares etiam, primariae, puerorum nuncupantur; est enim sanctissimum docendi ministerium,et proximum piis locis ordinem tenent scholae dc quibus agendum est. Quo illae pertineant cx ipso no­ mine dignoscitur; intendunt nimirum ad pue­ rilem aetatem primis litterarum elementis pri­ misque fidei veritatibus, ac morum praeceptis apte instituendam : quae quidem institutio omni­ bus est temporibus, locis ct vitae generibus necessaria, ac multum habet momenti ad uni­ versae societatis humanae, nedum singulorum hominum incolumitatem ; cx puerili enim in­ (1) Epist ad Archicp. Friburg. Cum non line ma­ xima xiv Iuiii mdccclxiv delà Pol. III♦ (2) Synod 1 Provincial Camerae, tit. dc scholii, cap 1 Synod, provinc. Mechlin, tit. de icbolh cap. 2. (1) Synod. Namurccn. an. 1604, tit. 2, cap. t. (4) Synod Antucrp’cn. sub. Mirée tit. 9, cap. J. (5) Synod. Cameracen. an. 1550. (é) Synod. II Provinc. Mccblinicn. lit.i, cap. J. (7) Synod. II Provinc. Mcchlinien. tit. 20, cap. 4. — Synod. Provinc Pragen. an. i860, tit. 2, cap. 7. stitutione pendet, ut plurimum, qua quis ra­ tione sit reliquae aetatis spatium acturus. Ita­ que quid a docentibus eo loci praecipue prae­ standum sit, sapienter Pius IX significavit scri­ bens: < In hisce potissimum scholis omnes cu< iusque c populo classis pueri vcl a teneris < annis sanctissimae nostrae religionis mysteriis < ac praeceptionibus sedulo sunt erudiendi et < ad pietatem morumque honestatem, ct ad « religionem civilcmquc vivendi rationem ac< curate formandi atque in iisdem scholis re« ligiosa praesertim doctrina ita primarium in « institutione et educatione locum habere ac « dominari debet ut aliorum cognitiones qui< bus iuventus ibi imbuitur, adventitiae appa« reant » (1). — Nemo exhinc non intclligit istam puerorum institutionem in Episcoporum officiis esse ponendam, ct scholas, dc quibus agitur, tam in urbibus frequentissimis, quam in pagis exiguis inter opera contineri quae ad rem dioecesanam maxime pertinent. Insuper quod ratio suadet lux historiae con­ firmat. Nullum quinpe fuit tempus quo singu­ laris non eluxerit Conciliorum cura in huius­ modi scholis ordinandis ac tuendis, pro quibus plura sapienter constituerunt. Eorum nempe decretis prospectum est ut illas Episcopi in oppidis ct pagis restitui et augeri curarent (2), puerique ad discendum admitterentur, quali­ bet, si fieri posset, impensa remissa (3). Eo­ rumdem auctoritate dictae leges, quibus alumni religioni ac pietati operam darent (4), definitae dotes et ornamenta animi, quibus magistros praeditos esse oporteret (5), iisque imperatum, uti iurarent iuxta formulam catholicae profes­ sionis (6) ; demum scholarum curatores con­ stituti qui eas adirent, ac circumspicerent nequid inesset vitii aut incommodi, neve quid omitteretur cx iis rebus, quas de ’Harum di­ sciplina leges dioecesanae sanxissent (7). Ad haec, quum Patres Conciliorum probe intclligerent parochos etiam pastoralis ministerii com­ potes esse, partes haud exiguas iisdem tribue­ runt in scholis puerorum, quarum cura cum animarum curatione summa necessitate iungitur· Placuit igitur in singulis paroeciis pueriles scho­ las constitui (8), quibus nomen est parochialibus impositum (9): iussi sunt parochi munus docendi suscipere, sibique adiutriccm operam I magistrorum el magistrarum adsciscerc (10): I iisdem negotium datum scholas regendi et cu- (8) Synod. Valens, an. $20, can. 1. — Synod. Nannet. rclat. in cap. 1, dc vil. ct bon. cltricor. — Synod Burdigal. an. î$8j, tit. 27. (9) Synod. I Provin. Mechlin, tit. dc Scholh, cap. 2. — Synod. Provin. Colocen. an. t86j, tit. 6. — Synod. Provin. (HibernA apud Maynooth anno 187$. (10) Synod. Nannet. sup. dt. — Synod. Antuerp. sup. cit. — Synod. Prov. Burdig. an. x8$o, tit. 6, cap. J. Ao. C. 1881 An. C. 1881 S. C. DE PROP. FIDE i 51 randi diligentissime (i) : quae omnia si non idibus Octobris i652, qua praecepit ut nemo cx tide integreque gesserint, officium deseruisse cx familiis regularibus < domos vel loca quaearguuntur (2), dignique habentur in quos Epi­ < cumque de novo recipere vel fundare praescopus animadvertat (3). In unum ergo colli­ < sumat absque Sedis Apostolicae licentia speneant argumenta cx ratione et factis petita, ut < ciali >. Quare communis hodie sententia est, scholae, quas pauperum vocant, institutis dioc- cui favet passim lerum indicatarum auctoritas, cesanis et paroccialibus praecipuo iure adnu- non licere regularibus, tam intra quam extra merandae sint; eaque de causa Britannorum Italiam, nova monasteria aut conventus sive Episcopi ad hanc usque aetatem in missionibus collegia fundare, sola Episcopi venia impetrata, tam saecularibus quam regularibus easdem pro sed indultam quoque a Sede Apostolica faculta­ potestate sua visitare consueverunt. Quod ct tem requiri (8). Iisdem insistens vestigiis sa­ Nos probantes declaramus : Episcopos ius ha­ crum Consilium Christiano nomini propagando bere quoad omnia visitandi huiusmodi scholas pluries decrevit, veniam Apostolicae S^dis et pauperum in missionibus et paroeciis regula * Episcopi aut Vicarii Apostolici ecclesiis colleribus aeque ac saccularibus. giisque erigendis, etiam in missionibus, ubi Quoad cetera * Alia profecto causa est ceterarum scholarum religiosi sodales domos sedesque habeant, esse Kholai, collegia, ccdcilai ct coc- ct collegiorum, in quibus religiosi viri secun­ omnino necessariam (9). His ergo de causis oobli. dum Ordinis sui praescripta iuventuti catholicae ad propositum dubium respondemus: sodalibus instituendae operam dare solent; in hisce enim religiosis novas sibi sedes constituere, erigendo et ratio postulat, ct Nos volumus firma atque novas ecclesias, aperiendove coenobia, collegia, integra privilegia manere quae illis ab Aposto­ scholas, nisi obtenta prius expressa licentia lica Sede collate sunt, prout aperte est decla­ Ordinarii loci et Sedis Apostolicae non licere. Fieri solet utique subtilior inquisitio, an ratum anno 1874 a sacro Consilio Christiano nomini propagando, quum acta expenderentur duplex ea venia sit impetranda, si non prorsus Concilii Provincialis Wcstmonastcriensis IV (4). novum opus regularis familia moliatur, sed ea Quum res in vado sit quod ad scholas atti­ quae sunt instituta velit in alios usus conver­ net et collegia regularium iam constituta, adhuc tere. Verum neque obscura, neque anceps erit tamen est in ancipiti, si dc novis erigendis futura responsio, si varios, qui accidere pos­ agatur. Dc his enim quaeritur, an ct cuius sunt casus distinguamus. Initio enim quis serio superioris venia sit impetranda ? Porro cum dubitet, an ea quae pietatis religionisque causa latius ea dubitatio pateat, et ecclesiarum quo­ instituta Sunt, liceat in usus a religione ct pie­ que ac coenobiorum erectionem pertingat, o- tate alienos convertere ? Restat itaque ut de mnia haec unius quaestionis et iudicii termi­ tribus hisce dumtaxat quaeratur, utrum nempe nis complectimur. Atque hic primo occurrunt liceat dimovere de loco instituta alioque trans­ ferre : aut immutare in usum consentaneum, Decretales veteres, quibus est cautum ne quid huiusmodi quisquam institueret absque Sedis qualis esset si schola in ecclesiam, coenobium Apostolicae licentia speciali (5). Postmodum in collegium, in domum pupilli< aegrotisque Tridcntina Synodus in eodem genere quidquam recipiendis, vcl vicissim mutaretur; aut demum, operum fieri prohibuit « sine Episcopi, in cu- priore usu retento, novam causam sive usum « ius dioecesi erigenda sunt, licentia prius ob- inducere. Iam vero quominus duo ilia prima, < tenta (6) > : quo tamen Concilii decreto haud privata ipsorum auctoritate religiosi sodales est superioribus legibus derogatum, veniam ab efficiant, obstat decretum Bonifacii VIII, qui Apostolica Sede impetrari iubentibus. Quapro­ cos vetuit « ad habitandum domos vel loca < quaccumque dc novo recipere, scu hactenus pter cum ea in re liberius passim ageretur, Ur­ banus VIII (7) pravam consuetudinem emen­ « recepta mutare » (10). Rursus qui fieri potest daturus, opera eiusmodi improbavit tam quae ex duobus illis alterutrum, nisi res recidat in sine venia Episcopi, quam quae sola illius fundationem novam < monasteriorum , colle< glorum, domorum, conventuum ct aliorum auctoritate susciperentur, ct veterum canonum « regularium locorum huiusmodi? » Atqui id simul Conciliique Tridentini leges omnino in posterum servari decrevit. — Huc etiam spe­ perfici prohibuit Urbanus VIII per Constitutio­ ctavit Innocentius X in Constit. Instaurandae nem Romanus Pontifex, nisi < servata in o- (1) Synod. Prov. Vicnn. ann. r8$8, tit. 6, cap. 8. — Synod. Prov. Ultraicct. an. 1865, tit. 3, cap. 2. (2) Synod. Prov. Coloccn. an. 1863, tit. o, cap. $. — Synod. Prov. Colonicn. an. i860, tit. 2, cap. 23. — Synod. Prov. Ultraiect. an. 1863, tit. 9, cap 5. (3) Syn. I Prov. Cameracen. tit. de Scholis, cap. 2. (4) Décret, xrv. (5) Cap. Religiosorum, $ confirmalas, de rclig. domib. ct cap. Ex eo dc excess, pradit in 6. (6) Concil. Trident, teas. 25, cap. 3 dc Regular. (7) Constit. Romanus Pontifex xin kalen. Septem­ bris 1624. (8) Bencd· XIV, de Synod, diotces. lib. 9, cap. 1, num. 9. — Monacclh formul. legal, part. 1, tit. 6, form, tq, num. 31. (9) Sacr. Congr. de Prop. Fide in coetibus habitis diebus 22 Martii 1669 ; ; Novcmb. 1688, X704, 1768; 23 Aug. 1858; jo Maii 1864 ; 17 Iuiii 186$. (to) Cap. Cum ex eo de excess, praelat. in 6. An. C. 1881 j. C. ιΜι °® •u I 5a COLLECTANEA « mnibus et per omnia sacrorum canonum et < Concilii Tridentini forma ». Sic unum su­ perest de quo contendatur : num priore usu retento, nova causa vel usus adiici valeat. Tunc autem pressius rem urgere oportet ct ac­ curate dispicere, utrum ca inductio alterius usus ad interiorem administrationem, discipli­ namque domesticam spcctct, vclut si tirocinium aut collegium studiorum causa iunioribus so­ dalibus in coenobio constituatur: an fines in­ terioris administrationis sit excessura, puta si inibi schola fiat aut collegium quod pateat etiam ralicnis. Plane si dictos fines excesserit, res redit ad alterutram illarum, quae a Boni­ facio VIH ct Urbano VIII fieri pro lubito, ceu diximus, prohibentur. Sin autem intra limites domesticae disciplinae mutatio contineatur, suo certe iurc Regulares utentur ; nisi forte leges fundationis obsistant. Ex quibus singillatim perpensis manifesto colligitur : Religiosis soda­ libus non licere ea quae instituta sunt, in alios usus convertere absque expressa licentia Sedis Apostolicae ct Ordinarii loci, nisi agatur dc conversione, quae, salvis fundationis legibus,, referatur dumtaxat ad internum regimen ct di­ sciplinam regularem. Nunc ad illud progredimur controversiae caput> m quo dc temporalibus missionum bonis disputatum est. Ex liberalitate fidelium ca parta bona sunt, qui cum sua sponte et volun­ tate dona largiantur, vel intuitu missionis id faciunt, vel eius qui missioni pracest. Iam si missionis intuitu donatio contigerit, ambigi solet, an viri religiosi quibus donum sit tra­ ditum, accepti ct expensi rationem reddere Epi­ scopo teneantur. Atque istud quidem fieri opor­ tere, sacrum Consilium christiano nomini pro­ pagando super dubio proposito ob missiones britannicas religiosis Ordinibus sive Institutis commissas dic 19 Aprilis 1869, rescripsit in haec verba: « 1. Missionarii regulares bono« rum temporalium, ad ipsos qua regulares a spectantium, rationem Episcopis reddere non «tenentur. 2. Eorum tamen bonorum, quae « missioni, vel regularibus intuitu missionis « tributa fuerunt, Episcopi ius habent ab iis< dem missionariis regularibus, aeque ac a « parochis cleri saecularis, rationem exigendi ». Quo vero tabulis accepti et expensi ratio con­ staret, sacer idem Coetus dic to Maii an. 1868 in mandatis dederat ut bona missionum dili­ genter describerentur, ca secernendo quae pro- pria missionum essent ab iis quae ad sodalitia sodalesvc singulos pertinerent. Nihil enimvero in his decernendis vel prae­ cipiendis est actum, quod iuris communis do­ ctrinis vulgatissimis apprime non congruar. Nam quaevis oblatio parocho aut alteri eccle­ siae rectori data piae cuiusdam causae intuitu, ipsimet piae causae acquiritur. Ex quo fit, ut qui rem pccuniamve oblatam accepit, admini­ stratoris loco sit, cuius est illam erogare iuxta mentem et consilium largitoris (t). Quoniam vero administrantis officio incumbit rationes actus sui conficere, ciquc reddere cuius res ge­ sta fuit (2), ideo parochus vel ecclesiae rector facere non potest quin rationes reddat Ordina­ rio loci, cuius est iurisdictio ct causae piae tutela (3). At missiones, de quibus apud Nos actum fuit, pleno iure ad Episcopum pertinent; huic ergo cuiusque oblationis earum intuitu collectae rationes oportet exhibere. Neque hacc ex co infirmantur, quod Urbanus II in Conci­ lio Claromontano, aliique post eum Romani Pontifices decreverunt (4) circa ecclesias parochiales, quoad temporalia monasteriis iunctas, teneri vicarios respondere Episcopis dc plebis cura, de temporalibus vero non ita, cum mo­ nasterio suo sint obnoxii ; siquidem seposita etiam ratione historica unde ea profecta est iuris dispositio (5), certum exploratumque est, in iis pontificiis decretis ac litteris appellatione temporalium, beneficii fructus et quae bénéfi­ ciât! personae adhaerent compendia significari. Quocirca ea confirmantes quae a s. Congre­ gatione de Propaganda Fide rescripta et mandata sunt, statuimus, religiosos sodales, redditis Episcopo rationibus, docere debere de pecunia, intuitu missionum sibi allata, ct quantum de ca et quos in usus impenderint aeque ac mis­ sionarios cleri saccularis, iuxta praedictas re­ solutiones eiusdem Congregationis die 19 Apri­ lis i86j, ct Instructionem diei io Mail 1868. Tandem nc quis obrepat error aut dissensus in his quae modo iussimus excquendis, defi­ niendum censemus, quae pecuniae, quaeque res viris religiosis oblatae intuitu missionum intclligantur. Namque receptum est hac in re, spectari primum oportere quid largitor voluerit; quod si non appareat, placuit, parocho vel rectori ecclesiae collatam donationem praesu­ mi (6). At multum ab hac regula recessum est propter consuetudinem, quam quidam ec­ clesiastici iuris periti fere communem evasisse (1) Fagnan. in cap. Pastoralis, dc his quae fiunt a Praelatis, n. 29. — Card, dc Luca in Cone. 7 rident. diseur. 18, n. 5. — Rciffenst. Lib. J Decret., tit. 50, n. 19). (a) L. 1 $ officio ff. de tutelae et rat. distr. — L. 2, $ et sane ff. de negot. gesi. L. Curator, L. Tutor Cod de negot. gest. U) Sic. Con^r Concilii Nullius, scu Nonantulan. turium paroebiahum 27 lunii 1744 ad dub. XIL (4) Lucius II ad Priorem S. Pancratii in Anglia, Alexander III ad Monaster. S. Arnulphi, Lucius III ad Superior Praemonstrat, et ad Abbatissam 5. Hilaris in dioecesi Fesutana ($) Gonzal. Comment, in cap. I dc Cappek Monach. (6) Argum, ex cap. Pastoral. ) de his quae fiunt a Praeldt., cap. Transmissa, de Feri sign, ac praesertim cap. I dc Statu Monach. An. C. 1881 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1881 i 53 docent, cuius vi « hodie pene solae oblationes < quae in ecclesia sub Missis ad altare fiunt < et quae pro administratione sacramentorum, < pro benedicendis nuptiis aut mulieribus post « partum, pro cxcquiis et sepultuiis, aut aliis < similibus functionibus specialiter offeruntur, « ad paruchum spectant; consuetudine reliquas < ferme omnes ecclesiis ipsis aut sacellis aut « aliis certis finibus applicante > (1). Praeterea si in parochum rcctoremve, a quibus spiritua­ lia adiumenta fideles accipiunt (2), haud in­ concinne praesumi potest collata liberalitas, ubi ecclesia bonis praedita sit, per quae reli­ gionis decori et ministrorum tuitioni prospi­ cimur, longe aliud iudicium esse debet ubi eam bonorum copiam ecclesia non habeat, ac liberalitate fidelis populi unice aut potissimum sustentetur. Tunc enim largitores putandi fo­ rent voluisse consulere cultus divini splendori et religionis dignitati, ca ratione ct modo quem ecclesiastica auctoritas decerneret. Ideo apud Christianos primaevos lege cautum fuerat ut pecunia omnis dono accepta , inter ecclesiam, Episcopum, clericos et egenos divideretur. Le­ gis porro sese interponens auctoritas, si largi­ tionum tempora ct causas praestituat, illud ef­ ficit quoque, nc fideles semper pro arbitrio possint modum el iinem designare in quem oblatam stipem erogari oporteat; nequit enim facere privatorum voluntas, ut quod a legitima potestate in bonam commune praecipitur certo destituatur effectu. Haec Nobis considerantibus visi sunt prudenter et opportune egisse Patres Concilii Provincialis Wesimonasteriensis II, cum partim interpretantes piam et aequam donan­ tium voluntatem, partim ea, quae Episcopis inest, utentes potestate imperandi pecuniae col­ lationes deccrnendique quo tempore et qua de causa conferri oporteat, statuerunt in capite de bonis ecclesiasticis, quid censendum sit intuitu missionis collatum (3). lubet igitur ratio, itemque Nos constituimus, hac in re religiosos ad leges Wesimonasteriensis Synodi sese affatim accommodare oportere. Sublatis controversiis cognitioni Nostrae propositis, confidimus, curam a Nobis in iis com­ ponendis adhibitam eo valituram, ut ad tran­ quillitatem et incrementum rei catholicae in Anglia non leviter conferat. Equidem pronunciationes Nostras ad iuris et aequitatis regulam studiose religioseque exegimus, nec dubitamus quin in iis exequendis par diligentia et religio eniteat illorum inter quos iudicium protulimus. Sic enim hei, ut Episcoporum ductu et pru­ dentia religiosi sodales de anglicis missionibus apprime meriti strenue et alacriter e laboribus suis fructus salutis ferre pergant laetissimos, atque utrique (ut voce utamur Gregorii Magni ad Angliae Episcopos) communi.... consilio, concordique actione quae sunt pro Christi (x) Reiffcnst. L. ] Decretal. tit. jo num. 19J, Via Espcn ius ecclcs. univ. part. 2, sect 4, tit. 2, cap. 10, nn. 20 ct 21. (2) Argum, cx can. quia Sacerdotes ij, cans, to quaest. i. (j) Concilium. Prov. Wcstmonast. JI hacc in rem habel : • I. Bona quae a fidelibus in Religionis propaga­ tionem ct decorem, cleri sustentationem , pauperum sublevationem, aliosque pios usus erogantur, Deo ct Ec­ clesiae donata censentur : corumquc administratores, scu curatores, sive viri ecclesiastici, sive laid fuerint, nihil amplius quam eorum dispensatores, Deo ipsi red­ dituri rationem, sunt habendi.... II. Igitur adlaborandum, ut omni modo determi­ netur (si dubium existât) intentio ct animus donatoris vel testatoris alicuius fundi, usuique ab ipso definito, ipsius fructus accuratissime applicentur. III. Si vero huiusmodi intentio non constet ex ali­ quo certo documento, servandae sunt reculae sive ca­ nones quibus dc tali voluntate recte iudicari possit. IV. Quotiescumque erigatur aut provideatur ecclesia, scu schola, sive aliud quodvis aedificium, usibus reli­ gionis destinatum, sive cx integro, sive ex parte pe­ cuniis collatis a fidelibus, vel etiam a quavis societate piorum catholicorum elcemosynatum administratrice, ciusmodi aedificium habendum est vcluti in perpetuum illi loco addictum. Et quamvis missio dc qua agitur sit ab aliqua corporatione religiosa occupata ct admi­ nistrata, eleemosynae illae praesumuntur non corpora­ tioni ipsi, sed Dei cultui promovendo, ct pauperum levamini fuisse collatae, coque in loco ad hosce usus erogandae. V. Similiter iudicandum, si ab aliquo benefactore talia aedificia alicubi provideantur, nisi certissime constet de­ clarasse sc in tali erectione, non loci ciusque fidelium commodum respexisse, sed Ordini illi donum voluisse conferre. (Regulae, sub numero praecedenti et sub hoc traditae quoad ius in fundationes, sunt applicandae ad novas tantum fundationes, cum de regularibus agitur). Vi. Non vero licebit Episcopo missionem legitime alicui Ordini religioso concreditam hoc titulo ipsi au­ ferre. Respiciunt enim hae regulae solummodo casum in quo Regularis illa familia vel nequeat, vel nolit illius Missionis curam retinere; si exempli gratia a Superiore ab illo loco revocetur, vel alia quavis de causa cesset omnino, et non ad tempus dumtaxat, ibidem existere. VII. Si vero aliqua Miss o fundetur exclusive, sive longe maiore ex parte sumptibus alicuius religiosae familiae, quae iustis dc causis atque in perpetuum alibi migrare potuerit velle, hortamur ut pactio clara fiat inter Episcopum ct Superiores Ordinis, quid hoc in casu sit agendum, ne iura ex una pane laedantur neve scandalum cx altera oriatur, ct grave animarum damnum emergat. VIII. Multo minus licet clerico sive ipsi Episcopo bona ecclesiae alienare, sicut constat ex innumeris pene iuris canonici sanctionibus. Qpod si propter causas ab ipso iurc approbatas, contigerit talem alienationem esse necessariam, sacerdos nunquam sine Episcopi auctori­ tate, ncc Epicopus absque iis cautionibus quae a lege canonica requiruntur illam efficere potest. IX. In omni missione pecuniae quae a fidelibus con­ tribuuntur modis infra recensendis, habendae sunt pro bonis ecclesiae» non pro muneribus datis sacerdoti. Ex ca namque pecunia, non solum cius honestae susten­ tationi, sed ct sumptibus religiosi cultus, manutention! fabricae, debitis solvendis, si quae sint, aliisque huius­ modi providendum est. Idcirco si d»sccdcrc a Missione abeui sacerdoti contigerit in anni cursu, non ius habet ad ratam partem introitus annui nisi prius detrahatur pars iustc assignanda illis impensis. Similiter ca quae Collectanea S. C. de Prop, Fide. Vol. //. » An. C. 1881 Conduit© An. C îMi ( 5^ COLLECTANEA ^elo agenda disponant unanimiter, recte sen­ tiant, et quae senserunt, non sibimet discre­ pando perficiant (t). Concordiam hanc postu­ lat paterna caritas Episcoporum in adiutores suos, et mutua deri in Episcopos observantia ; hanc concordiam flagitat finis communis qui situs est in salute animarum iunctis studiis ac viribus quaerenda; hanc eamdcm exigit neces­ sitas iis resistendi qui catholico nomini infensi sunt. Haec vires gignit, ct infirmos quoque pa­ res efficit ad grandia quaeque gerenda ; haec signum est quod sinceros Christi discipulos ab iis disterminat qui sc tales esse mentiuntur. Ad hanc igitur singulos ct universos enixe co­ hortamur in Domino, rogantes cum Paulo ut impleant gaudium Nostrum, ut idem sapiant eamdcm caritatem habentes, unanimes, idipsum sentientes (2). Demum ut firmiter ca consistant quae con­ stituimus, volumus atque decernimus, praesen­ tes Litteras et in eis contenta quaccumque, etiam ex eo quod praedicti religiosi sodales ct alii quicumquc, in praemissis intéressé habentes cuiusvis status, gradus, ordinis ct dignitatis existant, seu alias specifica mentione 'digni, iis non consenserint, ncc ad ca vocati ct auditi, causacquc propter quas praesentes emanaverint sufficienter adductae, verificatae et iustificacac non fuerint, aut ex alia qualibet etiam quan­ tumvis iuridica ct privilegiata causa, colore ct capite etiam in corpoie iuris clauso, nullo un­ quam tempore dc subreptionis vel obreptionis, aut nullitatis vitio seu intentionis Nostrae, vel intéressé habentium consensus, aliove quolibet, quantumvis magno et substantiali, individuamque expressionem requirente defectu impugnari infringi, retractari, in controversiam vocari, aut ad teiminos iuris reduci, seu adversus illas restitutionis in integrum aliudve quodeumque iuris remedium ntentari vel impetrari ; sed providerat pro ecclesiae usu ex ipsis reditibus ecclesiae, v. g. cereos, vinum pio SSmo Sacrificio, sacram suppcllectilcm post se relinquere debet, absque compen­ satione, nisi constare faciat hanc provisionem aequam rationem excedere. X. Diversas quidem methodos colligendi pecunias pro missionum sustentatione praevalere omnibus salis patet. Sequentes in primis non improbandas censemus, donec melius per caritatem fidelium provisum fuerit : 1. Sedium seu locorum assignatio certis personis seu familiis a quibus compensatio determinata datur ecclesiae. 2. Collectae ad Offertorium in ecclesia factae. j Pro consuetudine generaliter in Anglia vigente, solutio nummi determinati iuxta qualitatem loci occu­ pandi, ab iis qui locum assignatum non habent, nolunt vero locum liberum, ut aiunt, occupare. 4. Conciones ab aliquo insigniori verbi Dci prae­ cone, post quas vel gencranm pro ecclesia vel pro aliqua cius pane seu attributione colliguntur assisten­ tium eleemosynae, qui saepe ex aliis congregationibus occurrunt, stipemque conferunt. $. Collectae quae vel de domo in domum fiunt, a viris ad hoc deputatis, vel per societates et confrater nitates legitime institutas, vel exiguntur per decurias, seu centurias prout fieri solet in laudabili Societate Propagationis Fidei nuncupata, vel a ditioribus, statutis temporibus vel quotannis solvuntur. XI. Quamvis equidem optandum esset plures ex hisce modis sustentandi ecclesiam posse c medio tolli, iam tamen experientia docuit adhuc impossibile esse talibus adiumentis omni cx pane supersedere. Ubi igitur usus iam inviguit unum vel plure» cx Ipsis adhibendi, continuari ita debet, ut nulla in cis innovatio absque Episcopi arbitrio introducatur. Praesertim vero spatium liberum non minuatur ne­ que coarctetur, co inconsulto. Quidquid vero pecuniae per ista media ad missionem confluit, non ad ipsum sacerdotem, sed ad totas Musionis necessitates pertinere reputetur. Quidquid igitur suppcllectilis, vel sacrae vel domesticae , cx his reditibus acquisierit sacerdos , vel quidquid in sarta tecta aedium sacrarum vel aedificio­ rum ad ecclesiam quomodocumque pertinentium con­ servanda impendent, non sibi sed Missioni providit ex bonis ad eam pertinentibus. XII. Cum Igitur sacerdos aliquis ad suam primum Missionem accedit, accipiat a Vicario Foranco, vel ab alio deputato ab Episcopo, inventarium omnium ad Musionem pert Pentium. Tenetur autem aedificia et suppellcctilem integra •· . _ _ · servare, imo pot’.us meliorare, ut successori tantum saltem tradat, quantum ipse accepit. Quod si vel ad reficienda quae vetustate obsoleta ct squalida evaserunt, vel ad maiorem locorum decorem nova scu venustiora providerit, distinguendum est quonam cx fonte ista pro­ venerint ; t. Nam si cx proprio peculio, sive cx familiarum sibi bene affectarum donis, sive tandem cx ca parte proventuum ecclesiae, quae sibi competit pro sua honesta sustentatione, sacerdos haec sibi comparaverit, habenda erunt ut propria, ratione semper habita obligationis con­ servandi in bono statu ca quae accepit. 2. Si vero gcncratim proventibus Ecclesiae, vel donis sive collectis congregationis, vel tandem aere ab Epi­ scopo vel administratoribus temporalium rerum dioeceseos concessae, fuerint haec conquisita, omnino Mis­ sioni addicta dicenda sunt, neque ullo pacto licet sa­ cerdoti ca sibi vindicare. XIII. Communiter etiam censendum, nisi contrarium pateat, iuxta rcgnlam in iure traditam, ea quae eccle­ siasticis usibus apta, donantur viro missionario, esse Missioni donata. Ea vero quae personalem habent usum, ipsi data reputantur; sicuti etiam res sacrae, si expresse vcluti grati animi vel affectus pignus, a con­ gregatione sacerdoti cuivis donentur. XIV. Honoraria Missarum ad saccrdojis peculium pertinent. Similiter ubi viget usus, antiquus quidem in Anglia temporibus solemnibus Paschae ct Nativitatis Domini singulis sacerdotibus munuscula dandi, haec ad ipsos dc iure pertinent. Caveat vero sacerdos, nc in suspicionem cadat aliquid recipiendi intuitu sacramenti Poenitentiae ab ipso administrati. XV. Dc applicatione pecuniae quae cx iuribus stolae provenit, non una eademque praxis per totam obtinet Ecclesiam. Etenim quamvis Ecclesia sordidum quaestum detestetur, ob quem pro sacramentorum celebratione extorqueatur, vel exigatur pecunia a fidelibus ca peten­ tibus, Concilium tamen Lateranense sub Innoccntio III, anno 121$ habitum, praescripsit ut observarentur lauda­ biles consuetudines, quarum vigore oblationes ex oc­ casione celebrationis sacramentorum a fidelibus altaris ministris fiunt. Proventus cx hoc derivantes, ordinario sacerdotibus adiudicantur, quamvis diversis modis pro diversitate locorum distribuantur. Anteferenda vero vi­ detur caeteris ca distributio quae magis ad allevanda onera Missionis possit conferre. (1) Apud Bcdam liistor. Angi, IL 29. (2) Philip. II, 2. An. C. i83i ipsas praesentes Litteras semper firmas, validas et efficaces cxistcrc ct fore, quibuscutnque iuris seu facti defectibus, qui adversus illas ad elfe * ctum impediendi vel retardandi carum exceutionem quovis modo vel quavis de causa opponi possent minime refragantibus, suos plenarios et integros effectus obtinere, easque propterea, omnibus ct singulis impedimentis penitus rcicctis, ab illis ad quos spectat, ct pro tempore quandocumque spectabit inviolabiliter servari ; sicquc et non aliter in praemissis per quoscum­ que indices ordinarios et delegatos iudicari ac definiri debere, ac irritum fore et inane si se­ cus super his a quoquam quavis auctoritate scienter vel ignoranter contigerit attentari. Non obstantibus etc. 1553 Ora bonorum nlMiooum adtni nutriit on em. Instr. S. C. de Prop. Fide 27 Maii 1881 (au Prabf. Ap. Norvboiab). — I beni che si acquistano con l'elemosine raccolte per le mis­ sioni sono veri beni ecclesiastici, ancorche non vengano riconosciuti come tali dalla legge ci­ vile; quindi 1. Un missionario non puô di sua privata autorité acquistarli in nome proprio per poterne poi liberamento disporre, ma solo potrl farlo quando ne sia debitamente autorizzato c con le necessarie cautele. 2. Ne puô, ncanchc in vantaggio dclla Missione, alienare o ipotecarc senza una precedente autorizzazione i beni che avesse in tal modo acquistati. 8. 11 Prefetto Apostolico puô esigere dai missionari che facciano riconoscere legalmente simili acquisti, quando lo crcda espediente, dove la Missione cattolica è considerata come corpo civile avente diritto di possedere; o almeno che tali acquisti si facciano in nome di più comproprietarî fi­ duciari, per non csporre a facili perdite i beni acquistati per ia Missione. 1554 Gra indumenta Epueopi Minae tokmni adtu> lati·. i 55 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1R81 Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 75 lu­ nii [88 [ (ad Ep. Vivcbvs.) — Fu rimessa alia S. C. dci Riti la domanda della S. V. in torno alia consuetudine di assistere m mozzctia c rocchetto alia Messa solenne. La stessa S. C. ha risposto chc quantunque il non assistere in cappa magna, c molto meno in pluviale c mi­ tra alia messa cantata senza sacri ministri sia conforme allc norme liturgichc, pure non si deve credere chc sia lecito prostare assistenza in trono indossando il rocchetto c la mozzctta. Con tali indumenti come risulta dal Ccrimonialc de' Vcscovi, e dai decreti della memorata S. C., tra i quali qucllo citato dalla S. V. in una Vdllispraten., è sempre victata al Vcscovo l’assistcnza in trono ; c quante volte ei voglia assistere ai divini offici od alia Messa solenne, deve rcgolarsi sccondo la istruzione data dalla An. C. i&h S. C. in una Oxomen. dci 24 Luglio 1638 cioi che Episcopus non in sede ordinaria sed in pruno stallo in choro super omnes alios assistat. 1555 Ex Litt. Secretariae Brevium. 5 fuHi [881. — Ove non si tratti di Confraternité coofnteroiuti·. erette in insigni santuari, non suole concedersi il titolo di Arciconfraternita colla facolU di aggregare fuori dclla dioccsi ; o della provin­ cia ecclesiastica sc il Sodalizio si trova istituito nella dioccsi dci Metropolitano. 1556 S. C. S. Off. g Iulii 1881. — Gli Effli In- De auteii· adhi· quisiton Generali nclla Cong. di fer. V loco IV icrism ucn7. corr. si sono occupati di un esposto di Γη<η!0Γ4ίη Mons. Vicario Gen. della diocesi di Orleans con cui richiamava 1’auenzione dclla S. Sede sullu quasi generale falsificazionc cd adaltcrazione chc suole farsi dcll'olio di oliva ; ed cssendo noto chc ciô accade pure dei vino, e fin anche del pane azimo, in modo da compro­ mettre la validité di quei sagramenti che richicggono tali generi per materia ; hanno di­ sposto chc da cotesta S. Cong, (di Propag.) nelle rispostc chc si danno ai Vcscovi sullc relazioni dello stato delle chicsc, capta oppor­ tunitate, s'insinui loro chc adoperino le maggiori possibili cautele nell’acquisto dei medesimi generi per I'uso dei Sagramenti 1557 S. C. S. Off. 31 Aug. [881. — In Congrcgatione Generali S. R. ct Universalis Inqui­ sitions habita coram Eiïiis ac RmisDD. S. R. E. Cardinalibus in rebus fidei Inquisitoribus Ge­ neralibus, prachabito voto DD. Consultorum iidem E®i ac R®i DD. decreverunt : — Be­ nedictionem nuptialem quam exhibet Missalc Romanum in Missa pro sponso et sponsa sem­ per impertiendam esse in matr moniis catho­ licorum, infra tamen Missae celebrationem iu­ xta rubricas, et extra tempus feriatura, omni­ bus illis coniugibus, qui eam in contrahendo matrimonio quacumque ex causa non obtinue­ rint ; etiamsi petant 'post quam diu iam in matrimonio vixerint, dummodo mulier, si vi­ dua, benedictionem ipsam in aliis nuptiis non acceperit. Insuper hortandos esse eosdem coniuges catholicos, qui benedictionem sui matri­ monii non obtinuerunt, ut eam primo quoque tempore petant. Significandum vero illis, ma­ xime si neophyti sint, vel ante conversionem ab haeresi valide contraxerint , benedictionem ipsam ad ritum et solemnitatem, non vero ad substantiam ct validitatem pertinere coniugii. Contrariis quibuscumque non obstantibus. i0*!. 1?11 An. C. tSÎr COLLECTANEA i 56 1558 JuniSi Instr. S. C. de Prop. F. 1 Sept. r88i. (ad Vic. Ap. Tusk. Orisxt.) — r. Cum parΓ vtrTr™?- ticularis aliqua Missio Ordini seu Instituto p«jenn«Œ religioso a S. C. de Prop. Fide commendatur, onus assumit idem Ordo vel Institutum suffi­ cientem numerum suorum religiosorum ad Mis­ sionem designatam mittendi tum ad curam animarum in christianitatibus iam existentibus exercendam, tum ad fidem inter infideles prae­ dicandam. Quos vero Ordo vel religiosum In­ stitutum missionibus destinare contigerit, eos­ dem proponit Vicario Ap. qui, si ad animarum curam exercendam idoneos iuvenerit, cos ap­ probat, iisque jurisdictionem ct necessarias fa­ cultates concedit. Quoad ipsorum a praedicto munere remotionem servanda est Constitutio fel. rec. Benedicti XIV quae incipit Firmandis (V.n.rf)· 2. Omnes missionarii regulares in iis quae pertinent ad vitam religiosam et disciplinam internam proprii Instituti unice dependent a proprio superiore regulari. 9. Iidem missionarii regulares tamen, quoad curam animarum et sacramentorum admini­ strationem, ct in casibus a iurc nominatim ex­ pressis, totaliter dependent a Vic. Apostolico. 4. Hinc missionarii regulares duplici ligan­ tur obedientia, una erga caput Missionis, al­ tera erga superiorem regularem. In casu con­ dictus prima praeferri debet, quippe quae est erga ipsum supremam S. Sedis auctoritatem. 5. Institutio cleri saecularis ct catechistarum pertinet ad Vic. Ap. qui ius quoque ha­ bet quoad omnia visitandi scholas primarias seu dementares in missionibus ct paroeciis re­ gularibus aeque ac in saecularibus. 6. Quoad bona temporalia, sive mobilia sive immobilia, reditus, eleemosynas etc. quae intuitu missionum data sunt, religiosi sodales Vicario Ap. rationum reddere tenentur aeque ac missionarii cleri saccularis. 7. Mens est Sanctitatis Suae ut observen­ tur etiam alia iuris capita, licet in hac instru­ ctione dc iis mentio non fiat, quae concinen­ tur in Constit. Romanos Pontifices ab eadem Sanctitate Sua edita sub die 8 Maii 1881. 8. Ceterum nihil obstat quominus Vicarius Ap., attentis particularibus suae Missionis cir­ cumstantiis, pro sua prudentia, et salvis suis iuribus, consilio vel opera superioris regularis utatur, cidemque eas subdelcgct facultates quas in Domino expedire consueverit. pro Iwn»- An. C. 1882 partiales, praescribitur ad mentem seu inten­ tionem Summi Pontificis orare, sufficitne, ut nonnulli docent, orare mcntaliter? 2. An sit reficienda opinio docens recitatio­ nem devotissimam etiam unius Pater ct Ave cum Gloria sufficere ad explendam conditio­ nem orandi pro summi Pontificis intentione, vel potius admittenda opinio illorum qui re­ quirunt recitationem quinque Pater et Ave, aut orationes aequivalentes. R. Ad 1. Laudabile quidem est mcntaliter orare, orationi tamen mentali aliqua semper adiungatur oratio vocalis. Ad 2. Detur decretum in una Brioccnsi sub die 29 Maii 1841 ad dub. 3. (1). 1560 S. R. C. 70 Decembr. 188j. — Urobllb^. b»ptHmonftr<î — Utrum patrini in Baptismo recitare possint Pater et Credo lingua vernacula, dum paro- uatibo». chus ea recitat latino sermone. R. Posse. 1561 S. C. S. Officii n lanuarii 1882. — Se ptuSuorSak sia valido il battesimo amministrato dagli eretici colla seguente forma : Ego te baptizo in nomine Patris, Ego te baptizo in nomine Filii, ego te baptizo in nomine Spiritus Sancti. R. Baptismum exposita forma collatum esse validum. 1563 S. C. Concilii 28 lanuarii 1882. — GraMindonikn. — An et quomodo tole­ rari possit consuetudo qua officialis Curiae epi­ scopalis ob exeeutionem dispensationum, quae ab Apostolica Sede conceduntur super matrimo­ nii impedimentis, quaedam munera, praemia, vel stipendia nedum accipere sed et exigere solet. R. Quoad exeeutores negative in omnibus. natkn kt Ditpcnuliocan mainmonialfea cxeculonbu» ac­ ia» aliquid exi­ gere. 1563 S. C. de Prop. F. 6 Feb. 1882. (C. G.) — Missionarii ad clerum saccularem spcctan- a Vicani» λροtes, qui ab Apostolica Sede datis authenticis lit- Bt0,IC1·· teris ad missiones destinantur, Vicariorum Apostolicorum omnimodae Jurisdiction!, visitationi ct correctioni omnes ec singuli obnoxii sunt. Re­ gulares vero qui exemptionis privilegio gaudent omnino iisdem Vicariis Apostolicis subiaccrc debent in iis generatim quae pertinent ad cu­ 1559 ram animarum, ad sacramentorum administraS. C. Indulg. rj Sept. r88i. — i. Cum tionem, atque in ceteris casibus a iure nomina­ ad lucrandas Indulgentias sive plenarias, sive tim expressis. (i) En decretum: «Preces requisitae in Indulgen- I « ti ficis intentionem, sunt ad uniuscuiusque fidelis li« tiarum concessionibus ad adimplendam Summi Pon· « bitum, nisi peculiariter adsignentur ·. U·· S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1882 1564 be preabu» linguâ vernacula co * ram sstfio Sa- ïï?capoMto’ Febr. n?(?2. — ,LbAVRNWORτιπκν. — î. Num hccat sacerdoti celebranti, ante vel post expletum Missae sacrificium, pu­ blice recitare preces vel hymnos in lingua ver­ nacula , v. g. novemdiales B. Mariae Virginis vel alicuius Sancti, coram SSflio Sacramento publice exposito. 2. Num liceat sacerdoti coram SSfho Sa­ cramento solemniter exposito ob devotionem Sanctissimi Cordis lesu in ecclesia publice ce­ lebranti, recitare actus vel alias preces in ho­ norem eiusdem SSrTii Cordis in lingua verna­ cula ad auditum populi fidelis adstantis, ita ut ad istas preces vel actus ipse respondere valeat. 3. Num liceat generaliter, ut chorus mu­ sicorum (idest cantores) coram SSflio Sacra­ mento solemniter exposito decantet hymnos in lingua vernacula. R. Ad t. Affirmative, quoad preces tantum. Ad 2. Affirmative; seu provisum in prae­ cedenti. Ad 3. Posse; dummodo non agatur de hymnis 71· Deum et aliis quibuscumque liturgicis precibus, quae nonnisi latina lingua de­ cantari debent. S. R. C. 27 / Ï565 îîd’nnîi "°V/ Litt. encycl. S. C. de Prop. F. j Martii icopWtuifii 1882.— Inercndo alie istruzioni riccvutc questa vocandi. g. q. di Propaganda per gli Affari Orientali nella generale adunanza tenuta il 27 dei mese u. s. dovette occuparsi dcll’ uso della qualifica in partibus infidelium chc si è data fin qui alie chiese cd ai Vescovi non residenziali. Tutto ben ponderato il S. Consesso giudicô prender le seguenti determinationi : 1. Resta abolita dei tutto la formola in partibus infidelium. 2. A questa ê sostituita altra esprimente il nome antico dclla regione, ov’ è situala la sede del Vcscovo, cioê p. es. N. N. Archicpiscopus Corinthius in Achaia. Come perô era libero Γ uso della formola antica, cosl sarà in liberti 1 57 An. C. 1882 di ciascuno usarc della nuova, ovvero denomi­ nare il Vcscovo solamente dalla sede, dicendo p. es. N. N. Archicpiscopus Corinthius senza altro. 3. Quando occorra o si vogiia distinguere con una appcllazionc comunc i Vescovi e le Chiese non residenziali dai Vescovi o Chiese residenziali, invcce di chiamarli in partibus in­ fidelium, si chiamino in comunc, come il più dclle volte si è -praticato finora, Episcopi seu Ecclesiae titulares. Il S. Padrc, cui furono sottoposte siffatte risoluzioni nell’ udienza dei 28 dei mese stesso degnavasi munirle di sua sanzione, incaricando questa medesima S. C. di portarie ufficialmente a notizia dc’ varii pontificii dicasteri. 1566 Ex Litt S. C. S. Officii 8 Martii 1882. — Gli Erhi c Rffii Cardinali Inquisitori Ge- aoxorum m canerali nella Congregazione tenutasi nella Fc- ie$foroia co1’ ria IV 8 Marzo dei corr. ann. esaminarono c discussero il caso gravissimo proposto a cotesta S. C. da Monsig. Laura no Rectore dei piccolo Seminario Grcco-Rumeno di G.. V..., c dictro matura discussione emisero la seguen­ te risoluzione, che nella Udienza dclla stessa feria e giorno fu approvata e confirmata da Sua Santitl. < Quanto al piccolo Seminario decisero : < Pro nunc.... tolerari posse, chc si rice vano « eterodossi, purchc in numero discreto , cd « osservate mutatis mutandis 1c rcgole date per < Leopoli nella fer. VI loco IV t Giugno 1866 < (V. n. 12Q2) faccndo di più notare t. le re< gole deli’ Albizi (1) circa 1'abiura, secondo « Ic quali si debba esigere dai giovani avanti < Γ etl di 14 anni la sola professione dclla fede < cattolica , prima di ammetterli ai ss. sacra< menti ; da quelli poi che hanno passato 1’ etl < di 14 anni, la formale abiura dclla setta alia < quale appartennero; - 2. chc occorre appre< stare un antidoto alia istruzionc scismatica e < protestante, dando agli alunni una speciale < istruzionc contro quella riccvuta, e ciô senza < che di questa nuova pratica si faccia strepito « o rumore ali’ esterno >. (1) La rcgola proposta dall’ Albizi nell’ opera De in· 1 « nem cum abiuratione dc formali, sed cum clausula conflantia in Fide, Part, i, Cap. XIF n. p. jy, è « citra poenam relapsus etc. la seguente: « Advertendum tamen est, clausulam apponi solum« Prius cognoscitur an sufficienter sint instructi, sin « modo in abiuratione facta a minoribus sponte com« minus mittuntur ad aliquem virum doctum ut in * « parentibus, non autem in minoribus denunciatis ct • struantur. Demum instructi, si minores sint quatuore praeventis etc. « decim annorum, sola professione fidei facta, recon« .... Nihilominus quoad abiurationem nulla est dif« ciliantur Ecclesiae; ut fuit observatum de anno i6x J « ferent a inter maiorem ct minorem vigintiquinque « sub dic 20 lunii cum puero haeretico anglo annor. < annorum, sed utrisque aequaliter imponitur, cum non « decem, ct fuit scriptum Nuncio Coloniae dic 20 Au« agatur dc poena corporali, sed dc expurgatione dc« gusti 1614 quod ita observaret. « licti quoad suspicionem hacrcsis, cuius purgatio omni« Si vero sint maiores annor, quatuordecim, sed « bus communis est ». « minores vigintiquinque admittuntur ad reconciliatio- COLLECTANEA < 58 Ao. C. i8Si 1567 E S. R. C rr, Martii 1882 — Moxtcrkvsn . EptMMi 1J» ..... vx m · trtr·» rt Axgklor. — Inter alia dubia a Rrfto D. Epikmni , cos profecto ta­ cite monuerunt, ne olficio iusto ac debito, quod ab inferioribus animarum pastoribus exigerent, ipsi deessent. Quapropter in Conci­ lio Provinciali Mediolanensi I, cui maxime pro­ posita erat decretorum Tridentinorum promul­ gatio, praesentibus et suffragia ferentibus iis ipsis Episcopis, qui paulo ante ad sedes suas Tridento reverterant (8), constitutum est: < Cum Pontifices, ut inquit Apostolus, ex ho< minibus assumpti pro hominibus constituai!· « tur in iis quae sunt ad Deum , ut offerant < dona et sacrificia pro peccatis, Episcopus « Dominicis et aliis festis diebus , nisi iure < impediatur, Missam celebret » (9). Quapro­ pter mirum videri non debet , si theologiae moralis et iuris pontificii doctorum una fere sententia est, officium celebrandi Missam pro populo maiore ratione ad Episcopos , quam ad parochos pertinere. Omnium loco sit S. Alphonsi De Ligorio Ecclesiae Doctoris auctori­ tas: « Si autem parochi, et omnes quibus cura < animarum commissa est, tenentur in Domi· « nicis ct festis de praecepto Missam celebrare • ct applicare pro populo, tanto magis ad id < tenentur Episcopi tamquam principaliores ani· < marum pastores » (10). Cuius doctrinae ratio in eo maxime consistit , quod cum parochi auctoritate ecclesiastica instituti sint, eorum officium ex iure divino, quod mediatum ct hypotheticum vocant, proficiscitur. Contra vero (i) în edit Maunn. pag. 8j, n. 61. U) Horn. VIII in Evang. O) S. Io. Chrisostomus Hom. I de incomprehensi­ bili Det natura. (4) Condi. I Pfov. Mechlin i en. Fit. Dt Epis. (j) Cfr. B. Io. M. Thomasli Card. Opusc. VI in edit. rom. omnium Opp. Tom VII, pag. 51 seqq. Cfr. etiam Augustini Orsi Card. Hist. Ecd. Lib. XXXI, η. $8. (6) Scsi. ΧΧΙΠ Dc Reform, c. i. (7) End. Sess. c. 4. (8) Cfr. Orationem a S. Carolo Borromaeo habitam. (9) Til. dc frequenti divini sacrificii oblatione. (to) Thcol. Moral. Lib. VI, num. p6. An. C. 1881 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 188a ad Episcopos pastorale munus immediate per­ tinet , quippe quos Spiritus Sanctus posuit regere Ecclesiam Dei: pertinet etiam principa­ liter, quia inest in cis perfecta ct plena cura pastoralis, cuius partem dumtaxat parochi exer­ cent, Ecclesiae auctoritate sibi demandatam. Quod sane praedare S. Thomas his verbis complectitur: « Episcopi principaliter habent < curam ovium suae dioecesis : presbyteri au< tem curati habent aliquas subministrationes < sub Episcopis > id est < secundum quod eis < ab Episcopo committitur > (1). His itaque omnibus diu multumque con­ sideratis, auditisque Venerabilium Fratrum No­ strorum S. R. E. Cardinalium Concilii Tridentini Interpretum sententiis, decernimus et declaramus, omnes et singulos Episcopos, qua­ cumque dignitate, etiam cardinalitia, auctos, item Abbates iurisdictioncm quasi episcopalem in clerum ct populum cum territorio separato habentes, in Dominicis aliisque festis diebus, qui ex praecepto adhuc servantur, ct qui ex die­ rum dc praecepto festorum numero sublati sunt, omni exiguitatis redituum excusatione aut alia quavis exceptione remota, ad Missam pro po­ pulo sibi commisso celebrandam et applican­ dam teneri. Et ne cui dubitationi aditus pateat, declaramus, eosdem Episcopos ct Abbates huic officio satis esse facturos per celebrationem ct applicationem unius Missae pro universo po­ pulo sibi commisso, etiamsi duas vel plures dioeceses et abbatias aeque principaliter unitas regant. — Novimus quidem Romanas Con­ gregationes Nostras aliud decrevisse de paro­ chis duas vel plures parochialcs Ecclesias ae­ que principaliter unitas gerentibus : in quibus singulis singulae per dies festos Missae cele­ brentur et pro populo applicentur necesse est. Sed alia est parochorum, alia Episcoporum ra­ tio. Etenim cum cuique parocho specialis in unaquaque paroecia ac definita populi cura commissa sit, festis diebus parochus non modo celebrare pro populo debet, sed etiam in parochialc templum populum admittere, ut sacro­ sancto Missae sacrificio intersit, ct audiat ver­ bum Dei et sacramenta pro opportunitate re­ cipiat, ct iis omnibus officiis excolatur, quae diebus praesertim Dominicis aliisque festis prae­ standa sunt. At non haec valere possunt pro Episcopis, qui dissimili in conditione ct caussa versantur, cum nulla lege hodie iubcantur omni­ bus diebus festis sanctum Sacrificium in cathedrali templo peragere. Quamquam vero minime necessarium, op­ portunum tamen ducimus declarare, ca quae supra constituta sunt, ad Episcopos non spe­ ctare, qui titulares dicuntur, quique ad di­ gnitatem episcopalem promoti, ideo a Romano 161 Pontifice titulo decorantur Ecclesiarum cathedralium, quae olim florentes, nunc clero po puloque catholico destituuntur, ne scilicet an­ tiqua earum dignitas ct memoria penitus de­ leatur. Cum enim ipsi sedium suarum posses­ sionem non capiant, qua dumtaxat suscepta, munus, de quo diximus, Episcopi implere te­ nentur (2), cumque nullus neque clerus neque populus eorum regimini tradatur, satis constat eos, uti carent usu atque exercitio potestatis ex episcopali consecratione acceptae, ita etiam haud esse officiis atque oneribus curae episcopalis obnoxios. Sed tamen, si aequitatis caritatisque episcopalis ratio habeatur, non potest non con­ sentaneum videri, eos etiam interdum sacrifi­ cium offerre, ut respiciat Deus miseram Eccle­ siarum illarum conditionem, quarum titulo et nomine ipsi honestantur. Huic rei optime con­ gruunt quae a Pio VI Decessore Nostro in con­ secratione Episcopi Cyrenensis die 4 Octobris an. 1778 in Basilica Ostiensi dicta sunt: cum scilicet enumerans caussas ob quas Apostolica Sedes Ecclesias etiam ab infidelibus occupatas conferre solet, < oportere, inquit, aliquem exi< stere cui singulariter incumbat, si non regere < captivam illam miseri gregis portionem, pre< ces saltem ac lacrymas pro eadem ad mise< ricordiarum Patrem assidue effundere >. Volumus autem praesentes Citeras etc. 1572 facultatem S. C. S. Officii 12 Iulii 1882. — In fa­ Grex dispernandi sucultate extraordinaria D sic legitur: Dispensandi per. dupa: cultus in casu cum suis subditis,.., excepto...... casu matri­ matrimonii cum monii cum viro vel muliere iudaeis, super iudaeis. impedimento disparitatis cultus. Nunc: 1. Si quis ex familia iudnica ortus qui non circumcisus neque unquam iudaismum professus est, cupiat cum catholica matrimo­ nium inire, subiicitur ne hic illi clausulae ex­ cepto insuper casu matrimonii cum viro vel muliere iudaeis? Aliis verbis: an dispensatio su­ per impedimento disparitatis cultus contrahen­ tibus potest concedi iuxta hunc n. 3. Extr. D. In casu negativo suppliciter rogo dispensatio­ nem super impedimento disparitatis cultus inter catholicam et virum ex parentibus iudaeis na­ tum. — 2. Si quis e patre iudaeo et a matre in­ fideli vel haeretica natus, qui incircumcisus ct nunquam iudaismum professus est desideret in matrimonium ducere catholicam, possuntne contrahentes in hoc casu dispensari super im­ pedimento disparitatis cultus sine respectu in­ terpositionis excepto insuper casu matrimonii cum viro vel muliere iudaeis ? Si in hoc casu dispensatio super iudaismo opus sit, petam sup­ pliciter hanc dispensationem. (1) a ,* ** , a qu. 184. art. 6 ad 2 et J. Vide cttim opusc. XIX cap. 4. (2) S. C. Rit. in Manor, 12 Nov. 1831. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. It. An. C. 1882 21 An. G tMa COLLECTANEA lût R. Vi numeri HI Facultatum concedi posse dispensationem super impedimento disparitatis cultus in casibus superius expositis, facto verbo cum SStflo. — SSrtlus benigne annuit pro prae­ fata declaratione ct extensione facultatum, du­ rante induito iam obtento. 1575 S. R. C. 29 Aug. 1882. — Arobxtxnkh. — Exponens Rrtius D. Episc. Argentinen. in picrisque Germaniae dioecesibus decisiones San­ ctae Ap. Sedis circa approbationem Litaniarum ab Ordinariis, speciatim Monitum Sacrae huius Congr. sub die 16 lunii 1880 latum (1), variis diversisque interpretationibus explicari, ab ea­ dem Sacra Congregatione nonnullis propositis quaestionibus seu dubiis authenticam hac su­ per rc declarationem expetivit. Sacra porro Rituum Congregatio, proposi­ tis quaestionibus accurate expensis, sequenti unico responso satisfaciendum duxit, videlicet: Monitum, de quo agitur, respicere Lita­ nias in liturgicis et publicis functionibus reci­ tandas ; posse vero, immo teneri Ordinarios alias seu novas Litanias examinare, et quate­ nus expedire indicaverint, approbare; at non­ nisi pro privata atque non liturgica recita­ tione. Litt encycl. S. C. de Prop. F. 24 Septemb. 18S2. — Sovcntc avviene, che eccle­ siastici di rito orientale, c talvolta anchc laici si diano a questuarc ncll’Europa, cogli asserti titoli di fabbricare chiese, aprirc c mantcncre scuole, o altri simili, che possono interessare la fede c unità cattolica. Si presentano muniti di lettere commendatizie dc’ loro Prelati cd an­ chc dei Patriarchi, lettere che talora sono state riconosciute non autentichc, e talora falsi anche i sigilli di cui erano munite. Talora i questuanti atfermano anchc titoli chc non hanno, c non rifuggono dall’usare insegne chc loro non convengono. Non lieve è il danno che deriva da tali arbitrarie, e talora anche fraudolcnte questue, sia per la estorsione di denaro, chc si fa ai fedeli, sia per la conscguente eventuale diminuzione delle loro elemosinc spccialmente a favore della Propagazione della Fede, e delle Chiese orientali, che han pur tanti bisogni, sia perche generalmentc pariando, una buona parte delle raccolte elemosine cede a vantaggio dci questuanti, dai quali non si ha rendiconto veruno, o non si ha mai certo cd ineccczionabile. È poi facile 1’intenderc, come o per un mo­ tivo o per 1’altro, tali questue non riescano mai o quasi mai allo scopo per cui si dicono facte; anzi e talora avvcnuto, che dei frutto di tali questue siasi abusato per combattere la stessa uniti cattolica. Da ciô appariscc perche la S. Sede è stata sempre sollccita d’impcdirlc, seppure in casi speciali non fosscro cspressamente autorizzate da questa S. C. Ia quale in tali casi ne tutela, per quanto è possibile, la fedele erogazionc. Senza ricordarc le disposizioni con cui la sa. me. d'lnnocenzo XI nel Gennaio 1677 vietava le questue dci grcci, la sa. me. di Clemente XII col suo Breve Dudum emanavit dei 26 Marzo 1736, di cui si annette copia (2), tornava a proibire tali questue; proibizione che e pienamente in vigore per gli orientali in genere, quantunque oggi non pos­ sano forsc cscguirsi tutte c singole le prescrizioni contenute nel citato Breve. In seguito questa S, C. non ha cessato d’insistcrc su talc fî) In Monito, de quo agitur, S. C. sui muneris use duxit Rmos locorum Ordinarios admonere ne sinant alias Litanias recitari nisi a S. Sede approbatas, ac simul caveant suam approbationem pro impressione subne­ ctere iis libri/ in quibus litaniae inveniuntur Apostolica sanctione carentes. (2) Litterae Ap. Clementis PP. XII 26 Martii sj)6 ita se habent: i. Dudum emanant a fel. ree. Inno­ centio PP. XI Praedecessore nostro, in Congregatione tunc existentium S. R. E. Cardinalium negotiis Pro­ pagandae Fidei praepositorum coram ipso Innocentio Praedecessore habita, decretum typis subinde impres­ sum ac evulgatum tenoris qui sequitur, videlicet : « — Die 29 lanuarii 1677. In Congregatione generali « de Prop. Fide habita in Palatio Ap. coram SS. D. N. « Innocentio PP. XI ac Emis et Rmis Cardd. eiusdem « S. C. — Decretum ne permittatur graccis cuius« cumque status ct conditionis etc. pecunias quae« stuare, vcl quovis alio modo eleemosynas petere. — • Cum sancta loca hicrosolymitana, in quibus Verbum o caro factum est, et nostrae reparationis mysteria, • Deo miserante, completa sunt, hactenus administra­ te tioni, ct custodiae Fratrum S Francisci dc Obser· « vantia a S. Sede Ap. commissa nuperrimis hisce « diebus a graccis schismaticis, subornatis aulae tur« cicae ministris, de manu dictorum Fratrum S. Fran- 1573 OioiMffl eede» S. R. C. 2J Aug. l88?. — BOMBAV - — In Vicariatu Apostolico Bombayen. Septentrionali nonnulli missionarii curam parochialem nano ploriOu» . ... . . addictoccdcsda. exercent m pluribus simul oppidis valde dissi­ tis, in quorum uno tantum regulariter resident. In aliquibus ex illis locis ecclesiae benedictae habentur, ad quas Christianae communitates tamquam tot parochiae pertinent. Dubium exin­ de:— Utrum missionarius pluribus ibi ecclesiis adseriptus, dum in una tantum proprie resi­ det, teneatur ad celebrandum Officium Titularium omnium illarum ecclesiarum, idque sub ritu duplicis primae classis cum octava. R. Negative, attentis peculiaribus circum­ stantiis, sed tantum ecclesiae apud quam re­ sidere solet, vel dignioris. 1574 Circa Lltaota. rara approbatio nem. An. C. 1882 Cira oriait * Ice qaaalutoiei. An. C. t88a S. C. DE PROP. FIDE l63 An. C 1882 argornento anchc con circolari spcdite ai RrTii Nunzî Apostolici, fra le quali giova ricordare I’ultima del 1875. Chc ansi non una volta la stessa S. C. si 6 veduta astretta a difhdnrc col mezzo di pubblici giornali taluni questuanti, dictro le rimostranze de * Prclati, c talora anchc dei governi. Non cessando perô ancora il de­ plorato abuso, come consta dalle notizie e rcclami, chc frequentemente giungono alla S. C. si è sentita la nécessita di ricordarc 1c antiche c tuttora vigenti disposizioni affiche non siano ammessi nè tollerati cotali questuanti, sc pure 1 non ne avcsscro formale ed esplicito permesso di questa S. C., rilasciato in forma autcntica, c di data reccnte. « cisci summo latinorum dedecore usurpau sint, i.s « praecipue subsidiis, quae ex fidelium Christianorum « eleemosynis iidem graeci perceperunt : ut huic see· « leri modus imponatur, neve cx fidelium pietate schi« smaticis et perpetuis Ecclesiae Rom. hostibus aditus » au novas cumulandas iniurias aperiatur, SS. D. N. « Innocentius PP. XI. suorum Praedecessorum Ponti« ficum vestigiis inhaerendo, etiam dc consilio et voto « Echorum ct Rthorum DD. S. R. E. Cardd. Congre« gationi de Fid. Prop, praepositorum , omnibus et « quibuscumque S. R. E. Cardinalibus a latere Lega« tis, Nuntiis Apostolicis, Patriarchis, Archicpiscopis, « Metropolitanis, Episcopis, Abbatibus, ceterisquc omni· r bus Ordinariis dc utroque clero sacculari, ct Rcgu« lari ecclesiasticam jurisdictionem tam ordinariam, α quam delegatam in jurisdictionibus, sivc suis dioe« ccsibus respective exercentibus, in virtute sanctae e obedientiae iniungit, atque inhibet, ut dc cetero qui· r buscumquc graccis tam saccularibus, quam ccclcsiaα sticis, etiam Regularibus quacumque dignitate, quam« vis abbatial!, seu archimandritali, episcopali, metrov politica, archiépiscopal!, sivc patriarchal! fulgentibus e tacite, vcl expresse, sub quocumque praetextu, per· « mittant pecunias quaestuarc, vel quovis alio modo r eleemosynam a fidelibus petere, etiamsi dc eorum « unione cum Ecclesia latina per abiurationem schi« smatis ct fidei catholicae professionem in manibus a pro populo. Deve perô no­ tarsi che il diriito divino ipotetico è anche dispensabile, per gravissime ragioni, dalla su­ prema autorita pontificia , potendo questa li­ mitare i doveri parrocchiali nelle cose non ne­ cessarie per se alia salute delle anime. Con ogni diligenda pertanto la S. V. turner! a veriheare sc csistano fra gli orientali della sua Delegazione vere panocchie, ritenendo che a (ale determinazione non si richieggono tutre le formalité prcscritie dalle leggi deila Chiesa la­ tina, ma basta che per auturiti dei Vescovo siano scabilmentc circoscritte certe comunita di fedeli, le quali abbiano il diritto di avere un sacerdote come proprio pastore, il quale vi officii ipsi ab Episcopo commissi in hac tali communitate debba cscrcitare munus pastorale colla giurisdizione in foro interno vi ipsius officii, coli * umminutrazione dei sagramenti, coha predicazione délia parola di Dio. L’ amovibilité ad nutum non e per se un segno della mancanza di dritto parrocchiale. Anche Γ amministratorc, messo dal Vescovo per un tempo determinato o indeterminato, ha tutti i doveri del parroco (purche si tratti di vera parrocchia). Nc la mancanza di rendite dispensa dell· obbligo in parola, essendo questo compreso ne\V officio pastorale, anche prescindendo dai frutti del Beneficio. Per contrario quando non si tratca di parrochi, ma di semplici missionari, nè di vere parrocchie, ma di semplici missioni, non evvi alcun obbligo di applicare la Messa pro populo. 1579 Instr. S. C. Officii jj Novembr. 1882 (ad Archikp. Scopiks.). — A S. Congrega­ tione de Propaganda Fide litterae Ampl. Tuae sub die 21 lanuarii labentis anni datae ad Su­ premam hanc Congregationem discutiendae re­ missae fuerunt. Enunciatis itaque litteris ex­ ponebas, Praesul amplissime, istis in regionibus, tot inter catholicorum fidelium millia, versari adhuc permultos quos pudet publice haberi, et sese veluti catholicae religionis asseclas ma­ nifestari. Nihilo tamen secius istiusmodi Chri­ stiani ecclesiastica ieiunia, pietatis officia, pre­ ces, diesque festos observare curant, licet maometicae superstitionis fana ad Christianae reli­ gionis nomen occultandum ingredi aliquoties non erubescant. Mulieres vero pietatis ac Chri­ stianae religionis opera manifeste profitentur, atque ad sacramenta ut admittantur precibus gemendo instantissime petunt. Quare istorum Quoad tnatricnoota chn«:ianorum occulto­ rum An G i88j COLLECTANEA t66 occultorum fidelium matrimoniis sacerdotes ads is tere nequeunt, eorumque natis Baptismi sa­ cramentum tantum administratur. Cum autem plurimi ex occultis Christianis frequenter a Te enixe exquisiverint qua via, quove modo valeant absque periculo et libere Christianam religionem publice asserere, ciusdemquc tot frui beneficiis, praesertim vero cum eorum mulieribus lubenti animo quascumque religionis observantias at­ que pietatis officia praestare sinant: edoceri exoptas a Sacra hac Congregatione num : i. Ma­ trimonia talium occultorum Christianorum cen­ senda sint veluti mixta connubia inter unam partem catholicam , heterodoxamque alteram’, ac proinde num tales uxores, quae publice Chri­ stianam religionem profitentur, admitti possint ad sacramenta Confirmationis, Poenitentiae et Eucharistiae, 2. Num viri qui christiani oc­ culti vocantur, qui abstinent a quavis supersti­ tionis mahumeticac simulatione, imo catholicis vacant pietatis operibus, ct quorum uxores ma­ nifesta catholicae religionis professione glorian­ tur , possint nc coniungi in matrimonio iuxta ritum S. R. E. indeque admitti ad sacramen­ torum participationem. — Etîïi PP. Cardd. In­ quisitores Gcn. omnibus ab Amplitud. Tua, ut supra, expositis mature perpensis, in Congre­ gatione Gen. Fer. IV, die i5 Novembris 1882 Tibi respondendum censucrunt hisce literis. In primis matrimonia occultorum Christia­ norum, iuxta exposita, non fore censenda uti mixta, sed potius nulla, utpote clandestinitatis vitio irretita. Eiusmodi autem praetensi coniu­ ges admittendos esse ad contrahendum iuxta ritum S. M. Ecclesiae, hac tamen lege, ut re­ novetur matrimonialis consensus coram paro­ cho ct testibus, omissis solemnitatibus. Insuper vir, Christianus occultus, sub sanctitate iuramenti praestare tenetur necessarius cautiones dc universa prole educanda in exclusiva et pu­ blica professione catholicae religionis. Vir au­ tem, dum sc ipsum sinit mahumetanum repu­ tari, non admittatur ad sacramentorum parti­ cipationem. Tandem si vir catholicus occultus renuat omnino matrimonialem renovare con­ sensum, ct cautiones superius recensitas prae­ stare, tunc recurrendum erit ad S. Sedem, expo­ sitis omnibus adiunctis in casu concurrentibus. 1580 An uti bCcAt lc«|;or< t ρτ« * 4ι κ.η·'· cc S. Poenitent Ap. 29 Nov. 1882. — Utrum ubi horologia adhibentur tempori me­ dio accommodata, ipsis sit standum tum pro onere divini officii solvendo, tum pro ieiunio naturali servando ; vel debeat quis, aut saltem possit, uti tempore vero. R. Fideles in ieiunio naturali servando, ct in officio divino recitando, sequi tempus me­ dium posse, sed non teneri. An. C 183a 1581 S. C. S. Off. 29 Nov. 1882 — Moxooliak — Missionarii nostri in nova praesertim Mis­ sione in regionibus Ortons et adiaccntibus lo­ cis ab aliquibus annis feliciter incoepta, mul­ tas et graves experiuntur difficultates quoad matrimonia a neophytis in infidelitate contracta, ct nova post conversionem ineunda. Praecipuae rationes harum difficultatum cx eo proveniunt quod isti populi vitam nomadem agentes, nullam stabilem teneant habitationem. Dein apud istos infideles consuetudo habet, quod etiam ob leves rationes, et quasi ad libitum, a matrimonio resilire liceat. Ex quo non raro evenit, mulieres a primo marito dimissas, aut ab eo fugientes, iam cum secundo, tertio aut quar­ to viro, primo adhuc probabiliter vivente, co­ habitare, quando ad fidem converti desiderant; et sic pari in casu saepissime versantur viri sese convertentes ad fidem. Ob istam nimiam matrimonii dissolvendi facilitatem missionarii dubitarunt de validitate praedictorum matri­ moniorum, utpote contra indissolubilitatem et firmitatem coniugalis vinculi contractorum ; ex hoc tamen ut certo principio procedere non audemus. Quamvis missionariis nostris in his Missionibus, ducentis ct amplius leucis a no­ bis distantibus, facultatem nobis a S. Sede pro casibus ordinariis delegabilem factam communi­ caverimus, propter speciales rerum circumstan­ tias super memoratas, ista facultas eos ab an­ xietatibus et difficultatibus vix liberare valet. Etenim haec exigit, ut ante dispensationem in interpellatione omnia adhibeantur media et di­ ligentiae ut pars in infidelitate relicta reperiatur et interpellari possit. Quomodo in his regio­ nibus desertis, ubi nulla sunt domicilia inscriota, nuntia et ephemerides publicae ignorantur, *a ib investigatio cum aliquo successu fundato adhiberi potest? eo magis quod missionarius non per se ipsum sed per homines, quibus vix salis fidei in re tanti momenti adhiberi potest, dictam inquisitionem et interpellationem pera­ gere teneatur. Quare omnino optandum foret, tam pro tranquillitate missionariorum quam pro validitate matrimonii post conversionem contrahendi, ut concederetur facultas dispensandi in interpellatione non tantum in casibus ordi­ nariis sed etiam in casibus extraordinariis pro quibus Vicarius Apostolicus ipse pro viginti tantum casibus facultate nunc gaudet. Quare suppliciter rogamus Sanctam Sedem ut nobis hanc ultimam facultatem dispensandi scilicet in casibus extraordinariis indeterminato nume­ ro delegabilem concedere dignetur. Ut facilius missionarii nostri intclligant quandonam ad dis­ pensationem in interpellatione recurrere va­ leant, sequentes quaestiones subiicimus: 1. Qualis distantia in praedictis regionibus ubi viae sunt tam difficiles ct periculosae in- Dc dubUc nJuliUTi a neophyiii h infidelitate cofitractii, ct dc α· sibus ordm *n.i ct eitraordfa' nii dnpcnmio. ni« ab IctCTpd latione. An. C. 188a S. C. DE PROP. FIDE colarumque loca (am incerta, censetur sufficiens ut interpellatio habeatur impossibilis, cum pro ipsa facienda missionarius expensas etiam cum dubio effectu suppeditare teneatur? An, verbi gratia, iter septem vel octo dierum in aditu ct reditu censeatur sufficiens ratio ut interpella­ tio iudicctur impossibilis? 2. Quid censendum dc responso affirmativo partis infidelis, scilicet se velle pacifice coha­ bitare sine contumelia Creatoris, si fundate ti­ metur, nc sic respondeat, ut uxorem conver­ sam aliis vendat aut tradat? 3. Quid censendum de responso partis in­ fidelis interrogatae utrum velit converti, et re­ spondet: < habeo aliquam intentionem, sed hic et nunc non possum me determinare , postea videbo etc. > ? An in casu pars conversa tenetur expectarc suae partis infidelis futuram resolu­ tionem cum proprio suo periculo? 4. Quid censendum de responso negativo a pane infideli obtento, scilicet non velle con­ verti aut pacifice cohabitare cum sua parte conversa, si istud responsum non quidem cor­ date sed quasi oblique obtentum fuerit ? Verbi gratia si ille qui ad interpellationem missus fuit, infideli dicat: < scisnc? ista uxor a te antea dimissa, aut fugiens, nunc intravit in istam no­ vam religionem europaeorum, et quaerit alium virum ; an, si ad te rediret, adhuc reciperes pro uxore tua, et cum ea pacifice cohabitares, et quam nunc habes uxorem dimitteres? » Pars in­ fidelis tali modo interrogata saepissime respon­ det negative, sed missionarius de eo non raro angitur. 5. Ex concessione S. Sedis datur missio­ nariis facultas dispensandi, ut si quis infidelis plures uxores habeat , cum una quam ex illis elegerit, post conversionem manere possit, si prima converti noluerit, et selecta fidelis fiat. Quaeritur si iste infidelis qui bona fide non habitet cum prima sed cum una cx secundariis, ab ca separandus sit ante baptismum, et admo­ nendus de necessitate interpellandae primae uxoris; vel utrum haec admonitio et separatio differri possint usque post baptismum ? Ratio dilationis admonitionis esset quia in.tali casu si statim imponeretur obligatio separationis, pariter spes conversionis evanescerer ; quod si in bona fide relinqui possent, forsan utraque anima salvari posset. 6. An ille infidelis censendus est plures uxores habere, qui non collective cum pluri­ bus habitat, sed prima dimissa, secunda ven­ dita, cum tertia iunctus est? Item an infidelis qui suam uxorem in infidelitate dimiserit, et nunc vult converti, sed durante catechumenatu assumit aliam uxorem, praedicta electione uxo­ rum frui licite possit; seu potius talis catechu­ menus omnino monendus est, ut secundam di­ mittat, et si renuat, c numero catechumeno­ rum utpote indispositus removendus est? 167 Has preces EtTii ac RiTii Patres in rebus Fidei Inquisitores Generales serio et mature ex­ pendentes Feria IV die 29 Novembris 1882 censuerunt supplicandum SSrTio ut facultas dis­ pensandi ab interpellatione in casibu» extra­ ordinariis favore Ampl. Tuae extendatur ad quinquaginta casus. Peculiariter vero animad­ verti a Te volunt iidem Ertii Patres difficulta­ tem iihm et anxietatem qua missionarii pre­ muntur quando agitur de usu facultatis dispen­ sandi ab interpellatione , quaeque Tibi causa fuit cur ampliorem pro casibus extraordinariis facultatem peteres, vcl penitus tollendam, vel magna saltem cx parte imminuendam esse, si attente inspiciatur qui ordinarius quive extra· ordinarius casus sit habendus; primus quidem, ut cx verbis ipsis indulti patet, tunc evenit quando scilicet adhibitis antea omnibus dili­ gentiis, etiam per publicas ephemerides, ad rcperiendum locum ubi coniux infidelis habitet, iisque in irritum cessis, constet saltem summa­ rie et extraiudicialitcr coniugem absentem mo­ neri legitime non posse, aut monitum infra tem­ pus in monitione praefixum, suam voluntatem non significasse ; alter quando adiri quidem po­ test coniux infidelis, sed de comparte facta Chri­ stiana interpellari nequit sine evidenti gravis damni ei vcl christianis inferendi periculo. Iam vero ex iis quae narras, facile comicitur casus qui isthic eveniunt inter ordinarios ut pluri­ mum recensendos esse; ac proinde non esse hu­ iusmodi, qui a leo graves difficultates facessant. Verum sive agatur de ordinariis sive de ex­ traordinariis casibus, investigationes et diligen­ tiae antequam ab interpellatione dispensetur semper erunt adhibendae, in primis quidem ut saltem summarie ct extraiudicialitcr constet, coniugem absentem moneri legitime non posse aut monitum infra tempus in monitione prae­ fixum suam voluntatem non significasse; inal­ teris, ut constet de evidenti periculo gravis damni, quod ex interpellatione vel in compartem Christianam vel in alios christifidcles ob­ venturum esset. Sed neque cx huiusmodi inve­ stigationibus difficultates admodum graves oriri posse videntur, cum, omissa plenaria ac iudiciali forma, summaria et cxtraiudicialis adhi­ benda permittatur. Insuper alio etiam cx capite huiusmodi difficultates imminui poterunt. Nam cum inco­ lentibus regiones Ortons aliasque adiacentes mos sit, ab initis matrimoniis ob leves rationes et quasi pro habitu resilire, merito a missionariis dubitatur, utrum ca inter mera contubernia seu concubinatus adnumeranda sint. Id ut dignoscatur, sedulo investigandum erit iuxta doctrinam traditam a Benedicto XIV de Synod. Dioeccs. lib. XIII. cap. 22, utrum iis­ dem coniunctionibus adiccta sit aliqua condi­ tio matrimonii substantiae, ct praesertim perpe­ tuitati scu indissolubilitati contraria. An. C. 1882 Ao. C. 1882 168 COLLECTANEA Si adhibitis huiusmodi investigationibus cer­ to constiterit dc tali conditione , matrimonia erunt omnino nulla, ct difficultates interpella­ tionis faciendae evanescent, quia pars ad fidem conversa, nulla tunc compartis interpellandae lege tenebitur: imo si ambo in maritali con­ junctione permanere velint, novum consensum mutuo edere debebunt. At si, peractis diligenti­ bus investigationibus, adhuc serio et prudenter dubitetur, utrum huiusmodi connubia inter con­ tubernia seu veros concubinatus sint recensenda tunc etiam difficultatibus levandis magno Tibi adiumento erit decretum, quod, Archiepiscopo Qaebecensi postulante, S iprcma haec S. Rom. et Univers. Inquisitionis Congregatio dic 8 Iu­ lii (lunii) i836 tulit, cuius exemplar una cum hisce litteris ad Tc mittitur (V. n, 848). Ad dubia vero ab Ampl. Tua proposita Ertii Patres ita respondendum mandarunt: Ad t. Iuxta statuta Synodi Sutchuensis Cap. IX, η. VIII, illam longitudinem sufficere, quae perpensis omnibus locorum et rerum adiun­ ctis magnam affert difficultatem. Ad 2. Si ante interpellationem faciendam satis constet de voluntate hominis vendendi aut aliis tradendi suam uxorem, Vicarius Apostoli­ cus, vi suarum facultatum pro casibus extraor­ dinariis datis, dispenset ab interpellationibus. Si vero post interpellationem factam responsio affirmativa habita fuerit, et per processum extraiudicialcm constet certis argumentis de mala viri dispositione vendendi aut aliis tradendi mulierem, Vicarius Apostolicus affirmativam responsionem pro negativa retinere poterit, et permittere transitum mulieris conversae ad alias nuptias, facto de hac resolutione verbo cum SSrtio. In casibus particularibus, in quibus hacc certa argumenta desint, recurrat ad S. Sedem. Ad 3. Stet praescriptioni Synodi Limanae Tertiae Act. 2, Cap. 10 a Sixto V adprobatac, quae ita statuit : < Si infidelis spem suae conversionis maturam ostendat, Christianus nullo mo lo ad alias nuptias transeat, quemadmodum est sacris canonibus definitum; sed coniugis lucrum in Christo cxpectct. Si vero differat conversionem suam, neque tamen iam baptizato coniugi perniciosus existât, eum a fide aver­ tendo, aut ad mortale peccatum pertrahendo (etenim id cum fit, sacri canones eos necessa­ rio separandos volunt, et Christiano novi coniu­ gii ineundi potestatem tribuunt), tunc ct expectandum adhuc esse pcr semestre tempus , ct assidue dc sua interim conversione admonen­ dum. Scd quoniam tum periculum recens con­ versi cavendum est, nc si diu permanserit in toro infidelis, finem Christi, fortassis amittat, dum vult servare homini: tum vero libertati illius consulendum est, nc caelebs vivere coga­ tur qui forsan uritur, idcirco decernimus ut, transacto sex mensium spatio, res ad Episco­ pum deferatur, qui bene perspecta causa, fideli An. C. 1M1 declaret, copiam esse aliud matrimonium ine­ undi propter fidei aut caritatis scandalum, quod patiatur. Quod si nullum esse periculum in cohabitatione viderit, iubeat cxpectare infidelem, vel etiam consulat cohabitare, si prodesse intelligit iuxta Pauli Apostoli consilium. Neque enim potest omnibus conversis eamdem regulam praefigi, cum occurrant profecto variae circum­ stantiae neque sit omnium infidelium eadem ratio. Ad 4. Quoad praeteritum acquiescat, fa­ cto verbo cum SS1Î10 : sed in posterum inter­ pellationes esse omnino faciendas iuxta formas ab Ecclesia praescriptas. Ad 5. Affirmative ad 1. partem; Negative ad 2. Ad 6. Catechumenum esse omnino sepa­ randum a muliere de qua in dubio: si nolit separari, non posse admitti ad Baptismum ; peracta separatione, necessaria instructione, et post baptismum, positis ponendis, liberum esse hanc mulierem ducere. In Audientia porro dici 6 Decembris 1882 Sanctissimus D. N. Leo div. prov. PP. XIII. resolutiones Eminentissimorum Patrum racas habuit et confirmavit, et extraordinarias facul­ tates inibi expressas Amplit. Tuae benigne con­ cessit, servatis servandis. 1582 S. R. C. t Dec. 1882. — Nbscwauks·. — Iuxta decreta Sacrae Rituum Congregationis vetitum est in exequiis ct in Commemoratio­ ne Omnium Fidelium Defunctorum nigro pan­ no ct pallio eiusdem coloris ornare altare, in quo asservatur SSrîium Eucharistiae Sacramen­ tum. Quum vero in nonnullis locis dioecesis Nesqualien idem Sanctissimum Sacramentum asservetur vel in maiori altari Ecclesiae , vel in unico altari, aliis deficientibus; hodiernus eiusdem diocceseos Episcopus ab eadem Sa­ cra Congregatione exquisivit num prohibitio, dc qua supra, rcspiciat Ecclesias ubi asserva­ tur Sanctissimum Sacramentum in altari, quod maius vel unicum est. Et sacra Rituum Congregatio, referente Se­ cretario, sic declarare censuit: « In casu, sacri Tabernaculi saltem conopoeum esse debet violacei coloris ». Dc colore cono· poei Tabernicwi SS Sacramecii in defuncioroo cxcquii». 1583 S. C. S. Off. <4 Dec. t88z. — Giblatariab — Il S· Padre si e degnato f concedermi pcdim.mtxtat le facokl pcr dodici dispense d.iH’impcdimento mixtae religionis. Siccome ncl passato acca- ^bibtnd·. deva moite volte che Mons. S. (prodecessore) bencdiceva i matrimonii misti anche nel caso quando nessuno dei contraenti era domiciliato in Gibilterra, ma soltanto apportavano l’auto- rizzaztone del Vescovo diocesano , umilmente supplico la V. E. R. mi dica se posso io con­ tinuare la stessa pratica, o soltanto concedere la dispensa per quelli matrimonii di cui la parte cattolica abbia domicilio in questo Vicariato. R. Indultum S. Congregationis de Prop. Fide non posse respicere nisi subditos, nec ipsum (Vicarium Ap.) posse extraneo» admittere ad matrimonium mixtum, nisi in casibus in quibus isti accedunt ad cius Vicariatum mu­ niti iam necessaria dispensatione a proprio Praelato qui tales habeat facultates, et ex parte ipsius Vicarii non agatur nisi de simplici exequutione. 1584 r;c q?,itâ,cAY pidii ct coementi π© aitanbut comccrandis. S. R. C. r<’ Dec. 1882. — S. Ioannis . is Amkrica. - i. Utrum ex quocumque lapide conpossit operculum sepulcri, an vero debeat esse marmoreum. 2. Utrum in nova altarium portatilium con­ secratione, quorum sepulcrum gypso clausum fuerit, praeparari debeat coementum, quemad­ modum pro regulari altarium consecratione in Pontificali Romano praescribitur; an vero com­ mune sufficiat. R. Ad 1. Affirmative, ad primam partem, dummodo sit vere lapis naturalis ; Ad secun­ dam, provisum in prima. Ad 2. Standum dispositioni Pontificalis Romani. 1585 •ofoj^reunîÎÎ pcnint domib^orum.orum 169 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1882 Ex S. θ· ^*PP ’ 3° cembr. 1882. — Le massime adottate da questa 8· C· dei Vescovi c Regolari in quanto puô aver rclazionc col voto semplicc di povcrtl sono le seguenti, e suol prescrivcrsene Pinser· zione nellc costituzioni che la stessa S. C. va ad approvare, cioe: « Professis dominium radi­ cale, uti aiunt, suorum bonorum retinere pot­ erunt, scd cis omnino interdicta est eorum ad­ ministratio, ct redituum erogatio atque usus. Debent propterea ante professionem cedere, et­ iam private, administrationem, usumfructum et usum quibus cis placuerit, ac etiam Instituto, si ita pro eorum lubitu cxistimaveiinl. Huic vero cessioni apponi poterit conditio quod sit quandocumquc revocabilis; scd professus hoc iurc revocandi in conscientia minime uti poterit, nisi accedente Apostolicae Sedis placito. Quod etiam dicendum erit dc bonis quae post professionem titulo hereditario cis obvenerint. Poterunt vero dc dominio, sive per testa­ mentum, dc licentia tamen Superioris vel Superiorissac generalis, sive per actus inter vivos, libere disponere, quo ultimo eveniente casu, cessabit concessio ab eis facta quoad admini­ strationem, usumfructum ct usum; nisi eam Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. 11. An. C. 1885 concessionem tempore eis beneviso firmam vo­ luerint, non obstante cessione dominii. Professis autem vetitum non est ea proprie­ tatis acta peragere, de licentia Superioris, aut Supcriorissae, quae a legibus praescribuntur. Quidquid professi sua industria vel intuitu Societatis acquisierint, non sibi adseribere aut reservare poterunt, sed haec omnia inter Com­ munitatis bona refundenda sunt, ad communem Societatis utilitatem >. 1586 Instructio S. C. de Prop. Fide 188?. ?odo De modo servando tn cognoscendis et dejimen- cnmiaaBbat « dis causis criminalibus et disciplinaribus clerico- âêrtc«5m.bu> rum in foederatis Statibus Americae Septentrio­ nalis. Cum magnopere huius S. Consilii intersit in ecclesiasticis iudiciis eam methodum servari quue et temporum circumstantiis opportune re­ spondeat, et regulari iustitiac administration!, nec non Praelatorum auctoritati tuendae, querclisque reorum praecavendis par omnino sit, placuit iterum ad examen revocari ea omnia quae in hac re pro ecclesiis foederatorum Ame­ ricae Septentrionalis Statuum in Instructione diei 20 Iulii anno 1878, nec non in responsione ad dubia circa eamdem posterius proposita conti­ nebantur. Itaque S. C. omnibus mature per­ pensis , SSmo D. N. Leone PP. XIII appro­ bante, haec quae sequuntur observanda decre­ vit, praecedenti instructione ac successiva de­ claratione abrogata, iis exceptis quae in hac continentur. I. Ordinarius pro suo pastorali munere te“re.™? netur disciplinam corrcptionemque clericorum »cipiinam ct «r. .... · · rectionem denita diligenter curare, ut circa eorum mores as- COmnj. sidue vigilet, ac remedia a canonibus statuta sive praecavendis, sive tollendis abusibus in clerum aliquando irrepentibus provide adhibeat. II. Haec vero remedia, alia preventiva sunt alia repressiva. Illa quidem ad praepedienda mala, scandalorum stimulos amovendos, volun­ tarias occasiones et causa» ad delinquendum proximas vitandas ordinantur. Haec vero eum in finem constituta sunt, ut delinquente» ad bo­ nam frugem revocentur, ac culparum consecta­ ria c medio tollantur. III. Conscientiae Ordinarii remittitur cuius­ que remedii applicatio, canonicis praescriptio­ nibus servatis pro casuum ac circumstantiarum gravitate. IV. Praeventiva remedia sunt praecipue spi­ ritualia exercitia, monitiones, praecepta. V. Antequam vero adhibeantur, summaria factorum recognitio procedat oportet: cuius notitiam Ordinarius servari curet ut, si opus sit, ad ulteriora procedere possit, et ut aucto­ ritati ecclesiasticae superioris gradus in casu le­ gitimi recursus totius rei rationem reddat. VI. Canonicae monitiones vel secreto fiunt An. G îSSj f C0LLECTANE/\ (etiam per epistolam vel per interpositam per­ sonam) ad modum paternae correptionis, vel servata forma legali adhibentur, ita tamen ut illarum exeeutio ex aliquo actu pateat. VIL Quod si monitiones in irritum cedant, Ordinarius iubet per Curiam delinquenti analo­ gum praeceptum intimari ita, ut in hoc explice­ tur, quid ipse vel facere vel vitare debeat, addita rcspectivae poenae ecclesiasticae comminatione, quam, si praeceptum transgrediatur, incurret. VIII. Praeceptum delinquenti a Curiae Can­ cellario coram Vicario generali iniungitur, aut etiam coram Vicario generali iniungitur, aut etiam coram duobus testibus ecclesiasticis, vel laicis spectatae probitatis. t. Actus iniunctionis praecepti signatur a partibus praesentibus, et a delinquente etiam, si velit. 2. Vicarius Generalis iusiurandum testibus imponere potest de secreto servando , si prudentera natura rei, de qua agitur, id requiratar. . IX. Quod vero pertinet ad remedia repres- ! siva seu poenas, animadvertant Ordinarii in suo I pleno vigore manere remedium extraiudicialc cx informata conscientia pro occultis reatibus a S. Concilio Tridentino constitutum C. I, § 14, de Reform. ÎuTUPcüdo7n X· J* 1 actæne criminali vel ob praecepti mi a an cicnco-inobservantiam, vel ob communes reatus, vel n.m .ctionc, obecclesiasticarum legum transgressionem, pro­ cessus summarie ct sine strepitu iudicii, serva­ tis semper in tota sua substantia iustitiac re­ gulis conficiatur. XI. Processus cx officio instruitur vel ac­ cepto supplici libello, vel accusatione, vel nun­ cio quoquomodo ad Curiam perlato, ct usque ad terminum perducitur eo consilio, ut omni studio ac prudentia veritas detegatur , ac tum de crimine tum de reitate vel innocentia accu­ sati causa eliquetur. XII. Ubi Curiae iam constitutae sunt, com­ pilatio processus committi potest probo ac pe­ rito viro ecclesiastico, cui assistat actuarius. In dioecesibus vero in quibus Curiae episcopales nondum possint institui, interim observanda est instructio anni 1878 cum responsione cam sub­ sequent! ad proposita dubia, videlicet: singuli Antistites in synodo dioeccsana, audito cleri­ corum consilio, quod tamen sequi non tenentur, quinque, vel ubi adiuncta rerum id fieri non sinant, tres saltem presbyteros ex probatissimis ct, quantum fieri poterit, in iure canonico pe­ ritis seligant ad huiusmo li officium, ut in prae­ dicta instructione declaratum extat, exercen­ dum. Quod si ob aliquam gravem causam sy­ nodus haberi nequeat, quinque vel tres, ut su­ pra, ecclesiastici viri per Episcopum ad idem munus deputentur. Electi in officio manebunt usque ad proximam Diocccsanae Synodi cele­ brationem, in qua vel confirmentur, vel alii eo­ rum loco designentur. Quod si interdum morte An. C. iMj I aut renuntiatione , vel alia causa praescriptus consiliariorum numerus minuatur, Episcopus au­ dito consilio cactcrorum ad commissionem per­ tinentium alios sufficiet. Porro commissio haec consultorum iurciurando obstricta tenetur ad officium fideliter adimplendum, et praeside Epi­ scopo vel Vicario Generali, rem suam aget. XIII. In qualibet Curia episcopali procura­ tor fiscalis constituetur, ut iustitiac et legi sa­ tisfiat. XIV. Pro intimationibus vel notificationibus, si apparitores Curiae desint, utatur Episcopus persona aliqua qualificata, quae eas exhibeat, ac de hoc ipsum certiorem reddat: vel etiam a Curia per publicos tabellarios commendatae (quibus loci hoc systema vigeat) transmittan­ tur, exquisita fide exhibitionis atque acceptio­ nis vel repudii. Intimationes ct notificationcs semper in scriptis absolute fiant. XV. Delicti fundamentum erui potest ex ipsa expositione habita in processu, quae au­ thenticis informationibus vel confessione extraiudiciali, vel testium depositionibus confirme­ tur: transgressio vero praecepti ex ipso decreto et actu intimationis ad normam art. VII et VIII factae deducitur. XVI. Ad admittendam vero rei culpablitatem necessaria est probatio legalis , quae iis momentis constare debet, quibus veritas vere demonstrata elucescat, vel saltem moralis con­ victio inducatur quocumque rationabili dubio oppositi remoto. XVII. Personae quae examini subiiciendae sunt, separatim audiuntur. XVIII. Testes ad probationem, sive ad de- Dc u‘llbot fensionem, si legalia impedimenta id non pro­ hibeant, audiantur, praestito iuramento de ve­ ritate dicenda, ct si res postulet, etiam dc se­ creto servando. Itaque antequam testificantur, cum de veritate tum dc secreto iurent. Eo ma­ gis dc officio fideliter adimplendo ct de secreto pro rei, de qua agitur, exigentia servando, omnes iuramento obstricti sint, oportet, qui in instructione processus cx suo munere partem aliquam habeant. XIX. Testes qui in locis longe dissitis vel in aliena dioecesi degunt, mediante auctoritate ecclesiastica loci in quo manent, examinentur, in quem finem specimen factorum transmitte­ tur: quae quidem auctoritas in responsione nor­ mas in hac instructione contentas observabit. XX. Si indicentur testes, qui de factis vel circumstantiis ad meritum causae substantiale spectantibus interrogandi essent, ncc examinari possint, vel quiu non licet aut decet cos citare in iudicium, vel quia rogati adesse recusent, necessc est id in actis commemorare, corumque deficientia suppletur testimoniis aliorum, qui vel dc relato, vel aliter, rem de qua quaeritur, no­ verint. XXL Ubi id omne quod ad veritatem fa- xacm‘™puUtl e’ An.C. 1883 he JcfcDiorc. S. C. DE PROP. FIDE ctorum constituendam ct culpam accusati pro­ bandam pertinet, absolutum fuerit, imputatus intimatione scripta ad examen vocatur. XXII. In intimatione, nisi prudentia obstet, accusationes contra reum perlatae per extensum referuntur, ut ad responsionem sc praeparare possit. XXIII. Quod si ob accusationum qualitatem vel alia de causa haud expediat, ut in intima­ tione exprimantur, in hac salis erit innuere, ipsum ad examen vocari ut in causa, de qua contra eum fit inquisitio, sese defendat. XXIV. Si ad examen accedere recuset, ite­ rum fit intimatio, atque in ea congruum tem­ pus peremptorium praefinitur, intra quod reus coram tribunali sc sistere debeat, cique signi­ ficatur, si non parcat, contumacem esse iudicandum: quam intimationem si haud probato legitimo impedimento transgrediatur, ut contu­ max de facto habebitur. XXV. Verum si ad examen accedat, audia­ tur: ct ubi inductiones alicuius valoris exhibeat, eae, quantum fieri potest, accurate discutiantur. XXVI. Dein accedendum est ad contestatio­ nem delicti et argumentorum, quae prostant, ut inquisitus ct culpabilis habeatur, et in poenas canonicas incurrisse censeatur. XXVII. Inquisitus, ubi ex his noverit quae in actis contra ipsum relata »unt, ad ca re­ spondere potest, ac, si velit utetur iure de­ fensionis a se ipso peragendae. XXVIII. Potest etiam, si postulet, obtinere ut terminus ad defensionem scripto exhibendam praefigatur: maxime'si ob ca quae art. XXIII indicata sunt , responsionem ad accusationes contra se latas parare non potuerit. XXIX. Absoluto processu redactor actorum summarium praecipuorum argumentorum, quae ex ipso elucent, conficiat. XXX. Qua dic causa proponetur, inquisito fiet facultas defensionem suam per alium sa­ cerdotem suo nomine peragendi. Quod si ido­ neum non reperiat, laicum catholicum adhi­ bere potest. Quisque autem ex iis ab Ordina­ rio approbandus est. XXXI. Si vero reus defensorem deputare recuset, Ordinarius ilium ex officio designabit. XXXII. Defensor debitis sub cautelis in Cancellaria Curiae processum eiusque summarium inspiciet, ut reum tueantur; ac defensionem ante causae ipsius propositionem scripto exhibere poterit. Ipse quoque ad iuramentum dc secreto servando tenetur, quando iudex indolem causae id postulare consuerit. XXXIII. Processus ciusque summarium ad procuratorem fiscalem mittitur, ut officio suo fungi possit ; dein ad Ordinarium remittitur, (t) Quoad appellationem, in Concilio Plenario Bal- timorensi ili notatur: « Quod si a iudicio curiae nic« tropolitanac primae instantiae ad aliam curiam *ap qui ubi in plenam causae cognitionem devene­ rit, diem constituet, in qua eius discussio ac decisio locum habeat, idque inquisito signifi­ cari curet. XXXIV. Praestituta die causa coram Epi­ scopo vei Vicario generali, praesente procura­ tore fiscali, defensore, et cancellario proponi­ tur. XXXV. Audito fisci procuratore, ac defen­ sione rei, sententia pronunciatur, eiusque pars dispositiva cancellario dictatur, expressa men­ tione facta, si damnationi sit locus, sanctionis canonicae quae contra imputatum applicatur. XXXVI. Sententia reo intimetur, qui potest ad auctoritatem superioris instantiae appellatio­ nem interponere (i). XXXVII. In appellatione observentur nor­ mae expressae in Constit. sa. me. Benedicti XIV Ad militantis die 20 Martii 1742, ac cacterae indictae a S. C. Episcoporum et RR. decreto die 18 Decembris i835 ct epistola circulari dici t Aug. i85t. (K pag. 135 ad calcem). XXXVIII. Intra terminum decem dierum a notificatione sententiae interpositio appellationis fieri debet, quo elapso tempore, sententiae exe­ eutio locum habet. XXXIX. Appellatione interposita, continuo Curia ad auctoritatem ecclesiasticam superioris instantiae omnia acta causae in suis autogra­ phis, idest processum, eius summarium, defen­ sionem ac sententiam mittit. XL. Haec porro superioris instantiae au­ ctoritas, appellatione cognita, appellanti iniungit ut intra triginta dies defensorem deputet, qui ab ipsa approbandus est. XLI. Eo termino peremptorio frustra ela­ pso, censetur reus beneficio appellationis renun­ tiasse, quam propterea iudex gradus superio­ ris peremptam declarat. XLII. In appellatione a sententia Curiae episcopalis ad metropolitanam /Vrchiepiscopus in causa cognoscenda ac definienda eadem pro­ cedendi methodo utetur, quae in hac instru­ ctione indicatur. XLIII. Si clericus ob communes reatus a civili potestate, privilegio fori non obstante, pro­ cessui ac iudicio subiiciatur, Ordinarius sum· mariam informationem criminis assumit, ac inquirit, num ad normam sacrorum canonum infamiae, irregularitati, vel alii ecclesiasticae sanctioni locus esse possit. § 1. Pendente iudicio, vel imputato in carccrc detento, prudens consilium erit, ut Or­ dinarius ordinationes mere provisorias adhi­ beat. § 2. Iudicio absoluto, si liber accusatus re­ mittatur, Curia episcopalis iuxta informationes « pelhndum sit, appellatio cx speciali concessione S. Scα dis fiet ad Metropolitanum viciniorem ». An. C. iS8J De «entenhâ. De âppeliitiooc. Quid icendum ti cicncui a avill potentate proceMui ac 10Jicto aubiiciaiur * COLLECTANEA 17a Ad, C. uc supra assumptas ea ratione procedet, quac in hac instructione constituitur· Qs j uerJ-n XLIV. In casibus dubiis diversisque in pra1 difficultatibus Ordinarii Sacram hanc Con­ gregationem consulant, ut contentiones ac nullitatcm actorum devitent. Ora damn· XLV. Haud ita facile Curiae episcopales ad damna vel expensas resarciendas damnari pot­ erunt ; quoties enim cx processu informativo indicia sufficientia ad agendum contra inqui­ situm appareant, iudex appellationis a talibus damnationibus abstineat, cum ca indicia suffi­ ciant ut in iudice, qui antea processit, ca vera et propria calumnia excludatur, quae ad huius­ modi damnationem requiritur. XLVI. Concilii plenarii Baltimorcnsis II. decreta n. i?5 quoad naturam missionum, ct nn. 77, 108 quoad iuridicos effectus remotio­ nis missionariorum ab officio , nullatenus in­ novata seu infirmata intelliguntur, salvis iis quae recentius dc parochis seu rectoribus inamovibilibus constituta sunt. 1587 , *nstr· S· c· de Prop. Fide /· candi ct nominandi testes dc rc instructi, ut hoc modo fundamenta accusationis cognoscan­ tur, ct via tribunali sternatur veritati dete­ gendae. 6. Accusatione sic recepta, munus modemo4e* rntoris actorum Episcopus vel ipse sibi assu­ met, vel suum Vicarium generalem, aut alium probum et expertum virum c clero ad illud delegabit. Similiter alium virum designabit, Cânce‘uriu«. qui cancellarii officio fungens quidquid ad caus­ sam pertinet in acta referat, ac nominatim in­ terrogationes examinandis faciendas, eorumque responsiones scripto consignet. 7. Praeterea ipse Ordinarius omnino tenetur deputare alium virum ecclesiasticum iuris scientia et vitae probitate praeditum, qui ma­ trimonii defensor existât. Eum vero suspen­ dere vcl removere, si iusta causa adfuerit, ct alium substituere iis qualitatibus ornatum Or­ dinario semper fas erit. 8. Praedictae deputationes et delegationes in scriptis ab Ordinario fiant, et carum au­ thentica documenta, vel saltem mentio in actis prostent. 9. Moderatoris actorum erit tribunal con­ vocare, partes ct testes citare ut in iudicium compareant ζ terminos dilationis concedere, quo­ ties rationabiliter ab iis qui ius habent petan­ tur; edere decreta ct ordinationes pro regulari ct recta actorum compilatione. Quae omnia scripto erunt exaranda, ct in actis ipsis recen­ senda. 10. Defensor matrimonii antequam munus sibi commissum suscipiat, coram actorum mo­ deratore iuramentum praestabit, tactis sanctis Evangcliis, de munere suo diligenter ct incor­ rupte adimplendo, spondens sc omnia voce ct scripto deducturum quae ad validitatem ma­ trimonii sustinendam conferre iudicaverit. Hic matrimonii defensor a moderatore actorum ci­ tandus erit ad quaelibet acta, nc vitio nullita­ tis concidant; cidem semper ct quandocumquc acta processus, etsi nondum publicati, erunt communicanda, semper ct quandocumquc cius scripta recipienda, atque novi termini, eo fla­ gitante, prorogandi, ut ca scripta perficiat at­ que exhibeat. 11. Quod si ob peculiares circumstantias matrimonii defensor singulis actis intéresse ne­ quiverit, absoluto processu eadem ipsi tradan- An. C. x88j Exigée. S. C. DE PROP. FIDE tur, ut eas exarare queat animadversiones quas tuendae matrimonii validitati necessarias iudicaverit ; si alia acta suggesserit, haec conficienda omnino erunt ; si cx iam confectis deprehen­ derit alias adesse personas testimonio ferendo idoneas et opportunas nondum examinatas, has examini subiicicndas proponet. |2a Constituto tribunali, haec actorum con­ ficiendorum ratio tenenda erit : /Xb omnibus ct singulis testimonium dicturis moderator acto­ rum ante omnia luramentum exiget de veri­ tate dicenda, et si ita res postulet, etiam de secreto servando, praemissa congrua monitione dc iuramenti sanctitate, praesertim si exami­ nandi rudes sint et ignari. luramentum prae­ standum erit tactis sanctis Evangeliis, et in singulis examinibus eodem modo repetendum. 13. Qui examini subiicicndi sunt, seorsum semper audiantur. Porro cancellarius adnotabit diem, mensem, ct annum cuiuslibet examinis, nec non singulorum nomen, cognomen, aeta­ tem, conditionem, statum, et patriam, et etiam quod iuramentum revera praestiterint. 14. Post quodlibet examen, etiamsi eadem persona pluries illi subiicienda sit, cancellarius clara ct intelligibili voce coram eadem legat interrogationes et responsiones, facta eidem facultate variandi aut declarandi quidquid ei visum fuerit : deinde ipse examinatus subscri­ bat, ct si fuerit illiteratus, faciet hoc signum Cru^(cis; ac denique moderator actorum et defensor validitatis matrimonii apponent suam subscriptionem, et cancellarius de actu rogabit. 15. Si aliquando contingat examinandos apud exteras et forsan longinquas regiones ver­ sari, ncc tribunali sc sistere posse, a modera­ tore actorum accurata factorum ct circumstan­ tiarum, quarum cognitio et confirmatio requi­ ritur, expositio erit facienda, quac concinnatis opportunis interrogationibus, dc sententia quo­ que defensoris matrimonii, cl indicatis exami­ nandorum nominibus, ad Ordinarium loci, in quo commorantur, mittatur, ut ille sive per sc, sive per suum vicarium generalem, sive per alium virum probum ct expertum e clero eli­ gendum, eos examini subiiciat iuxta datas in­ terrogationes, requisito prius iuramento dc ve­ ritate diccndd, ct cacteris servatis quae supra praescripta sunt. Si vero contigerit aliquem examini subiicicndum c vita migrasse, mortis documentum inter acta recenseatur. 16. Quoad singulos in judicium vocatos vel vocandos actorum moderator inquirere de­ bebit probitatem ct crcdibilitatcm, ct ad hoc curabit ut ab eorum parochis, sin minus a personis fide dignis, litterae testimoniales ex­ hibeantur, quac etiam in actis erunt referen­ dae. 17. Inter examinandos primo loco venit ille qui accusationem contra matrimonium mo- An. C. x83j vit. Ab isto exquirendum erit, ut clare distincteque exponat accusationis titulum ; facta omnia fideliter et religiose enarret, eorumque probationes afferat ; circumstandas omnes ct indicia exponat quae vel ex propria scientia cognoverit, vel ex aliorum relatione didicerit; et denique nominet testes quos de re instructos sciverit, vel saltem reputaverit. 18. Secundo loco veniunt *coniuge ipsi, qui semper, e: seorsum audiri debent, ut unus­ quisque sua iura tueri, ct rationes, deductio­ nes, ac facta allata aut reticere, aut explicare queat. Quaelibet pars examini subiecta poterit vel illico post examen, vel etiam deinceps, an­ tequam processus claudatur, proponere, si ve­ lit, articulos, super quibus alter coniux sit exa­ minandus; ct quatenus etiam ab hoc articuli proponantur, erit iterum citandus coniux qui primus fuerat examinatus, ut super articulis ab aliero propositis audiatur. Iuxta casuum di­ versitatem a coniugibus inquirendum erit ut, si qua documenta habeant ad suum matrimo­ nium, vcl ad coniugalcm vitae consuetudinem spectantia, ca exhibeant, in acta recensenda. Quae documenta cuiuscumque generis sint, *ct a quocumque exhibeantur, semper erunt reci­ pienda; et cancellarius adnotare debebit diem, mensem, ct annum, nec non nomen illius a quo exhibita fuerunt. 19. Si ambo coniugcs concordes in depo­ sitionibus fuerint, moderator actorum et defen­ sor matrimonii sedulo inspiciam utrum inter eosdem collusio intercesserit. Hoc in casu sin­ gula argumenta contra eorum depositiones ex processu resultantia distincte iisdem oblidan­ tur, ut fraude, si qua fuerit, detecta, veritas, quoad fieri possit, dilucide appareat. 20. Post coniuges citandi erunt testes in­ ducti, servata eorum examinandorum ratione superius descripta, et exquisitis ab iisdem iis notitiis, de quibus instructi existimantur. In­ terrogationes singulis faciendae, prout accusa­ tionis titulus, aut allati factoium et circum­ stantiarum congeries, vcl ipsa testium indoles atque capacitas requirere videatur, sagacitati atque prudentiae moderatoris actorum et de­ fensoris vinculi relinquuntur, qui illas concin­ nare, augere aut imminuere poterunt, dum­ modo tamen semper ea omnia inquirantur quae ad rectum proferendum iudicium aut necessa­ ria aut opportuna censeantur. 21. Quac in actis continentur, nemini, nc ipsis quidem coniugibus eorumque defensori­ bus, erunt communicanda ante processus pu­ blicationem, uno excepto matrimonii defensore, cui liberum erit semper ct quandocumquc acta inspicere ct examinare. 22. Quatenus vero actorum moderatori aut defensori matrimonii nulla alia probatio requi­ renda videatur, finis imponatur probationum collectioni, ct processus publicetur, edito hac An G 185) COLLECTANEA super re decreto ab ipso moderniore, a defen­ sore matrimonii, ct a cancellario subscribendo. Dcfcniione». 23. Publicato processu, locus fiet defensio­ nibus quas panes ad sua iura tuenda volue­ rint allegare, facta iisdem facultate adhibendi cos defensores quos maluerint ; imo praemo­ nendae erunt de hoc iurc, ut lata sententia, iniustac contra eam incusationi aut reclama­ tioni aditus praecludatur. Allegationes autem si ab iisdem obiat te fuerint, comunicandac erunt defensori vinculi matrimonialis, ut eas expen­ dere, et, quatenus matrimonii validitatem im­ pugnent, refutare valeat. sententia. 24, Omnibus ut supra peractis, ad senten­ tiam pronunciandam veniendum erit. Quod ut ab Ordinario seu eius delegato rite fiat, in pri­ mis a defensore matrimonii exquiri debet de­ claratio, sibi nihil amplius deducendum aut inquirendum superesse ; deinde integra causa duobus aut tribus viris peritis, si haberi pos­ sint, examinanda subiiciatur, ct nonnisi audito Î eorum voto sententia proferatur. Haec in scriptis erit exaranda, in eaque rationum momenta, quibis innititur, cx pro­ cessu deprompta exponantur, succincte quidem, sed ita tamen, ne quidpiam essentiale omit­ tatur. Sententia subscriptione iudicis ct secre­ tarii, nec non sigillo curiae episcopalis munita | partibus erit notificanda per curiae apparito­ rem, relicto iisdem illius exemplari, dc quo in scripto tides erit facienda. Appciailo. 25. |udcx, sj pI0 validitate matrimonii sen­ tentiam dixerit, ct nemo ex coniugibus contra eam appellaverit, neque defensor matrimonii appellabit, et caussa linita censeatur. E contra si matrimonium nullum fuisse decreverit, quam­ vis coniuges iudicio Praelati acquieverint, de­ fensor matrimonii appellationem facere debebit, ct novam sententiam ab alio tribunali postu­ lare; quam appellationem primus iudex impe­ dire nulla unquam ratione potet it. Inierim nullatenus permittetur partibus novas nuptias inire. Quamvis appellationi interponendae nulli fatales dies vinculi defensori statuti sint, cu­ randum tamen ut quantocius id fiat. Quod si defensor ipse hoc munus neglexerit, compelli ad id poterit vel a suo Episcopo, vel etiam ab illo, apud quem dc iutc appellatio esset fa­ cienda. 26. Ordo appellationis erit prout sequitur. Si prima sententia a curia Episcopali lata fue­ rit, appellatio fiet ad curiam Metropolitanam; si vero a cuna Metropolitana ca prodierit, ap­ pellabitur ad curiam Metropolitanam vicinio­ rem. Ad S. Sedem appellatio erit semper fa­ cienda, quoties primae duae sententiae inter se conformes non fuerint, nisi partibus placuerit caussam ad ipsam S. Sedem ab initio ct im­ mediate deferre. a - proco .* Facta appellatione, Episcopus scu Or­ dinarius qui primum sententiam protulit, eam remittere debebit unn cum integro processu, cactcrisquc omnibus ad caussam iterum iudi' candam pertinentibus, ad tribunal ad quod apI pcllatum est. 28. Hoc autem omnia n primo tribunali peracta diligenter examinabit, atque ca omnia peraget quae necessaria videbuntur, ut defectus suppleantur, dubia elucidentur, ct crroics cor­ rigantur. Hunc in finem, praesente semper vin­ culi defensore in curia constituto vel speciali­ ter delegato, coniuges examinabit, investiga­ tiones instituet circa documenta priori tribu­ nali exhibita, testes, a quibus novae informa­ tiones hauriri possint, iterum audiet. Imo pot­ erit etiam praescribere, ut novus processus cx integro conficiatur. Verum quatenus validae desint rationes no­ vum processum exigendi, consultius erit, prae­ sertim si personarum ct locorum circumstan­ tiae id suaserint, ut processu iam expicto uta­ tur, indiciis tamen ulterioribus investigationi­ bus quas necessarias indicaverit. Quod si novum processum faciendum esse ccnsuerit, methodus supra descripta servanda erit. Si vero aliqua tantum nova acta adiungenda, vel novi aliquid investigandum ccnsucrit, semper tamen defensor matrimonii adesse debebit, vel saltem nova haec eidem commu­ nicanda erunt, ut pro munere suo ca expen­ dere, ct quatenus opus esse duxerit, proprias animadversiones illis apponere valeat. 29. Expleto examine primi processus, ct imposito fine novis investigationibus, iudex ap­ pellationis debebit exquirere a defensore ma­ trimonii, utrum aliquid adhuc habeat dedu­ cendum aut inquirendum ; et quatenus sc nil amplius habere dixerit, auditis prius, modo quo supra declaratum est, aliquibus viris in scientia iuris peritis, sententiam pronunciabit, omnia servando quae pro tribunali primae in­ stantiae praescripta fuerunt. 30. Quando utraque sententia conformis pro validitate coniugii pronuntiata sit, sciat tamen pars impugnans matrimonium, sibi ad­ huc omnino patere appellationem ad Aposto­ licam Sedem. Si porro in secunda aeque ac in prima sententia nullum ac irritum matrimo­ nium iudicatum fuerit, et ab ca pars vel de­ fensor pro sua conscientia non crediderit ap­ pellandum, in potestate ct arbitrio coniugum sit novas nuptias contrahere, dummodo alicui eorum ob aliquod impedimentum vel legiti­ mam causam id vetitum non sit. Potestas ta­ men post alteram sententiam conformem, ut supra, coniugibus facta intelligatur, salvo sem­ per ct firmo remanente iurc scu privilegio caussarum matrimonialium, quae ob cuius­ cumque temporis lapsum numquam trans­ eunt in rem indicatam ; sed si nova res, quae non deducta vel ignorata fuerit, detegatur, re­ sumi possunt ct rursus in iudicialcm contro- An. C. i83j An. C. 1883 II. Dc tractan­ di· cstuia matri * monialibu· ia •pecte. ifimutit. S. C. DE PROP. FIDE vcrsiam revocari. Quod si α secunda sententia super nullitate vcl altera pars appellaverit, vel defensor matrimonii ei salva conscientia acquie­ scendum non putet, quia sibi vel manifeste iniusta vel aliunde invalida videatur, re tota ad S. Sedcrn delata, interim firma remaneat utrique coniugi prohibitio ad alias transeundi nuptias. Pars II. — De regulis servandis in tra­ ctandis caussis matrimonialibus in specie. — Praeter hactenus recensitas regulas in omni­ bus caussis matrimonialibus generatim servan­ das ut iuridica illis stet validitas, quaedam etiam speciales prae oculis habendae sunt iuxta peculiarem impedimentorum naturam ct indo­ lem quae iudicio occasionem praebuerunt. Quare de his singulis, saltem quae frequentius occur­ rere solent, aliqua speciatim animadvertenda sunt. impedimentis cognationis carnalis, vel spiritualis, et affinitatis.— Si matrimonium impugnetur ob assertum impedimentum cogna­ tionis carnalis aut spiritualis, vel affinitatis, facile erit eiusdem existentiam detegere ope au­ thenticorum documentorum. Etenim cognatio carnalis, et etiam affinitas, quae ex praecedenti matrimonio processerit, dignoscuntur ex ar­ bore gcnealogica utriusque familiae, conficienda ex regestis matrimoniorum, ct cx libris etiam baptizatorum, in quibus notata esse debent no­ mina non modo coniugum, et eorum qui ba­ ptizari sunt, sed horum etiam parentum. Si­ militer cx libris baptizatorum et confirmatorum aperte eruitur cognatio spiritualis, quia in illis una cum eorum qui baptizati vcl confirmari fuerunt, nomina quoque recensita esse debent sive patrinorum sive matrinarum. Talia docu­ menta in forma authentica ex dictis libris erunt haurienda opera parochoium vel curiae, una cum testimonio dc eorum identitate cum respe­ ctives particulis in libris extantibus; imo si a parocho testimonium datum fuerit, opus erit ut eiusdem parochi obsignatio a curia Episco­ pali authentica declaretur. 32. Quod si aliquod oriatur dubium circa documenta praedicta vel circa eorum veritatem, in iudicium vocandi erunt ct iuridicc examinandi consanguinei, affines, propinqui, quibus origo eorum de quibus agitur nota sit aut nota esse possit, ut cx horum depositionibos gradus con­ sanguinitatis vel affinitatis clarius valeat deter­ minari. Non levi fundamento huic rei esse pot­ est etiam publica fama, dc qua ratio erit ha­ benda ; cius tamen sedulo consideranda erit origo et rationes quibus innititur. Caetcrum iudex semper prae oculis habeat, his quaestio­ nibus dirimendis praecipuum fundamentum praebere documenta authentica, ct numquam licere contra eadem iudicarc, nisi cx certis ct evidentibus argumentis constiterit ipsa vitiosa aut falsa esse. Ac proinde locorum Ordinarii 125 An. C. i88j sedulo curabunt ut libri baptizatorum, confir­ matorum, ct matrimonio copulatorum, ncc non defunctorum a parochis diligentissime exaren­ tur et accurate custodiantur. 33. De impedimento publicae honestatis. — Quoties aliquod matrimonium impugnatur mtt·. ob impedimentum, quod publicae honestatis nominatur, in primis accurate statuendum erit, utrum illud originem duxerit ex matrimonio simpliciter rato, an ex sponsalibus. In priori casu ad impedimentum adstruendum proferantur documenta matrimonii prae­ cedentis celebrationem comprobantia , quae documenta facile suppeditabunt vel libri ma­ trimoniorum a parocho servandi, si matri­ monium coram Ecclesia fuerit celebratum, vel regesta existentia penes ministros haereticos, si apud eos matrimonium contractum affirme­ tur. Quamvis documenta vel a sola civili po­ testate, vel ab haereticis manantia, vim habere possint aliquando ad factum dc matrimonio celebrato extraiudicialiter confirmandum, ta­ men iudex catholicus, qui dc existentia impe­ dimenti sententiam laturus erit, curabit ut in iudicium comparcant partes, testes qui matri­ monii celebrationi interfuerunt, propinqui eo­ rum qui contraxerunt, nec non omnes quos sciverit dc re instructos, ut omnia possint co­ gnosci quae ad factum rite iudicandum con­ ducere poterunt. 3q. Quod si praedictum impedimentum ortum asseratur cx sponsalibus cum persona alteri parti consanguinea in gradu impedimen­ tum constituente contractis, ad iudicium pro­ ferendum duo erunt inquirenda, videlicet utrum revera asserta sponsalia locum habuerint, et utrum valida in sensu canonico haberi possint. Primum deducendum erit cx partium [confessio­ ne, dummodo hac exceptiones minime patian­ tur, ex documentis si habeantur, cx testium fi­ dem merentium depositionibus, nec non cx in­ diciis quae iudex peritus et expertus deducere poterit ex circumstantiis quae facta exposita aut praecesserunt aut subsecutae sunt. Ad secundum probandum, utrum videlicet asserta sponsalia va­ lida fuerint in sensu canonico, plura erunt sedulo perpendenda. Ante omnia iudex prae ocuiis ha­ beat, quod ex usu et consuetudine fere in singulis locis speciales aliquae formae pro solemni spon­ salium celebratione inductae reperiuntur, quae communiter ct regulariter ab omnibus servari solent. Itaque inquirendum erit, utrum istac formae fuerint, nec ne, servatae ; si primum, praesumptio pro sponsalium valorc aderit, con­ tra quam nunquam erit iudicandum, nisi cx cerlis et evidentibus argumentis sponsalia nulliter contracta fuisse constiterit: si secundum, inquirendum erit, qua dc causa consuetae for­ mae fuerint omissae, et utrum pro persona­ rum, locorum, et consuetudinum circumstan­ tiis sponsalia nihilominus valide fuerint con- An. C i88j ι~6 COLLECTANEA tracta, eo quod utrimque voluntas sese obli­ gandi vere intercesserit, atque ita ut cx iure impedimentum constituant, in hunc finem prae­ ter alia quaerendum est, quibus verbis, vel factis sibi futurum matrimonium promiserint; utrum promissio ab utraque parte processerit; et, si ab una tantum, utrum alia cam acce­ ptaverit sive verbis, sive factis, sive signis aequivalcntibus ; utrum post datam promissio­ nem practensi sponsi reputaverint sese matri­ monio contrahendo obligatos, an liberos. Erit quoque inquirendum de sponsorum conditione, utrum scilicet ea talis sit ut praesumi non possit veram in ipsis voluntatem sese mutuo obligandi adfuisse. 35. Quatenus casus exigat, inquirendum etiam erit, qua aetate practensi sponsi sibi in­ vicem matrimonium promiserint. Etenim spon­ salia ab infantibus, vel a maiori cum infante contracta, ipso iurc nulla sunt, ct impedimen­ tum publicae honestatis gignere non valent. Quare in hoc casu inquirendum erit dc aetate legitima eorum, a quibus sponsalia fuarunt contracta, quod facile fiet petitis documentis cx libris baptizatorum atque cx testimonio pa­ rentum, sive aliorum, qui personas, de quibus agitur cognoscunt. Si constiterit in aetate ad­ huc infantili sponsalia inita fuisse, investigan­ dum erit utrum post septennium fuerint reno­ vata, aut saltem ratificata. Dc irnpcjimcnto 36. [)e impedimento vis et metus. — Circa impedimentum quod vis ct metus, ante omnia advertendum occurrit, neminem a iurc admitti ad matrimonium cx hoc capite impugnandum nisi qui violentiam ct coactionem passus dicitur: rciici vero cum qui per longum tempus in ma­ trimonio vixerit, dummodo eidem libertas ei op­ portunitas reclamandi non defuerit ; ita ut si liber iam a metu sua sponte in coniugali domo perstiterit, matrimonialia officia non detrectave­ rit, audiri amplius non debeat. Etenim qui liber a coactione metu ve, facultate ct opportunitate redamandi non utitur, censetur consentire, ct ratificare quod antea invitus atque adverso animo fecerat. Unde in primis erit inquirendum, utrum accusatio tempore, uti dicitur, utili facta sit; ct si hoc iam fluxerit, quaerendum erit qua­ nam de causa hoc acciderit» ut iudicari possit utrum accusatio admittenda an reiicienda sit. Secundo prae oculis habendum erit, solummodo metum gravem, qui nempe in virum constan­ tem cadat, matrimonium dirimere, ct conse­ quenter ad hunc metum exquirendum omnes sive moderatoris actorum sive defensoris matri­ monii investigationes esse dirigendas. Porro gra­ vitas timoris oritur cx natura minarum, cx qualitate tum eorum, a quibus illae proficiscun­ tur, tum eorum qui eas passi dicuntur. Ista tria itaque erunt praesertim investiganda. 37. Circa primum sedulo inquirendum, utrum qui dc adbibita coactione accusantur, / ita consueverint agere cum persona quae coa­ cta dicitur, ut gravem atque molestam eidem redderent domesticam ct familiarem cohabitationem ; quaenam fuerint in specie molestiae eidem illatae ; utrum verba gravi indignatione plena adhibita, intentata haereditatis privatio, cicctio c paterna domo, an addita etiam ver­ bera. Circa secundum considerandum est, utrum qui de illata vi metuve accusantur, patria pote­ state ct auctoritate pollerent, an qui vim rnetumvc passi sunt, nullatenus iisdem subiecti fuerint; quae ratio vis inferendae; magna ne ex matrimonio propriae domui utilitas, aut decus obventurum ; quae indoles vim inferen­ tium, quae conditio, qui mores; qua ratione familiam regere consueverint ; utrum ad iracun­ diam ct violentiam ita essent proclives, ut fa­ cile quod minabantur perficerent, ct animo ita essent duro atque obstinato, ut a nemine sibi contradici aut consiliis suis impe limenta obiici paterentur. Quoad tertium ratio habenda erit primum sexus personae quae violentiam passa dicitur; facilius enim animus puellae commovetur, quam viri ; deinde aetatis, educationis, * indo­ lis, utrum nempe initis ac timida fuerit, an fortis et constans; qua rgtione in familia vi­ vere consueverit, utrum sub custodia et vigi­ lantia parentum, ita ut ab eorum imperio sem­ per et in omnibus penderet, an aliqua liber­ tate frucretur ut ct propria sensa exponere, ct iuxta propriam voluntatem operari potuerit : an parentes ita cam segregarint, ut omnis con­ silii expetendi facultas eidem adempta fuerit, ncc cuiquam eiusdem alloquendae copiam tri­ buerint, nisi quos dc matrimonio ineundo con­ silia praebere posse iudicaverint. 38. Praeter ista inquirendum erit, utrum qui dc illata vi conqueritur, aliquando rela­ tionem habuerit cum eo cum quo postea con­ traxit ; ct utrum aliquando propositum habue­ rit cum eodem contrahendi. In casu affirma­ tivo inquirendum, quas ob causas voluntatis mutatio contigerit; a quo tempore consilium fuerit mutatum, utrum nempe antequam pa­ rentes propriam voluntatem ostenderent, an postea; ct utrum cx praecedenti relatione ali­ qua exorta sit suspicio contra decorem vel ipsius personae, vel familiae, a qua parentes moveri potuerint ad matrimonium exigendum tam­ quam remedium bonae famae recuperandae. Etiam investigandum, quid haec persona fe­ cerit ut a coactione parentum sese liberaret : utrum pieces adhibuerit, utrum usa fuerit opera aliorum ad parentes a proposito dimovendos, utrum et quomodo propriam aversionem ct contrarietatem in illud matrimonium significa­ verit , utrum ct quomodo altera pars operam dederit ut matrimonium revera concluderetur. Considerandum erit, utrum quando contractus An. C. i&fy An.C. «88J S. C. DE PROP. FIDE matrimonialis erat signandus, libenter et sine ulla protestatione id praestiterit, utrum aliqua fraus adhibita ad talem obsignationem obtinen­ dam ; quomodo sese gesserit, sive quando neces­ saria pro matrimonio parabantur, sive quando ad consensum promendum adducta fuit, sive quando post datum consensum festum nuptiale | celebrabatur, utrum nempe his omnibus hilaris, prompte, ct laeta adstiterit, an secus. Consi­ deranda quoque eius agendi ratio erga alteram partem, et erga eiusdem familiam; utrum nempe benevola ct affectuosa, utrum libenter ct sine oppositione ad officia matrimonialia sese exhi­ buerit, an eisdem obstiterit, ca praesertim de caussa quia matrimonium nullum putaverit, atque ut melius tueri posset propriam liberta­ tem. Ad hoc postremum factum probandum considerari debet, utrum hac de caussa inter coniuges ipsos ortae sint lites et contentiones, utrum hoc facium manifestaverint, et quibus; a quo tempore post matrimonium istae que­ rimoniae inceperint, et cx qua caussa vel ra­ tione, utrum ad tales lites et dissensiones tol­ lendas adhibita fuerint consilia, hortationes, et, in casu affirmativo, a quibus et quo exitu. 39. Ad praedicta cognoscenda in iudicium vocandi erunt ambo coniuges, eorumque pa­ rentes, illi praesertim qui dc coactione adhi­ bita accusantur, et opportune interrogandi de facto ipso, de modo, de animo, et de fine ob quem ad vim adhibendam ducti fuerint. Item vocandi propinqui ct familiares violentiam ac­ cusantis, et interrogandi de omnibus quae vel ad parentes, vel ad filios referuntur; utrum quidquam eorum quae in actis habentur vi­ derint aut audiverint, quidve norint accidisse ad rem pertinens, sive antequam matrimonium celebraretur, sive tempore cohabitationis, sive post coniugum separationem, si haec locum habuerit. In hisce examinandis iudex diligen­ ter invigilet, utrum aliqua collusionis suspi­ candae caussa subsit, et curet, ut quoad sin­ gulas personas parochorum testimonium obti­ neat de ipsarum probitate atque credibilitate. Post istos vocandi parochus vel alius sacerdos, qui matrimonio adslitit; illi qui eiusdem ce­ lebrationi et festo nuptuli interfuerunt, ut re­ ferant praesertim de modo quo persona contra matrimonium reclamans in illis circumstantiis se gesserit ; aliae personae inductae, illae speciatim quae adhibitae fuerunt vel ut consiliis et hortationibus reclamantem ad matrimonium inducerent, vel ut excitarent ad officia matri­ monialia praestanda, ab iisque quaerendum, quid egerint, quibus argumentis usae, quidve consecutae fuerint. 40. Cactcrum in hac re iudex sciat, matri­ monium esse per sc factum quoddam solemne et publicum, quod semper validum censeri de­ bet, nisi evidentes rationes eiusdem nullitatem demonstraverint. Ideo curandum quidem omni Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vol. 11. An. C. 18«} studio atque diligentia, ut rationes istae colli­ gantur, sed indicium contra matrimonium nun­ quam erit pronunciandum, nisi earum com­ plexio omne prudens dubium de existentia im­ pedimenti excludat. impedimento 41. De impedimento ligaminis. — Vincu­ De llgiminit. lum praecedentis matrimonii, quod ad poste­ rius connubium impugnandum adducitur, re­ petendum asseritur vel ex matrimonio, catho­ lico modo α catholicis celebrato; vel ex connubio ab haereticis aut schismaticis iuxta diver­ sarum sectarum instituta contracto, et postea per sententiam talium' tribunalium dissoluto ; vel ex contractu inter infideles, qui postea re­ scissus, aut nullus fuerit declaratus. Diverso­ rum istorum casuum possibilitas, aut edam frequentia manifesta est, cum in regionibus Americae catholici commixti vivere cogantur cu:i haereticis, et infidelibus. Quaedam pro singulis casibus adnotanda sunt, quia diversis legibus reguntur. 42. Ad primum casum quod attinet, do­ ctrina catholica est matrimonium baptizatorum rite celebratum et consummatum aliter solvi non posse, nisi per mortem unius coniugis; et ideo locum non esse eiusdem dissolutioni de­ clarandae in iudicio, nisi de mone alterutrius coniugis constiterit. Ut autem de hac constare dicatur, non sufficit rumor aut fama quaecum­ que, neque solae praesumptiones, sed requiriI rur certus dc ca nuntius, aut saltem concur; sus talium rationum, quae certo nuntio aequipollcntcs omne de illa dubium excludant. Ideo in hoc casu iudex ante omnia exigere debebit, ut prioris matrimonii documentum authenti­ cum proferatur, atque, si opus fuerit, alias probationes colliget, quae praedicti prioris ma­ trimonii existentiam demonstrent ; similiter ex­ quiret documenta vel probationes de secundo matrimonio contracto ; quae omnia documenta facile haberi poterunt ex libris matrimoniorum in parochiis asservatis. Post haec exigenda erunt a competentibus parochis authentica documenta dc practensa morte alterius coniugis, et in de­ fectu poterunt eadem requiri ab auctoritate civili, si suos libros habuerit, in quibus adnotentur. Quae eoa parari debebunt cum do­ cumento secundum matrimonium comprobante, ut cognoscatur, utrum secundum hoc matrimo­ nium contractum fuerit ante, vel post prioris coniugis mortem ; atque ita iudicetur utrum secundum matrimonium validum, an nullum fuerit. 43. Quando ad mortem prioris coniugis probandam praesto non sunt neque esse pos­ sunt haec authentica documenta, aliis argu­ mentis ct aliis probationibus opus est, quae a iudice sedulo erunt colligendae. In primis ar­ gumentum desumi potest ex depositione testium fidem merentium, si ipsi de visu mortem illius, de quo agitur, revera accidisse affirmaverint, An. G iMj 178 COLLECTANEA aut idem asseruerint ex auditu, dummodo non ex vaga aliqua relatione, sed a personis mi­ nime suspectis proprias informationes se hau­ sisse testentur. Isti testes erunt interrogandi, utrum bene cognoverint quem mortuum asse­ runt; quo tempore, quo loco mors acciderit; qua de caussa; ubi cadaver sepukum; utrum adsint et ubi commorentur alii qui de hoc fa­ cto instructi sint aut esse possint. Ab illis vero qoi ex aliorum relatione deponunt, erit quoque inquirendum, a quibus tales hauserint notitias; a quo tempore fama de morte vulgari coepe­ rit, et quid ipsi sentiant de probitate et credibilitate eorum qui primitus de re ista sunt loquuti; utrum isti peculiarem aliquam ratio­ nem habuerim aut habere potuerint ut talem notitiam evulgarent. His cognitis, in iudicium vocandi erunt testes inducti, et eodem modo examini subiiciendi, ut tandem aliquando vel ad testes dc visu, vel ad certa documenta ob­ tinenda perveniatur. Animadvertat iudex, ne admittat eos qui sponte ad examen accesserint, quia mendaces praesumuntur; ct si requisiti fuerint, quaerat ab cis, a quibusnam, ubi, quando, quomodo, coram quibus, ct quoties fuerint requisiti; utrum pro hoc testimonio ferendo fuerit ipsis aliquid datum, promissum, remissum, vel oblatum a personis intéresse habentibus, vel ab aliis eorum nomine. Simi­ liter advertat, non esse admittendos testes qui personas, dc quibus agitur, plene non cogno­ scant; et consequenter extraneos non esse testes idoneos, nisi a longo tempore in loco fuerint, aut ex peculiaribus circumstantiis appareat eos cognitionem habere potuisse dc iis quae enar­ rant. Quod si testes sive de visu, sive dc au­ ditu haberi non poterunt, considerandae erunt circumstantiae omnes in facto concurrentes, et diligenter ponderandae, ut videatur, utrum ex illarum complexu exurgere possit moralis illa certitudo quae necessaria est ut iudicium pro­ feratur. Porro circumstantiae istae praecipue sunt : aetas personae quae mortua dicitur, utrum senior, an iunior fuerit; tempus eius­ dem discessus a patria et familia, utrum lon­ gius an brevius; locus vel loca, ad quae se contulerit, utrum valitudi.“i corporali noxia, au ct quibus vicissitudinibus subtecta fuerint, ex. gr. num ibidem bella, vel pestilentiae saevie­ rint ; eiusdem personae physica constitutio, utrum sana et robusta, an debilis ct infirma. Erit similiter perpendenda causa quare c pro­ pria discesserit domo, utrum nempe ad nego­ tium vel ad artem aliquam exercendam, an potius ut coniugcm derelinqueret. Haec cogno­ sci vel deduci poterunt ex benevolis, aut con­ trariis relationibus , quas vel coniuges habue­ runt inter se, durante eorum contubernio, vel ille qui discessit continuavit cum altero coniuge sive per litteras sive per nuncios; si enim constiterit, ad tempus talem epistolarum sive relationum consuetudinem adfuisse, et postea cessasse, quin cessationis causa aut ratio ap­ pareat, gravis de morte obita praesumptio ha­ bebitur; si c contra constiterit eum qui disces­ sit nunquam epistolarum commercium habuisse cum sua familia, aut cum propinquis et ami­ cis, indicium mere negativum nullam proba­ tionem facere poterit. Ponderandum quoque erit genus vitae, quod discedens in aliena re­ gione amplexus fuerit ; si vitam et artem mi­ litarem exercendam elegerit, vel arti nauticae aut servitio alicuius navis sese addixerit, et cognoscatur in quo exercitu militaverit, aut in qua navi servierit, inquisitiones erunt faciendae peoes duces exercitus illius, et penes guberna­ tores vel officiales navis. Si cognita fuerint loca, in quibus commoratus est, in singulis locis, et praesertim in illo in quo commorabatur, quando eius indicia perdita fuerunt, investiga­ tiones erunt faciendae. Ad has tribunal adhi­ bebit idoneas personas, si praesto sint, vel etiam civiles auctoritates, ab iisdem postulando ut, quibus pollent modis, de illo opportunas in­ vestigationes faciant, atque etiam in subsidium vocentur publica diaria cum indicatione nomi­ nis, cognominis, patriae, professionis, et con­ ditionis illius, de quo quaeritur. Item si fieri possit, tribunal curabit, ut in locis in quibus idem commoratus fuerit publica edicta affigan­ tur, et singuli excitentur, ut notitias, si quas habent, velint suppeditare. Si omnibus istis adiumentis adhibitis nihil omnino poterit reperiri, et si omnes circumstantiae ad mortem prioris coniugis ante secundas nuptias, de qua­ rum valore agitur, adstruendam conspiraverint, iudex sententiam proferre contra secundum ma­ trimonium non poterit ; non enim constaret de eius nullitatc. Quod si de matrimonio con­ trahendo agatur, hoc permitti numquam po­ terit, donec de morte prioris coniugis certo constiterit. 44. At si non ex isto capite, sed potius quia primum matrimonium in haeresi contra­ ctum, rescissum fuerit ob aliam caussam, spe­ cialia quaedam erunt observanda. Et primo advertendum est, evangclicam ct apostolicam doctrinam esse matrimonium valide celebratum solvi non posse propter adulterium, vel pro­ pter molestam cohabitationem, aut longam ct affectatam coniugis unius absentiam, aut pro­ têt aliud quodeumque motivum ab haereticis confictum. Quare si constiterit, a tribunalibus haereticorum ob aliquam ex istis rationibus praecedens matrimonium dissolutum fuisse, caussa in favorem secundi matrimonii a tri­ bunali catholico ne admittenda quidem seu in­ troducenda erit. Si vero eiusdem dissolutio fuerit decreta ob alium titulum a iure canonico recognitum, sciendum est, acta a tribunali hae­ retico confecta valore iuridico carere, et ex ipsis solummodo iudicium proferre catholico iudici An. C. iMj Λη. C. i88j 179 S. C. DE PROP. FIDE minime licere. Quare tunc caussa ex integro erit instituenda, et iuxta as. canones pertra­ ctanda. Vetitum tamen non est, imo aliquando expediet, ut acta tribunalis haeretici requiran­ tur, quo plenior factorum ct circumstantiarum cognitio attingatur. Imo si huiusmodi docu­ menta a partibus fuerint exhibita, dummodo nihil aliud obstet, poterunt adhiberi, atque ex illis indicia colligi. Partes tamen erunt semper audiendae, nec non, quatenus fieri poterit, etiam testes singuli iterum in iudicium vocandi, et interrogandi ad normam harum regularum. Neque omittenda aliarum personarum iuridica depositio, si adesse cognoscantur ; sicut neque alia acta, quae vel moderator vel defensor ma­ trimonii necessaria reputaverint. Si perpensis omnibus iudex censuerit, sententiam edicendam esse conformem sententiae a tribunali haeretico prolatae, numquam tamen istam sententiam tamquam sui iudicii motivum invocare debe­ bit; neque ullo modo post eam existimandum erit duas adesse sententias conformes, a quibus necesse non sit appellare. 45. Quoad matrimonia in infidelitate con­ tracta, si haec dissoluta dicantur per senten­ tiam editam vel ab auctoritate civili, vel a quovis tribunali haeretico, eadem erunt servanda quae dicta sunt de matrimoniis baptizatorum resolutis per sententiam tribunalis saecularis, nempe caussam admittendam non esse,- si re­ scissio proclamata fuerit ex titulo ab Ecclesia non agnito, vel servatis servandis esse ex in­ tegro instituendam, si contrarium contigerit. Si vero coniugum separatio acciderit absque ullo iudicio, observandum utrum pars quae coram tribunali catholico agere intendit, secundum matrimonium contraxerit post baptismi susce­ ptionem, an ante. Si matrimonium acciderit cum parte catholica post baptismi susceptio­ nem, erit inquirendum, utrum praecesserit con­ iugis adhuc infidelis canonica interpellatio , aut saltem a legitima potestate fuerit super eadem interpellatione dispensatum. Quatenus constiterit de facta interpellatione aut de illius dispensatione, primum matrimonium nequii amplius constituere vinculum secundum connubium irritans ; quatenus vero neque interpel­ latio neque eiusdem dispensatio praecesserit, primum matrimonium obstabit quidem secun­ do, sed Ordinarius iudicium suspendere debe­ bit, ct casum cum omnibus suis circumstantiis ad S. Sedem remittere, quae ipsi Ordinario quid faciendum sit, indicabit. Ad probandum vero, utrum interpellatio vel cius dispensatio intercesserit, consulendi erunt libri matrimo­ niorum , vel etiam regesta curiae, in quibus haec accurate erunt semper recensenda. Quod si secundum matrimonium contractum fuerit etiam in infidelitate, praesumendum quidem erit quod, antequam persona, de qua agitur, ad baptismum admitteretur, servata fuerint An. C. i88j omnia quae sacri canones pro his casibus sta­ tuunt; sed si institutis opportunis investiga­ tionibus adhuc dubium subsit, ad S. Sedem erit recurrendum. 46. De impedimento impotentiae, — Ad impugnandum ex capite impotentiae matrimo­ nium solummodo coniugcs admittuntur, quia ipsis solummodo hoc factum cognitum esse potest, ct ipsi tantummodo de hac re solliciti esse debent. Ut autem impotentia matrimo­ nium contractum irritet, necesse est ut sit an­ tecedens atque perpetua, quae scilicet natura­ libus atque licitis remediis tolli non possit. Ista impotentia si fuerit absoluta, seu talis ut omnino impossibilem reddat coniugalem copu­ lam , matrimonium dirimit semper, ct cum qualibet persona contractum; si vero relativa tantum, matrimonium dirimit solummodo cum illa ad quam impotentia ipsa refertur. Ita igi­ tur in causis huius generis investigationes erunt dirigendae, ut tandem deveniatur ad adstruendam vel excludendam assertam impotentiam antecedentem et perpetuam, sive absolutam sive saltem relativam. Hunc in finem prae oculis habenda erit instructio supremae Congregationis S. Officii. (V. n. 1153, 1588). 47. Quod si casus occurrat cui in instru­ ctione hac provisum non sit, ad iuris commu­ nis normam pertractetur ac decidatur oportet. 1588 Instr. S. C. S. Off. 1883 (ad Episcopos rituum oriixt.) — Quemadmodum matrimonii foedus tamquam officium naturae proli educan­ dae, aliisque maximi momenti bonis consequen­ dis perpetuam et individuam vitae consuetudi­ nem inter coniuges exigit, et eo sanctius tam­ quam Ecclesiae sacramentum indissolubile sit oportet, aiente Domino: quod Deus coniunxit, homo non separet ; ita non minus quando cum aliquo cx impedimentis, quae dirimentia nun­ cupantur, initum, atque idcirco verum matri­ monium non fuerit, a legitima Ecclesiae po­ testate, ad quam causae matrimoniales unice spectant, irritum ac nullum ut iudicetur seu declaretur, ipsa sacramenti dignitas, ratio iustitiac, ct animarum salus postulat. Verum quanto studio quantaque solertia opus sit, ut in singulis casibus alicuius impe­ dimenti dirimentis existentia solide comprobe­ tur, experientia quotidiana testatur. Nam et nonnulla impedimenta sunt ipsa per sese pro­ batu difficillima, et saepe contingit ut facta, ex quibus probationes erui debent, ita sint im­ plexa, iisque circumstantiis involuta, ut diffi­ cillime eadem explicari, ct dc iisdem iudicium proferri queat. Hinc est, quod Sancta Sedes pro ea sollicitudine, qua tanti sacramenti di­ gnitati, administration! iustitiac, et animarum De cauua matn * moniihbm tra * ctindia apud o * ncatalca. An. C. 188j ( 80 COLLECTANEA saluti cautum semper voluit, numquam omisit, editis opportune sive Constitutionibus Aposto­ licis, sive Instructionibus, regulas praescribere, quarum ope in casibus etiam difficilioribus ve­ ritas tuto detegi, et iudicium recte ferri possit. Experientia tamen compertum est, Patriar­ chas, Archicpiscopos, et Episcopos diversorum rituum orientalium ob speciales conditiones, in quibus eorum dioeceses versantur, non semper posse iisdem Apostolicis Constitutionibus atque Instructionibus quoad omnia sese conformare, nec proinde semper consequi plenam illam pro­ cessuum et iudiciorum legalitatcm , quae tan­ topere desideranda esset in huiusmodi causis definiendis. Quare ut, quantum fieri potest, ss. cano­ num praescriptiones in re tanti momenti reli­ giose serventur, et simul consulatur specialibus conditionibus, in quibus versantur tribunalia ecclesiastica penes orientales, Summus Pontifex specialem Instructionem pro praedictis tribuna­ libus iussit exarari, quae ab iis omnibus , ad quos spectat, accurate execution! mandetur. Pars I. — Tit. I. De accusatione matri­ monii. — Ut in tribunali ecclesiastico ...... V. ». 15S7 §§ 3’ 4- 5· Tit. IL De tribunali constituendo. — Ac­ cusatione sic recepta .... V. num. 1587 §§ 6. 7. 8. g. io. 11. Tit. III. De methodo sequenda in actis con­ ficiendis. — Constituto tribunali .... V. n. 1587 12 usque ad 23 inclusive. Tit. IV. De sententiae prolatione et pu­ blicatione. — Omnibus ut supra peractis .... V. n. 1387 §§ 24. 25. Inspecta speciali conditione dioecesium orien­ talium, ordo appellationis erit prout sequitur. Si prima sententia a curia episcopali lata fuerit, appellatio fiet ad curiam patriarchalem ; si vero a curia patriarchal *! ea prodierit, appellabitur ad S. Sedem. Item ad eamdem S. Sedem appellatio erit semper facienda, quoties primae duae sen­ tentiae inter se conformes non fuerint, nisi par­ tibus placuerit causam ad ipsam S. Sedem ab initio et immediate deferre. Tit. V. De secunda instantia. — Facta appellatione.... K n. 1587 §§ 27. 28. 29. 50. Pars. II. — Tit. VI. De regulis servandis in tractandis causis matrimonialibus in specie. — Praeter hactenus recensitas regulas in omni­ bus causis matrimonialibus generarim servandas, ut iuridica illis stet validitas, quaedam etiam speciales prae oculis habendae sunt iuxta pecu­ liarem impedimentorum naturam et indolem, quae iudicio occasionem praebuerunt. Quare de his singulis, saltem quae frequentius occurrere solent, aliqua spcciatim animadvertenda sunt. Art. î. De impedimentis cognationis car­ nalis vel spiritualis, et affinitatis. — Si matri­ monium impugnetur .... V. n. 1587 §§ ji.et 32. Art. 2. De impedimento publicae honestatis. — Quoties aliquod matrimonium .... K. n. 1587 33· 34- 35‘ Art. 3. De impedimento vis et metus.—Circa impedimentum quod vis et metus dicitur .... K n. 1387 §§ j6. 37. j8. 33. 40. Art. 4. De impedimento ligaminis. — Vin­ culum praecedentis matrimonii...... V. n. 1^87 §§ 41. 42. 43. 44. 43. Art. 5. De impedimento impotentiae. — Ad impugnandum ex capite impotentiae matrimo­ nium solummodo coniuges admittuntur, quia ipsis solummodo hoc factum cognitum esse potest, et ipsi tantummodo de hac re solliciti esse debent. Ut autem impotentia matrimonium contractum irritet, necesse est, ur sit antece­ dens atque perpetua, quae scilicet naturalibus atque licitis remediis tolli non possit. Ista im­ potentia si fuerit absoluta, seu talis ut omnino impossibilem reddat coniugalem copulam, ma­ trimonium dirimit semper, et cum qualibet persona contractum; si vero relativa tantum, matrimonium dirimit solummodo cum illa, ad quam impotentia ipsa refertur. Ita igitur in cau­ sis huius generis investigationes erunt dirigen­ dae, ut tandem deveniatur ad adstruendam vel excludendam assertam impotentiam anteceden­ tem et perpetuam, sive absolutam sive saltem relativam. Hunc in finem in primis audiendi erunt coniuges ipsi, prius ille, qui in causa actor fuerit. Isti erunt opportune interrogandi, a quo tempore sese cognoverint; an parentum con­ sensu, sponte, et mutua voluntate matrimonium inierint, an eodem cubiculo et toro usi fue­ rint, officiisque coniugalibus ultro libenterque operam dederint; an matrimonium consumma­ verint; an ipse examinatus cognoscat, vel su­ spicetur causas, propter quas consummare ne­ quiverit, licet iteratis vicibus id conatus fuerit ; an id contigerit ob causam vel defectum phy­ sicum ex parte mulieris, an vero ex parte viri ; an, quae, et quanto tempore adhibita fuerint medicamenta, vel alia remedia, et quinam fue­ rint eorum effectus; quanto tempore simul con­ vixerint, et condormierint; quis primus alte­ rum coniugem deseruerit ; quaenam aliae cau­ sae accesserint ad separationem producendam; an et quibus parentibus, amicis , vel propin­ quis manifestaverint matrimonium consumma­ tum non fuisse, eosque singillatim nominent. Quatenus ambo coniuges in responsionibus con­ veniant , attente consideretur, utrum suspicio adsit alicuius collusionis , et tunc omnia et singula iisdem obiiciantur, ut fraus, si adsit, detegatur. Partibus ipsis auditis , examini subjician­ tur testes inducti ab iisdem coniugibus, ac primo eorum parentes, quia melius informati praesumuntur, postea vero propinqui, famuli, amici, vicini, ct quotquot de re instructi repu­ tantur. Si quis cx testibus mortuus fuerit, fides An. C.iMj An. C. 1885 S. C. DE PROP. FIDE mortis requiratur, inter acta recensenda ; si vero alio abierit, curetur ut per Ordinarium loci, ubi commoratur, examinetur. Interrogandi au· tem erunt testes praesertim : an cognoscant coniuges, dc quibus est sermo; an sciant, utrum libenter mutuoque affectu sese cupulaverint, condormicrint, matrimonium consummaverint ; quibus dc causis consummare nequiverint; nn ad causas-illas amovendas aliquid, ct quid ex­ perti fuerint ; utrum, et cuius generis conque­ stus inter eos exorti, ct quoenam eorum causa: unde sciverint quae deponunt; ct si ab extra­ neis ca compcrcrint, quomodo vocentur, ct ubinam commorentur. Interrogandi quoque de fama tam apud ipsos quam apud alios circa asser­ tam non consummationem, et impotentiam. Si partes ipsae aut testes deposuerint, pharmaca vel remedia adhibita fuisse , inquiratur de medico vel medicis, qui illa praescripserunt, in indicium vocentur, et interrogentur de na­ tura et qualitate morbi, quo coniuges laborare compcrerint, de symptomatibus, ex quibus jpsi naturam morbi deduxerint; de physica consti­ tutione illius, cui assistentiam praebuerunt; de natura medicamentorum adhibitorum, nec non dc effectu ab iisdem producto.· Similiter inter­ rogentur, utrum qui curae. medicae subiectus fuit, vel aliquis alius ipsi manifestaverit, ma­ trimonium aut non consummatum fuisse, aut non potuisse consummari; quid ipsi sentiant de tali asserta non consummatione, quii alii. Singulorum testium expleto examine, duo saltem ex celebrioribus medicinae et chirurgiae peritis seligantur, qui corpus viri inspiciant, si dc ipsius impotentia agitur, ct iuxta pro­ bata suae artis praecepta examinent, utrum ad coeundum potens sit. Antequam opus sibi com­ missum implere incipiant, iuramentum prae­ stent de munere adimplendo cum omni di­ ligentia ct de iudicio proferendo absque ullo partium studio. Quidquid ex facta inspectione detexerint, scripto narrabunt, ct ingenue di­ cent, quid ipsi sentiant de illius viri impotentia; utrum eam putent acquisitam , an ingenitam ; absolutam, an relativam. Haec scripto ab ipsis iuramento firmata cancellario tradentur, ut inter acta recenseantur. Similiter duae eligantur obstetrices in arte ct praxi peritiores ac bonae famae, quibus post emissum iuramentum dc munere fideliter ad­ implendo committatur inspectio corporis mu­ lieris. Istac obstetrices a duobus saltem peritis, uno medico, altero chirurgo erunt instruendae de recognoscendo statu physico mulieris, prout medicinae legalis praecepta ferunt. Deinde una­ quaeque carum seorsum, quae repererit, sub iu­ ramenti fide in scriptis aut saltem oretenus apud tribunal exponet, et quid ipsa sentiat de talis mulieris integritate, ct de eius aptitudine ad actus conjugales, si haec impugnata sit, declaret aperte. Hae relationes medicorum iu- ! 81 dicio subiiciantur, qui sua vice referant, utrum inspectio regulariter sit facta; utrum cx ipsa habeantur sufficientia elementa ad iudicium pro­ ferendum de conditione talis mulieris; et utrum ex illis deduci possit pro diversa dubiorum ra­ tione eiusdem vel integritas, vel etiam impo­ tentia. Quod si in aliquibus locis obstetrices peri­ tae non habeantur, et inspectio corporis mu­ lieris omnino necessaria iudicetur, haec medicis peritis et honestate atque aetate gravibus com­ mittatur, sicut iisdem esset committenda, si observationes ab obstetricibus factae concluden­ tes non reperirentur. In his autem casibus ma­ trona honesta iureiurando ad secretum obligata ipsi inspectioni semper assistat. Facile porro patet, quam sancte in omni­ bus huiusmodi inspectionibus cavendum sit, ne quidquam agitur, quod divinae legi et casti­ tatis virtuti adversetur. Quod si ob singulares locorum circumstan­ tias impossibile aut valde difficile aliquando fuerit, ut duo medici periti, et duae obstetrices item peritae reperiantur , tolerari poterit, ut unus tantum medicus et una obstetrix adhibeatur. Curandum tamen in hoc casu, ut relatio­ nes utriusque examinandae subiiciantur duobus aliis medica ct chirurgica scientia doctis ibidem vel alibi commorantibus, ut fide iurata iudiciutn suum super eas proferant, num scilicet iisdem sit fidendum , et num ipsae exhibeant motiva, quae sententiae ferendae solido funda­ mento sint. Haec mulieris inspectio omittenda erit, si ea vidua sit, aut constiterit, post separationem a coniugc, cum quo lis est, aut etiam ante, cum alio viro commercium habuisse. Medici et obstetrices, quantum fieri poterit, inter catholicos eligantur; si vero ex his haberi nequeant, tolerari poterit, ut acatholici adhibeantur, dummodo tamen aliunde constet, eos esse probos et honestos, neque a spiritu catho­ licae religioni infenso duci. His omnibus accurate peractis, si omnia ad assertam impotentiam probandam conspira­ verint, Ordinarius pro matrimonii nullitate iudicabit; sin a ihuc dubium aliquod supererit, a sententia proferenda abstinebit, et novas ultcrioresque investigationes instituendas praecipiet ; quas si inire impossibile fuerit, aut si his non obstantibus dubium semper remanserit, aut si dc matrimonio non consummato dumtaxat, minime vero dc alterutrios impotentia consti­ terit, nec coniuges reconciliari queant, integra causa ad S. Sedem transmittatur, cuius erit op­ portune providere. Adnotatio specialis de impedimento voti solemnis et Ordinis sacri, — Quoties tractanda occurrerit causa matrimonialis, injqua de im­ pedimento solemnis voti castitatis vel Ordinis sacri cum adnexa castitatis lege agatur, ca in- An C. i88j | I | I ■ . I Ί | ‘ [ I An. GiMj r8a COLLECTANEA tegra, post processum informatorium, ad ne­ cessaria documenta et motiva colligenda insti­ tutum, a Rthis Patriarchis aliisve Ordinariis ad Sedem Apostolicam deferatur. 1589 Ootn dcncot S. C. S. Off. i? lan, 1883, — Utrum n<<0 , ha risposto sempre affermativamente. i83 An. C. ctorum non Martyrum, quisnam color in Missa esset adhibendus. 2. Quum in Appendice diversorum exem­ plarium Romani Missalis inveniantur diversae in honorem SS. Reliquiarum Missae, an eligi debeat aut saltem valeat Missa cuius Introitus incipit Multae tribulationes cum oratione Auge, Epistola Hi viri, et Evangelium Descendens lesus. 3. An ritus duplex primae classis assignan­ dus sit supradictae Missae, an vero ritus in­ ferior. 4. Ubi neque de iure neque de facto cele­ bratur Missa conventualis vel parochialis, et altera Missa non cantatur conformis officio diei, quaenam regula sequenda sit quoad com­ memorationem Officii currentis, cantum Sym­ boli, Praefationem in Dominicis, ac ultimum Evangelium Dominicae aut feriae maioris oc­ currentis. 5. Utrum nomine ecclesiarum veniant etiam oratoria privata; et quatenus negative, Rffius Episcopus postulat ut sibi facultas impertiatur supradictam solemnitatem permittendi in ora­ toriis sive publicis, sive etiam piorum locorum internis, si hoc ad spirituale bonum fidelium et ad honorem Sanctorum promovendum expe­ dire iudicaverit. R. Ad t. Sufficere aliquot Sanctorum Re­ liquias etiam parvo numero. Si non adsit Re­ liquia SStTiae Crucis, aut alicuius sancti Mar­ tyris, paramenti color sit albus. Ad 2. Affirmative. Ad 3. Assignandus ritus duplicis minoris. Ad 4. Sequenda regula a rubricis descripta. Ad 5. Negative. Quod vero attinet ad ex­ petitam extensionem indulti, non expedire. 1597 Ex Litt. encycl. S. C. Discipl. Regul. 1596 DcMluacele- S. C. SS. Rit. r8 Maii t88j.— xMarU· •Ciwiquiaroin0 nopolitana (Montreal). — Ex induito Ap. re­ center Provinciae Quebeccnsi concesso, semel in anno, die qua in unaquaque ecclesia cum assensu Ordinarii fit expositio Reliquiarum ibidem as­ servatarum, licet unam Missam cum cantu ce­ lebrare dc SS. Reliquiis, uti in Appendice Mis­ salis Romani, exceptis duplicibus primae clas­ sis, Dominica SSrhae Trinitatis, nec non Do­ minicis, Vigiliis octavisque privilegiatis, absque praeiudicio Missae conventualis vcl parochialis dc dic vel festo occurrente, (illis in ecclesiis et diebus quibus praedictae Missae, parochialis vel conventualis, celebrandae obligatio existit) ac servatis rubricis. Hinc quaeritur: t. Quot ct quales Reliquiae requirantur et sufficiant ut habeatur ius isto privilegio utendi; ct quatenus satisforet exponere Reliquias San- 12 lunii r88j. — Le istruzioni da darsi in proposito (alla espulsione) si compcndiano nel senso che i superiori degli Ordini Religiosi, Congregazioni, Istituti ecc. dcducano innanzi la S. C. medesima (della Disciplina) i motivi d’incorrcggibiiità, la pervicacia dell’individuo; e dimandino al tempo istesso la facoltà dei processo sommario, quale si concede, salvo sempre Γ esame dei testimoni c la difesa del reo, fatta da un religioso ex officio deputan­ dum; e chc la sentenza di espulsione sia notificata ali' Ordinario di origine del condannato, c al condanaato stesso, a cui si riserva il di­ ritto di appellaris presso la suddetta S. Con­ gregazione. 1598 De iqoa in b·· S. C. S. Officii 20 lunii 1883. — Quando ptbmo idhibeonon habetur aqua baptismalis adhibenda est qdA btpùlœLi An. G iMj COLLECTANEA «84 (quoad fieri potest) aqua benedicta iuxta for­ mulam in novis editionibus et in appendice Ritualis Romani: secus adhibenda est aqua naturalis. 1599 1X opti con oicroo ct u»u. Litt. S. C. de Prop. F. Iulii 1883 (ad Vicakios App. Sin.) — Consuerunt EE. PP. in memoriam revocandam Instructionem huius S. C. die 23 lunii i83o, quae commercium opii respiciebat quaeque oculis Christianorum assi­ due subiicienda est, ut ad observantiam civilis legis, opii commercium ct usum gravissimis de causis prohibentis, excitentur. Praeterea nota est A. Tuae resolutio S. Congfiis S. Officii circa commercium ct usum opii die 10 Mar­ tii 185 j, edita, qua ad petitionem Vicarii Ap. Chansinensis declaratum est, commercium et usum opii prout exponebatur esse illicitum, ideoque debere Vicarios Ap. prudenter omnem curam adhibere ad usum ct commercium istud extirpandum. Uti vero apprime novit A. Tua nova expositio circa idem argumentum a Vi­ cario Ap. Koui-tchcou anno 1878, praesertim vero circa plantationem ct usum opii, enarratis peculiaribus circumstantiis ad S. C. missa est; quae quidem cum huiusmodi preces S. Congr. supremae et Univers. Inquisitionis obtulisset, novum ab ea responsum accepit. Expositio au­ tem praedicta cum responsione est tenoris se­ quentis : « Sollicitantibus aliquibus missiona­ riis etc. » (V. n. 148(f). Hac vero opportunitate, qua examen syno­ dorum sinensium a S. C. susceptum est, pa­ tuit pluribus inter Patres insedisse sententiam resolutionem memoratam ita generalem esse ut ad omnes Imperii Sinensis regiones extendi de­ beat. Itaque eidem S. Conghi S. Officii dubia proposita sunt: — An decretum S. Officii (27 Martii 1878) circa plantationem ct usum opii intelligi debeat editum generatim pro universo Imperio Synarum: vcl, quatenus negative, an saltem ad idem Imperium gencratim extendi possit. — Praeterea: — An ülo decreto posito debeat intelligi aliqua ratione permissum vel toleratum commercium opii. — Ad quae du­ bia sacra eadem Congregatio ita respondit : « Decretum applicandum ad eas provincias et < ad eas circumstantias pro quibus decretum < ipsum latum est, et ubi et quamdiu eaedem < circumstantiae veriticentur ; et ad mentem. — < La mente e che la S. C. di Propaganda sti« moli i Vicari Ap. che si adoperino con tutte « le forze di estirpare 1' abuso dell’ oppio spe< cialmcnte colla istituzione di Societa di Tem< peranza come in Europa ». Ad aliud vero dubium responderunt : < Provisum in prae­ cedenti ». An.C. te 1600 Ex Litt S. C. de Prop. F. Iulii 1883 (ad Vic. àp. Hong-Kong) — Quod spectat ad petitiones Praesulum (Synodi Regionalis) qui­ bus postulatur ab Apostolica Sede ut concedat privilegium constituendi thronum in Ecclesia pro Vicario Apostolico, anteferendi crucem, et nomihandi eumdem Praelatum in Canone Missae censuit S. C. non esse annuendum. Circi pctiiioo pritilcgiora· pro App. Vki. nil. 1601 S. C. S. Officii 4 Iulii 1883. — Se nella Cina debbano lasciarsi senza inquietarli i fedeli che nel mutuo perccpiscono Γ intera tassa ci­ vile, ossia tutto l'interesse permesso dalla legge, ovvero, almeno nelle p^ovincie dove gcneralmente si usa prendere un interesse minore, siano da consigliarsl, ed anche da obbligarsi a non percepire più di quello che si suolc cornunemente, che è in media il 1 5 per cento. R. Illos non esse inquietandos qui lucrum percipiunt cx mutuo in ea quantitate quae est a lege permissa, in usu communiter recepta, ct a prudentibus ac timoratae conscientiae viris comprobata, dummodo parati sint stare man­ datis S. Sedis. Circi lucrum ei mutuo lege cinh pcrmiiaum. 1602 Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 22 Iu­ lii 1883 (ad Phabfbctos Mission.). — Quando­ quidem, miserante Deo, ostium ad conversio­ nem haereticorum et schismaticorum quotidie latius aperire dignoscitur, et regiones iam albae ad messem videntur, oportet eos praeprimis qui ab Apostolica Sede ad hoc opus procuran­ dum mittuntur, prudenti usos oeconomia, collatisque viribus et consiliis alacrius coeptis in­ sistere, satagentes nc umquam ca careant scien­ tiarum ac litterarum cognitione, quae in diver­ sis Missionum locis necessaria est ad apostolicum munus rite ac utiliter obeundum. Cum enim fides, docente Apostolo, per auditum sit, auditus per verbum Christi, nemo autem credat nisi audiat praedicantem, nccessc est hunc eo uti sbrmone quem auditores probe noverint ct intelligant. Nisi enim, ait Apostolus Paulus (I. Cor. XIV, 9), vos per linguam...... mani­ festum sermonem dederitis, quomodo scietur id quod dicitur? Eritis enim in aera loquentes. Tam multa, ut puta, genera linguarum sunt in hoc mundo : et nihil sine voce est. Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei, cui loquor, barbarus; et qui loquitur, mihi barbarus. Quam ob rem in Ecclesiae primordiis divinitus ct praeter ordinem factum est, ut Apostoli omnia loquerentur genera linguarum, quarum notitiam in illis rerum adiunctis humano studio assequi Dc tcholii d stadio lingua­ rum orienta­ lium. An. C. :88j ,85 S. C. DE PROP. FIDE Aa.C. i88î non poterant. Ecclesia autem constituta, tale subsidium non a Deo praeter ordinem expectandum fuit, sed humano labore atque indu­ stria comparandum. Quare nil crebrius atque instantius ab Ap. Sede desideratum est, expe­ titum, iussum, quam ut missionarii tempestive addiscerent et probe callerent linguas, quibus populi ab ipsis erudiendi uti consueverunt eamque ob causam plura Sacrae Cong, de Prop. Eide decreta prodierunt, quae ctiam Apostolicarum Missionum collegia respiciunt, in quibus religiosi viri ad Christianam fidem catholicamque religionem propagandam mittendi oppor­ tune instituuntur (1). Etsi vero in calamitosis hisce temporum adiunctis ea vix , aut ne vix quidem, consistere possint, non tamen neces­ saria media volentibus et conantibus deficiunt. Nulla enim est ferme ex celebrioribus Europae urbibus, in qua sive ad commercii negotia uti­ lius procuranda, sive ad diplomaticas relationes tutius fovendas, orientalium linguarum scholae desiderentur. Has vero praevertisse visa est Ap. Sedes, quandoquidem post editum oecurnenici Concilii Viennensis decretum de orientalium linguarum cathedris apud praecipuas nonnullas universitates instituendis, eas in pontificio romano athenaeo erexit, atque ad novissima haec tempora, quoad licuit, fovit atque aluit. No­ vissime vero s. m. Pius PP. IX sollicitus quam qui maxime de Ecclesiarum ritus orientalis mi­ serrima conditione relevanda, hoc ctiam in ca­ rum utilitatem sancivit, ut peculiares lingua­ rum quae apud illas usurpantur cathedrae in hac alma Urbe extarent, in quibus tum litte­ ralis tum vernacula earum loquendi atque scri­ bendi forma traderetur; quod Sacrae huius Congr. cura ac studio in aedibus S. Apollinaris penes Pont. Seminarium Romanum iampridem factum est. Hac ratione provide consultum fuit procurandis eidem Congr. fidelibus doctisque interpretibus, atque ctiam missionariis citius atque utilius instituendis. Decessoris sui vesti­ giis inhaerens SS. D. N. Leo div. prov. PP. XIII, studiosissimus et ipse restituendi iamdiu discis­ sam apud orientales Ecclesias catholicam uni­ tatem, tanto operi adiutriccm manum strenue admovit, dato etiam mandato, ut solertissimi cx earum dem scholarum auditoribus, cura Sa­ crae huius Congr., in orientem mittantur, ut linguas, ritus moresque Ecclesiarum orientalium ipsi coram audiant, inspiciant, penitus addi­ scant. Quo scholarum praesidio si usi fuerint qui sacris missionibus in illis regionibus obeun- dis sc devovere intendunt, celerius atque utilius diversas quae illic usurpantur linguas callebunt, et ubi ad praestituta sibi loca devenerint, servi inutiles diu non erunt, verum sacris suis mi­ nisteriis citissime perfungi poterunt. Quam ob rem Sacra haec Congr. pro Negotiis Orientali­ bus universos moderatores religiosarum fami­ liarum quae orientalium missionum curam su­ sceperunt, sedulo graviterque monet, ut studium linguarum quae cum in finem necessariae sunt, ab iis omnino exigant qui ad sacrum illud mi­ nisterium incumbere velint. Missionum autem Praefectis mandat, ut id ipsum severe exigant; et quos noverit desides in hac sui muneris parte adimplenda, huic S. C. denunciarc non morentur. Demum RR. PP. DD. Delegati Apostolici pro suo munere ad omnimodam prae­ missorum exequutionem advigilabunt, et me­ moratam S. C. edocere non praetermittent. — Hisce praesidiis praeter alia instructi apostolici viri , quibus datum est catholicae fidei veritatem atque unitatem promovere, ad ani­ marum salutem procurandam quotidie magis incumbant, minime dubitantes quin misericors Deus opus quod coepit perficiat, confirmet solidetque, ct Ecclesiam catholicam, aberrantibus ovibus in unicum Christi ovile adductis, nova iugiter filiorum accessione laetificet. (1) Sacrae Congr. S. Officii propositum fuit du­ bium quod sequitur: Mollissimi linguaggi essendo in Giorgia impossibili potersi apprendere tutti dai mis­ sionari, si domanda corns debrano (essi) portarsi nel confessure quelli che si sono convertit!, che non sanno altra lingua, nl vogliono interpreti. Et responsum fuit (10 Febr. 1666); « Missionarii hortentur poenitentes « ignaros idiomatis missionariorum ad adhibendum in- « terpretem, per quem confiteantur omnia peccata; quod • si hoc nolint, saltem confiteantur aliqua per inter« pretem , ct reliqua per signa ct nutus omni meliori « modo sicut fit cum mutis; sed missionarii curent ad■ discere, in unaquaque lingua ibi usuali, illa pauca « verba quae sunt necessar a ad explicanda praecipua «peccata contra decalogum» et contra quinque prae« cepta Ecclesiae ». Colleclattea S. C. de Prop. Eide. Vol. II. 1603 Decr. S. C. de Prop. F. 25 Iulii 1SS3. — Cum inde ab anno 1878 sub initio Pontificatus SSrïïi Domini Nostri Leonis PP. XIII per Apostolicas eius Literas < Ex supremo Apostolatus apice > episcopalis hiérarchie in Scotia ex Sa­ crae huius Congregationis consulto feliciter fue­ rit restituta, Sacra eadem Congregatio, ut gra­ vissimum electionis Scotiae Episcoporum nego­ tium rite sanctcque in posterum absolvatur, cer­ tam aliquam methodum in omnibus illius regni dioecesibus servandam opportunum esse existi­ mavit, qua fiat ut Sedes Apostolica exploratam notitiam habere possit de meritis sacerdotum, ex quibus qui magis idoneus censendus fuerit ad episcopalem gradum eligi valear. Itaque in generali conventu habito die 18 lunii 1883 Sa­ cra Congregatio, omnibus mature perpensis, censuit ca super rc methodum quae hic adseribitur esse in Scotia servandam. Sede aliqua episcopali vacante, atque Vicario sive Admini­ stratore iuxta normas a sacris canonibus genc­ ratim, vel ab Apostolicis Litteris sa. me. Benc- Dc electione EpiKoporum Sco­ tiae. An. C. ι&3 186 COLLECTANEA dicti XIV, pro locis Missionum speciatim prae­ scriptas constituto, qui dioecesi viduatae, du­ rante vacatione, praesit; convocatio fiet eo­ rum , ad quos pertinebit commendare tres ec­ clesiasticos viros, quorum unus a Summo Pon­ tifice, si ita ei visum fuerit, dioecesi vacanti praeficiatur. Et quidem, si in dioecesi vacante canonicorum Capitulum erectum non fuerit, Metropolitanus S. Andreae et Edimburgcnsis vel in ipsius defectu senior ex suffragancis cius, conveniat cum Archiepiscopo Glasguensi (nisi agatur de vacatione ipsius Sedis Glasguensis, quae S. Sedi immediate subiccia est et suffraganeos non habet) relate ad diem et locum statuendum, quo primum omnes Episcopi ad­ unari commode possint, ct pro eo die omnes Episcopos convocabit, li vero una cum Archie­ piscopo Glasguensi, omnes simul, si fieri possit, adunati, ct praesidente Metropolitano seu in cius defectu Archiepiscopo Glasguensi, singuli suffragium tribus vicibus ferent, indicando no­ mina ecclesiasticorum virorum quos vcluti can­ didatos ad sedem vacantem Apostolicae Sedi proponendos dignos esse in Domino existima­ verint. Collutis vero suffragiis, referent in scri­ ptis huic S. Congregationi nomina trium can­ didatorum, in quos maior suffragiorum nume­ rus convenerit, simul indicando quo ordine cx pluralitate votorum iidem pro meritis sint re­ censendi, nec non notitias de singulis suppedi­ tando ad normam quaestionum, quae ab hac S. Congregatione in speciali schemate ad id proponi solent. Si vero in vacante dioecesi Capitulum ere­ ctum fuerit, Vicarius Capitularis Praepositum ct Canonicos convocabit, qui capitularitcr co­ adunati, ct precibus dc more praemissis, tribus vicibus suffragia ferent circa personas S. Sedi vclut digniores commendandas. Tum Capitu­ lum nomina alphabctico ordine disposita eorum trium sacerdotum, in quos maior numerus suf­ fragiorum convenerit, ad Metropolitanum vel in cius defectu ad seniorem suffraganeum trans­ mittet, ut ceteris Episcopis, ut supra dictum est, in unum convenientibus communicentur, qui quidem ea excutient, ut deinde S. Sedi referant quomodo iuxta suam sententiam dis­ ponenda sint, attento ordine meritorum, ct dc singulis candidatis notitias dabunt ad normam quaestionum, de quibus supra dictum est. Epi­ scopis vero liberum erit alia etiam nomina ad­ dere, quae magis opportuna censuerint, ac de­ inde ipsum authenticum actum capitularcm, ac relationem sententiae in quam Episcopi vene­ rint ad S. Sedem per hanc S. Congregationem transmittent. Sacra porro haec Congregatio de­ clarari voluit nomina candidatorum, sive uno sive altero cx supradictis modis pro rerum cir­ cumstantiis innuantur, per simplicem commen­ dationem proponi ut notitiam tantum ac lumen afferre valeat in electione perficienda quae, ut An. C. iMj iuris est, ad Apostolicam Sedem omnino per­ linet, cui plena libertas servatur alium etiam extra propositos, si ita ipsi placuerit, ad va­ cantem Sedem episcopalem nominandi. 1604 Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 25 /u- Qrci ilco:|· lii 1883. — Quo propositis huic S. C. dubiis fieret satis, a Sacra Supremae Inquisitionis Cong. quaesitum fuit: /In Vicarii Ap. absque speciali dtitionli. facultate possint excipere denuntiationes in materia sollicitationis ad turpia, ct an, eius­ modi denunciationibus acceptis, teneantur eas ad S. Officium deferre. Ertri PP. Inquisitores Generales, in fer. IV 20 lunii curr. anni, respon­ dendum censuerunt: Supplicandum SSmo pro extensione ad omnes Vicarios App. Instructio­ nis pro Vicario Ap. Cocincinae diei / lun. ^75, cum addito quod remittant ad S. Officium, per medium S. C. de Propaganda Fide in epistola clausa, nomina sollicitantium. Cum autem Summus Pont. Leo XIII in audientia eiusdem feriae ac diei, decretum Eiîiorum PP. appro­ bare dignatus sit, et petitam concedere exten­ sionem, hinc praedictam Instructionem, quae Vicario Ap. Cocincinae data fuit per epistolam dici 26 Aug. 1775 ad A. T. mitto (V. n. 50g), ex qua Intructione eadem A. T. intelligel, qua ratione sc gerere debea: si quando, quod Deus avertat, huius casus occurrant. 1605 S. C. S. Off. 1 Augusti r88q. — Savannas . — Inter ceteros difficilis solutionis casus, qui in ad nllAtiu» bis Foederatorum Amcricac Septcntr. Statuum monH.cU m’ln ecclesiasticis provinciis, ac in hac quoque dioe­ cesi occurrunt, reperitur etiam sequens: Fre­ quenter contingit, ut duo acatholici inter sc contraxerint matrimonium ct ignoretur utrum sive uterque sive alteruter fuerit baptizatus. Eiusmodi matrimoniis inter duos acatholicos, aut sine dispensatione inter catholicum unum et acatholicum alterum, initis, in nulla cx dioe­ cesibus nostris obstat impedimentum clandcstinitatis. Contracto ita matrimonio, haud raro evenit, ut compars compartem deserat. Post aliquod tempus partes ita separatae non infrequenter ad alias nuptias convolant superstate altera parte. Scio equidem casu quo, spectata qualitate probationum pro ct contra, dubitetur num vel alteri vel utrique parti collatum fuerit baptisma, standum esse pro valorc matrimonii cum tali dubio ac sine dispensatione contracti usque dum non constet illud fuisse invalidum; verum deficientibus ceteris pro utraque dubii parte probationibus, quaero: I. Num in ordine ad matrimonii contracti validitatem vel nullitatem, collatio vel non colI latio baptismi, dum ignoratur, cx principio An C. 1883 187 S. C. DE PROP. FIDE praesumptionis definienda sit. In dubiis id af­ firmat doctissimus bo. me. Archiep. Pair. Henrick; in theologia enim sua morali (tract. XXI, η. 4#) l|acc habet: « Si de consortis baptismo < non constet, nec certum haberi queat testimo« nium, in eam propendere oportet sententiam < de baptismi ct matrimonii valore, cui favent < indicia ct adiuncta ». Quod si recte ita sentit laudatus Kcnrick, quaero ulterius: II. Utrum dum baptismi collatio ignoratur, principium praesumptionis in ordine ad valo­ rem matrimonii contracti, rite applicetur in articulis sequentibus: 1. Si pars vel partes acatholicae parentes habuerint ad sectam pertinentes quae baptismum respuit, hic non est praesumendus. 2. Idem resolvendum, si parentes habuerint pertinentes ad seciam quae infantium Bapti­ smum non admittit, seu in qua non confertur nisi adultis v. g. annum aetatis trigesimum iam adeptis , quemadmodum res se habet in secta baptistarum. 3. Idem pariter resolvendum, si parentes habuerint qui dum in vivis essent, professi sint sc nolle ad ullam sectam pertinere, seque Ens supremum honestis potius, ut aiunt, moribus quam speciali aliquo cultu honorare. 4. Si parentes habuerint pertinentes ad se­ ctam quae cumdem ut necessarium habet, vel in qua saltem ordinarie administratur, ct iidem parentes in secta sua zclosi fuerint, praesu­ mendus est Baptismus. At quid si parentes in secta socordes fuerint, aut ad sectam pertinue­ rint, quae baptismum quidem non respuit, sed cum non habet ut necessarium, et in qua ordi­ narie non administratur ? an in utroque aut al­ terutro casu praesumendus baptismus vel non? 5. Si iuxta unius tantum parentis sectam et animi ut supra zelosam dispositionem prae­ sumptio faveat baptismo, ct in educatione prolis de facto et indubie primas habuerit partes, prae­ sumendus est baptismus. Idem resolve, si facta inquisitione, ignoretur aut non satis constet utrum primas habuerit partes; baptismus enim in ordine ad matrimo­ nium praesumendus est, cum contagium semel initum censendum sit validum quamdiu obex se prodat. Sed quid si certo constet, illius qui de facto ct indubie primas in educatione habuit partes sectam ct animi dispositionem non favere baptismo, dum alterius secta ct animi dispo­ sitio eidem favet? 6. Casu quo nulla pro baptismo militat praesumptio, applicanda est regular factum non praesumitur, sed probandum est. Huius regulae applicatio in his Foederatis Statibus ubi inter acatholicos plurimi sunt, qui de baptismo in­ fantibus suis conferendo nihil aut parum cu­ rant , potiori forte iure locum habere debet, quam in mullis aliis regionibus. Quaestiones praefatae ideo praecipue pro­ An. C. î88j ponuntur , ut ex carum solutione norma ha­ beatur, iuxta quam tuto procedi possit in his praesertim casibus: 1. Dum cx duabus partibus acatholicis ab invicem ut supra separatis, altera in gremium Ecclesiae recipi postulat, ct ad alias nuptias convolavit aut convolare cupit. 2. Dum pars catholica ab ucatholica ut supra separata, cum alia coniungi postulat, aut cum alia iam iuncta , ad sacramenta admitti ex­ optat. R. Ad I. Affirmative, peracta tamen inve­ stigatione in singulis casibus. Ad II, (nempe: < Utrum, dum baptismi collatio ignoratur, principium praesumptionis in ordine ad valorem matrimonii contracti rite applicetur in articulis sequentibus: >) Affir­ mative quoad primum, secundum ct tertium articulum, ct quoad primam partem quarti et primam partem quinti numeri, at in hoc po­ stremo articulo, post verba habuerit partes addatur: — neque alter coniux cognoscatur positive contrarius collationi baptismi, praesu­ mendus est baptismus. In reliquis casibus qui adnotancur in secunda parte numeri quinti re­ currendum est ad S. Sedem, expositis omnibus rerum locorum et personarum adiunctis, aliis­ que ad rem facientibus. Ad sextum: Provisum in praecedentibus. 1606 Instr. S. C. de Prop. F. tS Oct. rS8j (ad Vicarios App. Sivar.) — Quae a praesulibus Sinensium missionum in conventibus synodalibus habitis in quinque regionibus ecclesiasticis in eo imperio constitutis acta fuerunt, ea qui­ dem Sacrae huic Congr. gratissima ac perutilia visa sunt. Plura enim sive quoad personas Vi­ cariorum App. ac missionariorum, sive quoad ipsam directionem et administrationem missio­ num saluberrime decreta sunt, multa etiam de ministerio inter gentes exercendo variisque mo­ dis fidei propagandae admodum opportune in­ nuuntur, demum multa de gravissimis quae­ stionibus res Ecclesiae, nonnullos contractus, ipsam sacramentorum administrationem spe­ ctantibus disceptantur. Itaque dubium non est quin in proximis conventibus anno i885 de more habendis nonnulla ex his gravissima ct alia negotiorum capita iterum magna cum il­ lorum fidelium utilitate ac profectu ad examen revocentur. Quod ut commodius fiat, atque ea ratione quae S. Consilii menti apprime respon­ deat, visum est nonnulla de iis attingere, qurc maxime fidei provehendae utilia esse possunt, quaeque vel iam ab Episcopis indicata vel a S. C. proposita ampliorem tractationem exigere videntur. Haec itaque breviter his meis per­ stringo, potissimum in iis consistens quae re­ gimen istarum missionum et media opportu­ ne nonnulli· qaac miMien ara regimen et ftdetn provehendam respiciunt. An. C. ι>· *' • .t 188 COLLECTANEA niora ad conversionem gentium obtinendam respiciunt. L imprimis Sacra haec Congr. studium Epi­ scoporum ad idoneos ac spectatos verbi Dci praedicatores ctformandos satis laudare non potest. Potissimum vero quae in Synodo Chansinensi (Sess. II, c. Π de Λ/rss. Apostolicis n. i ct 2, ncc non c. HI de vita et honestate cleri­ corum) de hoc argumento disseruntur, omnibus Vicariis App. ut prae oculis habeantur plane commendat. Uti enim ipsa haec S. C. ad pri­ mos Vic. App. Seminarii Parisiensis anno 1659 scribebat, non debent missionum Praesules facile omni spiritui credere, sed probare spiritus si cx Deo sunt: « Hoc itaque in primis curandum ut magno studio perquirantur ac secernantur viri aetate ac corporis valetudine sustinendis laboribus idonei tum vero quod pluris est non mediocri charitatc ac prudentia insigniti, quas virtutes non aliorum iudicium ct coniectura sed diuturnus rerum usus ct experientia aliis mu­ neribus cum laude peractis probaverint, qui secretorum sint capaces tenaccsque custodes, qui gravitate morum, comitate, mansuetudine, humilitate, patientia ct omni virtutum exemplo christianac fidei quam ore profitentur opem adstipulcntur ; qui denique ad evangelicae charitatis normam etformati aliorum se ingenio ac moribus accommodantes, nec sociis quibuscum vixerint graves, nec exteris invisi ingratique reddantur» sed cum Apostolo fiant omnia omni­ bus ». Hac itaque dotes maxime in evangelii praeconibus ab Episcopis quaerendae sunt. Quo­ niam vero Dci omnipotentis gratia favente mes­ sis quotidie copiosior in ista regione apparet, ut vere dici possit eam provinciam esse altam ad ipsam messem, operarii autem valde pauci numerantur, hoc S. Consilium singulari solli­ citudine easdem missiones complecti volens, non deerit quin superioribus ordinum regularium ac piarum Congreg. ct Institutorum per spe­ ciales litteras animos addat eosque hortetur ut multiplicandis evangelii praeconibus, quantum temporum malignitas sinit diligentem dent ope­ ram. Ac si (quod Deus faxit) maiorem opera­ riorum numerum nanciscatur etiam novas mis­ siones constitui curabit quibus aliis vcluti igni­ culis adiectis gentes istas excitet, atque a tene­ bris et umbra mortis in admirabile Christi lu­ men ac regnum advocet. 11. Porro quamvis libentissime S. C. viderit plures cx Synodis de studio linguarum indige­ narum a missionariis peragendo sollicitas fuisse, tamen optimum fore arbitrata est, si singulis PP. ante oculos proponat Instructionem huius S. Consilii die 21 Martii 1774 circa idem argu­ mentum ut, qua severitate hac in rc proceden­ dum sit, videant; iussitque, omnibus istarum regionibus praesulibus significari, eiusdem In­ structionis tenorem diligenter servandum esse, ac missionarios universos omnino cogendos aut An. C. i88j ad linguam sinensem addiscendam, aut ad mi­ nisterium abdicandum. Quo vero iidem evan­ gelii praecones magis idonei fiant ad populos illos ad fidem adducendos , neque tantum ad plebem, verum ct ad homines superioris con­ ditionis Christi religione imbuendos uti antiquis temporibus PP. inclytae Societatis lesu magno cum profectu rem ipsam perfecerunt, mandat ac praecipit ut in singulis quinque regionibus in quibus synodi habitae sunt, eo opportuniori modo quod Episcopis visum fuerit, speciale studium ac vcluti academia sinensis linguae erigatur et cx singulis vicariatibus aut saltem cx iis ubi res commodius fieri possit quidam peritiores in lingua vernacula missionarii desi­ gnentur, qui ad huiusmodi (iteraturam serio incumbant, lucubrationes in ca lingua perficiant quibus ct fidei veritates palam coram ethnicis exponantur, ac superstitiones erroresque inter eas gentes diffusi refutentur. Quibus hominibus et aliud mandatum committi debet ut inspectis illius gentis literis ac philosophia sub omnimoda directione Episcoporum iisque auctoribus Sacrae huic Congr. practice media designent quibus facilius inter superiores societatis classes fides insinuari ac praeiudicia in iis contra ipsam in­ vecta minui, ac etiam si possibile sit plane deleri possint. III. Ea etiam Emi PP. ad examen revoca- nededhaht». runt quae de civili cleri habitu in nonnullis Synodis disputata sunt. Qua quidem in rc cum confirmassent, quae circa idem caput in Synodo Sutchuensi (c. X, n. 10) sapienter statuta fue­ runt , caetera prudenti Episcoporum arbitrio commiserunt, id tantum animadvertentes curan­ dum omnino esse ut circa vestes a clero adhi­ bendas caute procedatur, ne difficultates inter sacerdotes inopportunis innovationibus exciten­ tur. Insuper mandarunt ut diligenter observen­ tur quae in Synodo Sutchuensi circa quasdam incedendi rationes nimium luxum redolentes praescribuntur (c. X, n. 12). IV. Quoniam vero inter praecipua argumenta I)e Scrajnar,a a VV. AA. pertractata, magni plane ponderis est quod spectat cleri indigenae institutionem ac doctrinam , ErTii PP. dc tanto negotio vcl imprimis solliciti, ac prae oculis habentes nun­ quam Christianam religionem in Sinis firmam stabilitatem ac praepotentem progressum con­ secuturam, nisi homines illius nationis in cle­ rum adscript! exemplo maxime, nc dum verbo, contribulibus suis praeluceant, atque propriae vitae morum speculo ad Christianas virtutes informent, ad haec adeo pretiosa bona asse­ quenda, quae sequuntur omnibus Episcopis in­ dicanda censuerunt. Primum quidem commemorarunt Instructio­ nem ab ipso S. Consessu ad omnes missionum Praesules anno 1846 datam, in qua de missione Episcoporum, ct maxime de sedula indigenae cleri institutione accuratissima ratio habetur. In Λη. C. 1Η8j S. C. DE PROP. FIDE 189 ca siquidem multa dc necessitate initiandi opti­ 2. Optimum quoque consilium S. Congremos cx christianis incolis locorum missionis ad gratio existimat, quod a nonnullis Vic. App. levitarum ordinem, dc institutione seminariorum susceptum est ut singularis schola instituatur iisdem ad scientiam ac pietatem informandis in qua pueri huiusmodi ab aliis separati ad atque in ministerio exercendis mirifice indigi- seminarium praeparentur: vcl satius, ut iam tantur; de dignitate vero eorum curanda atque in pluribus missionibus factum est, collegium etiam iuxta circumstantias augenda adduntur puerorum praeparatorium (petit séminaire) a mulla: ac propterea utilissima exinde documenta seminario proprie dicto divisum constituatur. Praesulibus missionum erui possunt. Verum, 3. Quoniam vero complures adhuc Vicariaquod ipsi etiam Sinenses Vie. Apostolici in tus in Sinis vix figuram quamdam ac vcluti conventu Romae habito an. 1870 apud S. Con­ initium seminariorum exhibent, nec media ad gregationem animadverterunt, nonnulla clero ea constituenda necessaria adhuc in promptu indigenae carum missionum peculiaria adhuc habentur, nec brevi reperiri poterunt, ne huius desiderabantur, quaeque ad eiusdem instructio­ institutionis utilitate priventur, imo ut statim nis specialem pro iis locis applicationem per­ illius fructibus perfrui possint, ExTii PP. carum tinerent. missionum Praesulibus commendarunt ut con­ Hoc itaque occasione recensionis synodorum siliis simul initis seminaria quae appellant cen­ sinensium S. Consilium efficere aggressum est. tralia sive provincialia unum aut plures in sin­ Quod quidem dum libenter laudibus prosequi­ gulis regionibus iuxta opportunitatem instituere tur ca quae huc usque Sinarum Praesules ad satagant, in quibus facilius et magistrorum et seminaria sive initianda, sive augenda perfece­ moderatorum copia, et pecunia collata caetera runt, quaeque etiam novissime in synodis de­ media necessaria comparari poterunt. Quod crevere, censet nihilominus, quod et nonnulli Tiidentini PP. iam in decreto memorato aperte ex dictis conventibus innuerunt, decretum Con­ innuunt iis verbis : si vero in aliqua provincia cilii Trident. Sess. 23, c. 18 de Reform, in me­ ecclesiae tanta paupertate laborent ut colle­ morium Patrum revocare, atque illud, inspectis gium in aliquibus erigi non possit, Synodus iis quae cx ipsis missionibus, vel tractatione provincialis vel metropolitan a cum duobus an­ praefatorum synodorum S. Congregationi inno­ tiquioribus suffragantis, in ecclesia metropo­ litan! vel alia provinciae ecclesia commodiori, tuerunt , cleri sinensis institutioni specialiter, unum aut plura collegia, prout oppertunum quantum adiuncta earum missionum sinunt, applicare. iudicabit ex fructibus duarum aut plurium ec­ i. Iuxta memorati decreti tridentini ordina­ clesiarum , in quibus singulis collegium com­ tionem certus puerorum numerus in seminatio mode institui non potest, erigenda curabit ubi alendus ac religiose educandus praescribitur. pueri illarum ecclesiarum educentur. 4. Districte vero praecipit S. Consilium ut Quo vero certiores fiant VV. A A. de bona pue­ rorum inclinatione quos ad hunc numerum in maius Seminarium (grand séminaire), ubi eligunt, servent in primis ordinationes Synodi erectum sit, nullimode admittantur laici ; qui Sutchucnsis (c. 8, n. t). Imo optimum foret vero vocatione ecclesiastica carere dignoscan­ consilium ut cum quis admitti peteret, vcl for­ tur, statim ab eo excludantur ita ut de tali tasse missionarii idoneum putarent, ipsi eum collegio verissime dici possit illud Dei ministro­ in servitio altaris per unum aut duas annos rum perpetuum seminarium esse. Nec minori saltem exerceant, vel etiam si fieri posset apud severitate servanda est Tridentini praescriptio; ut nimirum discolos e! incorrigibiles ac malo­ se retineant, illius propensionem, mores, doci­ litatem probaturi : cum vero eum idoneum ar­ rum morum seminatores acriter (VV. ΛΑ.) pu­ bitrentur, Vicario Ap. praesentent ut in semi­ niant , eos etiam si opus fuerit expellendo, narium, vcl scholam praeparatoriam, si adsit, omniaque impedimenta auferentes, quaecum­ introducatur. Quod quidem iudicio ipsius Vi­ que ad conservandum et augendum tam pium carii Ap. decernendum erit. Sint vero pueri et sanctum Institutum pertinere videbuntur duodecim annorum vel ad minimum decem, ct diligenter curent. generatim loquendo non ultra quatuordecim : 5. Quo 1 quidem ut efficaciter assequantur qui caeleris qualitatibus a Concilio requisitis necessc omnino est ut commodiori Seminario­ instructi sint. Biennio autem vcluti in proba­ rum curae ct regimini opportune ita provideant, tione in ipso seminario maneant ; deinde si ut quos sacerdotes iis praeficiant ab omnimoda idonei invenientur in alumnorum numerum re­ aliorum ministeriorum administratione dispen­ censeantur. Quippe maximi interest, attenta sent atque eximant; nc dum diversis sollicitu­ sinensium natura adulescentulos ipsos quam­ dinibus distinentur huic tanti momenti negotio primum fieri potest sub cura missionariorum non diligentissimam dent operam. Quod si ac­ ipsiusque ecclesiae versdri , dc eorum indole cideret, teneram iuvenum naturam ad praecel­ diligenter inquiri, neque eos admitti nisi vere lentem sarerdotii vocationem non ita fingere spes affulgeat cos ecclesiasticis ministeriis per­ possent uti, ipso praeeunte Concilio, Ecclesiae petuo ct sancte inserviturus. intentionem firmissimam esse, cuique legenti An. C. i88j Λα. G i8Sj 190 COLLECTANEA patet. Quin etiam curent Episcopi ut modera­ tori seminarii spiritualis director alumnorum assignetur, cuius ministerio quot ad pietatem ac sanctorum doctrinam hauriendam stimuli alumnis addantur vix credibile est. 0. Laudat S. C. consilium PP. in nonnullis Synodis expressum quoad instaurationem stu­ diorum: dc qua re Decretum Concilii Triden­ tini adeo sollicitum fuit. Verum cum accura­ tissime consideraverit, quae ad ipsam de statu studiorum in seminariis sinensibus his postre­ mis temporibus relata sunt, non solum sui muneris esse existimavit tenorem memorati de­ creti Vicariis App. in memoriam revocare, verum etiam nonnulla specialiter indicare quae ad re­ ctam instaurationem studiorum in Sinis censet pertinere. Itaque in primis monendos esse au­ tumat optimum fore consilium si in singulis regionibus quorum Praesules in Synodum con­ venerunt ab ipsis communi consensu doctiores quidam et experientia spectati deligantur viri qui simul congregati de ratione studiorum in seminariis inducenda pertractent, ac relatione sententiarum in quas descenderint elucubrata, eam Episcopis in proximis conventibus synodalibus discutiendam tradunt. Necesse autem erit ut peculiariter dc libris in scholis seminariorum adhibendis sermonem faciant, discutiantquc an m classibus linguae latinae auctores aureae ae­ tatis indiscriminatim alumnis tradere expediat, tum etiam an et quomodo classici auctores sinenses adolescentibus addiscendi tradi debeant. Praesertim vero ad examen revocabunt quae­ stionem dc auctoribus in philosophia rationali ac theologia adhibendis. Qua in re lacto animo pervidit S. Congregatio plures cx patribus sol­ licitos se ostendisse ut philosophia ad metho­ dum S. Thomae in hisce scholis introduceretur. Hoc itaque propositum laudat, ac optimum autumat si praedicti viri de ratione eam rem ad praxim deducendi tractaverint eos auctores indicando qui idonei ad id, inspectis loco­ rum ct iuvenum circumstantiis reperti fuerint. Id sane, ut notum est, gratissimum SSflio D. N. erit qui tantam dc philosophia S. Tho­ mae restituenda sollicitudinem ostendit uti cx cius literis encyclicis patet. Item animadverten­ dum erit qua ratione in philosophicis ct prae­ sertim theologicis doctrinis tradendis errores ct praeiudicia nationis prae oculis haberi ac refu­ tari debunt. Neque inopportunum esset si ali­ quod opus expresse contra haec ipsa praeiudicia concinnatum exhibeatur ut scilicet iuvenes ad sacerdotium designati veri certatores adversus gentis suae errata clformarcntur. Denique in id midme contendendum est ut in doctrina De Ecclesia tradenda alumni de vi ac ratione pri­ matus Romani Pontificis ac de eius praeroga­ tivis ac dotibus diligentissime iuxta Concilii Vaticani decreta edoceantur, ac Romanae Eccle­ siae amore ac reverentia intima imbui valeant. 7. Cum vero ex ipsa nonullarum Synodo­ rum locutione, aliisque ad S. C. relatis pateat non esse camdem omnium Vicariorum App. sententiam circa concursum clericorum et etiam laicorum Christianorum ad gradus litorarios adi­ piscendos, placuit S. Consilio ut in primis omni­ bus Episcopis aliisque Missionum Ordinal iis communicetur decretum antiquum S. O., quod his meis addo circa vetitum Christianis concur­ sum praedictum. Deinde vero iisdem Praesulibus committit ut in proximo conventu synodali ad examen revocent an in praesentiarum circum­ stantiae quoad superstitiosa mutatae fuerint ab iis quae antiquitus existebant ira ut S. Congre­ gatio Inquisitionis de eadem re consuli iterum possit (V. n. 126). 8. Quod vero pertinet ad reditus ad semi­ naria constituenda iuvenesque alendos, cum ea quae Tridentinorum PP. Decretum statuit in locis missionum locum habere nequeant, id tantum S. C. enixe commendat omnibus Vica­ riis App. ut in eleemosynis ad opera missionum applicandis primam potioremque partem post necessariam missionariorum sustentationem se­ minario attribuant, Tridentinae Synodi sollici­ tudinem imitantes, quae adeo gravibus verbis in horum collegiorum redditibus statuendis auctoritate sua providere non dubitavit. 9. Cum autem alumni ad eam aetatem per­ venerint , quae ad ordines sacros suscipiendos necessaria est, non statim nec nimia facilitate iis manus imponant: at prae oculis habeant ca quae Synodus Sutchuensis (c. VIII) eloquitur, nimirum ut nemo ad sacerdotii dignitatem as­ sumatur qui per longum tempus non fuerit probatus , et iterum : nemo ad ordines sacros assumatur nisi quem post longam in seminario probationem, caelestis sapientia, probi mores, diuturna iustitiae et castitatis observantia, competentisque scientiae acquisitio commendet (ib.). Et, si necesse sit, sacram ordinationem ultra communem annorum terminum, n. annos 24 absolutos, retardare pro sua prudentia non du­ bitent. Haec quidem si sinenses Praesules, quantum prae locorum ac temporum difficultate licuerit ad effectum perduci curabunt, indubie fructus non exiguos cx collegiis ministrorum Dei in ecclesiae utilitatem referre poterunt. V. At enim praeter hoc necessarium erit ut dc ipsis indigenis iam in sacerdotio consti­ tutis singularem curam gerant eosque ita mis­ sionariis curopaeis socios addant, ut in omnes regimen aequa severitate ac modesta suavitate temperatum constituant. In quo quidem op­ portunum arbitrantur Erfii PP. recolere quae in iam memorata Instructione anni 1845 innue­ bantur circa rationem qua erga sacerdotes in­ digenas Vicarii AA. sese gerere debeant ct prae­ sertim n. 3, 4, 5, ita tamen ut neque ad con­ ditionem cis molestam deprimantur, neque al- An. C. iMj “ An. C. ι88) S. C. DE PROP. FIDE (ius quam par est, et conditio temporum ac gradus eorum aptitudinis sinit, extollantur. 1. Quod autem regimen cleri gcncratim spectat, primum quidem haud praetermittere potest hoc S. Consilium suam voluntatem omnibus missionariis curopaeis atque indigenis sacerdotibus aperte significare, qua nimirum exigit ut omnes plenam ab Episcopis suis de­ pendentiam semper et ubique servent,, uti in iuramento ante missionem susceptam vel sacros Ordines praestito palam professi sunt, nimirum se in divino ministerio exercendo laborem suum ac operam sub omnimoda directione et admini­ stratione Ordinariorum esse impensuros. Quam profecto subicctionem profiteri debent etiam servando assiduam obedientiam iis disciplinae legibus et regulis quas ad bonum missionum exitum obtinendum illarum praesules omnibus cooperato!ibus suis imponere existimaverint. 2. Certe ambigi non potest singulari elogio dignos sc praebuisse et esse habendos illos Vic. App. qui in regionibus extremi orientis vitam, ut aiunt, communem in clerum invexerunt. Ita prae ceteris inter tunquinenses missiona­ rios summa cum laude factum est, cum insti­ tutione Domorum Dei, quae vocantur, sanctis­ simi praesules disciplinam missionariorum ac maxime indigenarum eo exitu corroborarunt, qui in assiduis ac atrocissimis persecutionibus manifeste in martyrum ac confessorum forti­ tudine ad haec usque tempora enituit. Quod plane propositum S. Congregatio nunquam sa­ tis sese commendare posse arbitratur pro iis locis in quibus locorum adiuncta hanc disci­ plinae rationem adhiberi permittant. 3. Ita pariter S. C. multa laude prosequitur quae in synodalib. comitiis Pckinensib. quoad rationem sustentationis clero praescriptae(Tit.I, c. 2) iubentur, quaeque in conventibus Chansinensi et Sutchucnsi circa proprietatum acqui­ sitionem, testandi facultatem, ac dati et accepti rationem singulis annis reddendam consti­ tuuntur (Sess. III, c. 2. - Sess. III, c. 4, n. 7). 4. Quod si inter indigenas sacerdotes Vica­ rius Ap. homines vitae sanctitate, zelo fidei propagandae, ingenio ac maturitate spectatos opperuerit, cos etiam ad alicuius districtus re­ gimen eligere non dubitabit, in quo districtu alios iuniores sacerdotes indigenas sub illius moderamine mittet, ut huiusmodi sinenses prae­ positi addiscant se in regimine sacerdotum ita exercere ut non sint dominantes in cleris sed forma facti gregis ex animo. 5. Generarim vero optimum erit consilium si indigenae cleri, cum ad sacerdotium per­ venerint, ad ministeria exercenda longe a loco ubi eorum familia commoratur, sub probati ac senioris presbyteri moderamine mittantur, ut discant non acquiescere carni et sanguini, sed regnum Dei unice quaerere, ac quos in Chri­ sto pepercrint filios in charitate ac patientia 19 î An. C. gubernare. Si tamen (quod Deus avertat) con­ tra disciplinam ecclesiasticam graviter offende­ rint, vel parum morigeros sese ostendant eos primo quidem V. A. in alium districtum trans­ ferat, prachabita admonitione; si vero incorrigibiles evadant, tunc illos etiam severioribus poenis iuxta culpae gravitatem plectat, ac si opus sit, ab officio in perpetuum suspensos in propriam familiam restituat. 6. Immo optandum plane foret ut in locis sinensium missionum quaedam domus pnenitentiales, saltem singulae in singulis quinque regionibus erigerentur in quas huiusmodi sa­ cerdotes vel ad tempus, vel in perpetuum ad emendationem et correctionem, vel saltem ad tollenda scandala detruderentur. 7. Caeterum erit Episcopis imprimis curan­ dum ut ad regendum clerum ita res omnes apud se disponant ut faciliori ratione guber­ nium lotius Vicariatus procedat. In quo quidem id advertendum est quod licet in pluribus Sinen­ sis Imperii missionibus Consilium missionariorum, qui Episcopo in gerendis negotiis gravio­ ribus adsideant, saluberrime invectum sit, prae­ stet nihilominus ut in aliis in quibus vel adhuc huiusmodi subsidium desideratur, vel omnino regulariter constitutus consessus haud dici po­ test, quamprimum id fiat. Antiquissimum enim in Ecclesia catholica est ut seniorum quorum­ dam adiutorium ad huiusmodi rerum tracta­ tionem maturiorem ac faciliorem praesulibus I adderetur: quod sequentibus temporibus per Capitulum ecclesiarum cathedralium effectum est. Curandum itaque ab omnibus, ut qua me­ liori fieri potest ratione Consilium illud mu­ nere suo diligenter fungatur. 8. Sutchucnsis quoque antiquae Synodi ve­ titum omnibus missionariis districte EE. PP. iniungendum decreverunt, quo prohibetur ne ipsi in quaestiones inter fideles exortas, aut in tractatus matrimoniorum nullimode sese immisecant (c. X, n. 19). VI. Postquam Vicarii App. clero indigenae saeculari efformando operam dederint, utilisaimum opus aggrederentur, si ex ipso clero in­ digena aliquam congregationem veluti dioccesanam cum votis simplicibus instituere sata­ gerent. Id enim Sacra haec Congr. Vicariis quoque App. Indiarum iam anno 1S69 pro il­ lius regionis indole suadere contendit. Licet vero non idem sit utriusque gentis, indicae nempe ct sinicae ingenium, cum indi naturaliter dispositos se exhibeant ad regularem vi­ tam amplectendam, tamen diffiteri nequit haud difficile fore hanc vitae rationem etiam in Sinensi Imperio introducere, si prius vitae com­ munis in clero indigena methodus praemiltaI tur; quandoquidem magna sunt emolumenta ex hoc perfectioris status cultu cxpcctanda ; cum exinde pruestantiora virtutum exempla fiI delibus eluceant, ct huiusmodi viris regimen instituti» An. Q pc IfuiihiiA Vir· ginufB. (H cofltiniooc 192 collectanea scholarum aliorumque iuventutis institutorum uve praedicationis verbi Dci ministerium credi commodius possit. Optandum etiam est ut si qui cx indigenis certam vocationem ad Regu­ lares Ordines in missionibus existentes osten­ dant ii, sine detrimento tamen cleri saccularis, in eosdem admittantur. Quod si aliquod In­ stitutum Regulare ex Europa vocari opportu­ num videatur, commendari licet desiderium conventus Pckincnsis, ut vel Ordo Trappistarutn vel aliud strictioris disciplinae Institutum introducatur. Id autem plurimum valiturum existimatur in Missione Thibetana tum propter specialem populorum ad arctioris vitae genus inclinationem , tum ut sanctioris austeritatis Fnstituto superstitiosis i.amarum exercitationi­ bus occurratur. VII. Neque minorem curam Vicarii App. impendant necesse est ad ca excolenda insti­ tuta quae religiosas mulieres respiciunt. Qua in re sacer Emorum PP. Consessus laudibus prosecutus est quae a Conventu Pekinensi ct Sutchuensi stabilita sunt circa virgines sive in domibus religiosis una degentes, sive in domi­ bus suis commorantes. Cum enim in hisce con­ ventibus veteris Synodi Sutchuensis ciusquc ap­ pendicis dispositiones commendentur, Erfti PP. voluerunt ut eadem monita et decreta ab omni­ bus aliis Vicariis App. in Imperio Sinensi de­ gentibus prae oculis haberentur. Imprimis vero curandum est ut singuli Praesules hanc S. C. reddant certiorem dc ratione qua istac virgi­ nes sive in communitate sive extra se gerunt et de votis quae ipsae emittunt; interca tamen ipsi Vicarii Ap. satagant ut, quantum fieri po­ test, omnes istae devotae foeminae, quae vir­ ginitatem suam Deo devovere intendunt, in j quadam communitate vivant, ct aliquod euro- I pacum religiosarum Institutum ipsis propo­ natur, a quo facilius vitae sanctimonialis re­ gulas et commoda mutuentur. Quae vero in domibus suis vivere coguntur, eae nullum ex­ ternum suae professionis signum habeant, vo­ ta vero temporanea emittant nisi aetas supera­ dulta, aut extraordinarium virtutum exercitium in casu aliquo particulari aliud suadere vi­ deatur. VIII. Sed quum gentilium conversio ad Christum Dominum in cuius cognitione vita aeterna omnium hominum sita est, finis prae­ cipuus missionum existât, ad eam toto animo intendere Vicani App. conentur. Sciunt porro conversioni viam quodammodo praeparare scho­ las, hospitalia, orphanotrophia aliaquc bene­ ficentiae ct charitatis opera ; ex iis enim eth­ nicorum animus ad considerandam et laudan­ dam religionem, ex qua tot beneficia ad homi­ *ne profluunt, facile *erigitur , hinc pro viribus hisce institutis m singulis Vicariatibus erigen­ dis manum admoveant. Quod vero attinet ad directam Evangelii praedicationem optime anim­ Ao. C. iMj adverterunt Patres Chansinenses hanc praeci­ puam aposlolatus partem impleri non solum publice ct in ecclesiis, scd praesertim in domi­ bus familiisque privatis. Iidem Praesules recte docuerunt in praedicando non subtilitate ser­ monis scd simplicitate cvangelica esse utendum, ad refellendas superstitiones optimam esse me­ thodum libros apologeticos evulgandi, honori­ fice pro suo quemque gradu, ct benigne omnes gentiles excipiendos esse, eorum infirmitatibus esse parcendum, eorurnque dubia amice ct clare ct absque ostentatione esse solvenda. Haec pro­ fecto consilia aliis quoque Vicariis App. pro suis missionibus opportunissima videbuntur, iidemque ea ad praxim deducere procurabunt. Haec apprime conformia sunt iis quae in ve­ teri Sutchuensi Synodo stabilita olim fuerunt. Ceterum ad plenam in hac re normam haben­ dam recolere quoque iuvabit, quae monita cum ab anno i65g missionariis hacc ipsa S. C. danda censuit; nempe non esse a potestatibus civilibus poscenda privilegia aut exemptiones; abhorrendum esse ab omni immixtione in rebus politicis negotiisque Status ; dum populis prae­ dicatur lex Dei et iustitia cius, docendum esse obedientiam praestandam erga principes etiam discolos ; in praedicatione verbi Dei ct administratione sacramentorum nullam tumultus ct rebellionis suspicionem esse creandam ex con­ cionis et coetuum frequentia. Hacc aliaque si­ milia pietatis et prudentiae monita sectantes uberrimum profecto, Dei opitulante gratia, mis­ sionarii apostolatum exercentes laborum suo­ rum fructum consequentur. IX. Sacer Emorum Patrum Conventus ni- I)e ρΒΓ¥0 ο hil innovati iussit quoad parvum Catechismum, techltmo. qui in singulis Vicariatibus adhibetur ad fide­ les in Christiana doctrina erudiendos. Attamen optabile esse manifestavit, ut unicus Cathechi­ smus existeret pro cathcchistis ; prout enim iussu Tridcntini Concilii prodiit Cathechismus Romanus ad parochos, tali ferme ratione utile visum est futurum, si opera aliquorum Theo­ logorum in rebus sinensibus peritorum, ct cx singulis regionibus selectorum huiusmodi catechismus, qui fusiorem dogmatum quamdam demonstrationem contineret, a S. C. probandus componeretur. Eorumdern autem theologorum studio uti possent Vicarii App. ut inquirerent quaenam sint corruptiones latinorum verborum quae in forma Baptismi subrepere in Sinis pos­ sunt, ct an sinenses putent in mente sua sen­ sum esse variatum. Hascc informationes ubi Vicarii App. rite collegerint, cos Sacrae huic Congr. communicare festinent, ut ipsa videat quid in hoc statuendum sit ut forma sacra­ menti ex Christi institutione stabilita sana tcctaquc maneat. X. Quoni im vero de cathcchistis sermo fa- Dc «lechiun. ctus est, Vicarios App. non fugiet quantae uti­ litatis et quasi necessitatis eorum institutio ct 193 S. C. DE PROP. FIDE Ao. C. 188? perfectio ad fidem propagandam conservandamque existât. Qua dc causa Ertii Cardinales vo­ luerunt ut iisdem Praesulibus ea commenda­ rentur, quae ad huiusmodi Institutum stabi­ liendum ct perficiendum facere possent. Itaque hunc finem facile assequentur, pcr erectionem collegii alicuius, aut saltem alicuius specialis scholae pro cathechistis efformandis. Collegia vel scholae ita institutae subesse deberent ali­ cuius missionarii directioni. Ad collegia vel scholas admitterentur iuvenes vel adulti chri­ stiani, prout melius in Domino expedire Rfti Antistites censebunt. Episcopi autem quasdam leges seu normas ferre non omittent, quibus caveatur nc indiscriminatim officium cathcchistac cuique commendetur. In primis enim , praesertim cum agitur dc iuvenibus, nemo as­ sumendus est ad gradum cathechistae nisi, prae­ ter scientiam sufficientem, exercitium etiam prae sc ferat Christianarum virtutum. Scientia autem probari debet ex documentis quae singulis annis in scholis, peracto examine, obtinebunt. Quin immo ct qui ad cathechistae munus evecti se­ mel fuerint, a discreto missionario examinari rursus debent singulis annis, ne quae didicerint obliviscantur, aut, quod peius foret, sanae do­ ctrinae aliquos errores immiscerent. Qui cathe­ chistae in proprio pago scu urbe munere fun­ guntur, aliquam artem aut aliud honestum of­ ficium exercere commode queunt, quo sibi vi­ ctum ct vestitum comparent ; scd si qui ad aliam regionem mittuntur ut viam missionario praeparent animosque infidelium disponant ad praedicationem suscipiendam, aequum est eos expensis Missionis esse alendos. Ceterum ca­ vendum semper est, ne cathechistae soli in aliquo loco, praesertim si agatur de longo tem­ poris intervallo, relinquantur; hoc enim ipsis valde periculosum est; sed adnitendum, ut qua­ tenus fieri possit, semper sub vigilantia mis· sionariorum sint qui quotannis de ipsorum vita et moribus rationem suo Vicario Ap. red­ dant; vel cum alio catcchista habitent, et sa­ cramenta saepe suscipiant ; optabile autem esset ut ii quamdam associationem inter se consti­ tuant, ut unus aliis exemplo sit, ct communi­ cato veluti fervore, omnes ad pietatem et ze­ lum apostolicum excitentur. coikgiiholit ct 3U· Nemo ignorat, ct luculenta documenta testantur, quanta sollicitudine hacc S. C. Chri­ stiano nomini propagando semper curaverit ut salutari doctrina in missionibus quoque sinensibus fideles vel a teneris annis imbuerentur. Profecto plurimi illius regionis praesules ad hunc finem obtinendum, ut patet, cx eorum actibus synodalibus operam suam studiose con­ tulerunt. i. Verum earumdem synodorum examinis occasione eadem Sacra Congregatio, datis iamdudum monitis inhaerens, censuit strictius hor­ tandos esse Vicarios App. in Sincnsi imperio ** Collect e* S, C, de Prop. Fide. Vol. //. Act C. r88j degentes, ut in singulis cuiusque Missionis districtibus unam saltem scholam vel diurnam vel nocturnam instituant, ad quam convenire pos­ sint et debeant pueri, ut veritates fidei, prae­ cipua capita historiae sacrae, communes preces in Ecclesia recitari solitas edoceantur. Haec vero schola sub vigilantia missionarii maneat et ea forma et modo instituatur, quem ipsi Vicarii App. perpensis omnibus circumstantiis, opportuniorem in Domino expedire iudicaverint. 2. Scholis autem hisce catbechisticis peru­ tile visum est in pluribus Vicariatibus scholas litterarias addere, et de hac re nonnulla de­ creta in Synodis reperiuntur. Dum vero Sacra Congregatio iubet ca quae opportune sancita sunt omnino observari, alios Missionum supe­ riores hortatur ut huius generis scholas ct ipsi, ubi primum possint, erigant; hac enim ratione facile damnum vitabitur, ne fidelium soboles, sub praetextu quod a catholicis magistris lit­ teras edoceri non possit, gentiles adeat et eth­ nicorum praejudiciis ct superstitionibus im­ buatur. 3. Laudanda prorsus est eorum Praesulum solertia, qui praeter scholas, de quibus sermo institutus est, in suis Vicariatibus collegia pro laicis adolescentibus fundaverunt: ex iis enim hoc emolumentum maxime procedit, quod hac ratione haberi queant optimi viri qui cathechistarum munere fungantur, vel in familiis virtutum exemplo et eruditionis merito aliis praeluceant. Optandum hinc est, ut singuli Vicariutus huiusmodi collegia habeant. Non est autem opus ut ab initio sumptuosa aedificia construantur, neque dc magno numero alumno­ rum obtinendo anxium quempiam sollicitudo detineat. Sat enim est ab exiguis convictibus exordia capere; iisque adseribere divitum prae­ sertim filios, qui modicam saltem pro victu ct vestitu pensionem solvere valeant. Ceterum ad hasce communitates nullo modo admittan­ tur infideles vel heterodoxi ; si tamen specialis aliqua necessitas a regula generali deflectere suaderet, adhibendae profecto forent omnes eae cautelae, quae infra circa scholas mixtas expo­ nentur, et ipsa S. C. edocenda esset dc pecu­ liaribus collegii circumstantiis, de eiusdem di­ rectione ct regulis, ct dc aliis scitu ad rem ne­ cessariis ut eadem S. C. possit pro casuum diversitate opportunas normas suppeditare. 4. Quod vero pertinet ad scholas, quae mixtae dicuntur, Vicarii Apostolici recolant Instructionem huius S. C. dic 2 5 Aprilis <868 datam (V. n. 1329) ct animadvertant cas per­ mitti dumtaxat posse, cum nullum vel nonnisi prorsus remotum fidelibus periculum subsit. Ad huiusmodi autem periculum avertendum scholis Christianis non adseribantur infideles nisi praevio consensu missionarii in districtu resi­ dentis, ct ubi plures numero infideles existant, in separato conclavi instituantur, ct ludimaJO An. iMj f94 COLLECTANEA gister pietate et vigilantia sit praeditus, et ita animo sit comparatus, ut quos invenerit fi­ delibus sive quoad fidem sive quoad mores de­ trimentum afferre, omnino expellat. Cum vero gravius periculum existât si fideles gentilium scholis intersint, Vicarii App. omnem abusum in hac re, siquis ex desidia vcl malitia paren­ tum irrepserit, omnino c medio tollere cu­ rent; et huiusmodi communicationem nonnisi in casibus verae necessitatis, et remoto perver­ sionis periculo tolerent, et in difficilioribus ca­ sibus ad S. Congr. recurrant. 5. Consideravit insuper S. C. difficultatem, in qua versantur aliquando Vicarii App. ma­ gistros Christianos inveniendi quos scholis elementaribus a se institutis praeficiant. Hac de­ ficientia existente, prudenti eorum arbitrio re­ linquere censuit ut paganorum ludimagistrorum opera utantur, onerata tamen eorum conscien­ tia, nequid detrimenti *fidele ex eorum institu­ tione capiant. Quod quidem extendendum au­ tumavit ad usum librorum paganorum, quando dumtaxat lectioni vel scriptioni sinicae addi­ scendae inservire debeant. Verumtamen iidem fideles a studio librorum sinensium classicorum superstitiones continentium vcl insinuantium omnino prohibendi sunt. Curandum tamen est Vicariis App., ut aliquae crcstomaihiac edan­ tur, in «quibus classicorum librorum selectae partes, quac sine fidei et morum offensione versari possint, et singulis scholarum classibus sint accommodatae, contineantur. 6. Neque minorem sollicitudinem adhibeant Praesules in puellarum institutione procuranda, a quibus bonum familiarum atque adeo viro­ rum saepe dependet. Scholas cathecheticas puel­ larum a viris dirigi absonum prorsus est, ct sine periculo et scandalo permitti non potest. Hinc studeant Episcopi ut eas apud unaquamque religiosam domum, ubi fieri potest, con­ stituant , et ad ipsas accessus pateat etiam puellis infidelibus, quum ex recitatione cathechismi aliquas saltem christianae religionis no­ tiones, veluti semina suo tempore fructum al­ latura acquirere utiliter possint. Quod si Insti­ tutum aliquod religiosarum focminarum in eo districtu non existât, tunc harum scholarum curam virginibus sinensibus, quae domi rema­ nent, commendetur: quod si nec virgines in aliquo districtu ad id idoneae adsint, hoc ne­ gotium aliis focminis pietate insignibus et ae­ tate maturis, praesertim viduis, credatur. Ca­ vendum tamen est nc cx huiusmodi scholarum institutione invidia excitetur infidelium vel ali­ cui scandali praebeatur occasio. Haec vero in­ commoda facile vitari possunt si, uc Episcopus Caradensis in sua pastorali epistola, ct ipsa S. C. in Instructione ad Vic. Ap. Sutchuensem die 29 Aprilis anno 1784 data iam animad­ verterunt , scholae multiplicentur, sed pàrvo numero puellae singulas scholas frequentent, Ad. C. ittj si lectiones non singulis diebus aed interpolate per hebdomadam fiant ; tandem si nimis fre­ quens ad easdem invisendas missionariorum accessus non appareat. 7. Tandem hac in re quae ad instructio­ nem refertur visum est opportunum Eftia PP. omnium Vicariorum Apostolicorum zelum ex­ citare, ut in singulis Vicariatibus aliquam typographiam saltem sinensem institui curent, in qua libri edantur qui videantur opportu­ niores sive ad fidelium pietatem fovendam sive ad errores gentilium confutandos. XII. Ut autem sensim sine sensu via quo­ Dc MiiiioQua dammodo sternatur ordinariae ecclesiastici regi­ conatitutioot minis formae, S. Congregatio laudavit decre­ tum Chansinensis Synodi quo propositum fuit (Cess. Ill, C. 4) ut singuli Vicariatus App. in totidem districtus, singuli vero districtus in christianitates veluti dividerentur, idemque de­ cretum aliis quoque Missionibus in Imperio Sinensi existentibus iuxta opportunitatem, in­ spectis locorum circumstantiis, observandum extendit. Nemo autem non videt, quod si uni­ cuique districtui sacerdos speciali auctoritate instructus, ad instar Vicarii foranei, praepo­ natur, qui super alios sacerdotes in christiani­ tatibus locatos vigilantiam exerceat et earum necessitates probe cognoscat, et de omnibus Vi­ carium Apostolicum certiorem reddat, hic fa­ ciliori râtione universae administrationi prospi­ cere poterit. Horum autem vicariorum foraneorum specialis cura sit vigilare, ut in chri­ stianitatibus diligenter pro posse conficiantur et caute custodiantur quinque libri a Rituali Romano praescripti, praesertim baptismorum et matrimoniorum; ilemque sub directione Vi­ carii Apost. promovere sacras quasdam socie­ tates sub patrocinio B. V. Immaculatae, ad salutem animarum, et pia Missionis cuiusque opera provehenda, quibus etiam speciales In­ dulgentiae ad Praesulum petitionem ab Apo­ stolica Sede addi poterunt. XIII. Quoniam Synodus Chansinensis in De Iodi ucrii. Scss. Ill, Cap. 1 De Ecclesiis seu sacellis plura sapienter constituit quae ad locorum sacrorum et ad residendarum aedificationem pertinent, visum est opportunum caetcris quoque Praesu­ libus eadem decreta ob oculos ponere, eosque hortari ut in magnis ct principalioribus chri­ stianitatibus, ubi adhuc desideratur, aliquod saltem sacellum aedificari curent, cui domus aliqua adhaerat pro missionarii habitatione; ex hoc enim fit ut pietas fidelium foveatur, cum ipsi in diebus praesertim festivis prccoe recitare et cathechismum addiscere communi aedificatione in locis Deo dicatis possint. Dum autem Praesules ecclesias et sacella multiplicare intendunt, id prae oculis quoque habeant, ne rem hanc aliorum, et praesertim la ico rum, ar­ bitrio relinquant, ex quo plura incommoda et molestiae oriri possent ; sed ipsi sibi reservent An. C. 188 j S. C. DE PROP. FIDE determinare necessitatem, ct locum aedificii, et publico aliquo instrumento, qua meliori fieri potest ratione, inspecti· regionis circumstantiis, statuant domum esse cultui divino dicatam et sub Vicarii Ap. iurisdiclione esse positam ; licet vero fideles concurrere debeant pro viribus ad expensas sustinendas, tamen ipsi marte pro­ prio nova sacella non aedificent, neque immu­ tationem alicuius momenti facere, invito Vi­ cario Apostolico, praesumant. Dc bonorum XIV. Sacra Congr. magni momenti ea otemporalium ad * mioutratione mnia esse existimavit, quae ad bonorum tem­ poralium administrationem referuntur; siqui­ dem horum occasione saepe quaestiones, suspi­ ciones, et invidiae oriantur, quae religionis bono ct ecclesiastici ministerii honori maxime obsunt. Hinc, prouti iam anno 1869 Vicariis App. Indiarum praescriptum fuerat, ita voluit ut in unoquoque Vicariatu Ap. sinensi, bono­ rum temporalium administration! gerendae Con­ silium constituatur; ubi vero iam constitutum repentur, accurate servetur. lamvero huiusmodi Consilium ex nonnullis prudentioribus missio­ nariis a Vic. Ap. designandis, qui illi ipsi esse possunt qui adsistere debent Vicario Ap. in aliis gravioribus Missionis negotiis expediendis, constare debet, cum quibus ipse Vic. in rebus temporalibus quoque agat, eorumque audiat consilia. Hoc consessu uti debet Vic. Ap. sive ad tractationem rerum ipsarum temporalium gerendam, sive antequam ad alienationes effi­ ciendas rem Ap. Sedi proponat, sive ad exer­ cendam vigilantiam circa administrationes spe­ ciales bonorum uniuscuiusque christianitatis, oblationum et collectarum, sive ad revisionem redditionis rationum, quam singulis annis mis­ sionarii, servata quoad Regulares Constitutione Romanos Pontifices (Leonis XIII 8 Maii 1881), Vicariis App. exhibere tenentur. Hac ratione profecto fiet ut ecclesiasticum patrimonium conservetur, benefactorum voluntas sarta tecta­ que sit, litibus et abusibus ct corruptelis via praecludatur. Dc velo mulie­ XV. Quum conventus Pckinensis et Hongrum. kongensis renovandas existimaverint pro sua regione praescriptiones antiquae Synodi Sutchuensis, quarum vi mulieres tenentur caput velare cum ad Poenitentiae vel S. Eucharistiae sacramenta accedunt, EiTiis PP. visum est op­ portunum ut alii quoque Vicarii App. huius­ modi praxim sensim sine sensu introducere procurent. De pileo In sa * XVI. Synodus Pckinensis inter caetera se­ crifido Mime. quens postulatum S. Sedi proposuit, nempe: Utrum adhuc sustineatur consuetudo qua ali­ qui missionarii in Sinis caput pileo cooperiunt dum Missae celebrant sacrificium ; cui quidem quaestioni S. C. S. Officii reposuit: Ad men­ tem; mens est ut respondeatur Vicariis Aposto­ lici quod quibus in locis consuetudo de qua agitur abrogata fuerit, non sit iterum instau- 12 5 C· iooj randa ; ubi vero adhuc viget, curent Vicarii App,, ut illa sensim sine sensu aboleatur. lamvero simul ac haec responsio Vicariis App. communicata fuit, nonnulli ex iis Sacrae huic Congr. abolitionem illius consuetudinis esse valde difficilem significaverunt, cum apud si­ nenses mos sit caput coopertum gerere in si­ gnum obsequii et reverentiae; hinc factum fuit, ut eisdem responsum sit decreti allati non ni­ mis rigidam esse faciendam interpretationem, quasi nempe consuetudo illa absolute et omni­ no et illico aboleretur; sed mentem Effiorum PP. Inquisitioni praepositorum fuisse, ut sci­ licet tolleretur si circumstantiae locorum, tem­ porumque id permitterent; ceterum, cum aga­ tur de re quac pertinet ad disciplinam eccle­ siasticam , habendam esse rationem consuetu­ dinum ct praeiudiciorum dummodo fidei et bo­ nis moribus non opponantur. Hanc vero re­ sponsionem Etfti PP. omnibus Vicariis App. communicandam esse censuerunt, ut in pari causa haud discors esset ipsorum agendi ratio. XVII. Animadvertit demum haec S. C. exrraePar>penentia comprobatum esse Christianos peiores mum. non inveniri, quam qui simulato ct ficto ani­ mo ad baptismum accesserunt, vel ante com­ petentem instructionem eumdem susceperunt ; quippe qua facilitate Christo nomen dederunt, eadem ut plurimum nuntium ei remittere non verentur. Dc huiusmodi periculo iam sollicitos sese ostenderant Romani Pontifices Clemens IX in sua Constitutione quac incipit In Excelsa et Benedictus XIV in alia Constitutione quae in­ cipit Postremo mense, et opportunas normas in hac rc missionariis suppeditaverant. Sed et vetus Synodus Sutchuensis nonnulla adnotatu dignissima in eadem materia sancivit. Quapro­ pter Sacra Congr. hisce vestigiis inhaerens sta­ tuit, ut cum agitur dc ordinariis casibus con­ versionis adultorum, ct excepto mortis eorum periculo, haec prae oculis a missionariis ha­ beantur, antequam cos ad baptismum admit­ tant, nempe ut cathecumcni i° cognoscant prin­ cipalia mysteria fidei, Symbolum , Orationem dominicam, decalogum, praecepta Ecclesiae, etfcctum Baptismi, actus virtutum theologalium carumquc motiva; 2e edoceantur ea quae ve­ tita sunt in Constitutionibus Ex illa die ct Ex quo circa ritus sinenses, ct praesertim circa cultum Confucii ac progenitorum defunctorum aliasque superstitiosas prostrationes et genufleetiones ante eorum tumulum et feretrum ; 3° admoneantur dc obligatione restituendi, si quid iniustc perceperint usuris aut alia ratione, et damna reparandi, si quac per culpam gra­ vem intulerint : quac si praestare renuant, in­ digni baptismo habeantur ; 40 potissimum vero quoad abusum opii ct vitium poligamiae ob­ serventur, an scilicet omnino ab iis abhorreant, vcl saltem emendationis perspicua signa exhi- An. C. iSSj COLLECTANEA 196 buerint; 5° in fide et Christianis moribus longo tempore exerceantur, et crebra examinatione probentur. Porro iuxta Instructionem iam latam ab hac S. C. dic 20 februarii i8ot tempus ac curriculum cathecumenorum determinare pro singulis casibus prudentiae et pietati Vicario­ rum App. pro tempore relinquitur. Illud au­ tem restringere convenienter debent cum agitur de senibus vel infirmis, et eo magis de iis qui signa extraordinaria conversionis praeferant, aut in persecutionibus eximia fortitudinis exempla dederint. Haec itaque omnia Sinarum Praesules prae oculos habeant, ut christianae fidei provehen­ dae constitucndaeque disciplinae accuratissimam dent operam. 1607 Grca uBum pnvüqrii pauhni el facultati» permit, tendi interpella­ tionem ante baptiamum. S. C. S. Officii 2Z Novembris 1883. — Bkmoal — f. Se si possa lecitamcntc amministrare il battcsimo a quei catecumeni che vogliono approfittarc dei privilegio paolino, ma che in nessun modo sono disposti a riunirsi coi proprio consorte infedele, qualora questi si dichiarasse pronto a vivere sine contumelia Crea­ tors con la parte baltezzata. 2. In caso affermativo, se il timore fondato dei danno dclla parte neofita sia sufficiente per far uso della facoltà straordinaria, e concedere la dispensa dall' interpellanza. 3. Qualora tale ragione non sia sufficiente, si dimanda la facoltà in tali casi di fare Γ inter· pellanza prima del battesimo. R. Ad 1. ct 2. Negative. Ad 3. Supplicandum SSffio pro viginti ca­ sibus ; avvertendo per altro quel Prclato chc si regoli nell' usarc tale facoltà a seconda dei casi preveduti nella formola dellc facoltà straordinarie dclla Propaganda, c sopra tutto sia ben certo che il timore del danno spirituale sia serio c grave, ovvero che non si abbia cer­ tezza morale chc la parte infedele sia per man· tenere le cauzioni che promette per continuare absque iniuria Creatoris la convivcnza col con­ iuge convertito. 1608 Grea abolitio· at· «comma· ni cat ion i· mino­ ns. Grea compilai absotauooctn. S. C. S Off. 5 Dec. r88j. — ParnocoRtcBS. — i. Fere omnes Constitutionis Apostolicae Sedis commentatores docent excommunicatio­ nem minorem vi huius Constitutionis abolitam esse; quaerit Ep.: Utrum hacc sententia tuto doceri possit in suo Seminario. 2. Iterum docent, illum confessarium ex­ communicationi non subiici qui complicem in peccato turpi absolvere fingit, sed rcipsa non abtolvit. Contrarium tamen declaravit S. Poe­ nitentiaria dic 1 Martii 1878. An possit orator permittere ut in suo Seminario doceatur prae­ An. C. fata commentatorum sententia responsioni Sa­ crae Poenitentiariae opposita. R. Ad 1. Affirmative. Ad 2. Negative. — SSrîius approbavit ct confirmavit. 1609 S. C. S. Off. 9 lan. 1884. — 1. Suntne vi­ Circa cicotas· tiicatos YiuoJct tandi qui nominatim excommunicantur sive a Papa, sive ab Episcopo? 2. Suntne vitandi qui nominatim declaran­ tur excommunicari sive a Papa, sive ab Epi­ scopo? 3. Suntne hodie excommunicat! vitandi no­ torii clericorum percussores? 4. Qui communicat cum excommunicato vitando, praeter peccatum, incurritne hodie ex­ communicationem minorem ? R. Ad i. ct 2. Affirmative ad normam Con­ scit. Martini V quae incipit Ad evitanda: hoc excepto quod communicantes cum excommu­ nicatis vitandis hodie non incurrunt excommu­ nicationem maiorem, praeter casus comprehen­ sos in Const. Apostolicae Sedis IV idus Octo­ bris 1809. Ad 3. Affirmative, ut supra, iuxta lauda­ tam Bullam Ad evitanda. Ad 4. Detur Decretum fer. IV 5 Decem­ bris 1883 in Petrocoriccn. (V. n. 1608). 1610 5. C. Indulg. /9 lan. 1884. — Minister Gcn.Ord. Minorum... supplicat ut Sanctitas Tua ad crucifixos Viae Crucis vulgo nuncupatos benigne extendere dignetur indultum a s. m. Pio PP. IX in ordine ad Rosarium sub dic 22 lanuarii 1858 concessum (V. n. r r50J, ita ut omnes utriusque sexus christifideles praescripta viginti Pater, Ave et Gloria in communi reci­ tantes, lucrari valeant indulgentias Viae Crucis exercitio adnexas, licet manu non teneant cru­ cifixum benedictum, ac sufficiat ut una tantum persona, quaccumque ea sit ex communitate, illum manu teneat, ccterique omnes, ceteris curis semotis, se componant pro oratione fa­ cienda, una cum persona quae tenet crucifixum. R. SSiTius... benigne annuit pro gratia iuxta petita, ut nimirum, ad tramitem indulti iam concessi pro recitatione ss. Rosarii, christifide­ les, de quibus in precibus, si rite sc compo­ nant, pro pio exercitio Viae Crucis peragendo, cum persona quae una tenet crucifixum, Viae Crucis indulgentias lucrari queant. Indultum circi lucranda» Viae Crucit indoles tias. x6n S. C. Concilii 5 Febr. 1884. — 1. Utrum Dc Minae pro pajrulo celebra­ parochi duas aut piures regentes paroecias, ad tione m cata pa­ plure» pa­ duas vel piures Missas pro populo celebrandas rochi * roecia regentia. diebus festis teneantur per sc aut per alios. An. C. 1884 S. C. DE PROP. FIDE 2. Et quatenus per sc teneantur, an ipsi ad tramites Constit. Benedicti XIV Declarasti nobis binondi facultas fieri possit. R. Ad !· Parochum, prout in casu, teneri sive per sc sive per alium ad tot Missos cele­ brandas quot parochias (regit). Ad 2. Non esse locum facultati Missas ite­ randi, nisi cum ex cleri deficientia alius sacerdos non adsit qui parochi loco celebrare et appli­ care possit. 1612 De uno codcmque patri no Ba­ ptismi el Con*. brnunom S. C. Concilii 16 Febr. 1884. - Anconi ta*. — Non raro accidit ut ille idem qui infantem levavit c sacro Fonte, ipsum etiam in sacra­ mento Confirmationis suscipiat. Parochi asse­ runt frustra se adlaborasse ad hunc antiquum morem tollendum, ac proinde a praedecessori­ bus meis (Episcopis) toleratum fuisse. Quaeritur igitur utrum haec agendi ratio tolerari possit. R. Posse tolerari ; sed Episcopus curet ab­ usum pedetentim evellere. 1613 De Mini * cl al· lanbus Greço- riaait. Decr. S. C. indulg. rr Martii 1884. — 197 An. C. 1884 huiusmodi in altaribus ad iuvandas animas in purgatorio detentas celebrantur; quumque haec altaria Gregoriana ad instar nuncupata usque ad annum 1852 concessa, ob exorta dubia de discrimine altaris Gregoriani ad instar ab al­ tari sine addito privilegiato, Pius s. m. PP. IX die i5 Martii illius anni prohibuerit quominus in posterum concederentur quoad res maturius perpenderetur ct absolveretur, hinc opportunum visum est dubiis a Rrho P. Abbate propositis aliud ex officio subnectere respiciens amussim suspensionem a s. m. Pio PP. IX indictam, ct de ea disquirere. Dubia vero proposita haec sunt, quae sequuntur : 1. Utrum fiducia, qua fideles retinent, ce­ lebrationem triginta Missarum, quae vulgo Gregorianae dicuntur, uti specialiter efficacem cx beneplacito et acceptatione divinae misericordiae ad animae e purgatorii poenis liberationem, pia sit ct rationabilis, atque praxis easdem Missas celebrandi sit in Ecclesia probata. 2. Utrum fiducia, qua fideles retinent, ce­ lebrationem Missae in altari Sancti Gregorii in eius ecclesia coelimontana , uti specialiter efficacem ex beneplacito et acceptatione divinae misericordiae ad animae e purgatorii poenis liberationem, pia sit et in Ecclesia probata. 3. Utrum idem dicendum sit de altaribus Gregorianis ad instar. 4. Utrum expediat revocare suspensionem novae concessionis Altaris Gregoriani latam cx mandato Sanctissimi in Audientia diei i5 Martii 1852. Quibus in Congregatione Generali habita die 11 Martii 1884 in Aedibus Apostolicis Va­ ticanis Eminentissimi Patres rescripserunt: Ad t. 2. et 3. Affirmative. Ad 4. Consulendum Sanctissimo, ut revocet suspensionem novae concessionis altaris Gre­ goriani ad instar. Die vero t5 eiusdem mensis ct anni, facta... relatione SSiTio D. N. Leoni Papae XIII, Sancti­ tas Sua Patrum Cardinalium responsiones ap­ probavit , et suspensionem novae concessionis ^Itaris Gregoriani ad instar sustulit. Pro animabus e purgatorio liberandis, ab anti­ quis temporibus christifideles celebrandas cu­ rarunt et curant Missas, quae Grcgorianum Tri­ cenarium appellantur, quae nimirum per tri­ ginta continentes dies, exemplo Sancti Gregorii Magni, in quovis altari dicuntur. In eumdem finem et ab antiquis pariter temporibus chri­ stifideles offerri expostularunt et expostulant Missae Sacrificium in altari Sancti Gregorii in Ecclesia Coelimontana (Romae). Tum in tri­ ginta illis Missis, tum in quavis Missa ad al­ tare Sancti Gregorii specialem fiduciam chri­ stifideles et habuerunt et habent, vcluti si ipsae ita efficaces sint censendae, ut anima, pro qua celebrantur, a Purgatorii poenis illico liberetur. Verum de duplici huiusmodi praxi dubitari coeptum est a praestantibus quibusdam viris, ea potissime de causa , quod huiusmodi christifidclium fiducia haud solido fundamento in­ niti videatur. Quod quidem adeo permovit ho­ 1614 diernum Abbatem generalem monachorum ca5. C. Indulg. 3 npr. 1884. — Ad acqui­ maldulensium, quibus custodienda tradita fuit ecclesia in qua Gregoriani Tricenarii praxis rendas Indulgentias, quas Benedictus XIII Literis initium forte sumpsit, et altare Sancti Gregorii in forma Brevis sub dic 14 Septembris 1724 existit, ut antecessoris sui preces urgeret , et | concessit omnibus christifidelibus, qui recita­ sacrae Congregationi Indulgentiis praepositae verint versiculos Angelus Domini etc. temasque dubia aliquot authentice dirimenda exhiberet. Angelicas Salutationes: et quas Benedictus XIV Quum vero anteactis temporibus Romani Pon­ die 20 Aprilis 1742 confirmavit pro iis etiam tifices, praesertim Gregorius XIII, plurima al­ qui tempore paschali recitaverint antiphonam taria tum Romae tum alibi, formula usi so­ Regina Coeli etc. cum versiculo et oratione lemni, privilegiata declaraverint ad instar al­ propria, necesse est illos versiculos, angelicas taris Sancti Gregorii in Monte Coelio, ct chri­ salutationes, antiphonam et orationem recitari stifideles haud dissimilem a superius dicta fi­ quando aes Campanum dat signum. Necesse duciam reposuerint ct reponant in Missis, quae ulterius est pro huiusmodi recitatione versicu- C’rca requisita * lucranda in· dnlcentia» pro recitatione ver«icnl Aftfc/ar Donr/n/ rfc. Aû. C. 18S4 iq$ COLLECTANEA lorum Angelus Domini etc. et angelicarum salutationum, genua singulis vicibus flectere, si excipias dies dominicos a sabbati cuiusque vespere, et tempus paschale, quibus tum ver­ siculi illi et angelicae salutationes, tum anti­ phons Regina Coeli etc. cum versiculo et ora­ tione propria stando dici debent. Iam vero plerique pii viri Sacram hanc Congregationem In­ dulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositam enixe precati sunt, ut aliquantulum illa duplex con­ ditio adimplenda temperaretur. Siquidem non ubique gentium aes campanum ad hoc signum dandum pulsatur, aut pulsatur ter in die, aut iisdem horis. Insuper contingere quandoque potest, quod signum acris campani, si detur, non audiatur ab omnibus, aut, si audiatur, ali­ quis christifidclis, quominus in genua provolvat et stata hora versiculos recitet, legitimo impe­ dimento detineatur. Sunt tandem innumeri fer­ me christifidelcs, qui versiculos Angelus Do­ mini etc. et antiphonam Regina Coeli etc. nec memoria, nec de scripto recitare sciunt. Qua­ propter Sanctissimus Dominus Noster Leo Pa­ pa XIII ne tot christifidelcs ob non adimpletas conditiones spiritualibus hisce gratiis priventur, et quo efficacius omnes christifideles ad divinae Incarnationis et Resurrectionis mysteria perpe­ tuo grateque recolenda incitentur, in audientia habita die i5 Martii nuper elapsi...... benigne indulgerc dignatus est ut omnes christifideles, qui legitimo impedimento detenti, non flexis genibus, nec ad aeris campani signum versi­ culos Angelus Domini etc. cum tribus angelicis salutationibus, alio versiculo Ora pro nnbis etc. ct oratione Gratiam tuam etc. ; tempore vero paschali antiphonam Regina Coeli etc. cum versiculo ct oratione propria; aut, si nesciant praedictos versiculos, antiphonam et preces tum memoriter dicere tum legere, quinquies Salu­ tationem Angelicam digne, attente ac devote sive mane, sive circiter meridiem, sive sub ve­ spere recitaverint, indulgentias superius memo­ ratas lucrari valeant. 1615 Dc in S. C. S. Off. to Maii rSS./.. — Ad gra­ *!™® vi· avertenda mala, a massonum secla aliis (Confess. L. X, c. 33). Si quid igitur abusus quoad haec in istis ecclesiis irrepserint, curent Patres remo­ vere atque radicitus extirpate, ct cantum eccle­ siasticum ad normas a S. C. Rituum praescri­ ptas revocare. IÔ32 Oku facultatem cooler cudi Ordi­ nal extra tern· S. C. S. Officii 2 lui. 1884. — i. Facul­ tatum Formula I sub n. 1 tribuitur (Episcopis Americae Septentrionalis) potestas conferendi Ordines extra tempora. Ad dubium vero ab Archicpiscopo Quebecensi propositum: /In quum conferuntur Ordines sacri extra tempora om­ nino legendum sit Breve Apostolicum facul­ tatem hanc tribuens? S. Rituum Congregatio die 23 Maii 1835, respondit: Affirmative iuxta Pontificale Romanum. Pontificale Romanum autem, iuxta quod affirmativum dubio datur responsum, haec habet: < Legitur mandatum « Apostolicum, sive supplicatio, cuius vigore « Pontifici facultas conceditur ordinandi >. Prae­ terea in dubio proposito sermo est de Brevi Apostolico. Quaeritur num verba Pontificalis iuxta quod responsio datur, et verba Breve Apostolicum quae occurrunt in dubio, afficiant facultatem Episcoporum harum Provinciarum, quae nec ad eorum supplicationem , neque in forma Brevis concessa fuit. (1) Formulae D. et E. continent nonnullas facultates matrimoniales quae Episcopis Foederatorum Statuum Americae Septentr. concedi solent. (2) Meat: <7. Dispensandi super impedimento pu­ bicae honestatis iustis ex sponsalibus proveniente. — An. C. 1884 2. Eiusdem Formulae ! n. 6 facultatem tribuit dispensandi in quibusdam consanguini- conuoguhit. c tatis et affinitatis gradibus. Dubitatur num particula et copulative an disjunctive intclligenda sit. 3. Eodem n. 6 datur facultas dispensandi super quibusdam gradibus consanguinitatis et affinitatis cum his qui ab hacresi convertuntur ad fidem catholicam. Quaero num vi huius fa­ cultatis etiam potestas detur: a) quoad matri­ monia post unius conversionem invalide ob praedicta impedimenta contracta; — b) quoad matrimonia mixta olim invalide contracta, licet pars haeretica nunc sit conversa. 4. Eodem n. 6 facultas datur dispensandi cum his qui ab infidelitate convertuntur. Infi­ deles autem legibus ecclesiasticis non subiiciuntur. Hinc facultas frustranca esset casu quo duo infideles contraxerunt in gradibus pro quibus hoc numero datur facultas dispensandi. Quae­ ritur: — a) num detur facultas dispensandi cum infideli converso, qui ante conversionem cum parte acatholica baptizata in praefatis gradibus contraxit, et num requiratur ut haec etiam pars acatholica conversa sit; — b) num detur cx hoc eodem facultas cum infideli converso, qui ante conversionem cum parte acatholica in praefatis gradibus contraxit. 5. An η. o Formulae I (Dispensandi in im- Crea facultates pedimento cognationis spiritualis, praeterquam impedio, copainter levantem et levatum) de cognatione spi- 1,00,1 rituali orta ex Baptismo tantum intelligendus, an vero etiam de eadem cognatione orta ex Confirmatione. 6. An facultates Formularum, quibus datur De diipcnutio* nibu in mainpotestas dispensandi in impedimentis matrimo­ mon iis nulliter sdeonialibus, valeant etiam quando agitur dc ma­ contractis ter. trimonio nulliter contracto, utraque parte, dum contrahebatur, nullitatis conscia? Dubitari de facultate haud posse credo quoad n. 6 Form. I aut quoad facultates extraordinarias D ct 7T(r), nam in his facultatibus potestas datur legitimandi prolem, quae potestas manifeste supponit ma­ trimonium nulliter initum, utraque parte nul­ litatis conscia: proles enim suscepta ex matri­ monio invalido, sed cum scientia nullitatis ex altera tantum parte inito, illegitima non est. Dubium igitur vertitur circa n. 7,8,9 Formul. I (2), in quibus non conceditur facultas legitimandi prolem. Cum res controvertstur inter doctores, quaero num tuta conscientia utramvis sententiam sequi liceat. * 7. An facultas sub n. 14 Form. I (Lar­ De communica lio ne facultati» giendi ter in anno indulgentiam plenariam con­ largiendi indul­ plena­ tritis, confessis ac sacra Communione refectis) gentiam riam. « • « « 8. Dispensandi super impedimento criminis, neutro tamen coniugum machinante, — 9 Dispensandi in impedimento cognationis spiritualis, praeterquam inter levantem et levatum ». S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1884 communicari possit ab Episcopo sacerdotibus in sua dioecesi laborantibus. Ro.T θ· intelligitur per Rosarium in n. 26 rwprioffiao Formulae I (ubi datur facultas: < Recitandi inao' « Rosarium vel alias preces, si Breviarium sc< cum deferre non poterunt, vel divinum Offi« cium ob aliquod legitimum impedimentum < recitare non valeant >)? An Rosarium quin­ decim, an vero quinque decadum; ct an aliae preces, de quibus in eodem numero, quantitate moraliter aequivalerc debeant Rosario? âtftS’Uiîiï 9. An altare quod ab Episcopo, vi n. 8 fnnkfiatum. facultatum extraordinariarum C., pririlegiatum declarari potest, censendum sit privilegiatum perpetuum. R. Ad i. Negative. Ad 2. Verba Formulae ita accipienda esse, ut facultas concessa intelligatur dispensandi tam ab impedimento consanguinitatis, quam ab impedimento affinitatis, sciunctim tamen, non vero quando utrumque impedimentum in uno eodemque casu concurrit. Ad 3. et 4. Affirmative ad utrumque. Ad 5. Oriri tum ex Baptismo, tum ex Con­ firmatione. Ad 6. Facultates dc quibus agitur valere etiam quando utraque pars conscia est nullitatis matrimonii iam initi. Ad 7. Posse. Ad 8. Intelligi integrum Rosarium, sed re­ linqui prudenti arbitrio et conscientiae Episcopi, attentis peculiaribus personarum adiunctis, com­ mutationem in tertiam partem ct in preces ter­ tiae parti respondentes. Ad 9. Affirmative. 1623 ,S- C· EE· et RR· 16 ^84. — ». An tio^riarum m Episcopus, auctoritate propria, permittere valeat »onc labiecta. ut recipi possint in monasteriis clausurae subiectis mulieres quae ingredi cupiunt veluti pen· sionariae. D< tnnaiiiione 2. Pariter potestne Ordinarius, auctoritate DQoadaliudmo- propria, ad tempus vel in perpetuum montalcm Mknum aliquam dc uno ad aliud monasterium trans­ ferre, etiam Ordinis eiusdem, iusta interveniente causa ? 3. Potestne tandem Ordinarius, auctoritate (t) Disponitur ibi ut Sacrosancta Eucharistia saltem simel in hebdomada mutetur it renovetur. (2) Vicarius Ap. quae sequuntur exposuerat: «..... « Les cadavres (de deux Je nos neophites) ont été « brûlés au lieu d'être scpulturés. Les parents assurent • n'avoir fait aucune cérémonie idolatriquc selon l’u• sage, par respect pour les défunts. Je viens donc « vous demander si en pareils cas le missionnaire est « tenu de protester, au grand danger dc faire croire aux « païens que nous cherchons À détruire les privilèges ■ dc la caste. J'ai tout lieu d’espérer, Eminence, qu’a· « vec une instruction plus soignée sur la beauté des u- 2o 3 An. C. 1884 propria, transferre aliquam monialcm quando eadem electa fuerit in Supcriorissam alterius monasterii, aut censeat utilem esse ct expedire translationem ciusmodi cum hoc munere. R. Negative in omnibus. 1624 S. R. C. /2 Sept. 1884 — Sanctorun. — Servanne potest consuetudo renovandi SS. Eu­ charistiam semel vel bis in mense, licet qua­ libet hebdomada iuxta Cacrcmoniale Episcopo­ rum eadem SS. Eucharistia foret renovanda. R. Servetur dispositio Cacrcmonialis Epi­ scoporum Lib. I, Cap. VI, § 2 (1). Planet in men­ te SS. Luchin■lia renovanda. 1625 Ex litt. S. C. Concilii t6 Sept. 1884. — (au omnis Episc.) — Eiîii PP. Sanctissimi man- impertiendo dedata cxcqucntcs auctores Tibi sunt uc raro ad- 2SjlaJ.onor,i’' modum ct caute honoris titulos ct insignia tuis impertias, sed probajissimis tantum et optime dc ecclesia meritis. Clericis vero alienis nullum umquam conferas honoris signum aut titulum inscio et invito Ordinario cuius potestati sub­ duntur. 1626 Ex Litt. S. C. de Prop. Fide 27 Se· ptembris [884 (ad Vic. Ap. Vizagapatam). — Quaestio quae ab Ampl. Tua proposita fuit n super modo agendi missionariorum relative ad cremationem cadaverum castae raiapont sa­ pienti Erîlonim PP. Supremae Inquisitionis iu­ dicio submissa fuit. Responsum quod a vene­ rabili illa Congregatione hac de re accepi con­ tinetur in sequenti decreto quod Tibi commu­ nico , nempe: «cremationem approbare non < debes, sed passive te habeas, collate semper < baptismate, ct populos instruendos cures iuxta « ea quae a Te exponuntur (2) >. 1627 Instr. S. C. de Prop. Fide io Oct. 1884 (db concursibus ad paroecias). — Tridcntinum Concilium decrevit (Scss. XXIV, cap. 18 dc « « • « • • « « « « « ■ sages ct des cérémonies religieuses, et de sages me· nagements, nous obtiendrons que l'on se conforme A la pratique universelle qui a force de loi, au sujet dc la sépulture........... La difficulté de sépulturcr les morts se rencontre souvent. Je prie V. E. de me dire si je peux tolérer provisoirement l'usage suivant: Quand un païen demande A être baptisé au moment de la mon, le missionnaire lui accorde la grâce du baptême sans s’inquiéter dc ce que deviendra le cadavre, étant bien persuadé que les parents païens ne tiendraient aucun compte dc son désir que le cadavre soit enterré ct non brûlé ». ~ cxllie An, C. 1884 204 An. C. 1M4 COLLECTANEA Reform.): « Episcopum statim habita notitia vacationis parochialis ecclesiae (si opus fuerit) idoneum in ca vicarium cum congrua cius ar­ bitrio fructuum portionis assignatione consti­ tuere, qui onera ipsius Ecclesiae sustineat, do­ nec ei dc rectore provideatur ». Pertinet deinde ad Episcopum indicere per publica edicta concursum. Terminus in edictis constituendus ex eodem Concilio Tridcntino est dierum dcccm , sed concedit S. Pii V Consti­ tutio In conferendis § VI, ut hic terminus ad alios decem dies prorogari queat, ct non ultra. Exacto termino in edictis praestituto, fit con­ cursus. Cum vero neque in Conciliari decreto neque in Piana Constitutione examinis in con­ cursu peragendi forma scu methodus ulla certa ac peculiaris servanda proposita fuisset, idcirco ad vitanda incommoda quae cx eo oriebantur, S. C. Concilii in litteris iussu s. m. Clementis XI, dic io Iulii (721 editis, certam methodum ha­ bendi ad parochialcs ecclesias concursum in posterum servandam praestituit. Posteriori tem­ pore s. m. Benedictus XIV in Const, quae in­ cipit Cum illud 14 Decembris 1742 (V. n. 340), praefatas litteras (quae per integrum ibidem referuntur) confirmans, nonnulla praeterea ad­ denda vel immutanda, nonnulla breviter in iis­ dem tradita clarius explicanda censuit. Iuxta praescriptum Concilii Tridentini ac Benedictinae Constitutionis, examen per concur­ sum tam super doctrina , quam super ceteris concurrentium requisitis qualitatibus, habendum est cum vacatio ecclesiae paroecialis contigerit. Viget nihilominus in aliquibus dioecesibus con­ suetudo examen de doctrina separandi ab exa­ mine dc reliquis canonicis requisitis, et hoc ad ipsum pro vacante paroecia concursum remisso, examen de scientia alio magis opportuno tem­ pore instituendi. Quamobrem generarim bis in anno examen habetur dc scientia, in quo qui adprobati fuerint, ad quodeumque parochiale beneficium intra sex proximos sequentes annos vacaturum concurrendi ius habent, sed exeunte sexennio, examini sc denuo sistere tenentur si beneficium parochiale obtinere velint. A lege autem subeundi hoc novum, exacto sexennio, examen ab Episcopo, audita examinatorum sententia, dispensari possunt qui inter synodales vel pro-synodales examinatores sunt assumpti, aut qui propter muneris vel beneficii quo fruuntur dignitatem, vel propter diuturnam operam qua Ecclesiae cum laude servierunt, scientiae testimonium abunde praestant. Ceterum, paroe­ cia aliqua vacante, concursus habetur, exami­ natoribus, adhibita ca quae in usu est cautione, indicantibus quinam ex competitoribus ad re­ gendam paroeciam vacantem apti sint, salvo semper Episcopi iure eligendi inter approbatos, quem ipse digniorem aptioremque iudicavcrit. Haec porro praxis ab Apostolica Sede appro­ bari solet ad tempus. 1628 Instr. S. C. de Prop. F. 20 Oct, 1884. Dc laipemto nibui rx tnfor Omni tempore sollicita fuit Ecclesia ut non mata coxKia solum ascensus ad sacros Ordines interdiceretur lia. indignis, verum etiam ab eorumdem exercitio criminosi suspensi manerent. Cum autem occultorum quoque criminum quaeque prodere non expediret, facilis ct prom­ pta , nempe a iudiciariis formis libera, coer­ citio aliquando necessaria sit ad sacri ministe­ rii dignitatem, et fidelium utilitatem tuendam, hinc sapientissimo consilio Tridentini Patres Sess. XXIV. Cap. I. de Reform, decreverunt: Ei cui ascensus ad sacros Ordines a suo Prae­ lato ex quacumque causa, etiam ob occultum crimen, qunmodolibet, etiam extraiudicialiter fuerit interdictus, aut qui a suis ordinibus seu gradibus vel dignitatibus ecclesiasticis fuerit suspensus, nulla contra ipsius Praelati volun­ tatem concessa licentia de se promoveri fa­ ciendo, aut ad priores ordines, gradus et di­ gnitates sive honores restitutio suffragetur. Ex hoc provido decreto, in eo quod refer­ tur ad clericorum crimina, quae extraiudicialem suspensionem ab ecclesiasticis officiis me­ rentur , iamdudum in usu fuit suspensionis poena ex causis Praelato notis; quae nempe audit suspensio ex informata conscientia. Ad hoc itaque ut in eadem infligenda, cum maiori, qua potest, cautela et securitate Ordinarii ca­ tholicarum Missionum procedant, S. Congre­ gatio de Propaganda Fide praesentem instru­ ctionem edendam censuit, cui fidem Ordinarii in adhibendo hoc extraordinario remedio sese conformare curabunt. t. Suspensio ex informata conscientia, non secus ac illa, quae per iudicialem sententiam infligitur, personam ecclesiasticam a suis ordi­ nibus, seu gradibus, vel dignitatibus ecclesia­ sticis exercendis interdicit. 2. In hoc praecipue ipsa differt a iudiciali suspensione, quod adhibetur tamquam extraor­ dinarium remedium in poenam admissi crimi­ nis; ideoque ad eiusdem impositionem non re­ quiruntur ncc formae iudiciales, nec canonicae admonitiones. Satis erit proinde, si Praelatus hanc poenam infligens, simplici utatur prae­ cepto, quo declarat se suspensionem ab exer­ citio sacrorum officiorum, vel ecclesiasticorum munium indicere. 3. Huiusmodi praeceptum semper in scriptis intimandum est, die ct mense designato; ideo­ que autem fieri debet vel ab ipso Ordinario, vel ab alia persona dc expresso ipsius mandato. In eadem tamen intimatione exprimendum est, quod eiusmodi punitio irrogatur in vim TriI dentini decreti, Sess. XIV, Cap. 1, de Reform., cx informata conscientia, vel ex causis ipsi Or­ dinario notis. An. C. 1884 2o5 S. C. DE PROP. FIDE 4. Debent insuper exprimi partes exercitii Ordinis vel officii, ad quas extenditur suspensio; quod si suspensus interdictus sit ab officio cui alter in locum ipsius substituendus est, ut puta oeconomus in cura animarum, tunc substitutus mcrcedcm percipiet ex fructibus beneficii in ea portione, quae iuxta prudens Ordinarii arbitrium taxabitur. At si suspensus in hac taxatione se gravatum senserit , moderationem provocare poterit apud curiam Archiephcopalem , aut etiam apud Sedem Apostolicam. 5. Exprimi item debet tempus durationis eiusdem poenae. Abstineant tamen Ordinarii ab ipsa infligenda in perpetuum. Quod si ob graviores causas Ordinarium censuerit eam im­ ponere non ad tempus determinatum , sed ad suum beneplacitum, tunc ipsa habetur pro tem­ poranea, idcoque cessabit cum iurisdictione Or­ dinarii suspensionem infligentis. o. Suspensionis ex informata conscientia iustam ac legitimam causam praebet crimen, seu culpa a suspenso commissa. Haec aurem debet esse occulta, et ita gravis, ut talem pro­ mereatur punitionem. 7. Ad hoc autem ut sil occulta requiritur, ut neque in iudicium, neque in rumores vulgi deducta sit, neque insuper eiusmodi numero et qualitati personarum cognita sit, unde deli­ ctum censeri debeat notorium. 8. Verum tenet etiam suspensio si ex plu­ ribus delictis aliquod fuerit notum in vulgus; aut si crimen, quod ante suspensionem fuerat occultum, deinceps post ipsam fuerit ab aliis evulgatum. 9. Prudenti arbitrio Praelatorum relinquitur suspensionis causam, scu ipsam culpam delin­ quenti aut patefacere, aut reticere. Panes alioquin pastoralis sollicitudinis ct charitatis eorumdem erunt, ut si huiusmodi poenam sus­ penso manifestare censuerint, ipsa ex paternis, quas interponent, monitionibus, nedum ad ex­ piationem culpae, verum etiam ad emendatio­ nem delinquentis, et ad occasionem peccandi eliminandam inserviat. 10. Meminerint vero Praesules, quod si contra decretum , quo irrogata fuit suspensio, promoveatur recursus ad Apostolicam Sedem, tunc apud ipsam cumprobari debet culpa, quae eidem praebuit occasionem. Consultum idcirco erit, ut antequam haec poena infligatur, pro­ bationes illius, quamtumvis extraiudicialiter ct secreto, colligantur; ita ut, eo ipso quod cum omni certitudine culpabilitatis in punitione in­ ferenda proceditur, si deinceps causa examinanda est apud Apostolicam Sedem, probationes cri­ minis in eas difficultates haud impingant, quae ut plurimum occurrunt in istiusmodi indiciis. 11. A decreto suspensionis ex informata conscientia non datur appellatio ad tribunal superioris ordinis. Postquam idcirco clericus intimationem suspensionis habuerit, si nihilo­ An.C. 188$ minus appellationem interponere, eiusque ob­ tentu in altari ministrare, seu quovis modo suum Ordinem solemniter exercere praesumat, statim incidit in irregularitatem. 12. Semper tamen patet aditus ad Aposto­ licam Sedem; ct in casu quo clericus absque sufficienti ac rationabili causa sc hac poena multatum reputet, recurrere poterit ad Sum­ mum Pontificem. Interim tamen in vigore *per-· manet decretum suspensionis usque dum ab ipso Pontifice, vel a Sacra Congregatione, quae dc recursu iudicare debet, non fuerit rescissum aut etiam moderatum. 13. Ceterum ex quo istiusmodi poena est remedium omnino extraordinarium, quod prae­ sertim ad expiationem criminum absque formis iudiciariis adhibetur, prae oculis habeant Prae­ lati id quod sapientissime admonet Summus Pontifex s. m. Benedictus XIV in suo tractatu de Synodo Dioecesana Libro XU, cap. 8, n. 6. quod nimirum reprehensibilis foret Episcopus, si in sua Synodo declararet, se deinceps ex pri­ vata tantum scientia cum poena suspensionis a divinis animadversurum in clericos, quos gra­ viter deliquisse compcrerit, quamvis eorum de­ lictum non possit in foro externo concluden­ ter probari, aut illud non expediat in aliorum notitiam deducere. 1629 Litt. encycl. S. C. de Prop. F. ri838 ad dubia 7, 16, 21, 23 (V. n. 87g). SSrtius approbavit, sed quoad Communio­ nem paschalem decrevit ut, si in locis in qui­ bus ipsos morari contigerit, adsit proprii ritus ecclesia , in ea paschalis Communionis prae­ cepto satisfaciant. An. C. 1885 suos sacerdotes providere nequeunt vel nolunt, missionarii Ap. non ab Episcopis sed imme­ diate a S. Sede habent: conveniens tamen, et ad evitandas discordias necessarium est, ut in his sacris ministeriis, quantum fieri potest, cum consensu rcspectivi Episcopi procedant. 1635 Litt encycl. S. C. S. Off. 25 lunii r88$. De validiutc diapensationum matrimonialium etil copula incev luoia retidta ait. — Infandum incestus flagitium peculiari semper odio sancta Dei Ecclesia prosequuta est, et summi Romani Pontifices statuerunt, ut qui eo sese temerare non erubuissent, si ad Apostolicam Sedem confugerent petendae causa dispen­ sationis super impedimentis matrimonium di­ rimentibus , eorum preces, nisi in cis de ad­ misso scelere mentio facta esset, obreptionis ct subreptionis vitio infectae haberentur, atque ideo dispensatio esset invalida; idque ea sanctissima de causa cautum fuit, ut ab hoc gravissimo crimine christifideles arcerentur. Hanc S. Sedis mentem testantur tum alia documenta, tum decretum, quod novissime supremum sanctae romanac ct universalis Inquisitionis Consilium, ipso adprobantc Romano Pontifice, feria IV die i Augusti 1866 tulit, quod est huiusmodi: « sub« reptilius esse, ct nullibi ac nullo modo va« Iere dispensationes, quae sive directe ab Apo« stolica Sede , sive ex pontificia delegatione « super quibuscumque gradibus prohibitis con« sanguinitatis, affinitatis, cognationis spiritua< lis, nec non ct publicae honestatis conccdun« tur, si sponsi ante earumdem dispensationum « cxccution:m, sive ante sive post carum im< petrationem, incestus reatum patraverint ; et « vcl interrogati, vcl etiam non interrogati, ma< litiosc, vel ctiam ignoranter reticuerint copu« lam inccstuosam inter cos initam, sive pu< blicc ca nota sil, sive ctiam occulta, vcl rc« licuerint consilium et intentionem qua cam< dem copulam inierunt, ut dispensationem fa< cilius assequerentur >. S. Pocnitcntiaria vesti­ giis insistens supremae Inquisitionis id ipsum dic 20 Iulii 1879 statuit. Verum cum plurimi sacrorum antistites sive seorsum singuli, sive coniunctim s. Sedi retulerint, maxima ca de causa oriri incommoda cum ad matrimonia­ lium dispensationum cxccutionem proceditur, ct hisce praesertim miseris temporibus in fide­ lium perniciem non raro vergere quod in eo­ rum salutem sapienter inductum fuerat, San­ ctissimus Dominus N. Leo divina providentia Papa XIII eorum postulationibus permotus, re diu ac mature perpensa, et suffragio adhaerens Emincntissimorum S. R. E. Cardinalium in 1634 universa Christiana republica Inquisitorum ge­ De mmionirioS. C. de Prop. F. t lunii 1885 (C. G.) — neralium, hasce litteras omnibus locorum Or­ rum luribai et offiaii ad con· . lura ct officia ad conversionem haereticorum dinariis dandas iussit, quibus eis notum fieret, vcriioncm aca1ihoïïcorumctcu- ct infidelium, atque curam fidelium ritus oriendecretum superius relatum s. romanac et unirv» faûdelium .4 « ! « · ■....................................................... φ ram n· talis, quibus eorum Episcopi ‘per sc vcl per I versalis Inquisitionis ct s. Poenitentiariac, ct tut orientalis. An. C. 188j COLLECTANEA 208 quidquid in eundem sensum alias declaratum, statutum aut stylo Curiae inductum fuerit, a sc revocari, abrogari nulliusquc roboris imposto­ rum fore decerni; simulque statui ct declarari, dispensationes matrimoniales posthac conceden­ das, etiamsi copula incestuosa, vcl consilium et intentio per eam facilius dispensationem impe­ trandi reticita fuerint, validas futuras: contrariis quibuscumque etiam speciali mentione dignis minime obstantibus. Dum tamen ob gravissima rationum mo­ menta a pristino rigore hac super rc Sanctis­ simus Pater benigne recedendum ducit, mens Ipsius est, ut nihil dc horrore, quod incestus crimen ingerere debet, cx fidelium mentibus detrahatur; imo vero summo studio excitandos vult animarum curatores, aliosque quibus fo­ vendae inter christifidclcs morum honestatis cura demandata est, ut prudenter quidem, prout rei natura postulat, efficaciter tamen elaborent huic facinori insectando, et fidelibus ab eodem, propositis poenis quibus obnoxii fiunt, deter­ rendis. An. C. iMj 1637 S. Poenitent Ap. 2 lulii 1885. · ·· * ··· «· — An Anwdomiaim. redimenti pifia! sodomia, cuiuscumquc speciei sit, pariat im- coiHinguinium pedimenta consanguinitatis, affinitatis, publicae mendi honestatis, et an exprimenda sit in petitione nc dbpen»·!». dispensationum (quoties occurrit) ct m casu co­ gnationis spiritualis. R. Negative ad omnia. 1638 S. C. S. Officii 16 lulii [885. — Roskw. — Cirta modun·. r. Se si puô fare il matrimonio (misto) in chiesa, levato il SSrtio. 2. Sc si puô permetterc al sacerdote di por­ tare la cotta c la stola nella funzione. 3. Se si puô fare una piccola prcdica prima e dopo la cerimonia sulla santità cd indisso­ lubilité del contratto. R. Detur Instructio /5 Novembris [858 (V. n. 1169) et quoad concionem, arbitrio Episcopi. 1636 1639 Dc judiabu» S. C. S. Officii 35 lunii 188^. — Attentis tucauMi gravissimis rerum, temporum ac locorum adS. C. Indulg. 24 lulii [885. — Utrum mom· agenth junclj5 tolerari posse ut qui magistratus obti­ (cum ab Episcopis impartitur benedictio Aponent, et advocati, causas matrimoniales in Gallia I stolica) quotiescumque adsit rationabilis causa agant, quin officio cedere teneantur, dummodo (1. c. nc populus diutius 111 Ecclesia rctineacatholicam doctrinam de matrimonio deque tur), liceat Literarum Apostolicarum lectionem causis matrimonialibus ad solos iudices eccle­ supprimere, maxime si alias iam iterum iterumsiasticos pertinentibus palam profiteantur, et ' que integrae lectae sint. R. Affirmative. dummodo ita animo comparari sint tum circa valorem et nullitatcm coniugii, tum circa sc- ' parationem corporum de quibus causis iudicare 1640 coguntur, ut nunquam proferant sententiam neque ad proferendam defendant vel ad eam Litt. encycl. S. C. de Prop. F. 6 Auguprovocent vel excitent divino aut ecclesiastico sti 1885. — Esscndo stato promosso il dubbio iuri repugnantem (1), ct in casibus dubiis vcl se gli orientali siano soggetti alia Costituzione difficilioribus suum quisque Ordinarium adeat, Apostolicae Sedis pubblicata dalla L m. di Pio IX, in data dci 12 Ottobrc 1869 la Su­ cius iudicio se dirigat, ct quatenus opus sit, per cius medium ad Apostolicam Poenitentia- prema Congrcgazionc dei s. Offizio con suc­ riam recurrat. cessiva approvazionc dclla Santitl di N. S. ha Hoc decretum Sanctissimus Pater ratum ha­ dichiarato quanto segue nella feria IV. i5 Lu· buit idcoquc omnibus in Gallia Archiepiscopis glio corrcntc anno : « i. Per Constitutionem Apostolicae Sedis ct Episcopis notum fit pro eorum norma per « nihil esse innovatum circa censuras carumque has litteras ccteroquin non evulgandas. < reservations pro fidelibus rituum orientalium. (!) Circa hanc secundani conditionem quaesitum est: I. An recta sit interpretatio ner Gallias diffusa ac etiam typis data, iuxta quam satisfacit conditioni praccitatac index oui, licet matrimonium aliquod validum sit coram Ecclesia, ab illo matrimonio vero ct con­ stanti animo abstrahit, ct applicans legem civilem pro­ nonçât locum esse divortio, modo solos cficctus civiles solumque contractum civilem abrumpere mente inten­ dat, caque sola respiciam termini prolatae sententiae? Aliis terminis, an sententia sic lata dici possit divino aut ecclesiastico iuri non repugnans? — 2. Postquam iudex pronunciavit locum esse divortio, an possit syn­ dicus (galllce l< mairt), ct ipse solos effectus civiles solumque civilem contractum intendens, ut supra ex­ ponitur, divortium pronuntiare, quamvis matrimonium validum sit coram Ecclesia ? — J. Pronuntiato divor­ tio, an possit idem syndicus coniugem ad alias nuptias transire attentantem civiliter cum alio iungere, quamvis matrimonium prius validum sit coram Ecclesia, vivatque altera pars? Et S. C. S. Off. (27 Maii 1886) respondit: Ad 1, 2 ct ) dubium : Negative. Circa lectionem J'/X7rum ab Ephcopi» im. hea benedictio, An orientale * stitmionibou 200 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1885 An. C. 188$ < 2. Eosdem fideles subiici omnibus censumen petitione Superioris vel Superionssac, con­ < ris ab Apostolica Sede latis in materin dosentientibus cius consiliariis, ne scilicet dispen­ « gmatum ct in Constitutionibus in quibus imsatio forte sit in praciudicium tertii. « plicite dc iis disponitur, ncmpc ubi materia I < ipsa demonstrat cos comprehendi, quatenus 1643 < non de lege mere ecclesiastica agitur, sed ius < naturale ct divinum declaratur ». S.C. S. Officii 26 Aug. t885. — Se da Vuolc poi la sudd. Supr. Congregatione due coniugi protestant!, per mancanza di un eoron ilM che per mezzo dci Rrhi Delegati Apostolici | proprio ministro , si présentasse al parroco o siano notificate queste disposizioni a tutti i altro sacerdote cattolico un loro bambino da Patriarch i, Arcivescovi c Vcscovi di rito orien- ! battezzarc, dichiarando chc non intendono punto tale comprcsi nella rispettiva loro Delegatione, con ciô di obbligarsi di cducarlo nella reli­ gione cattolica, potn il parroco battezzarlo c che si ricordi loro: < illos fideles subiici no * « minatim nedum censuris, sed etiam Apostoper assicurarc intanto ail' innocente bambino la « licis reservutionibus latis in Const. Bcncdi- eterna salute, prcscindcndo da quanto potra < cti XIV Sacramentum Poenitentiae, ct in Con­ avvcnire in seguito, quando sia giunto ail’ cta stitutionibus contra saetae massonicac aliis- dclla discrczionc ? « que similibus addictos ». R. Negative, praeterquam in articulo mortis. 1641 X'.Xn^· Decr. S. C. de Prop. Fide '8 Aug. tM5. ramenti ab ordi- — R. p, 1). Episcopus Clilfordicnsis suo et caeiianti praoun- tcrorum Angliac Episcoporum nomme ab Apo­ stolica Sede imploravit, ut iuramentum, quod ordinati titulo missionis praestant, eos exinde obliget non pro aliqua dioecesi tantum, prout antea consuevit, sed pro tota provincia ecclesia­ stica ; ita ut presbyteri sic ordinati sola colla­ tione novi tituli transferri in aliam dioecesim possint de consensu utriusque Ordinarii, quin necessarium sit ut ipsi novum iuramentum emit­ tant. Insuper expostulavit ut quoad praeteritum, missionarii ordinati titulo missionis pro aliqua dioecesi intra provinciam, ad aliam dioccesim intra eamdem provinciam transferri possint no­ vo titulo novoque praestito iuramento, absque recursu ad A post. Sedem. lamvero cum supplices istac preces SSrîio D. N. Leoni Papae XIII relatae fuerint, in Au­ dientia diei 28 lunii 1885 ♦ Sanctitas Sua iis­ dem in omnibus annuere dignata est, ct prae­ sens in rc decretum expedire mandavit (i). 1642 De facultate di·· pcnundi a votu inlnitltotla diocectanit cmiiaia. S. C. de Prop. Fide 24 Augusti 1885 (C. G.). — Quoad vota ad tempus, in his In­ stitutis (Statuum Foed. Amcricac) dioeccsanis, (quorum constitutiones ab Ordinario tantum probatae sunt, licet regulam a S. Sede ap­ probatam sequantur) emissa, Episcopi facultate ordinaria (dispensare possunt). Quoad autem vota perpetua (ratione voti perpetuae castitatis S. Sedi reservati) nonnisi potestate delegata, quae continetur in facultatibus S. Congregatio­ nis de Prop. F. concedi solitis (Form. I, n. 4), dispensare possunt, si ipsi graves rationes ita exigere coram Deo iudicaverint, praehabita ta­ 1644 S. C. S. Off. 9 Sept. t885. - KuNO-n Inter gentiles huius provinciae pessima viget consuetudo diversis dc causis vendendi uxores adibo *, prolcsquc suas focmineas in infantili aetate constitutas ; a qua consuetudine quidam ex christianis nobis commissis non omnino se abs­ tinent. I. De venditis uxoribus. Inveniuntur multi qui ab incunabulis satis pauperes, in decursu vitae suae pauperiores fiunt vcl propter socor­ diam suam, vel propter vitia quibus indulgent, v. g. aleam exercendo, aut fumo opii sc dando. Huiusmodi christiani pauci quidem sunt in hoc Vicariatu, sed ceteris maximo scandalo sunt, ct molestias angustiasque non paucas facessunt missionariis. Saepe enim, omni substantia sua prius dissipata, suam infidelibus vendunt uxo­ rem quae velit nolit, in pessimo ct continuo adulterio vivere cogitur. Istac mulieres quamvis invitae per vim ct imperium huiusmodi con­ sortia ineant, nullo modo, ut cuique patet, ad sacramenta admitti possunt, donec fuerint ab emptore suo separatae quoad torum ct habi­ tationem. Sed forsan idem dici nequit de viris qui cas vendiderunt ; ipsi enim quandoque fa­ cti poenitentes ex corde vellent uxores suas venditas recuperare ct redimere; sed nullo modo id possunt, sivc quia sibi comparare nequeunt pecuniae summam ad cas redimendas omnino necessariam, sivc quia emptores easdem mu­ lieres iterum vendere cx toto recusant. In his etiam circumstantiis huiusmodi mulierum ven­ ditores ct huiusmodi venditionum conciliatores per plures annos non admittuntur ad sacra­ menta, ea potissimum ratione quia ipsi cx culpa sua valde gravi ct speciali modo scandalosa, has uxores collocaveram in via perditionis ae­ ternae, ct in statu graviter et sine intermissione (i) Huiusmodi indultum extensum est (joNov.t88$) ad dioeceses Statuum Foederat. Amcricac Septentrion. Collectanea S. C. de Prop. Fide. Vo/. //. Î7 ,7> An. C. 1SS$ 210 COLLECTANEA An. C. 188$ pcccaminoso, ct insuper censentur easdem mu­ lieres voluntarie relinquere in codem statu da­ mnationis, donec illae fuerint parti tutae effe­ ctu redditae. 2. De venditis puellulis. In hoc eodem Vicariatu sunt etiam Christiani, et quidem plurimi, qui filias suas adhuc in tenera aetate constitutas vendunt, scu potius despondent et tradunt in­ fidelibus sub conditione futuri matrimonii, et certam pecuniae summam recipiendi. Istae puel­ lae et puellulae hoc modo infidelibus traditae, ut plurimum, non solum moribus christianis non imbuuntur nec doctrinis sanctae religionis nostrae erudiuntur, sed etiam in maximo per­ versionis periculo versantur, ct saepe ad actus idololatricos compelluntur. Quapropter missio­ narii severe animadvertunt in omnes patres ct matresfamilias qui filias suas vendiderunt, scu ut supra dixi, desponderunt gentilibus ; insuper illos ad sacramenta Poenitentiae ct Eucharistiae non admittunt per aliquot annos, (nisi consti­ tuantur in periculo mortis) ca ratione quia cx culpa sua maxima ipsi proprias filias colloca­ verunt in via perditionis ct in statu pcccaminoso, ct censentur easdem voluntarie relinquere in eodem statu, donec illas redemerint ct fa­ miliis christianis desponderint. Verum quidem est huiusmodi sponsalia in supradictis conditio­ nibus inita, gencratim loquendo, dissolvi non posse, ct id frustra tentaretur ob multiplices causas ; sed quia per hanc agendi rationem isti Christiani ingens scandalum praebent coeteris fidelibus, ct in maximum discrimen adducunt propriarum filiarum salutem aeternam, severe, ut supra dixi, tractantur a missionariis , ut hac severitate deterreantur omnes Christi culto­ res a tam nefario, tam nocuo tamque scandaloso crimine. Quae cum ita sint, idem prae­ dictus Episcopus ab E. V. humiliter petit: 1. Utrum durius ct severius se habeant mis­ sionarii de Kiang-si Septentrion, modo quo su­ pra dictum est tractando Christianos sibi com­ missos qui uxores et proles suas femininas ven­ diderunt infidelibus. 2. Quatenus affirmative, quid praeter dolo­ rem de peccato commisso, seu quae conditio­ nes requirantur ut huiusmodi scandala censean­ tur sufficienter reparata ; ct isti christiani qui vendiderunt uxorts suas, quas non possunt re­ dimere, aut filias suas in tenera aetate consti­ tutas vendiderunt, seu, ut supra dixi, desponde­ runt infidelibus, in quorum manibus summo­ pere et sine remedio periclitatur earum fides ct educatio, ad participationem sacramentorum Poenitentiae ct Eucharistiae admitti valeant ? R. Praemissa gravi monitione de enormi cri­ mine quo se obstringunt parentes qui filias, viri qui uxores infidelibus vendunt : Quoad paren­ tes respondendum, abunde provisum per Syn­ odum Sutchuenscm cuius proinde praescriptio­ nes, ac praesertim iis quae de Sacram. Poeni· tentiae § X, n. 7 traduntur adamussim servan­ dae erunt (i). Quoad maritos, cos nullo modo admittendos esse ad Ecclesiae sacramenta, nisi prius vere contriti eas recuperaverint. Quod si versentur in absoluta impossibilitate hoc prae­ standi , non erunt pariter ad sacramenta ad­ mittendi, nisi t. clara et indubia doloris signa praebuerint; nisi 2. per aliquod temporis spa­ tium scandalum reparaverint eo meliori modo quo fieri poterit, iuxta prudens Vic. Apostolici vel missionarii indicium, et interim se absti­ neant α quacumque alia muliere ; nisi 3. serio promiserint, se etiam in posterum esse factu­ ros quidquid in eorum erit potestate pro ven­ ditis uxoribus recuperandis, pretium ad hoc necessarium, si opus fuerit, sibi subtrahendo, vel etiam ostiatim mendicando. Quoad mulieres venditas missionarii se dirigant iuxta normas a probatis auctoribus traditas circa cos qui in proximo ac necessario peccandi periculo ver­ santur. (1) Haec ibi: «In concedenda absolutione caven■ dum est quidem i molli et praepostera nonnullorum « sacerdotum facilitate» qui (alsa misericordia abducti, « aut prae ignorantia vcl socordia, poenitentes promi« scue ct sine discretione absolvunt; verum ex adverso ■ non minus cavendum est a nimio eorum confessa« riorum rigore et severitate, qui passim reis gravio« cum criminum, fornicationis, ebrietatis, superstitio« nis etc. differunt absolutionem ad menses integros, • d saepius ad annum sequentem, scu ad illud tempus • quo missionarius revertetur pro annua loci admini- « strationc; parentibus vero qui filios vcl filias gcntili« bus desponsaverunt, vcl in matrimonium absque dis■ pensatione tradiderunt, etiam si deinde non sit am■ piius in eorum potestate sponsalia vcl matrimonium « rescindere, denegant absolutionem per plures annos, « ct quandoque usque.ad exitum vitae, interim impo« sitis ieiuniis, orationibus, aliisque pietatis operibus, « ut maiorem illi criminum horrorem concipiant, ct ita «ad recipiendum absolutionis beneficium disponantur; « huiusmodi enim abusus non minus intolerabilis est « quam alter, et a S. Sede expresse reprobatus ». X645 S. C. S. Off. to Dec. 1SS5. — i. Quando coniuges in infidelitate relicti, matrimonio non­ dum consummato, fidem amplecti nolunt, ma­ trimonia eorum in impubertate contracta, habcrine poterunt tamquam mera sponsalia de futuro pro coniuge ad fidem converso ? 2. Quando contrahentes neophyti puberes sunt , ad corumdem matrimonium dissolven­ dum requiriturne duplex aut nulla interpellatio vcl sufficit unica , utrum videlicet velint ba­ ptizari ? R. Ad 1. Dummodo constet nullam fuisse impedimentum iuris naturalis vcl divini , et praesertim contrahentes verum consensum prae­ buisse , non esse sponsalia sed vera matri­ monia. Circa matrimo­ * ni impubcrum. An. C. 188$ S. C. DE PROP. FIDE 211 An Λ3 2. Quatenus huiusmodi matrimonia pro­ I dulgentinrum consecutione et privilegiorum usu, bentur irrita ob aliquod impedimentum iuris aliis refragantibus. Tandem dubia nonnulla in­ naturalis vcl divini, ct praesertim ob defectum valuerunt dc modo, quo Indulgentiae Plenariae veri consensus, non esse locum interpellationi. animabus Purgatorii applicari possint aut de­ Secus interpellationem esse faciendam an velit beant ab iis qui actum heroicum charitatis emi­ baptizari ; ct quatenus negative, an saltem velit serunt. Quare ut ca quae obscura hac in re vide­ cohabitare absque iniuria Creatoris. In casibus bantur, clarescerent, ct quae incerta certa eva­ autem particularibus , si occurrat gravis diffi­ derent, Patribus Cardinalibus S. Congregationis cultas, recurrat ad S. Sedem. Indulgentiarum dubia quae sequuntur proposita fuerunt dirimenda: 1646 r. Utrum inter opera satisfactoria quae in actu heroico charitatis offeruntur pro animabus Dc benedictio­ S. C. Indulg. i8 Dee. 1885. — Utrum ne apottolica in Purgatorii, comprehendantur etiam indulgen­ mont» periculo Benedictio Apostolica cum Indulgentia plenaria tiae, quae declaratae fuerunt a Summis Pon­ non imminente. in articulo mortis dari possit post collatu ex­ tificibus applicables christifidelibus defunctis? trema sacramenta quum periculum quidem 2. Utrum oblationi isti satisfiat ab iis, qui mortis adest, non tamen imminens. sibi reservare velint indulgentias, quae pro vivis R. Affirmative; quam responsionem ex rei conceduntur ; vel sint hae indulgentiae ad sa­ natura pro omnibus aegrotis christifidelibus in tisfaciendum 'pio proposito defunctis applican­ mortis periculo constitutis valere dixerunt. — dae iuxta Indultum a Summo Pontifice con­ SSffius approbavit. cessum emittentibus actum heroicum chari­ tatis ? 1647 3. Utrum i. Actus heroici charitatis pars Circa actum he­ S. C. Indulg. zp Dee. 1885. — Actus he­ integralis, vel praescripta ad privilegiorum par­ roicum chart tali» ticipationem conditio sit, ut propriae satisfa­ erga anima» in roicus charitatis erga animas in Purgatorio depurgatorio de­ tentas in eo consistit, quod christifidclis sive ctiones omnes atque indulgentiae non modo tenta». pro Purgatorii animabus offerantur, sed etiam aliqua adhibita formula, sive etiam tantummodo mente, offerat Deo O. M. pro animabus Pur­ ut Bffiae Virgini, prout ipsi placuerit, distri­ gatorii omnia opera satisfactoria quae ipse, quo­ buendae relinquantur? — vel 2. haec in Virginis ad vixerit, peraget ; nec non omnia suffragia manus veluti consignatio habenda sit dumtaxat quae post mortem quomodocumque ei obvenire pia actui accessoria devotio christifidelibus com­ mendanda ? poterunt. Multi christifideles B. Virgini Mariae 4. Utrum Plenariae indulgentiae, quas chri­ devotissimi, auctore aut suasore b. m. P. Ga­ spare Oliden ex Ordine Clericorum Regularium stifideles actum heroicum charitatis emittentes Theatinorum, consueverunt huiusmodi opera lucrantur tum ob sacram Communionem, tum satisfactoria ct suffragia in manus quodammodo ob Missae feria II auditionem, applicari debeant B. Virginis deponere, ab Eadem pro suo mise­ animabus, quas B. V. Maria prae aliis a Purga­ ricordi beneplacito distribuenda in favorem ani­ torio liberali cupit; aut possint applicari cui­ libet Purgatorii animae? marum Purgatorii. 5. Utrum Indulgentia Plenaria altaris pri­ Hic actus heroicus charitatis non semel ab Apostolica Sede fuit approbatus ; immo, ut de­ vilégiai! personalis: f. debeat α sacerdote, qui functis evaderet utilior, indulgentiis ditatus, au- actum heroicum charitatis emisit, applicari ani­ mae pro qua Missam celebrat? — aut 2. pos­ ctique privilegiis ii, qui illum emiserunt. Quae sit applicari pro libito cuivis defuncto? — aut quidem sa. mem. Pius Papa IX decreto S. C. 3. debeat applicari animabus, quas B. V. Maria Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositae dato die 20 Novembris 185q confirmavit, auxit, et a Purgatorio liberari cupit? Quibus Effli et RrTii Patres, post auditas ad universos christifideles extendit (F. n. 1106). lamvero dc huius oblationis obiecto, de eius­ plurium Consultorum sententias, respondendum dem actus essentialibus conditionibus, et de in­ in Generali Congregatione habita in Aedibus dulgentiis ac privilegiis eidem adnexis identi­ Vaticanis dic 18 Decembris i885, constituerunt: Ad i. Affirmative. dem dubia oborta sunt. Siquidem dubitatum est, num inter opera satisfactoria comprehendi Ad 2. Negative ad primam partem; Affir­ mative ad secundam. debeant ct indulgentiae quas christifidclis, dum Ad 3. Negative ad primam partem; Affir­ vivit, potest lucrari; ct num qui actum heroi­ mative ad secundam. cum elicuit ei satisfaciat, quamvis sibi reservet ct applicet eas indulgentias, quae pro vivis con­ Ad 4. Provisum in antecedentibus. ceduntur. Insuper disceptatio mota est, quod Ad 5. Ad primam partem Affirmative; hoc attinet ad piam praxim faciendi oblationem enim modo privilegium Altaris conceditur a satisfactionum ct suffragiorum in manus B. Vir­ Summo Pontifice: — ad secundam et tertiam ginis Mariae, nonnullis tuentibus necessitatem partem, provisum in responsione ad partem huius oblationis in manus B. Virginis pro in- primam. Ao, G rSS6 212 COLLECTANEA Facta vcro dc his omnibus relatione in Au­ dientia habita ab infrascripto Secretario dic 19 eiusdem mensis ct anni, Sanctissimus Dominus Noster Leo Papa ΧΙΠ responsiones Patrum Car­ dinalium omnino approbavit. Datum Romae cx Secretaria Sae. Congrega­ tionis Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepo­ sitae die 19 Decembris 1885. 1648 ο *··1 S. C. SS. Rit. r6 lanuarii 1886. — Palrnn.VA — Quum cx nonnullis Sacrarum Roma­ narum Congregationum responsis aliqui putent sacram pyxidem, aperto tabernaculi ostiolo, posse fidelium pietati exponi, minime vero ex­ trahi; alii vero educi posse opinentur tantum ut cum ea populo benedicatur, quemadmodum fieri solet certis diebus in pluribus ecclesiis Re­ gularium, quaeritur num huiusmodi consuetudo admitti possit. R. Affirmative. 1649 . ί J.'ci£ S. C. Indulg. 16 lan. t886, — Postulata: MimproioCTio. i. (Jt conditio visitandi ecclesiam pro lucrand’ ».jnju|gCn(jis gcncrice saepe praescripta, ad­ impleri possit a personis utriusque sexus in communitate ac sub regu’a viventibus visitando oratorium domesticum. 2· Ut infirmi aut 9senio confecti in com muomnia u lucnitH φ do Indiae'iftMs nitate ct sub regula viventes, qui ecclesias aut Γ ’^/epo.ZoL oratoria visitare aliavc pro indulgentiis prae­ scripta cxcqui non possunt, indulgentias nihi­ lominus lucrari valeant adimplendo alia pia opera, confessorii arbitrio describenda. 3. Ut in casu quo morale aliquod impe­ dimentum adsit, prudentis confessorii arbitrio diiudicandum, visitandi aliquam ecclesiam (ex. gr. regularium aut parochialcm), quae de iurc visitanda foret ad aliquam Indulgentiam lu­ crandam, hacc visitatio designatae ecclesiae ar­ bitrio confessorii commutari possit in aliud pium opus, cx. gr. in visitationem alterius ec­ clesiae. R. Ad 1. Non expedire. Ad 2. Affirmative. Ad 3. Negative. 1650 i *iruid «1»· s. C. Concilii r? [an. t886. — 1. Utrum .. d» .fan i aan uta cckbra *dam pro |.ρμ acopo prônait drfoncut An. C. 1M7 S. R. C. /7 fan. 1887. — Harlbmkv. — t. Praedecessor proximus Episcopus Harlcmen. obiit die 1 hnuarii 1877, ct cx testamento fun­ dum reliquit pro anniversario perpetuo a ca­ nonicis cathedralis ecclesiae celebrando ; quod canonici persolvunt die, quo iuxta suu statuta mense lanuario ad ecclesiam accedunt. Quae­ ritur: Num hodiernus Episcopus eidem Anni­ versario assistens satisfaciat oneri praescripto (lib. II, cap. XXXVI, num. 1) in Cacrcmoniali Episcoporum de anniversario celebrando pro defuncto proximo praedecessore ; praesertim quum defunctus postremus Episcopus ct aliud sibi anniversarium, non a canonicis cclcbron- S. R. C. 45 Febr. 1887.— Bhntoal Ckstr. — 1. In collatione Baptismatis adultarum post tres gcnuflcxioncs ct dicto Pater noster, sacer­ dos dicit patrino Signa eam, ct nulla fit men­ tio dc matrina. Quaeritur: An in absentia pa­ triot sacerdos debeat dicere mutrinac Signa eam etc. ; vel potius omisso signo crucis per matrinam, sacerdos tantummodo ter signare debeat dc more catechumenom ? 2. Interdum accidit quod desint patrini pro Baptismo solemni vel Confirmatione, sed tan­ tummodo praesto sint moniales (Sorores Cari­ tatis). Quaeritur: Num in huiusmodi casu ex­ pediat conferre ea sacramenta sine patrinis; an potius ut moniales adhibeantur uti matrinac in utroque sacramento pro focminis? Circa ritum ba­ ptismati» (emi­ narum adulta­ rum. De adhibendi» munlalibua uti malnnit in Ba­ ptismo vel Con­ firmatione. An. C. 1887 S. C. DE PROP. FIDE Ad 1. Affirmative ad primam partem; Ne­ gative ad secundam. Ad 2. Negative ad primam partem, Affir­ mative ad secundam. 1668 μο XtoT S. C. Concilii 21 Martii 1887. — An pa- condic Miua< rochus qui non potuit celebrare Missam dic in icbundic. quo legenda erat pro populo, possit ad satis­ faciendum huic oneri secundam Missam in sub­ sequent! festo cx binatione celebrandam ap­ plicare. R. Negative. S.C. de Prop.F. 28 Martii ,887 (C.G.) tioQctn rectoru rniuiorum ab oficio parochi, Stat. Ford. Amrr. Skpt. — E necessaria 1’isti. . . . . .. .. . tuzionc del processo canonico per la validità dell’ alto con cui il Vcscovo trasferisce, rimuove o trasloca un rettore missionario (amovibile) dall’ officio di parroco a quello di vica­ rio, ausiliarc, o ad un officio inferiore di grado c dignità? R. In casibus remotionis peragendae in poe­ nam criminis vel reatus disciplinaris, affirma­ tive ; in reliquis, negative ; sed opus est ut fiant graves ob causas, ct habita meritorum ratione iuxta dispositionem Concilii Plenarii Baltimorcn. Tit. II, c. 5, § 3 2: Si in casu translationis fiat recursus ad S. Congregationem, S. C. re­ mittet recursum ad Metropolitam vel, si aga­ tur dc Mctropolita, ad Metropolitam vicinio­ rem (i). 1670 S. C. Indulg. 27· Aprilis t887. - Utrum uiSddium m H- Indultum a s. m. Gregorio XVI concessum dic utum?n,rAUr’n’ 3o Aprilis 1838 confraternitati B. M. Virginis a Monte Carmelo, quo sacerdotes debita fa­ cultate praediti recipiendi christifidclcs in prae­ dictam confratcrnitatcm eximuntur ab onere inscribendi nomina fidelium in libro confratcrnitatis, expediat extendere etiam ad alias confraternitates, in quibus christifidclcs scapularia recipiunt. R. Negative: imo supplicandum SSffio pro revocatione gregoriani indulti concessi sub die 3o Aprilis 1838. SSrtlus etc. sententiam Patrum Cardinalium ratam habuit, ct gregorianum Indultum revo­ cavit (2). (1) In Congr. Gener, jo Aprilis 1894 proposito dubio: • Sc Ia decisione dclla S. C. del 28 Mario 1887 sulla « nécessité del processo canonico per Ia rimozione dei « rettori amovibili (ncgli Stati Uniti) sia applicable an« chc al caso di un sacerdote non incardinato alia dio■ ccsi, in cui ha il posto di rettorc »; responsum fuit: Affirmative. 219 Λα C. 1887 1671 S. C. Indulg. 27 Aprilis ,887. - i. An ad validitatem benedictionis (scapularium) suf« Mehnm ficiat signum crucis manu efformatum super te * receptionem, scapulare, absque verborum pronuntiatione et aquae benedictae aspersione. 2. An receptio in confratrem valeat si fiat simplici intentione concepta animo, ac verbis nullis adhibitis. 3. An declaratio S. Congregationis dc ser­ vandis substantialibus in adseriptione fidelium confraternitati B. Μ. V. de Monte Carmelo debeat etiam, atque eodem sensu, intelligi quoad cetera scapularia. 4. An pro induendo fideles quinque sca­ pularibus, totidem etiam benedictiones, impo­ sitiones ac receptiones requirantur, vel unica tantum, ct quae sufficiat. 5. An suscipientes ct gestantes scapulare caeruleum B. Μ. V. Immaculatae, aut rubrum Passionis D. N. I. Christi confratemitatem con­ stituant. 6. An sacerdos qui facultatem obtinuit a Fratribus Calceatis recipiendi fideles in confraternitatem SSfliaeTrinitatis, valeat communicare praeter Indulgentias quae reperiuntur in Sum­ mario approbato pro confratcmitatibus erectis a Fratribus Calceatis, etiam eas a praedictis di­ versas quae reperiuntur in Summario appro­ bato pro confraternitatibus erectis a Discal­ ceatis, ac versa vice, in locis praesertim ubi pro­ prii Ordinis aut confratemitatis ecclesia non existit. 7. An idem sit constituendum de gratiis ct Indulgentiis quae sunt concessae confratemitatibus erectis a Fratribus Calceatis, aut Discal­ ceatis Ordinis B. Μ. V. dc Monte Carmelo. 8. An omnibus confcssariis ab Ordinariis Dc cooiwMrio..... . P . . »... rum facultati approbatis indulta sit facultas impertiendi ab- quoad abwiuuosolutionem generalem confratribus et consorocouSSnlmt ribus B. Μ. V. dc Monte Carmelo in articulo B-M.V.daMon· , . . . . tc Carmelo, mortis constitutis, quot *.es dcnciat sacerdos po­ testate praeditus munia directoris confratcrnitatis exercendi. R. Ad i. Negative, sed benedictio danda est iuxta formulam praescriptam, ad normam decreti 18 Augusti 1868. Ad 2. Negative. Ad 3. Affirmative. Ad 4. Affirmative ad primam partem; Ne­ gative ad secundam, nisi ex speciali induito S. Sedis et eu formula quae conceditur in In(2) Cum propositum fuisset dubium : ■ Utrum re« ctor Confratcrnitatis ipse nomina recipiendorum vel « receptorum in album Confratcrnitatis debeat inseri« berc » : S. Congregatio Indulg. dic 2/ Sept 184j respondit: Inscriptio materialis a quocumque fieri pol· est, dummodo ab habente facultatem tantum ebristifi­ delis sit rite receptus. An. Q 1S87 dulto. Et id mentem: Mens est ut qui sacer­ dotes utuntur induito Apostolico induendi chri­ stifideles quinque scapularibus, non benedicant scapularia nisi ea sint distincta , id est vere quinque scapularia, sive totidem, sive duobus tantum funiculis unita, ct ita ut cuiuslibet sca­ pularis pars una ab humeris, alia vero a pe­ ctore pendeat, non vero unum contum scapu­ lare, in quo assumantur diversi coloris panni­ culi, prout ab hac S. C. iam cautum est. Ad 5. Negative. Ad 6. Affirmative facto verbo cum SSrîio. — SSiTius annuit. Ad 7. et 8. Affirmative. 1672 Ik etitandx cor· roptionc *mi pro uncto Ηι·we m eri be JO S. C. S. Off. 4 Maii 1887 - Cargassonab Episcopus exposuit quod cum vineae abundan­ tibus aquis inundentur, vigor vini habetatur, et proinde vinum facile corrumpitur, praeser­ tim cum transfertur. Ad hoc periculum prae­ cavendum duo remedia proponuntur: t. Vino naturali addatur parva quantitas d'eau de vie ab ipsis proprietariis diligenter cum vino vero praeparatae (v. gr. i5 vel 20 pro centum), ct sic corruptionis periculum evitaretur. - 2. Ebul­ liatur vinum usque ad sexaginta et quinque al­ titudinis gradus; tunc refrigeratum, minuitur quidem quantum ad quantitatem, sed ab omni corruptionis periculo praeservatur. Quaeritur: 1. An unum vel alterum cx his remediis licite adhiberi possit, quin vinum cesset aptum esse ad sancti Missae sacrificii celebrationem. 2. Si duo praedicta remedia indifferenter adhiberi non possint, unumne saltem cx his licitum est, ct quod ex his duobus ? R. Adhibeatur vinum cbullitum. 1673 *Gee prccc * recu&adÂt pro ac· * qatrendi Indul(C eanii. An. C. 1887 COLLECTANEA 220 S. C. Indulgent 6 Maii 1887. — 1. Utrum christifideles cuicumquc Sodalitio adscript! loco recitandi preces, sive determinatas sive non, quae Sodalibus praescribuntur, pro ac­ quirendis indulgentiis eisdem precibus adnexis, recitare valeant Officium parvum B. M. Vir­ ginis. 2. Utrum ad lucrandas praefatas Indulgen­ tias idem sit recitare parvum Officium B. M. Virginis in lingua latina vel vernacula. R. Ad t. Affirmative, si nullae adsint pre­ ces determinatae sodalibus praescriptae pro ac­ quirendis indulgentiis; Negative, si adsint pre­ ces iam determinatae. Ad 2. Negative quoad Officium parvum B. Mariae Virginis, sed illud est recitandum in lingua latina (1); quoad alias vero preces detur Dccr. editum dic 29 Dee. 1864 (V. n. 1266). (i) V. decr. S. C. Indulg. 28 Augusti 190^ 1674 Ex Litt S. C. de Prop. Fide ro Maii 1887 (ad Dilko. Ap. Syrus). — La S. V. Rev.ma csponeva a questa S. C. Ia prassi seguita nelle dispense matrimoniali du Monsignor Arcivcscovo maronita di Beirut, cioe chc quando si è ottenuta una dispensa matrimoniale dal Patri­ arca o dalla S. Sede, se prima di darie esecuzionc si scuoprc concorrere ncllo stesso caso un altro impedimento di quelli in cui i Vc­ scovi maroniti crcdono di essere autorizzati a dispensare, il suddetto Arcivescovo cifeltivamente dispensa dal nuovo impedimento senza rivolgersi nuovamente al Patriarca o alla S. Se­ de. Ciô posto Elia domanda sc siano valide o nulle sitfatte dispense. La S. V. non ignora che affinché valga una dispensa è necessario sccondo ia commune dottrina dc’ tcologi, esporre tutti gli impedi­ menti chc ostano al matrimonio, non chc Ic circostanze chc debbonsi necessariamente ma­ nifestare ; e tale csposizione deve farsi non in separate istanze, ma unitamente nclla mede­ sima supplica, per la nota ragione chc tota rei gravitas debet dispensanti innotescere, et maior impedimentorum numerus difficiliorem reddit dispensationem. Se adunque un impe­ dimento dirimente pel quale deve ricorrcrsi o di fatto si ricorrc sia al Patriarca, se nc ha la facoltà, sia alla S. Sede, concorra con altro dirimente o impediente in cui il Vcscovo abbia la facoltà di dispensare, non basta ricorrcrc cd esporre il primo o al Patriarca o alla S. Sede cd il sccondo al Vcscovo per ottenere separate dispense, ma è d’uopo csporli ambeduc alia S. Sede o al Patriarca, per implorarnc ia dis­ pensa dall’ uno e Γ altro’impedimento. Proposto difatti alla S. Pcnitcnzicria questo caso : < Quaedam dispensatio fuit concessa a Sancti< tate Vestra super impedimento secundi gra< dus consanguinitatis: quaeritur an Episcopus < virtute indulti 1 5 Nov. (in quo conceduntur < facultates circa impedimenta tertii ct quarti • gradus) super impedimento quarti gradus , * quod postea detegatur, dispensare possit ». — S. Poenitcntiaria dic r 5 Aprilis respondit : Negative. Ctrca ficulta· tem diipenundi ■ novo impedi· mento quod dc· tegitur poti ob· tentam di»pcn· Milonem matri· montilcm ante eiutdem cxccu· tionem. I 1675 S. C. Indulg. 25 /unii 188·). — 1. An amittant Indulgentias cruces, coronae, rosaria, statuae etc. quae ante omnem usum ab una deinde in aliam, tertiam et quartam quoque manum transierint. 2. An res Indulgentiis ditatae tradi de­ beant fidelibus omnino gratis, ita ut si ali- Urbii et Orbii, Notanda circi crucc«t coroni» etc. Indulgenti! * ditatu. — An. C. 1887 S. C. DE PROP. FIDE quid quocumque titulo sive pretii, sive permu­ tationis, sive muneris, sive eleemosynae requi­ ratur vel accipiatur, Indulgentiae cx hoc amit­ tantur. 3. Utrum qui habet facultatem benedicendi cruces, rosaria etc. eisque applicandi Indulgen­ tias, etiam pro seipso cruces et rosaria bene­ dicere queat, hisque utendo sibi quoque Indul­ gentias lucrari possit. 4. An qui habet facultatem adseribendi so­ cios in aliquam confraternitatem, vel piam as­ sociationem, seipsum illi adseribere valeat, ita ut possit indulgentias, quae eidem adnexae sunt, lucrari. R. Ad I. Negative. Ad 2. Affirmative ad utramque partem. Ad 3. Affirmative. Ad 4. Affirmative, quatenus haec facultas habeatur indiscriminatim, minime vero laxative, uti in una Cumcraccnsi 7 Martii 1840. 221 nis Fidei existit quidem, annuente Ordinario, sed non rite constitutum habetur, puta quia non constat er Consilio dioecesano, chiliarchiis, centuriis ct decuriis, quaeritur: 1. Utrum Quoad faculta­ adseriptus possit frui tum Indulgentiis plena­ tem benedicendi emet·, corooaa riis ac partialibus pio illi Operi concessis, tum de. pro »dp»o. (si sit sacerdos) facultatibus ct privilegiis pre­ sbyteris nonnullis impertitis sive a Summo Pontifice Pio IX rescripto 3i Decembris 1871, sive a Leone XIII rescripto 25 Maii 1881. — Quacnam dicti pii Operis constitutio (or­ ganisation) ad haec sufficiat? 2. Qualis huic pio Operi adseriptio requi­ ratur, ut quis possit frui tum Indulgentiis tum facultatibus ac privilegiis concessis. 3. Quinam novos sodales adseribendi fa­ cultatem habeant. 4. Num adseriptus qui non solet quotidie recitare preces praescriptas, scilicet unum Pa­ ter ct Ave cum invocatione: S. Francis ce Χα· ven ora pro nobis, aut qui suum obolum hebdomadalem solvere negligit, — a) frui possit 1676 Indulgentiis:— b) an gaudere saltem faculta­ Circa mJulctnDecr. S. C. Indulgent 16 Iulii 1887 — tibus ac privilegiis nonnullis presbyteris im­ * tu ct prnikgia pro pio Opere Mkchlin. ct Vinc8ns.(scu Indianopol).— Pium ct pertitis. l^ropa^JlioHti 5. Per rescriptum 3i Decembris 1871 quod Fidci, ct circa praeclarum Opus Propagationis Fidei mirabili doi erectionem, prorogatum fuit ad aliud septennium tum K facultatem in divinae providentiae dispositione pluribus abhinc caradcm coo­ annis in Gallia primum exortum, ct dcin late 16 lunii 1878, tum 7 lunii i885 quaedam fa­ ptandi. per totum catholicum Orbem diffusum omnes cultates ac privilegia a Summo Pontifice Pio IX norunt quantum ad catholicam fidem in re­ nonnullis presbyteris concessa sunt, sed cum expressa clausa de consensu Ordinariorum ; motissimis etiam regionibus propagandam con­ tulerit. Hinc huiusmodi pium Opus, vix ac quaeritur autem : a) Utrum sine hoc con­ obortum est, Romani Pontifices singula cura sensu invalide quis illis facultatibus ac privi­ legiis uteretur. Et quatenus affirmative: — prosecuti sunt, ct christifidclibus, ut suis elargitionibus quotidianisque precibus tam salu­ b) Utrum singuli sacerdotes, qui illis faculta­ berrimum Opus confoverent. Indulgentiarum tibus ac privilegiis uti volunt, singiliatim re­ thesauros reserarunt, ct sacerdotibus praeser­ currere debeant ad Ordinarium ut ipsius con­ tim, qui vel stipem propriam elargiti essent, sensum obtineant. — c) An vero Ordinarius vel data opera alienam collegissent ad illud omnibus ct singulis sacerdotibus suae dioece­ sustentandum, s. m. Pius IX rescripto diei si», qui nempe conditiones requisitas adimple­ 3 r Decembris 1871, ct SSffius Dominus No­ verint, suum consensum in globo dare valeat. d) Quin imo, an sustineri possit quod ap­ ster Leo Papa XIII rescripto diei 2 5 Maii 1881 speciales facultates ct privilegia tribuerunt. probante Ordinario existentiam pii Operis a Iam vero tum circa quasdam conditiones Propagatione Fidei in sua dioecesi, eo ipso requisitas ut adscript! pio Operi Propagationis sat conditioni eius consensum obtinendi con­ Fidei gaudere valeant Indulgentiis, tum circa sultum sit. supradictorum rescriptorum rectam intelligcn6. Quum indultum a Summo Pontifice ob­ tiam plura exorta sunt dubia, quorum non­ tentum ad septennium, ante expirationem huius nulla proposita fuerunt huic S. Congregationi septennii prorogatur ad aliud septennium, quae­ a quodam sacerdote a rchi dioecesis Mcchlinienritur utrum prorogatio currere incipiat ab ipso sis specialiter deputato ab Archicpiscopo ad dic, quo ca obtinetur, an vero a die quo expicolligendas eleemosynas in praefati pii Operis rabit prius ipdultum. subsidium ; alia vero ab Abbate S. Meinardi 7. Per iam memoratum rescriptum 3t De­ Ordinis S. Benedicti in dioecesi Vinccnnapo- cembris 1871 sacerdotibus qui in anno solve­ Jitana in statibus foederatis Americae septen­ rint summam 260 francorum, aut 2600 fr., trionalis, quae primum exhibita S. Congrega­ sive haec ab ipsis collecta fuerit, sive fuerit tioni Christiano Nomini propagando praepo­ concredita ipsorum manibus (centralisée dans sitae, deinde ad hanc Indulgentiarum ct SS. Re­ leurs mains), sive proveniat ab ipsorum libcliquiarum transmissa fuerunt. ralitate, concessae sunt variae facultates ac pri­ Dubia vero sunt quae sequuntur : vilegia pro annis tamen in quibus (durante i. In dioecesi ubi pium Opus Propagatioseptennio) reapse illam summam solverit. Quae- An. C. 1887 --- —’4 An C. l88* 222 COLLECTANEA Sodalidatcs supradictas, insciis omnino supre­ mis Moderatoribus eorum Ordinum ad quas memoratae Sodalitates pertinent, auctoritate tantummodo Episcoporum saepenumero ere­ ctas reperiri, eo quod plerumque, cum illis vi­ gore Literarum Apostolicarum facultas tribua­ tur erigendi irt genere Sodalitates cuiuscumquc tituli et invocationis cum respectivis Indulgen­ tiis, praelaudatas quoque Sodalitates ipsi eri­ gunt sola vi generalis communicationis Indulgen­ tiarum quae sunt propriae Archisodalitatum in Urbe existentium, quin ulla fiat in Apostolicis Literis expressa derogatio privilegiorum prae­ faris Ordinibus quoad erectionem suarum Soda­ litatum concessorum. Quum vero Sacra Congregatio Indulgentiis Sacrisquc Reliquiis praeposita, ad praepediendos abusus ct confusiones removendas, declarasset per decretum diei 19 Augusti 1747 approbatum et confirmatum sub dic 26 eiusdem mensis a S. M. Benedicto Papa XIV (V. n. 357), Sodali­ tates a SSrfio Rosario erectas, inscio Magistro Generali Ordinis Praedicatorum, haud subsiste­ re ideoque carere omnino Indulgentiis eiusdem Sodalitatis propriis, Priores generales Ordinum SStTiae Trinitatis, Carmelitarum, et Servorum B. Virginis, quum animadverterint quoad ere­ ctionem suarum Sodalitatum ex Apostolicae Sedis benignitate sibi commissam eosdem abu­ sus similesque confusiones irrepsisse, quae lo­ cum iam habebant in erectionibus Sodalitiorum SSrfti Rosarii, humiles porrexerunt preces San­ ctissimo Domino Nostro, quatenus superius me­ moratam declarationem non semel editam pro Sodalitatibus SSrtli Rosarii benigne pariter ex­ tendere dignaretur ad Sodalitates SSiTiae Tri­ nitatis, B. M. Virginis a Monte Carmelo, et a Septem Doloribus, ita nempe ut si continget, non obtenta prius ab corumdem Ordinum su­ premis Moderatoribus venia, praedictas Soda­ litates constitui, sub quovis praetextu cuius­ cumque facultatis specialis, in qua nulla fiat expressa derogatio privilegii hac super re dictis Ordinibus concessi, Sodalitatum erectio nullius sit roboris adeoque Indulgentiis minime perfruatur. — Quas preces SSrtlo Dfto Nostro Leoni Papac XIII ab infrascripto Secretario in Audien­ tia habita sub die 16 Iulii huius devolventis anni relatas, idem SStTius peramanter excepit, ac praevia sanatione omnium supradictarum 1677 Sodalitatum, insciis Prioribus Generalibus me­ moratorum Ordinum huc usque erectarum, quas Q«’ \ ; Decr. S. C. Indulg. t6 iulii rS8j. — 7 * v Piae quaedam Sodalitates sicuti a Regularibus validas esse declaravit, in posterum voluit ac b (Va Ordinibus suam repetunt existentiam, ita ea­ mandavit ut ad omne dubium removendum rumdem erectio iure quodam proprio eisdem nec non abusu * praecavendos, non aliter prae­ Ordinibus competit. Inter has sunt recensendae dictae Confraternitates scu Sodalitates criganSodalitates SSrtiae Trinitatis, B. M. Virginis a tut, nisi requisitis antea et obtentis, a lauda­ Monte Carmelo, ncc non a Septem Doloribus torum Ordinum Superioribus pro tempore existcnlibus, literis facultativis pro earumdem ere­ (□ac a respective Ordinibus Regularibus sunt ctione, ita tamen ut iidem Priores Generales institutae, ac proinde ab ipsis iure ordinario pro huiusmodi Confraternitatum seu Sodalitaeriguntur. Verum experientia compertum est ritur a quo temporis puncto sacerdos collector facultatibus ac privilegiis uti incipere possit. 8. Utrum — <:) Comitatus regionales pio­ rum Operum Propagationis Fidei et Sanctae Infantiae possint se separare a comitatibus cen­ tralibus Parisiens! et Lugdunensi, et societatem independentem etformare, quae collectas distri­ buat in propria sua regione, vel etiam in re­ gionibus infidelium omnino iuxta scopum prae­ dictorum Operum, attamen independenter a So­ cietatibus centralibus; et utrum — b) cx ipso facto separationis amittant privilegia spiritua­ lia his Operibus benigne concessa a S. Sede. Erhi et Rrfii Patres in Congregatione Ge­ nerali habita in Palatio Appstolico Vaticano dic a5 lunii 1887 rescripserunt: Ad primam partem dubii r. Affirmative. — Ad secundam partem : Optandum ct cu­ randum, ut Operis constitutio fiat iuxta nor­ mam a S. Sede approbatam; sin minus suffi­ cit, ut saltem Ordinarius cum uno vel altero consiliario pio Operi praesideat. Ad 2. Servetur consuetudo; pro lucrandis vero Indulgentiis fruendisque privilegiis suffi­ cit ut opera praescripta adimpleantur. Ad 3. Potest novos sodales adseribere qui­ cumque legitimam colligendi eleemosynam ha­ bet facultatem. Ad 4. Ad primam partem dubii : Nega­ tive. — Ad secundam partem: Affirmative, quatenus illa privilegia ratione piae collectionis eleemosynarum, aut operae praestitae in comi­ tatibus concessa sunt. Ad 5. Ad primam, secundam ct tertiam partem; Affirmative; — Ad quartam partem; Negative. Ad 6. A die dati prorogationis, proud in resolutione S. Congregationis 20 Maii 1711. Ad 7. Sacerdos collector ius ad privilegia habet a dic qua vel totam unius anni sum­ mam, vel partem summae iuxta Operis sta­ tuta solverit. Ad 8. Ad primam partem dubii : Non spectare. — Ad secundam partem: Amittere Indulgentias ct privilegia. Pacta vero de iis omnibus relatione in Au­ dienda habita ab infrascripto Secretario die io Iulii 1887, Sanctissimus D. N. Leo PP. XIII responsiones PP. Cardinalium approbavit. An. C, 1887 S. C. DE PROP. FIDE An. C. 1887 (11m erectionibus consuetas literas sucerdotibus suorum Ordinum, vel, ubi eorum Conventus non existant, aliis ecclesiasticis viris sive re­ gularibus sive saccularibus etiam, Episcopis bene visis, expediant, ipsaeque litcrac nonnisi de consensu Ordinariorum , servatisque reliquis omnibus in huiusmodi erectionibus ex Aposto­ licis Constitutionibus servandis ac servari so­ litis, exsecutioni mandentur. Contrariis quibus­ cumque non obstantibus. 1678 S. C. de Prop. Fide 25 Iulii 1S87 (C. G.) umwXra »i-— Decretum S. C. anni 1769 quod permittit «d“urUqulCOn * ut uxorc$ suorum virorum ritum sequantur, dummodo uxor non sit ritus latini » ex se patet, et a nullis fuit negatum; verumtamen circa ex­ tensionem ct interpretationem praticam huius­ modi facultatis variae oriuntur quaestiones quas exponere liceat. 1. Utrum in casu proposito detur diffe­ rentia inter verbum sequi in praesenti decreto usurpatum, et verba eligere et adoptare quae alibi pro casu identico reperiuntur. 2. Utrum facultas facta mulieri nubenti se­ quendi ritum viri sui, acquivalcat verae muta­ tioni ritus pristini, ita ut omnibus obliga­ tionibus ritus maritalis teneatur, etiam mortuo viro. 3. Utrum mulier quae non potuit aut non voluit sequi seu adoptare ritum viri sui, nihi­ lominus eidem sese conformare valeat in ieiuniis et diebus festis propter necessitatem, vel sine necessitate. Quaenam proinde necessitas requirenda, ct quae licentia. 4. Utrum mulier quae tempore initi ma­ trimonii prorsus ignoravit sibi licere ritum viri sui sequi seu adoptare, et post cognitum er­ rorem, declarat se libenter eumdem adoptatu­ ram fuisse si scivisset, et nunc quidem idipsum sequi cupere, possit dicta mulier quasi inno­ vato beneficio gaudere, et deinceps ritum ma­ ritalem, nova facta declaratione, sequi ct ado­ ptare. 5. Utrum recenter et reapse, uti asserere vo­ lunt nonnulli, S. Sedes declaraverit mulierem, quae secuta est modo regulari ritum viri sui, ad pristinum ritum reverti posse, aut etiam vio­ lenter reduci. R. Ad 1. Negative. Ad 2. Affirmative. Ad 3. Negative absque Apostolica dispen­ satione. Ad 4. Affirmative. Ad 5. Recurrendum in singulis casibus. Orci indultum 213 An. C. 1887 1679 S. C. de Prop. F. 25 Iulii tKK7 (C. G.) — £ i. Utrum pro dispensandis famulis et opificibus m·, ct «apud dominos diversi ritus commorantibus supra ieiunia ct observantiam festorum requiratur ίλΓΔ!.?' 1 ·■· · ··· ra cotncnorifl· necessario dispensatio specialis, nec non facultas tibat expressa dispensandi, quin sufficiat dispositio iuris communis circa familiares. 2. Utrum alia sit ratio dispensandi cum famulis et opificibus ordinariam in domo do­ minorum habitationem habentibus scu operam praestantibus, et alia cum iisdem tantum accidcntaliter servientibus. 3. Utrum servi familiares Tertiarii orien­ tales in conventibus missionariorum seu prae­ latorum latinorum, sub eorumdem Superiorum obedientia permanenter viventes, privilegiis gau. deant quae Ordinibus Regularibus fuerunt con­ cessa et approbata, nimirum ut sese confor­ mare valeant in omnibus ritui latino, et im­ primis SSrîiam Eucharistiam et sacramenta pa­ schalia ab iisdem Superioribus suscipere. 4. A quonam Episcopo dependere censeantur fideles orientales propriis pastoribus deoncouie· stituti, si infra propriae dioeceseos limites missionario latino gaudeant tamquam parocho : num ab Episcopo orientali, an ab Episcopo latino? — Quid vero si extra limites propriae dioeceseos versentur? 5. Utrum indistinctim dicti orientales sub cura missionariorum constituti sese conformare kub wwowno. . . .... P . . . .. rum curi comtidebeant leiunns et testis ritus latini, an proprii, totis. 6. 4) Utrum in proposito quid vel nihil im­ portet differentia azymi et fermentati, ita ut graecus ex. gr. proprio sacerdote destitutus SSmam Eucharistiam a missionario latino sub azymo recipere valeat et debeat, non obstante existentia in eadem civitate sacerdotis alterius ritus in fermento consecrantis. b) Utrum si cidem graeco, prout fuit ali­ quando a S. C. responsum, libertas concedatur sese communicandi sub fermentato, dicta libertas vigeat pro communione quae est de devotione tantum, an etiam pro communione de prae­ cepto. c) Item si idem graecus maluerit Euchari­ stiam in specie fermentata accipere, censetume ex ipso facto Communionis dependere quoad iurisdictioncm parochialem a superiore ritus orientalis fermentum habentis, an, non obstame Communione, semper dependeat a superiore latino? R. Ad r. Affirmative ad i. partem; Nega­ tive ad 2. Ad 2. Negative, si in utroque casu mensa sit communis. Ad 3. Negative quoad sacramenta; quoad reliqua provisum in primo. Ad 4. A proprio Episcopo orientali. Circa dubium (§ Quid vero), quoad dependentiam An. C. 1887 224 COLLECTANEA ib Episcopo latino, standum decreto Cone. La­ teranensis (1). Ad 5. Negative ad t. partem; Affirmative ad 3. Ad (m). Servetur instructio pastoralis s. m. Benedicti XIV, in qua permittitur orientalibus communio ritu latino tantum m subsidium, nempe cum difficulter communicare possunt in proprio ritu. Congruum vero erit ut orientales fermentato utentes, ct proprii ritus sacerdote destituti, S. Communionem a sacerdotibus al­ terius ritus in fermentato consecrantibus su­ scipiant. Ad 6 b). Negative ad t. partem; Affirmative ad 2. dummodo difficulter in proprio ritu com­ municare possit. Ad 6 c). Negative ad 1. partem; Affirma­ tive ad 2. An. C. 1887 perfrui valerent, in affirmativam iverint sen­ tentiam , simulquc ccnsucrint supplicandum SSrfio, ut per decretum generale praefatum in­ dultum concederetur confratribus ct consororibus omnium Confratcrnitatum, Sodalitatum scu Congregationum absque earumdem speciali re­ cursu, Pius PP. IX sub dic 25 Februarii an­ ni 1877 petitam gratiam benigne elargitus est, nulla tamen facta speciali mentione dc generali eiusdem decreto evulgando, prout ab hac Sacra Congregatione postulatum fuerat. Ex quo non­ nulli arbitrati sunt haudquaquam necessarium fore, ut singulae Confraternitates, Sodalitates vel Congregationes hoc indultum sibi peterent; alii vero huic sententiae minime acquiescentes denuo dubium proposuerunt : /in illa concessio (Indulti Clementini) nunc reapse valeat pro omnibus Confraternitatibus scu Sodalitii aut Congregationibus sine speciali recursu ad San­ 1680 ctam Sedem qui antea requirebatur. Cui quidem dubio Effli PP. in generali Congregatione penes 15 Indule· 20 Aug. l^7 — Inter P * Aedes Vaticanas habita sub die 2 5 lunii huius >4in-opera quae ad lucrandas Indulgentias prde- decurrentis anni, ad removendam omnem du­ fXÎV ' 1 ” Kribi solent, potissimum recensenda est visi­ bitandi rationem rescripserunt : Affirmative ct tatio alicuius ecclesiae vel etiam publici sa­ supplicandum SSmo pro promulgatione de­ celli. Iam vero Clemens fcl. rec. Papa XIII creti iuxta resolutionem S. Congregationis valde cupiens spirituali bono prospicere con- diei 25 februarii 1877. Quare dc his omnibus fratrum ct consororum Confratcrnitatum vel facta relatione SSffio D. N. Leoni XIII... dic Sodalitatum sive Congregationum ubique loco­ 16 Iulii 1887 idem SSrîius benigne declarari ct rum existentium, ct auctoritate Ordinariorum decerni mandavit, prout praesenti decreto de­ erectarum, benigne indulscrat sub die 2 Au­ claratur et decernitur, memoratum Indultum gusti 1760 ut earumdem confratrcs et consorores I Clcmentinum extendi ad omnes Confraternitates aliqua corporis infirmitate laborantes, vel car- Sodalitates ct Congregationes, quin in posterum ceribus delenti, eisdem omnibus ct singulis In­ quaelibet Confraternitas, Sodalitas scu Congre­ dulgentiis, quibus gaudent ceteri confratrcs ct gatio opus habeat speciali recursu ad Sanctam consorores, gaudere possent, ita tamen, ut, Sedem, ut praefato Induito perfrui valeat. Con­ omissa visitatione ecclesiae, alia pia iniuncta trariis quibuscumque non obstantibus. opera, quae pro viribus peragere possent, fide­ liter ac devote cxcqucrentur ; quam gratiam 1681 idem Summus Pontifex mandaverat ad preces S. C. S. Off. Aug. 1887. — Non esse Cire» benedictiocuiusque Confraternitatis seu Sodalitatis vel Con­ , .. . -ii . ° ' . nem vexillorum, gregationis concedi. Quum vero anno 1874 sub benedicenda vexilla nisi earum societatum qua­ dic 8 Maii Effli PP. Indulgentiis sacrisquc Re­ rum statuta ab auctoritate ecclesiastica appro­ liquiis tuendis praepositi, in generalibus Co­ bata fuerint, ab eaque aliquo modo dependeant, mitiis apud Vaticanum habitis, proposito dubio: ct aliquod religionis signum , nullum autem An adhuc requireretur recursus ad Apostoli- emblema reprobandum praescierant. cam Sedem uniuscuiusque Confraternitatis seu Quoad introductionem in ecclesiam, non esse Sodalitatis vel Congregationis ut earumdem admittenda nisi vexilla Confratcrnitatum, et ea confratres et consorores Clementina Induito de quibus supra (2). (!) In Canone Concilii Lateranensis IV haec ha­ bentur « Quoniam in picrisque panibus intra camdefn civitatem atque diocccsim permixti sunt populi diver­ sarum linguarum, habentes sub una fide varios ritus et mores ; districte praecipimus, ut Pontifices huius­ modi civitatum sive dioecesium provideant viros ido­ neo», qui secundum diversitates rituum ct linguarum divina officii illis celebrent, ct ecclesiastica sacramenta ministrent, instruendo eos verbo pariter et exemplo. Prohibemus autem omnino ne una eademque civitas sive dioecesis diversos Pontifices habeat, tanquam unum corpus diversa capita, quasi monstrum. Sed, si propter praedictas causas urgens necessitas postulaverit, Pon­ tifex loci catholicum Praesulem nationibus illis confor­ mem provida deliberatione constituat sibi vicarium in praedictis, qui ei per omnia sit obediens ct subiectus. unde si quis aliter se gesserit, excommunicationis sc noverit mucrone percussum : et si nec sic resipuerit, ab omni ecclesiastico ministerio deponatur, adhibito, si necesse fuerit, brachio sacculari ad tantam insolen­ tiam compescendam». (2) Quoad vexilla notandum quod sequitur. Proposi­ tum fuit hoc dubium : « Sc si possano permettere 1c bandicre, o la bandicra cosl detta nationale in chicsa S. C. DE PROP. FIDE An. C. T887 215 An. C. 1887 al tiranno, che esso puô loro perdonare, se cost vuole, il loro preteso delirto, ma ch’eglino Oc neophyti * S. C. S. Officii 22 Dec. t88j. — Victoriae seguiranno a fare come in passato? qui mulicrc» in­ fidele· in utorc * R. Ad 1. In hisce casibus diligenter curan­ Nyaszah. — 1. I nostri neofiti sono prcssoducerc obligan­ chè semprc obbligati a pigliare in moglic ra- dum ut mulier infidelis instruatur et baptize­ tur. gazze infedeli, le quali essi redimono dalla tur, et matrimonium rite contrahatur coram missionario; sin minus non ante concedatur schiavicù secondo i’uso del paese. La ragazza dà il consenso, ma v’e a tcmcrc che spesso dispensatio super impedimento disparitatis cul­ tus, quam iustae suppetant causae ad dispen­ non sia sincero ecc. È lecito un tal matrimo­ sandum, et mulier super necessaria libertate nio ? An neophyto * a matrimonii instructa sit, et uterque sponsus se 2. 11 matrimonio cosl contraito (suppongo quo uior inhdcSîLhJh che il ncohto abbia ottenuto la dispensa dal- libere consensuros spondeant, et in tuto sint bi iufuf * powït · * ---iham Juccrc. positae conditiones in matrimoniis disparis cul­ l'impedimento di disparità di culto) e consutus ab Ap. Sede requisitae, eaeque praesertim mato, accade talvolta che la donna se ne fugge, senza chc se ne sappia il perché. Si puô in- quae iure naturali ac divino praescribuntur. Ad 2. Negative, nisi adhibitis opportunis ferire dalla sua fuga ch'ella non avea prestato investigationibus, et salva saltem in substan­ il suo consenso al matrimonio, e permettere tialibus Const. Benedicti XIV Dei miseratione ul neofito di contrarne aitro ? 3. K generalmcnte assai difficile, e spesso constet defuisse consensum ; et siqua supersit impossibile risapere ciô che avvcnne della fug- difficultas recurrendum ad Ap. Sedem. Ad 3. Negative, nisi aliter constet dc obitu gitiva, sc sia morta o viva. Dopo fane le ricerche possibili, si puô supporre che sia mor­ mulieris iuxta instructionem S. Officii quae ta, e permettere al neofito di pigliare titra transmittitur (V. n. 1321). Ad 4. Affirmative; dummodo secundum ma­ donna ? 4. Un neofito dopo avere in ta) modo per­ trimonium rite celebratum fuerit, neque aliud dura la sua donna ancora infedele, ignorando adsit impedimentum super quo Vicarius Ap. Timpcdimento disparitatis cultus, dal quale gaudeat facultate dispensandi ; et partes hor­ non ha poturo essere dispensato, essendo lon- tandae ut adeant missionarios pro benedictione. Ad 5. Nihil omittendum ut mulier a viro tano dal suo paese il missionario, possiamo lasciarlo con una seconda moglie, ed avere per infideli separetur. Quod si uterque sit liber, con­ legittimi i figliuoli che da essa gli vengano? cedi posse dispensationem, dummodo cautum Dc mulicnbu * 5. Talune cristiane, talora maritate, talora omnino sit sequentibus conditionibus, scilicet: chriitiani» vi In­ fideli polygimo no, vengono unite per forza ad un manto poa) quod mulier Christiana plena vivendi ca­ coniunen». tholice libertate gaudeat ; ά) quod a futuro ligamo, ordinariamente ad un grande dei reame. Esse non possono tentare la fuga senza esporsi viro ei permittatur universam prolem utriusque ad una quasi certa morte, ed è loro impossi­ sexus in religione catholica educandi ; c) quod bile corrispondcre col prête se non per mez- vir impedimento ligaminis non sil irretitus; zani ; eppure desiderano di praticare in cuorc d) quod moralitcr certum sit posse coniuges in la religione. Che linea di condona c da sc- matrimonio degere sine contumelia Creatoris, et sine perversionis periculo ; e) quod mulier gnarc ad esse? Dc neophyto qui 6. Un neofito ê condotto innanzi al tiran- spondeat se totis viribus curaturam viri con­ coram tyranno cum acriter obno, il quale acrcmente Io rimprovera di avere versionem. iurginfc de con * versions ad fi. abbracciato la religione di Gcsù Cristo, ed agAd 6. Negative, nisi ex silentio et genudem, tacens gcgiunge che lo perdona per questa volta, ma tlexione neophyti crederetur vel quod non ha­ noMcctit. beret fidem, vel quod fides non esset vera, vel se lo vedrà metterc i piedi nella casa dei preli, lo farà bruciarc. II cristiano nulla a ciô ri· alii per eius taciturnitatem averterentur a fide. sponde, ma pur si mette in ginocchio a ringraziare il capo d'averlo perdonato: ed il fare 1683 in aitro modo sarebbe secondo I’uso del paese un’insolcnza. Questo silenzio c questo ringraLitL Ap. Leonis PP. ΧΙΠ. 26’ Dec. 1887 n^n0\°£^ ziamento debbono essere riguardati corne una — Salvatoris ac Domini Nostri lesu Christi, mo *ynae rrolo­ apostasia estcriorc; c dobbiamo obbligarc i qui pro humani generis redemptione se ipsum potur’priacrt cristiani in simili casi a pariare e dichiarare exinanivit factus obediens usque ad mortem, °,mr· 1682 per funxioni religiose, c in occasioni di associaxione di cadaveri al cimitcro con accompagnamento religioso. Et Sacra Poenitentiaria respondit : Quatenus agatur dc vexillis, quae praescierant emblemata manifeste im­ pia vel perversa, si ea extollantur in pompa funebri, clerus inde recedat ; si in ecclesiam per vim inducan­ tur, tunc, si Missa nondum inchoata fuerit, clerus re­ cedat, si inchoata, post eam absolutam auctoritas ec­ Cotlectew S. C. de Prop. Eide. Vol. //. clesiastica solemnem protestationem emitttat de violau templi ct sacrarum functionum sanctitate. §i agatur de vexillis ita dictis nalionalibus nullum emblema dc sc vetitum praeferentibus, in funebri pompa tolerari posse, dummodo feretrum sequamur; in eccle­ sia vero non esse toleranda, nisi secus turbae aut pe­ ricula timeantur. Ab, G i&7 226 COLLECTANEA mortem autem crucis, vices in terris immeriti licet gerentes, inter multiplices gravissimasque tam excelsi Apostolatus curas, quibus in dies detinemur, in id tamen peculiari ac praecipua pastoralis sollicitudinis vigilantia incumbimus, ut tanti ac tam salutaris mysterii, quae in Urbe Hierusalem, et viciniis illius monumenta supersunt, qua maiori sanctiorique fieri poterit custodia asserventur, utque salubria monita ac mandata Romanorum Pontificum Praedecesso­ rum Nostrorum suos hac super re etfectus sor­ tiantur. Ipsi enim Pontifices ïamdiu a vetu­ stissimis temporibus ea ad loca pretioso hu­ manati Verbi Sanguine purpurata oculos con­ vertentes, catholici nominis gentes ad Christi Sepulchrum recuperandum excitarunt, et post­ quam illud denuo in infidelium ditionem ce­ cidit, ct Fratribus Minoribus Ordinis S. Fran­ cisci Assisiensis tantummodo licuit ea loca as­ servare, nunquam destitere, quin quacumque ope possent, custodiae saltem ipsorum consu­ lerent, et fratrum corumdem, quos neque persequutionum, neque vexationum, neque vexa­ tionum, neque saeva cruciatuum discrimina tanto unquam ab incoepto deterruerunt, prae­ sentibus necessitatibus pro re ac tempore pro­ viderent. Quare et vivae vocis oraculo, ct Apo­ stolicis etiam litteris Patriarchis, Antistitibus ct aliis totius terrarum orbis locorum Ordina­ riis instanter atque iteratis vicibus mandarunt, ut respectivac eorum carae commissos christi­ fidcles ad eleemosynas pro Locis Sanctis luen­ dis afferendas colligendasquc impellerent, ct certas etiam regulas hac super re statuere plu­ ribus Apostolicis litteris, modo sub plumbo, modo sub Annulo Piscatoris datis, per quas unanimi consensu asseruerunt universis in ter­ rarum Orbis dioecesibus singulis annis quos­ dam per unumquemque Ordinarium sub sanctae obedientiae obligatione dies statuendos esse pro eleemosynis in Sanctorum Locorum emolumen­ tum colligendis. Denique Pius PP. VI fel. rec. Praedecessor Noster litteris, quarum initium « Inter cetera divinorum iudiciorum abdita ar­ cana > dic 3i mensis Iulii anno 1778 sub plumbo datis, quatuor per annum vicibus ab omnibus Sacrorum Antistitibus Terrae Sanctae necessi­ tates piae christi fidelium charitati commen­ dandas esse decrevit. Nunc autem dilectus fi­ lius Bernardinus dc Portu Romatino, Ordinis Fratrum Minorum S. Francisci Assisiensis... ge­ neralis Administer, Nobis exponendum curavit, adauctis in dies praesertim vertentibus annis necessitatibus huiusmodi, Sanctorum Locorum custodiae haud amplius provenientes c fidelium eleemosynis reditus sufficere, eaque potissimum de causa quod elapso iam sacculi intervallo a postrema, quem memoravimus fel. rec. Pii PP. VI Constitutione, nonnulli cx Ordinariis illam veluti fere obsoletam negligunt, neque eleemosynas pro Sanctis Locis commendare, An. C. iWg ca qua par est sollicitudine, student; idcoquc enixas Nobis preces humiliter adhibuit, ut quae­ dam hac super re providere dc /Xpostolicae Nostrae potestatis plenitudine velimus. Nos igitur, quibus tanti momenti custodia maximo est cordi, votis huiusmodi annuere cupientes, dc Apostolica Nostra auctoritate, vi praesen­ tium, perpetuum in modum decernimus, ut Venn. Fratres Patriarchae, Archiepiscopi, Epi­ scopi ct alii totius terrarum orbis locorum Or­ dinarii sub sanctae obedientiae vinculo curare teneantur, ut respective in cuiuscumque dioe­ cesis parochiali ecclesia, una saltem singulis annis vice, nempe feria sexta Maioris Hebdo­ madae, vel alio ad uniuscuiusque Ordinarii lubitum similiter semel tantum quotannis eli­ gendo die, fidelium charitati Sanctorum Loco­ rum necessitates proponaptur. Pari autem au­ ctoritate expresse interdicimus atque prohibe­ mus nc quis audeat vel praesumat eleemosynas pro Terra Sancta quomodolibct collectas in alios usus convertere atque immutare. Propterea iubemus collectas, ut superius dictum est, eleemosynas parochum Episcopo, Episcopum tradere proximiori Ordinis S. Francisci pro Terra Sancta Commissario : hunc autem cu­ rare volumus, ut caedem quam citius Hieru­ salem ad Sanctorum Locorum Custodem, ut moris est, transmittantur. Decernentes prae­ sentes Nostras litteras firmas etc. 1684 S. C. S. Off. u lanuarii /sint tandem servire, divinae hereditatis nobiscum participes. Uri­ nam omnes, quicumque imperio ct potestate antecedunt, vel iura gentium ct humanitatis sancta esse volunt, vel religionis catholicae in­ crementis ex animo student, ubique omnes, hortantibus rogantibus Nobis, ad eiusmodi mercaturam, qua nulla inhonesta magis ct sce­ lerata, comprimendam, prohibendam, extinguendam enixe conspirent. — Interea, dum acriore ingeniorum et operum cursu nova iti­ nera ad africas terras, nova commercia instru­ untur, contendant viri apostolici, ut, quoad melius fieri possit, sit saluti servorum liberta­ tique consultum. Huc ipsi alio praesidio nullo reapse proficient, nisi, divin